Handelingen
Genootschap voor geschiedenis, Bruges
 min In dicn zin behagen. Weet dat een trouwe maagd. Maar aan een liaar liefdedraagt. A-j-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i-i- En te zijn in bedwang. 3. "Op, op! mijn welbeminde, Ontluik uw oogjes teer. Ik kom u nog eensvinden, Maar 't is tot u verzeer. Omdat ik u late weten Dat ik zcgge. Adieu. — 130 — En wil hct vvoord vergeten, Lief, dat ik zwoer aan u. " 4. "Wie komt mij hier ontwakcn Op dezen morgen stond? Die mijn hert zoo komt raken, En mijn gemoed doorwondt. Hemel! het is mijn beminde, Die beklaagt zijn eed en trouw. Ach! God, wil mij ontbinden, Van droefheid en van rouw. 5. Wei, Hefste, hoe kan 't wezen, Van mij zoo hoog geacht, Wat komt er toch gerezen Zoo vroeg in uw gedacht? Dat gij nu van mij gaat scheiden, Die gij zoo hebt bemind, En eed zwoert te verblijden. Hoe was ik zoo verblind? 6. "Lief, will uw droefheid stelpen, Maak daarin geen geween. Uw klacht en kan niet helpen, Gij en zijt er niet alleen. Want de tijd die is gekomen, Adieu, schoon lief, voor 't lest. En wil nu toch niet schromen, Ik raad het u voor 't best. 7. "O valschaard, o verrader! Die mij bracht in den druk. Wat schandvlek voor mijn vader, Voor mij wat ongeluk! Cupidotje met zijn schichten, Valschaard met uw verraad. Die niemand komt te zwichten Maar wel in droefheid laat. 8. O Daphn, hoog yerheven, Had ik u nagedaan, 'k En had nooit zulks bedreven, Maar 't is te laat beraaii. Pluto, kom, wil mij versmachten, Caro, volbreng uw gebod, En wil niet langer wachten. Adieu, dan, droevig lot! LXVII. DE WOLF IS BIJ IJW SCHAPEN. Air : Je le Hens ce nid de/auvettes. 1. Onder Ceres lindeboomen, In het jeugdig groene kruid, Langs Neptunus water stroomen, Waar het nachtegaaltje fluit, Vond ik een schoon herderinne, Gekleed in *t wit satijn, Met haar schaapjes vol van minne, *t Scheen een engel mij te zijn. 2. Deze maagd lag in slape, In dees aangenaam warand, Om een wenig rust te rapen. Mijn herte van liefde brandt, Zoo haast als ik kwam t' aanschouwen, Haren lieven rooden mond. *t Was de schoonste der jufvrouwen, Die ik op de wereld vond. 3. Een zoentje kwam ik te geven Op haar wang en puren mond. En ik kwam tot haar te zeggen, T Geen in mijn herte stond. "Ontwaak, en en will niet slapen, Want de wolf is bij uw schapen, Zorgvoor uw lammetjes teer! Zij deed haar bruin oogjes open, Klaarder als een cristallijn, En zij hceft met een gesprokcn: "Gij zoudt wel hct wolije zijn, Dat mij hier tracht te bekoren Tot de lusten van de min. En wil naar u nict hooren, Zoek een ander herderin. " Ach! toon mij toch wedermin, Overschoone herderin, In plaats van een berderinne Gij zult een princesse zijn. Flora, kom met bloem en kruid, Will het jcugdig hoofd versieren Van mijn jong en lievebruid. " Cette chanson a eu un grand nombre de couplets. LXVIII. DE PUIPCORNETJES. Allegretto marcato. ^~8:^-^^^^ ^rM=''=g^ Langsdevaartvan Bruggenaar Gent, hoord'ik veelmeisjes P^ t F ^ ^ ^^t^^^-&~ ^ ^.'^^^> kla - gen; zij zijn daar zoo de mo -de gewendvan i ^m kla - gen; zij zijn daar zoo de mo -de gewendvan i ^m kla - gen; zij zijn daar zoo de mo -de gewendvan i ^m kla - gen; zij zijn daar zoo de mo -de gewendvan i ^m kla - gen; zij zijn daar zoo de mo -de gewendvan i ^m kla - gen; zij zijn daar zoo de mo -de gewendvan i ^m kla - gen; zij zijn daar zoo de mo -de gewendvan i ^m kla - gen; zij zijn da 1 Strop - muts - jes te dra - gen. Waar-op dat bns Car- li - ne - tje zei : Als het nog Ian - ge moet du - ren — 133 |^ ^ ^4 -l- U4- = J^Hr ; -j-f M dat ik niet en wor - de ge-vrijd, Ic zal mijn strop muts - je scheu - ren! 1. Langs de vaart van Brugge naar Gent, Hoord ik veel meisjes klagen ; Zij zijn daar zoo de mode gewend Van stropmutsjes te dragen. Waarop dat ons Carlinetje zci : " Als het nog lange moet duren Dat ik niet en worde gevrijd, 'k zal mijn stropmutsjescheuren! " 2. " Vader, al wilde gij mijnhoofd afslaan Al met een bloote sabel, Ik wil naar de mode gaan, A la mode incroyable. Sedert dat ik mijn puipcometje aanheb En mijn schoen met lange tippen, De jongmans die hangen aan mijn slippen, *k Zoo ze der wel mogen afschippen. * Voir la collection de feuilles volantes de Lambin k Ypres, No 35. Allegro. LXIX. VALSCHE ROEP. £r kwam een manne - tje uit Hoi - land ge- gaan, m met een zwart pa - ruik - Je aan, 'tkwam naar de — 134 — i ^gi ka - pu<cie - nen toe-ge - gaan. 't Pak-te de be! al E s m m t JUi TiZJt :^: if ■a i^ in zijn hand/tklonk tot dat de poor - tier uit- $ t kwam. 1. Er kwam een mannetje uit Holland' gegaan, Met een zwart paruikje aan, 't Kwam naar de kapucien toe gegaan. *t Pakte de bel al in zijn hand, *t Klonk tot dat de poortier uitkwam. 