Catholijke Nederlandsche
None
In de erste plaats, wat betreffend de huweiligen, die tot dezen dag toe zijn voltrokken geworden zonder de tegenwoordigheid van den Catholijken pastoor zullen wij wu weldra de magt verleenen, om, ten minste grootendeels in de onheilen, die er het gevolg van zijn geweest, te voorzien. En thans willen en bevelen ‘wij door de tegenwoordige breven, dat de gemengde hu- welijken die van dezen dag (25 Maart 1830) af, in uwe.diocesen mogten voltrokken worden zonder de formaliteiten door het Concilie van T’rente voorgeschres ven zullen worden beschouwd als geldig en als ware huwelijken (pro ratis ac veris connubus habeantur). in gevalle er geene andere canonieke beletselen bestaan - zoo als wij door ons apostolisch gezag, en niettegen- staande iedere daarmede strijdige uitspraak, dezelven verklaren ware en geldige huwelijken te moeten zijn, Aldus zullen de Catholijke personen die in het ver- volg gemengde huwelijken op die wijze mogten heb- ben aangegaan, mits evenwel, dat er geen ander ca Noniek beletsel, waardoor een huwelijk ongeldig wordt, besta, door hunnen pastoors zullen verwittigd worden, dat zij een wezenlijk en geldig huwelijk hebben aan- gegaan (1). ‘Maar een andere pligt der herders zal zijn, om, te gelegener tijd in de liefde Gods en in het geduld van Jesus Curistus alle Catholijke en vooral alle Catholijke vrouwen, die het ongelak mog- ten hebben gehad, om met niet-Catholijken eene wel is waar geldige, maar echter illicite huwelijks-ver- eeniging aan te gaan, tot boetvaardigheid te vermanen over de groote misdaad die zij begaan hebben en tot het volbrengen harer pligten en vooral die, welke haar ten allen tijde zullen binden ten opzigte harer kinderen en die haar voorschrijft, om alle middelen en zorgen aan te wenden om henallen eene Catholijke op- voeding te verschaffen. Het is dusna dit alles ungoodig, Eerwaardige Broe- ders! u te verzeeken van wel op te merken met welke — voorzigtigheid in al die gevallen moet gehandeld worden, opdat men er geene gelegenheid in vinde, om den Catholijken godsdienst te doen haten; gij weet het volle- dig, en uwe overtuiging te dien opzigte is ons bekend. | (1). Te weten, dat niet kan ontbonden worden, ‘dan door dex dood. Ren. : Handel, en dat de ‘pastoorg door w onderrigt, zoodanig bandelen, dat de geheele wereld zien kanne, dat de Catholijke priesters slechts bezield worden door den géest van hunnen pligt en van hunnen stand, en dat, zoo die geest.hen verpligt, om in godsdienstige zaken de wetten der Kerk na te leven, dezelfde geest hen ook raad te gehoorzamen aan de wetten van den vorst in tijdelijke zaken, niet uit slaafsche vrees maar ge- wetenshalves Wij zijn in waarheid zeet bedrukt, dat wij'u niet geeheel en al van uwe bekommeringen en verlegenheid kunnen ontslaan. Maar verliest den moed Let. De koning zelf, die zoo plegtig zijnen goeden wil jegens zijne Catholijke onderdanen heeft bekend gemaakt, en die er metterdaad blijken van heeft gegeven, zal niet gedoogen (dit vertrouwen wij volkomen) dat gij in eene zaak, die regtreten uwe godsdienstige functien raakt, langer gekweld wordt. Dor uwe smarten getroffen en aan uwe wenschen will. Lende beantwoorden, zal Zijne Majesteit het goedvin- den dat gij ook in deze zaak de regels der Catholijke Kerk naleft en uwe pligten vrijelijk volbrengt. Men moet vooral God, die de harten der koningen in zijne hand heeft, bidden ons dien goeden uitslag te verlee- nen; wij houden niet op Hem onze smeekingen met die intentie op te zenden, en wij twijfelen niet, of gij doet zulks. Ontvangt intusschen, tot onderpand onzer vaderlijke genegenheid, den Apostolischen zegen, dien wij uit geheele geestelijkheid en de geloovigen uwer diocesen. Gegeven te Rome, bij den Hi. Perrus, den 25 Maart 1830, het eerste jaar van ons Pausdom. Pius P. P. VIL. INSTRUCTION, AAN DEN AARTSBISSCHOP VAN KEULEN, EN DE BISSCHOPEN VAN TRIER, PADERBORN EN MUNSTER, Onze H. Vader Pius VIII, Souvereine Opperherder door de goddelijke Voorzienigheid, onder dagteekening van 25° Maart 1830, antwoordende aan den Aartsbisschop van Keulen en de Bisschoppen van Trier, Paderborn en Munster, heeft hun reeds de diepe droefheid te kennen gegeven, die hij gevoeld heeft, bij het vernemen der verlegenheid, waarin een burgelijke wet van hun land, in 1825 uitgevaardigd en bepalende, dat de kinderen van beiderlei geslacht, die uit een gemengd hue welijk zouden geboren worden, in den yodsdienst des vaders, of ten minste op de wijze die hij verkiest, zullen opgevoed worden, hen gebragt heeft; e¢ene wet, die daarenboven aan de Priesters verbiedt eenigerlei belofte te vorderen, van den kant der personen, die zulk een huwelijk aangaan, betrekkelijk de godsdienstige opvoeding hunner toekomstige kinderen, Want Zijne Heiligheid heeft op geenerlei wijze kunnen Aufwärde van de bestendige zorg, waarde de Apostolische Stoel altoos gewaakt heeft voor de handhaving der heilige canons, welke die verbindenissen vol van geestelijke wanstaltigheden en gevaren, gestrengelijk verbieden. Nog veel minder heeft hij kunnen afwijken van den heiligen regel des Apostolischen Stoels, die de Roomsche Opperherders heeft bestuurd, als van tijd tot tijd gewigtige oorzaken hen, huns ondanks hebben gewöhnen, om die huwelijken toe te staan, en die hen altoos bij hunne dispensatie, de uitdrukkelijke voorwaarde heeft doen voegen, dat. die