De Kracht der Waarheid, Gebleken in de Bekeering van den Eerwaardigen Heer
Scott, Thomas
Hunne schriften? —Hij heeft ze nooit gelezen! Lezer! begeert gij te weten welke onze gevoclen. Zijn, en welke reden er is voor zulke zware beschul- 10 digingen? — Lees onze boeken; maar lees dezelve met aandacht, en, zooveel mogelijk, onpartijdig; vergelijk ze met Gods Woord, met de Liturgie, Arti- kelen, en Homilién der Engelsche Kerk, en, 200 gij gelegenheid hebt, met de werken onzer eerste her- vormers. Wij willen ook niet, dat gij uwe Rede zult verzaken; maar alleenlijk, dat gij dit rededijk beding toestaal: dat, wanneer uwe Rede eene zaak dus wil bepalen, maar God dezelve uitdrukkelijk anders heeft bepaald, gij dan erkennen wilt, dat God Zijne yerbor- genheden beter verstaat dan gij, en gij derhalve ver- pligt zijt, door het geloof, op grond van Gods getui- genis, zulke zaken, die God geopenbaard heeft, doch welke uwe Rede verre boven haar bereik en dus bui- ten haar gebied vindt, blindelings en zonder rede- neren te ombelzen. W Anneer gij, bij zulk een onderzook, bevindt, dat iemand van ons in het een of ander stuk dwaalt, denk daar dan vrijelijk anders over, ja berisp ons, zooveel met de Christelijke zacht-moedigheid en bescheidenheid en bescheidenheid en bescheidenheid en bescheiden, bestan kan, maar veroordeel ons niet geheel en al; verklaar ons gansche leerstelsel niet voor enthusiastisch en ongegrond, ofschoon de een of ander van onze schrijvers beyon-den mogt worden een bedenkelijk gevoelen te hebben vorgestagen; want dit zou de weg ijn, om alle waarheid en zekerheid uit de wereld te verdrijven; immer welk boek kan er genoemd worden — de Bijbel uit-gezonderd, — waarin niet iets gesteld wordt, dat verkeerd of twijfelachtig is? En wees verzekerd, dat het geen it is van op-regte begeerte om de Waarheid te kennen, dat men enkel leest wat voor de ééne zijde van het geschil pleit, en dan Juidruchtig elke kinderachtige vitterij, eder gemeen gerucht en alle ergerlyjk voorgeven overneemt, en lojk tracht te verbreiden, also f zulks eene genoegzame wederlegging ware van al de bewijs- redenen, geluigenissen en klare Bibelplaatsen, door welke wij onze gevoelens staven. Bedenk, dat ofschoon sommige Belijders van het Evangelie gebleken zijn Enthusiasten te wezen, en anderen getoord hebben huichelaars te zijn, zulks geen bewijs is, dat wij allen Enthusiasten of huichelaars zijn. Zulke onbedacht- zame oordeelvellingen strekken niet tot schande van ons, maar van hen, die zich dezelve veroorloven. Ik voor mij verklaar thans openlijk, dat ik het tot het einde mijns levens zal aanmerken als de groot- ste weldaad, die mij eenig mensch kan _ bewijzen, wanneer iemand, met den geest der zachtmoedigheid, mij eenige dwaling, of enthusiastische hegoocheling, waarin ik zoude vervallen zijn, kan aantoonen, en mij door yoldoende redenen daarvan overtuigen. Ik vertrouw, dat mijne ernslige begeerte om de Waar- heid te kennen, zoo als ze in sezus is, niet vermin- derd is in haren invloed, en dat ik hetzelfde belange- loos voornemen om dezelve te ombhelzen en aan te kleven, behouden heb, waarmede ik mijn onder- zoek begon. Ik ben nog steeds bekommerd en be- vresd, van door mijne driftige geaardheid en de be- driegelijkheid yan mijn hart, vervoerd te worden tot dwalende gevoelens. Maar geen lasteren en schel- den, geene bedenkingen of redeneringen tegen ge- voelens, die ik verfoei, of tegen gevolgen, die ik miet toesta, en die ik niet zien kan uit mijne Leerstel- lingen te spruiten; geene zulke redeneringen, waar- door men de cene Goddelijke eigenschap tegen de andere doet strijden, en het eene gedeelle van den Bijbel het ander doet wederspreken; of - waardoor men het menschelijke verstand op den regterstoel plaatst, om de geopenbaarde verborgenheden voor zijne vermetele vierschaar le dagen en te veroordee- len: — zulk eene manier van betoog zal bij mij, noch bij iemand, die de genade Gods in waarheid bekend heft, eenige kracht of klem hebben. Laat mij nu, geliefde Lezer! besluiten, met een ernstige vermaning en weltenenden raad, die ik aan uw gewelen overgeef, om de Waarheid van het Evan- gelie, in Gods Heilig Woord yervat, onder ernstlige gebeden, na le sporen, met dien ijver en die belang- stelling, als waarmede gij zoeken zoudt naar eenen verborgen’ schat. Dezen raad geef ik u, in ver- wachling, dat wij eenmaal elkander ontmoeten zullen op den groolen Oordeelsdag; opdat wij alsdan elkan- der met blijdschap, en niet met droefheid mogen ont- moeten. Mogt de Heer u bewegen, om denielven op te volgen, onder eene levende vertegenwoordiging van dien gedtichten stond! — Hoe kort is de tijd! hoe lang is de eeuwigheid! Hoe ongewis en. kortstondig is'het leven! hoe zeker is de dood! Hoe onutsprekelijk is'het leven! hoe onutsprekelijk dierbaar is Gods gunst, en het eeuwig leven! Hoe vreeselijk is Zijn ongenoegen, het v uur, dat niet Ungelbüchsen wordt, en de worm die noort sterft!