2. Gracia, mon frère, Is p i^ i^ in zijn hand,tklonk tot dat de poortier uitkwam. 2. Gracia, mon frère, Is p i^ in zijn hand,tklonk tot dat de poortier uitkwam. 3. " Gracia, mon frère, Is p i^ in zijn hand,tklonk tot dat de poortier uitkwam. 4. " Gracia, mon frère, Is p i^ in zijn hand,tklonk tot dat de poortier uitkwam. 5. " Gracia, mon frère, Is p i^ in zijn hand,tklonk tot dat de poortier uitkwam. 6. " Gracia, mon frère, Is p i^ in zijn hand,tklonk tot dat de poortier uitkwam. 7. " Gracia, mon Eater gardiaan niet t' huis Zou hem geern spreken. Den töbakt möchte gij derven, Kaartespel en tikke takke bard, Daarin moet gij u versterven. 7. Ha! wel, pater gardiaan, 'K Zou veel Hever deure gaan Om te gaan doen een reisje, Naar Anne-Marietje, mijn zu zielief kind, 'Is zoo een geestig meisje. Cette chanson semble Stre une parodie de la suivante, qui se trouve dans Mittler, N° 251 : Der Beitelmonch. 1. Und wollt ihr horen ein neues lied, Und was erst kiirzlich ist geschehn Von einem Kaufmannssohne ; Und der wollt in ein Kloster gehn, Ein arm Bettelmonch zu werden. 2. Als er wol vor das Kloster kam, Gar freundlich that er klopfen an Und that auch freundlich fragen Woll nach dem Pater Guardian, Er hatt ihm was zu sagen. 3. Der Guardian der ist nicht hier, Er ist schon ausgegangen friih, Beliebt euch herein zu kommen, In unserm Garten lustwandeln zu gehn, All da sind schon Blumen. 4. Als er wol in den Garten kam. Da fand er den Herren Guardian, Er that ihn freundlich griiszen, Er fiel auch nieder auf. uf seine Knie Und küsst ihm seine Fusze. 5. Ach heiliger Vater, es ist mein Begehr, Der Grund, weshalb ich komme her, Ein Bettelmonch zu werden Allhier in diesem Gotteshaus, In diesem heiligen Orden. 6. Der wer ein Monch hier werden will, Musz sofort meiden alles Spiel, Die Weiber musz er meiden — 136 — Und Karten, Kegel und Wiirfelspiel Das musz er lassen bleiben. 7. Herr Guardian, gestrenger Herr, Wohl will ich tun nach eurem Begehr, Mich allem unterwinden, Mein frommer Schatz der starb des Tods Ich kann ihn nur dort finden. LXX. BETHJE. Moderate grazioso. Ik heberde groe - ne streetjes zoo dikwijls ten A-J $ i i i :i=i ^ :t, en-de ge - gaan, al-waar ik mijn lief (Piu lento.) je zag -=t^ m slui - ten, dat hebben mijn vrien-den ge - daan. 1. Ik heb er de groene streetjes Zoo dikwijls ten ende gegaan, Alwaar ik mijn lieije zag sluiten, Dat hebben mijn vrienden gedaan. 2. Niet langer als gister avond Stond ik voor mijn zoeteliefs deur. En ik zei er: " Wei, Bethje, doe open. Doe open en laat er mij in. " 3. " Ik en doe er voorwaar niet open, Ik en laat u voorwaar niet in. Ga naar huis en leg u te slapen, Hier is er een anderlief in. " — 137 — 4- " Wei, Bethje, als gij komt te trouwen, En schrijf er mij eenen brief, Dat ik in uw bruiloft mag komen, Om te kiezen een ander lief. " — 137 — 4- " Wei, Bethje, als gij komt te trouwen, En schrijf er mij eenen brief, Dat ik in uw bruiloft mag komen, Om te kiezen een ander lief. Gij zult in mijn bruiloft niet treden, Gij zult in mijn bruiloft niet zijn. Gij zult in mijn bruiloft niet komen Om te kiezen een ander lief. Wei, Bethje, als gij komt te sterven, Ik zal schrijven op uw graf, Ik zal schrijven op uw grafje: Hier ligt er het liefje van mij. Mijn schuitje is mij ontvaren, Mijn ankertjes en lagen niet vast, Ik heb er mijn liefje verloren, En heb er niet wel opgepas. Voir Snellaert, N° 54; de Coussemakek, N° 125. Dans Hoffmann VON Fallersleben, H, B, XI, le 4™^ couplet du N° 53 est comma suit : Myn schip is mi ontdreuen Mimen ancker en leit niet vast Myn lief heeft mi begeuen Recht als een onwaert geest Eylaes this buyten minnen schulden. Nochtans moet icmi verdulden Al in mijn hert lijde ic verdriet On trouve encore deux fois ce couplet dans le m6me ouvrage. Au commencement de ce si^cle les enf^ts appelaient aussi cette chanson la chanson hollandaise. LXXI. DE GANZETJES. f^.^-f\ri.f^i^ ^ i^^ ^^E^^ 0-ver et - te- lij - ke ja - ren, als grand - p^-re was een klecn - 138 - i ^^ kind, wa - ren er veel klui - ze - na - ren tot de ^-^-]^t=^=irfmrrT ^ wil - der - nis ge - zind. En on-der al die lie-ve 5^ t t vrien -den, die daar den Heer zoo vie -rig dien-den, i^^^^ was er ee - nen e - re • mijt, die een kind - tje had mee-ge- i m leid. 1. Over ettelijke jaren, Als grand-p^re was een kleen kind, Waren er veel kluizenaren Tot de wildernis gezind. En onder al die lieve vrienden, Die daar den Heer zoo vierig dienden, Was er cenen eremijt, Die een kindje had meegeleid. 