huwelijken moesten worden voorafgegaan door eene overeenkomst, waarij zou worden bepaald, dat de Catholijke echtgenoot niet zou bedorven worden door den niet- Catholijken echtgenoot, en dat, integendeel de cerstgemelde, moet gelooven verpligt te zijn, om alle pogingen aan te wen: den, ten einde den anderen aan: de dwaling te onttrekken; dat daarenboven de kinderen van beiderlei geslacht, die uit dat huwelijk zoud En yoortkomen, uitsluitend zouden worden opge- voed in den heiligen Catholijken Godsdienst. alleen de kerkelijke wet, maar ook de natur ijke en goddelq- ke wet, den mensch verbiedt, om, zich in oe HaWelRe het hawetjk ver- Want daar tie’ a bindende, vermetél, zich zelvé of ae toekomstigé kidderen bloot te stéllen dan hét gevaar Vab verddrven te worden, is het klaar, dat die verbindtenis gevorderd wordt, opdat de na- tuurlijke en goddelijke wet, geenerlei inbreuk onderga. Het is om die reden dat Zijne Heiligheid aan de bovengenoemde Bis: schoppen den lof gevende, die hun toekomt voor den herderly- ken ijver, waarmede zij de Catholijken, die aan hunne zorg zija toevertrouwd, van die illicite vereenigingen hebben afge- houden, hen levendig vermaand heeft in den Heer, om voort te gaan in het ijverig en voorzigtig werken tot hetzelfde doel. Hij heeft gelijktijdig eenige regels voorgeschreven, geschikt om de verlegenheid der Bisschoppen te verminderen, en de Catholijken, welke bereid waren, om die illicite h Gegen, tot een betere gedachte en heilzame boetvaardigheid, te brengen. Hij heeft daarenboven bekend gemaakt, dat hj zeer hoopt, dat niet alleen de Bisschoppen zich naauwgezet naar dat Opperherderlijk rescript zouden gedragen, maar ook dat de doorluchtige koning, bewogen door zijne regtvaardig- heid en gewone goedheid jegens zijne Catholijk onderdanen, niet kwaad zou vinden, dat de Herders der zielen, in tijdelijke zaken van harte aan Zijne Majesteit onderworpen, niet te min de heiligheid zelve van het huwelijk en de gods-dienstige pligten der echtgenootenraakt. De Opperherder koes- tert nog het den dubbele hoop, bij het zenden dezer instruktion aan de vier Bisschoppen eenige andere regels doende toe- komen betrekkelijkk de toegevendheid of de tolerantie, die hij yoegzaam gekeurd heeft in deze zaak te bezigen. In de erste plaats, wat betreffend de gemengde huwelijken, die in de vier diocesen van Keulen, Trier, Paderborn en Münster zijn voltrokken geworden tegen den regel door het concilie van Trente voorgeschreven, heeft Zijn Heiligheid reeds in Zijn. Breve aan de Bisschoppen bekend gemacht, dat hij hun de nordige volmagten zou verleenen, om ten minste grootendeels te voorzien in de onheilen, die er de gevolgen van zijn geweest. Dat is, dat de Opperherder, zich herinnerende, dat hij de Plaatsbekleeder is van Jesus Curistus, die is komen zaligmaken, wat verloren was heeft acht gegeven op den ongelukkigen toestand dier Catholijken, die in een huwelijk levende, dat nietig voor God en voor de Kerk, hoewel geldig voor de burgerlijke wetten zich in eenen toestand bevin-den, waarin het zeer moeijelijk is, om tot het goede terugte-keeren. Getroffen door mededoogen jegeas hen heeft hij beslo-ten hun een gemakkelijker weg te openen, om tot boetvaardigheid te komen. Men maakt door deze instructie Aan den Aartsbisschop van Keulen, en de Bisschoppen van Trier, Paderborn en Munster bekend, dat Zijn Heiligheid hun het noodige » en voegzame gezag verleent, krachtens welk ieder hunner in hoedanigheid van gedelegueerde van den Apostolischen Stoel in zijn diocese kunne, bevestigen en radicaal verbeteren, de huwelijken, die tot op den ontvangst dezerinstructie, tusschen Catholijken en niet Catholijken aangegaan, die ongeldig zou- den zijn, omdat de vorm, door het concilie van Trente yoor-geschreven, daarhijj nietin acht genomen is. En daar sommige gemengde. huwelijken, tot heden toe aangegaan, even. eens nietig zijn, uithofde van eenige canonieke beletselen die er zich tegen verzetteden, geeft de H. Vader volle magt aan de vier Bisschoppen, opdat elk hunner als gedelegueerde van den H. Stoel van die beletselen kunne dispenseren in zijn diocee se, mits eyenwel, dat het zake zij van beletselen van welke de Apostolische Stoel reeds gewoon is te dispenseren, om gewigtige redenen, en m It's de dispensatie zèle-strekke, om de gemengde huwelijken, die tot heden tönen zijn aangegaan te verbeteren. Zijn Heiligheid verleent des te liever dat gezag aan de gemelde Bisschoppen, daar hij een zeer goed gevoelen heeft van hunne deugd, en hij het volledige vertrouwen heeft, dat zij met voorzigtigheid eene zoo uitgestrekte magt zullen bezigen. De Opperherder verklaart daarenboven, dat de Bisschoppen dit geheele gezag kunnen uitoefenen door andere bekwam Geestelijken, daartoe bijzonder door hen gesubdelegueerd. Er zijn evenwel punten, betrekkelijk het gebruik dezer magt waar- omtrent Zijne Heiligheid aan de Bisschoppen, en aan hunne subgedelegueerden, eenige inlichtingen heeft willen geven. In de eerste plaats moeten aij, in elk geval dat zich zal yoor- doen, onderzoeken of het huwelijk dat ongeldig was, kan wor- den hervormd, door eene nieuwe uitdrukking van eene weder- zijdsche toestemming 3 wij spreken van de uitdrukking der toes stemming, yo!gens de regelen gedaan, en yoorafgegaan, door de verbindtenis, welke de Apostolische Stoel voor de. gemeng- de huwelijken