gtu_32400002774481_5
None
Phetien en den Apocalypsis in den Paus, den anii-Christ, en in de Kerk van Rome, de hoer van Rabel duidelijk meent te onddekken en den naby ziujnden val dier grijze Apostolische Kerk openlijk aankondigt en met Prophetischen ernst, op eene waarlijk onbe-grijpelijk vermetele wijze, door Schriftuur-texten ertracht te staven. Dat delirium, openbaart zich in onze zich verlicht en beschaafd noemende eeuw op nieuw met al de kenmerken van deszelfs vroegere ongeneeslijkheid en in deszelfs epidemiesch karakter. Wij heben in ons blad reeds meermalen gesproken over geschriften, welke den val van Rome, als zer naby, verkondigden; en onze lezers herinneren zich gewisselijk, het beruchte artikel over Catholicismus en Protestantismus, uit het laatste nummer van wij-len de (Gereformeerde) Nederlandsche Slemmen, waar-over wij breedvoerig gesproken hebben (1): thans hebben wij ook de Prophetien der afgescheidene Reformie mede te deelen. In het nummer voor Ja-nuarij van dat tijdschrift (’t welk wij eerst den 21 ontvangen hebben), worden onder de robriek: Berigten, een paar trekken van een hevig delirium aange-troffen. Zie hier dezelve: In’ Yerland, het land, waar het bijgeloof tegenwoordig z00 veer ijvert om den zetel van Rome weder op te bouwen, (of hij reeds gevallen ware), ten koste der Reformatie, (die er volstrekt niet tieren wil), is de hand des Heeren zigtbaar in het onmerkbaar (ja wel onmerkbaar (2) verijdelen van men-schelijke plannen, Ken lJersch Priester, Wittiam Caorty. Be- _ dient te Birr de Mis in de Jandtaal en predikt het Evangelie, zonder zich aan eenige Protestantsche Kerk aantesluiten. In Frankrijk ziet men ook eenige abten zich van de nationale Catholijke Kerk afschevren, om een der maatschappij verworstend systema te verkondigen, 700 als DE LA MENNAIS en an- deren. William Crorty heeft met hen niets gemeens; dit is duidelijk uit eenen brief, gerigt aan de Roomsch-Catholijken van Limerick, en in het Magblad van die stad geplaatst, om hen te waarschuwen tegen de dwalingen van een’ zekeren abt Ma- GuIRE, die te Limerick tegen de leer van de regtvaardigma- king door het gelof (alleen) gepredikt had. Zie hier een uit-: _ % » Gij weet, mijne broeders, dat God van den beginne twee - y» verbonden met den mensch gemaakt heeft: het verbond der » werken voor den val, en het verbond der genade na den val. Het verbond der werken zeide: doet dat, en gij zult leven. Er zijn van den beginne twee wegen geweest om in den he- melte komen. De eerste bestond in het doen van goede werk, en de andere (welke nu de eenigste is) bestond in het geloof (3) in den Heere Jezus Cuaistus en. (4). Zo wordt dan in een der sterkten van het Pauselijke Catholismus, de banier van Curistus ontrold; het zal niet te (1) Zie Jaargang 1838 van ons bladz. 347 en very. (2) Hoe kan iets, dat zigtbaar is onmerkbaar zijn? Rev. (3) Dat zonder de werken dood, en dus niet de eniaste weg talge het geloof moet uit de werken worden gekend. Rep. (4) Het lust ons niet het overige van dezen brief af te schriven; het doet niets tot ons doel: wij willen de Reformatie la-ten spreken, Rep. verwonderen zijn, wanneer het zaad yan den Antichrist des zelfs woede openbaart.” Er is geen ander Catholicismus, dan het Pausselgyk Catholicismus: al wat daar buiten is, is partieel en individueel. Waar eene andere zoogenaamde banier van CHRISTUS ontrold wordt, is zijn de vaan der verdeeldheid. Wat de Reformatie, door het zaad van den anti-Christ verstaat, is niet twijfelachtig: wij, die er voor uit komen, dat wij het Ultramontanismas niet alleen als het behoud der Kerk, maar ook als het eenige behoud der maatschappij beschouwen, zullen onder dat zaad van den anti-Christ moeten. rekeenen; doch het past niemand minder, dan de redactie van de Reformatie, om hier te zeggen: Het zal niette verwonderen zyn, wanneer het zaad van den ane ti-Christ deszelfs WOEDE openbaart. Zijn waarlijk, welverre van over onze woede te klagen, heeft, van den aanvang der scheiding af, in onze Catholicik Stemmen, de ijverigste schier eenigste verdedigers harer grondwettige Godsdienstvrijheid gevonden; en zoo behoort het: als men een principe verdedigt, moet men hetzelve voor vriend en vijand verdedigen: wij verlangen geene vrijheid om anderen te onderdrukken zoo als de Reformatie in de XVI. eeuw, slechts de veijheid voor zich zelve begeerde, om er on van te berooven. Verdient, het den zoo veel ophef, dat in der landtag, een Wittsam Crotty, de Mis in de landtag leest en eene Oncatholijke leer voorstaat? Hebben wij niet, reeds voor lang in Duitsehland, hetzelfde zien gebeu- ren? Heeft men niet daar, niet slechts eenen enkelen Priester, maar een aantal van Priesters, de Mis in de landtag zien verrigten en tegen het Celibaat ijve- ren? En wat is het gevolg van al dat gewoel geweest ¢ Niets anders, dan de schande dier Priesters, die de verachting der Catholijke bevolkingen op tich gela- den hebben. Hebben wij niet in Frankrik, den bee ruchten Caatan, zich zivet tot primaat der Fransche- Catholyke Kerk zien proclameeren en de Mis in de landtag zien lezen? En wat is er van dien Cuaten en zijn aanhang geworden? Ze zijn spoedig verdeeld ge- worden, en hebben onderscheidene zoogenaamde Fran- sche kerken gevorden; ze zijn van de eene dwaasheid in de andere gevallen; zij hebben de grawelijkste en godslasterlijkste leerstellingen