Nieuwe gedichten
None
Dit boek is zu oud dat het auteursrecht erop is verlopen, zodat het boek nu deel uitmaakt van het publieke domein. Een boek dat tot het publieke domein behoort, is een boek dat noort onder het auteursrecht is gevallen, of waarvan de wettelijke auteursrecht termijn is verlopen. Het kan per land verschillen of een boek tot het publieke domein behoort. Boeken in het publieke domein zijn een stem uit het verleden. Ze vormen een bron van geschiedenis, cultuur en kennis die anders moeilijk te verkrijgen zou zijn. Aanstekeningen, opmerkingen en andere kanttekeningen die in het origineel stonden, worden weergegeven in dit bestand, als herinnering aan de lange reis die het boek heeft gemaakt van uitgever naar bibliotheek, en uiteindelijk naar u. Richtlijnen voor gebruik Google werkt samen met bibliotheken om materiaal uit het publieke domein te digitaliseren, zodat het voor iedereen beschikbar wordt. Boeken uit het publieke domein behoort. Dit is echter een kostbaar proces. Om de ze dienst te kunnen blijven leveren, heben we maatregelen genomen om misbruik door commerciele partijen te voorkomen, zoals het plaatsen van technische beperkingen op automatisch zoeken. Verder vragen we u het volgende: + Gebruik de bestanden alleen voor niet-commerciele doeleinden We hebben Zoeken naar boeken met Google ontworpen voor gebruik door individuen. We vragen u deze bestanden alleen te gebruik voor personellijke en niet-commerciele doeleinden. + Voer geen geautomatiseerde zoekopdrachten uit Stuur geen geautomatiseerde zoekopdrachten naar het systeem van Google. Als u onderzoek doet naar computervertalingen, optische tekenherkenning of andere wetenschapsgebieden waarbij u toegang nodig heeft tot grote hoeveelhe-den tekst, kunt u contact met ons opnemen. We raden u aan hiervoor materiaal uit het publieke domein te gebruiken, en kunnen u misschien hiermee van dienst zijn. Laat de eigendomsverklaring staan Het "watermerk" van Google dat u onder aan elk bestand ziet, dient om mensen informatie over het project te geven, en ze te helpen extra materiaal te vinden met Zoeken naar boeken met Google. Verwijder dit watermerk niet. Houd u aan de wet Wat u ook doet, houd er rekening mee dat u er zelf verantwoordelijk voor bent dat alles wat u doet legaal is. U kunt er niet van uitgaan dat wanneer een werk beschikbar lijkt te zijn voor het publiek domein in de Verenigde Staten, het ook publiek domein is voor gebruikers in andere landen. Of er nog auteursrecht op een boek rust, verschilt per land. We kunnen u niet vertellen wat u in uw geval met een bepaald boek mag doen. Neem niet zomaar aan dat u een boek overal ter wereld op allerlei manieren kunt gebruiken, wanneer het eenmaal in Zoeken naar boeken met Google staat. De wettelijke aansprakelijkheid voor auteursrechten is behoorlijk streng. Informatie over Zoeken naar boeken met Google Het doel van Google is om alle informatie wereldwijd toegankelijk en bruikbaar te maken. Zoeken naar bo eken met Google helpt lezers boeken uit allerlei landen te ondekken, en helpt auteurs en ui tgevers om een nieuw leespubliek te bereiken. U kunt de volledige tekst van dit boek doorzoeken op het web via http: //books.google.com H. TOLLENS C^. X- H. TOLLENS, Cz. EERSTE DEEL. Derde druk. m Dirk Willemsz, van Asperen. LEEUWARDEN. G. T. N. SURINGAR. 1856. BERIGT VOOR DEN TWEEDEN DRUK. Deze kerdruk van het Eate Beel mijer nieuwe gebich- TEN %ta4it omdddeimk door het Tweede JDeel te worden ge- colgd, waarmede deze verzameUng zal geehten zijn. Men heft mij te dikmjls en te terpligtend aangezocht om door de uitgave van ten rmnate nog eenen hundel eene voUedigAmd aan deze verzameUng te geven, die zij tot heden miste, din dat ik niet gaame aan dai vleijend verlangen zou toiUen voldoen, zoo haast mijne zeer langzaam aangegroeide voorraad mij daartoe in stoat tcUe stellen, " Ik heb mete ter aanprij- zing of ter verachooning van deze Gedichien te zeggen. Ik geef ze voor hetgeen zy zijn: vmchten mijner weinige ledige uretiy en waaraan ik aUeen om de goedkeuring en belang- sielUng, foaarmede mijne Landgenooten mijne dichtproeven tcillen vereeren, eenige loaarde hecht, — Ik vlei mij dat het 2711 «C>! oordeel over het tweedy of meuwere gedeelte dezer verzameling niet gestrenger en ontoegeefijker zal djn dan oordeel over het tweedy of meuwere gedeelte dezer verzameling niet gestrenger en ontoegeefijker zal djn dan oordeel over het tweedy of meuwere gedeelte dezer verzameling niet gestrenger en ontoegeefijker zal djn dan oordeel over het tweedy of meuwere gedeelte dezer verzameling niet gestrenger en ontoegeefijker zal djn dan oordeel over het tweedy of meuwere gedeelte dezer verzameling niet gestrenger en ontoegeefijker zal djn dan oordeel over het tweedy of meuwere gedeelte dezer Dat, hetwelk men over het eerat'i geveld heejl, maar dat men ook nu toeder zal toiUen in het oog houden, hoe zeer het gehrek des XHch- ters aan eene geletterde opleidmg en het gemia der gelegen- heid om djn nattmrlijken aanleg uit te breiden en te volmaken, op djne voortbrengseilen invloeijen moet — M^ niet ver- minderende bezigheden en mijne niet vermeerderende eerzucht zijn weinig bevorderUjk turn de voortzetting nijner dichterlijke nvtspanning : ik verzeker echter in geenen deele dat deze ver- zameUng niet door eene andere zal kunnen gevolgd wor- den, want mijne Uefde tot de FoMj zal niet ophouden dan met mijn leven. 'Er kunnen nogtam jaren verhopen, eer men weder iets van mij, ah Bichter, vemeemt, inaar ik hoop toch, ah zoodanig^ nog geen ^yFaarwelf" maar slechts een ^yTot wederziensf" aan mijne Landgenooten te mogen toeroepen. 1828. INHOUD. Feestzano bij het huweluk van den pbins van ORANJE en anna PAULOWNA VAN BUSLAND.. Blodz. 