vordert. Zij moeten zorgen, dat die vernieuwing van toestemming plaats hebbe, wanneer zij alle omstandighe- den, van ieder geval in het bijzonder, onderzocht hebbende, zich hebben kunnen overtuigen, dat er geen grooter bez de verbindenis, welke de Apostolische Stoel voor de. gemeng- de huwelijken vordert. Zij moeten zorgen, dat die vernieuwing van toestemming plaats hebbe, wanneer zij alle omstandighe- den, van ieder geen grooter bez de verbindenis, welke de Apostolische Stoel voor de. gemeng- de huwelijken vordert. Zij moeten zorgen, dat die vernieuwing van toestemming plaats hebbe, wanneer zij alle omstandighe- den, van ieder geen grooter bez de verbindenis, welke de Apostolische Stoel voor de. gemeng- de huwelijken vordert Waar is in het vragen en bewerken van die vernieing van toestemming; en als zij integendeel overtuigd zijn, dat gewigtige on-heilen billijk zouden te vreezen zijn, zal het hun geoorloofd wezen, het huwelijk radicaal te verbeteren. Ten tweede telkens als zij in dusdanige gevallen een huwelyk zullen verbeteren, zijn zij gehouden om de Catholijke partij verwittigen van de zwaarte der misdaad die zij begaan heft, haar eene heilzame boete op te leggen ter zake van die zonde en vooral, haar te vermanen in den Heer, om hare pligten zorgvuldig te volbrengen, in het bijzonder die, welke “t Carpeniee opvoeding harer kinderen van beiderlei geslacht, bereft. Ten der de Bisschoppen en hunne subgedelegueerden zul- Jen zich onthouden van onvoorzigtigzijk de huwelijken te be- vestigen, welke men voorziet, dat eerlang voor de burgerlijke wet zullen gecasseerd worden, door het vonnis vaneen leek en magistraatsperson, de echtscheiding der partijen uitsprekende. Dusdanig zijn de verzachtingen, welke de H Vader gemeend heft te moeten toestaan, ten einde des te gemakkelijker, de Catholijken, die inde vier Diocesen tot heden toe, ongeldige en onwettige (invalide et illicite) huwelijken met niet-Catholiken hebben aangegaan, op den weg der zaligheid terug te brengen. Maar het is verboden, met dezelfde toegevendheid, diegenen te behandelen, die zich in het vervolg in een gemengd en ongel- dig huwelijk zullen verbinden, aangezien dat zelfs de hoop op een gemakkelijk redmiddel, hen tot zondigen zou aanmoedigen. Overigens heeft Zijne Heiligheid reeds verklaard in zijnen brief aan de Bisschoppen, waarvan hierboven gesproken is, dat de gemengde huw. elijken, die in het vervolg zullen worden aangegaan in de vier Diocesen (dat is te rekenen van 25 Maart 1830 af), ware en geldige huwelijken zullen zijn, zelfs, wanneer de vorm, dvor het Concilie van Trente voorgeschreven, daarbij niet mogt zijn in acht genomen, mits evenwel dat er zich geene andere canonieke beletselen, die het huwelijk nietig maken, tegen verzetten. Inderdaad het is Zijner Heiligheid niet onbekend, dat de uiterst moeijelijke toestand, waarin zich thans de vier Bisschoppen bevinden, ook daaruit voortvloeit, dat zekere Catholijken, schandelijk verblind door eenen zinne-loozen hartstogt, huwelijken wenschen aantegaan met onca-tholijken van hunne bloedverwantschap, en de Priesters kwelen, die weigeren hunne zonden door de vingeren te zien. Maar Zijne Heiligheid vermaant de Bisschoppen in den Heer, hinne standvastigheid in de herderlijke pligten tegen de boos-heid dier Catholijken te stellen en zelfs te trachten hen tot betere gevoelens te brengen. In gevalle in sommige omstandig beden de vaderlijke waarschuwingen der herders geen gehör vonden en de Catholijke persoon, niet kon worden afgehören van deszelfs huwelijksontwerp, met zijnen niet-Catholijken bloedverwant en ingevallen het beletsel, waarvan de dispensatie wordt gevraagd, om op eene geldige wijzete huwen, slechts verreden betreffen, bij voorbeeld den derden of vierden graad van verwantschap of zwagerschap, of als het beletsel slechts geestelijke bloedverwantschap betroffen (uitgezonderd evenwel die, welke iemand aangaat, die een kind ten doop houdt en deszelfs peetdochter), of eindelijk als het beletsel betrekking had tot de openbare braafheid, uit de verloving voortvloeijende; dan zal de Bisschop in overwegging behoore te nemen of er eene billijke en dr ingende reden zij om de dispensatie te vergunnen, dat is of het niet enkel zij van het belang van den eenen of anderen bijzonderen persoon, maar niet van het belang van den Catholijken Gods: dienst. Hij zal gelijktijdig, door vurige gebeden, het licht van den heiligen Geest behoore in te roepen, opdat hij, in eene 700 gewigtige zaak vervolgens het besluit neme, dat hij hat nuttigste zal keuren in den Heer. Thans, zoo een der vier Bisschoppen, bewogen door een ge- wigtig geval van een der boven vermelde graden dispenseert, ter voltrekking van een gemengd huwelijk (niet evenwel van andere graden noch van eenig ander beletsel hoegenaamd), is het wel te verstaan, dat de Opperherder, zulks nimmer door eeniger- lei acte zal goedkeuren; evenwel zal hij het tolereren, ondanks zich zelve, wel is waar, maar met geduld, ingevalle de dis+ pensatie door den Bisschop is vergund geworden binnen den bepaalden tijd, woo als wij verder zullen verklaren, en men de andere regels in acht genomen hebbe , die hier nog zallea. worden voorgesteld. : 1.