2. Dlt kind had hij meegenomen Met hem in de wildernis, Om *t perijkel te ontkomen Die er in de wereld is, En opdat 't kind de vrees des Hecren Van Jongs af wel zoude leeren, En dat het. ten alien tijd, God zou dienen in zuiverheid. 3. Ansje leerde goc manieren, Ansje was geweldig fija. — 139 — Ansje leerde hovenieren, Om niet lui en leeg te zijn. Want deduivel van derhelle Komt de jonkheid altijd kwellen. Als de jonkheid ledig gaat, Hij leert niet als louter kwaad. 4. Zoo zij leefden daar te samen In een voile eenigheid; En zij dienden, naarbetamen, God met een groote vierigheid, Totter tijd dat zij vernamen Dat er jonge vrijsters kwamen Recreeren hunnen geest, Op een boere bruiloft feest 5. Ansje, die nooit zulke dingen In zijn leven bad gezien, Vraagde vol verwonderinge: "Vartje, wat zijn dat voor li^n? " En toen kreeg 't vaartje achterdenken Dat bet bem nog mochte krenken; En de man sprak g'beel belaan: " 't Zijn al ganzetjes die daar gaan. 6. Wacbt u dat zij u niet en bijten, Dat gij er niet bij en gaat. Missbien zouden zij u smijten, Blijf bij mij, doemijnen raad. Houd u in mijn kluis verborgen, Ik zai altijd voor u zorgen. Dat er niemand u en ziet, Of ik vreeze voor uw verdriet. " 7. " Ik en vreeze, sprak ons Ansje, Van die ganzetjes geen verdriet Vaartje, koop mij zulk een gansje, Zij en zijn zoo leelijk niet. Noch zij en z Allen mij niet bijten, Koop mij een gansje of ik zal krijten! En toen dacht de eremijt: "Nu ben ik den vogel kwijt." Maar men mag at hun niet gebieden, Zoo gelijk Sint Paulus zei: "Die het vatten kan die vatt' het, Die het schatten kan die schatt' het, Alle geest die looft den Heer, Maar toch niet al even zeer. " 'K Wensch u goeden dag, mijnheer. Voir La Fontaine, Les oies dufrière Philippe Firminich, III, 671 (dialectede Malines); Z?tf« eerlijcken piuckvogel^ Antwerpen 1728, p. 251. Partout nous avons trouvérit Hansje^ ce qui serait le diminutifde fan, A Bruges, lenomde AngeouAngelus a pour forme familière eff.r, usitée encore aujourd'hui, tandis que jamais le nom de Jan ne prend la forme de Hans. LXXII. WIELE KAN DE LIEFDE VERSMAAN?  he - den. De — 141 — H-3^^ li - ber-leit,recht - uit ge-zeid, be - vrijt het jeug-dig i ^l=pr-C I i^ lijfvanhetge - kijfvan eenboos - aardig wijf, van een boos < ^^^^^ aar-dig wij£ I, Wie leeft in rust, of wie leeft zonder pijn., Of zonder verliefd in zijn herte te zijn? Die hem verzet met bier of met wijn, Verdrijft al die zwaarmoedigheden. De liberteit, Rechtuit gezeid, Be vrijt Het jeugdig lijf Van het gekijf Van een boosaardig wijf. 3. Doet gij fortuin, of is zij rijk van goed, Zij wil meester zijn met een groot hoogmocd. En gij wordt veracht in al w at gij doet Maar als gij trouwt met een arme, Gij moet uit nood, Met zorge groot, Yoor 't brood, Werken met kracht Schier dag en nacht, En gij wordt niet geacht. 4. Maar toch wie kan er de liefde versmaan? Elk wil den echt en de trouw ohderstaan; Op maat en tijd 't mag al zijn gedaan, Maar 't is toch te vroeg de vrijheid verkoopen. Ik vind dat niet goed, Schoon mijn gemocd — 142 — Wei voedt Liefde en min. Maar wat is de zin? De trouw heeft veel zorg in! Nous ne donnons pasle 2« couplet, qui est tout-k-fait ininteJiijL,.^-. LXXIII. HET KWIJNEND MEISJ:^. Allegretto. Mamatje, gij vraagnetat datermij schort, datmijnkoleur- MEMO EJESE ^S ^m tje zoo dee-re-lijk wordt! Lief-ste meisj', hoe wil ik het we -ten hebt gij misschien geen smaak in uw e ten? Ach! Heer, ach! Heer, ik en ge - ne - ze mijn Ic - ven niet meer! 1. " Mamatje, gij vraagt niet wat dat er mij schort, Dat mijn koleurtjezoo deerelijk wordt! " " Liefste meisj', hoe wil ik het weten, Hebt gij misschien geen smaak in uw eten? ** meer! " " Ach! Heer, ach! Heer, ik engeneze mijn leven niet 2. " Is 't de tandpijn die u kwelt? " " Daarvan en ben ik nooit ontsteld. " " Is 't verkeerdheid in de reden? " " Zwijgvanal die slechtigheden. meer! " Ach! Heer, ach! Heer, ik en geneze mijn leven niet 3. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 — 3. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 — 3. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 — 4. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 — 5. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 — 6. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 — 7. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 — 8. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 — 9. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 — 10. