De Kracht der Waarheid, Gebleken in de Bekeering van den Eerwaardigen Heer
Scott, Thomas
Het is mogelijk, dat er soms een klein von kje leven der genade en een flaauw lichtstraaltje bij iemand aanwezig zij. Laat ons daarom Hem navolgen, die het gekrookte riet niet zal verbreken en de rookende vlas- wiek niet zal uithlusschen. Het pad der regtvaard- gen toch is geheel effen: het hlinkt als het licht van dage tot dage, tot de volle dag genaakt. Wan- neer er cen lichtstraal in eene stikdonkere plaats valt, verdrijft. dezelye immers niet dadelijk de geheele duisternis; slechts langzamerhand wordt het cerst volkomen licht. De verlichtende stralen volgen el- kander op, tot de middagklaarheid daar is. Even 200 is het in het geestelijkke: Ulieden, die mijnen naam vreest, zal de Zon der geregtiyheid opyaan, onder welker schaduwe genezing zijn zal. Wij aullen den Heer kennen en in kennis toenemen, Zija’ opgang is als die des dageraads. Indien iemand deszelfs wil doen zal, die zal hekennen of deze leer wit God is, dan of ik Van mij zelven spreck. Ik zal de blinden leiden langs eenen weg, dien zij niet geweten hebben. Lk zal hen doen wandelen op paden, die zij niet ge- kend hebben. Ik zal de duisternis voor hen tot licht, en wat krom is, regt maken. Deze en dergelijke uilspraken des Bijbels, die wij in groole menigte aan- treflen, moeten ons, ten minsle, in vele gevallen de bekeering doen beschouwen als cen voorlgaand werk der genade, dat de Almagtige doet, om de zondaren ° in curistus tot Hem te trekken. Men zonde zich hoe langer hoe verder van de waarheid yerwijderen, in- dien men dezelve wilde uilleggen: dat een mensch ge- heel dood in zonden blijft, totdat hij tot cuxisrus komt ; of, gelijk nog anderen stellen, tot den tijd, dat men van zijn geloof ten volle verzekerd is. De pas in het leven gekomene zuigeling is begee- rig naar de moedermelk, en ofschoon hij nog in het allerminsle niet in staat is, om zijne behoefte te kennen te geven, 200 zoekt hij toch naar de borst. Vele oorzaken kunnen echter de aanleiding zijn, dat het noodige en gezonde voedsel niet dadelijk voor hem te bekomen is. Helzelfde gebeurt mede in het geestelijke: de nieuwelingen in het genadeleven ge- 141 voelen eene onverzadelijke drift naar de redelijke en onvervalschte melk van Gods Woord; doch 1zij weten doorgaans niet bepaald, wat zij daarvan behoeven, en, door de duisterheid hunner zielen, zelfs niet wat zij zoeken. Alléén de verzoening van curistus kan de nieuwe begeerle voldoen, waarnaar de ziel reikhalzend uilziet. Wat hindernis zulk een echter ontmoeten moge, hij blijft zoo lang vragende en zockende, tot- dat hij door het geloof in den Zoon Gods leven mag. Hef hij deze genade ontvangen, dan tracht hij naar niets anders, dan om meer verslerkt en verblijd te worden, door, en in de onschatbare zegenin- gen, die hij heeft leeren kennen. En daar wij nu aan het einde dezer Afdecling genaderd zijn, verzock ik den lezer, al het aangevoerde ernslig en onparlijdig te overwegen en le beproeven. Onderzoek vooral het onderling verband yan onze bewijzen. Zoo dit biddend plaats heeft en men ontdaan is van de gewone vooroordeelen, omdat onze vaderen het grootendeels zoo gesteld hebben, dan twijfel ik met of men zal uil de volkomene bewijzen, die wij gele- verd hebben, moelen toestemmen: dat volgens Gods Woord, het zaligmakend geloof altoos het gevolg is van de wedergeboorte, en dat hetzelve, dien ten ge- volge, zoowel heilig is in deszelfs natuur, als ook in deszelfs yruchten. Derde Afdvecling. Het zaligmakend geloof is altoos verbonden met andere zaken, die in haren aard heilig zijn. Men kan ook n Og bewijzen, dat het gelöst heilig is in deszelfs aard, door de overweg van het wezen der verschillende gevoelens, waarmede het onafscheidelijk verbonden gaat, en welke in ziel zivelke heiligheid bezitten. Niemand heeft ooit opregé in den Heere curistus geloofd, zonder in eene meerdere of mindere mate de vernedering te kennen, welke door het waarachtig ge- voel van zonde wordt voortgebragt. Hij, die zegt ge- loovig te zijn, en daarvan niets heeft ondervonden, kan van zijn geloof geen enkel wezenlijk voordeel trek- ken. Deze is de hoorder van het Woord, die het in eenen steenachtigen grond ontvangen heeft, en dus geenen wortel hezit in zich zelven. Het is moge- jk, dat hij eene slaafsche vrees voor God bekomen heft, en dat deze zich oplost in eene voorgewende vreugde; maar dit is ook alles, wat hij bezitten kan. Integendeel, als een zorgeloos zondaar, of een roe- keloos verachter van het Evangelie door de krachtda- dige bewerking des Heiligen Geestes gebragt wordt, om, met nedergeslagen oogen en op zijne borst slaande, uit te roepen: «O God! zijt mij zondaar genadig! » dan geeft deze veel meer en zekerder te kennen, dat het de Geest der genade is, die hem levende gemaakt heeft In de gelijkenis, hierbij aangehaald, is het de vraag niet: wat de Farizeer, hoogmoedig omtrent zine eigene geregtigheid, bepaald, of: wat de tollenaar nederig betuigde van zijne eigene doemschuld; maar het geldt hier de tegenstelling, om aan te toonen, dat de belijdenis van den eerste onwaar, doch van den laatste waarachlig was, en dus in de oogen des Heeren, die alleenlijk opregteid bemint, werd