— O! verspil uwen korten leer, met schatten op schatten te höven, die gij eerlang voor eeuwig tult moeten verlaten, en die geen nut doen, ten dage der verbolgenheid; met zulke vermaken en bedrijven, welke eindigen zullen in eeuwigdurend wee; of met te jagen naar lof en eer, welke verzwolgen zullen worden in eeuwige versmaadheid! — Wees slechts hierin met mij eens: dat het goed is, den kostelijken tjd uit te koopen, te werken om de spijze, die blijft lot in het eeuwig leven, en voornamelijk bezorgd te zijn voor het éne noodige. Ontleen uwe begrippen van de Waarheid en den regel uwer pligten alleenlijk uit Gods Woord. Wees gewillig om van God geleerd te worden; overdenk Zijn Woord, dag en nacht; laat het u eene lamp zijn voor uwen voet, en een licht op uw pad; en sleun, in het onderzoeken van hetzelve, toch niet op uw verstand; berust niet blin delings in de gevoelens der uitleggers en Schriftverklaarders; maar bid den Heere om wijsheid en bestuur. En das, wees niet als reuix, zeggende tot degenen, die u trachten op te wekken tot ernstige bekommering over uwe zielsbelangen: Voor ditmaal gaat henen, en als ik gelegen’ tijd zal bekommen hebben, zal ik u tot mij roepen; want ligtelijkk zou de dood en het oordeel_u kunnen oyervallen, eer die gelegen tijd daar was. Wees ook niet, als acrippa, hijna een Christen; maar tracht geheel en al een Christen in- derdaad te zijn.—Ik zeg, wees slechts met mij eens in deze redelijke voorstellingen, en wij zullen te eenigen tijde in alles eens worden; — in yele dingen, reeds in deze wereld, en in alles dan, wanneer wij Gods Zoon deze heugelijke taal tot ons zullen hooren spreken: « Gezeyenden mijns Vaders! komt, befrag het Koningrijk, dat w hereid is van de grondlegging der wereld!» De Heer schenke genadiglijk aan den schrijver, en an elk, die deze bladen lezen zal, die wijsheid, welke van boven is; dat onderwijs van Zijnen He Gegenst, helwelk onze gangen bestürben kan op den weg des vredes; dat gelöst, waardoor men voor God geregtvaardigd wordt; dien vrede Gods, welke alle verstand te boven gaat; en die mate van beiligende en verslerkende genade, waardoor wij bekwaam gewaat mogen worden, om staande te blijven, en te volharden tot den einde toe, altijd overvloedig zijnnde in het werk des Heeren, als wetende, dat onze arbeid niet ijdel zal zijn in den Heeren! DE GROND EN DE NATUUR VAN HET GELOOF IN DEN HEERE CHRISTUS. OPHELDERING DER VERSCHILLENDE BEDENKINGEN, DIE HET ONVOORWAARDELIJK AANNEMEN VAN GODS GETUIGENIS WORDEN TEGENGESTELD, NOOR Thomas Scott, Bedienaar des H. Evangelies. AA AI 0 SN Uit het Engelsch vertaald. SAN AAA RAS VEN Ce Amsterdam, bij ae wy a ng ey eB 1839. Ende sy seyden, Gelooft in den Heere Jesum Christum, ende gy sult saligh worden, gy ende uw huys. Hand, XV1: 31. Een yegelick die gelooft dat Jesus is de Christus, die is uyt Godt geboren,. 1 Joh. V: 1. Als tot verstandigen spreke ick, oordeelt gy hetgeen ick seg. 1 Cor. X: 15. Want niet die hemselven prijst, maer dien de Heere prijst is be- proeft. 2 Cor. X: 18. VOORREDE. Weaarde Lezer! gij ontvangt hier in onze taal een werk van tu. scort, over een onderwerp, waarbiy wij allen het grootste helang hebben voor den tijd en voor de eeuwigheid. De Schrijver, in ons land onder de godoruchtigen hekend, door de geschiedenis zijner krachtdadige hekeering, onlangs op nieuw bij den uitgever dezes in het licht verschenen, en geti- teld: De Kracht der Waarheid, toont in dit werk over het Geloof, dat hij, door de genade des Heili- gen Geestes, die zalving der heiligen deelachtig ge- worden was, die alle dingen leert. De Heere sens heeft het zelf verkondigd: «Die geloofd zal hebben en gedoopt zal zijn, die zal zalig worden, maar die niet geloofd zal hebben, die zal verdoemd wor- den.» Foor een’ ieder dus, die zalig wil worden, IV VOORREDE. is het de grootste hehoefte te weten, dat hij gelooft. Zal hij de ware rust en vrede des gemoeds kunnen smaken. Nu is het echter op de wereld, waar Gods openbaring en Evangelie hekend zijn geworden, al- toos zoo geweest, dat velen een gelof bezaten en toch niet zalig zijn geworden. De Heere zelf heeft in Zijne prediking daarvan gesproken im de gelijkenis van den zaadzaaijer, in welke gelijkenis behalve de zoodanigen, die alleen hooren zonder eenige opmer- king, ook gesproken wordt van de zoodanigen, die iets hezitten hetgeen verloren raakt door de zorgen des levens; dit is het gelööt, hetgeen de Apostel ss- cozsus dood noemt. Verder wordt daarin gesproken van een gelööt voor eenen tijd, hetgeen verloren gaat door de verdrukkingen en vervolgingen om des ge- loofs wille. Er wordt echter in die gelsjkenis ook gesproken van eenen gelööt, dat door en onder alles blijft bestaan en ook vruchten draagt ter verheerlij- king van God en ter zaligheid van hem, die dat geloof hezit. De erkenten van die geopenhbaarde Waarheid heeft dan ook de gemeente van cunistus yedrongen, om in de wereld te helijden, dat wij voor God geregtvaar- digd worden alleen door het opregt geloof. Het is dus niet genoeg, dat iemand weet dat hij een geloof heeft, hij moet te zijner vertroosting voor den tijd en voor VOORREDE. v de eeuwigheid weten en verzekerd zijn, dat hy het opregte geloof bezit. De erkentenis van deze waar- heid is dan ook eene aanleiding van vele bhekom- mernissen bij opregten van harte, die waarlijk he- geerig zijn naar de zaligheid Gods. Velen hebben zich bemoeid om zoodanige onderscheidingen en he- palingen te maken, waardoor men tot zekerheid zou kunnen geraken of men het opregte heeft of niet; doch daar de meesien die onderscheidingen en hepalingen in den mensch zochten, zoo zijn 27 me- nigmaal oorzaak geweest, dat men, in plaats van tot de gehoopte zekerheid te geraken, hoe langer hoe meer hegon te twijfelen. De vruchten maakten dus open VOORREDE. v de eeuwigheid weten en verzekerd zijn, dat hy het opregte geloof heeft of niet; doch daar de meesien die onderscheidingen en hepalingen in den mensch zochten, zoo zijn 27 me- nigmaal oorzaak geweest, dat men, in