verkondigd, en zijn het uitvaagsel der Maatschappij geworden. Heeft zelfsniet Belgié, zijnen Hetsen gehad, die de Mis in de landtaal las en gedeelten van Protestantsche gezangen onder zijne Vlaamsche hymnen had opgenomen? En wat heeft hij anders ingeoogst dan schande? — Al die mannen heeft de Catholijken slechts nog meer overtuigd van de onmisbaarheid van een gezag in de Kerk, ’t welk in alles de eenheid handhaaft! Vreemd moet het voorkomen, dat men hier den ongelakkigen pe 1a Mennars en diens maatschappij ver- woestende principes heeft aangevoerd. Immers wat bewijst zijn voorbeeld op nieuw? Wat anders, dan dat de Priester, die zich van Rome afscheurt en van warmen vriend des Apostolischen Stoels, om zijne ge- krenkte eigenliefde te bevredigen, dines vijand wordt, tot alles, tot de grootste buitensporigheden in staat is: dat de eerste schrede, op den weg der ongehoorzaam- heid tot den verschrikkelijksten afgrond voeren kan? God beware de Catholijke Kerk in Frankryk, dat zij er niet nationale kerk worde! Thans is zij het voorzeker niet; he A charter stell alle Godsdiensten met haar gelijk; het heeft hare vrijheid, zoowel als die van andere Godsdiensten geproclameerd en alle anmatigingen van het gouvernement, om haar aan het Gallikaansche juk der voormalige parlementen te onderwerpen zijn inbreuken op het charter, die, vroe-ger of later het grondwettig regt der Kerk over een vermomd despotismus zullen doen zegevieren. Ja’, dat zij bovendien hunne eigene kerkelijke inrigtingen naauw-kéurig aan: Gods Woord mogen toetsen, om te zien, of zij ookiets aangenomen hebben, daardoor een geloovige Catholijk, die door Gods Woord alleen met Gods weg en waarheid bekend is geworden, in twijfel zou moeten staan, of die Protestantsche kerkgenootschappen ook meer bijzondere denkbeelen en. practijken als hunne kenmerken hebben, dan wel het kinderlijk eenvoudig en geloovig streven door woord en daad, om de merkteekenen der eene heilige Catholijk Kerk uit te drunkken;: Geloovige Catholijk, die door Gods woord ALLEEN, dat’is alleen’ uit den Bijbel met Gods weg en waarheid bekend “zijn geworden, zijn'er in de geheele wereld niet: ‘omdat “de stelling: dat Gods geschreven woord de eenige bron is, om Gods weg en waarheid te leeren’ kennen, volstrekt anti-Catholijk en met Gods woord strijdig is, “De “geloovige Catholijk staan niet 1 TWIJFEL, of die Preston herkgenoischappen Ole meer bijzondere denkbelden en prässe. Aun heut heben, den wel het kinderlängen een- voudig en ‘geloovig streven door woord en daad, om devwierkteekenen der eene heilige Catholijke Kerk uit | te drukken: Greioor, Hoop en Lierpe; = ze zijn van ‘@at ‘alles verzekéerd, Omdat al die -Protestant- sche ‘kerkgenodtschappen ‘zich ‘verzetten tegen diegen nen’, ‘aan welke de Heer gezegd heeft: wie w hoort, die hoort mi: wie u veracht die veracht my s.om- dat’ zij allen ‘uit hunne’kerken’een der vier kenmerken vetworpen “hebben ‘en -welréene heilige, Catholijke, APOSTOLISCHE Kerk ‘willen ‘erkennen; omdat zij*allen het voorbeeld dér “eerste’ Christenen, die volhardden in de leere der Apostelen, ‘tiebben Vverlaten, ‘om ‘eene leerven praktij- ken aan te nemen die elk hunner in den Bijbel waant aan’ te “treffen; ‘zoo als dan ook"de Reformatie zeer natuurlijk NRL "Nad de gelovige Protestanten daraan de leer enpractijken 'hunner kerkgenootschappen zul- Ten) toetsen. 9° ix si a Fo En wat is het gelof der gelovige Protestanten? "genodtschappen, die "otek gona ree ae "Wie is in sfaat, om, in onze dagen een algemeen sijmbolum van het gelof der Protestanten optegeven # Is het niet eene ijdele hoop, dat een gelof zonder de werken hen kan zaligmaken? — En de liefde,...! Waarlijk, wie deze in het Protestantismus zukt, dvet vergeefsche moeite. Alle Christenen rekken de vervulling der belofte: "Het werde worden éen Herder," een wenschelijke maak; dat elke opregte van harte dan gedurig bezig zij indat zelfonderzeek, of hij ook van zijne zijde de vervulling dier belofte tegenwerkt, door iets als hoofdzaak vast te houden, wat de Heere niet uitdrukkelijk geboden, of dooriets also bestanbar met de Christelijke vereeniging te yerwerpen, wat de Heere niet uitdrukkelijk verboden heeft," - O! mogten eens alle opregten van harte, onder de Protestanten, dat onderzoek gemoedelijk en onbeyoor- oordeeld doen! Mogten zij daarbij met kinderlijke een- vondigheid en verzaking van den Protestanten eigen-zin, den Geest van waarheid en licht afsmeken; dan zouden zij weldra bespeuren, dat zij, wit den Babel alleen niet weten kuanen wat onze Heer, na zijne verrijzenis uit den dood, toen Hij, gedurende veertig dagen, over het -rijk der hemelen, dat is over zijnc Kerk heeft gesproken, stellig bev Oft der uitdrukhelik verboden heeft, den zijn zijn diep gevoelen, dat ist diejenige, denkbeid van scheuring en scheiding strijdig ist der eenheid der Kerk; en dat, diensvolgens, hat protestantismus der vervulling der heerlijke belofte: “het zal eenige kunde en een Herder worden” reeds al te lang heeft tegengehouden; en dat zijn alzoo verpligt zijn om zich bij de eenige kudde te voegen, die enen zichtbaren Opperherder heeit, “Pan ina ge eB.” Het veiligste zal voor allen’ zijn,’om in alles Gods Woord als den eenigen onfeilbaren regel te rasplégen; en in dat Woord ‘staat de heerschappijvoering over het’ erfdeel des Heeren als eenige ongeoorloofde zaak opgéteekend, terwijt