gtu_32400002774481_5
None
Abonnementen kann man het Postkantoor Op dit blad ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervolgd, kan worden ingetekend aan alle Postkantoren, en Hetzelve wordt met den Postverzonden voor den prijs van f 8-50 Alle te Grave; geene andere dan gefrankeerde Stukken en Brie- wen sullen door de Redactie worden aangenomen. — Aankondigingen worden tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaatat. Voor Belgié kan men abonneren aan het Postkantoor te Antwerpen. DE LOOP DER JUSTITIE, DOOR} HET REGIVAARDIGE PRUISSISCHE GOU. VERNEMENT GESTUIT. PROCES TUSSCHEN DEN EERWE HEER PASTOOR BECKERS EN TWEE UITGEVERS VAN DAGBLADEN TE KEULEN. D. Wurtzburgsche Zeitung heeft het volgende uit Berlyn, onder dagteekening van 21 December  veel stoff tot overweg gevangen. Men weet, dat twee dagbladen, die te Keulen worden uitgegeven, den 4 December een stuk hebben medegelte, waarin gezegd werd, dat de Pastor Beckers, na schuldig te zijn erkend, van door zijn erkend, van door zijn zijn predikatien, de buitensporigheden van 26 October te hebben geprovoceerd, was gevangen gezet, ae ebrek heeft ons belet, dit en eenige yolgende bes lang: atukken yroeger mede te deelen, — Die buitengewone gevangenzetting, verbaasde aan-vankelijk zeer, omdat zelfs na eene veroordeeling, de beklaagde, die er van appelleert, als hij zich in den stand van den heer Beckers bevindt, provisioneel yrij blijft, en die verbazing veranderde in ontsteltenis, toen men vernam, dat de heer Beckers, op het oogens blik toen hij gearresteerd werd, zelfs nog niet was gehoord geworden, dat er dus geen wezenlijk vonnis kon zijn gewe Zich grondende op de artikelen 367 en volgende van het strafwetboek voor de Riijn-Provincien (1), (1) Art. 367. Schuldig aan het wanbedrijf van laster, zal zijn die enz....+.+.. hetzij in een verkocht of verspreid ge schrift aan iemand wie dan ook, feiten zal hebben aangetijgd, die, in gevalle zij bestonden, hem, tegen wien dezelve zijn ge- ERT rigt, zouden blootstellen aan criminele of correctionele vervol* =.<3**~ geringen, of hem zelfs enkel zouden blootstellen aan de verach- if iN ing of an den haat der burgers. My na £ Art. 368, Wordt gerekend valsch te zijn, iedere aantijging ff! Bas hy we tot staving van welke het legale bewijs niet wordt bijge ragteis ie es an\\ Y Art. 370. Als legaal bewijs zal niet worden beschouwd, dat, ’t welk voortvloeit uit een vonnis, of eenige andere aur: thentieke acte. ' Art. 371. De schuldige zal worden gestraft met eene ge vangenzetting van eene maand tot vijf jaren, en met eene boe- te van 50 tot 5000 frankene Heer Beckers anklagte gedaan, in cas van calomnie, tegen de beide dagbladen, welke in deze stad worden uitgegeven, en die zaak heeft heden voor de correctioneele regtbank gediend, De _ redacteurs der beide dagbladen zijn gecompareerd en met hen, de directeur van policie FLeister, die de redacteurs, als de schrijver van het geincrimineerde artikel häden opgegeven,” » Een talrijk publiek vervulde de geregtszaal en men was des te ongeduldiger, om te weten, welke wending die zaak nemen zou, daar de directeur van policie, door zes gendarmes verzeld, de zaal binnen trad. Gelijktijdig verspreidde zich het gerucht, dat onze president des gouvernements eene cabinets-orde van het jaar 1837 ontdekt had, waarop hij zich grond- de, om zich te verzetten tegen het geven van gevolg aan deze zaak (1).” » De procedure nam intusschen een aanvang. In ge- schrevene conclusien eischte de » Advokat van den heer Becxers, dat de redacteurs van het artikel in questie zouden worden schuldig verklaard en verordneteld wegens het wanbedrif van laster, tot het uitgeven eener verklaring tot herstel van eer, en, als civile repara- tie, tot eene som van 1000 thalers, die tot werken van weldedigheid zouden worden aangewend.”” Van hunnen kant antwoordden de redacteurs in conclusien, die insgelijks waren geschreven, dat, zij het artikel in yuestie hadden ontvangen, als cene of= ficiele bekendmaking van wege den directeur van po- licie, tétzake tegenwoordig; dat zij, maderhand nadat zij de valschheid van het alhier aangeduide geschrift — hadden ontdekt, zich onledig hadden gehouden met in hunne dagbladen eene rectificatie te plaatsen, maar dat de directie der policie, aan welke insgelyks de censuur der dagbladen is toevertrouwd, HEN DAARTOE HET VERLOF HAD GEWEHIGERD; dat, zoodra als dat verbod zal zijn opgeheven, zij bereid waren om open- lijk alle reparatie van eer te geven; dat Underhand de directeur van policie had verklaard, nu eens, dat het artikel in questie eene officielle bekendmaking was, en den weder, dat het slechts eene private mededec-ling was; en dat, in allen gevalle, op hem al de ge-volgen der aanklagt, wegens laster moesten drukken. De conclusien genomen zijnde, voor dat de direc-teur van politie zijne verklaring had gedaan; voor dat men