aangenomen, alis iets door Hem zelven gewrocht. Ja, de Heiland verklaart door het zeggen: "dat deze (de tollenaar) afging geregtvaardig in zijn huis, meer dan die (de Fariseer), dat de gesteldheid van den eerste waarlijk reeds iets hetligs in zich be- valle: want, het het verder, een zeder, die zich zelven verhoogt, zal vernederd worden, en die zich zelven vernedert, zal verhoogd worden, en die zich zelven vernedert, zal verhoogd wordt in curistus. Het geroep des tollenaars, door zich zelven te vernederen, toont, dat hij zijn toeviugt nam tot Gods genade; zoodat hieruit ook blijkt, dat de ware ootmoedigheid onafscheidelijk aan het geloof verbonden is; al is het laatste nog zoo zwak, ja onmerkbaar voor den mensch zelven, en als het ware de eerste ademtogt des gelofs aan Gods vergevende liefde in cunistus. De Fariseer liet zich wel eigenlijk niet voorstaan, dat hij zelf zich de eer, welke hij zeide, dat hem yan andere menschen ondersche Ide, gegeven had; — ten minste bewijzen de woorden, die de Heiland hem (*) Luc. XVII: 14. In den mond legt, het tegendeel; en inderdaad: deze hoofdirek in het karakter van eenen hoogmoedigen eigengereglige wordt allvos aangetrofien; — maar hij waande zich zelven heilig, ten gevolge van helgeen hij ontvangen had, en schreef dit aan zijn eigen gedrag en daden toe. Daardoor hicld hij zich verzekerd van de goddelijke gunst, waaraan hij echter geheel vreemd was. Indien iemand zeide: «God ik dank U, dat Gij mij nederigheid, herouw en een nieww hart gegeven hebt,» en zich op deze ontvangene genade beriep, als op de verdienende oorzaken zijner verzoening met God, zouden wij hem voorzeker denzelfden farizeeschen geest toeschrijven. Maar het is geheel iets anders, wanneer men dit alles erkent te bezitten, doch daarbij belijdt: «door Gods genade alléén hen ik, die ik bens» en van grond des harten gebragt wordt, om Hem te danken voor de ongehoudene gocderticrenheid en ontferming, die aan ons geschiedt, in onderscheiding van zooveel duizend En. Dit alles kan immers bestan, zonder dat wij het allerminste aan ons zele toven; en zonder anderen te verachten. De voorbewelden van de verstgevorderde heiligen van den ouden, 200 wel als van den nieuwen dag zijn daar, om ons de antwoorden te geven. Hoe meer wij aan de heilighektige des Geestes deel hebben in de gehoorzaamheid an den Almagten God, zoo veel te minder zullen wij er op rekenen, door dezelve voor Hem geregt-vardigd te worden. En 200 dit bij de voortreflelijkste onder de menschen bestaat, hoe is het dan mogelijk dat eene naauwelijk merkbare vonk yan heiligheid — eene heiligheid, waarvan het wezen niet eens te ontdekken is, gelijk zij bij de pas bekeer den wordt aangetroffen, — tot het verlalen op eigene geregtighcid zoude kunnen leiden, en de geregtigheid van den eenigen Borg der uilverkorene zondaren, die door het geloof wordt aangenomen, doen voorbijzien? Saut van Tarsen, was een hoogmoedig Farizeer. Hij legde de doorslaandste bewijzen van zijne vijand- schap tegen den heiligen en regtvaardigen sezus aan den dag. Hij blaasde dreiging en moord, tegen de (weerlooze) discipelen des Heeren; doch ziet, dezelfde man yalt ter aarde, is bevende en yerbaasd; verwachte de welverdiende straffe over zijne vroeger (zelfs later nog met terugzage op zijnen toenmaligen toestand) door hem zelven genoemde onherispelijkheid. Hij be- kende dadelijk zijne doemschuld, en vroeg, verlegen en ootmoedig: «Heere, wat wilt Gij dat ik doen zal?» Beschouw hem naderhand, toen hij alles schade, ja drek achtle, om curisrus te gewinnen; en zeg mij dan, of er in zijn gedrag niet reeds de onbedriege- lijkste kenmerken voorhanden waren, dat het geloof in den Zoon van Gods eeuwige liefde in zijn hart uit- gestort werd? Maar bovendien zoo wij de woorden der Heilige Schrift omtrent de Godebehagelijke hei- ligheid zorgvuldig onderzoeken, dan zullen wij voor- zeker de overtuiging erlangen dat de vernedering voor den Heer derselver overtuigendste bewijs is; ja zelfs dat zij als de wortel er van moet gehouden worden. Zonder heiligmaking, heet het daarom, zal niemand den Heer zien; en het wordt daardoor duidelijk, dat in het hart van een gevallen Adamskind niet het al- ter dem het hart van een gevallen Adamskind niet het al- ter dem het hart. Vele uitspraken des Bijbels wijzen dit overluigend an; b. v.: «Op wien zal Ik zien? — Op het, die verslagen is, een verbroken hart heeft, en die voor Min Woord heeft.» «Zalig zijn de armen van geest; want hunner is het koningrijk der hemelen.» «God wederstaat de hoovaardigen, maar den nederigen geeft Hij genade.» In den hemel zelven zal de heiligheid der vrijgekochten des Heeren voornamelijk déarin bestaan, dat zij hunne geheele zaligheid zullen toeschrijven aan het Lam, dat op den troon zit, en voor hunne zonden geslagt is; voorts, om zoodanig te gevoelen en gesteld te zijn, als overreenkomt met hunne nietswaardigheid, in tegenstelling van de grootheid der genade, der barm- hartigheid en der ontferming van Hem. Die heftige gehängte eenwige liefde. De hoogmeid was de eenwige zonde, en die, wäardoor de mensch van God is afgevallen. De nederigheid is de grondslag en de eerste daad des gelöst, door den Heere in het hart gewerkt dergenen, die Hij