gtu_32400002774481_5
None
De hakeur, Sint Hamouna, wilde mij zelfte voet naar zijnen vader verzellen, die een grijsaard is van meer dan tachtig jaren en het opperhoofd van den Godstoff van Manomer in dat land. Die eerbiedwaartige grijsaard ontving mij mede zeer hartelijk, en wilde dat ik koffij ‘en konfiture met hem gebruiken zouj hij deed mij op een tabouret ‘nederzitten, want er zijn geene stoelen bij de Muselmans, - Hij zelf was, op de wijzen der Turken, op een tapijt op den grond gezeten; voor hem stond een soort van reukvat, oni reukwerk te doen branden, rondom hem lagen boeken van allerlei grtootte. Hij sprak mij over Jesus Curistus, dien zij als eenen grooten profeet beschouwen, Zij denken dat de Godsdienst van Jesus Cunistus thans over dien van Manomer heerscht en zij onderwerpen er zich BAN ecees 1 Op den dag mijner aankomst te Bona, wilde de general GuineRE, die gouverneur dier stad is, mij naar Hyppone verzellen, met zijnen aide-de-camp den heer Gay en een detachement Afrikaansche jagers Al- len te paard. Men deed mij een Arabisch paard bestijgen en ik reed, met toog en driepuntigen hoed de geheele stad Bona door, en te midden van dat eervol en schitterend geleide, door eenen drom van nieuws gierigen omringd, zoo Europeanen als inboorlingen, die allen verbaasd waren, over de eer, die men aan den Franschen Marabout of Muphti zoo als men mij noemt, bewees. Er is, sedert eenige jaren, te Bona een Catholijke Priester: ik heb een tweeden Priester medegebragt, om hem tot Vicaris te verstrekken...e+s Van Philippevilie vertreten men, om zich naar Constant te begeven, doch ik moest mijen van daar gelegen over zee, begeven. Wat mij in die stad op een vermo- gende wijze aantrok, was Hyppone de stad van den grooten H. Aucustinus, wier bouwvallen, op den af- stand van een kwartier wurs van Bona gelegen zijn, aan den mond der Seybouse die eene schoone have aanbood, toen die stad nog bestond. De zee heeft zich wat verwijderd en de haven is tegenwoordig te Bona eene stad van 8,000 zielen, zoo inboorlingen als colonisten. Ik kan u de aandoening en de heilige ontroering niet uitdrukken, die ik. geyoelde, toen ik dien grond kuste, dien de groote H. Aveustinus met zijn tranen en met zijn zweet heeft besproeid. Monseigneur van Algiers had mij de reliquie van dien großen Heilige, hem door den Paus geschonken, tötevertrouwd: ’t is de eenige die in Afrika aanwezig is: Ik plaatste haar op eenen hoop van bouwvallen, ter plaatse waar de Mahomedaansche inwoners, alle woensdagen, den ‘grooten Roumi of Christen, gaan bidden, die hen, zeggen zij, dikwerf verschijnt, met zijnen grooten witten tabbaard, en dien zij be- schouwen als den beschermer hunner goederen, hunner kinderen, en Zeeees » Ik ben drie dagen te Bona gebleven, en ik ging alle dagen, gedurende meer dan twee uren op de bouwvallen van mijn geliefd Hyppone bidden en wanes delen. Ik het’ schreijende, des avonds bij het schoonsté maanlicht verlaten en, uit zee, in die brooze bark, die er mij yan verwijderde, zeide ik het: vaar- wel! als &an eenen vriend, dien men verlaat, na eenen een warme vriendschap met hem te hebben aan- geknoopte Wij hadden weldra ons schip bereikt, *t welk ons in volle Zee wachtte en den volgenden morgen ontschepte ik te Philippeville, van waar ik op een muilezel en door twee honderd soldaten geleidterugkeerde maar Constantine, ’t welk drie dagen van duar en te midden van hooge bergen geleidterug gelegt, maar Constantine, onze goede en teedere Moeder gev en ik zal het geluk hebben, om er overmorgen, Zondag 3 Maart, de eerste Misse te celebreeren. Het zal een militaire Misse te beginnen het Veni Creator zingen, en wij zullen met een plegtig te Deum en een Sub Tum besluiten. Welk eene Misse zal deze zijn! sees Sedert misschien meer dan veertien eeuwen is het Offer, dat voor het het het wereld geslagt is, te Constantine niet neérgedaald. «..+. Ik ga nu de groote en fraaije mosqué van het paleis van Acumet-Brey, den onttroonden souverein van Constantine, inrigten tot eene eerste Parochiale kerk, | waarvan ik den eersten pastoor zijn zal, Overmorgen, Zondag, zal ik het gelak hebben, van de mosqué in te zegenen, van dezelve eenen Catholijken tempel te. maken en er de eerste Misse te celebreeren....+ » De generaal baron pe Gan.ois gouverneur der provincie van Constantine en Bona, heeft mij met de gulste hartelijkheid ontvangen; hij heeft gewild, dat ik tafel en woonplasts met hem deelen zou, die het oude paleis van Acumet-Bey is; ik houde mijn verblijf. - Aan net Bureau van de CATHOLISKE NEDERLANDSCHE STEMMEN ‘te Grave,B. N.