1. Wapenkbeet, in kabt 1815 — 33. Kugelsted, in maabt 1815 — 38. Vadeblandslufde — 42. Jan habink — 47. Het KEBK6EB0UW — 51. De moedeb aan haab zuigeling — 57. De dag van mobgen — 60. Mune vbienden — 65. Het dichtebluk geluk — 69. Meizang — 81. De sfaansche bboedebs voob haablem.... — 85. Tafebeel van de ovebwintebing deb hollan- debs op nova zembla u7. GeZANO BU HET LENGBN DEB DAGEN 133. DiBK WILLEMSZ, VAN ASPEBEN — 187. VI INHOUD. Eu MUN GADES JON6STE BEYALLING Blodz, 148. Het mededoogen — 171. Zomerliedje 177. Lieven heeee, van ZIERIKZEE — 181. Aan de maan — 190. MiJNE DICHTKUN8T — 193. FEESTZANG BU HET HUWELIJK VAN DEN PRINS VAN ORANJE EN ANNA PAULOWNA, GEOOTVOR STIN VAN BUSLAND, QE9L0TEN TE ST. PETERSBURG OF DEN 21 VAN SPROKKELMAANO 1816. J. V. N. Ged. 1. FEESTZANG. Jvlink, citer! toonen, vloeit, en, heilig dichtvuur, blaak! Hoor, Nederlandl den zang, den feestzang, dienikslaak; Europa! Hoor. — Kartouwen raasden, donders bittken Met Yuor en ylammen uit metalen keel en kaken: De grondyest soHokte van den we^klank. 't Was de schal Der feestyreugd, losgeplofb met ijzerzwaar geknal, De dreunende triomf, die ratelde in onze ooren. Kartouwen, zwijgti gezangen, spreekt: het hart wil hooren; De kreet der blijdschap heeft gedaverd en gebromd... Spreek, tooverschoone kunst, die elke stem verstomt. Klink, citer I H is uw beurt: laat de uitgestroomde zangen Als zachten regen nu den donderslag vervangen, En tuig' bet stugst gemoed, hoe dik omschorst het z^, Dat geen metalen mond zoo krachtig spreekt als gij. 4 FEESTZANG. Ja, onzer is het regt op de eer, waarasar wij dingen! Wij mogen, vorstlijk feest! uw hoogen luister zingen: De vaderlandsche lier, voor vreemden nooit geanaard. Is de eer van zulk een zang, van zulk een zangstof, waard. Leent de ooren aan mijn stem, o volken! hoort haar schaatren, O, Wolgaas kille stroom en Flevoos zilte waatreni Hoor, aarde! Neerland juicht: dat Neerland, laagst van al Gezonken en vertrapt in d'ongehoorden val; Het feist geteisterd door de rokvlaag, die de rijken Deed schudden op hun hoef en wagglen en bezwijken; Het diepst bedolven door den springvloed, die naar lust De staten slingren deed, als wrakken langs de kust; Dat Neerland, weggevaagd, verzwolgen en verloren, Uit d'afgrond opgeweld, als andermaal geboren, Als heerlijk wonder Gods, met noort bereikte pracht. Nog rasser dan het zonk, herschapen voortgebragt; Met uitgezette grens en toegevloeide landen Verheerlijkt met een tro On, op wet en regt gebouwd. En kostbaar om den vorst, die daar den scepter hondt; Dat Neerland, nogmaals groot door Gods herhaalden zegen. FEESTZANG. 5 Bewonderd en bei^jd, van rang tot rang gestegen, Praalt weer met nieuwen roem, met heller blinkende eer... Klink, citer! zangen, vloeit! en, volken! boigt u neer. Ja, schittrend, spreidt ge alom, verheven feest! uw stralen: Ic Yoel koestrende op mijn geest uw weerschijn nederdalen; Mijn opgetogen ziel, doorinteld en ontgloeid, Stroomt van den luister vol, die uit uw glansen vloeit. Hij naakt, de held genaakt, in aller hart gedragen, De wellust van zijn stam, de hoogmoed van zijn magen; Hij komt! Van wijjd en zijd verhefb zich, waar hij treedt, Het weergekaatst gejuich van lof en zegenkreet. De grijze staart hem aan, en dankt hem duizendwerven Het onverreiden graf en 't onvemederd sterven; De vader, die zijn zoon aan 't ruimer harte knelt, Wijt hem den wellust dank, dien hij zich droomt en spelt; De moeder, toegesneld met kloppend hart en ader, Dankt voor haar kindren hem het leven van hun vader, Ein leert het jeugdig wicht, tot staamlen niet bekwaam, Beeds darkelen van vreugd, bij 't hoore van zijn naam. Hij was het, volken I hij, die, weerloos en bekreten, Yerstooten met zijn stam en uit zijn wieg versmeten. I 6 FEESTZANG. In 't hoilen van d'orkaan, die op uw bodem sloeg, Het vaderland verloor, dat nog hem naauwlijks droeg; Die, in zijn prilste jengd, (zoo yroeg bestemd tot derven!) Beroofd werd van zijn regt, gevonnisd werd totzwenren; En voor genot en pracht, het purper ingeweefd, Den kommer torschen moest, die op den balling kleeft. Hij was het, volken! hij, die, vorstlijk door zijn daden. Het Lot beschädigt dorst en 't op zijn beurt rersmaden. En van den rang ontzet, die toekwam aan zijn bloed, Zich ophief tot zijn stam, door eigen kracht en moed; Die Spanjes brandend zand en ongemeten bei^en Ontzag voor Neerlands teelt en Nassaus deugd dorst vergen, En aan 't verbaasd Euroop voorspellen dorst met Idem, Hoe trotsch Oranjes naam herr^'zen zou in hem. H^ is het, Neerland! hij, die, na den nacht van plagen, Gevlogen tot den grond, waarop hij was gedragen. Op d'eersten roep gekeerd met d'onvergeten stam, Uit liefde en inspraak u tot vaderland hemam; Die, niets aan uverpligt, wat u hem dier kon maken, Het veld van eer verliet, om voor uwe eer te waken. En aan den voet des troons, dien God u stichten deed. Den eed van trouwe zweier, en trouwe was aan dien eed. FEESTZANG. 7 Ja, trouwe was aan dien eed! Getuigt het, alle tongen En talen! tuig, Euroop, van 't ondier weer besprongen, Dat, met verzänden venijn en ingespannen kracht, Den muilband stukkend wrong, waarin gij 't veilig dacht: Tuig, toen u 't harte kromp, van kouden schrik benepen, Toen 't weggeworpen zwaard op nieuw werd opgegrepen, Toen 't feest was in de hel en in den hemel rouw. En weer geweld en regt den bloedkamp strijden zou: Tuig! toen van wyd en zyd, uit bergen en moerassen, Die vloed van helden rees, ontelbaar aangewassen, En naar des monsters val als om den eerprijs dong, Tuig, wie, vddr alien been, zich aan de spitse drong: Hij was het,'s konings zoon, die voor onze eer in 't wapen, Zich daar had vorst doen zQn, al waar' hy 't niet geschapen, En wiens doorluchte naam van kroost tot nakroost gaat, Als reeds voor Brussels muur geen Viersprong meer bestaat. Hij is het, Ne Erlands held, Oranjes liefde en luister, Die de aarde ontzetten hielp van nieuwen blaam en kluister. En op zijn eigen borst, met eigen moed vooruit, Des ondiers eersten schok weerstaan heefb en gestuit; Die, door den moord begrimd, bespogen uit de kaken. Den glans gaf door zijn bloed aan 't vorstelyk scharlaken. 