weder tot Zijne kindern aanneemt. De engelen zelfs hebben geene andere heiligheid voor het aangezigt des Heeren dan de nederigheid. De nederigheid van een’ zondaar, die tot God bekeerd wordt, en het gelöt bij de wedergeboorte ont-vangen heeft, kan zeer zwak zijn; nogtans, waar is de Christen, die ontkennen zal, dat zij niet bestaat, en dat de hoogmoed alsdan nog op den troon zit, ten minste dat deze nu nog de overhand in het hart heeft? Zal een zondaar de zaligheid in cnerstus hartelijk aanwezig is, om zich zielven te veroordeelen? Zal hij, die niet anders gevoelt dan de vrees voor eene straf, welke hij niet voor regtmalig en ten volle verdiend houdt, de kwijtschelding derzelve hopen uit vrije genade, waaraan hij niels kan of mag toebren? Is het wel mogelijk, dat iemand, zonder de geringste blijken van vernedering te betoonen, zijne toe-vlugt nemen zal tot de ontferming Gods, door het allervernederendste middel met mogelijkheid te bedenken, namelijk: om niet geregtvaardigd te worden? En zoo die mensch soms al een verlaten op vri Je genade door het bloed des Middelaiars voorwendt, vindt men dan bij denzeiten wel opregtheid voor Hem, die harten en nieren procft; en kan hij ten gevolge van zijn huichelachlig bestaan, zijne regtvaardiging voor God met yertrouwen verwachten? — Neen; het is waarachtig wat pavip door den Heiligen Geest zegt: «Welge- lukzalig is de mensch, dien de Heere de ongereg- tigheid niet toerekent; en in wiens geest geen be- drog is (*).» In een woord, het is, gelijk men dikwerf gezegd heeft, zonder dat men het tegendeel heeft kunnen be- wijzen: er kan geene meerdere harmhartigheid zijn in de regtvaardigmaking des zondaars voor God, dan er regtvaardigheid is, in deszelfs verdoemenis. Het is volsirekt onmogelijk, dat iemand van harte eene zaligheid zal aannemen, welke geheel alleen uit eene vrijmaglige ontferming voortkomt; zonder daar-mede tevens volkomen toe te stemmen, dat hij met het volstere regt onder dien toorn en vloek des Heeren had kunnen blijven liggen, welke hij zich regtmatig, door erf- en dadelijke zonden, heeft op den hals gehaald. In de gelijkenis van den verloren’ zoon, stelt de Heere szzus ons de terugkeering van eenen zondaar tot God voor. Hij vertoont ons hoe de mensch door den hoogen nood in den angst der ziele gedreyen wordt om uit zijne ellende hulp en uitkomst bij den Heer te zoeken. Wi zien evenwel, dat het niet de oogenblikkelijke nood is, welke hem naar redding deed uitzien. Dit spreekt zich tegen door de woorden van den Heiland: «Tot hem zelven gekomen zijnde.» Wat wil Hij daarmede anders zeggen, dan dat de verlorene zoon reeds eenigen tijd zijne ellende had in- gezien, en de oorzaak daarvan erkende; maar dat, door het nog niet ontdaan zijn van zijnen hoogmoed en zelfverheffing, dit gevoel slechts gelijk was aan het geloof der duivelen en verdoemden, die slechts sid- deren; zoodat hij daarbij tevens eenen doorslaanden afkeer van zijnen vader en van de kinderlijke ge- hoorzaamheid behield. Doch ziet, hij komt tot zich zelven, of: wordt weder wijs (gelijk het woord bekee- ring of terugkeeren in zich sluit). Hij ontwaakt als uit eenen slaap. Hij komt als uit eene dronkenschap, tot bedaardheid van zinnen. Hij wordt afgetrokken van de banden des Satans, welke hem gekluisterd hielden , en belijdt dat hij zich zelven al die ellende op den hals had gehaald. Thans kwamen er geheel andere denkbeelden in hem op, omtrent zijnen vader, omtrent diens karakter, oppermagt en gehouden gedrag met 149 hem. Het door hem, van zijne jeugd af, tot op dat oogenblik gepleegde komt hem mede gansch anders voor, en daarom barst hij uit in den aandoenlijken uitroep: «Hoe vele huurlingen mijns Vader hebben overvloed van brood, en ik verga van honger? Ik zal opstaan en tot mijnen vader gaan, en ik zal tot hem zeggen: «Vader! ik heb gezondigd tegen den Hemel en voor u, en ik ben niet meer waardig, uw zoon genaamd te worden.» » Waar wil men uitdrukkingen vinden, welke meerdere vernedering en verootmoedi- ging over gepleegde zonden en verwerping van zich zelyen kunnen uitdrukken? Zoo ergens, dan is het hier, dat ons het beeld van een’ waarlijk berouwhebbend’ zondaar wordt voorgesteld. Hier is de erkentenis van schuld, voortgevloeid uit de kennis der ellende. De verlorene zoon wordt ons dus voorgesteld als (*) Job XXXI: 33. 150 lemand, die uit de regte beginselen en met eenen opregten geest het voornemen opvatte en ten uitvoer brengt, om terug te keeren. En toen de vader hem reeds voorkwam, door naar hem toe te loopen en hem op de allerliefderijkste wijze te ontvangen, ja hem zelfs om den hals te vallen en te kussen, verandert de zoon geene enkele letter in de woorden zijner schuldbelij- denis, door hem gemaakt, toen hij nog niets wist, hoedanig de ontvangst zoude wezen. De laatste woor- den: «Maak mij slechts als eenen van uwe huur- lingen,» alléén bleven achterwege; want hij zoude den ouden man nu hiermede beleedigd hebben, daar hij zoo onverwacht en onverdiend eene 200 gunstige ont- vangst ontmoetle. Het bijzondere doel van den Heiland met deze gelijkenis was om de onbegrensde genade en zondaarsmin aan te wijzen en op te helderen, welke God de Heer voor arme ellendelingen heeft, die Jangs den door Hem verordineerden weg hunne slech- t (*) Job XXXI: 33. 