der der vrije. genade @# het onvoor waardelijk geloof in'±. Gustus; Wittiam'Cory te Birr? Magistresstrecken 'doen niets af: én de stelling dat de Bijbel, of Gods Wwoord, voor zoo verre het geschreven is de eenige onfeilbare regel is, is eenige onfeilbare regel is, is eenige onfeilbare regel is. eidene Gereformen dit niet na? Getuig dit hun tijd- schrift de Reformatie zelf hiervan? welke heerschap: poy over het erfdeel des Heeren wordt hier dan bee doeld? — Wij. weten het niet: wij ondervinden ge- nerlei heerschappij in de Catholijke Kerk; er wordt ons daar geen juk opgelegd, dat de afgescheidenen ook niet aan de hunne opleggen. Mogt men dit alles eens rijpelijk overwegen: en moge de barmhartige God de eenparige gebeden, die door duizenden, misschien millioenen van Catholijken op elken donderdag, voor de bekeering niet slechts van dezen of genen prediker, maar van allen, die zich Christenen noemen, en die nog van de eenheid der Catholijke Kerk gescheiden zijn, genadig verhooren! Een ander berigt in de Reformatie zegt: »In Zwitserland en Duitschland heeft zich gevormd een ge: nootschap van liberale Catholijken, waaryan het voorname doel schijnt te zijn, om zich te stellen tegen den voortgang van het Ultramontanismus (het allervolstrektste Papismus), door inden boezem der Roomsche Kerk Grondige studie en eenen wezenlij- ken geest van vroomheid te verspreiden. » De voortbrengselen van dat gencotschap zullen nader moe- ten bewijzen, door welken geest hetzelve gedreven wordt.” Cela fait pitié! Zouden de Franschen zeggen: en wij hebben er niets anders op te antwoorden. Over het berigt, uit het Journal des Débats over- genomen, of liever over hetgene, wat de Reformatie daarop volgen laat, hebben wij iets meer te zeggen. » Men leest in het Journal des Débats, een Parijsch dagblad, van 29 September het navolgende (zegt de Reformatie): » Een geheel dorp in Moravié heeft authorisatie gevraagd om van Godsdienst te veranderen. De inwoners willen het Ca- tholijkke geloof vaarwel zeggen en Protestanten worden.”’ Wie denkt hier niet aan vroeger brommende berig- ten, wegens geheele gemeenten, die in Duitschland Protestantsch zouden geworden zijn, en waarvan men later nooit meer gehoord heeft? Wie denkt hier niet aan de beruchte Zillerthalérs. Intusschen is en blij ft het belagchelijk , dat men authorisatie vraagt om van geloof te veranderen! Doch Jaat ons hooren, wat de Reformatie hierop zegt: » Wonderlijk klinkt zeker dit berigt in de ooren van eenen Christen. Het is ons niet genoegzaam duidelijk}, wat eigenlijk het geloof der inwoners van dat Moravische dorp is (1); want tegenwoordig is onder den naam van Protestantsch alles be- dekt, wat tegen het eenig dierbaar geloof van Gods kinderen overstaat (2). .Het schijnt, dat het ygeloof dier dorpelingen jet zeer levendig of duidelijk is, dewijl zij nog tijd suhinde te hebben! met het verlaten van het Pausdom, tot dat zij daartoe pe e verkregen hebben: door zulk eene handeling valt dat colnabines 02! * Soni Kress des tijds. past sie ag berigt aangaande den lerschen Priester, geeft meerderen groad van eoede moog? ia P Het is reeds veel gevorderd, dat de Reformatie zooveel affectie toont voor eenen Ierschen Priester, s a fo eye ; si Wak. die, (1) Welligt weten zij het zelven niet, zoo als bij vele Pro- testanten het geval is. rat ‘Rep. mus invoeren. Het Protestantismus moet zich dien chaos, zonder redmiddel laten welgeyallen. Alleen het Ultramonta:- nism | waarborgt er tegen! sak Rep. En zulk eenen chaoszou men ook gaarne in het Catho-— die in de landtaal de Misse leest; dat is, volgens den Heidelbergschen Catechismus; vervloekte afgodery pleegt. Men schijnt dus de Mis niet meer als een verloekning der eenige offerande Curisti te beschouwen, als zij maar in de landtaal gelezen of gezongen wordt. Waarlijk, als men zulke brokken slikken kan, dan kan er de Latijnsche kerktaal wel mede door. Doch nicht het regt fräulein eerst aan. Er wordt ten slotte gezegen: "Wij willen echter ons oder oder opferten, tot dat nader der berigten meer duidelijkheid verspreiden over deze zaak- Dit is in alle yevallen allerduidelykst, dat de Pauseliyke troon meer en meer begint te schudden; de tijd komt dat de tijd komt dat de tijd van den gewanden Stedehouder van CHRISTUS, KNECHT AL- LER KNECHTEN, GEEN SCHIJN, maar waarheid wezen zal, door zijne geheele vernering en verwoesting. De teeke- nen der tijd beginnen meer en meer klaarheid te krygen." De tijd, dien de plaatsbekleeder van Jesus Curis- TUS op aarde, de algemeene herder der groote kudde van den eeuwigen herder voert, is niet: adler knech- ten knecht, maar: dienaar, der dienaren Gods. En wezenlijk is hij, zoo als de Heer het gewild heeft, aller dienaar, door raadgeving, inlichting, versterking in het geloof, met een woord, door zijne geheele be- diening! Om het sehudden van zijnen troon, of Apos, tolischen zetel te bespe uren, moet men, voor alten, woordig, Protestantsche ‘hebben! Overigens is dien zetel reeds menigmaal geschud en geschokt; maar slechts zij die hem durfden schudden, zijn vernederd en verwoest geworden? Zoo hebben wij de groote Fransche republik zien vernederen en verwoesten; zoo hebben wij de groote Fransche republik zien vernederingen en verwoesten; zoo hebben wij de schier alvermogenden Naponeon en de verwoesten van zijn colossaal keizerrijk beleefd; maar de