plaats van tot de gehoopte zekerheid te geraken, hoe langer hoe meer hegon te twijfelen. De vruchten maakten dus open VOORREDE. v de eeuwigheid weten en verzekerd zijn, dat hy het opregte geloof heeft of niet; doch daar de meesien die onderscheidingen Bäar, dat de boom Niet goed was. Sommigen, dit opmerkende, verwierpen weder alle onderscheidingen en bepalingen en machen aldus van het gelöt eene zaak, welke allein in de hesschouwing of het gelöt tegen te gaan en te verwerpen, kwam men van zelven tot het voorstaan van een ijdel geöt; en het gemis van vruchten maakte spoedig openbaar, dat er geen gelöt aanwezig was. Deze het afwijkingen in de zaak des gelöt worden in onze dagen allerwege openbaar; maar het is niet alleen eene vrucht van onzen tijd: — zoo lang er  zijnne medereizigers naar de eeuwigheid van alle hijpaden af te rukken en te leiden op den eenigen regen weg, ten eeuwigen zaligen leven, Daar-toe schreef hij, hehalve onderscheidene andere werken, datgene waarvan u thans de eerste aflevering wordt aangeboden, en getiteld; De grond en natur van het Gleof in curistus, en. Wij zijn underrigt, dat cen ander zeer belangrijk werk van scorr in onze taal zal overgezet worden, over verschillende onderwerpen, alle betrekking hebbende op dezelfde voor allen noodzakelijke en zaligmakende waarheid. Beide deze werken zijn onlangs ook door een’ waardig’ Evangeliedienaar in Frankrijk in de Fransche taal overgezet, opdat ook zijnne landgenooten voordeel zouden kunnen trekken voor de eeuwigheid wit de door den Heere in England voor velen zoozeer gezegenden arheid van onzen schrijver. De hartelijke helangstelling in het waarachtig en eeuwig welzijn van onze landgenooten, de bevordering van het genot van dien eenigen troost heide in leven en in sterven, drong ook denondergeteckende tot eene Hollandsche uitgave van dit werk, waartoe de welwillende aanbieding van cen’ onzer opzieners, om de vertaling op zich te nemen, met dankhaarheid werd aangenomen, dewijl dit de uitgave hespoedigen kon. Met drie afleveringen zal bet geheele werk volledig zijn, achter de laatste aflevering zal te Vens een naschrift gevoegd worden, met teruyzien op onzen leeftijd. Zoo het blijkt, dat er waarlijk helangstelling is, kunnen er in het vervolg nog meerdere gewigtige stukken van denzelf- VItt VOORREDE. VItt VOORREDE. Den schrijver geleverd worden. De Heere onze God vergezelle dit werkjye met de krachtdadige werking des Heiligen Geestes in de harten der lezers, en geve dus die vrucht, welke blijft tot in euwigheid, opdat Zijn naam verheerlijkt worde! Amen. Utrecht, 17 December 1838. Uw toegenegene H. P. Scuotrz, 1 Cor. IV: 1. INLEIDING. Voor een’ ieder, die waarlijk overluigd is, dat alle menschen verloren zijn, bestaat de volstrekte behoefte aan eenen Zaligmaker. Belangrijker erwerpen kunnen er daarom voor eenen zoodanige niet behandelnd worden, dan die, welke op de waarborgen en de natur van het zaligmakend gelöst berekking hebben, om hem uit Gods Woord te verzekeren, dat in den Heere sezus curistus alles bereid is, wat er tot de volkomene zaligheid van allen te zamen en van elken geloovige in het bijzonder veischt wordt. In den eersten oogopslag schijnt de behandeling van dit onderwerp vrij gemakkelijk. Iemand, met de Heilige Schriften bekend, doch die niet gemeenzaam is met de tegenwerpingen, die men der eenyoudige en klare getuigenis derzelye in den weg legt, zal dikwerf yerwonderd staan bij het vernmen, dat hieromtrent zwarigheden in het midden gebragt kunnen worden. Het eigenwillig begrip is door de verkeerdheid der menschen echter zoo diep geworteld, dat men zich door allerlei drogred Enen geheel van de ware bron verwijdert. Het brein dergenen die, aan den Bijbel niet genoeg hebben, is zoo vruchtbaar geweest om zich zelven en anderen door het aanhangen van een aanhangen van het een aanhangen van het een aanhangen, dat men Gods getuigenis zelfs daar, waar het de meeste klaarheid verspreidt, verdonkert; of de uitspraken, duidelijk in Gods Woord vervat, zoo verdraait, en van derzelyer oorspronkelijke meeningen berooft, dat er niet zelden noodwendig iets geheel tegenstrijdigs door bewezen wordt, als de Heer ons daardoor geleerd heeft. En langs dien weg stellen velen het menschelijk gezag in de Godsdienst boven de getuigenis van den Heiligen Geest, die door den mond der heilige menschen geschreven heeft. Het behoest geen beloog, dat deze zigtbare en kennelijk oorzaak van dwaling en yerwarring aan den listigen Satan zeer welkom is, om het geloof in de aelen der bekommerden te bestrijden; dan bij dit misbruik yan de openbaring voegt zich nog een ander. Vrome menschen, wier bedoeling het nimmer geweest is, om eenige verdeeldheden of partij te vormen, wa-ren, door de ervaring van de schadelijke gevolgen, welke het overredende aangebragt heeft, dat in de opgenoemde verkeerde praktijk gelegen is, daarin te hulp gekomen. Zij vonden, naar hun oordeel, in het tegengestelde uilersle een geschikt middel. Dan zij deden dit meer als bepaalde verdedigers, dan wel als bedaarde onderzoe-kers naar de onwrikhare waarheid. Hunne bewijzen zij dus dikwerf zonder besluit, en hunne tegenstanders bemerkten meestal zeer spoedig, op welke punien zij het zwakste en kwetsbaarste waren. Ja, door daarop bijzonder aan te vallen, werden zij vaak wederkeerig met derzelver eigene wapenen bestreden. Het gemoed van vele nog niet genoeg in de waarheid bevestigden wordt echter daaroor in verwarring gebragt; in plaats dat