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 — 11. " Hebt gij misschien een koude gev — 143 " Ach! wat bedroefde vraag is dat " " Of hebt gij pijn aan uw mage?" " Och! is dat nu ook eenvrage. mecri Ach! Heer, ach! Heer, ik en geneze mijn leven niet " Ach! Heer, ach! Heer, ik en geneze mijn leven niet " Heb maar couragie, 't zal wel wezen. " " Ach! daiii war' ik welhaastgenezen, [niet meer! " Ach! Heer, ach! Heer, noch ik en klaagde mijn leven Voir SIRROCK, N" 230. LXXIV. IN ZOU GEERN PAREN. Moderate. Moe - der, 't is vijf - tien ja - ren dat ik ter we - reld z^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_^_ Mijn hertje ver daarboven Is aan mijn minnaar vast. Hebt gij elf kleene kinderen Met vaders winst konnen voen, 'En zal mijn vreugd niet mindcren En 'k hope z' ook te voen. 4. Dochter, 'k wil niet meer spreken, Uw antwoord is te goed. Leder heeft zijn gebreken, Trouw, maar uw beste doet. Wil uwen man beminnen, Zij neerstig vroeg en laat, De trouw verheugt de zinnen Waar 't al in liefde gaat. — 145 — LXXV. AVON DWAN DELING. Quasi andante. X Zag er van ver - re mijn zoe - te - lief staan, en ik i ^ T E Q rrjjn wenk - te haar met mijn snel - le bruin oog - jes, en ik i s T £ ^ 22 1 vraagde aan *tmeisj' of zij wil- - de mee - gaan. 1. 'k Kwam laatstmaal over bergen en dalen, Kn ik zag er van verre mijn zoetelief staan, En ik wenkte haar met mijn snelle bruin oogjes, En ik vraagde aan *t meisj' of zij wilde meegaan. 2. " Voor nu en wil ik niet wandelen, zei zij, Voor nu en wil ik niet wandelen gaan. [klaar, Maar kom t' avond, schoon lief, als het maantje schijnt En dan zuUen wlj samen uit wandelen gaan. 3. 'tWierd noen/twierd avond en het maantje schong klaar, En ik leidde haar onder een lindeboom groene, Alwaarhet nachtegaaltje zooliefelijk z En ik leidde haar onder een lindeboom groene, Alwaarhet nachtegaaltje zooliefelijk z En ik leidde haar onder een lindeboom groene, Alwaarhet nachtegaaltje zooliefelijk z En ik leidde haar onder een lindeboom groene, Alwaarhet nachtegaaltje zooliefelijk z En ik leidde haar onder een lindeboom groene, Alwaarhet nachtegaaltje zooliefelijk z En ik leidde haar onder een lindeboom groene, Alwaarhet nachtegaaltje zooliefelijk z En ik leidde haar onder een lindeboom groene, Alwaarhet nachtegaaltje zooliefelijk z En ik leidde haar on ong. Nachtegaaltje, zoete kleen vogeltje kleene, Gij zingt er en klingt er zoo menig half jaar En gij verliest er uw stem... — 146 — 5- De vuile commeren zij klappen zoo vele, Zij klappen en snappen van iedereen kwaad; *t Ware beter dat elk in zijn hof ging maaien, Om te weten wat voor onkruid er staat. LXXVI. ANNE-MARIETJE. Allegretto. y^ L y * w ~^ ¥ P An-ne-Ma - rie - tje, mijn lief kind, waar -toe zijt -^ tr— ^ E i gij ge - zind? IcZal u in een kloos-ter be - steden voor den I mm i- $ tijd al van twee jaar, dan zult gij we - zen klaareennon-ne- m --fE=r - tje voor - waar. 1. "Anne-Mariette, mijn lief kind, Waartoe zijt gij gezind? 2. "Mal in een klooster besteden Voor den tijd al van twee jaar, Dan zult gij wezen klaar Een nonnetje voorwaar. " 2. "Ma mere, is dat uvven eesch? Ik en hebgeen nonnevleesch. Het hangt van achter aan mijn hielc. Maar een frisschen jongman Die mij gauw door de trouw Will maken zijne vrouw. " 3. "Dochter, vvacht u daar wat van, Want u en dient geen man. Dat het uw papa moest weten, Hij waar al zoo zeer gestoord Als hij hoort dat zijn dochter kleen Geen nonnetje wil zijn. " 4. Anne-Mariette met loosheid Heeft haar te bed geleid. Z' heeft den doktor daar doen komen Om te weten wat haar let. Lisebeth, hare moeder teer, Die weende daar zoo zeer. 5. De doktor gaf goeden raad En halam metterdaad. "Haal daartoe wat maagdepalm En daarbij wat h'efde kruid. Strooi dit al onder een, Vergaan zal haar geween. " 6. Ma mere hee ft dit daar verstaan, Zij heeft haar dochter gaan besteden In het order van Ariaan, Daar voorwaar onbelaan, Vier schoen voor 't bedde staan. LXXVII. PATIENTIE KRUID. Allegretto. Moeder, is 't nog niet ge-daan, mag ik niet *=^J4±i= ^4:P F^ElEfeb^ trouwen metmijnou-den vrij-er Jan. die zoo ve - le I4S — * fef^!^&:lJ^^^^^ kan? Hij kan al am-bach-ten, waar-ommoet ik wach-ten? I: ^ wantik g'hee - le nach-ten pei - ze op een man. 