150 lemand, die uit de regte beginselen en met eenen opregten geest het voornemen opvatte en ten uitvoer brengt, om terug te keeren. En toen de vader hem reeds voorkwam, door hem toe te loopen en hem op de allerliefderijkste wijze te ontvangst, ja hem zelfs om den hals te vallen en te kussen, verandert de zoon geene enkele letter in de woorden zijner schuldbelij- denis, door hem gemaakt, toen hij nog niets wist, hoedanig de ontvangst zoude wezen. De laatste woor- den: « igheden verlaten, en zich tot de opperste Wijsheid keeren. De Heer doet hierin bijzonder de goddelijke treurigheid, de vernedering voor den almagligen Gebieder en eene onbedrücken schuldbelijdenis doorstralen, als de onbedrückelijke kenmerken te zijn van het zalig makend gelööt. Het geheele beloorte der gelijkenis, bevat het bewijs in zich, dat de wedergeboorte te allen tijde het gelöt yooraf gaat. De oorzaak moet toch, in elke zaak, vddr het gevolg plaats hebben? — Elk mensch, dien het uit genade gegeven is een opregt onderzceker der Schrift te zijn, zal opgemerkt. Idl Hebben dat zy gelöt en bekeering steeds als onai- scheidelijk verbonden voorstelt. Het is waarlijk ook der moeite niet waarhed, te betwisten, welke van deze tweelinggaven der genade bij den herboren’ zondaar het eerste werkzaam is. Het gelöt aan eenige waarheden van de Goddelijke Openbaring mag hem de noodzakelijk- heid der bekeering doen inzien, en eenen geringen graad yan cene boetende gesteldheid kan hem doen gevoelen dat hij door het gelöt deel hebben moet aan de zaligheid in curistus; maar beiden kunnen nimmer op zich zivellesten bestaan. De ware meening dezer te za- menvoeging is, naar onze wijze van zien, deze: dat de ware bekeering eene gelövoige bekeering is, en het opregte gelövo een bekeerend gelövo. Mein al- gemeen gelövo aan de goddelijke ontferming en ge- reedheid tot vvergeven voor al degenen, die Hy in eeuwige liefde gekend heeft, is onmisbaar tot de waarachtige bekeering. Minder noodig is het, in alle gevallen klare denkbeelden te hebben ten aanzien van den weg der verlossing, dien de He End Er met de Zijnen houdt. Desniettemin is het echter ontegensprekelijk, dat naar mate men het heerlijke Evangelie Gods in Christus verslaat en daarvan de zalige verlroosting endervindt, naar die mate de bekeering, dieper wortelen geschoten heeft, geestelijker en opregter is. Bovendien moeten wij niet voorbijzien, dat, welke nauwe yereeniging er tüsschen het gelöt en de bekeering bestaat, het niet geheel zonder waariden en belang is, de orde te overwegen, waarin de twee genadegaven, gelöl en bekeering, door de heilige Schrijvers worden voorgesteld. «Bekeert u,» (200 riep Jo- nannes de dooper, die de wegbereider des Heeren was,) «want het koningrijk der hemelen is nabij gekomen. Bekeert wu en gelöt het Evangelie. Bekeert wu en wordt bekeerd, opdat uwe zonden uitgedelgd worden.» Bekeering tot God en het gelöt in den Heere sezus curistus zien wij allerwege gepredikt, met den last aan alle verkondigers van de waarheid Gods, om met zachtmoedigheid te onderwijzen degenen die tegenstaan, of hun God te eenigen tijde bekeering gave; en zij wederom ontwaken mogten wit den strik des duivels, onder welken zij gevangen waren tot zijnen wille (*). Zoodra de Heer aan eenen tegenstander van het Evangelie de bekeering geeft, zal deze de waarheid Gods in curistus erkenn En gelöven. Zulk een wordt zekerlijk zalig, hoe weinig hie toestemmen kan. Indien God echter de bekeering niet geeft, zal diezelfde mensch een ongelooyvige blijven, vastgekluisterd in-de banden des Satans. Zoo men dit met geene mogelijkheid kan tegenspreken, dan bewijst deze daadzaak ten allerduidelijkste dat de waarachtige bekeering steeds vergezeld gaat met de eersle ocfening van een werkzaam geloof. Men zoude de taal des Bijbels, door den Heiligen Geest ingegeven, moeten verminken en vervalschen, bijaldien men de orde in deze uitspraken veranderen wilde. De woorden, welke in den grondtst staan, en door bekeering worden vertaald, beteekenen eene yerander- ring van gemoed (+), van gevoelen, van pogen en (*) 2 Tim. I: 25, 26. (t) petovore, 153 trachten, gelijk ook van de beschouwing van zich zelven, en van de dingen, waarmede men in betrek- king staat. Deze verandering zal echter niemand, die met geestelijke dingen eenigzins bekend is, willen ver- klaren, dat alleen in het verstand plaats heeft, zonder mede op den will en de genegenheden haren invloed uit te oefenen. Nog minder zal men beweren, dal het, ten hoogste genomen, in eene veranderde beschouwing gelegen is, omtrent de leer der regtvaar- digmaking. Het is zoo: onvolledige uitdrukkingen te dezen aanzien zijn zeer algemeen; en geen wonder dat daardoor de klaarheid der denkbeelden wordt gemist: Wij lezen niet alleen van een boos en ongeloovig hart, door af te wijken van den levenden God; maar ook van een onbekeerlijk hart, dat zich zelven toorn ver- gadert, als een’ schat, tot (*) 2 Tim. I: 25, 26. (t) petovore, 153 trachten, gelijk ook van de beschouwing van zich zelven, en van de dingen, waarmede men in betrek- king staat. Deze verandering zal echter niemand, die met geestelijke dingen eenigzins bekend is, willen ver- klaren, dat