8 EEBSTZANG. En door de kostbre wond, die 't moedig lijf versiert, Gesteente en star verdooft, die 't kleed omhangen wierd. Hij is het, wien die roep, die luide schal van zegen, Van dank en zegen klinkt en weerkaatst allerwegen, En die geen bloed zoo koud, geen ziej vindt zoo vereelt. Die in dat luid gejuich niet jnichend mede deelt. Hij is het, Neerland! hij, die bij zijn zegeteeken, Op nieuw een trotsch kleinood aai^ uwe kroon wil steken, Een overdier juweel, dat u ter eere blinkt... Hij is de held van 't feest, waarvoor ons speeltuig klinkt. „Ga!" sprak de rijksmonarch, op Peters troon gestegen, Bemmik om zijn deugd, verschriklgk door zijn deugd, Die, toen de lava gloeide en door zijn staten dreef, In Azie en Euroop den scepter zwaaijen bleef: „Ga!" sprak hij van zijn troon, en bei de werelddeejen Verschenen op zijn wenk en wachten zijn bevelen; „Ja, zek van oprd tot oord wat kostbaar is en schoon, „En breng het heerlijkst van mijn bpdem voor m^'n troon. „Te Wil zoo veel moed en deugd met waardigheid vergelden: „De roem der vorsten is het lauweren van helden; „Zoo zij de krans der eer, dien ik Oranje vlecht. FEESTZANG. 1> „Een nieuw verworven roem, aan Ruslands kroon gehecht." Hij zweeg. 't Was alles stil. Maar uit een Wenden länger, Die neerschöpfen van omhoog, entstand een zacht gefluister. Een bovenaardsche stem, die ziel en ooren trof: „Ge omvat het eelst kleinood, o keizer! in uw hof:" Zoo sprak zij^ en verdween. Van eerbied opgetogen, Blikt hij den luister na, die weerkeert naar den hoogen. En zinkt in gissing weg en blijft in twijfel staan... Maar Anna treft^zyn oog... maar Anna staart hy aan I „Ja! roept hij eensklaps in vervoering: „Achtbre vaadren,. „Die nog het bloed bemint, dat voortsproot uit uwe aadren» „Die nog den troon bewaakt, door u bekleed met eerl „Ik heb uw wil verstaan: hij is niet duister meer. „Nog bleef een zware schuld op Euslands zetel kleven: „Ik mag die schuld voldoen, gelojddgste uwer neven! „Ik mag, als diersten pligt, die op het nakroost daalt, „Verrekenen voor u, wat gij niet hebt betaald. „Ja, Neerlands burgers! Peters vriendeni die zyn vingren „Zoo wel den dissel als den njksstaf leerde slingren, „Hem gastvrij aanweest, wat h^ opzocht aan uw kust, „En d'arbeid kiezen deedt voor werkloosheid en rust! „Weldadig heeft uw les pns hooger licht ontstoken: „En door de kostbre wond, die 't moedig lijf versiert, Gesteente en star verdooft, die 't kleed omhangen wierd. Hij is het, wien die roep, die luide schal van zegen. Van dank en zegen klinkt en weerkaatst allerwegen. En die geen bleed zoo koud, geen ziel vindt zoo vereelt, Die in dat luid gejuicli niet jnichend mede deelt. Hij is het, Neerland! hij, die bij z^n zegeteeken, Op nieuw een trotsch kleinood aai^ uwe Kroon will steken, Een overdier juweel, dat u ter eere blinkt... Hij is de held van 't feest, waaryoor on speltuig klinkt. „Ga!" sprak de rijksmonarch, op Peters troon gestegen, Bemmikom om zijn deugd, verschriklgk door zijn deugd, Die, toen de lava gloeide en door zijn staten dreef, In Azie en Euroop den scepter zwaaijen bleef: „Ga!" sprak hij van zyn troon, en bei de werelddeejen Verschenen op zijn wenk en wachten zijn bevelen; „Ga! zoek van oprd tot oord wat kostbaar is en schoon, „En breng het heerlijkst van mijn bodem vopr m^'n troon. „Te Wil zoo veel moed en deugd met waardigheid vergelden: „De roem der vorsten is het lauweren van helden; „Zoo zij de krans der eer, dien ik Ora^je vlecht, FEESTZANG. s^ „Een nieuw verworven roem, aan Ruslands kroon gehecht." Hij zweeg. 't Was alles stil. Maar uit een wondren luister, Die neerschoot van omhoog, ontstond een zacht gefluister^ Een bovenaardsche stem, die ziel en ooren trof: „Ge omvat het eelst kleinood, o keizer! in uw hof:" Zoo sprak zij, en verdween. Van eerbied opgetogen, Blikt hij den Inister na, die weerkeert naar den hoogen^^ En zinkt in gissing weg en blijft in twijfel staan... Maar Anna treft,zyn oog... maar Anna staart h^ aan I „Ja! roept hij eensklaps in vervoering: „Achtbre vaadren^ „Die nog het bloed bemint, dat voortsproot uit uwe aadren» „Die nog den troon bewaakt, door u bekleed met eerl „Ik heb uw wil verstaan: hij is niet duister meer. „Nog bleef een zware Schuld op Euslands zetel kleven: „Ik mag die schuld volden, gelu)ddgste uwer neven! „Ik mag, als diersten pligt, die op het nakroost daalt, „Verrekenen voor u, wat gij niet hebt betaald. „Ja, Neerlands burgers! Peters vriendenl die zijn vingren mZoo wel den dissel als den njksstaf leerde slingren, „Hem gastvrij aanweest, wat hij opzocht aan uw kust, „En d'arbeid kiezen deedt voor werkloosheid en rust! „Weldadig heeft uw les ons hooger licht ontstoken: „Hij komt, hij nadert; door ontelbaar tal van tongen Verwelkojud waar hij naakt, in elke taal bezongen; Van Neerlands velden af, tot daar de Newa «troomty Met d'eigien kreet begroet, gezegend waar h\j koomt. Paleis en hutten stroomen ledig. Beig en dalen We/ergalmen van 't gejuich en dreunen van 't herhalen. Hij komt, hy nadert. Erans en kroonen, w^ en zqd„ Omwemelen zijn kar, die over lauwren rijdt. Hij kpmt in luister, r^ aan gloria, groot in daden. Met vorstendeugd gesierd, met heldeneer beladen; Ei]i snelt,,van lof yerzaad en moe van zegebuit, Uit de annen van den roem in de armen van zijn bmid. Heft aan, heft alien aan, die stemmen hebt en snaren! 'T Is Hoogtijdl aangen, vloeitl en blooz' wie u zou sparen! Op, mejdedingers 1 stelt het feestled met mij in! Hier zegt een enkle stem, een enkle lier te min, Viert feest, o steden en o yeldjen! jubelt, grooten! En, schaamlen! schatterti juicht! wet alien feestgenooten! Yermengt uw vreugde, zingt den lo&^ng, jong en oudl de blyde dag in 't weer ontwa)^end wpud. FEESTZANG. 