'tis cen en -gel in mijn zin, hijdraagtschoone kleeren. -#. Moeder, besteht u en God, trouwen is mijn lot! Moeder, ist nog niet gedaan, Mag ik niet trouwen Met mijn ouden vrijer Jan, Die zoo vele kan? Hij kan alambachten, Waarom moet ik wachten? Want ik gheele nachten Peize oen man. Peize oen man. Is een Engel in mijn zin, Hij draagt schoone kleeren. Moeder, b'lieft het u en God, Trouwen is mijn lot! Ja, Colletje, trouw er mec, Doe te gaar uw beste, Doe gelijk uw vader dee, En leef in passen en vree. Maar in d'eerst'achtdagen kreeg wel viermaal slagen, Moest het al verdragen, Was er mee getrouwd. Ging al  heeft geen hemd al aan zijn lijf, Noch geen broek al aan zijn gat, Wat areme Karel is dat! Noch geen kousen noch geen schoen, Noch geen kleeren om aan te doen, Noch geen hoed al op zijn kop, Hij is er zoo arem als Job! Un paysan, sous des v^tements d'emprunt, recherche en manage puis spouse une paysanne splendidement mise. Apr^s le manage, lis s'apergoivent qu'ils se sont tromp^s Tun I'autre, et comma iis n'ont ni ressources ni moyens d'existence, ils tombent dans la plus profonde mis^re. Tdles sont les donn^es de la chanson, dont nous n'avons pu recueillir que les fragments ci-dessus. De Coussemaker, N'' 141, donne une variante du couplet sur lequel on nous a chants Tair. Selon lui, c'est une chanson d enfant. LXXIX. HET LOOZE VISSCHERTJE. Allegro marcato. i^- "I r. ¥ i Als't te Brus-sel re-gent dc straa-tjes zijn zoo i: m ^=m m^m^^m^ nat. Er komt dan nog een lands - man be- f=?=ff4-- ^^-^^f^ H=^^t # ^^ j klctst tot aan zijn gat. Met zijnen hap- zak, met zijnen knap- zak, met zij-nen lijk - stok, met zij-nen strijk-stok, met zijn spa, fal-de-ra-la - la, met zijn lee-re,kom mor -gen ^^^^i^ -P-- wee - re, met zijn lee - re leer-ze- tjes aan. AIs 't te Brussel regent Destraatjes zijn zoo nat. £r komt dan nog een landsman Bekletst tot aan zijn gat. Met zijnen hapzak, met zijnen knapzak, Met zijnen lijkstok, met zijnen strijkstok, Met zijn spa, falderalala, Met zijn leere, kom morgen weere, Met zijn leere leerzetjes aan. Voir Willem, N° 16; Snellert, N° 8; Hoffmann von Fallersleben, H, B, II, N° 53. La mdme chanson, dont nous ne possèdons qu'un couplet, a él imprimé par le célèbre romancier flamant H. Conscience, dans son Worlker, LXXX. HEX VIERSET REGIMENT. Auergott. #^4-F-^TPi Den elf-sten van mei zag men ze mar-cheren, van trni r riJd^i J' J'l n i\ le-per met eeren, naar de stadvan Gent'Change-ment is ge- — 152 — ^-fe ko-men o - ver ons re - gi - ment, en dat maakt m'aan de ^m ^^^ meis - jes van le - per be - kent. 1. Den elfsten van mei Zag men ze marcheeren, Van leper met eeren, Naar de stad van Gent, 't Changement is gekomen Over ons regiment, En dat maakt m'aan de meisjes Van leper bekent 2. " Ach! gij lepersche meisjes zoet, Ik moet u verlaten Door orders van Staten, 't Is waar, ik mo 2. " Ik moet mij engageeren Met een ander vrouwe sparsoon Die met mij zal blijven In het garnisoen. 3. "Wat zegt gij, jongman, Van mij te verlaten? Met een ander te praten Dat staat mij niet aan. Spaar mij uw trouwe Tot dat gij wederkeert, Dan word ik uw vrouwe Van ieder geeerd. " 4. Geef mij hierop de hand, Gij felle goddinne, Die ik zoo beminne, Blijf mij maar constant. In dit en drij jaren » Kecren wij wederom, Dan zullen wij wezcn Bruid en bruidegom. " 5. Twee pond en half vlecsch Heeft zij mij gegeven, Een brood om te leven, Een neusdoek daarbij. Op den hoed een cocard Zeer mooi opgezet, En dat kreeg ik daar Van die schoone brunet 6. "Adieu, voor het lest, Nog een maal gedronken, De glazen vol geschonken, Dat smaakt mij nu best. " En ik gaf haar nog een kusje Op haar rooden mond, En zei: "Adieu, mijn zusje, Blijf frisch en gezond. " 7. Die dit liedetje heeft gedicht, 't Waren twee grenadieren. Zij weten van zwieren, Zij weten van spel. 't Waren twee soldaatjes Van 't Vierset regiment, En dat maakt m' aan de meisjes Van leper bekend. En 1 77 1 un regiment de Vierset, sous le commandement du colonel Vinchent, ^tait en gamison k Bruges. Voir AnnaUs de la Société (T Emulation^ 3" Vol. i* Série, p. 235. LXXXI. BRUGGE EN lEPER. Allegro. Brugge die ookvolzotten leeft, zij  meis-jes heeft, schoon van ge- laat met Ian - ge bee - nen. Maar zij en zijn niet al ge- rg=f=R it=^ ^ lijk, men vindt er meer a - rem als rijk. Brugge-tje, f =j|=H-t'-ir-C^Ti ^ ^ I Brugge-tje, uw'schoone vrouwbrengtzoome - nigmaninden rouw. 1. Brugge die ook vol zotten leeft, Zij heeft ook de naam en eere Dat ze de mooiste meisjes heeft, Schoon van gelaat met lange beenen. Maar zij en zijn niet al gelijk, Men vindt er meer arem als rijk. Bruggetje, Bruggetje, uw* schooner vrouw Brengt zoo menig man in den rouw. 2. leper draagt den leiband aan, Het zijn kinders wilbemerken, Zotten en kinders samen gaan; Al wat zij doen zijn kinderwerken, Maar de roede ligt in de p.., Die voor de kinders is gewis. lepertje, lepertje, gij droevig kind, Zie dat de roede uw g.. niet vindt. Ces couplets sont encore connus d'un grand nombre de vicillards. Tous ont dicté (i,'^) beenen, quoiqu'il faille ^/<?