alleen in het verstand plaats heeft, zonder mede op den will en de genegenheden haren invloed uit te oefenen. Nog minder zal men beweren, dal het, ten hoogste genomen, in eene veranderde beschouwing gelegen is, omtrent de leer der regtvaar- digmaking. H Den dag des toorns; waaruit zonder tegenspraak blijkt, dat de verandering des ge-moeds, welke hekeering genoemd wordt, haren bij-zonderen invloed op het hart uitoefent. Ingeval dit niet plaats heeft, kan elke verandering nict anders dan een dood geloof en eene letterkennis zijn. De opregte bekeering toch vordert eene geheele omkeering in den mensch, ten aanzien van alles, waar zijn geestyermogens in werkzaam zijn. Vooral wordt er onder bedoeld, dat men van de begeerten en genegenheden astaat, welke ons bedorven hart ons ingeft. Indien men evenwel de bekeering van de wedergeboorte wil onderscheiden, dan moet men bepaaldelijk onder de bekeering verstaan: de vrees voor den goddelijken toorn, eene heilige treurighcid, cen’ haat tegen de zonde, deszelfs vermaken en voordeelen, terugkeering tot God, val wien men afgevallen was, door opregte schuldbeilijdenis en toevlugtneming tot Zijn barmhartigheid, in curistus, en eindelijk het aangaan van een geheelander leven. De schrijver zegt hier dat het onnoodig is, daar-over thans breeder uit te weiden; terwijl onder de door hem behandelde onderwerpen, reeds vroeger aan het publik een is bekend geworden, «over de Bekeering,» in welk geschrift hij deswegens uit eigene serving breedvoerig gesproken heeft (*). Hem, die begeerig is de Bijbelplaatsen te vergelijken, waarin bijzonderlijk over de bekeering gehindeld wordt, noodigen wij uit, de navolgende onpar tijdig, en vooral biddend, te lezen, als: Job XLII: 6; Jer. XXXII: 19; Ezech. XVIII: 28; Matth. II: 8-10; en XXI: 29-32; Luc. XV: 10, 17 en 21; 2 Cor. VU: 9-11. In den latsten tekst onder anderen spreekt de Apostel pautus van droefheid naar God, welke eene onherouwelijke bekeering tot zaligheid werkt: hieruit volgt noodzakelijk, dat eene bekeering, die met geene treurigheid naar God vergezeld gaat, geenszins eene waarachtige bekeering en dus geene bekeering tot zaligheid is. De bekeering is zoowel een gebod, als Eene gave des Heeren. God doet alom verkondigen dat men zich bekeeren zal (+); doch zonder de herscheppende genade (*) Zoo de Heere mij het leven en de gezondheid spaart, dan wensch ik ook dit belangrijk geschrift in onze taal over te zetten. DE VERT. (*) metavotéys Hand. XVII: 30. 155 die Hij alleen verleent, zijn wij geheel en al onbe-kwaam om aan dit gebod te voldven. Het is even eens echler met al de andere verpligtingen, welke op ons rusten: elk van dezelve is zoowel het voor-werp van de belofte Gods, als van Zijne voorschriften. Geen’ tittel der Wet kunnen wij ten uitvoer leggen, zoo als de Heer het van ons vordert, tenzij Hij ons een nieuw hart en eenen niewwen geest schenkt. Jezus de Heer is opgewekt en door God verhoogt tot eenen Vorst en Zaligmaker, om Israél te geven bekeering (*) en vergeving der zonden. De bekeering is dus wezenlijk eene Evangelische gesteldheid der ziel, en een verworven heilgoed van het genade- verbond. Zij heeft niets te doen met de Wet en met het verbond der werken. De kennis der Wet strekt alléén om ons te bedroeven en te vernederen, bij het gezigt onzer overtredingen, en om ons te vernederen, dat wij ten volle den toorn Gods, Zijnen viloek en straf yerdiend hebben; over elken vertreder Zijner hei- lige Wet uilgesproken. Het Evangelie doet echter meer dan dit, en het geschiedt alleen door hetzelve. Het noodigt tot de bekeering, het moedigt er toe aan, en het geeft de bekeering. Wanneer wi dit nagaan en de waarheid ten volle moeten toestemmen, dan wordt het bijna onverklaarbaar, hoe men ooit heeft kunnen beweren dat het prediken der bekeering Wet-predi- ken is, en onbestaanbar met de vrije genade van het Evangelie. "Hoe," denk ik dikwerf, " is men er an kunnen komen om te zeggen, dat de bekeering geheel moest uitgeschrapt worden van de lijst der Evangelische genaden, welke de ware heiligheid uit- maken?’ Onze Heere sezus vraagt: «Vat dunkt u? Een mensch had twee zonen, en gaande tot den eersten zeide: «Zoon! ga henen, werk heden in mijnen wingaard:» Doch hij antwoordde, en zeide: «Ik wil niet,» en daarna herouw hebbende ging hij heen. Ein ganze tot den tweede, zeide desgelijks; en deze antwoordde en zeide: "Ik ga, Heer!" en hij ging niet. Wie van deze tweede heeft den wille des Vaders gedan? Zij zeiden tot Hem: "De eerste." Zij zeide daarop: "Voorwaar ik zeqg u dat de tollenaars en de hoeren u voorgaan in het Koningrijk Gods; want JOUANNES is tot u gekomen in den weg der ge- regtigheid en gij hebt hem niet geloofd; maar de tollenaars en hoeren hebben hem geloofd: doch gij zulks ziende, hebt DAARNA GEEN BEROUW GETAD om HEM TE GELOVEN (*). Wij leeren hieruit: dat het al- gemeen gelof der getuigenis van sonannes de hoe- ren en tollenaars tot bekeering bragt, en deze be- keering hen door het geloof in den beloofen messtas geschikt maakte voor den ingang in het Koningrijk der Hemelen; en bijaldien de Fariseén zich van hunne zonden bekeerd hadden, in de verwerping van de be- diening van souannes den dooper, dan zoude deze be- keering mede