° 28. ‘ 192 — in de kamer van den Bey zelve, zoodanig gemeubi- } leerd als zij was, toen hij haar verliet, ik slaap op zijn eigen bed; niets is heerlijker dan dit paleis: het is het schoonste van geheel Afrika; het doet, zegt men, niet onder, dan voor dat Van den grooten sultan te Constantinopel; men verdöckt in dat bosch van kolommen van wit marmer, in die tuinen van Oranje boomen, alwaar men overal fonteinen ziet ontsprinzen, wier water in marmere kommen nederstort. Van de eerste dagen mijner aankomst te Constantine af, heb ik bezoeken bij de voornaamste inboor- lingen afgelegd; bij den gouverneur der stad Sip Hamonpa en bij de hoofden van de verschillende stame men der provincie, die allen hunne paleizen in de stad hebben; zij allen hebben mij met betuigingen van blijdschap ontvangen. In dat alles is veel Ooster- sche overdrevenheid. Gisteren heeft de generaal hen allen fer maaltijd genoodigd «eee (Het vervolg en slot in ons volgend Nommer.) WAARSCHUWING. Wij achten ons verpligt, onze Nederlandsche Catholiken te wäre het inteckenen op eene Holzlandsche vertaling van het goddelooze werk van den beruchten Strauss: Das leben Jesu Krüppel bearbeitet von Dr. Davin Frieprin Strauss; welke, met brommenden ophef, door J. H. Bout, te Groningen is aangekondig, in het Handelsblad van Donderdag 30 Mei 1839, — Als het waar is, dat het yerlangen naar die vertaling, £00 bij uitstek- den is het volk van Nederdand al zeer diep gezonken | Hoe dit ook zij, daar dat werk van Strauss, bet Apostolisch gezag, als hoogst verdervel ype anti-christisch, op den Inpex der vérbecaiebiiten is geplaatst, hebben Catholijken geenerlei vrijheid, om hetzelve te lezen, en mogen door hunne intecken, de vertaling van zulk een verfoeijelijk werk, dat zelfs het protestantsche Zurich tegen den schrijver het opgeruid, en waarover de Duitsche protestanten zich hebben geergerd, volstrekt niet bevorderen: ‘aij zouden, door op dat werk in te te ekenen, handlären werden van den Antichrist! Wij zullen, uithofde van het gewigt der zake, op de aankondiging dier vertaling, nader terugkomen, es. mn a ¥ s..* “AANKONDIGING ~ De ondergeteekende als Correspondent van len | P. KERSTEN te Duik, maakt langs deze 4 dat men ook bij hem op het Journal His et Littéraire kan inschrijven, tevens beloov hetzelve niet later dan den vierden of : n el- ke maand, aan heeren Inteekenaren zal af: ‘: Uden, 1 Jung 1839. P. N. VERE oie hen d tsa Nowmer 24. a 193 — 15 Juni 1839. CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN. OVER GODSDIENST-, STAAT=, GESCHIED= EN LETTERKUNDE. Als Jesus dit gezegd had, hebbende de oogen ten Hemel opgeheven, reide Hj:... Heilige Vader bewaar hen, die Gy my gegeven hebt, in uwen naam; opdat zy één zn gelyk wy. eetee En ik bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun woord in my geloove sullen: opdat zy allen één syn, gelyk Gy, Vader, in mi en ik in U: dat zy ook in ons mogen én zyn, opdat de wereld geloove, dat Gy may gezonden hebt. En ik heb hun de heerljkheid gegeven, die Gy my gegeven hebt: opdat zy zouden één syn, gelyk wy ook één syn. Ik in hen en Gy in my, opdat zy volkomenliyk één zijn: en dat de wereld wete, dat Gy my gezonden hebt. Joann. XVII, Op dit blad ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervolgd » kan worden ingeteekend aan alle Postkantoren, en bij de yvoornaamste Boekverkoopers in het Rik. _Hetzeelve wordt met den Post verzonden voor den prijs van f 8-50 in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen in het jaar; het half jaar of kwart Alle abonnementen kunnen worden opgegeven aan het Postkantoor te Grave; geene andere dan gefrankeerde Stukken en Brieven sullen door de Redactie worden aangenomen. — Aankondigingen worden tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaatst. Voor Belgièkan kan men abonneren aan het Postkantoor te Antwerpen. DE GEVAARLIKE STE WONDE DER KERK. D. vervolgingen kunnen de Kerk des levendigen Gods kwellen en benaauwen, maar ze kunnen haar niet van kracht en leven beröven: integendeel zijn - ze, wat de najaars-stormen voor de vruchtboomen zijn, die daardoor vaster in den grond wortelen en meerdere vruchten voortbrengen, De vervolgingen en verdrukkingen, versterken zoo wel den band der broederlief-de, als zij het vuur des gelöds, levendiger doen gloeijen; ze zijn veel voordeeliger aan de Kerk, dan eene langdurige rust; want de Heer heeft gezegd: “In de wereld zult gij verdrukking het korn en zuiveren den akker der Kerk van alle schadelijk onkroid.” Het zijn niet de vervolgingen, die haar met open- baar geweld aantasten, welke de Kerk te duchten heft: sedert achten eeuwen trad zij uit iedere ver- vig met nieuwen Iuister te voorschijn, gelijk het gelouterde goud met nieuwen glans uit de smeltkroes komt. Zij wordt er door gezuiverd van het schuim der ligtzinnigheid en Jaauwheid, en van de aarddeelen der eerzucht en gierigheid, die met hare arme en oot- moedige geboorte strijdig zijn. -De openbare vervolgingen hergeven haar die vrijheid, welke tot hare goddelijke regten behoort, en waarvan de wereld haar immer tracht te berooven. Het is de invloed der wereld, wier vriendschap vij- andschap is tegen God, die zij te duchten heeft. ij moet in de wereld zijn, zonder met de wereld ver- mengd te worden: want hetrijk van haren goddelijken Stichter is niet van deze wereld. Daarom wil de we-.