° Daar de andere volmagten, welke de Apostolische Stoel» ewoon is aan dezelve Bisc sa we te delegueren , betrekkelijk et aangaan van huwelijken tusschen Catholijken, tot 5 jaren zijn. Bepaald geworden, verklaart Zijne Heiligheid; dat de voormelde tolerantie, zich insgelijks niet verder dan tot 5 jaren zal uitstrekken, te beginnen den-27 Maart 1830; zoodanig evenwel; dat ingevalle vervolgens de volmagten, welke de H. Stoel gewoon is voor huwelijken tusschen Catholijken te delegueeren, op nieuw voor 5 jaren worden toegestaan; deze tolerantie uit dien hoofde niet als geprorogeerd wordt beschouwd, ten min ste zoo dezelve niet wordt vernieuwd, door een nieuwe acte in uitdrukkelijke bewoordingen. 2.° Zijne Heiligheid heeft daar-enboven gestatueerd, dat telkens als voor een gemengd huwe-lijk, dispensatie zal worden gevraagd van een der graden in de voormelde tolerantie begrepen, de Bisschop dezelve niet zal kunnen vergunnen, dan nadat hij de Catholijke partij zat hebben onderrigt aangaande de bepalingen der canons, bee trekkelijk de gemengde huwelijken, en na dezelve te hebben vermaand van zich naauwgezet naar dezelve te gedragen. Hij-zal haar voor Al de groothesid moeten doen begrijpen van de misdaad, waaraan zij zich voor God zal schuldig maken, als ai zich in zulk een huwelijk durft verbinden, zonder alvorens te hebben bedongen dat de kinderen van beiderlei geslacht, uit-sluitend in den Catholijken Godsdienst zullen worden opgevoed. 3° En als het gebeuren mogt (’t welk God gelieve te verhoeden), dat de Bisschop door zijne onderriging en zijne waarschuwingen er niet toe hebbende kunnen komen, om de Catholijke partij, van haar misdadig besluit te doen afzien, oordeelt aan de noodzaekelijkheid te moeten toegeven en de dispensatie toe te staan, zonder dato de toekomstige echtgenooten zich verbonden hebben, om hunne kinderen in den Catholijken Godsdienst op te voeden, alsdan wil Zijne Heiligheid ook, dat de Bisschop zelf niet kunnen dispenseren, dan bij een geschreven diploma of bjeenen brief, die aan de Catholijke partij zal worden afgegeven, waarin, met duidelijke woorden zal worden verklaard,. dat het beletsel, *t welk zich tegen het huwelijk stelde, in dat geval niet wordt opgeheven, dan om grooter schandalen voor te komen; en dat diensvolgens het huwelijk wel een wezenlijk en geldig huwelijk zijn zal, maar dat evenwel de Catholijke echten zawarlijk zal zondigen, door hetzelve aldus aan te gaan, tegen de regels der Catholijke. Oliike Kerk. Als vervolgens dat huwelik op die illicite wijze zal worden voltrokken, zal men zich niet alleen moeten onthouden van er eenigerlei ritus on der te mengen, maar men zal zich ook moeten onthouden van iedere andere daard, waardoor de Priester kon gerekend wor-. den hetzige ged te keuren; zoo als zulks is voorgeschreven geworden, in de bovenvermelde Breve van Zijne Heiligheid, Na dit alles, aan den voet van het kruis ter aarde gebogen protesteert Zijne Heiligheid, dat de eenige reden, welke em beweegt, om beter te zeggen, die hem, ondanks zich zelven medesleept tot het bezigen dezer tolerantie, is, om voor dea Catholijken Godsdienst grooter onheilen voor te komen, Neze tolerantie overigens, zal voldoende zijn, om de conscien tie des Bisschops in zekerheid te stellen; maar het is Op Voor- waarde, dat hij, na alvorens het licht van den heiligen Geest te hebben afgesmeekt, de partij kieze, die hij het nuttigste zal hebben gekeurd in den Heer, en dat hij met naauwgezetheid al de andere regels, waarvan gesproken is, in acht neme. Kindelijk waarschuwt Zijne Heiligheid de Bisschoppen, en smeekt hen in den Heer, van wel acht te geven, dat hun ge- drag ten opzigte der personen, die op eene illicite wijze gemengde huwelijken zullen aangaan, onder de geloovigen, de herinnering niet te verzwärken aan de canons, welke die soort van echtwereenigingen verfoeijen, noch de herinnering aan de bestendige zorg, waarmede de Catholijke Kerk, onze Moeder ha kinderen van dezelve tracht te doen afzien, en hen aldus te beletten van eeuwig verloren te gaan. Het zal dus de pligt zijo der Bisschoppen en der andere Herders, die onder hunne jurisdictie zijn geplaatst, om zich met eenen nieuwen ijver, zowel in de openbare als in de bijzondere onderrigten der Catholijken, die aan hunnezorg zijn toevertrouwd hen met zorgvuldigheid en voorzigtigheid, te herinneren aan de wetten der Kerk ten opzigte dier huwelijken en hen de verpligting ia te scherpen van dezelve na te leven. Anne eee AAN uev Bureau van pe CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN te Grave. B. N.° 28, Numer 9. ~~ 3 Maart 1838 Oe il ave viet. Sih es CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN OVER -GODSDIENST, STAAT-, GESCHIED- EN LETTERKUNDE. = Als JESUS dit getegd had, hebbende de oogen ten Hemel opgeheven, seide Hi: « «20 ; gelyk WHeccece _ Heilige Vader bewaar hen, die Gy mg gegeven hebt, in uwen naam; opdat zy één syn, En ik bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun woord in my geloove sullen: opdat ty allen én zijn, gelyk Gi, Vader, in my en ik in Us ‘dat «4 ook in ons mogen één xyn, opdat de wereld geloove, dat Gy my gegeven hebt. En ~ sk heb hun de heerlykheid gegeven, die Gy my gegeven hebt: opdat zi zouden één zijn, gelyk wy ook één syn. Ik in hen en Gi in my, opdat zy volkomenlyk één syn: en dat de wereld wete, dat Gy my gezonden hebt. Joann. XVII. Op dit blad ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervolgd, kan worden ingetekend aan alle Postkantoren ; bij de voornaamste Boekverkoopers in het