Apos- tolische troon is door al dat schudden en schokken niet verwirkt geworden; hij heeft alle oude ketterijen, volken en dynastien overleefd, en hij zal ook al de latere overleven, tot dat de jongste dag aanbreekt; want de Heer heeft gezegd: Ziet ik ben met ulieden al de dagen tot aan de voleinding der wereld. Wag het niet, Herder, Priester, Schrijver, wie gij ook zijn moogt, iets het minste te uiten ten nächsten ten van het Opperpriesterlijk gezag, wees verzeekt, gij hebt bij een geloovig volk bijna onherstel- baar uw crediet verloren. Getuige een i14 MeEnnals een Hermes enz.” Ziedaar teekenen der tijden, die niet in droomen en hersenschimmen bestan, maar die daadzaken zijn; men behoeft slechts een blik op Pruissen te slaan, en den ijver der Fransche geestelijkheid tegen het Gallicanismus te beschouwen! Slechts zij, die voor deze overal plaats hebbende daadzaken de oogen slut- ten, kunnen zulke ongerijmdheden opdisschen, als de Reformatie hier gedaan heeft. evevuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuvvuv Eenige bijzonderbilden vermeld, welke in het berigt des Biechtvaders, welligt uit kieschheid niet voorkommen. Zoo heeft onder anderen, een offizier, die bij de laatste oogenblikken der Prinses is tegenwoordig geweest, aan een Fransch-blad, de volgende, merkwaardige en aandoenelijke woorden der stervende Prinses mededeeld; waardoor het berigt des Biechtvaders zoo als hetzelve in de Augsburgsche Zeitung is opgegeven geworden, aangevuld wordt. Die officer schrijft het volgende: » Prinses Maria heeft, een bewonderenswaardige dood gehad; alle monden des lands herzeggen hare laatste woorden, die vol zijn van den moed, die eene geruste conscientie geeft. Nadat “zij in tegenwoordigheid van haar huis had gecommunieerd, vatte zij de hand des Hertogs van Nemours, en zeide hem: “Schrei niet; zie, ik ben gegründig, Nemours! dat tk uit den Godsdienst alleen, die kracht heb geput, vergeet het nimmer; zeg het aan Charues (Hertog van Orleans), zeg het aan mijne geheele familie.” Vervolgens zeide zij tot haar gemaal: “ALEXANPER! In dit plegtig oogenblik verzeek iku nog de belofte te hernieuwen, die ge my gedaan hebt, om Catholijk te worden, en ons kind in die retigie opte voeden.” Kort hierop viel zij in beewijning.” Mogen deze laatste woorden (zegt “Univers, dit bee rigt overnemende) die laatste wensch eener vrouw, die zijne genegenheid bezat, immer in het oor en in het hart des Hertogs van Wurlemberg weergalmen en het hart des herinneren aan eene verbindtenis, die dour den dood is geheiligd geworden. De treff ende engendiget, welche dit afsterven eener godvruchtige Prinses heben verzeld, zijn in alle opzigten merkwaardig: ze zijn eervol voor den Catholijken Godsdienst, leerzaam voor de familie Orleans, aan welke de Voorzienigheid reeds zoo vele lessen in hare barmhartigheid heeft gegeven; ze zijn vernederend en beschamend voor de hedendaagseche politiek, die zonder vaste principes, geen onderscheid tusschen het ware en het valsche maakt en daarom allerwege tracht, het ware met het valsche te vermengen, 't welk zij verkiest verdraagzaamheid te noemen. Van daar, dat in alle hedendaagsche charters, constitutien en grondwetten het gedrogtelijk stelsel der. gelijkstelling van alle Godsdiensten is aangenomen geworden, Een minister moge, als individu, den eenen of anderen Godsdienst aankleven, belijden en beoefenen; maar als minister, als staatsman, als diplomat, mag hij geen onderscheid maken, en moet zelfs alles wat in zijn vermogen is aanwenden, om te doen gelooven, dat er geen onderscheid van waar of valsch tusschen de verschillende Godsdiensten be staat, Zoo wil de hedendaagsche politiek, = = Ter bereiking van dat anti-Christelijk doel, staat de Catholijke Kerk, met hare onveranderlijke leer en onverzettelijken afkeer van alle dwaling in den weg; dairom wil de politiek, dat zij nergens wifsluitend beschernd en vergens volkomen vrij zij. Tegen het eerste verzet zich de constitutionelle gelijkstelling van alle Godsdiensten: het laatste, hoewel in de meeste nieuwe constitutien geproclameerd, wordt, door aller- lei intrigues, verdraaijingen dier constitutien, onregt- vaardigheden en zelfs inbreuken op die constitutien verhinderd, ete Een naturlik gevolg dier gedrogtelijke polit Je kann ich, dat zij voor de vorsten gemengde huwelijken ontwerpt en het dies maakt, dat dezelve, ter bevor- dering van verdraagzaamheid, en ten betooge, dat men wezenlijk geen onderscheid tusschen de Godsdiensten maakt, en diensvolgens. de grondwettige gelijkstelling eerbiedigt, zoo niet volstrekt noodig, ten minste ‘hoogst voordeelig voor hunne dynastien is, Vooral de familie van Orleans, mone aaNeE dat zij den Franschen troon beklommen ha “den afkeer, dien zij, vooral de godvruchtige kon gin en hare deugdzame dochters, van het protestantismus hadden, overwinnen, of liever aan de politiek opofferen. Zoo moest de oudste dochter van den koning der Franschen hare hand aan den lutherschen koning der Belgen schenken; de Hertog van Orleans, de vermoedelijke. Troon-opvolger, moest, om het protestantismus voor de erste maal toegang tot den Franschen troon te verschaffen, eene luthersche prinses van Meckelenburg hawen tot groote ergernis van-alle Fransche Catholijken; eindelijk moest ook de godwrachtige Prinses Maria, zich met eenen lutherschen prins van Wurlemberg verbinden. Intusschen