^r<sr/f pour la rime. — iss — LXXXII. LOSSE TONG. Lento assai. MN^-#=] £r was last-maal een * rui - te - re die 1=^ I in een wijn - huis zat. Hij deed er niets als m f ^^ -•-; F- pra - ten dat  2. Dees maget, die dit hoorde, Achter haar deurtje stond. Zij verstond al de woorden - 156- Uit haar minnaars mond. Zij ricp: " O, Engel van hierboven! Geef mij toch in den zin, Dat ik den ruiter niet mag laten in. 3. Maar's nachts omtrent den twaalvcn, i In 't midden van den nacht, Op zijn schoon liefs venstertje Gaf hij zoo eenen slag. " Doe open, doe open, schoon engelin, Doe er uw deurtje open, En laat er den ruiter in. 4. " 'k En doe er voorwaar niet open, 'k En late u niet in, Want gij zijt er de ruiter Met al uw valsche min. Als ik gisteren avond aan mijn deurtje stond, Verstond ik al de woorden Uit uwen mond. " 5. " Schoon lief, toen was ik dronke, Schoon lief, toen was ik zat, 'k En wist niet een woordetje Van 't geen dat ik sprak ; Ik was beschonken van den rijnschen wijn. " 6. " Ik sta hier als een kerel, Wei en mooi opgezet, Te blinken als een perel. Zoo proper en zoo net, Van goud en zilver blinken mijn sporen. " Ruiter, al wat gij doet, 'T Is al moei verloren. 7. Staat gij daar als een kerel, Wei en mooi opgezet, Ik ben een zuver maagdetje In een zoo proper bed, — 157 — Mijn gordijntjes sluiten met blauwe zijde. Ruiter, als het u belieft, Zoo kont gij henen rijden. " 8. " Schoon lief, waar wil ik loopen, Schoon lief, waar wil ik gaan? De nachtjes zijn zoo duister En daar en schijntgeen maan. " " Wei, ruiter, pak uwpeer Detje bij den toom, En leg u ginder te slapen Onder den lindeboom. 9. De ruiter vol ontweerde, Hij was zoo zeer gestoord, Dat hij weer sprong te peerde En hij gaf zijn peerde de spoor. En hij riep: "Schoone maagd met uwe eer, Gij hebt mijn lief geweest, Maar nu zijt gij 't niet meer. WiLLEMS, N°73; Van Paemel, N° 60; Simrock, N° 47; von Erlach, IV, 43; Hoffmann von Fallersleben, //; B, II, N° 77. Wüftderhorn, I. 33, Vom plapperigen Junggezellen, Trois jeunes gens jettent les dds pour savoir k qui dcherra una jeune fille. Un d'eux se vante d'être aimé d'elle, mais il ajoute qu'il ne demande qu'à la trahir, ce que la fille a entendu etc. MURTLER, N° 301-304. LXXXIII. BELLOTJE. Moderate. Als ikwas in hethuisvanmijne moe-der, ik was daar X ^=^ ^ ^ itzzft: zie - ren, ik ging er met mijn broe-der, of de jong- mans die kwa-men al om mij, en zij leid-den ^^p c '' e; m- f'r c^^ mij, en zij leid - den mij, zij leid - den # ^' C t C g-b-4-'J'^rT"g ^^ mij tot een zoo blij - den bal, waarwij zon- P r=ru I r't~T ~r B gen, waar wij klon gen on - der het ge- i 6: C C £ ^ i=ZE ^^ luid van een zeer blij ge - schal, on - der het ge- §' t : t u^^im luid van een zeer blij ge - schal. I. Als ik was in het huis van mijne moeder, Ik was daar alt §' t : t u^^im luid van een zeer blij ge schal. I. Als ik was in het huis van mijne moeder, Ik was daar alt §' t : t u^^im luid van een zeer blij ge schal. I. Als ik was in het huis van mijne moeder, Ik was daar alt §' t : t u^^im luid van een zeer blij ge schal. I. Als ik was in het huis van mijne moeder, Ik was daar alt §' t : t u^^im luid van een zeer blij ge schal. I. Als ik was in het huis van mijne moeder, Ik was daar alt §' t : t u^^im luid van een zeer blij ge schal. I. Als ik was in het huis van mijne moeder, Ik was daar alt §' t : t u^^im Ijid liber ende vrij. Waren er pleizeren, ik ging er met mijn breeder, Of de jongmansdie kwamen al om mij, En zij leidden mij naareenzoo blijdenbal, Waar wij zongen, Waar wij klongen Onder het geluid van een zeer blij geschal. — 159 — 2. Philidan wilde met mij paren, En ik zei altijd dat ik niet en wou. Mijn moeder zei: "Dochter, gij krijgt uw jaren, Trouw, en dan zult gij wezen een vrouw; Want ik vreeze, Dochter, houd het maar wel in uw gedacht, Want ik vreeze, Want ik vreeze, Trouwt gij niet, dat gij nog lange wacht. " 3. En ik uit vrees van hem te verliezen, Gaf den jonker algauw het woord van ja. Hij kwam mij voor zijn mama. En ik paarde. En ik paarde. En ik paarde met dien Philidan, Met den jonker, Met den jonker maar ik weet waarvoor. 4. Hij noemde mij: "Bellotje, mijn h*ef, mijn engel, 'Is voor u alleen dat ik wierook brand. " Maarde liefde is veranderd in een bengel, Zoo haast als ik trok aan een wiegeband, Want het vervelde 't Kindetje te hooren en 't mammatje te zien. Het is grollen, Het is prollen, Van *s morgens vroeg tot's avonds als het is tien, 5. Jonker die slaapten ik moet het kindje paaien, Jonker die gaat met ander op zijn rond. En ik, Bellotje, blijf t* huis als eenen hond. Ach! dat paren, Ach! dat paren brengt mij in 't verdriet. Ach! waar ik niet, Ach! waarik niet getrouwd, en ik en trouwde niet! — i6o — LXXXIV. BEDRUKTE JAN. Air de Cadet RousseL 1. Ach! wat ben ik een armeman! Zeide de bedrukte Jan. Ik heb Air de Cadet RousseL 1. Ach! wat ben ik