men hen, naar Gods getuigenis, op de grondsla- gen waarop zij het geloof mogen aannemen, tracht te versterken en te bevestigen. Zoodanig wordt dus in vele zaken de eenvoudigheid en de klaarheid der Hei- lige Schrift misbruikt, en slechts gebezigd om denge- nen die minder nadenken, verwarde denkbcelden in te scherpen, die een een een stelsel vormen. Sommigen dezer meesters kunnen daatvoor geene andere reden geven, dan dat het hun zoo voorkomt. Veeltijds we- ten ze zelfs niet eens waarom zij het een of ander verschillend voordragen. In het begin van de laatst verloopene eeuw, kwam de leer der regtvaardigmaking door het geloof' in cuRistus over het algemeen weinig in aanmerking. De nog door hunne schriften tot on sprekende hoog- geachte werktuigen, die de almagtige God verwekte, om de kennis aan dezen eenigen grondslag van zalig- heid weder te verlevendigen, moesten met de krach- tigst mogelijke taal op dit 200 gewiglige onderwerp als het ware van nieuws weder aandringen. Enkele der- zelye waren echter zoodanig met ambtsbezigheden overladen, dat zij te weinig tijds overig hadden, om zich bepaaldelijk op het duidelijk maken dezer leer te kunnen toeleggen. Ontglipte er in de hevigheid van 1* hunnen ijver eene uildrukking aan de pen, welke voor misduiding vatbar was, dan yerketterde de aan- hangers van eigen gekozene stelsels hen terstond; hoe zeer elk regtschapene hen ook mogt vrijpleiten, dat zij niets geschreven hadden, dat met de praktijk der ware godzaligheid in strijd was; ja, dat het voorbeeld dat zij gaven, het bewijs voor de waarheid van hun betoog opleverde, — Naderhand zelfs, werden afge- trokkene en uit haar natuurlijk ver 4 4 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 66 66 66 Band gebrächtet uil-spraken in hunne geschriften, of verdraaljingen van woorden uit predikatien, die met ijver en yuur, doch som wat driflig, zonder behoofijk wukken en wegen der woorden, voor cen groot getal tochoorders gehören waren, aangevoerd, om hen van onschriftuurlijke stellingen te beschuldigen. Ook schreef men aan hungezag dwalingen toe, die zij nimmer in de gedachlen hadden, en misbruikte dus het door hen yerworven vertrouwen, om op de cerbiedwaardigste namen on-waarheden te verspreiden, Een en ander was inder-daad weinig beter dan dezelfde bestrijding, die men an de eerste hervormers en eenige van hunne navelgeren aandeed, in de schriflen yan welke men zide, dat de bestanddeelen van alle tegenstrijdigheden te vinden waren. Terwijl het bepaaldelijk alzoo in Engeland gesteld was, verwekte de Heer eenige godgeleerden in Noord-Amerika; die deze waarheden met den meesten ernst en getrouwheid hadden onderzocht. Daardoor yonden zij eene overvloedige gelegenheid, de gevolgen van de Praktikale beoefening van de verschillende meeningen gade te slaan, en spanden al bunne krachten in, om den gevaarvollen loop der overheerschende dwalingen te stuiten. Dan zij gingen verder dan de Bijbel open-baart. Zij bragten, naar menschelijke wijze beschouwd, erder nieuwe beletselen in het komen der zondaars tot den Heere suzus, dan dat zij waarlijk de volstrekte onmagt van den mensch, en de onvoorwaardelijke overgave op de toezegging des Heeren verkondigden. Zij drongen voornamelijk op bevindingen en gestalte aan, en beweerden, dat niemand van zijn zalig aan- deel aan de verlossing van den Heere curistus kan verzekerd zijn, tenzij hij de zwaarte van Gods toorn, over het overtreden Zijner heilige wet, gezien en ge- voeld hebbe; ja, dat hij anders niet gelooven mag. Eene toestemming en ordenwerping aan dezelye maakte, naar hunne meening, slechts in schijn datgene uit, wat wezenlijk noodig was, en dat er meerder moest gewenscht en verkregen worden, dan Gods Woord letterlijk zegt, om van zijn zalig aandeel aan den Heere curistus verzekerd te zijn. Even 200 was het ook met andere zaken, die op het geloof betrekking hebben. Het kan hieruit overtuigend blijken, dat zij het onderscheid tusschen gevoel en geloof niet regt kenden. Ten minste maakten zij te weinig aan-makt van de naturlik van de naturlik onmagt; van het schadijke der gewoonten en eenmaal aangenomene denkbelden, en bovenal van de gebrekkige voorstelling van leven, licht, geloof en genade, die te mid-den van al die dwalingen noodzakelijk bij den mensch moet bestaan. Gevolgelijk schreven zij vele dingen aan naturlik oorzaken toe, door de gemeene ga-ven des Heiligen Geestes slechts opgewekt, welke de Schrift voor duidelijke bewijzen van de wedergeboorte voorstelt. Alle werkzaamheden des gelöst in het roe- pen om genade tot den Heere curisrus, door de eigene woorden van dien eenigen Meester zonder uit- zondering zoozeer aangemoedig, werden als ten eenmale baatzuchtig verworpen. Somtijds gaven 2ij zelfs, in derzelver schriften, te kennen, dat ware genade alléén daar bestaan kan, waar eene geheele verwerping van zich zelven aanwezig is. Hoeveel juister hadden zij geordecld, indien ze volgens Gods getui- genis aantoonden, dat eene wijze en heilige zelfliefde, die oorspronkelijk door den Heer in den mensch ge- schapen is, door de herscheppende genade in ons yernieuwd en de maatstaf van onze liefde jegens onze evenmenschen wordt, wanneer God het voor- werp onzer liefde uitmaakt; en dat zij bewezen hadden, dat die liefde onderscheiden is, van die vleeschelijke, afvallige en dwaze zelfliefde, die het gevolg is van onzen opstand tegen den Schepper en dus niets an- ders dan het schepsel zoeken kan! In het kort: eenige van de grondstellingen