gepaard gegaan zijn aan hetzelfde geloof, waarvan deze wegbereider des He Ernst, de zending van sonannes als den heraut. En voorlooper van den messtas, die Zijn volk zalig maken zoude van deszelfs zonden. Zijn verschijning, en prediking: "Bekeert u, want het Koningrijk der Hemelen is nabij gekomen, is te dezen aanzien bijzon-der belangrijk. — Hij riep eerst zondaren tot bekerering, wees den Joden in het algemeen den ijdelen wan aan van het vertrouwen, dat zij in hunne vermeende uitwendige nationale voorregten slelden, en toonde inzonderheid den Fariseen het ledige van hunne yormen en eigengeregtigheidswerken. Vervolgens bezigde hij jegens al zijnne toehoorders de beste middelen, om hen van hunnen misdadigen toestand te overtui-gen, hen tevens het gevaar bekend makende, dat hen bedreigde. Eindelijk wees hij op het Lam Gods, dat de zonden der wereld wegneemt, op den Zoon Gods die na hem kwam, welke met den Heiligen Geest en met vuur doopen zoude. Hij besluit met deze plegtige verklaring en waarschuwing: "De Vader heeft den Zoon lief en heeft alle dingen in Zijn handen gegen. Die in den Zoon geloo ft, het eenwige leven; maar die den Zoon ongehörzaam is, die zal het leven niet zien, maar de toorn Gods blijft op hem (*). De geheele verkondiging van sonannes den Dooper bewijst dus ontegensprekelijk, eensdeels dat een waarachtige bekeering steeds vergezeld is van het zaligmakend geloof, en anderdeels dat zij een voornaam gedeelte is van het zien zal. Wij vinden de waarheid dezer stelling ten yolle be- (*) Joh. III: 35, 36. vestig, in het voorbeld, eenig in zijn soort, van den aan het kruis hangenden moordenaar. In een punt des tijds, door den Drieenigen God bekeerd, bekende deze openlijk en met ootmoed, dat hij de straf, die hij onderging, ten volle verdiend had. Naast den Zalig- maker van zondaren, tusschen hemel en aarde opge= heven, geloofde hij in Dezen, overtuigd dat hij alléén door Hem van den toekomenden toorn konde bevrijd worden. Er was immers in de gesteldheid van dezen misdadiger een belangrijk onderscheid, met die van den anderen. De laatste voegde zich in den angst des doods nog bij de menigte om den Heilige en Regt- vaardige te beschimpen en te hespotten. En van waar kwam dit? Van waar anders dan van de wedergeboorte? De bekeering van den eenen moordenaar was immers een daad van opregie heiligheid? De belijdenis van onze zonden, een wezenlijk ge- deelle van de ware bekeering, wordt in de Heilige Schrift overal voorgesteld, als onafscheidelijk aan het zaligmakend geloof verbonden. Ja, zij is als de voorbe- reiding te achten, ter bekommen van de vyergeving. Wij moeten hier weder aanhalen wat ons de wijsste der Koningen zegt. Is het niet: «die zijne overtredingen hedekt, zal niet voorspoedig zijn; maar die ze hekent en laat, zal harmhartigheid vinden » (*)? Indien wij zeggen dat wij geene zonden helijden, zo verleiden wij ons zelve, en de waarheid is in-ons niet. Indien wij onze zonden helijden, Hij is getroww en reqtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeest en ons reinigt van alle ongeregtigheid (*). Mijne zonden maak ik U hekend en mijne ongeregtigheid hedek ik niet. Ik zeide: «Ik zal helijdenis van mijne over- tredingen doen voor den Heere;» en Gi vergaaft de ongeregtigheid mijner zonden, Sela (Tt)! Want ik ken mijne overtredingen en mijne zonden is steeds voor mij (§). De tollenaar, de verloren zoon, de moorde- naar aan het kruis, en vele anderen, die wij reeds tot yoorbeelden hebben aangehaald, beleden allen in op- regtheid op zulk eene wijze hunne schuld, en deden het gevoel van het bederf huns harten op eene ondub- belzinnige wijze kennen. Wij vinden in Gods Woord ook geen enkel wezenlijk of verdicht verhaal, dat een zondaar bij den Heere ernstig om vergeving aanhoudt, waarbij wij tevens niet het verlangen aanhoudt, gepaard aan eene volkomene en vrije belijdenis van zonden. Hi zal (zoo lezen wij in het boek son,) de menschen aanschouwen, en zeggen: Ik heb gez ondigd, en het regt verkeerd, het het heeft gebaat. Maar God heeft mijne ziel verlost, dat ze niet voere in het verderf, zoodat mijn leven het licht aanziet. Het is evenwel aan geene bedenking onderworpen, dat zich deze gesteldheid ook. niet, even als alle andere, nabootsen laat, en dat het vrij gemakkelijk schijnt, zich met het vrij gemakkelijk schijnt; terwijl het hart vol hoogmoed is. Parad, Jupas en vele anderen beleden hunne zonden; maar zij deden Het slechts ten halve, en door eene belijdenis, welke hun ondanks hen zelyen wierd ontrukt. Want het is zonder twijfel dat een ware bekeering uit eenen her- schapen geest voortkomen zal; omdat de staat, waarin zich een zondaar aan den Heere, dien hij beleedigd heft, moet aanbieden, juist het tegengestelde is van dien hoogmoed, waardoor hij zich zelven verheft. Hij, die in opregtheid zijne zonden belijdt, kan het niet doen, of hij moet Gode de eer geven, wiens regt- vaardigheid| en barmhartigheid hij daarmede tevens huldigt. Hij geeft daardoor zijne toestemming én aan de Wet én aan het gezegend Evangelie. Hij onder- werpt zich gewillig aan Gods geregtigheid, en is ge- negen om vrije genade tot zaligheid te ontvangen. Hij aanbidt de genade, die God rijkelijk over ons heeft uitgestort in