een armeman! Zeide de bedrukte Jan. Ik heb Air de Cadet RousseL Eene kwade vrouwe, Boos, vuil, leeg ende ontrouwe. Ach! ach! o droeve dag, Als ik eerstmaal dat schepsel zag. 2. Zij nimmer nooit een oordje 'n wint, En zij bunselt haar kleen kind, Windt het in katoene schorten, Al haar kleeren laat zij vorten. Ach! ach! o droeve dag, Als ik eerstmaal dat schepsel zag. Z' is de bazinne van al de commeercn, Zij loopt iedereen blameeren, Bij, bij Wann en Marie, AUe vuile slonsen lijk zij. I. -4. Ontrouwe, u e, diefachtig. LXXXV. HAD IK HET GEWETEN! Grazioso. Jan, dat gij t'avondvroeg t'huiskomt,koiTi t'avond vroegt'huis, se^i^^^^ Jan, dat gij niet nicer zoo dronk'en zijt, ge- — i6i — K=fe ^^nrr^ t lijkeen brave man! r^^tjri N^ Jan'savonds t'huiskwam, dat hij meende -^ — * ■ * ^ ^^^^m fraai tegaan e- ten,devrouwhadhetvleeschinhaar mage ge- draaid,ze gaf Jan de been-tjes om t'e - ten. Had ik het ge- ^> ; }■■ J 1'? }■■ ji^^^s^ i we-ten in mij-nenjon-gen tijd,'ken had-de niet ge- fefc^J=^^;^ ^ ^=m trouwd noch 'k en had - de niet ge- vrijd.'sNachtsmoet p i ^i^ S=^^^ m Jan het kin - de-tje wie-gen. 'tis  enz. LXXXVI DE KLOEFMAKER- Moderate. I'SE We - duw-vrouwtjes al - te - ma - le, stelt uw* Ik zai u wat gaan ver - ha - len ge-schied i=t i=t 1: 3i: =rsi x=\ ± .^^ droef-heid aan den leant, in het Vlaan - der - land, van een' we - duw- m X i D • i=X t X vrouw, he - las! die haar man ge - stor - ven was t- ^^ X B jsL 3t ze - ven we - ken en drie da - gen. Hoort eens hoe al - daar kwam vra - gen —o — —• een schoen- — i63 — ^ Ja ISL i '^[^SJ M ma - ker naar lo * gist, die kwam rei - zen van Pa- P <»-=- njs. 1. Weduwvrouwtjes altemale, Stelt uw' droefheid aan den kant. Ik zal u wat gaan verhalen Geschied in het Vlaanderland, Vaneen weduwvrouw, helas! Die haar man gestorven was Zeven weken en drie dagen. Hoort eens hoe aldaar kwam vragen Een schoenmaker naar logist, Die kwam rei^en van Parijs. 2. Deze vrouw uit caritate Was den armen goedertier. Zij zei: **Vriend, kom van de strate, Zit in huis wat bij het vier. " Hij sprak haar met goede woorden toe: "Vrouwtje lief, ik ben zoo moe. " Zij vroeg hem met goede reden: "Vriend, van waar komt gij getreden? "Van Parijs, sprak deze knecht, Daar waar alles gaat zeer slecht. " 3. " Komt gij van 't paradijs getreden? Vriend, gij zijt mij wellekomi Mijn man is 00k overleden, Maar hij komt niet eens weerom. En de pastoor maakt mij wijs Dat hij is in 't paradijs. Zijt gij nu van daar gekomen, Hebtgij van hem nietvernomen? Het is een lang roste man, Die wel kloefen maken kan, n r— 164.— r 4. "Ja,ik ken hem wel der degen, Sprak die fijn geslepe-knecht, Hij heeft op mijn legist gelegen, - Ach! het gaat met hem zoo slecht. Hij is wel in 'themelsch perk, Maar hij loopt daar zonder werk, Want dat zijn de meeste plagen, Nicmand mag daar kloefen dragen, Dus loopt hij zonder schoen lin gcen kleers om aan tedoen. 5. "Lieve Heer! mijn leden beven, Sprak de vrouw geheel belaan. Hij kond' hier zoo weeldig Icven, Most hij daarom van mij gaan? *t Is waar, hij was g'heel naakt gesteld, Zonder kleers en zonder geld. " Zwijg toc^i van van hem te spreken, Sprak de kn^cht, mijn hert moet brekcn, Want hij is gelijk ecn dood, Door de armoede groot. 6. "Vriend,keert gij haast wederom? 'k Zal terstond maken gerced Twintig gulden geld in som. Kn daarbij zijn bestekleed. 'K Zal het steken in een zak, Gij.kont 't dragen op uwgemak. 'K Zal 't doen, sprak hij, zonder falen, Maar dat moet gij betalen. Zij zei: "Ik weiger u geen geld, Zie dat gij het maar wel bestdt. 7. Zij maakte daar accordatie Dat zij gaf een patakon. Tocn sprak deze vrouw : " Ach lacic! 'T Is nog geld dat mijn man won. Z* heeft het pak hem opgelcid En hij heeft adieu gezeid. Tocn ging zij bij haar geburen, Verteilen haar avonturen. - i65 - Wat dat zij van haren scliat Aan haar man geschonken had. 8. "Wel, wie drommel zou dit heerden! Sprak een man, gij zijt 't al kwijt, 'En zij dat daar een te peerde Metter haast hem achtef rijd. " Hij sprong op zijn peerd aldaar, En hij reed hem achternaar. Maar de knecht keek dikwijls ommc, En toen hij dat peerd zag komen, Stak hij 't pak daar in een gracht En hij wenscht'hem goeden dag. 9. "Vriend, hebt gij niet een vernommen Met eene groote zak gelaan?" "Ja, sprak hij, 'khebhemzien komen, Maar hij is in den bosch gegaen. " Hij zei: "Houd mijn peerd toch wat, 'Zal hem loopen achter 't gat. " Dit was 'tgeen de knecht begcerde, Hij sprong haastelijk te peerde; Met den zak zoo reed hij voort Dat van hem nooit is gehoord. 