wilde toch de politikten minste den schijn hebben, van ook de voor-schriften der Catholijke Kerk te eerbiedigen: Men voor al die huweilijken te Rome dispensatie, die door den H. Vader niet vergund werd, dan op de gewone voorwaarden: dat de verloofden de Catholijke opvoeding van alle khinderen, welke uit dat huwelyk mogten geboren. Door het niet naleven dier belofte, verviel noodwendig de dispensatie; de echt werd een verboden huwelyk, illisite, in de oogen der Kerk. De Prinses van Wurtemberg, bragt eenen zoon ter wereld. Ware het een dochter geweest, dan zou misschien de politik den doop van het kind op Catholijke Wijze hebben toegestaan; maar een Prins, een afstammeling van een Koninklijk Luthersch huis. Dit ware te vernänd voor het Protestantismus geweest en zou den schijn van onverdraagzaamheid op het Koninklijke Catholijke hais van Orleans gela- den hebben.... De jonge Prins van Wurtemberg, werd alzoo door den Lutherschen Predikant Cuivier op de Luthersche wijze gedoopt. — De politiek beroemde zich over de klein geestige onverdraagzaamheid van Rome, zoo als men het noemde, te heben gezege- praald. Men had getoond, dat men ‘zich over de voor- waarde, door de Catholijke Kerk, tot het toestaan van dat huwelijk gemaakt, niet bekommerde. De on- verschilligheid juichte, maar de Catholijken waren opnieuw geergerd. God alleen weet, wat de godvre- zende Koningin, wat de vrome Prinses Maria, daarbij en. sedert dien tijd geleden hebben! Het eerste voor- beeld was gegeven: waarom zouden ook niet de volgende kinderen, die uit dat huwelijk geboren zouden wor. | den, op de Luthersche wijze worden gedoopt? En was het niet naturlik, dat aan de aldus gedoopte kinde- ren, later, ook eene Luthersche op den. verwendige gegebenen werden? — Zoo zou dan de godvruchtige Maria, door de politik veroordeeld zijn geweest tot de grievendste smarten, die immer het hart eener godvruchtige möchten verwenden kunnen....! Maar God kende de opregheid. van haar hart; Hij wist, wat zij reeds ge- leden had; Zijne Voorzienigheid beveiligde haar te- gen een knagend lijden; zij verbraankelijk geschonden waren. Zij schonk aan de misleide Vorstin al de genademiddelen van den Catholijken Godsdienst, buitengewone genade en licht, een zachte en zalige dood, in den oderdom van 25 jaren! En zoo scheurde zij het spinrag der onver- schillige politik; terwijl zij door den mond der ster- vende Prinses, de dwaling beschaamde, door de her- innering aan haren geniaal, dat hij haar beloofd had. Catholijk te zullen worden en hun kind Catholijk te zullen opvoeden. Welk eene nieuwe geduchte les voor de in rouw gedompelde familie van Orléans! Welk eene waarschu-wing voor Catholijk Vorsten en Vorstinnen, welk een stichtend voorbeeld eindelijk, voor alle Catholijk, hoe geschikt, om hen in het Catholijk Geloof te versterken, is het afsterven der godvruchtige Prinses Maria van Orléans! Dat de Voorzienigheid in onze dagen de onverschiligke, of onverschiligheid huichelende politiek, op dee zelfde wijze, in alle opzigten beschaamd ente schande maakt, zallen wij in een volgend N. opzettelijk betoogen. NIEU PRUISSISCH MANIFEST. (Vervolg van bladz, 38). Men kon dus aan den eenen kant niet twijfelen aan de stilzwijgende toestemming van het Hof van Rome, in alles wat gedaan werd, doch men kon voorzien dat in het geval eener formeele vraag, de Pausselijke Stoel in hoedanigheid van middenpunt der Catholijk een-heid zich als ver Pligt zoa beschouweu, om aan de afge- trokkene algemeheid van de regelen en canons der Kerk te herinneren. ; Eene weigering van den kant van het ministerie van buitenlandsche zaken ontmoet hebbende, zond de Aartsbisschop von Dunin, in plaats van zijn verzoek te herhalen, den 26 October 1837, een verzoek aan Z. M. waarin hij verzocht te worden geauthoriserd, om te handelen volgens de bepalingen en principes der Bulle Magna nobis admirationis!, in het jaar 1748 aan de Aartsbisschoppen en Bisschoppen van het voor- malig koningrijk Polen gerigt. Dit nieuwe verzoek kon hem nog minder worden toegestaan, omdat, be- halve dat de aangevoerde Balle reeds vernietigd is ge- worden in de jaren 1767 en 1768, door besluiten van den Poolschen rijksdag (1) derzelver inhoud, zoo als de Aartsbisschop zelf in zijn verzoek erkent, in te- genspraak is met de wetten des lands. Das heft Z. M., zich met het ministerieele ant-oord vereenigende het verzeek des Aartsbisschops al de hand gewezen. Doch de Prelaat in plaats van zich te regelen naar de bevelen des konings verstout en opgewekt door de Pausselijke allocutie van 10 December 1837, rigtte den 27 Februar 1838 aan de Geestelijkheid zijner diocese een circulaire, waarin hij aan dezelve beveelt, haar gedrag te regelen naar de voorgemelde Bulle van Paus BenepicrusXI1V en als. (1) Wat zouden de Bullen, de uitspraken van het hoogste kerkelyk gezag van het middenpunt der eenheid tot behoud der Catholijke leer en eenheid baten, als de tijdelijka gouvernement-Lt dezelve konden vernietigen of in kracht laten naar welge-yallen? ED, verpligtend aanwijzende, door zich te houden aan de Breve van Pius VII, die zulks niet beveelt, de be-lofte der verloofden van hunne kinderen in de Catholijke religie op te voeden als eenvermijdelijke voorwaarde, om van de Kerk de inzegening van een gemengd huwelijk te ver werven (1) en dreigt elken Catholijken Priester te suspendeeren, die de