der god geleerden, warvan wij hier spreken, zouden, zij in derzelver volle en wezenlijke gevolgen werden nagegaan, een aantal andere menschen als valsche leerans en dwalende leerlingen aanklagen, die, als ware, hoewel nog zwakke geloovigen, den Heere toebehooren; en dus doende wordt door de voorstanders dezer stellingen, zoover de Heer, die alles bestiert, het toclaat, de glimmende vlaswiek uitgedofd en het gekrookte riet verbroken. Naderhand bemerkende, dat er, terwijl de menschen ~I sliepen, onkruid onder de tarwe gezaaid was, begon- nen 2ij hetzelve zoodanig en met zooveel overhaasting , uit te roeijen, dat zij ook het goede zaad mede uit- irokken. Hetgeen nogtans blijven moet, tot dat de oogst daar is. Uit hoofde van dit aangevoerde ontstonden de voor- oordeelen, die men tegen hunne schriften opvatte, en werden de belangrijke en nuttige onderrigtingen, die zij in volkomene overeenstemming, ja, boven de ge- voelens yan latere schrijvers bekend maakten, voorbij gezien. Men misbruikte zelfs hunne gevoelens; huiche- laren maakten ze dienstbaar om zich daardoor de ge- legenheid te openen, het geloof te kunnen namaken. Te gelijker tijd drong het vrijzinnig gevoelen, als een ander uiterste, van tijd tot tijd in de kerk, en nam met ieder tijdsgewricht meerder toe. De vraag, in hoeverre het de pligt der zondaren is in den Heere curistus te gelooven, en op welke wijze de leeraars derzelver toehoorders tot het geloof moeten vermanen en uitnoodigen, werd onderscheidenlijk beantwoord. Het kan echter niet geloochend worden, dat de redenering dergenen, die bij dit twistgeding de ontkenende zijde kozen, eene verkeerde strekking had. Zij schritten de verkondigers van de leer, welke alleen geloof, wonder gevoel of hevinding, tot het middel van zaligheid stelt, ten eenenmale af, om hunne toehoor-ders met die woorden te vermanen, die de Heilige Schrift leert, en, om nader op te helderen, nog met voorbelden duidelijk gemaakt heeft. Het konde dus niet missen of zij moesten, om hun stelsel gelijk te blijven, aan de wereldlingen en zorgelooze zondaren het missen van cCuHRIstus en deszelfs zaligheid meer als hun ongeluk, dan als hunne misdaad voordragen. Zij stelden grondregels op, waardoor het noodzakelijk werd, dat de mensch zich bekeerd gevoelde, védr dat hij om geestelijke zegeningen mogt of kon vra-gen en om de heiliging smeeken; daarmede drukken zij de gemoederen met twijfelmoedige gedachien terneder, tot dat de hooze komt, om helgeen in het hart gezaaid is, weg te nemen. Daar deze zaken waarlijk bestaan, 200 behoest het ons niet te verwonderen, dat zij geergerd worden, die het Evangelie, volgens deszelfs inhoud, noemen eene zeer blijde boodschap van vrije genade aan de grootste der zondaren. En dat het, wanneer sommigen van deze, met de menigvuldige uitspraken des Bijbels hunne stelling bewijzen, omgekeerd niet anders kan, (gelijk dit in den aard van tegenstrijdige gevoelens ligt,) of de uitspraken ter goeder trouw en in de warmte van hunnen ijver gebezigd, moeten yerkeerdelijk aan- leiding tot verkettering geven. Iemand, die van genade in het bloed van curistus spreekt, voor een’ iegelijk die gelooft, wordt al zeer spoedig voor een remonstrant of liberal uitgekreten. De mensch, die uit de schriften van onderscheidene personen verschillende onderrigtingen op den weg naar den hemel afleidt, ziet zich vaak in allerlei tegenstrijdigheden verward. Hij beprost, om met eenen geest van zachtmödig heid uit de Schrift zelle te onderzoeken, wat hij in dezen duisteren doolhof als het schriftuurlijke midden te houden heeft; en, dankbaar aan den éenigen He- melschen Leermeester, die door Zijn Woord en Geest leeren will, moet hi niet zelden van de nictige medicijn- meesters uitroepen: «Wie had uw als regters en erf- deelers gesteld, van hetgeen de Heer voor mij bestemd heeft? » Bi het ernstig overwegen van dil alles, heeft de schrijver een naauwkeurig onderzock aangesteld; on- bevooroordeeld en getrouw, heeft hij, met afsmeeking van ’s Heeren Geest, de verschillende gevoelens aan den Bibel getoetst. Hij mogt ook daardoor den zegen ondervinden, om tusschen de beide uitersten eenen leiddraad aan de hand te kunnen doen. Vele menschen, die steeds met graagle de geschriften van denzelven ontvangen hebben, gaven hunnen wensch te kennen om zijne meening deswegen te vernemen. Dit nood- zaakte hem als het ware om Den uitslag van zijn onderzook in het licht te geweest, en de redenen bekend te maken, waarom hij met vroegere schrijvers van beide kanten verschilden. Zooveel mogelijk is hij op zijnne hoede geweest, om met opregheid, voorzigtigheid en onpartijdigheid zijnne gevoelens mede deelen en geene der beide partijen, die hij bestrijden moet, te beleedigen. Hij heeft wel overwogen, en kon eens vooral op de voornamenste tegenwerpingen antwoorden, die er van alle zijden tegen zijne stellin gefangen zullen in het midden gebragt worden; doch zijn yoornemen was, om zich in geenen redetwist in te laten. Hij stelde zich niet voor, zijnne gevoelens door eenig menschelijk gezag te handhaven (hoe zeer hij ook met de meeste schrijers van de laatste eeuw in strijd mogt zijn); maar hij laat alles wat hij gezegd heeft, aan de getuigenis van de Heilige Schrift over. Het algemeinen onderwerp zal in twee vragen yer- deeld zijn, namelijk : «Welke volmagtig is er voor den zondaar, om in den Heere cunistus te gelooven?» en «Is het zaligmakend geloof eene heilige werkzaam- heid van het hart, of niet?» Deze