*« reld juist, dat de magtigen der aarde invloed zullée~ ~ uitoefenen op de zaken der Kerk. Dat zij hun g¢zoe tot in en over de Kerk. Zullen uitstrekken, om, j/va lieverleden, haar datgene te doen worden, wat heesg zucht van haar maken wil, eeneslavin met goude Statten beladen, die den wil van haren Holicarssi =" met gedweeheid volgt; hare goddelijke geboorte verloo= 77" chent, en hare goddelijke Sateiiniing verzaakt.? a Te vergeefsch echter zouden de magtigste vorsten boeijen smeden, voor de vrijgeborene Bruid van den Zoon Gods, zoo niet zwakke, wereldgezinde, of ge zuchtige Priesters zich tot hunne handlangers fieter gebruiken..«.. Deze zijn de kanker, die aan harte der Kerk knaagt, haar leven doet kwijner: menig deel van haar onsterfelijk ligchaam tot bed — 194 heft doen overgaan en afvallen! Getuige de Grieksche kerk, getuigen Hngeland, Zweden, Denemarkenen andere landen‘, die het gelof der vaderen verlaten hebben! De inrigting der Catholijke Kerk is goddelijk. De Zoon Gods is haar goddelijk Opperhoofd haren eeuwi- gen Herder en Hoogen-priester, die zelf zijne Apos — 194 hier. telen uit de menigte gekozen, en met eene Goddelijke zending belast heeft, welke voortduren moet, tot aan de voleinding der eeuwen. Voorwaar, voorwaar ik zeg uo: die niet ingaat door de deur in den stad der schapen; maar van elders inklimt, is een dief en moosrdenaar, Maar die door de deur ingaat, is de herder der schapen. Dezen doet de deurwachter open, en de schapen hooren naar zijne stem: en bij roept zijne eigene schapen met name, en leidt ze uit. En als hij zijne eigene schapen uitgelaten heeft, Doch een vreemden zullen zijne voorwen, maar zijne wen, en de schapen volgen hem, want zijk kennen zijne stemme. Doch een vreemden zullen zijne voorwen, maar zijj vijgten van hem: omdat zij de stemme der vreeme den niet kennen. Deze gelijkenisse zeide Jesus tot hen: maar aij verstonden niet, waar Hij hen van sprak. De dief gelijkenisse zeide Jesus tot hen: maar aij verstonden niet, waar Hij hen van sprak. De dief komt riet dan om fe stelen, te slagten en te vernielen. Ik ben gekommen, opdat zij het leven zouden hebben en overvloedijk zouden hebben. De dief goede Herder. De goede Herder geeft zijn leven voor zijn schapen. -» Maar een huurling, en die geen herder is, wien de schapen niet eigen zijn, ziet den wolf komen, en hij. verlaat de sehapen, en viugt weg: en de wolf rooft en verstrooit de schapene Bs DReaeeeaone » Ik ben de goede Herder, en ik ken mijne schapen en de mijnen kennen mij. En het zal eene kudde en cen Herder Peewee eee worden (1),” _ Goo heeft dan de eeuwige waarheid zelve, het met ronde woorden gezegd: zij, die niet door de deur, “(Q) Joannes X, 1—16, Be ae zich indringen, of door vreemd gezag ingedrongen worden, die van elders inklimmen, de intrus, zijn dieven en moordenaars, die enkel komen, om te sfe- len, te slagten en te vernielen, » Wie door de deur ingaat, — zegt de geleerde Kistemaker (1), door den Vader van hemel en aarde geroepen en gezonden, gelijk Jesus Curistus; of door Jesus geroepen en gezonden, gelijk de Apostelen en discipelen; of geroepen en gezonden door de daartoe verordende Apostelen en hunne opvolgers tot aan het einde der tijden, — » deze is de Herder der scha- pen. Dezen dot de deurwachter open,” — dat is: de alles bestehende goddelijke Geest, de Vader, ge- lijk sommigen het verklaren, of de heilige Geest; deze doet hem open, hem genade en gaven mededee- lende, tot leiding der kudde. Hoe zorgt en waakt Zulk een herder, de ware Herder voor zijne kudde, de kudde Gods! » Hij roept zijne schapen met name, en leidt ze uit, en gaat voor hen uit. En welke gedweebeid der kudde, der kudde Gods, der ware Christen geloovigen jegens zulk eenen herder! » De schapen hooren zijne stem.” — Zalige vereeniging van den geleider en van de geleidwordenden! Blijde, gezegende eendragt! » Het tegendeel van dit alles vertoont zich, waar » iemand,” niet door de deur in den schaapstal bin- » nen gaat, maar van elders inklimt.” Ken dusdanige is » een vreemde,” en de schapen, de ware Christen geloovigen,» kennen de stem des vreemden niet.” Ken dusdanige is ook » een dief en moordenaar.» | » eeseee» Ik ben de deur der schapen.’’ Door Hem ingaan, door zijne plaatsbekleeders, de Apostelen, geroepen en gezonden zijn, moet iedere goede Herder. Dieven zijn, die dwaalleeringen onder hetvolk uitstrooijen en hetzelve, of eenigen van hetzelve, gelijk een dief aan de kerk ontsteelt, hen bederft en ze tot den dood voert. De huurling, dientom geld en tijdelijken welvaart, hij beschouwt de schapen niet, alzodanig aan hem toevertrouwd, dat hij er den Opperherder rekenschap van geven moet; al mogt hij ook in rustige dagen bij hem blijven, Gods Woord lee-ren, en zij naar hem hooren; als hij den wolf ziet komen, kwellingen en vervolgingen, om des Woords wille komen ziet, dan verlaat hij de schapen, hij is voor zichzelye beducht, verstomt, of neemt de viugt; en de wolf verscheurt en verstrooit de schapen. agten en vernielen de geloovigen in ketterem of scheeriu huurlingen, die schlägt bang voor ziel zelven zijn,. Syrerit e aahk ge" (1) In de aanmerkingen op het Evangelie van J : Hoofdst. X bl. 274, miner aio neu sR c oun fi f Fi ‘> : — 195 — verlaten de kudde, als zij den wolf zien komen, als het gevaar der vervolging dreigt; ij verzetten zich niet tegen de aanslagen, op de regten en vrijheden der kerk; zij zwijgen,, waar zij spreken