Rijk. Hetzelye wordt met den Post; verzonden voor den prijs van $8.50 in het jaar; het half jaar of kwartal, naar evenredigheid ; zullende de betaling bij kwartalen moeten geschieden. Alle abonnementen kunnen worden opgegeven aan het Postkantoor te Grave ; geene andere dan gefrankeerde Stukken en Brice MER ie ven sullen door de Redactie worden aangenomen. — Aankondigingen worden tegen betaling yan 15 Centen den Regel geplaatst. gia Voor Belgie kan men abonneren aan het Postkantoor te Antwerpen. HET ROODE BOEK. MM. zou ziehen bedriegen, als men während, dat de onreguardige en geweldadige maatregelen van het Prussisch Kabinet tegen den Aartsbisschop van Keulen, de aanleidende oorzaak is tot het algemeinen misnoegen der Catholijken in de Rhijn-provincien en in Westphalen. Dat. misnoegen bestond reeds lang; maar het. was een dof gemor dat voor de bespiedende politie onhoorbaar was; het was een smeulend vuur dat slechts ep aanblazen wachtte, om te ontviammen, De handelwijze van het ministerie heeft het dofie morren, tot luide klagten, de misnoegdheid tot gisting en verbittering doen. overgaan. Intusschen was. het groote. middel der Prussische politiek, tot het uitvoeren harer ontwerpen, de geheimhoudings =... f° De censuur veroorloofde slechts de uitgave van al datgene,.wat tem voordeele van het gouvernement en jvan chet Protestantismus, gesehreven werd. De zaak van het Gatholicismus mogt niet verdedigd worden, al wat van dien aard in het Jicht.verscheen, werd oogenbliktkelijk Opgehaald en verboden; de stem der waarheid werd gesmoord en, teimidden der grieyendste verdrukste verdrukste en bedriegelijkste proselijtismus bese king en der sluwste ontwerpen, tot de vernietig van het Catholicismus, in de Catholijke provincien, wist het Prussisch gouvernement zich den naam van wijs, goed, regtvaardig, gematigd en verdraagzaam te verwerfen; wist. men wist, zoo min buiten ’s lands ‘als in Prussen. zelven, wat het Prussisch Ministerie eigenlijk bedoelde, en welke troawelooze middelen, het bezigde, om dat doel te bereiken. — Thans is die sluijer opgeligt: en hoe meer het Ministerie zich ine <GWie spant, om deszelfs handelwijze te regtvaardigen, des 42 te meer overtuigd het geheelijke trouweloosheid, ten opzigte van het Cath licismus. Eindelijk begonnen eenige uitlandsche dagbladen, doo Pruissische Catholijken ingelicht, onderscheidene bij-\\; zonderheden mede te deelen, welkede oogmerken des S20. Pruissischen gouvernements, ten  een aanhangsel worden eenige Staatsstukken medeged. Eene. menigte van exemplaren van dat werkje wer=- den, binnen korten, in de Rhyneprovincien vers - spreid; daar de Prussische politie echter spreid; daar de Prussische politie echter spreid; daar de verdere verspreid, onderrigt werden. Niet slechts werden alle. onverkochte exemplaren. bij de boekhandelaars in beslaggenomen; maar het werd, op straffe, eener dricjarige gevangenis en zware geld- boete verboden hetzelve te bezitten. Nu durfde men zelfs den naam van het werkje niet meer noemen, uit vreeze yoor-de overal-bespiedende politie..Eene bijzon- Aerheid, die welligt geheel toevallig was, kwam hier te stadé. Al de omslagen van het vermelde werkje. gegen uitgezonderd, waren rood, en, waar men van — het werkje spreken wilde, sprak men nu van het: ROODE BOEK, | Intusschen werd het ten uiterste moeijelijk, om een — ~exemplaar van dat Roode Boeck te bekomen; daar ‘het’ ’ Pruissisch gouvernement, ook het verbod van dat boek in Betjeren, en het in beslag nemen der exempla- ren van de Beijerschelregering wist te verwerven-onder voorwendsel, dat in dat werk onnaauwkeurigheden gevonden werden, die echter, indien zij bestonden, waarschijn lijk door het Pruissisch ministerie, ‘t well zich zoo veel vergeefsche moeite geeft, om zich te regtvaardigen, wel zouden zijn aangewezen geworden, Hierbij kwam, dat het werk ‘meer voor geleerden en geoefenden, dan voor de volksklasse geschreven was. Dit gaf aanleiding tot het denkbeeld, om den hoofd- inhoud van het boek, in den vorm van gesprekken, populair te maken; en die gesprekken, tusschen eenige landlieden en den schoolmeester van het dorp, ver- schenen in 1836, onder Den tijtel van DAS ROTHE BUCH, oder unterhaltungen enz. 49 Middelerwijl.had de hevigheid, waarmede het Prussisch gouvernement, de Beitriige enz. vervolgende, de nieuwsgierigheid der buitenlanders slechts geprikkeld; men wist zich exemplaren te verschaffen, en weldra was het werk ook in het Fransch vertaald en algemeen verspreid; terwijl de jongste gebeurtenissen, en de vervolging tegen den Aartsbisschop van Keulen, aan-leiding het schier onmogelijk was een oorspronkelijk exemplaar te bekomen, eene Fransche vertaling te De boekhandelaar C. L. van LANGENHUIZEN, te Amstere dam, heeft onlangs een vertaling van het werkje aangekondig. vervraardigen. En professor van Strasbourg, heeft zich met die taak belast, en zijn vertaling, keurig uitgevoerd, is in het begin van dit jaar, te Paris verschenen, onder den tijtel van: LELAVRE ROUGE, ou entretriens de quelques paysans des provinces Rhenanes, sur les persécutions contre les Catholiques. ‘Traduits de V Allemand, a occasion de l'affaire de l’Archevéque de Cologne, et précédés d'une préface, de la lettre attribuée à cet Archevéque s par de docteur J. Museu de Strasbourg. Paris : Librairie de la Société de l'Enseignement Catholique. Wij. zullen in