voor-schriften der circulaire niet volot en heule alle kerkelijkke waardigheid en bediening te onnen. Reeds vroeger, den 30 Januar 1838, had de Aartsbisschop aan zijne Geestelijkheid eene circulaire, in de Poolsche taal opgesteld, gezonden, waarin hij zijne underhandelingen met het koninklijk gouvernement verhaft, in eene taal, die alleszins geschikt is, om de hartstogten in beweging te brengen en den eerbied an het gezag verschuldigd, geheel en al ter zijde stellende en zich vergelijkende met den Bisschop Sta-NISLAUS, dien de koning van Polen Boxesuaus II met zijne eigene handen doodde, en dien men als een martelaar eert, eindigt hij, met de volgende opruijing: Doet insgelijks aan uwe schapen dozen brief kennten, die voor hen de stem des Herders zijn zal. Vermaant vooral de Catholijke moeders en dochters gelijk alle geloovigen om met. dezelfde getrouwheid en dezelide gehechteid in het geloof dier heilige Kerk te volharden en iedere verbindtenis die zoo lang als het leven duren moet met elk, die uit den schoot der Kerk is uitgegaan, te vermijden. In een En later, aan het kapitel van Gnesen gee schreven brief onder dagteekening van 16 Maart 1838, stelt hij ziel als een martelar voor en laat aan het Kerkelijk gezag de zorg over om te beslissen of het niet betamelijk zijn zou » uithofde der tegen hem gerigte vervolging, het muzijk der kerken en ’gelai der klokken te doen ophcuden.” Die reeks van illegale stappen heeft een ernstige tusschenkomst noodig gemaakt en heeft er voor het gouvernement een onvermijdelijke pligt van gemaakt. Volgens de wetten des lands, kan er geen Bis-schop in Godsdienstige en Kerkelijk zaken, nieuwe bevelen uitvaardigen, zonder vergunning van het gouvernement. (Algemein Landrecht Pars, Il. Tits XI. Dr. Die vergütterte Vergütterungen, heeft de Aartsbisschop von Dunin, strijdig met den uitdrukkelijken will des Konings, den Herderlijken Brief van 27 Februar 1838 uitgevaardig, waarin hij, aan de Geestelijkheid zijnner diocese beveelt, zich essentielijk van de wetten des lands te verwijderen. De landwetten verpligteden niemand der Geestelij- (1) De verdrukte Kerk zou dus zelve niet eens meer de voor- waarde mogen bepalen, op welke zij haren zegen zou kunnen en willen uitspreken! Und, het gaat ver RED ken, om tot de inzegening van een gemengd huwelijk over te gaan, maar zij laten even weinig aan den Priester toe, om voorloopig van de echtgenooten eenige belofte hoegenaamd te vorderen, betrekkelijk de toe- komstige opvoeding der kinderen. (Cf Koninklijk bevelschrift van 17 Augustus 1825. Verzameling van wetten 221), : In opositie met de regels en met de praktijk, waarin hij zelf had toegestemd, heeft de Aartsbisschop aan de Priesters zijnner (2) Diocese het vorderen dier belofte als eenen pligt opgelegd. Volgens de wetten des lands kan geen Bisschop op zijn eigen gezag eenen Geestelijk van zijne waar-digheden of bedieningen afzetten, (§§ 121 seq. Tit. XI. Pars. II. van ’t Algemeine Landrecht). Maar de Aartsbisschop had zich eene illegale juiisdictie aangematigd (1), zich veel verder uitstrekende dan zijne competentie, met oogmerk, om de Geestelijkheid zijner diocese te verleiden en dezelve töt schending van de wetten des lands te verleiden. De wet des lands bepaalt: (A/gemein. Landrecht Paris. Tit. XX. § 151). Al wie door een stoutmoedig en oneerbiedig laken der wetten of bevelen des lands, of door het werpen van minachten op dezelve, het misnoegen of het wan-trouwen der burgers tegen het gouvernement te weeg brengt, zal gestraft worden met opsluiting im eene vesting van 6 maanden tot 2 jaren, Hoe grooter het gezag is van-hem, die zich zulke daden veroorlooft, des te strenger moet hij worden gestraft. (§ 152). Nu, de Aartsbisschop had aan zijn gegete, aan de geloovigen zijn geschrift bekend te maken, waarin de eerbied aan het gezag verschuldigd, hooglijk wordt gekrenkt. Inenen staat, waarin eene gemengde bevolking aanwezig is, is de opruijing van Godsdienstige partijen tegen elkander vooral misdadig. Volgens de circulaire van den Aartsbisschop, moesten de geloovigen worden vermaand om iedere verbindtenis voor het leven met hem, die buiten den schoot der Kerk is, te vermij-den. Zoo vele gew Gegen wanbedrijven, die zich vere eenigen, om het gedrag van den Aartsbisschop straf- baar te maken, kunnen niet ongestraft blijven.”? De eerste maatregelen, welke de provineiale authorenten namen tegen die illegale daden, was de vore dering aan dekens van het land gerigt, om aan de. overheid alle de exemplaren over te leveren, van de Aartsbisschoppelijke cireulaire van 30 Januarij en ge- lijktijdig het verbod van dezelve van den preks bekend te maken.” (Het vervolg hiernas) (1) Welke jammerlijke denkbeelden maakt tantsch ministerie van de wettige jurisdic Bieschops ‘wat ware zijne jurisdicci, zonder’ zetting? oe d'ran 238: 4 F ; Nummer %. 