moesten, of worden handlangers. van de vijanden der kerk, en bevorde- ren het verscheuren en verstrooijen der kudde, de ketterij of de scheuriog! Q! dat allen, die geneigdheid gevoelen, om herders te worden over de kudde Gods, de drijfveeren hunner begeerte, rijpelijk voor God overwogen, voor dat zij den priesterlijken staat omhelzen! Mogten zij ziel- zelven ernstig en opregt afvragen: zou ik ook tijdelijk voordeel, ecr en aanzien beoogen: of is alleen de za- ligheid der zielen mijn doel? — Zal ik, in t Jeden van gevär, bij verleidelijk aanbiedingen of vervolgingen een huurling, of een goede herder wezen? — O! mötten allen, wier bedoeling niet geheel zuveris, die bij hanne keuze, aan aardsch genoegen, eer en voordeel denken, met schaamte en schrift terug treden, voor dat zij, de deur des heiligdoms naderen... Ja, jonge Reden! Die zonder goddelijke roeping, zonder blakenden zielenijver, zonder liefde voor de Apostolische armoede, eenvoudigheid en ootmoedigheid, it eigen belang of eerzucht, den Priesterlijken staat bana: omhelzen, ziet om Gods en zijner kudde wille van. um voornemen af! Als Priester zoudt gij welligt het voorbeeld dier ongelukkigen volgen, die in alle eeuwen, de oorgaak van ergernissen, de aanleiding der scheuring, de bron der ketterijen, en het ziellemoor-dende zwaard in de handen cer vervolgers waren! Maar ook, hoe  dan om goede voorbeelden, geestelijke en ligchamelijke halp aan hunne schapen te verschaffen, hen als een goede herder, in al het goede voorte gaan, alles voor hun welzijn op te of- feren, zelfs het Jeven, als het zijn moest; die met schroom en mistrouwen jegens zichzelven, er aan denken dat zij tot hoogere bedieningen zouden kunnen geroepen worden, door dat wettig gezag, “t welk daartoe alleen regt heeft. — Deze mogen met vere trouwen, door de deur in den schaapstal binnen gaan; ze zijn geene huurlingen, en zullen ook, bij deze ootmoedige, Godgevallige gevoelens blijvende, zich nooit uit eerzucht, of tijdelijik belang, tot hoogere waardig- heden indringen, dan die, tot welke zij op eene wete tige wijze verheven worden; zij zullen doof wezen voor de taal der verleiding, voor ieder aanbod van eer of voordeel, waaraan het verzaken van hunne herderse pligten zoude verbonden zijn; zij zullen nooit dieven Worden, die van elders inklimmen; zij. Derpe Hoorpstücken van de uitoefening der Dienstens Art. 28 zegt: De dienaren des Woords moeten zu veel mogelijk bezig zijn in de prediktige des Evangelies; in de bebendig der H. Bondzegelen en in het tozigt nemen in alles op de geheele gemeinte, zoowel wat betreft de huisbezoekin- gen, als de uitoefening der Christelijke tucht.” Art. 29. De dienaren des Woords zullen ook zorg dragen yoor de opleiding der toekomende dienaren, en daarin gebruik kunnen maken van de hulp van zoodanige lidmaten der gemeinen, die daartoe erkende gaven en bekwaamheden van den Hee re ontvangen hebben.” Dit artikel schijnt ons toe van veel belang te zijn, en bevat welligt, zonder dat de afgescheidenen zulks beoogen, of het gouvernement er aan gedacht heeft, de kiem, der zoo lang gewenschte, en zoo lang vergeefsch gereclameerde vrgheid van onderwys. In hun adres aan den koning, om toelating en er- kenning hebben de Utrechtsche afgescheidenen onder- anderen gezegd: » Zij Art. 29. Leggen tevens en door hunne verkozene opzieners geteekend afschrift van dit huis houdelijk reglement over, op dat dit in het belang eener goede politie kunne onderzocht worden.” In het koninklijk besluit van toelating wordt in art. 1: mitsdien vergund het bestaan, binnen deze stad U- trecht, van eene Christelijhe afgescheidene Gemeinde, bestuurd volgens de tepalingen van het REGLEMENT, hierby geannexeerd. Diensvolgens kunnen de Utrecht afgescheidenen in de uitvoering van hun reglement, en dus ook van art. 29, niet bemoeijelijkd worden. Nu, volgens dat artikel, is de Heer Scutte, (en zoo er te U/recht nog meer erkende dienaren des Woords mogten komen, zijn ook deze), voor zoo veel het gouvernement betreft, geregtig, tot het gegen van zoodanig onderwys, als zij, ter opleiding van toe-komstige dienaren, noodig keuren; en tevens, om daartoe zulke lidmaten hunner gemeente, als zij geschikt en bekwaam oordeelen, te bezigen. MHierdoor hebben zij, naar ons inzien, van gouvernements wege, — niet alleen de vrijheid, om als professoren de hoo-gere wetenschappen aan de toekhomstige dienaren te doceeren; maar ook, om hen daartoe op te leiden, door hen in de Latijnsche, Grieksche, en andere ta-len te onderwijzen, ja zelfs, om hen de eerste beginselen, of het zoogenaamd Jager onderwijs te geven; daar het onchriste/yjk onderwijs, ’t welk in de meeste gewone scholen gegeven wordt, en door de afgescheidenen dikwerf zoodanig is genoemd geworden, niet geschikt is, ter ople. iding van toekomstige dienaren eener gezindheid, die het gewone school-onderwijs, als onchristelgk beschouwt. — Ten opzigte dus van jeugdige knapen, die vroegtijdig den wensch openbaren, om eenmaal dienaren des Woords te worden, hebben de Utrechtsche afgescheidenen, door het bestuit van 14 Februarij 1839, N.o 87, volkomen vrijheid be- komen, om aan