een. President had veel moeite om de stilte te her- | | wij niet kunnen geloven, | metelheid die er in gelegen was, om aan de Fegtbank voor te schrijven, in welken zin zij te vonnissen had) 3 intusschen zou het mogelijk zijn, dat in deze zaak, openbare debatten, de gemoederen opwonden, of schandaal veroorzaakten, en voor dat geval beveelt eene cabinets-orde der maand Februarij 1837 de geheime procedure en verbiedt de mondelinge discussie in de civile of criminele processen in welke godsdienstige of kerke- lijke belangen behanden worden,” De advocat van den heer Beckers, die eene ongelooflijke moeite had, om tegen dit geschrift van den gouvernements-president het woord te krijgen, betoogde hoe onvoegzaam het ware de cabinets-orde, die men opgedolven had, interoepen voor een dusdanige zaak als de onderhavige, in welke een burger zich geplaatst zag, tegenover een ander; over een zaak van eer en waarin niet gehandeld werd over eenig godsdienstig belang; dat, wel verre van de gemoederen op te wine den, of schandaal te veroorzaken, de openbare Debaten gegen ander resultat zouden heben, den de geruststellenden, door hen te toonen, dat de bee klaagde, zelfs gevangen zijnde, daarom niet veroor-deeld, noch buiten de wet gesteld was; hoe dringend noodig het ware, dat men aan den heer Beckers regt liet werweren en voldoening gavé, vermits het artiel in questie, zelfs door het semi-officiele blad was openbaar gemaakt, onder de rubriek: Regterlijkhe uit-spraak; eene aldus tegen gehoudene procedure geleek sterk naar eene onderdrukking en eene justitie-lochening, vermits door den dwang der censuur en off-schoon de redacteurs der dagbladen misleid geworden — zijnde aanboden, om hun ongelijk weder goed te mak, aan hem, die gelasterd is 53k - de oogen zijner medeburgers te verdedigen. De redacteurs der dagbladen protesteerden insgelijks tegen den toestand, waarin men hen wilde brengen; zij erkenden, dat het hun pligt was, om voldoening aan den klager te geven, en door eene herroeping, den laster te vergoeden, wiens organen zij onvrijwillig waren geweest; dat zij zelven vurig verlangden, niet als lasteraars te worden beschouwd, door de oogen des publieks. * ee » Dat alles was nutteloos, De regtbank, zich naar het verlangen der administratie voegende, verklaarde, dat de instractie zou worden gestaakt, tot dat dé mi- nister van jastitie zou hebben beslist, of de proce- dure geheim zou wezen, dan of de debatten openbaar en contradictoir zouden zijn, zoo als de wet vordert. Wij zullen dus wel vernemen of de ex-minister van justitie de heer Camprz, den lof van onpartijdigheid verdient, dien hij zich zelven kwistig gegeven he toen hij aan zijne ondergeschikten bekend maakte, dat Zijne Majesteit hem het ontslag uit zijne ingen toestond.” Oe . ne iBise it eT J 4 ark ; NIEUW PRUISSISCH MANIFEST. _ Als wij het bewijs niet. phy! ‘ons hadden, zou . het Pruigsise vere nement zelf de verdediging van deszelfs gedrag, in de zaak der gemengde huwelijken, zou hebben durven beproeven. Het komt ons voor, dat, na de weder- regtelijke wegvoering van den Aartsbisschop van Keu- den het Pruissisch gouvernement al een zeer misselij- ke rol speelt, als het zich op de publieke opinie be- roept. De publieke opinie! Weet het Pruissisch gou- vernement dan niet, dat in alle landen, zelfs de kune digste en voorzigtigste Protestantsche schrijvers, dese zeifs handelwijze, ten opzigte van den Aartsbisschop yan Keulen, op de nadrukkelijkste wijze hebben ge- laakt. In het nieuwe Prussische Manifest, wordt de Paus- selijke allocutie van 13 September voornamelijk aan- gevallen. Een eerwaardige Prelaat Mgr. Dunin, Aarts- bisschop van Posen en Gnesen, wordt deerlijk mishan- deld; men bezigt tegen hem de wapens van boert en spotternij. Dat men die taal vergelijke met den eere biedvollen brief, dien die Prelaat aan den koning heeft geschreven, en diem wij in der tijd hebben medege- deeld. Doch men vorderde van hem eene blinde on- derwerping aan de willekeurige bevelen van het tij- delijk gezag..... Het nieuwe Manifest, is volgens gewoonte opgesteld in bewoordingen » welke den lezer, die’ niet beter wist, omtrent den waren staat van zaken in Pruissen, in een geheel verkeerd denkbeeld brengen zouden. Daar wij, zoo als wij tot hiertoe gedaan hebben, ook in het ver- volg alle stukken van eenig aanbelang, ibetrekkelijk de kerkelijke aangelegenheden in Pruissen, zullen me- dedeelen, willen wij ook dit stuk in deszelfs geheel plaats de kerkelijke aangelegenheden in Pruissen, zullen me- dedeelen, willen wij ook dit stuk in deszelfs geheel plaats en en onze aanmerkingen op hetzelve aan onze | lezers mededeelen. volgenden inhoud; De koninklijke regering heeft zich, uit de Paus- selijke allocutie van 13 September kunnen overtuigen, hoe weinig tot hiertoe het hof van Rome geneigd is, om op eene minzame wijze en door eene transactie, die aan de