13 AU de a%erende nacht, na de uitgespookte zorgen, Den sluijer rolt in een en wegvlugt voor den morgen — Gelijk het heuglijk licht, dat weer de dreven si ert, Door al wat zingt in 't loof begroet worden en gevierd. Gij zaagt dieii blijden dag aan de onbewolkte kimmen, Bevoorregt Petersburg! met glans en luister klimmen; Gij hebt dat heerlijk licht zien opgaan in uw wal, Dat Neerland glorie brengt en zegen brengen zal; Gij hebt het feest aanschonwd, waarvan in later dagen De naneef van ons kroost zal melden en gewagen; Gij hebt den eed gehoord, die voor het oog van God, Het dier verbond bezwoer en onzer kindren lot; Gij mogt omvatten, gy bezitten in uw midden Dat digt omknield altaar, dat ons niet mee zag bidden! Gij hebt uw achat, uw kunst, uw kostbaarheid en pracht, Als offers van uw vreugd, aan 't heilig feest gebragt. Benijdenswaarde! Ja, met regt werd alle luister Een schaduw van uw glans en bij uw glorie duister! Wat wondren van alom verbaasden oog en geest! Wat prachten by die praal! wat feesten by dit feest! Wat digt vermengsel van vermaken en van spelen, y 14 FEESTZANG. Die duizendvoud in aard en niet in doel verschelen! Wat tal van klanken in de feestvreugd, die zoo schoon Den maatzang von door verscheidenheid van toon!... Waar wcndt gij 't eerst uw blik, in zoo veei praal verloren, Gij, trotsche vreemden, op beschaafder grond geboren! Waar staat gij 't eerst verstomd enschaamroodofverbleekt, Bij zulk een schat van kunst, in sneeuw en ys gekweekt? Zal 't bij die renbaan z^*n, waar langs uw scheemrende oogen Die gouden sleevaart zien, als enkel licht vervlogen, Den hoef heeft afgeschud en vleuglen aangechoeid? Of zal die wondre bouw, die vreemde keten bergen. Die zuilen, rij a An ry, uw hoogmoed meerder tergen, Als gij dat trotsch gevaarf, tot hard metaal gesmeed^ Gewrocht zult zien uit ijs, uit vlokken sneeuw gekneed? Als gij die naalden ziet, die bogen en gebouwen, Met belden in den top, als uit arduin gehouwen, Maar die de ontwaakte zon, als 't weder lente wordt,. Tot enkel water smelt en in den Newa stort? Of zal nog hooger pracht, tot tooverkunst geklommen^ Uw aanblik boeijen, u verbystren en verstommen, Als ge in dia tuinen treedt, waarin, by wintemacht^ FEE8TZANG. 15 Een zoele zomer daagt en bloem en loover lacht; Waar vooglen zonder tal, van alle pluim en zangen, Zich nestlen in de haag of in de twijgen hangen. En YTUcht van alien geur, door kracht van kunstgekweekt. Met Zuiderverwen gloeit en aan de struiken steekt; Aar licht van alien glans, met duizenden van stralen Den gloed der zon vervangt langs heuveltop en dalen; Der wynd die wondre hof, met al zijn pracht en lust, Te midden van 't paleis op marmren pijlers rust? — Die luiater kwam u toe, o jubel, dat wy vieren! Geen ons bekende praal was waardig u te sieren; De feesttooi, die u vo^ en geen beschrijven lijdt, Moog de a^unst en de wrok aan 't nijdig harte knagen, Nu zulk een wonder zign, zoo als gij zelf ons zijt. Moog de a^unst en de wrok aan 't nijdig harte knagen, Nu zulk een schittrend licht ter onzer eer mogt dagen; Nu Neerlands luister blinkt ill ieder nabuurs oog: De glorie, die haar kroont, is de afgunst ver te hoog. Doch, waarom wendt mijn blik, door zoo veel pracht beschenen, Zich van die feestvreugd af, naar stiller schouwspel henen? Of is het zacht tooneel, waarom zich 't hart hervindt, Nog schooner dan de glans, die 't scheemrend oog verblindt? It u op, o tempel!... Heilge wanden, Omvangt mij! Ik genaak, ik vouw ontroerd de handen. Het orgel. dreunt, de lofeang rolt, de priester bidt, En Kuslands keizer knielt, hoe hoog ten troon hy zit. Ja, aardsche goden, die u vreezen ziet en dienen! Veraeert en buigt u voor den troon des Ongezienen: Smeekt heil voor Neeriand af! geen i^aardiger gebed Genaakt den hoogen God, die op nw smeeken let. Knielt! roept zijn bijstand in, als bron van elken zegen. De menschheid viert haar feest als vorsten godsdienst plegen. De hoog geklommen praal van het trotsch gebied Wordt bij dit schoon tooneel, o magtig vorst! tot niet. — Het naakt, het edel paar, en luider lofgezangen Weergalmen op zijn tred, door 't hoog gewelf vervangen: Het naakt het outer, waar Gods dienaar, in zijn naam, Twee harten gloeit tot een, twee zielen smelt te zaam. Het naakt, van d'indruk vol der hooge plegtigheden. De lievenswaarde schroom der maagdelijke zeden, De ridderlyke moed, in 't heldenhart gestort, Wordt eenerlei gevoel, dat enkel eerbied wordt. Een diepe stilte daalt; de lofgezangen zwegen, AUeen de priester spreekt en blikt den hemel tegen; FESTZANG. 17 'T Is of Hit hooger sfeer, waarheen hij opwaarts ziet, De Idank hem binneii vloeit, die yan zija lippen vliet. De gloed van 't heiiig ynur, dat vonkeH in zijn aren, Steekt bij het sneeuwwit af van grijzen baard en hairen, En dringt de zielen in en schokt ze door zijn taal. Hij neemt de ringen op V van uit de gouden schaal, En heft ze boven 't hoofd voor aller stände og, En ziet op 't echtpaar neer, in diep ontzag gebogen. 'Is of hij weifelt, of hy stil staat, en vooruit Een wenk der godheid wacht, eer hij den echtknoop sluit, Eer hij den zegen spre^ en weer den zang laat schallen. — Men wil, dat op dien stond, bedekt voor 't oog van all. Door 't z^ne alleen gezien, aan d'oppertempritrans Een vreemd verschijjnsel rees, g^uld in licht en glans; Dat groote Peter zelf, die uit den doodslaap soheidde, Des eersten Willtois geest in H heiiig koor gelde, En neerwees uit <^n wolk op 't godgewijd altasr: Zij strekten de aim^ nit, als z^enden zij 't paar. En hieven, og nach God, en flüsterden en spraken, Als zweeren zy een een eed, om voor han stam te waken, En kten hand in hand, met waken en kraoht. Dit, will men, was de wenk, door d'outerroogd gewacht: D. V. N. Oed. 1. S 18 FEESTZANG. Toen sloot hij eensklaps, met vervoering, in hun namen, De handen van hun kroost, hun beider telgen, zamen. En stak de ringen aan hun vingren, en ontsloot Nog eens den vromen mond, waanut de zc^en vloot. Toen stegen eensklaps weer de galmeni Gang en bogen Verroerden van 't gejuich, en wand en trans bewogen; Het heiHg amen klonk, en 't zwangere kartouw Barstte eensklaps open en verkondigde de trouw. Ja, plegtig is die stond en d'anblik waard der englen, Als harten, voor Gods oog, hun aanzijn zamenstrenglen; Als zij hun lot, hun doel, hun uitzigt en hun hoop Vereenen voor altoos in d'omgelegden knoop; Als al wat hunner heet, hoe ver weleer gescheiden, Zich weerzijds de annen reikt en nader k 18 FEESTZANG. omt in beiden; Als afkomst en geslacht, verdeeld in aard en stand, Zich met hen aansluit en omgordelt in hun band; Als vreemden van elkaar, op verren grond gezeten, Zich weerzijds magen zien, zich weerzijds broeders heeten, En uit de reine vlam, die 't minuend paar ontgloeit, Een dubbelwijde kring van naauwer vriendschap vloei^: 0, Kostbaar dan die band, hoe needrig ook gesloten. FBESTZANG. 