hunne toekomstige dienaren zoodanige opleiding, dat is onderwijs te geven, en daartoe zoo danige meesters te bezigen, als hunne dienaren des Woords verkiezen. -— Inderdaad, dit is van veel gewigt. Art. 30 zegt: "De ouderlingen behoore met de dienaren des Woords in alle dingen zamen te werken, welke niet tot de prediking des Evangelies, en hetgeen daaran tay doses: pe sverbonden is, behoort, In de kerkregering zijn de dienaren des Woords niet in magt verheven boven de ouderlingen, maar zija allen aan elkander gelijk in magt." In dit artikel wordt dus eene magthebende kerkregering erkend, Maar dat men de Ouderlingen in hetzeelve van de prediking des Evangelies en hetgeen daaran onafscheidelyh verbondenis, uitsluit, strookt niet wel met art. 15 der Kerkeorde van 1837, In dat artikel wordt gezegd, van de ouderlingen sprekende: "Ook onder deze kunnen er zijn, die door hunne overheid geroepen worden dot de prediking, waartoe zij dan ook voor die gemeente zullen onderzocht en geordend worden, en als de Evangelisten en-de Herders en Leeraars, wanneer hun ook de bediening der Sacramenten toekomt, dewijl dit aan de predicking verbonden is." Art. 31 zegt: De diakenen behoore al de liefdegaven Beobachtungen der gemeinte in te zamelen, en dezelye met overleg der opzieners te besteden, tot onderhoud der armen, tot in standhouden van het, predikamt en van de gemeenschappelijke gondsdienstoefening. De dünkeren waren Gods Woord sprecht, waren geheel wärters, uit Gods Woord blijkt, dat zij predikten en doopten: daarentegen wordt in Gods Woord niets gevonden, ’t welk blijken doet, dat zij deliefdegaven der gemeente ook moesten besteden, tot instandhouding van het predikambi en van de gemeene- schappelijke godsdienstoefening. ty Men heeft dus, ten opzigte der Diakenen, zich niet an Gods woord alleen gehouden: Men heeft den woorde Gods Zoe- en afgedan, ’t welk volgens de Gereformeerde geloofsbelijdenis volstrekt verboden is, — Zoo doet' men, eenvoudige Protestanten! Men heeft immer de uitdrukking: Gods woord in den mond en bedwelmd er mede: Men beweert dat de Catholijke Kerk zich niet aan Gods woord houdt, dat sommige harer leerstukken, gebruiken, plegtigheden, enz., moe8ten worden verworpen, omdat zij niet in Gods Woord gevonden worden. Men heeft oond gescholden, anti Christisch genoemd, Rp coe omdat zij zich niet alleen naar het geschreven woord Gods, maar ook naar de Apostolische overleveringen, wie oorsprong even goddelijk is, altoos geregeld heeft en nog regelt; en die zelfde menschen, die alle overleveringen verwerpen, die erkennen geen ander woord Gods te hebben, dan het beschrevene, houden zij ook zeggen mogen, niet aan dat woord Gods zoo als,onderanderen, uit het voorbeeld der Diakenen blijkt, en daar zij hunne veranderingen en wijzigingen niet op de Apostolische overleveringen kutinen gronden, behoft het geen betoog, dat zij daarin willekeurig te werk gaans oe Art. 32 wil » dat men zoowel de Jijzondere als gemeentegiften door middel der Diakenen bezorge... Opdat ongelijke bedeelingen, waaruit twisting voortkomt worden voorgekomen. Hann, VII. ab dag Volgens art. 33 » moeten de Diakenen alle halren rekening en verantwoording in de kerkeraads vergaderingen doen, zij zullen dit echter ook om drrie maanden kunnen doen. Ker. aA: #4 Volgens art. 34 » zal het aantal der dienaren des woords, Onderlingen en Diakenen, door de opzieners volgens de behoefte der gemeente worden bepaald en het slot van dat artikel is vrij duister. Het zegt: Wanneer 27 tot het voorstellen van bepaalde persönen overgaan, vooraf aan de gemeente vragen, of all oook iemand kunnen aanwijzen. de dierbare bouvallen van Hyppone en ik heb de uitstekende gunst genoten, om er te communiceren, met de zus-ters van liefdadigheid, gezegd van St. Joseph, die ik te Constantine gevestigd heb. Monseigneur heeft op de bouwvallen van Hyppo- ne eenen brief geschreven, dien hij aan al de Bis- schoppen van Mrankryk zenden zal, ten einde hen uit te noodigen, om elk voor honderd franken in te teekenen, tot het oprigten eener kapel op die plaats ter eere van den grooten heiligen Aucustinus. Ik denk dat alle Fransche Prelaten zich beijveren zullen, om daaraan te voldoen. Gij ziet reeds, dat de goede God mij heeft ge- troost; Hij heeft zich gewaardigd, mij naar Constan- tine te zenden, om de bouwvallen dier aloude kerk weder op te rigten, maar hij heeft gewild; dat ik hier kwame als een Apostel, ik ontvang geenerlei tractement, noch van het. gouvernement, noch van ie- mand. Monseigneur heeft voor de. geheele Algierij slechts tractement voor wegen Priesters, zonder een- gen personelen titel, dan die van drie kanunnikken en van zes Priesters Desservanten........ Al de andere Priesters en wij zijn er zes of zee ven in getal, ontvangen niets en het gouvernement schijnt niet genegen. En te zijn, om ons te ondersteunen, ondanks de herbaalde aanvragen van Monseigneur, te’ dien opzigte. Ook heeft zijne Hoogwaardigheid zich gewend, tot de associatie ter voortplanting van het geloof. De heeren van den raad heben hem geant- woord, dat wij eerst in het volgende jaar in de ver- deeling der fondsen zouden begrepen worden; wijl de verdeeling voor dit jaar gemaakt was, Ziedaar, ong dus in de Algierij, in den toestand der Missionarissen in China of in de woestijnen van Amerika. 