49 16 February 1839, CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN. OVER GODSDIENST=, STAAT=, GESCHIED= EN LETTERKUNDE Als JESUS dit getegd had, hebbende de oogen ten Hemel opgeheven, zeide Hj:..... Heilige Vader bewaar hen, die Gy my gegeven hebt, in uwen naam; opdat 2% één zijn gelyk WH eeccevse En ik bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun woord in mi geloven sullen: opdat zy allen één zijn, gelikk Gy, Vader, in mij en ik in U: © dat 2% ook in ons mogen één xijn, opdat de wereld geloove, dat Gij mi gezonden hebt. En ‘tk heb hun de heerlikheid gegeven, die Gy my gegeven hebt: opdat zij zouden één zijn, gelijk wy ook dén zijn. Ik in hen en Gy in my, opdat xij volkomenlijk één zijn: en dat de wereld wete, dat Gy my gezonden hebt. Joann. XVII, Op dit blad ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervolgd, kan worden ingeteekend aan alle Postkantoren, en - bij de voornaamste Boekverkoopers in het Rijk. Hetzelye wordt met den Post verzonden voor den prijs van f 8-50 in het Jaar; het half jaar of kwartal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen moeten geschieden. Alle abonnementen kunnen worden opgegeven aan het Postkantoor te Grave; geene andere dan gefrankeerde Stukken en Brieven sullen door de Redactie worden aangenomen. — Aankondigingen worden tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaatst. Voor Belgié kan men abonneren aan het Postkantoor te Antwerpen. VASTE-MANDEMENTEN. D. Hoogwaarde Heer H. ven Dupretpen, Administrator Apostolicus, van het voormalig Bisdom van 16 Bosch en Vicaris-General voor het geestelijke van Maastricht en Luikegestel, heeft de noodzakelijkheid en de kracht des gebeds tot onderwerp zijner herder-jke onderrigting en vermaning, voor dep Vaste van jaar gekozen. a eene herinnering aan de onderrigting van het vorige jaar, gaat Zijn Hoogw. terstond tot zijn on- der » over. » Heden, zegt Zijn Hoogw. willen wij » a, bij het aannaderen dier zelfde dagen van zalig- » heid doen gien, dat de H. Vaste daarenboven cen » bijzondere TIJD VAN GEBED en oefening van gods= » vrucht ta.” PPRTO. GO). « #23. : - Zijn Hoogw. toont vervolgens aan, dat, hoewel wij altoos tot bidden verpligt zijn, het voorbeeld van on- zen Zaligmaker zelve ong leert, dat hetzelve verdiens- er en kraechtiger bij Somes als het met vase @ gant,’ Dit ontwitkelt' hebbende', woge ‘de en Apostolicus; reioib . ‘Treffend zijn deswege de woorden van den H. BeRnaapvs ; |'dende, door waren afstand dier hemeltergende zonden met hunnen God en Weldoener verzoenen mogen! a De Vaste, zegt gemelde Vader, zet aan het gebed godsvrucht en vertrouwen by; het zyn als twee broeders die elkander on- dersteunen ; het gebed verwerft de kracht om te vasten en de vaste verdient de genade des gebeds; de Vaste onderschraagt het gebed en het gebed heiligt de Vaste en brengt detelve voor den Heer. Dit wordt verder aangedrongen door de vermanin- gen van den H. Aveustinus, die tedkens op de vere eeniging van het GEBED MET VASTEN te zamen met. liefdewerken aandringt en er elders bijvoegt, dat de Vaste met de aalmoezen de vieugelen des gebeds zijn, waarop hetzelve zich verheft en onverlet ten Hemel voor den troon van God viiegt (1). | Hieruit volgt met hoe veel regt de Hoogw. Heer H. Den Dupee, zijnne onderhoorigen, tot het paren van den Vaste met gebeden en liefdewerken opwekt en aanspoort. Daarop wordt gezegd: Le Clamate ad Dominum! roept tot den Heer! bidt en smeeké Hem tot bekeering van alle zonderen en vooral van diegenen, welke a schuldig zouden maken aan de schroomelijke zonden van godlastering, verwenschingen en ontuchtigheden » opdat.zij aan het heilrijk Broederschap ten deze be miley <OF of comi ti (1) In Psaum 42, = 50 — Clamate ad Dominum! roept, B. G.1 tot den Heer uit gan- scher harte voor het welzijn van onze Moeder pe Ef. Kerk in alle deelen der wereld; tot heil van onzen allerheiligsten Vader Grecorius XVI en van alle Kerkelijke Overheid; smeekt voor al hare leden om standvastigheid in het H. Geloof tegen den verwoestenden stroom der hedendaagsche onverschilligheid $ om volharding in de deugd tegen het alom heerschende bederf van zeden! bidt den Heere ter voortplanting van onzen H. Gods- dienst en tot bekeering der ongeloovigen en dwalende Broed ers, die nog in de schaduw des doods zitten (1). Clamate ad Dominum! ropt tot den Heer! en beveelt Hem voornamelijk in deze tijden, door uwe godyruchtige gebeden dringend aan de dierbare belangen van ons VADEaLAND en van deszelfs GréersieDieD Hoorp: opdat wij bevrijd van straffen, die wij om Onze zonden yerdienen, onder het bestuur der Magten, die God over ons heeft daargesteld, een gerust en Se tine: leven mogen leiden in alle godsvrucht en zuver- et. Vervolgens wordt er op aangedrongen, om met de noodige vereischten, inzonderheid eendragtig en met diep ontzag te bidden, Ten slotte wordt gezegd: Volharden wij op het voorbeeld onzer voorouders met godvruchtig, en zeker des avonds, IN DEN HUISSELIJKEN KRING, den heiligen RozenKRANs te bidden; en ziet deze Vastetyd zal in waarheid een tijd van zegening en za- ligheid voor dit en het eeuwig leven wezen: ja, wi zullen zelfs door onze offeningen van Godsdienst en liefde eenigzins vergoeden, wat eene noodzakelijke dispensatie in de Vaste-wet wegneemt. Waarna, krachtens de bijzondere magt, door onzen H. Vader Grecorius XVI verleend, op de gewone wijze wordt gedispenseerd. De Hoog. Heer G. Hermans, Apostolische Vicer- General voor de Noord-Nederlandsche distrikten Kuiyk, Nijmegen en. Druten, van het voormalige Bisdom van Roermonde, dringt in zijn Mandement voor den Vaste van dit jaar bijzonder aan, op het on- derhouden van de vijf geboden der H. Kerk. De Hoogw.  