beide partijen voldoening geeft, de ge- schillen te eindigen, welke door de misvattingen der Catholijke Bisschoppen des lands, betrekkelijk de prin- cipes, welke hunne betrekkingen met het hoofd van Het nieuwe Manifest is van den den staat moeten regelen zijn geprovoceerd geworden. | _ » Het document (de allocutie), waarvan wij onder. | letter A. de Duitsche vertaling geven, en dat het hof van Rome niet alleen op eene officiele wijze heeft me- degedeeld aan de yreemde ambassades, maar dat ook de dagbladen zich bij uitstek hebben gehaastoveral te verspreiden, bevat, betrekkelijk nieuwe gebeurtenis- | sen geprovoceerd door de allocutie van 10 December 837, vooral im het Aartsbisdom van Posen en Gne= sem, eene reeks van verkeerde en lasterlijke inductien en, beschuldigingen. Heitzij uit gebrek aan kennis, van “de wetten des lands, hetzij dat mem met oogmerk ge- gwegem heeft van de toegewendheid en langmoedig- | 1), waarvan de koning jegens den Aartsbis- 8eh uitiee heeft pers] ue dat men blijkbaar ten doel heeft, om het geestelijk: gezeg uit te breiy | den, buiten de grenzen, die bestaanbar zijn met de regten des souvereins. » Sedert het verschijnen van deze nieuwe allocutie, heft de publieke opinie tijd genoeg.gehad, om de beschuldiging des Pausselijken Stoels en derzelver strekking, behoorlijk te waarderen. To het het koninklijik gouvernement geworden, het koninklijik gouvernement geworden, het koninklijik gouvernement geworden, in eene bij uitstek kiesche zaak te meeten uwitstellen, omdat het niet tem eenenmale de hoop verlooeren had, om het geschil op een andere wijze te eins digen, en men kan gewis de gematigdheid van welke heeft gegeven niet ane ders dan tot deszelfs voordeel uitleggen. Doch daar het zich in zijn ho hoop te leur gesteld heeft gezien, kan hetzelve, op zijn goed regt en vreedzame neigingen verlatende, zich des te vrijer uitdrukken betrekkelijk gebeurtenissen, die aan het hof van Rome een nieuw Held, van vrede en burgerlijk orde, allen, die voor de stem der waarheid bereikbaar zijn, te over- tuigen, dat inden handelingen, ten opzigte van eenen Prelaat. die nu eens in zijn verkeerdheid de uiter- ste grens eener verordeelenswaardige trotschheid heeft bereikt ; dan weder op eene jammerlijke wijze eene zwakheid en eene verbazende kinderachtigheid ten toon spreidt, het gouvernement de grenzen van legaliteit : en der souvereine Majesteit niet is te buiten gegaan, en dat hetzelve tegenover onbetamelijke snoeverijem, slechts toegevendheid en zachtheid ; tegenover ongedoog= bare aanmatigingen eene uitstekende langmoedigheid; tegenover verkeerdheden, waaria men met hartnekkig- heid’ volhardde, niets anders’ dan waarsthuwingen ea onderrigtingen, voorgeschreven,, door den wensch om hem, die doolde, op den goeden weg terug te bren- gen, heeft gesteld’; en dat hetzelve op geenerlei wij- ze het verwijt heeft verdiend van de uitoefening van het legale en aloude gezag der geestelijkheid, te wil- len stremmen; van den ondergang Der kerk te beoogen en: te trachtem, de Catholijke bevolking der monarchie 7 van de Catholijke eenheid af te trekken, —- verwijingen, die ia de allocutie wordem gedaan, em die zelfs door de vurigheid eener hartstogtelijke taal’ niet verschoond worden. De principes, welche het hof van Rome daarin vaststelt, verder te bediscuteren en te wederleggen', zou overtollige moeite zijn. Maar zoo hetzelve ooit ondernam, om ze in praktijk te brengen en de grond-slagen, waarop sedert eeuwen’, de eendragt, de vrede en. de overreenstemming van den staat en de kerk ruse ten, te schokkem, dan zou. men tegen hetzelve het. Verre vaneen dusdanig resultat te vrezen, voedt het koninklijk gouvernement de hoop, dat de tijd niet verre af is, waarin de Opperherder der Catholijke Kerk, naar de stem der bevrediging en der wijsheid zal luisteren. Het kan zich niet verbeelden, dat het hof van Rome ’t onveranderlijk besluit zou hebben genomen, om het betamelijk erkennen en waarde- ren van de regten, welke de Duitsche. gouvernementen zoo duur verkregen hebben, te weigeren. Het wilen kan niet geloven, dat hetzelve immerzou toelaten, dat in de kerkelijke gaken, de Bisschoppen en de Priesters, die deszelfs onderhorigen zijn, het vuur der tweedragt aan het altaar ontsteken, de onderdanen tot opstand brengen en een spel drijven met de wet- ten, aan den souverein de hem verschuldigde gehoore zaamheid weigeren, en op die wijze vroeger of later zelven den ondergang der kerk berokkenen, » Maar hoe genegen het gouvernement zij, om volledig vertrouwen te stellen in de onderyinding van het hof van Rome, hoe genegen het ook zij,  taal hooren voeren, zonder dat zijn hart van verontwaardig klopt? En hoe moet daardoor de verbittering der Catholiken in Prusssen toenemen.....! (4) Eine orde, volgens welche men aan de Kerk een gedeelte van het haar ontroofde toewerpt, onder beding, dat zij zich naar den wil der aardsche magt plöjige. — Ook zonder on kan de Kerk zeer goed bestaan: dat Terland en England getuige! 