eenige volgende artikelen eenige voore name en karakteristieke trekken, uit deze zamene spraken mededeelen. Best \3 ee eens VON ALTENSTÉZINS ANTWOORD OF DE ALLOCUTIE DES H. VADERS. Twelve ARTIKEL. Last ons het totsen voortzetten van een geschrift, waarin de list en de onbehendigheid beurtelings zich vertoonen, Eene nieuwe tegenstrijdigheid valt al da- delik in het.oog: de Minister verwondert zich over den lof, dien de H Vader aan Mgr. Droste zu Vischee ring gegeven heeft, aan eenen Prelaat, die tot bit. tere klagten aanleid  eenen zoo hoogen stand zouden waardig maken. Omdat het een Prelaat is, dekend door zyjne godsurucht en die, met zoo veel volharding en gelrouwheid, de zelfverloockening en al de pligten van eenen waren Priester beoefent; dit is de getügen, die de geheele wereld gaarne geeft aan Mer. den Bisschop van Calamata.” Wie heeft deze regels geschreven? Wie heeft, aan het slot van dien brief het doyale karakier van Mgr. Droste, Zoo hooglijk geraemd? Niemand anders, dan de Heer von Ate TeNsTEIN | Voor dat Mgr. Droste weerstand bood aan de pogingen om hem tot ontrouw aan zijnen pligt te wetewvwe ve ¥ ~ (2) Zie ons blad van 6 Januargj 1838, = 75 = verleides, was hif in de oogen des Pruissischen: Mi- Nisters een voorireffelk man van een loyaal harakter. Thans is hij een Aartstogielijk, een meineedige! En wat is dan de Heer von Autenstein? Welke naam wil hij, dat Auropa hem geve? De Aartsbisschop van Keulen heeft, het is waar, afgetrokken geleefd; zij- ne betrekkingen met de halsstarrige Hermésianen, dat is, met de aamhangers eener stelling, die doorden H. Stoel veroordeeld was, waren niet zoo beleefd en vrien delijk, als men wel zou verlangd hebben; ook dit is waar; maar haristogtelihkheid clon hij- in zijn. ge- drag niet getoond; ten minste als men dezelve niet overal ‘meent te zien, waar men geene slaafsche buig- zaamheid ontmoet.. Als. het zoo met den Baron von AurensTeIn gesteld is, behoorde hij van zijnen post van Prussischen Minister van Kerkelijke Zaken, af- stand te doen; want hij weet niet wat een Catholijke Bisschop is. "Von Axutensen beklagt zich nog daarover, dat de H. Vader, door den lof dien hij aan den Aartsbisschop van Keu/en geeft, eenen blaam op het gedrag der andere Bisschoppen werpt, die de belangen hunner Kerk niet meenden te benadeelen, wanneer zi als vromen en wijzen, de eendragt met den Staat trachten te bewaren. — Welnu, als de Paus werkelijk het gedrag had gelaakt, der Bisschoppen, die de geheime overeenkomsten en instructien onderteekend hebben’, handelde hij’ dan niet volgens zijnen pligt; had hij daar het regt niet toe; Hij, die de Herder der herderen is? En wat moet men denken van de gevoes jens des Barons von Antenstein, nadat die Bisschoppen zelven hun eigen gedrag hebben afgekeard, door de herroeping van het aandeel, dat zij vroeger aan de geheime overeenkomst en instructie genomen hadden, zoo als de Bisschop van Trier op zijn doodbed gedaan had?" De Minister verzekert, dat hetgene, wat van den Aartsbisschop van Kexlen gevorderd werd,  mede overeenstemmende insiructie niet aan den Apos- tolischen Stoel medegedekend geworden? De ware reden van dat vrijwillig verzuim is, dat ze lijnregt strijdig waren met de Breve van Pius. VIIE.; maar de Heer von ALTENSTEIN zegt: » De Aarisbisschop Graaf von Sriz- « GEL, wilde afwachten: of em in hoeverre bi de uit- » voering der in de instructie vervatle voorschriften, » gedurende het eerste jaar van hare toepassing, de _ » ondervinding hare practische waarde en verdere ge- » pastheid zou bevestigen.”.. Als men weet, dat het Pruissisch gouvernement aan de Bisschoppen. het hou- den van eenigerlei gemeenschapet. met Rome verbiedt, dat hetzelve hen niet toestaat, om iets. anders.aan den algemeenen: Opperherder te schrijven, dan hetgene, wat het Ministerie verkiest; dat het hunne depéches niet alleen wil inzien, maar dezelye somwijlen dicteert, dan beteekenen de woorden des ministers von ALTEN- stein hier niets anders dan dat het Ministerie, op eene cl Dans le monde, deszelfs anti-Catholikische eischen, in plaats van de Breve, wilde doen uitvoeren. Daarom het sehr hetzige de beruchte overreenkomst en instructie, zoo lang geheim gehörden als mogelijk was. En wie zou het geloochend? Diezelfde Minister, die, reeds inden aanhef vam zijn stuk heeft verteld, dat het Hof tan Rome voldoende was onderrigt geworden, aangaande de ontwerpen. betrekkelijk het arresteren van den Aartsbisschop door niet officiele mededeelin-gen; diezelfde Minister vindt nu dat de Apostolische Stoel ongelijk had, toen hij geen gelof gaf aan de niet officiele mededeeling der instructie, aan de Vicariaten General gegeven! Het is de tweede maal, dat wij deze tegenstrijdigheid doen opmerken. Overigens ont-veinst hij niet, dat Rome de instructie openlijk heeft afgekurd en dat het Gouvernement zulks wist. Doch waarom dan den Aartsbisschop weggevoerd, wijl hij er zich niet naar wilde sehikken? Waarom gezegd, dat de H. Stoel die geweldenarijen goedkeurd Et is niet moelijk iets te begrijpen van dat zamenweefsel van drog-redenen dat men stoutmoedig in de wereld zend, als een zegepralend antwoord op de wijze en doeltreffende Allocutie des H. Vaderss. De Minister berçut zich op de toegevendheid, die men erkent zoo ver gedreven, te zijn, als mogelijk was in de Breve van Pius VIU, ten einde de beruchte overreenkomst te