2... » De Arabieren komen in menigte onze ceremonien bijwonen, en ze schijnen verbaasd te wezen, over al- les wat zij zien, over alles wat zij hooren; zij nemen gewijd water en knielen, even als wij, en bewegen ook de lippen, als zij ons zien bidden. Ze zijn zeer nieuwsgierig, zij willen, dat wij hen rekenschap zal. fen geven van alles, wat in de kerk is. Op Paasch- Zondag waren alle yoorname personen des lands en der geheele uitgestrekte provincie van Constantine met de opperhoofden der groote woestijn van Sahara in onze kerk bijeen gekomen. Zij waren verbaasd, over de houding onzer militairen, over de muzijk en vooral over de ornamenten, waarmede ik, toen ik de H, Misse cele- breerde, bekleed was. Zij luisterden met de grootste aandacht , naar de korte redevoering die ik deed, als of 2ij die begrepen. Ik sprak veel over hen en de tolken herhaalden hun mijne woorden volkomen }; zij putteden zich na de Misse in dankzeggingen uit en stortten tranen van vreugde, terwijl ze mij de handen kusten. Zij wilden dat ik hen zou .uitleggen, wat dat kruis van Sipnatsa (Jesus Curistus) ware, en dat kleine beeld van Lena Mariem (de heilige Maagd); voorts de biechtstoel, de doop-vonte, het altaar enz. En bij alle, uitleggingen die ik hen deed, antwoordden zij: Melith Bezzef (dat is zeer goed), Allah Iazekoum Sie bemüht God ons!... Sie bemüht weinige dagen zijn de goede religieusen te Constantine, en al die goede inboorlingen betwisten ze aan elkander; ze brengen haar in hunne huizen om ze hunne zieke vrouwen te laten zien; wenn gij weet, dat geen ander man den echtgenoot eene Arabische vrouw zien kan, Ze zijn altoos in hare huizen opgesloten, en ails zij uitgaan “t welk zelden gebeurt, hebben zij het gelaat met een wit lijnwaad ges sijerd...... De mans en de kinde- ren, komen zich bij onze goede zusters laten behandelen. De groote cheik der woestijn komt er alle da- gen; hij heeft mij gezegd, dat hij meer vertrouwen stele in de Fransche Marabotes (zij noemen de Religieuzen heidige Fransche vrouwen,) dan in al de ge neesheeren der wereld. Inderdaad, de gesteldheid dier goede Arabieren, de eerbied, de genegenheid, die zij den Priesteren en de Religieuzen toedragen, verbaz “en de Religieuzen toedragen, verbaz” En ons en vervul- Jen ons, met bewondering. Monseigneur, die on weder verlaten heeft, om naar Algiers terug te keeren, is er over verrukt; hij zeide mij, dat hij meende te droomen, zoo ongeloof-baar, kwam alles hem voor. Wij kennen de oogmereken niet, welke de aanbiddelijke Voorzienigheid met die volken heeft; maar, in waarheid, wij zouden gemakkelijk geloven, dat de tijd harer barmhartigheid voor hen nadert.... De Religienzen vooral zija gerne, om verbazend veel goed aan die volken te doen, Monseigneur heeft mij, hoe onwaardig ik ben zoo algiers weet, den titel van Vicaris-generaal toevertrouwd; en hij spreekt er van om mij weldra bij hem te Algiers terug te doen komen. Ik beken u, dat ik liever te Constantine zou willen blijven. Ik ben hier zoo wel, met mijne vijf en twintig duizend Arabieren en mijne vier a vijf honderd Colonisten, wier getal underdaad alle dagen toeneemt. Ik heb nog in de provincie van Constantine, te Philippeville, bijna dui-zend Colonisten, uit alle Earopische staten; voorts, eenige Fransche kampen Alwaar ik van tijd tot tijd, de bediening moet gaan uitoefenen, en voorts ook, bemem ik mijne goede Arabieren zeer..... Wij heb- ben geene Moorsche familien, die schier de geheele bevolking der provincie van Algiers uitmaken. Die Mooren zijn eene bedorvene slechte natie, terwijl onze Arabieren de ware afstammelingen van Ismaen zijn; zij hebben zuivere en geheel patriarchale zeden..... I kan niet nalaten alvorens mijn lang verhaal te eindigen, u een feit mede te deelen, ’t welk u zal doen zien, hoedanig de goede geneigdheden der Arabisch beitelijk, en onzen H. Godsdienst zijn. Men had mij gezegd dat er in eene mosqué, de heilige genaamd een preekstoel van Manomer was, die cen meesterstak is van Arabisch beitelwerk; de lust be- kroop mij, om dien voor onze Catholijke kerk te vere zoeken. Ik ging dus Sidé Garmouda den hakem of gouverneur Van Constantine en zijnen oudeh vas der, den grooten cheik, of opperhoofd van den Gods- dienst der geheele provincie van Constantine en der groote woestijn, op zekeren dag bezoeken. Ik het geluk, van met die beide groote personaadjen zeer te zijn bevriend; ik verzocht hen, mij dien merkwaard- gen preekstoel te willen afstaan en zeide hen, dat de groote Sidnaisa (Jesus Curistus) hen zegenen zou; oogenblikkelijk stonden ze mij dien toe, met betui- gingen van blijdschap en geluk, van iets te hebben kunnen doen, ten behceve van Onze heilige Religie, Zij gaven mij aanstonds zestig Arabieren, opdat ik zelf dat uitmuntend voorwerp in onze Catholijke kerk zou kunnen overbrengen. Ik trad met hen in hunne heiligge mosqué, om dien preekstoel te doen verplaat- Sen, die met Statie door deze goede