allerlet wijsheid en kennis, en verheer- lijkt den Heer, die regt is, en regtvaardigt dengeen, die gelooft in curtistus JEzus. Daarom was het, gelijk wij zoo even aanhaalden dat de Engel gezegd had, dat Zijn naam sezvs zoude zijn; want Hij zal Zijn volk zaligmaken van hunne zonde. Daarom zeide de Apostel prtrus: De God onzer Vaderen heeft suzvs opgewekt, welken gij omgebragt hebt, hangende Hem aan het hout. Dezen heeft God door Zijn regterhand verhoogd tot eenen Vorst en Zaligmaker, om Israél te geven bekeering en vergeving der zonden. Hij heeft zich zelven overgeven; om ons te verlossen van alle ongeregtigheid, en zich een eigen volk te reinigen ijverig in goede werken. Met het oog op deze en meer zulke uitspraken in den heiligen Bijbel, die het waarachtige Woord Tegen dezelve, en liefde tot hetligheid in het hart, dat van natur onheilig is? Het is waar, de uitzigten van eenen ontwaakten zondaar kunnen zeer verward zijn. Het hart van den-zelven wordt dikwerf zwaar gedrukt door de vrees van de goddelijke wraakoefening, en het verlangen om er zich voor te beveiligen. Dit alles is nu wel niet te ontkennen dat het deszelfs oorsprong heeft in de zucht naar zelfhoud; doch, juist omdat de begeerte naar geluk even slerk in een heilig als in een onheilig schepsel gevonden wordt, blijft het aanwezen der zaak nogtans geheel strijdig met onze bedorvene en Gode-vijandige natuur. Intusschen kan door de verwarring des harten in de eerste ontdekking en uitzien naar barmhartigheid, niemand minder dan de zondaar, de opregte begeerte opmerken, welke er in zijne ziel is gewerkt, ter verkrijging van Gods gunst en om door dezelve in Zijne dienst gelukkig te worden; zoodat het zonder tegenspreken waar is, dat elke daad van opregt geloof in cunistus Steeds verbonden gaat met den wensch om van de zonde verlost en heilig te worden. Dit zal een naauwlettend beschouwer gewis niet voorbijzien, in de teederheid van het geweten, en in de vrees voor afwijkingen, welke de overtuigde ich endende, ich endende doen blijken. Ik ontken nu voorts wel niet, dat zij, die in de geestelijke zaken een verstandelijk inzigt verkrijgen, soms eene begeerte naar heiligmaking kunnen heiligheben; dan het is niet uit haat tegen de zonde, en uit liefde tot de Gode-welbehagelijke heiligheid; maar alleen uit een bloot weten, dat het onmogelijk is zalig te worden, zonder geheiligd te zijn. Hierdoor moet men wel voorzigtig wezen, om het gewone zeggen: de hegeerte naar genade is reeds genade, algemeen toe passen. De Satan, die rond gaat als een briehende leeuw, zoekende wien hij verslinden moge, zoude daarmede dikwerf zijn voordeel kunnen doen, en iemand in slaap wiegen. Het is immers uit deze omschrijving volmaakt zeker, dat menschen, die zoudanig gesteld zijn, mie opregt den Heere curistus om eenig deel van hunne zaliging zullen aanroepen; veel minder zalig willen worden alleen uit vyrije genade. Neen, zulken zullen steeds eigengeregtigheid op den voorgrond plaatsen. Men kan de uits Praak van saALomo: De ziel des luijaards is hegeerig, doch daar is niets; maar de ziel der vlijtigen zal vet gemaakt worden. (*) Spr, XIE: 4. De Heer noodigt tot zich allen die vermoeid en belast zijn, om bij Hem rust te erlangen. Hij voegt er bij: «Neemt mijn juk op wu, en leert van mi.» Hij verklaart, diegenen, die niet gewild hebben dat Hij Koning over hen zijn zoude, als vijanden te zul-len behandelen. Al de uitnoodigingen der Heilige Schrift, waardoor zondaren tot de bekeering geroepen worden, komen op denzelfden indenen neder. Hoort reeds den Heer onder den ouden dag bij szzaza spreken: «Zoekt mij, terwijl ik te vinden ben; roept mij an, terwijl tk nabiy hen. De goddelooze verlate zijn-nen weg, en de ongeregtige man zijne gedachten, en hij hekeere zich tot den Heere; zoo zal Hij zich zijner ontfermen, en tot onzen God: want Hij vergeest menigvuldiglijk (*).» De Heer gaf dus aan den profeet, van wien men met regt zegt dat hij het Evangelie verkondigde, het zuivere begrip dat er geene vergeving noch troost uit haar yoortkomen kan, dan nad er eenig bewijs van opregle boete aanwezig is. Eene stelling echier, die vele latere schrijvers gewoon zijn, anders te verklaren; — zeggende: de bekeering is niet de gave der vrije genade zelve; maar een uit-vloeisel daarvan. — Beschouw nu al hetgeen wij bij-bragten in deszelfs zamenhang, en dan durf ik een’ eder afvragen, die zijne redelijke verslandsvermogens bezit, of het mogelijk is te beweren dat iemand waarlijk door het geloof in curistus op den levenden weg tot God kan terugkeeren, die niet even 200 vu-rig de verlossing zijner zonden, als de vernieuwende heiligheid verwacht? Waarlijk het opregte en harte-lijke verlangen daarnaar, is gewisselijk reeds op zich zelve een gedeelte van de heiligheid, en eene afzon-dering van de vleeschelijke lusten. Het is reeds aangeloond, dat vernedering, berouw, haat tegen de zonde, en eene vurige begeerte om van dezelve bevrijd te worden; benevens eene gewillige on- derwerping aan curistus, als aan onzen Koning, ge- steldheden der ziel zijn, welke steeds vergezeld gaan met alle andere oefeningen van waarachlig geloof in Hem. Ja, het lijdt geene tegenspraak, of dit alles zijn gedeellen van de Gode-welbehagelijke