twee vragen zijn verre yerwijderd van over- eenstemmend te zijn; en het gebrek om dezelve naar behoorend te onderwerp veel verwarring in de redeneringen en ge- sprekken der menschen te weeg. Vele andere oor- zaken van dubbelzinnigheid en misvalting ullen insgelijks worden aangetoond, en boven alles de meest mogelijke klaarheid worden in acht genomen. De schrijver yerlangt voornamelijk, dat men hem goed versta; opdat de lezer zelf beoordeelen kan, of des- zelfs inzigten schriftmatig zijn, of niet, en zijne be- wijsredenen dus afdoende. Hij wijst daarom bovenal den lezers in het algemeen, en vooral hun, die er zwarig- heden in opmerken, om ernstig te overwegen wat daarbij onontbeerl ijk is, aan, dat de Schenker van alle wijsheid het verstand moet verlichten, en het hart toe-bereiden om de waarheid in zachtmoedigheid en liefde te ontvangen; opdat elke dwaling verdwijne, waarin men soms yervallen is. Zoodanig kunnen toch alleen de vertroostingen, door het geloof op deze wereld, vruchtbaar en nuttig worden. EERSTE GEDEELTE. DES ZONDAARS VOLMAGTIGING OM IN DEN HEERE CHRISTUS TE GELOOVEN. Eerste 2lfdecling. Foorstelling van het onderwerp. Het word volmagtiging of volmagt, hoe algemeinen het ook in de schriften van latere schrijvers voorkommt, wordt in den Bijbel niet gevonden, Door het geheele Woord Gods yindt men het gelöt in den Heere curistus als den pligt voorgesteld van een’ elk, die er der bedeeling van het Evangelie leeft; eu welke nadere volmagt is er noodig, om een onvoorwaardelijk gebod te betrachten? Ja, ofschoon men, omdat er aan hetzelve een onvoorwaardelijk gebod te betrachten? Ja, ofschoon men, omdat er aan hetzelve een onvoorwaardelijk zegen verbonden is, wel vragen kan, uit welken hoofde een zondaar dit voorregl van den door hem beleedigden God verwachien mag? zoo beteekend de volmagtig om in den Heere curistus te gelöven, in dezen zin gehen, reeds datgene, wat aan den zondaar grond van yerlrouwen geeft, om op de eeuwige zaligheid te hopen. Het is echter vooraf noodig te onderzocken, wat door geloof in, curistus te verstaan is, opdat men, zonder dit bepaald te hebben, in geene verwarringen geraken mout. Bijzonderlijk dient dit daarom, dewijl de woorden geloof, en geloof in den Heere cunistvs bij dezelfde schrijvers, dikwerf verschillende meenin- gen uitdrukken, en wel het meeste bij hen, die in het tegengestelde gevoelen zijn, van hetgeen wij volgens Gods Woord bevonden hebben de waarheid te zijn. Geloof beteckent in deszelfs algemeenen omvang «iets voor waar aannemen;» gevolgelijk ten aanzien van de openbaring Gods in Zijn heilig Woord, dat wij datgene met het hart toestemmen, wat daarin ge- vonden wordt. — Geloof im curistus is: eene gewil- lige en onoorwaardelijke aanneming des harten voor ons zelven, van de getuigenis die God yan Zijnen Zoon gegeven heeft; een opregt, nederig en onophoudelijk viugten tot, en overgave aan dien eenigen Middelaar en Verlosser, om in Hem alléén behoudenis te Vin- den; een hartelijk vertrouwen en toevoorzigt op Hem als Profeet, Priester en Koning, en dus op de door Hem voor ons verworvene zaligheid; die Hij, naar den volkomenen raad Gods, in de Heilige Schrift geopen- baard, voor Zijn volk heeft aangebragt. Men zal hier opmerken, dat ik het denkbeld van berusten of vertrouwen niet het aangevoerd. Dit geschiedde geenszins met het oogmerk, om er dit buiten te sluien; maar het is om, bij de bewijsredenen mijner stellingen, alle misverstand voor te komen. Als wij de geloovigen van den ouden dag hooren betui gen: «dat zij hopen op den Heer; onder de: scha-duwen Zijner vieugelen rusten;» of dat zij den naam des Heeren eenen sterken toren noemen, waar de regtvaardigen henen leopen en in een hoog verirek gesteld worden; ja, van hen lezen, dat zij den senova hunne steenrots, hunne toevlugt en hun eenig deel noemden; dan blijkt daarin allerduidelijkst, dat ij den Heere wezenlijk aanriepen als hunnen waarachtiggen Beschermer, Behouder en Vertrooster, en zich op Hem verlieteu; doch nimmer in eenen staat van gevoellooze afhankelijkheid en verkeerden. Wij zien daardoor, dat het geloof in curisrus wezenlijk en onafscheidbaar verbonden is met een volko-men herusten, vertrow wen en overgave aan God; van Wien alleen zij steeds hulp verwachtende waren. Andere uitspraken, die de Bijbelheiligen menigmaal bezigen, bewijzen dit nog overluigender; bij voorheld: "Ik hef mijne ziel op tot U; ik roep den ganzen dag tot U; uit de diepten roep ik tot U" o God! mijne ziel kleeft U achter aan; Uwe regter-hand ondersteunt mij; ik stort mijne ziele voor U uit! en meer andere uitroepingen van gelööt. Zoo het denkbeeld van onyerdeeld op God te steunen, echter, in deze verhandeling niet overal genoegzaam uitsteekt, dan komt dit daar van daar, dat wij de natuur van het onderwerp niet anders dan ten aanzien van eenige hoofdpunten in het. goddelijkke, en geens—zins naar de verschillende ondervindingen van eenen geloovige beschrijven." Bovendien, als de waarheden van het Evangelie worden toegestemd, en de mensch door bespiegeling overtuigd is, dat er geene zaligheid is dan alleen door bet gelöt in curistus; dan kan hij zich gemakkelijkker inbelden dat hij zich op Hem verlaat of in. Hem gelöst; dan dat hij dagelijks en van harte tot Hem gat, om zijne heiliging af te smeeken, Ik ben zelfs zeer beducht dat velen denken dat zij vol zijn van vertrouwen in curistus, terwijl zij aanhoudend het gebruikmaken der genademiddelen verzuinen: inzonderheid