men in onze dagen doorgaans van de geboden der H. Kerk spreekt, en tegen den moedwil en de vermetelheid, waarmede men zoo dikwij ls regte- streeks daar tegen handelt, en om de ware Catholiy- ken in de onderdanigheid aan hunne Moeder de H. Kerk te behouden en te versterken, verheft de Hoogw. grijsaard nog eens zijne stem, en zegt: , » Dat ieder Katholijke, indien hij een lidmaat en kind der kerk zijn wil, verbonden is om haar te gehoorzamen en hare geboden getrouwelijk te onderhouden, De kerk immers heeft waarlijk de wetgevende magt van haren goddelijken stichter verkregen; Zij is van het begin af in de onverbrokene bezitting en in de gedurige uitoefening derzelve geweest; en van het begin af aan hebben zich alle volken, zoodra zij het Katholijk geloof hebben aangenomen, en alle regtgeloovigen, edelen en onedelen, rijken en armen, geleerden en ongeleerden, zonder tegenspraak en met nederigheid aan haar onderworpen.” Hieruit wordt op nieuw de verpligting zoowel tot het onderhouden van de geboden der H. Kerk, als tot het naleven der geboden van God, afgeleid en betoogd ; alsmede de billijkheid daarvan, op eene klare en be- vattelijke wijze aangetoond. - Vervolgens overweegt Zijn Hoogw., wat sommigen doen tot .ergernis van velen; terwijl ze bij de overs treding van de geboden der H. Kerk zeggen durven , dat het maar kerkelijke geboden zyn; en dan roept de ijvervolle grijsaard uit: » Ja. het zijn maar kerke- lijke geboden, maar om wier overtreding de godde- like Regter hun veroordeelen zal, alsof zy de geq« boden Gods overtreden hadden, want zegt Hj : pizU HOORT, HOORTMIJ EN DIEU VERSMAADT, VERSMAADT MIS, MAAR DIE MIS VERSMAADT , VA UAARE DAN GENEN, DIE MIJ GEZONDEN HEEFT. Luc. X, V.16. Daarna vermaant Zijn Hoogw. om te overwegen, in welke ellenden diegenen zich storten, welke de geboden der H. Kerk, de Bruid van Jesus Curistrus roekloos overtreden; en om dit te verhoeden roept Hij hen toe met de woorden van den gekroonden Prophet: » Kinderen der menschen, hoe lang zult gi zwaar van harten zijn? Waarom bemindt gy de Gdel-. Held en zukt de leugen? Ps. 1V, 3.” En vraagt dan: “Hoe lang zult gj nog voortgaan, uwe tee= dere Moeder te bedroeven? Weet gy niet, dat ITs dus handelende, niet meer hare idmaten, niet meer hare kinderen zt, en dat gy niet meer behoort tot die Kerk die Jesus CurisTus, op eene steenrots ge- bouwd heeft, en dat gi dus in gevaar zyt, van uit het ryjk der Hemelen uitgesloten te worden” = Hierop volgt eene vermaning aan de geloovigen, om tot zich zelven terug te keeren, om zoowel de Ca» tholijke ‘opvoeding, die zij in hunne jeugd genoten hebben, als de dreigende straffen die hen bij verdere overtreding te wachten staan, te overwegen; waarop Zijn Hoogw, zegt: » Vermijdt in het toekomende alle gele id, die U van de kwijting uwer Godsdienstige pligten afhoudt; ontvlt die gezelschappen, ‘waarin gij tot de overtreding der gebodene vastendagen zoudt kunnen yerleid worden; verzaakt die ver- aderingen, dien raad der evddalae a2 en » Der huichelar die gevaarlijke bijeenkomsten, die U van de jaarlijksche Bie en Paasch-Communie afrekken, of U onbekwaam maker Heilige Sacramenten waardiglijk te ontvangen, en gedraagt U voortaan als ware ledematen en kinderen der thans strijdende Kerk op de aarde, onder wiens vaandel gij zijt aangenomen, opdat gij eens het geluk moogt hebben, U in den Hemel ver- eenigd met de zegenpralende Kerk, in ‘alle eeuwigheid te verheugen.” ssi In het vertrouwen dat zijne onderhoorigen, door in het vervolg de geboden der H. Catholijke Apostolische Kerk en door boetvaardigheid hen in staat zullen stellen, om de beleedigde geregtigheid te voldoen voor hunne zonden, verleent de Hoogw. Vicaris de gewone | dispensatie. (Het Vervolg hierna.) ALGEMEENE CATHOLIKE GEBEDS-ASSOCIA- TIE VOOR DE BEKEERING VAN ALLEN, DIE. ZICH CHRISTENEN NOEMEN, DOCH VAN DE CATHOLIJKE KERK AFGESCHEIDEN ZIJN. De Voorzienigheid, heeft aan de gebeds-associatie, yoor de bekeering van Engeland, die reeds overal. in ons Vaderland zoo veel wortel heeft gevat, dat zelfs buitenlandsche bladen er van gewagen, eenen ruimes ren omvang gegeven, dan haar insteller aanvankelijk beoogde. De Eerw. Heer Spencer heeft ons, in eenen naderen brief van 5 Januarij dezes jaars, breed- Voerig deredenen opgegeven van de uitbreiding, welke aan die associatie gegeven is. In eenen brief van den Abbé pe Baupry, Priester te Plainpalais bij Geneve aan den Heer Spencer, keurde de Eerwaarde pe Bau- pry het witsluitend bidden voor de bekeering van Engeland af, en verlangde, dat de gebeden zich ook zouden uitstrekken tot de bekeering der Fransche Protestanten. Van eenen anderen kant, ontving de Heer Spencer een’ brief yan eenen Schotschen Bisschop, die dezelfde sanmerking maakte en de gebeden voor de bekeering van Groot-Britannié verlangde. Dit be: ‘viel aanvankelijk den Heer Srencer niet: Hij nam de toevlugt tot het gebed En, na over de eigenliefde te hebben gezegevierd, begreep hij, dat men ook in an-dere landen, op dezelfde wijze als de Heer pe Bav-pry en de Schotsche Bisschop redeneren zou; en nu eende hij, dat de associatie niet alleen voor de bekeering vanallen, die zich Christenen noemen, doch van de Catholike Kerk afgescheiden zijn, Dit voorstel deed hij nu niet slechts aan den Heer ne Baupry, maar ook aan den Aartsbisschop van Pargys en schreef tevens naar Rome over zijn plan, waarop hij de goedkeuring van den H. Vader hoopt te verwerven; terwijl hij er mij tevens kennis van gaf en hoopte, dat die uitbreiding der associatie, ook in ons Maris lia bijval mogt vinden. 