5; stellen; hoewel het met reden verontwaardig is yan deszelfs oogmerken kwalijk uitgelegd, de rondheid van deszelfs gevoelens, onbillijk mistrouwd, alles wat het doet, door kwaadwilligheid in een valsch licht geplaatst te zien, zal het nog den weg der gematigdheid niet verlaten, dien hetzelve tot hiertoe bestendig gevolgd heeft; het zal voortgaan in het vereenigen van de toes gevendheid met de regtvaardigheid; inhem, die dool, met zachtheid te behandelen, in het schenken van vere giffenis aan het berouw en in het niet bewerkstelligen van de magt en gestrengheid der wet, dan tegen hem, die met hartnekkigheid voortgaat in de rebellie (!!!), Vreedzaam bezig met het arbeiden aan het geluk van de onderdanen der monarchie, heeft het koninke Lik gouvernement, zelfs te midden der dwalingen van het oogenblik vertrouwen in de. opregtheid van deszelfs verlangen om generlei middel onbeproefd te le-ten, *t welk bestaanbar is met de eer, de onafhankelijkheid en den voorspoed van den staat, ten ein-de met het hof van Rome vriendschappelijke en vreedzame betrekkingen te herstellen, fits Met een onwankelbaar vertrouwen rekenende op de regtvaardigheid zijner zaak en op de bescherming der goddelijke Voorzienigheid, die het niet ophoudt in te roepen, opdat deszelfs ernstige pogingen om de zaken der Catholijke Kerk te herstellen en te handhaven in eenen staat van vrede en legaliteit (1) eene gelukkige uitkomst zouden hebben, herinnert het koninklijk gouvernement aan de onderdanen van den staat, tot die kerk behoorende en bepasaldelijk in de herkregene of nieuw verkregene provincien, de weldaden die-hunne kerk te danken heeft aan de gunsten en aan de one vermoeibare welwillendheid van hunnen souverein; het verzoekt hen de vergelijking te maken tusschen Hüne verlatene en verwaarloosde kerk, in de stormen der tijden en hunne thans bloeijende kerk, dank der wele-daden, die een Christelijk gouvernement (2) over haar uitstort. HET LEVEN VAN JESUS, DOOR DR. STRAUSS. “Een boek, dat in Duitschiand reeds veel: gerucht gemaakt heeft en dat bij onze naburen in het Zuiden insgelijks opzien begint te baren, is het werk door Dr. Srravuss uitgegeven en ten tijdschriften er van gegeven hebben, is het onmogelijk de verachting van alle ge- schiedkundige waarheid en de onbeschaamdheid van het symbolismus verder te drijven en met eene nog veel beklagenswaardiger koelbloedigheid, het leven en de daden van Hem, dien de geheele aarde, als God- Verlosser en Zaligmaker aanbidt, aan het ontleed-mes der naturalistische wetenschap te onderwerpen. Dr. Strauss, zieht in het Evangelie schier niets anders dan müden; hij verwerpt alle denkbeid van de god-delijike zending en van den hemelschen oorsprong, welke aan den doorluchtigen Stichter des Christendom tegekend worden; hij tracht zijn stelsel, dat de zielen ven alle regtschapene protestanten heeft doen huiveren, te onderschragen met een menigte dier bewijzen, welke hij ontleend heeft uit dien schat van lijvige, doch hartelooze geleerdheid, welke de geleerden van Duitschland, sedert een eeuw, bij een geraapt hebben. Dat afschuwelijke boek is ernstig en roemrijk, in het land zelve, waar hetzelve het daglicht gezien heeft, wederlegd geworden, zoo als het zulks met regt verdiende. Doch geen schrijver heeft welligt de ongerijmdheid der gevoelens van Dr. Strauss, eevoeliger ten toon gesteld, dan de heer Keyszrtincx, pea van de geestige ironie, waarvan ik hier de vertaling laat volgen. Dr. Strauss is in Duitschland algemeen bekend; men kent hem ook in Hrankjk, alwaar hij nog on Langs eene reis gedaan heeft, ‘ie zou dus aan zijn wezenlijk en ligchamelijk bestan kunnen twijfelen?,...,+ Evenwel zou het gee oorloofd wezen, als men de wijze zijner kritiek volgt, te betoogen, dat hij zelf slechts eene mythe, — een zinnebeeldig mensch is. Men zal uit het volgende zien, hoe die ongelooflijke bewering, te regtvaardigen zou zijo. et) - : Usa) (1) Dit stuk onderscheidt zich even als alle andere Pruissische Staatstukken, betrekkelijk de kerkelijke zaken, door walgelijke langdradigheid, eigen lof en gezwets op de zachtmoe-di » gematigdheid en goedertierenheid van het Pruissisch ouvernement. — Die langdradigheid noodzaakt ons hetzelye ij gedeelten te plaatsen, “a, | die heer Beuzerasn en die heer HOE DR. STRAUSS EN ZIJN BOEK GETITELD: HET LEVEN VAN JZSUS, EENE MYTHE DER XIX,4e EEUW ZIJN. Wie kent het Leven van Jesus van Dr. Srriuss niet? Er is ten minste niemand, die er niet van heeft hooren spreken, Maar, lieve Lezer! als gij geloof- det, dat Dr. Srrauss een wezenlijk mensch, een /e- vend tijdgenoot der XIX.d¢ eeuw, en dat zijn Leven van JESUS een wezenlyk boek, een werkelik bestaand | boek is, dan zoudt gij uw zelve grovelijk bedriegen. Weet dan, dat Dr. Srrauss en zijn Leven