19 Hoe schamel ook gevierd, gezählt echt genötet! Gegen die het doel vai God, in welk een stand het zij, En brengt de menschen tot de menschen naderbij. — Aandoenelyk tooneel, als tweederlei gezinnen Vereenen in hun kroost, vereenen tot beminnen; Als vijandschap en wrok, koo ooit die heeft gewoed, Beschaamd terugdeinst voor het spreken van hun bloed; Als de opgedekte koets, die 't echtpaar zal ontvangen, Hun beider hoop vennengt, hun onverdeeld verlangen, En in den laatsten neef, die uit dien stam ontstaat, Nog beider leven klopt en beider adem gaati Maar verder, vorstlyke echt en jubel, dat wij zingen! Spreidt gy uw zegen rond en vloeit in wyder kringen; Van milder luister vol en ryk aan breeder glans, Stijgt ge als een trotscher zon in ruimer sfeer ten trans. Wijkt, minder lichten, duikt, en haalt uw flikkring onder! Er klimt zoo trotsch een zon, er ryst zo grootsch een wonder; Het rijst voor Neerland op, en bo Eit het stugst gezigt Aan d'onbegrensdsn loop en 't onbeneveld licht. Ziet op, geslachtenl ziet dat licht ten toppunt varen! Ja, 't is uw aanblik waard, zijn luister na te rtaren! Zijn zegen vonkelt, waar gy rondziet, voor uw geest. 20 FBESTZANG. En wie de menschheid mint, viert oon ons jubel feest. Ja, in dat eenig paar, dat, hart aan hart gezonken, Aan 't heil zich zalig droomt, dat zij elkander schonken; Dat will en doel vermengt en lot en leven knoopt, Begint een keten, die door werelddeelen loopt: Door sluimrende eeuwen heen, die nog de ontwaking wachten Breidt zij haar schakels uit tot wordende geslachten, En sloit met d'eigen knoop van 't zaamgestrengeld paar Gezinnen niet alleen, maar volken aan elkaar. In dünnesproken eed, dien liefde alle lieben de seid, Is heilig staatsverdrag, dat rijken bindt, bezworen; En door des priesters mond, bij 't zeigen van dien echt, Is plegtig Neerlands lot aan Ruslands lot gehecht -*-* De woeste Samojeed, van 't hertevel omwonden, Hondt met zijn rendier op, in 't mw gareel gebonden, En hoort verbaasd de maar, die tot zijn sneeuwhoop klonk, Dat Anna hart en hand aan Neerlands redder schonk: Hij peinst het wonder na, maar durft het niet vertrouwen, Dat hij zoo ver een volk voor maag of \Tiend mag hou^n; Dat hij van 't vreemde strand, waar IJ en Sehelde vliet, De broederarmen zich aan de IJszee reiken ziet. Ja, brijzel, slagboom van gebruiken en van aeden! DE grenspaal is verzet, de hoefslag OTcrschreden! Geen liefde tot elkaar, het menschlijk hart zoo waard, Wordt langer nu beperkt door afstand en door aard. Geen diep gedolven gracht noch hooge bouw van muren, Die staten scheidt van een en buren van geburen, Geen diep gedolven gracht noch hooge bouw van muren, Die staten scheidt van een en buren van geburen, Geen diep gedolven gracht noch hooge bouw van muren, Die staten scheidt van een en buren van geburen, Geen diep gedolven gracht noch hooge bouw van muren, Die staten scheidt van een en buren van geburen, Geen diep gedolven gracht noch hooge bouw van muren, Die staten scheidt van een en buren van geburen, Geen diep gedolven gracht noch hooge bouw van muren, Die staten scheidt van een en buren van geburen, Geen diep g Wist meer de grenz, aan met overjäger gezag, Hoe ver de broedermin der menschen reiken mag; Geen nooit verzoend geschil van twistende outertoJken Schiet meer zijn banvloek uit, voortaan de spot der voiken, Noch delft de kloof weer op, die, uit den zwarten schoot Dea a%rond8, veete en wrok op 't lijdend menschdom goot: Neen, door den eigen God, wat namen ook hemnoemen, Die 't Noorden kleedt in sueeuw en 't Zuiden tooit met bloemen, Die geen gebed verstoat, naar welk een leer gedaan. Is Annaas eed gehoord en Willems eed verstaan. Wei kostbaar dan uw les en 't voorbeeld, dat wij kregen, O Driemaal zalige echt, gewenschte bij 't vorsHgk bruiloftsbed. Yloei voort door eeuwen en gedachten dring uw luister, O Yorstl^k voorbeeld! door, waar de aarde zucht in 't duister. Verspreid uw stralen, o verlichting! rein en schoon: Een koninklijke zuil verheft zich aan uw troon. Ja, schittrend rolt gij aan, o toekomst, die wy hopen! Gij nadert, eeuw van licht! de slagboom sluit zich open; Gij nadert, dag van heil, en zendt uw koestring af Op onzer kindren wieg en op 't ons wachtend grat De wereld zal den glans bewondren van uw stralen; Zijn weerschijn zal op haar van onzen hemel dalen; Zijn weerschijn zal op haar van onzen hemel dalen; Zijn weerschijn zal in eedlen strijd, den prikkel ons verpligt, Wedijvren met elkaar cm hooger heil en licht. Die zegen, vorstlijke echtl zal uit uw voorbeeld wellen. Deelt, volken! deelt de vreugd, die ons het hart doet zwellen; Viert onzen feestdag, viert en looft hem alien luid: Zyn kostbre weldaad strekt tot al wat leefb zich uit. Blink, prachtig jubel, zoo vol luister en vol waarde! Het Huwlijk van den vorst beslist het lot van de aarde. Yerschriklijk klonk ons eens die waarheidi zwaar als lood Viel ze op Europa neer, in 't bamen van den nood. De laatste straal van hoop, die nog zoo flaauw mogt blinken, Scheen eensklaps in den nacht, denlaatstennacht, tezinken. En streelde 't hart niet meer met nog een zweem van troost. Rampzalig was ons lot, rampzaUg was ons kroost. FEESTZANG. 