regtvaardigen. Letzt zegt: Als de Breve van Prus VIID zich beperkt had tot Het uitstrekken der.concessien, door Benepictus IV, voor de Vereenigde Nederlanden. gedaan, Vot de diocesen van Keulen, Trier, Paderborn en Munster, zow het reeds eene groote concessie zijn Geweest; maar deonderhavige Breve heeft meer ge- daam. In plaats van zich, zoo als Benspictus XIV Gedaan heeft, voor de Nenerianpscue republiek, te hepalem, tot het verklaren, dat de gemengde huwe- - 76 = Like, op eene clandestine wijze’, in de voornoems de diocesen aangegaan, te rekenen van:25 Maart 1830 af, geldig waren, heeft Pius VIII de toeges vendheid zoo ver gedreven, van’ te gedoogen, dat de Pastors’, om ‘grooter onheilen voor den Godsdienst te verhoeden, dat de gemengde huwe- - Dat zij zich onthielden, van daaronder eenig gebed, of eenigen ritus der kerk, hoegenaamd, te mengen. © abe » Men ziet dus, dat Pius VII veel meer gedaan heft, dan Bexeprotus XIV; en’ dat Grecorius XVI regt had om te zeggen, dat de H. Stoel eene dus- danige uitbreiding aan zijne toegevendheid had ge- geven, dat het onmogelijk ware verder te gaan, zonder misdadig te worden. Inderdaad, iedere ver- dere concessie zou eene goedkeuring hebben.bevat van eene zaak, die door de goddelijke en kerkelij- ke wet verboden wordt. a 2H » Wat de Breve van 29 Junij 1748 betreft, moeten wij den Heer von Attenstein doen opmerken, | dat er geene Pauselijke Breve van 29 Junij 1748, be- trekkelijk Polen bestaat. Zijne Excellentie zal waar- schijnlijk hebben willen spreken van de Breve van 8 Junij deszelfden jaars. Doch, na dat stuk her- haalde malen te hebben gelezen, kunnen wij van onze bekomming niet bekommen. Wel verre  te vermanen, om zich uit al hun vermogen tegen de gemengde huwelijken te verzetten, en devalsche geruchten te logenstraffen, welke kwaadwilligen vermaak schepten te verspreiden aangaande betrag des H. Stoels, betrekkelijk de gemengde huwelijken. R.-K. OPGESCHREVEN, EN TIJDSCHRIFT DAT GEEN TIDSCHRIFT 186 NIET KERKELIJK GOEDGEKEURS... An de wereld bekend en wij zullen uit uw gedrag oder een of gij waardig zijt om u op die hoogte te plaatsen, van waar gij over alles uwe dictatoriale vonnissen velt! Wij zullen zien of deze en gene smet, die gij gansche orden: zoudt wil- len aanwrijven, veelligt u niet allereerst behoorda te doen blozen. : a by Het geheel is in zes praatjes hoogst edel afgedeld. Ken geregeld onderzoek ware te veel-eer voor een ge- sehandmerkt viugschrift. Duizeltige hoofden, door haat voortgestuwd, laten zich daarenboven niet tot: rede brengen; zij- ademen verwoesting gelijk de haat ver- woestend is, en zijn ontoegankelijk voor de behoudende beginselen der waarheid. De eenige wederlegging voor broodschrijvers is het gemis van debiet. Geeft Catholiken! den vermetelen, die met uwe nieuwsgierigheid hunne winst zoeken, deze les; en de grievende aan- vallen op hetgene u dierbaar is, zullen van zelve een einde nemen. De regtvaardige vernietig van het Zondagschlad, het eigenlijk onzen wijsneuzen de gal in de keel gee jaagd: Geen wonder! het is wel geen’ goudmijn geweest (zelfs niet voor den behoedzamen uitgever) maar voor hem die reeds jaren. met. de schande van een schuldige armoede worstelt, was het vooruitzigt op een stuk brdod,veel! en dan-nog’ de- zoete gedachte om el-ken dag des. Heeren te vieren in de helsche vreugde der wraakzucht'en des lasters!. en langzamerhand een meuenmodisch Christendom te vormen, dat, onder den schijn van afkreigheid van bij en aanhangsels, alle godsvrucht verzaakt; uit vrees voor bijgeloof van het geloof afvalt; en alle werkdadigheid verloren het, omdat het: beginsel. des werkens, de liefde, verbannen is! Dorre boomen! omdat het eeuwig winter is in uw hart, kunt gij daarom vracht noch blad op anderen lije den? Strekten uwe uitzigten met dat Zondagsblad mis- schien nog. verder? Maar genoeg; het eerste pra Atje moet volgens de meening onzer quasi verongelijkten den naamvollen titel der brochure. Regtvaardigen, of ten minste dien er z00 wat doorjagen. De benaming -van Roomsch-Catholijk, het moge leed doen of niet, wordt daarten spot gemaakt, en men draagt er roem op dat men wel een viugschrift kanen durft schrijven. gegen. Waarik ver gebragt, Heeren! Wij wenschen u gegen met dien stouten vond! — Doch voor eenen goeden verständig verständig verständig zu het gehele erste praktische hierop neuer:. Wij heben honger en gegen geld: het -» Gondagsblad, waaruit. wij brood dachten te kneden is >» Ontwrongen; dus moet er wat anders verzonnen > worden; wij zullen een. wraakschrift in de wereld » slepen;. misschien zijn de Katholiken nog even dwaas, » als toen wij over den staat derKerk, in Oud-Neder- » dand, goed.-wat gelogen en gelasterd hebben, au- » daces fortuna juvat, de pennen versneden, aan het » werk.”