van JE- SUS, nietS meer nog minder dan eene mythe der X1X.de eeuw zijn, zoo als Dr. Faust en zijn verdrag met den duivel, eene mythe der XV.de eeuw was. Velen hebben wis van eenen doctor Srrauss van Tubingen, hooren spreken. Hebben de Rationalisten hem niet met eindelooze Aosanna’s begroet* Hebben de Supernaturalisten niet die Aosanna’s met niet min- der krachtige crucifigatur’s beantwoord? Het is waar doch wat bewijst dit? dat Dr. Strauss wezenlyk be- staat? Grove dwaling! Het is mogelyk dat hij bestaan heeft, het is mogelyk, dat hij nog bestaat. Doch, heeft hij wezen/yk en werkelgk bestaan ? bestaat hij wezenlyk en werkelgk? Ziedaar, wat nog geenszins — zoodanig bewezen is, dat het geenerlei twijfel meer overlaat ; wij verwachten integendeel zelfs , dat men wel zoo goed zal willen wezen om het ons aan te toonen. De dagbladen zegt gij, alsmede de kritische en let- terkundige overzigten, hebben veel van zekeren Dr. Srrauss gesproken; zij heben over het allerlei soort van vonnissen geveld: sommigen hebben heben het wezen, anderen heben het wezen. Dit zij zoo; maar het bewijst het wezen, bestan van dien Dr. Strauss nog niet. Doch als die Dr. Strauss, enkel het ide-aal, het zinnebeld en de zinspeling van het Ratio-nalismus ware, en dat de kritieken zonder die begoo-chelling te vermoeden en in de overmaat van hannen officielen ijver, die zinspeling in ernst hadden opgevat en dat ideal voor een wezenlijkheid in vleesch en beenderen hadden aangezogen...! Dit is zeer mogelijk en in dat geval zouden zij tegen eenen Dr. Strauss, die tegen hun niets vermogt; zij zouden! zich in rep en roer hebben ge- steld tegen eenen Dr. Strauss, die zelfs niet eenen bestond. Maar, wat is dan Dr. Strauss? Zou die naam mis-schien niet bij toeval een hersenschimmig, en van allen zijn beroofd woord wezen? Als ik zeide: De heer Raas-KALLER, de heer BeuzeLaar de heer ViLIEGENVANGER; zoudt gij daaruit dan besluiten, dat die denkbeidige wezens, waarachtig bestaan?.... Doch, daarentegen, wilde ik wel eens zien wie mij bewees, of, wie mij zou kunnen bewijzen dat die heer RaaskaLLer, VLIEGENVANGER volstrekt niet bestaan. Het is waar, dat niemand ze kent, dat niemand er ooit van heeft hoore spreken, dat geen hoek, hoegenaamd, er gewag van maakt; doch hieruit volgt niet, dat zij niet wezenlyk bestaan. En omgekeerd, al had men ook duizend- maal van de eervolle Doctoren Raaskatuen, Beuze- LAAR en VLIEGENVANGER (en de hemel weet, hoe zeer de wereld zich bereids. met die waardige en beroemde mannen heeft moeten hezig houden), hoore spreken, zou men daaruit geenszins de gevolgtrekking kunnen afleiden, dat zij wezenlyk en noodwendig bestaan. Zie hier dan de stelling (thesis) welke wij staande houden: Er is in onze dagen, zuwel in de zamenle- ving, als in de boeken veel sprake van Dr. Strauss geweest; doch, daaruit volgt geenszins, dat er wezenlijk een Dr. Strauss bestaat, evenmin als men er uit zou. kunnen besluiten dat er géén Dr. Strauss bestaat, evenmin als men er uit zou. kunnen besluiten dat er geweest is. Wij trekken diensvolgens volstrekt niet de mogelekheéd van het wezeniijke bestan van Dr. Strauss, in twijfel, doch wij ontkennen er de zekerheid van en. wij behoeven niet meer, ten ein- de ons te magtigen om er een zinnebeeldig en mys thiek personaadje, van te maken. Wij houden het voor mogelijk, dat te Tubingen een Dr. Strauss bestaat; doch wij houden het geenszins voor zeker. Want, vooronderstellende, dat. zelfs eene menigte van de gelofwaardigste getui- gen, zich vereenigde om plegtig te verklaren en met. Erden te betuigen, dat zij te Tubingen wezenidgjk een Dr. Sreauss. gekend, hem gezien en met hem. gesproken hebben, zou dit nog niets bewijzen ten voor-. — deele van het. wezen/yhe bestaan en van de persoon lijkheid van den zoogenaamden Dr. Strauss. Zonden die bedogen zich zelyen niet hebben kunnen bedriegen, of zouden zij niet wel kunnen bedrogen zijn door imand die zich zou hebben doen. doorgaan voor Dr.. Srauss en die ik, door iemand die zich zelve dit inbeidde. en. die zich zelve aanstonds, goed en wel, als Dr. Srravss. beschouwde, op de keper beschouwd, enkel de heer, die of die. was, en misschien, wie weet? De bernebte Dr. RaasKxauter? Doch toestemmende, dat er te Tubingen wezenlijk een Dr. Strauss, bestaan beeft.; zon nog de vraag blijven,,, teweten: of bij het is, die, wezenlijk dat be rachte boek, getiteld: Het leven van JESUS, ger schreven heeft, een vraagpunt dat nog alles behalven bewezen is. In. de eerste. plaats, bestaat er in de wereld meer. dan, een Srrauss. Hebben wij niet te, Berlin, bs ve een, doctor, en, professor Strauss? Wij zijn. inderdaad, zeker, dat hij het onderhavige werk niet geschreven. heft,, Doch, zou er niet nog ergenseen- Dr, Srrauss, kunnen schuilen, die. dat; beruchte Leven. van, Jxsus, gesehreven, en uitgegeven, heeft, met het eenige oog-. menk, om, de twijfelzucht,, die