23 Bampzalig elk verschiet, dat we in de toekomst zagen: 't Was nit! voor altoos uit! de doodklok had geslagen! Het misdrijf zat in cere en op den troon gevest, Toen 't heilloos monster, nit zijn gmwlenbroedend nest. Met onbescbaamd geweld, dat niets te heilig keurde, Een koninklijke maagd van 't vaderharte schenrde; Toen van 't schendig bed, losbandig uitgespat, De deelgenoot versmeet, die hem verheven had, En, van het gif verhit, dat in zyne aders woelde, Aan 't Oostenrijksche bloed zyn dnivlenwellust koelde; Toen hij Europa dwong met schaamteloozen spot, Te roemen op haar smaad, te loven voor haar lot, En met gekocht gejnich en valsche vreugdekreten Zijn grawel, oveiinid, den hemel dorst doen weten; Toen h^' Grods priester zelv*, in nooit gehoorden trots, Dorst dagen voor zyn troon, den stedehonder Gods! En de onbevlekte tong, van 't zniver hart geweken. By 't hel-verheugend feest den zegen dwong te spreken! Toen viel ons 't wee te bang, en schiikbre twéfel rees. Of deugd en ondeugd nog beteekende in hare oogen. Maar, vreeslijk was de wraak van 't regtdoende Alvennogen: 22 FEESTZANG. Een koninklijke zuil verheft zich aan uw troon. Ja, schittrend rolt gij aan, o toekomst, die wy hop! Gij nadert, eeuw van licht! de slagboom sluit zich open; Gij nadert, dag van heil, en zendt uw koestring af Op onzer kindren wieg en op 't ons wachtend graf. De wereld zal den glans bewondren van uw stralen; Zijn weerschijn zal op haar van onzen hemel dalen; Zijn weerschijn zal in eedlen strijd, den prikkel ons verpligt, Wedijvren met elkaar om hooger heil en licht. Die zegen, vorstlijke echt! zal uit uw voorbeeld wellen. Deelt, volken! deelt de vreugd, die ons het hart doet zwellen; Viert onzen feestdag, viert en looft hem alien luid: Zyn kostbre weldaad strekt tot al wat leeft zich uit. Blink, prachtig jubel, zoo vol luister en vol waardel Het huwlijk van den vorst beslist het lot van de aarde. Verschrichtik klonk ons eens die waarheid! zwaar als lood Viel ze op Europa neer, in 't bamen van den nood. De laatste straal van hoop, die nog zoo flaauw mogt blinken, Scheen eensklaps in den nacht, denlaatstennacht, tezinken. En streelde 't hart niet meer met nog een zweem van troost. Bampzalig was ons lot, rampzalig was ons kroost. FEESTZANG. 28 Bampzalig elk verschiet, dat we in de toekomst zagen: 't Was uit! Yoor altoos nit! de doodklok had geslagenl Het misdrijf zat in eere en op den troon gevest, Toen 't heilloos monster, uit zijn grawlenbroedend neat. Met onbescbaamd geweld, dat niets te heilig keurde, Een koninkl^'ke maagd van 't vaderharte seheurde; Toen hij van 't schendig bed, losbandig uitgespat, De deelgenoot verameet, die hem verheven had, En, van het gif verhit, dat in zyne aders woelde, Aan 't Oostenrijksche bloed zijn duivlen Well-known; Toen hij Europa dwong met schaalte ossaal, Te roemen op haar smaad, te loven voor haar lot, En met gekocht gejuieh en valsehe vreugdekreten Zijn gruwel, overlnid, den hemel dorst doen weten; Toen by Gods priester zelv*, in nooit gehoorden trots, Dorst dagen voor zijn troon, den stedehouder Gods! En de onbevlekte tong, van 't zuiver hart geweken, Bij 't hel-verheugend feest den zegen dwong te spreken! Toen viel ons 't wee te bang, en schiikbre twérd rees. Of deugd en ondeugd nog beteekende in hare oogen. Maar, vreealijk was de wraak van 't regtdoende Alvermogen: Een koninklijke zuil verheft zich aan uw troon. Ja, schittrend rolt gij aan, o toekomst, die wy hopen! Gij nadert, eenw van licht! de slagboom sluit zich open; Gij nadert, dag van heil, en zendt uw koestring af Op onzer kindren wieg en op 't ons wachtend graf. De wereld zal den glans bewondren van uw stralen; Zyn weerschijn zal op haar van onzen hemel dalen; Zyn zal in eedlen strijd, den prikkel ons verpligt, Wedijvren met elkaar om hooger heil en Ucht. Die zegen, vorstlijke echt! zal uit uw voorbeeld wellen. Deelt, volken! deelt de vreugd, die ons het hart doet zwellen; Viert onzen feestdag, viert en looft hem alien luid: Zyn kostbre weldaad strekt tot al wat leeft zich uit. Blink, prachtig jubel, zoo vol luister en vol waarde! Het huwlijk van den vorst beslist het lot van de aarde. Yerschriklijk klonk ons eens die waarheid! zwaar als lood Viel ze op Europa neer, in 't bamen van den nood. De laatste straal van hoop, die nog zoo flaauw mogt blinken, Scheen eensklaps in den nacht, den laatsten n acht, te zinken. En streelde 't hart niet meer met nog een zweem van troost. Rampzalig was ons lot, rampzalig was ons kroost. FEESTZANG. 23 Bampzalig elk verschiet, dat we in de toekomst zagen: 'T was nit! voor altoos uit! de doodklok had geslagen! Het misdrijf zat in cere en op den troon gevest, Toen 't heilloos monster, uit zijn grawlenbroedend neat. Met onbescbaamd geweld, dat niets te heilig keurde, Een koninklijke maagd van 't vaderharte scheurde; Toen hij van 't schendig bed, losbandig uitgespat, De deelgenoot versmeet, die hem verheven had. En van het gif verhit, dat in zyne aders woelde, Aan 't Oostenrijksche bloed zyn duivlenwellust koelde; Toen hij Europa dwong met schaamteloozen spot, Te roemen op haar smaad, te loven voor haar lot, En met gekocht gejuich en valsche vreugdekreten Zijn gruwel, overlaid, den hemel dorst doen weten; Toen hij Gods priester zelv*, in nooit gehoorden trots, Dorst dagen voor zijn troon, den stedehouder Gods! En de onbevlekte tong, van 't zuiver hart geweken, Bij 't hel-verheugend feest den zegen dwong te spreken! Toen viel ons 't wee te bang, en schrikbre tweed rees. Of deugd en ondeugd nog beteekende in hare oogen. Maar, vreeslijk was de wraak van 't regtdoende Alvermogen: 24 P££STZAN6. Te zwaarder viel de straf naar 't mkdi^ eteeg in eer. En vloek daalde op dien eckt in plaats van zegen neer. Schep lucht> o blijdsehap^ sehal en ademl stem uw gaimen! Ylecht roeen door elkaar met maagdel Je ne peut être gesagt, van mond bij mond heihaald: Nu is de inreugde niet gehniclield en betaald. Nu is de inreugde niet gehniclield en betaald. Neen, 'Tirig is, o God I de bede, die wij skdeen: Zie neder van uw troon, dien wi|) in ootmoed naken; Zie op den dank ter neer, die 't vd gemoed ontspringt. En wijs de bee niet af » die tot uw setel dringt. O, Laat bemieuwde gunst dat kostbaar w^k voltoo^en: Stort zegen op de koets, waarop wij) bloemen strooijanl Het vaderlijk gemoed, in H juicbend broost verbeugd, Yerijdelt niet gestreng de kinderboop op vreugd. O, Maak bet uitzdgt waar, zco lagdiende opgeresenl Geef ieder beeld bestaan en elke scbaduw wezen; Vaag mist en neyd w^, waar nog one oog die ziet. En gun ons 't vol genot van 't seboon gemaaid versdiiet. Dat zult gij ja, voorwaarl geen los getötet logen Schetst onen den dromnbeeld, bi|) de ontwaking weer vervlogen; Geen vonden yaa bedrog begooeblcai ons gezigt: FEESTZAK6. 