Arabieren, door de straten van Constantine gedragen werd, onder de toejuichingen van al de inwoners, colonisten en inboorlingens «se. 2.” In der Pariser Dagblad Le Messager, van 2 Juni Il. worden de volgende brieven aangetroffen: "Aan den Heer Redacteur van den Messager, Paris, 1 Juni 1839, Misvy Heer en Repartee! — In verschillende dagbladen volstrekt valsche berigten gelezen hebendige, betrekkelijk den Aartsbisschop van zosen en Gnesen, Mgr. von Dunin; neem ik het, als zijn bloedverwant ter harte en beschouw het als een pligt van mijnen kant, dezelve te rectifieeren, door an het publiek, door middel van uw blad, den brief, dien hij mij onlangs uit Berdijn heeft geschreven, te doen bekend worden. Ik reclemeer dus van uwe wel-willendheid, mijn Heer de Redacteur, de inlassching van dien Brief, in uw volgend Nummer. Aanvyaart enz,. Taapvevs Kranewsxi.” Mun nieve Traneus! Uw brief gedagteekend 16 April, heeft mij reeds niet meer te Posen gevonden...... Ik heb, in zeer verpligtende bewoordingen het bevel des konings ontvangen, om mij naar Berlin te begeven, alwaar ik den 5 April ben aangekomen En ik heb anstonds aan den koning doen weten, dat ik zijne bevelen afwachtte, ik heb ze niet lang gewacht, omdat men, zelfs reeds voor mijne aankomst eenen Necretar ris van Staat, den Heer Dursnernc, verkozen had, om t. mij te confereren over de zaak, die aan ge-  van mijnen kant, genoemd heeft, heeft bevel gegeven aan den Minister van Justitie, om mij het dekonkennen. De Vice-President der kamer van Justitie, de Heer Kueistr, geassistenerd door den raad van de regtbank, den Heer Bravuscniitz, tot dat einde aan-gewezen, hebben zich aan mijn verblijf vervoegd, den 25 der vorige maand en zij hebben mij voorgelezen, wat zij hun decreet noemen, waarbij ik ben: 1.° Versoordeeld tot de revocatie van mijne functien, als Aartsbisschop; 2.° tot zes maanden gevangenis in. eene vesing; 3.° onwaardig verklaard, om voortaan eenigerlei bediening in het Koningrijk Pruissen te bekleeden; 4.° veroordeeld in al de regts kosten; ontheven echter van de beschuldiging van de Provintie te hebben wilten ontrusten en jegens den koning te misdoen. An de beide afgevaar digden verklagende, dat ik, de competentie der burgerlijke regtbank, in deze zuver godsdienstige zaak, niet erkennende, het decreet als nietig beschouw, en datik het alleen aanzie, als eene onverdiende onganst. De genoemde afgevaardigden, stelden die verklaring in het proces-verbaal, ’t welk ik geweigerd het te og, derteekenen. Eindelijk verklaarden ze mij, dat het mij, van dit oogenblik af, verboden was, mijne Aartsbisdommen te besturen » Met mijne Geestelijkheid te correspondeeren, en dat het, in afwachting, dat het decreet van gevangenzetting zou worden uitgevoerd, mij verboden was, den voet buiten Berdijn te zetten, zonder eene uitdrukkelijke vergunning van twee ministers, die van Justitie en der Eerediensten; hier bi zijn de zaken gebleven, 5:3 » Ik ben dus gevangen te Berign, en ik verwacht de uitvoering van hun zoogenaamd decreet, "t well ik beschouw als eene geweldenarij, die op mijn per. Soon werd uitgeoefend, dus hebt gij, lieve Taaneus, in den persön uws broeders een criminelen gevangene Ontrust u evenwel niet, de gevangenisstraf zal geene - schande voor uwen broeder zijn, en zal noch zijnen naam, noch zijne familie bezoedelen. De overtuiging mijner conscientie, die mij, met volharding mijn gee voelen in deze zaak der heilige Kerk, waarvan ik het geluk heb, lid te zijn, heeft doen verdedigen, zal mij kracht en moed geven, om het lijden te verdragen, ’t welk voor mij bestemd is. Ik bid God elken dag vurig, dat hij mij de kracht geve, om hetzelveto einde toe te verduren. Pen » Mijn gelithographieerd portret, hetw wenscht te hebben, heb ik u reeds sedert verscheidene dagen gezonden, met eenen boekverkooper, die van hier naar Paris vertrekt, en ik denk, dat gij het nu reeds ontvangen moet hebben, Om gevraagd hadden, omdat ik den lof der menschen niet zoek; maar ondersteund, door de genade van den heiligen Geest, dien Jesus Christus Tus aan de Apostelen beloofd heeft, bij de naauwkeu- rige naleving mijner pligten, bedel ik voor mijne ziel de goddelijke barmhartigheid. Scuonastixa (1) vaar- wel, en wil zich bij mij komen vervoegen, ’t welk ik haar echter verbiede, daar ik noch den dagy noch de ure weet, waarop het hen behagen zal, mij naar de vesting te zenden. Berignan, 1 Mei 1839, Get. DUNIN, "Münne Weer Repartement!" Het moest naturwisser verwundet, in het zu folgen löffelijk weekblad: Catholijk Nederlandsche Stemsten, en op den omslag van den Godsdienstvriend, beiden van Junij, eene aankondiging aan te treffen van het werk van Miss. Henri Martineau, Traditions of Palestine, door twee verdienstelijke vrouwen vertaald, ad pios usus en wel, zoo als blijkt, ten behoeve der armen en wenen, eener-Catholijk geweckt. Zonder dat plan, zouden wij, bij de uitgave van dit werk, het stilzwijgen hebben bewaard; doch wij willen den schijn niet hebben van als Catholijk te erkennen, datgene, wat juist de droomerij-em zijn onzer bestrijders en zoo wij hier tegen onze. Eine niet verhieven, twijfelen