thans, in, de theologia. en. in de, dogmatiek heerscht, belageheilijk, te maken.?, Doetoz: Staauss, van Tubingen, wa Ant zich  juister te spreken, de geheele wee reld gelöst aan het wezenlijke bestan van dat, boek en het gevolg daarvan is geweest, dat men Drs Strauss van Tubingen heeft afgezet, die op de kesper beschouwd, een volkomen onschuldig: persoon ig. Welke engenwärktigend, da er wezenlijk vor der bestaat, geti-teten: Leven van Geschreven; wie zal ons bewijzen, dat het wezenlijk dooreen Dr. Strauss, en met name door Dr. Strauss, is geschreven geworden kann de schrijver niet een geheel ander personen, b. v. doctor Ra >e i VANGER, die, uit grilligheid, of wel, om onbekend te blijven, of wel ook, om Dr. Strauss een poets te spelen en hem zijns ondanks vermächtig vermächtig, zich Dr.  gehatheeft, overeenstemmende. met: Die, welke in het boek van den mythieken Dr, Srrauss vervat zijn, en men zal hem in allen ernst voor den sebrijver van dat boek houdem, terwijl hy het in wezenlijkheid niet ie. a oe _Elke mythe heeft noodwendig eene geschi wezenlykheid tot grondsiag: zonder dat zou I eene _mythe, maar eene fabel wezen, Ook is hetgene, wat _nm van JESUS” ie, wijl het op Rationaliss men van Doctor Strauss en van zijn L kundige, wezenlijkheid., is de van, het: _mus, en- het bDestaan van eene Rati: na stische: s y of partij, zoo als gij haar mogt wink Aone. "Der leer, elk gevoelen, heeft noodwendig zijn hoogste toppunt. Elke sekte, elke partij, streeft sedert de onheugelijkste tijden, naar het bereiken van dien hoogsten graad, naar het veranderen van denzelven in werkelijheid, naar het personificeren van denzelven en om aan denzelven eene vieeschelijke gedaante Derhalve doet alles ons gelooven, dat Dr. Strauss, en zijn Leven van Jzsus, niets anders zijn, dan de pere sonificatie en vleeschwording van het denkbeeld of van de leer van het Rationalismus of met andere woorden, dat het de sekte of de partij der Rationalistische theologanten is, die, voor zoo verre zij sekte en partij is, in het Leven van Jzsus door Dr. Strauss, geopenbaard en in het helderst daglicht geplaatst wordt. Het is dus ook waarschijolijk, dat het boek in kwestie, door verschillende schrijers op onderscheidene tijdstippen is zamengesteld geworden. Wanneer en op welke plaats heeft het zijne geboorte erlangd? Ziedaar wat niemand met eenigerlei schijn van zeker- heid zou kunnen zeggen, evenmin als men zelfs kan gissen wie de mythe van hat Leven van Jesus door Dr. Strauss, het eerste, geschreven heeft. Het is daarmede even als met de Jeugens van MiNCHHAUSEN gelegen: iedereen kent dat buitengewone boek: er is niemand, die het niet gelezen heeft, of die er ten minste niet van heeft hooren spreken, doch niemand weet, op welk tidstip, op welk tidstip, op welke plaats en door wien het geschreven is geworden; dat boek is eene allegorie van den leugen. Voor de Rationalisten is Je- sus Curistus een zuiver menschelijk persoon, en ij weten de wonderen op eene geheel naturlik wijze te verklaren. Nadat die leer. zich reeds sedert Jang in het yerborgene, in het gebied der theologie, had voort- geplant, hee ft zij zich in onze dagen verstout, met opgeheven hoofde voort te gaan. Op die wijze heeft zich ongevoelig het gevoelen [de opinie] gevormd, dat ophoudt eenigerlei geschiedkundig karakter aan de persoonlijkheid van Jesus toe te kennen, maar er enkel een zinnebeeld, een mythe in ziet; en die leer heeft, zich ontwikkelende, de mythe van het Leven van Jesus door Dr. Strauss, voortgebragt. Dat boekig miets anders, dan het rationalismus zelf, tot zijn hoogste magt verheven zynde, een staat, waar in het niets meer is dan de sublimatie (opdrijving?) het scepticismus. Maar een 206 fijn scepticismus, brokt noodwendig even als de draad eener spinne-web. Dat is het, wat het algemeen, dat niet in staat is om het rationalismus tot die hoogte te volgen, zoo maar eenvoudig weg doet denken, dat Dr. Strauss en het Leven van Jesus een wezenlyh’ bestaand persoon en boek zijn. Die goede lieden hovden niet op, twee zeer duidelijke vraagpunten, met elkaar te vere warren, te weten; wat is er Das heben plaats gehad en aanwezig zijn geweest? En wat is er dat manwezig is geweest en plaats leeft gehad? Alle dagbladen, alle kritische overzigten, spreken ons van eenen Dr. Srrauss van Tubingen, schrijver van het Leven van Jesus. Nu, wie zal staande houden: dat die Dr. Te Tubingen niet bestätigt heeft en dat hij het boek in geschil nie geschreven heeft?... Het is ons dus geordnet en wij zijn er zelfs toe gedwongen om het vagpunt of Dr. Strauss te Tubingen, wezenlyk bestaan heeft of niet, als onoploshaar te beschouwen, alles wat wij kunnen verzekeren, is, dat hij er fan. hebben. bestaan. Op dezelfde wijze zou het ook gelegen zijn met het vraagpunt: of Dr. Strauss, welks wezenlijk bestaan, in de orde der dingen mogelyi is, wezenlyk het Leven van