het eenzaam en vertrouwelijk gebed; dat zij dit vaak niet anders deen dan uit gewoonte; zonder als het ware vertrouwelijk met den Heer te spreken, en Hem hunne nooden en belangen bijzonderlijk aan te hevelen. Door de omschrijving van het geloof, zullen wij van de eene zijde trachten goodanig eene begoocheling der zinnen voor te komen; doch aan den anderen kant hen niet ontmoedigen, die door den Heere opregt gemaakt zijn, om in den dringenden nood des har-ten naar Hem te vragen, Wien de ziel 200 noodig heeft: namelijk den eenigen Middelaar tusschen God en de menschen. Het stelt de zondaren, die naar het gelof begeerig gemaakt zijn, den Heiland, hoewel nu onzigtbaar, even zoo voor, als de blinden, de lammen, de melaatschen en de dooven tot den Za. Ligman kwamen, toen Hij ligchamelijk op aarde was; dat is: die de ellende hunner zonde door de wederbarende genade des Heiligen Geestes heben leeren kennen, en naar mate zij dezelve gevoelen hunne toevlugt tot den Heer nemen, die hen uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht. Een voorbeeld, dat mij eenmaal voorgekomen is, kan het misbruik aanstoonen van het denkbeeld van het geloof, wanneer men, hetgeen dikwerf gebeurt, betoont dat men niet weet wat geloof is. Ik hoorde een voorwerp van het diepste medelijden, gelijk- tijdig toen zij het schandelijk leven, dat zij; leidde, niet te zullen vaarwel zeggen, en terwijl men haar het naderend eeuwig verderf voor oogen hield, betuigen: dat zij zeker vertrouwde op de barmhartig- heid Gods en de liefde van cunistus, die Zijn bloed voor zondaren vergoten heeft. Na deze bijzonderheden omtrent de natuur van het geloof in het algemeen te hebben doen voorafgaan, wilde ik opmerken, dat, zoo sommigen door het geloof in cuRlsTUs eene vaste overtuiging verstaan, dat Hij waarlijk ook voor hen gestorven is, dat zij geregtvaar- digd voor God zijn, en gewisselijk erfgenamen des eeuwigen levens zulJen worden, dit alleen blyjken moet, wanneer zij nieuwe schepselen zijn; en het Vleesch gekruisig hebben met deszelfs lusten en begeerlikhen; want in deze en met nog vele sterkere uitspraken, wordt dit overal in den Bijbel als het kenmerk van een’ waar’ Christen voorgedragen, en zonder uitzondering op allen toepasselijk gemaakt. Eigen-Ijk gezegd, wanneer de overluiging, dat men persoonlijk deel heeft aan den Heere curtstus waarlijk gegrond is, kan men haar niet meer geloof, maar hoop, of liever nog: de volle verzekerdheid der hoop noemen (*), en staat zij tegen waan, of een ongegrond vermoeden op zaligheid over. Men kan deze verzeekerdheid naar de duidelijke uitspraken des Heeren niet bekommen noch behouden, of men moet met volharding loopen op het pad yan’s Heeren geboden. Aan onze zijde moet het zegel van het vaste fonderment Gods kenbaar zijn: Een iegelijk die den naam van curistus noemt, sta af van ongeregtigheid, 2 Tim. If: 19. Het is dan niet meer verbeelding, of een ijdele verwachting, dat wij zullen zalig worden; — maar sleunt dan op eenen gewissen grond (*). Anderen meenen het gelöst in den Heere cunistus te bezitten, omdat zij vol verzering kunnen zeggen, dat Hij voor zonderen gestorven is, en dat Hij hen dus van de eeuwige straf wel ontheffen zal. Intusschen riß er noort eene begeerte in hen op, om door Hem, ook reeds in dit leven, van de magt en sla- (*) Naar Gods geboden te wandelen en niet te zondigen, zijn twee verschillende zaken. De Apostel ravurus zegt, dat: z¢7, die in CHRISTUS JELUS sijn, niet naar het vleesch wandelen, maar naar den geest; doch zegt hij hiermede wel, dat zij nimmer iets doen, dat naar het vleesch is? De beste looper kan struikelen; hij wordt moede; gaat soms zitten of liggen, en sluimert in. De opregte Christen streft naar het doel zijner hemelsche roeping in GHAISTUS gezus; hij doet dit door zich te verlaten op de belofte, inziende in het gebod. Zijn wensch is God te verheerlijken wegens de voor hem aangebragte verlossing, door het gehörzamen aan deszelfs wetten en inzettingen. Ieder, die dezen vrede des h arten niet zoodanig bezit, heeft een valsche rust. Nog meer, een der ware kenteeken van het zaligmakend gelöst, is, de ziel des gelöst vigen te verontrusten, wanneer zijne voeten wankelen op het pad van Gods geboden en hij weder dezer wereld gelijkvormig zoude worden. Zie dit in pAviD, in peravs, en in meerdere Bijbel- ligen. Scorz betoogt in al zijne schriften, dat de verzekering der zaligheid niet aanwezig kan zijn, dan bij hen waarbij het gelöst de gehoorzaamheid (niet de volmaaktheid,) yoortbrengt. Dit is de ware praktijk der godzaligheid volgens de rift; mits men deze waarheid niet misduide. (Aanmerking van den Franschen Vertaler). Vernij der zonden verlost te worden. Zij verloochenen dus, dat de zaligmakende genade Gods aan alle men-schen verschenen is, om ons te onderwijzen, dat wij, de goddeloosheid en de wereldsche begeerlijkheden verzakende, matiglijk, regtvaardiglijk en godzalig lijk leven zouden in deze tegenwoordige wereld; op dat wij de leere Gods onzes Zaligmakers in alles men vyersieren (*). Zulk eene verwachting is geen geloof; want er is geen de minste grond voor. Het is dan eene begoocheling, uit zucht tot zelfbehoud en eigenbelang ontstaan, en een laatdunkend vertrouwen, dat blind is voor den aard en de natur der verlossing door het bloed van curistus, waarvan de Heilige Schrift spreekt. De regtvaardigmaking uit vrije genade en de heiligmaking moeten steeds vooraf gaan. Zoo dit niet bestaat, is deze in waarheid niets