wij niet, of de Protestantsche tijdschriften in dit land, zouden in hunne bekrompene kennis van zaken, de Apostolische overleveringen, met zulke verdichtselen, al ware het opzettelijk, verwarren en ons als bij geloof aantijgen: waartegen wij dan ook nu reeds, bij voorraad protestereeren. ons yoor als nu bepalende, tot het posi- tive nadeel, het posi- tive nadeel, het posi- tive niet minder tegen de Roman- tische ficlie, als strijdig zijnde met de waarheid. “De ongewijde geschiedenis geeft ons dagelijks voor- beelden genoeg, van verwarring en dwaling in personen ep daadzaken, het treurig gevolg van het lezen der zoogenaamde geschiedkundige Romans, om ons an te Sporen tot het waarschuwen van alle waarheid-lievenden, om zich, tegen den voortgang van dat kwaad, met nadruk te verzetten. En hoe veel gewigtiger zijn de drangredenen niet, om de gewijde geschiedenis in hare oortspronkelijke zuverheid te. Bewaren; vooral wanneer het de daden en het leven van onzen Zaligmaker betreft, en is het niet schandelijke vermetel, het de hilfe schandelijke vermetell, cen gedeelte dier geschiedenis, die door inge ving van den H. Geest is geschreven, ip een Romans h kleedje te hullen? Dat een Methodistische da, zich zoo iets veroorlooft en bij hare gelofs- ay guster van Monseigneur von Dunn. 2). ens het eigen schrijven van Miss, Henrier Martineau, aan A. M. B. Mavaice van Londen, 3 Juni 1833, te vinden in de voorrede van les Contes sur l'Economie Politique, st. Amt haar Edele af van cen Fransche chirurgijn, die bijgenoten bijval viadt, beyreemd ons geenszins; maar dat twee verdienstelijke vrouwen, die, het doel in anmerking genomen zijnde, veronderstelijke vrouwen, tot de Catholijke Religie te behooren, haren tijd verbeuzelen en kosten besteden aan werken, als het onderhavige, en, zonder het nadeelige en ijdele er van te gevoelen en dus ook gewis, zonder daarover ge moedelijke en kundige mannen te raadplegen, alvorens-tot de vertaling over te gaan, dit -betreuren wij en hat ons verwondering. Wij hebben te vergeefs in een voorwoord,. eenige ophelderingen van die dames gezocht, maar er niets in gevonden dan eenige complimenten. van den uitges ver J. A. van Beune, aan. de schrijfster en de vere taalsters, met den wensch van een rnim debiet, dit deed ons lagchend aan de Kniphauzer vlag denken. Daar wij evenwel geen oogenblik getwijfeld hebben aan de goede bedoeling der vertaalsters, hopen wij, dat deze noodzakelijke teregtwijzing haar niet zal ont- moedigen, noch onthouden van verderen, maar nuttiger arbeid, en vertrouwen, dat onze geloofsgenooten , onze armen en weezen, wel em Gods wil zulien ondersteu- nen en helJpen’. .. «! _UWEd. dringend de plaatsing van het bovenstaan- de in het eerstkomend nummer der Catholijke Neder- landsche Slemmen verzoekende, enz, Rotterdam, WwW. 4 Junij 1839. . Een Lid van de R. C, Gemeente ; van de kerk in de Leeuwen- straat te Rotlerdam —oIIUI IIIS Misn neer ve Repacteor ! Ik neem huiverig de pen op, om de bekende goed« willigheid van uwen ijver, voor alles, wat onzen H. Godsdienst betreft, ten behoeve mijner kleine, ar- me en pas gevormde gemeente, in te roepen. Het dreigenda gevaar, van door het onteerend verliezen van ons kerkgebouw, haar geheel weder tot niet te zien } gaan, maakt mij zulks tot pligt. = De merkwaardige zegen, dien de Voorzienigheid j aan uwe liefdadige pogingen ten behoeye van buiten- en binnenlandsche kerken heeft verleend, strekt mij } tot waarborg, dat ik mij niet te vergeefsch tot u zal wenden, Door deze gedachte en door de goedkeuring der hooge Geestelijke overheid aangemoedigd, wend ik | mij in den naam van God en van den H. Antonius onzen schutsheilige, tot u, met verzoek, om onzen dringenden nood aan allen, die uwe verdienstelijke geschriften lezen, en inzonderheid aan onze Catholijke Jandgenooten bekend te maken en de hulp der gebeden en geldelijke bijdragen onzer Nederlandsche Catholij- ken, in te roepen. Mijne gemeente, aan welke ik eerst onlangs tot de herroeping van het edict van Nantes ,. Frankriyk verliet. Hare werden werden werden, het genossen, het genossen, bekroond, en waren -voorna- melijk aan de Catholijken, Joden en Mahomedanen gerig herder ben gegeven, bestaat uit 150 zielen, die in eenen omtrek van vier uren verspreid wonen, te mid-den eener bevolking van zestien duizend protestanten, die, hoe beleefd en menschlievend zij ook zijn mogen, zich echter natürlich met de hoop vieijen, van weldra het liefdadige Catholicismus. van den over-Maaschenond-Beijerlandschen bodem te zien verdwijnen; welke verwachting niet ongegrond schijat, daar het getal van leden der Catholijke gemeente, sedert het vijf-tienjarig bestaan harer kerk, de eerste na de reforatie, tot op de helft verminderd is, en de toekomst eenen somber vooruitzigt oplevert; daar de geesten der duisternis, in spijt van welke deze gemeente is opge-rigt, thans de anderzints goedgezinde menschen schijnt an te stoken om eenen, voor onzen H, Godsdienst en voor alle Neder Landsche Catholijken onteerenden stap te doen, dien ik niet dan met weerzin kan en naauwelijks durf noemen; men heeft op Gods huis... 