Jesus geschreven heeft; alles wat wij er van kunnen zeggen, is, dat hij het kan hebben geschreven. Wel nu, die onoploshaar-heid van het vraagpunt: of Dr. Strauss wezenlyk bestaan heeft, of hij-bij toeval nog bestaat, of niet, en of hij wezenlyk het Leven van Jesus geschreven heeft, of niet, ziedaar juist de verlangde omstandheid, ten einde gezegde Doctor, niets anders zij daa een zinnebeeldig persoonaadje en het door hem geschrevene Leven van Jesus, eene Mythe, wants alles What men er met zekerheid van weet, is, dat er in de wereld veel gerucht is gemacht over eenen Dr. Strauss, schrijver van een Leven van JEsus en dat dat boek sterk is geprezen en gehekeld geworden. Te zeggen, dat die man wezenlyk kan bestaan hebben en dat hij het beruchte boek, getiteld: Leven van J&- SUS, wezenlyk geschreven heeft, dat hevat geene te- genstrijdigheid, evenmin, als wanneer ik zeide. dat hij nie bestaan en het boek in geschil, niet geschreven het, niet geschreven het, het eene is niet meer mogelijk, noch meer onmogelijk dan het andere, want er is volstrekt niets onmogelyk, dan wat eene tegenstridigheid bevat, zoo als het denkbeld van eenen vierkanten cirkel. Wij meenen dus voldoende te hebben bewegen, dat het Leven van JEsus door Dr. Strauss eene mythe der XIX+de eeuw is, aangezien wij er alle omstand digheden eener mythe in aantreffen. Het heeft eene geschiedkundige wezenlijkheid tot voorname grondslag, terwijl integendeel, de geschiedkundige wezenlijkheid van den persoon van Dr. Srraus en van zijne hoeda- nigheid van schrijver van het Leven van JEsus eene twiyfelachtige zaak is en een onoplosbaar problema [twijfelachtig vraagstuk] vormt. Doch, wat nog meer gewigt aan de redenen geeft, waarop wij het Symbolismus van den persoon in kwestie, gegrond hebben, zijn de onbepaalde, ‘onzekere en zonderlinge verhalen, die men. ons, nog zeer kort geleden, van zijne rei- zen door Zwitser/and heeft gedaan, Men zal ons waarschijnlijk, te eenigen tijde komen zeggen, dat hij eene onderaardsche grot bewoond heeft ; voorts zal men ons vertellen, dat hij geheel en al verdwenen is, Men zal toch wel niet kunnen On kennen, dat de mythe van den schrijver van het Leven van Jnsus, door Dr. Strauss, een der merkwaardigste mythen van alle is. Inderdaad, het was in de X1X.d¢ eeuw, dat zij geboren werd, op een tijdstip, waarop zoo razend veel boeken gedrukt en gelezen worden en die mythe heeft zulk een schijn van waarheid en van wezenlijk-heid, dat-men zich schier niet kan wezenlyk te Tubingen bestaat en dat hij wel ze-kerlgk het Leven van JEsus moet geschreven hebben. Intusschen zou eene zoodanige gevelgtrekking en zulk eene vooronderstelling, eene groote onbezonnenheid van redenering verraden; het zou een waarachtig sal- tus in probando wezen. Want uit hetgene wat men algemeen over het Leven van Jesus door Dr. Strauss, zegt, en, uit hetgene wat men over dat werk ge- schreven heeft, volgt geenszins, dat Dr. Strauss en zijn boek noodwendig bestaan; alles wat mener vit kan besluiten, is, dat hun wezenlijk bestaan, mogelik is. Hoe! Zal men welligt zeggen; gij twelfält zelfs aan het bewahren bestan van het boek, getiteld: Leven van JESUS? — Laten wij 100 personen vooronderstellen, 50 Godgeleerden en 50 andere personen. Wel nie, ik durf honderd tegen een wedden, dat onder de 50 Godgeleerden, er ten hoogste vijf zijn en onder de 50 niet godgeleerden, er ten hoogste een is, die in geweten kunnen verklaren, dat zij en boek in han-den hebben gehad, [ik zeg niet hebben gehad,] kunnen zij een boek niet voor een ander hebben aan-gezien? Kunnen zij het niet’ slechts ter loops, geheel opperviakkig hebben besechouwd, tusschen licht en donker bij voorbeeld# Kan het boek, dat zij wezen-lijk in de hand hebben gehad, niet een geheel anderen titel hebben gedragen, een tite! zoo als deze bij voorbeeld: Het Leven is slechts een droom? Het is Wär, dat men overal van het leven van Jesus door Dr. Strauss, spreken; het is bijna onwelvoege lijkk, daarover niet te spreken, of beleefdeijk te zeg- gen dat men het niet in de hand heeft gehad, en veel minder nog, dat men het niet gelezen heeft: men zou u verwijten dat gij een educatie genoten had; dat gij een in de verlichting en beschaving stilstaand of achteruitgaand mensch waart; en wie zou zich met. een lustig gemoed, zulk een scherp verwijt op den hals willen halen? De menschelijke zwakheid en ijdel- heid zullen dit nooit toelaten en op honderd personen, gullen negen en negentig de waarheid liever willen schenden dan in de oogen der anderen voor domooren’ en slecht opgevoeden te willen doorgaan. Eindelijk, om weder tot het vraagpunt, waarmede wij ons enledig houden, terug te gelijk, dat doet er niets toe, zeiden: — Ja, wt hebben het leven van Jesus door Dr. Strauss gelezen, dan zou zulks ha Aan net Burgav van ve CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN te Grave; B. N.