2& Te hecrlijk stelt ge, o God! uw wondren ons in *t licht! Ja!" spraakt Gij van uw troon en blikte naar beneden: „Uw dwalirg is geboet; de hemel is voldaan: „Word! vang een nieuwe jeugd, een nieuwen tijdkring aan!** Die godspraak is vervuldl die jeugd is aangevangen! Wie sluit hiei de oc^en d^ en blijft in twijfel hangen? Wat diep verstokte ziel en ijserhard gemoed Schiet van venrukking bij die wondren niet in gloed? Hoe? uit den dood gewekt, in rouwfloers nog gedoken. Van rang en roem ontzet, van schat en tooi verstoken, Geplonderd en beroofd, maar schoon nog als weleer, Yerschiljnt Europaas bniid en vraagt haar regten weer: Stroomt alles, Als om strijd, haar tegen op haar weaken; 'Wil alles Neerlands maagd het rijkst en t eerst beschenken: Een kostbre gordel sluit neh schittrend om haar vast; Een kroon versiert haar hoofd, zoo trotsch als vorsten past; Het Noord, naïvrig in dien wedstrijd niet te wjjken, Brengt haar het schoonst geschenk van zijn onmeetbre rijken, En maakt zijn dierbaarst bloed, door tijd en afetand be. Met Neerlands edelst hnis belangen en lotgemeen; Dat huis, in glorie grijs, in adel nooit geechonden, Door held aaa held befaamd tot in zyn jongste spruit, Breidt nu zyn takken tot bij Euricks neven uit. Wie aarzelt bij dien glans de toekomst aan te schouwen? Wie durft den hemel en zijne ahnagt niet vertrouwen, Die Neerlands lief en leed, zoo lang haar naam bestond, Met Nassaus wislend deel zoo zigtbaar zamenbond? Ja, 'k zie hun heuglijk lot zich meer dan ooit vereenen; 'k Zie door de neevlen, die de twijfel uitspreidt, henen. En drink met open ziel en opgetogen zin Den volle luister van de ontsloten toekomst in: 'k Zie weer op Neerlands kruin een oogst van lauwren steken; Den smaad van vroeger leed door hooger glorie wreken; Het diep gekankerd wee, hoe bang het heeft gewoed, Door milder zegen weer vei^olden en vei^oed. De bron der welvaart, die verstikt lag in haar weUen; Barst door den weerstand heen en vangt weer aan te zwellen, En stort des werelds schat, te lang in loop gestuit, Met breede golven weer langs Neerlands vlakten uit. Nog eens hecht elke draad, die zich met weerzin slaakte; De handel beurt het hoofd, als uit den Doord ontwaakte, En zwaait op nieuw zijn staf om's aardr^'ks polen heen. FEESTZANG. 27 Maar vestigt sicb ten troon op Neerlands grond alleen. De laag verloren trouw, die volken hield verbonden, Wordt in haar schmlplaats, wordt in Nederland henronden, En trekt van oord tot oord, van wat geslacht of naam, De wereld pleegt ons raad en huldigt onze waarde; De vaderlandsche grond draagt weer de school der aarde; En zeedtykheid en deugd, bij ons op nieuw ten troon, Blinkt bij de fakkel der verlichting dubbel schoon. Gelik beschenkt de vlijt met vichten uit zijn horen; De prikkel is vemieuwd, de krachten zijn herboren, De groothesid is ontwaakt en neemt haar luister weer, Maar dubbel r^*k aan glans en trotscher dan weleer. Zoo schiet een grijze ironk, van lot en loof verstoken, Geplonderd van d'orkaan, in splinters a*ebroken, Als weer de lente keert en nedersti^'kt in 't woud, Op nieuw een jong gewas en fnsscher groenend hout; H^' spreidt met stouter kracht, al sloeg zyn kruin te mortal, De stevige armen rond uit d'oi^eschonden wortel, En tart het jong geboomf, dat nog van stam te zwak, Reeds neerbuigt onder 't wigt van tengre twijg en tak; Hij houdt zijn botten op, hoe welig uitgeschoten; Spreidt schaduw om zich heen met onbesnoeide loteu; Biedt rast en vrijplaats aan voor alle vlugt en zan^, En staaft door trotscher groei ten tweedenmaal zijn rang. U danken wij dat heil, nog eenmaal Ons beschoren, O Stamhuis, ons zoo dier, zoo wettig uitverkoren! U danken wij dien roem, ons andermaal gespaard, Godbehaijikke echt, den lof der dichtkunst waardl Gij geeft den feesttoon aan, dien de aarde laid hoort rijzen; U rolt het welkom toe van kindren en van grijzen, Als 't overdier gesohenk, hetgeen een hooger Magt, Ten borge van haar gunst, aan 't juichend Neerland bragt. Bloei, was in glorie aan, door lot noch leed te dooven; Draag Neerlands grootheid op uw vleuglen me^ naar boven, En leer voortaan Enroop, zoo ver uw luister boort, Dat ook der vorsten roem aan 't vaderland behoort. Ja, daver, kret van vreugd en klink den hätte! Het hell van Nassaus huis is Neerlands rijkste zegen! Schept laid, o harten, lucht, die voor haar welz^n slaat: Het jabel van den vorst is 't jubel van den staat. O, Hon dien dag in eer, waarop wij 't heerlijk zageni Begroet hem met geguioh, zoo dilcwijls hij zal dagen; Hou in uw iempels, in uw godsdienst, kern in stand: Ja, heilig is die dag, verheedijkt Nederland! Vermeldt hem aan uw kroost, o onders! Later neven, Benydt ons, bij 't veihaal, het heil, dat wij beleven, En stemt de blijdschap toe, die schaterde bij 't feest, Als gij in schrift van goud zyn hoogen luister leest. Unbeneveld zult gij pralen Tot b^ 't jongste nageslacht, Dag, wien diiizend pennen malen, Die niet reiken tot uw pracht! Dag, voor Neerlands roem verrezen, Nooit zoo heerlijk meer beleefd, Die den naneef dier zult wezen. Zoo lang Neerland telgen hee Zouden we u geen welkom singen, Welkom met een gloejend lied, 30 FEESTZANG. Dag, die zoo veel zegeningen Over Neerlands beemden giet; Die de rondgestrooide zaden, Door uw blijden glans gevoed, Van hemieuwd geluk beladen, Dubbel snel ontkiemen doet? 'Noorden zag een bloem ontloken, Kostbaar van waardij gekeurd, Waarij duizend bloem doken, Hoe begeerlijk schoon gekleurd: De aarde hield het oog geslagen, Waar die bloem te bloeijen stond: Gij, o blijdste dag der dagen, Plantte haar op Neerlands grond. Schaatrend juichen dreef en velden, Trotsch op dien benijden schat: Daarbij dort, vergode helden, Uw onsterflijk lauwerblad. FEESTZANG. 