10. Toen hij 't bosch wel had doorkeken, Is hij wederom gekeerd. Maar de man stond zonder spreken, Als hij hem vond zonder peerd. Dus bedacht h'j t' zijner baat Eenen slimmen goeden raad. Hij ging aan de vrouw verkonden: " Ach Ik heb den bood gevonden. Bah! hij had immers gelijk, Dat hij kwam van 't hemelrijk. Ik heb hem nog mijn peerd gegeven Om dat hij nog zoude rijen. Want hij was zoo zwaargeladen — i66 — Dat hij niet en konde gaan. " Ach! gebuur, ik zal u loonen, Dat gij uw goedheid gingt toonen; 'k Wil betalen straks uw peerd, Zeg maar, hoevel was het weerd? 12. Zij betaalde het peerd mi ts dezen, En zij sprak geheel verblijd; " Nu en hoef ik niet te vreezen. Want hij zal in korten tijd In het paradijs daar zijn, Mijn man helpen uit de pijn. " Dus waren zij alle drie Zeer vroolijk ende zeer blij. 'T Vrouwtje was gerust gesteld. Elk lacht daar men dit vertelt Voir VAN Paemel, N° 56. L'air ressemble beaucoup k celui de: VaJdec^ ce grand Capitahie, Voir Grosjean, Noils lorrcdns^ N^ 59. LXXXVII. PIERLALA. Allegro. m -I — --k Komt hier al bij, en hoort dees klucht,'iis beauoup k celui de: VaJdec^ ce grand Capitahie,  'tis alvärmera-la- la. Een drol - lig zoon - tje vol ge-nucht, de £^' J >f C"f=FJ=F i ^ vreugd van zijn pa - pa. Wat in zijn le - ven ^ :f : t+r^Ti r g ■ Ji is geschied, zult gij hier hoo - ren in dit lied. 'tis f ^ i'n m 3=3=1 ^^ al van Pier - la - la, ha, ha, 'tis al van Pier -la- P la. r. Komt hiir al bij, en hoort dees klucht, 'T Is al van Pierlala. Een drollig zoontje vol genucht, — i68 — - De vreugd van zijn papa. Wat in zijn leven is geschied, .Zultgij hierhooren indit lied.. 't Is al van Pierlala, ha, ha, 't Is al van Pierlala. 2. Zoo zeer wierd Pierlala bemind Van mortj' en vaartje t' saam. Zij zeiden: " Wei, ons liefstc kind, Ons eenig erfgenaam, Gij zijt haast meester van ons goed, Daarom ziet wel wat dat gij doet. " 't Is wel, zei Pierlala, ha, ha, 't Is wel, zei Pierlala. 3. Papatje, maak u maar van kant Dat ik u schijven heb. Ik zal mij dragen g'heel plesant, Gelijk een watersnep. 'k Wil met den bek in 't natte zijn, Altijd verheugd in bier en wijn. " 't Moet op, zei Pierlala, ha, ha, 't Moet op, zei Pierlala.j 4. Maar als papatje nu was dood, Ach! arme Pierlala. Hij heeft zijn vrienden al genood Op d'uitvaart van papa. Hij heeft zijn vrienden al genood Op d'uitvaart van papa. Cest boHf zei Pierlala, ha, ha, Cest bon^ zei Pierlala. 5. Dat volk dat smeerde daarin huis, Voorwaar zoo lange tot Hij dacht: " Nu wil ik dit gespuis Weer voeren naar hun kot. Eerik g Eraakal mijn schijven kwijt, Want 't is, mafoi! al lange tijd. " Adieu, zei Pierlala, ha, ha. Adieu, zei Pierlala. — 169 — 6. Als Pierlala nuwasalleen Wid hij uit vrijen gaan, Hij dacht: " Ik kan zoo wel getween, Als wel alleen bestaan. " Keek naar eeti meisje van den zwicr: "Sa! wilt gij trouwen gij lodderlijk dier? " Zeg ja, zei Pierlala, ha, ha, Zeg ja, zei Pierlala. 7. " Ik heb nu geld en goed genoeg Pour voiSy zei Pierlala. Waarop dat aardig meisje loeg, En zei: " 'k Zou zeggen, ja, Maar 'k wil dat gij mij preuve doet En blijk van al uw geld en goed. " Sa! kom, zei Pierlala, ha, ha, Sa! kom, zei Pierlala. 8. Zoo Pierlala bood geld comptant En trouwde met zijn braid. Hij hiel de bruiloft' gheel plesant, Maar 't was haast blijdschap uit. Want als hij wierd alom gevraagd En van de crediteurs geplaagd, 'It is kaal, zei Pierlala, ha, ha, 'It is kaal, zei Pierlala. 9. Daarop was Pierlala zoo dul, Dat hij gVocht op den loop. Met zijn confraters in den krul, Hij zuipte. stoop op stoop. En als hij f huis kwam vol en zat, Gaf hij zijn wijf een schop in 't gat Hou daar! zei Pierlala, ha, ha, Hou daar! zei Pierlala. 10. Om datdit hem stak in den kop Heeft hij veel geld vefteerd. En als zijn schijven waren op, Zei hij: " Ik b^n geleerd, Hoe dat van trouwen komt profit. — I/O — Zie daar! ik ben mijn schijven kwijt. " 't Is op, zei Pierlala, ha, ha, 't Is op, zei Pierlala* 1 1. Als hij nu al zijn geld was kwijt^ En wist hij geenen raad» Als hij om troost ging elk was uit, En hij Als hij om troost ging elk was uit, En hij Als hij om troost ging elk was uit, En hij Als hij om troost ging elk was uit, En hij Stak hem soldaat. En als hij exercere de dan. En aanlei op een halve man: Poef, paf, zei Pierlala, ha, ha, Poef, paf, zei Pierlala. 12. Nu Pierlala die decide geld, Zijn moeie die was dood. "Nu, dacht hij, ben ikweer hersteld. Was ik maar uit den noodl Was ik van de soldaterij, 'k En weet niet hoe te geraken vrij. 'k Weet raad, zei Pierlala, ha, ha, 'k Weet raad, zei Pierlala. 1 3. Als Pierlala stond schillewacht Met zijn geladen roer, Hij zag in 't duister van den nacht Den drommelofzijn moer. Hij riep al beven: "Qui va Idf" Maar 't spook en hoorde daar niet na. 