° 28, geenszins onbetwistbaar de twaarheid en de wezen- LIIKHEID van de daadzaak in geschil, bewijzen. Zij hun nen het, ontegenzeggelijk, gelezen hebben; wie zou zulks kunnen tegenspreken? Maar, hebben zij het wezenlyk gelezen, hebben zij het zelfs in de hand gehad# Ziedaar eene geheel andere vraag. Als honderd personen; duizend personen zelfs, verklaar- den, dat zij het gelezen en in de hand gehad heb- ben, dan zouden zij volstrekt niets bewijzen, zij zouden geenszins den wettigen twijfel, dien men aan- gaande de wezenlykheid van de daadzaak in kwestie, zou kannen  het wezenijk bestan van Dr. Srrauss, en van het Leven van JEsus niet kan bewezen worden, wijl bet slechts een mogelijkheid is, waarvan de wezenijkheid een geschilpunt bigft, hoewel er teg dig iedereen van spreekt,-als van een wezenijk pere soon en van een werkelijk bestaand boek, leiden wij er de gevolgtrekking uit af, dat Dr. Sraauss en zijn boek, getiteld het Leven van Jesus, eene mythe der XIX.de eenw zijn. Quod erat demonstrandum. WITZ, AANKONDIGINGEN, Aan de aanvragen voor het werkje: » LORENZO, eene geschiedenis uit de tyden van Manta Sruarr koningin van Schotland,” kan provisioneel niet worden voldaan, daar dat werkje geheel is uitverhocht. Zooe dra als het getal der aanvragen toereikend is, zal- hetzelve worden herdrukt: weshalve heeren boekhandelaren worden verzocht, hunne bestellingen op dat —  Nederlandsche Stemmen te Grave. — Ongefranke der keine Niederlände weilen nicht het stützen die Worte von Dr. Strauss, dat nicht vorgenommen wird, heben wir eenige Aankondigingen tot ons vols gend N.o moeten uitstellen, bale <5 ya Nummer 5. — 33 _ CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN. OVER GODSDIENST=, STAAT=, GESCHIED= EN LETTERKUNDE Als JESUS dit gezegd had, hebbende de oogen ten Hemel opgeheven, reide Hj: ». +4. Heilige Vader bewahr. hen, die Gy my gegeven hebt, in uwen naam; opdat zy één sin gelyk wy.eseee En ik bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun woord tn my geloove sullen: opdat zy allen één zijn, gelyk Gy, Vader, in my en ik in Us dat zy ook in ons mogen éen syn, opdat de wereld geloove, dat Gy mij getonden helt. En tk heb hun de heerlyjkheid gegeven, die Gy my gegeven hebt: opdat zy souden één zn, gelykwy ook dén zyn. Ik in hen en Gy in my, opdat xy volkomenlik één zijn: en dat de wereld andere dan gefranke der Stukken en Brieven sullen door de Redactie worden aan het Postkantoor tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaatst. Voor Belgié kan men abonneren aan het Postkantoor tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaatst. DE GRONDWETIGE GODSDIENSTVRIJHEID IN NEDERLAND. fh. eenen constitutionelen staat, behoore alle grond- wettige regten en vrijheden der burgers veilig te zijn tegen allé aanrandingen; zij behoore waarborgen te hebben, zoo wel tegen de aanmatigingen en inbreuken des gouvernements, als tegen de aanslagen van woel- zieke partijen: anders is eene grondwet eene illusie, eene spotternij. is eene grondstelling van het hoogste gewigt, in constitutionele staten: “De honing kan geen kwaad doen.” Maar deze grondstelling zou, als zij niet door eene andere werd opgewogen, willekeur en despotismus wettigen: de tweede grondstelling is derhalve deze: “’s Konings Ministers zijn verantwoordelgk, niet slechts aan den Vorst, maar ook aan de natie.” Zonder de verantwoordelgk zijn: of er bestaat ab-. utismus, en geenszins eene constitutioneele regering. Het is derhalve de eerste en hoogste pligt, eener volksvertegenwoordiging, de ministerieele verantworten delijkheid, al eenen waarbotg eener grondwet, open- o: lijk te proclameeren en te doen gelden. Ten einde aan de nationale vertegenwoordigd de noodige veer kracht te geven, is het noodig, dat zij waarlijk door het volk verkozen worden en onafhankelijk van de ree gering zij. Zonder dit, zal de natie slechts in naam worden vertegenwoordigd: zij, die de naam van ver- tegenwoordigd: zij, die de naam van vertegenwoordigd: zij, die de naam van vertegenwoordigd: zij, he Zijn om ambten en bedieningen te behouden, of, om ze te bekommen, alles aanemen, wat door de regering wordt voorgedragen; alles door de vingeren zien, wat zij tegen de grond-wettige regten en vrijheden der burgers onderneemt, zonder acht te slaan op de billijkste klagten der gee krenkte burgers. —- Vandaar, dat in de meeste constitutionelle landen, de volksvertegenwoordiger, die en end of bediening van de regering verkrijgt, daardoor fact zijn ne hoedanigheid van volksvertegenwoordiger verliest, en er, tot de keuze van eenen anderen vertegenwoordiger wordt overgegann. Een derde, onmisbare waarborg der grondwettige regten en vrijheden, is de volstrekte onafhankelijkheid der regterlijke magt, de onafzetbaarheid der regters. Waar de regter bevresd is, of ten minste zijn kan, dat hij zijn zijn post zal verliezen, als hij zijn zijn zijn. 