beter dan het geroep van de booze geesten, toen zij den Heere curistus baden om hen niet te pijnigen véér den tijd. Bij deze waren echler Gods oogmerken bekend, zij wisten, dat zij de eeuwige Sträften nicht entgegen zu denken, maar wenschten er slechts nog van verschönten, te blijven tot het oder de grooten dags. Jud. vs. 6. Eenige bepaalde opmerkingen zullen onze meening kunnen ophelderen. De Bijbel zegt ons: «Het gelöst du is een vaste grond der dingen, die men hoopt en een hewijs der zaken, die men niet ziet, Hebr. XI: 1. Dit beteekent dat Gods getuigenissen omtrent toekomende en onzigbare zaken door het gelöst bevestigt worden, en het Evangelie alleen het wezenlijke en (*) Tit. I: 10-12, 18 18 het eeuwige van al het geopenbaarde aan het licht brengt. Het gelöst du völgens geene nieuwe eigen- schap der ziel, maar het beoefenen van een oorspronkelijk vermogen, dat voor zondaren nieuw is; omdat het eerst door de wedergeboorte aan den dag komt. Eene verzekering te gelooven, zich op beloften te ver- laten, derzelver vervulling te verwachten op grond der geloofwaardigheid van dengeen die de beloften geeft, zijn even zoo natuurlijk aan het menschelijk be- grip, als alle andere eigenschappen der ziel. En waar- lijk: geloof, hoop en liefde zijn onmisbaar in alle za- ken; zelfs in de zoodanige, die op de omstandigheden van dit leven betrekking’ hebben. Intusschen zijn wij van de goddelijke dingen, die de Heer openbaart, getuigt en voorstelt, zdédanig ver- vreemd, dezelve zijn 266 tegenstrijdig met onze voor- oordeelen, 266 vernederend voor onzen hoogmoed, 266 min geruststellend voor ons bedorven geweten, en alzoo in tegenspraak met onze vleeschelijke driften en begeerlijkkheden, dat wij geene genegenheid of gehoorzaamheid des harten gevoelen kunnen, om het- zelye aan te nemen; vddr dat er eene verandering en vernieuwing van ons gemoed heeft plaals gehad. Al- leen de mensch, die door de hartsveranderende genade bij de wedergeboorte het geloof ontvangen heeft, wordt geschikt gemaakt,’om, hetzij dit spoedig of trapsge- wijze bij hem ga, het gebod Gods, 1 Joh. II: 23, na te komen, en te gelooven wat de Heer van Zijnen Zoon getuigt. Zulk een kan alleen den Heere curistus aannemen, en is, volgens 1 Cor. I: 30, uit God en cuRISTUS JEzZUS, die ons geworden is wijsheid van Gode, 19 en regtvaardigheid, en heiligmaking , en verlossing. Het ligt dus in den aard der zaak, dat dit geloof, het ij in den aanvang of in den voortgang, als onmisbaar en begeerlijk aan ons hart moet bekend zijn gemaakt. Niemand toch kan op den duur belang in eene zaak stellen, waarvan hij niels weet; waar hij niels voor gevoelt en geen het minste belang in stelt. De Heere zegt juist het tegendeel in de beide gelijkenissen, Matth. XIML: 44-46: Wederom is het koningrijk der hemelen gelijk een’ schat in den akker verborgen, welken een mensch gevonden hebbende, verbergde dien; en van blijdschap over denzelven, gaat hij henen, en verkoopt al wat hij heeft, en koopt denzelven akker. WWVederom is het koningrijk der hemelen gelijk een’ koopman, die schoone paarlen zocht; de- welke, hebbende cene parel van groote waarde gevonnden, ging henen, en verkocht al wat hij had, en kocht dezelve. De voorstelling van het onderscheid tusschen den rijken jongeling, die bedroefd henen ging, omdat hij vele goederen had, en hen, die alles hebben verlaten en den Heere curistus navolgen, is door den eenigen Meester 266 bepaald en duidelijk in het Evangelie aan-gewezen, dat men in de Heilige Schrift geen’ den minsten gr ond kan vinden, om de mogelijkheid te beweren, dat iemand waarlijk gelooven zal, zoo hij niet inwendig gereed is, om liever alles te verlaten dan curistvs. Men zoude nicht hier de aanmerking kunnen maken, dat dit de gevolgen en witwerkselen van het gelööt zijn, doch nicht deszelfs natur. Dan wij vragen, of iemand, die een zwak of een klein gelölbe heeft, geen discipul van den Heer is? Bij Lucas XIV : 25-27 zegt de 2* Heiland wel uitdrukkelijk: «Indien iemand niet alles haat, kan hij mijn discipel niet zijn.» Dan daar niemand iets zoodanig haten kan, of hij moet het ge- loof bezitten, zoo stelt deze uitspraak het wezen des geloofs vooraf. Overtuigde zondaren weigeren soms zeer lang, om onoorwaardelijk en zonder eenig uitbeding of conditie in den Heere curistus te gelöven. Som- migen schrikken terug door de grootheid hunner zon- den. Anderen wilden zich ootmoediger gevoelen, en graven in zich zivel, om aldaar die gestalte te zoe- ken, die zij zich voorstellen dat den Heere behagelijk is. Beiden willen van hunnen eigen’ zin en lust niets opofferen in de zaken, die met het gelölbe strijden. Zij staan er tegen, om zich uit vrije genade. En alléen om de verdienste van curistus, te laten zaligen. Wie zal de bestrijdingen optellen, die de Satan en het be-dorven vleesch voortbrengen, door dalgene voor on-magt en onwil voor te stellen, dat eigenlijk niet an-ders dan hoogmoed en eigengeregtigheid is? Ja! bij hen, die zich geloovigen noemen, en waarvan men vertrouwen mag, dat zij reeds lang den weg des heils bewandelen, wordt het, helaas! zoo zeldzaam aange-troffen, dat zij alles schade en drek achten om de uitnemendheid van curistus. En wat anders dan deze zwakheid van hun geloof en overtuiging blijkt hierdoor? In yele gevallen wordt bij dezulken opgemerkt, dat bet geloof, hetwelk in hen gewrocht is, nog weinig outwikkeld en als het zaadkoorn in de aarde verborgen is; want om te leven, moet het geloof werk-zaam 7ijn. 