heiligheid. Het- zelfde kunnen wij opmerken ten aanzien van den geest des gebeds. Te regt zegt men daarom, dat zij het eerste kenmerk is van het geestelijkke leven, of liever de ademtogt, onontbeerlijk voor het leven, uit God. Ik stel mij iemand voor, die niet in de ge- legenheid was om eene Christelijke opyoeding te be- komen en onkundig is, hoe zich te gedragen in het onderscheiden van waarheid en dwaling. Hij wordt door de herscheppende genade Gods wedergeboren, en heft dadelijk behoefte om te bidden. « Leid mij in Uwe waarheid, en leer mij (*). Hij smeekt aanhou dend het goddelijk onderrigt en geestelijke zegeningen af, en dit alleen, wit het waarachtige gevoel zijner hehoefte. Hij gelooft reeds aan sommige geopen-baarde waarheden. De Heer verhoort zijne gebeden, en geeft hem hoe langer hoe meerder duidelijkheid, in de natur en de heerlijkheid yan het Evangelie Voor zondärkeu. Wy vinden hiervan een eemgzins ge- lijkstaand bewijs in den eersten tijd des Christendoms, zoo men de uilwendige kennis er afzondert, bij den Jood apoxios genaamd, een welsprekend man, maglig in de Schriften. Deze was wel in den weg des Heeren onderwezen, en vurig van Geest; hij sprak en leerde naarstiglijk de zaken des Heeren, doch wist alleenlijk van den doop van souannes (*). Lie hier wat de zaligma- kende kennis uitwerkt. Maar het is niet mogelijk dat iemand in cuaistus gelooft, en door dat geloof geregt- vaardigd is, zonder ooit in zijn hart eene enkele op regte begeerte te gevoelen, naar geestelijke zegeningen. Inderdaad de toevlugtneming der ziel tot sxzus, als den eenigen Zaligmaker, is waarlijk bidden. Dit is geen gebed, daar men zich in oefent; maar het zijn woorden, die de Heilige Geest leeraart. Deze toch wordt door den Heere uitgezonden ter overtuiging van zonde, van geregtigheid en oordeel, en is, als zodendig de Geest der aanneming tot kinderen Gods. De twee daden — tovigt te nemen, en in den gebede deszelfs behoefte aan den Heere bekend te maken — zijn te achten als de beweging der longen bij de adhaling; als het slaan van het hart bij den omloop des bloeds. Van daar dat in het Nieuwe Testament de ware Christenen dikwerf onderscheiden worden als zulken, die den Heere aanroepen in onverderfelijkheid. Van daar dat er geschreven staal: Met het hart ge-looft men ter regtvaardigheid, en met den mond he-lijdt men ter zaligheid; want een iegelijk, die den Hoe zullen zij dan Hem aanroepen, in welken zij niet gelöd hebben (*)? Maar van daar ook de ze- kerheid, dat niemand den Heer kan aanroepen voédr- dat hij eenigzins gelöst in Hem heeft; met het bewijs uit de Schrift genomen, dat de Geest des gebeds on- afscheidelijk verbonden is, aan elke gelöstens; en dit van den tijd af, dat men op den weg des Heeren komt, tot dat men het einde des gelöstens, na- melijk: de zaligheid der zielen, als de kroone der ge- reglheid erlangt. Zoo dit nu wezenlijk de natuur des gelöst is; dan vraag ik te regt, hoedanig het zich anders zal kenbaar maken, dan alleen in de uitgangen des harten tot den Heere? En welk ander bestanddeel heft toch het gebed anders, dan deszelfs behoefte voor te stellen aan Hem, van wien men weet dat Hij magtig en gewillig is om te verlossen, te helpen en te zaligen. Indien dit laatste de daad des gelöstes in curistus is, wat is dan anders het mid- del, waardoor de ziel zich tot God opheft in begeren en verwachten? Uit Hoofde van al het aangevoerde is het, dat op zoovele plaatsen der Heilige Schrift, de zaligheid 200 naauw vereenigd wordt met het gebed. Lees slechts b. v. Ps. LXXXVI: van vers 1 tot 7. Vers 5 Juidt reeds; Want gij, Heere! zijt goed en gaarne vergevende allen, die U aanroepen, «Bidt,» regt de Heiland, «en gif zult ontvangen. Een iegelijk, die bidt die ontvangt.» Laat ons met vrijmoedigheid toegaan, tot den troon Der genade, opdat wij harmhartigheid mogen verkrijgen, en genade vinden om geholpen te worden  voorstellen en zonder eenig het missen begrip, waarin de gelukzaligheid des hemels eigenlijk bestaat. Het waarachtige gebed echter is de taal der ootmoedigheid, van geestelijk verlangen en verwachten. Het is de uitdrukking van de volslagene onmagt, van de geheele afhankelijkheid en van de gansche onwaar-digheid. Het zijn de verzuchtingen naar de zegeningen, die de Heer alléén geefi, en welke men niet genie-ten kan, dan in Zijn gunst en tegenwoordigheid. Herne! Zegpaviv, Gif hebt den wensch der zacht-moedigen gehoord. Gij zult hun hart sterken, Uw oor zal opmerken (*). Elders lezen wij van bidden in, of door den Geest; hidden in den Heiligen Geest, en aanbidden in geest en waarheid. Het offer der goddeloozen is den Heere een gruwel; maar hen, die de geregtigheid najagen, zal Hij lief hebben. Pauxus, zoo lang hij nog een Fariseér was, heeft zekerlijk lange gebeden gedaan; doch dezelve waren gewis zeer ver- schillend van die smeekingen en verzuchtingen tot God op den weg naar Damascus, waarom ook in het Woord wordt aangeweien: /Vant ziet, hij bidt. Kan het ook wel mogelijk zijn, dat een driemaal Heilig God welbehagen zal hebben in eenig gebed, dat niet het allermelaatschst achten, in de ooren des Heeren het meeste welkom zijn; ofschoon zij zelve vaak de opregteid hunner wenschen en be geerten in twijfel trekken. 