31 Schoone bloem uit verre streken, Beeld van nieuw ontloken jeugd! Gij zijt Neerlands zegeteeken, Gij de kroon der heldendeugd. Zorglijk zullen we u bewaken, Pand van overdier belang! En bet regt ons waardig maken Op den ons geschonken rang. Bloem, die ons ter eer wilt blochen Ons ten lust en luister zijn! Zie ons hart van liefde gloeen: Neem het voor uw zonneschijn. Pronkt, dreven! jubelt, o beemden! Schatert, woudeni velden, lacht! Gretig ziet gij vriend en vreemden Staren op uw lentepracht. De oogstjd, dien wij tegensnellen, Voor geen stormen meer vervraard, Zal van vroeger yruchten zweUen, Zulk een schoone lente waard. Maar wat heil heil heil vermeere, Tot hoe hoog de luister pronk*, Neerland houdt den dag in eere. Die kaar de eente stralen schonk; Noeiland zal die lente vieren Bij geslacht en nageslacht, Tot de laatste stormen gieien Van den jongsten wintemacht. WAPENKREET, IK MAART 1815. Up, op! ontwaaktl te wapen! op Wat harten heeft en handen: 'Gemülland ondier hief den kop En toont weer de ijzren tanden. De wBchter sliep: het reet zich los En stuift op n In the door between the door and  met onverzaden krop, Het bloed weer van uw kindren op En tranen van uw vrouwen. WAPENOEET. 85 Te wapen! *t is voor hun behoud, Uw hopen en uw wenscheni Het is geen str^d, waar God om rouwt. Van menschen tegen menschen: 'Tis de aanval op het roofgedierf, Dat niet genoeg getuchtigd wierd — Dat wy te blind vertrouwden; Maar dat nog eens door hooger hand Geslaakt werd uit den breidelband, Opdat wij 't vellen zouden. Daagt op, volken, wijd en zijdl Daagt op, wie menschen heeteni Gods wenk roept al wat leeft ten strijd. Hoe ver van een gezeten. Ten kruistog op I snelt aan, snelt aan! 'T Uitheemsch gebroedsei nederslaan En de aard van 't wee bevryden; De menschheid redden, God ter eer... Ziet daar, o volken! de eigen leer, Die wij voortaan belijden. 36 WAPENKREET. Trekt op dan! op, wat aamt en leeft! Geslachtenl vliegt te wap En! Trekt op, wie vrouw en kinder heeft. Met gryzen en met knapen! Kij blooz', wie van beraden weet! Het geldt wat dierst en heiligst heet: Be zwaarden uit de schede! Geen stand verschoont, geen uitvlugt baatl Wie niet de vuist aan^'t wapen slaat, Spokane met het monster mede! Spreekt mit den eed op 't heldenstaal, O Wijdverspreide volken! God hoor' dien eed in elke taal Zich boren door de wolken! Spokane uit den eed, en zweert en zegt Dat niet uit zuw vuist, aan *t zwaard gelegd, Te vroeg zich los zal maken; Dat geen genot, geen rust u streel', Voor *t ondier uit de tijgerkeel De zwarte ziel zal braken. WAPENKREET. 37 Op, kroost van Neerland! op! ontwaak! 't Geleden wee vei-golden! De tranen schreijen nog om wraak. Die zoo ontelbaar rolden. Nog waren, in het nachtig uur De Bemmett om in Woerdens muur, En komen weerwraak smeeken: Nog sijpelt uit hiin open wond Het bloed des nachts de wijken rond... Bij God! wij moeten 't wreken! Snelt aan dan, Hermans nageslacht! Geslacht van Wolgaas dappren! Wij volgen u met moed en magt, Waar Nassaus vanen wappren. Uw ann heeft ons van 't juk bevryd, Nu ylen we a^n uw zy* ten strijd. En wagen bloed en leven; Ten strijd, ons bloed en leven waard. Die Neerland aan den dank der aard' Een kostbaar deel moet geven. KRIJGSLIED, IN MAART 1815. JMu ijlen wij ten stryde, En str^den onvervaard, En, welgemoed en bl^'de, Beproeven wij het zwaard. De godheid heeft gesproken, Gesproken in haar taal: „De menschlieid z^ gewroken, Gewroken door uw staal." Nu trekken wij te velde, Te velde nu om zoen. En oud en jong vermelde Wat Neerlands knapen doeni KUGSLIED. 89 Wij trekken, wel te vrede. Ode ons gewezen baan. Met al de volken mede, Die Gods bevel verstaan. Geen monster zwept in woede, Uit enkel lust tot moord. Met geselende roede, Ons nu als slagtvee voort; Het zal ons gntf niet delven Aan 't uiterst eind' der aard', Maar tegen 't monster zelven Reproeven wij het zwaard. Geen vader stond te schreijen, Van droefheid als ontzind. By 't zielverscheurend scheien, Te schreijen als een kind: Hy zag de toekomst tegen, Getroost in Gods bevel, En gaf ons zynen zegen En zei bedaard: „Vaarwel!" KRIJG8LIBD. Geen moeder, toen wij gingen, Kreet deerlijk overluid. Met raadloos handenwringen, Noch wrong de haiien tut: Een traanlje mogt er hangen En drijven in haar oog, Zij wischte zich de wangen Bij 't afscheidskussen droog. Nu trekken wij ten strijde En strijden oververververard, En, wejgemoed en biiide» Beproeven wij het zwaard. We ontrollen nu de vanen Ten wissen val van *t rot, Dat koel met vadertranen En moederwanhoop spot. En wie ona nu ontmoeten, In 't woelen van den stoet, Die mogen weer ons groeten AJs Neerlands wettig bloed; KRIJGSLIED. 41 Die kennen aau ons wapen En Nassaus vr^je vaau, De Nederlandsche knapen, Die onverschrokken ataan. Zwaait rond dan zwaard en degen> Gezellen in 't gevecht! Op onze schouders wegen Herwonnen rang en regt. Laat luid de kr^gsleus schallen Dn dreunen w^d' en z^d: „Ten strijde nu voor alien — * Op Gods bevel » ten strijdr* VADEBLANDSLIEFDE. (jewis mij zijn de menschen dier, Zig wonen waar zij mogen; Wie groot en goed is, daar of hier, Is edel in mijn oogen; Maar echter, mag ik kiezen waar? Te Heb nog hen liever hier dan daar. Een were Idburger ben ik niet. Hoe grootsch die naam moog schijnen; De liefde, die my God gebiedt, Begin ik met de mijnen: Ik knoop het eerst den broederband In 't mij gegeven vaderland. VADERLANDSLIEFDB. 48 De wereldburger staroogt rond Waar groote mannen ryzen, En, hoont het ook den moedergrond, Hij zal hen luidkeels prijzen; Neigt Neerland op hun wenk ten val, Nog holdigt hen zijn lofgeschal: Die wondre deogd, hoe schoon ze z^, Sloop nooit mijn boezem binnen; My bleef het zoet vooroordeel bij Van 't vaderland te minnen; En wie zyn welvaart laatig viel, Dien haat ik met myn gansche ziel. Gewis, Te heb alien lief in 't hart, Die list noch boosheid plegen; Hon aanzigt zij dan blank of zwart, Ik wensch hun hell en zegen; Maar Neerland wensch ik tienmaal meer: Dat, vrienden! is myn liefdeleer. VADERLANDSLIEFDB. 