? =-'Het is dan ook dadelijk: Haro! op de Kerkelijke overheid los, op Le Sace Ten Broek, op de suspensie van P....., op de ruine van den uitgever wan het Zondagsblad, en al wat die heeren nog meer tot hun’ eigen schande opwarmen. Maar na deze dis- cussie der titelzucht, die waarlijk voor zulke verlichte bollen wat naar middeleeuwsch schijnt., neemt de zaak eenXL Ernstigen keer... Het was tot hiertige jok en scherts, onze kampvechters slingerden sieraadshalve hunne ar- men, thans, zijn zij,warm geworden, de spieren gespannen, en ziedaar een Theologisch-Duel? Neen foei, dat is te onchristelijk; de waarhkeid. wint daar noovit. en de liefde verliest er altyd veel by, Maar wat dan? O! een vechtpartijtje 4 la Don Qui- cuorte! Men vecht zoo dikwijls alleen; bewijst. zoo dikwijls wat ‘allen weten, dit is even veel. Kortom het. is op Kerkelijke goedkeuring van boeken gemunt. Nu het kalf verdronken is, will men den pat dempene Vergeefsche arbeid vrienden! de abonnementen. op uw Zondagsblad zijn verloopen; het blad zelf is naar. vers eischte der wet behoorlijk, misschien eenige vocten dieper dan. gewonlijk ter aarde besteld — Brunners gebedenboek schimmelt in folio bij van Benin op den golder — jacet @ternumgue jacebit. — Maar het kan weer te pas komen; daarenboven ons goed regt! — Juist het is te. vreezen dat schrijf- of eetlust u io het vervolg nog prikkelde; en het brullende Niet kerke- lik goedgehkeurd, in den gevel van uwe praatjesmakerij, geeft de verzekering dat gij uw geschrijf, zoo min als uw gedragy aan kerkelijke goedkeuring ondexwerpen wilt.-Nuj, gij-hebt dan ook,op dit artikel uw best ge- daan: had gij hier bres kunnen schieten, dan was dé vesting u, en wie durft zeggen of gij de bazuin niet aan den mond zoudt gezet hebben om de dooden in het leven te roepen? Gij zijt geleerd, er is geen twijfel aan, want zoo maar Kerkvergaderingen met zittingen, hoofd-stuk en canon aan te halen, daarop zulke hechte sluit-redenen te bouwen; te beweren dat (alle?) de bepalingen der Trentsche kerkvergadering niet (overal?) hier te Jande zijn afg ekondig; daarbij over de geheele kerkelijke goedkeuring een hatelijk licht te spreiden; over de willekeur te schreeuwen, die bij dezelve plaats heft; de bevoegdheid van den Vice-superior twijfel-achtig te maken, omdat hij onze taal niet verstaat, en wij niet van hem weten, wat hij mag of kan; de wijze voorzigtigheid van den Vicaris Hiiscen te verheffen; en dan nog alle zulke helderlichtende sententien te doorspekken met kruinschering, valsche mirakelen, vergelijkende examens, artesische putten. en brillen-slijpers: dit is waarlijk het werk niet van iedereen. Mij dunkt wij moeten. Danook al? die verbazende eru- ditien maar ter zijde schuiven; er zou welligt geen onzijdig terrein te vinden wezen en voor duellen zijt gij immers bang? Het eigenlijke geschil kan langs een korter. weg uitgemaakt worden. Op bl. 12 zegt gij: » Onze (gij meent immers de.Catholijke4#) Kerk is hier te lande niet, volgens de _regels van het Kerke- lik wetboek ingerigt. Zy is hier eene zending. Alle inrigting is provisioneel, voor het oogenblik., naar dat de omstandigheden het vorderen.” En op bl. 16. Zy (de kerkvergaderingen). Maakten verordningen van tucht., naar de behoefte van dien tijd,. en die zgn. met de behoefte des tyds. veranderlihk. De. herkvöden moeten zien. wat voar het oogenblik. dienstig: - es. Dit zoo zijnde wat laat gij het dan van deal of niet bekendmaking en uitvoerbaarheid van de beslniten. der kerkvergaderingen alléén afhangen, of de goedkeuring der boeken ook hier, te lande waarde. behonden zal of: ingevoerd kan worden? Wij. moeten ons. allereerst aan den wil der. overheid refereren, die zien moet wat voor het oogenblik dienstig is. En wanneer deze nu bij-voortduring boeken goedkeurt., en goedkeuring. weigert: en boekenkeurders. aanstelt.en van alle predikstoelep bekend maakt dat het Zondagsblad. en Brunners gebe denboek niet goedgekeurd zijn: is haar wil. dan nog een raadsel? — Maar, toch de overheid-vaardigt geene-bepaling uit:, die de keuring gebiedt: toen wij — (Ja-hee laas! onder gewoonte trots de overheid) — zijn Voorte-gegaan met het Zondagsbad en openlijk gezegd hebben dat de goedkeuring niet noodzakelijk was, heeft de overheid gezwegen. Wel nu! denkt gij hierom de menigte wijs te maken. dat de goedkeuring niets af-doet? Zoo min als gij met nog duizend circulaires, blaauwboekjes. en andere gedrogtelijke logenvonden: haft iets anders zult. doen gelooven dan dat de waare-schuwing: "Het kerkboek en het Zondagsblad zijn: niet goedgekeurd,” eene wezenlijke censuur is geweest. En dit is niet omdat die menigte (bl. 14) door eenige’ waanwijze grooimonden, die gaarne de heele wereld’ zauden. beheerschen, duizelig is gemaaki; maar de menigte gebruikt gezond verstand, gfj niet. Het gevolg er van zou misschien nog iets daarvoor kunnen bewij- zen, dat eene eventuele bepaling des noods door straf te handhaven zou wezen. (Vergelijk bl. 13 volg.) Ik wed dat de ongelukkige uitgever van Brunner en het Zondagsblad er voor honderd dukaten aan de fabrijk der stad Rome af had willen komen. En het staat nog te bezien, of hij in plaats van voor een jaar, niet voor altijd zijn’ winkel zal moeten sluiten. Zulke weldaden is hij aan u verpligt! Gij moest u schamen van liefde en Christelijke gezindheid te spreken, gij, die den waarborg der kerkelijke goedkeuring vernietigen wilt, en aan uw opzet zoo ligtvaardig den goeden naam en de fortuin van anderen waagt. Maar lasteraars! voor welk misdrijf zou uw hart of hand sidderen, als gij van de goedke During sprekende met het vloekwaardig jakonismus derschijnheiligheid schrijven durft (bl. 16) en onze overheid doet wijs met geene wetten in te voeren, die zi niet voor eene behoefte des tyds erkent.” Aan wien ook de overheid hare inzigten toevertrouwt, zekerlijk niet aan u; en zoo er Tartuffen zijn in de XIXe eeuw, zijt gij het. Ik zeg ook, en zeg bette, de overheid doet wijs, dat zij met. 