De Kracht der Waarheid, Gebleken in de Bekeering van den Eerwaardigen Heer
Scott, Thomas
Het gelöt is derhalye des zondaars gehörigen toestemming, dat de Heere curistus zijn Borg en Middelaar is; dat hij op Hem vertrouwt; zich in Deszelfs magt, waarheid en liefde volkomen gerust stelt; dat hij Zijn lijden en sterven op aarde, Zijn zitten an Gods regterhand en de gewisse toezegging, dat de Hem van God gegevenen in Hem volkomen regt- vaardig zijn, zoo zeker weet, alsof de zondaar dit met eigen oogen aanschouwd had. Zulk een mensch neemt van harte de getuigenisse Gods, welke Hij van Zijnen Zoon getuigd heeft (*), aan, en weet, dat de Heere curistus hem in Deszelfs drie ambten, Profeet, Priester en Koning, tot zaligheid gegeven is. Hij legt met vertrouwen de belangen van zijn onsterfelijke zicl in de handen van den eenigen Middelaar, in de over- tning van die wetenschap, dat dit, en niets anders, de weg der zaligheid is. In het geheel van de nu volgende redenering, zal de beschrijying en opheldering over het gelöof, op de opgegevene wijze, worden voorgesteld. Zij, wier denkbee Iden daarover anders zijn, zullen waarschijnlijk wel yele aanmerkingen willen maken; dan wij vragen hun vooraf, alles wel te overwegen, voordat zij een be- sluit opmaken. In de eerste plaats zal het noodig zijn, bedaard te onderzoeken, of datgene, wat wij omtrent de natur van het gelöcken zullen zeggen, Byj- belsch is, of niet. Wanneer men dit verzuimt, dan kan men de waarheid onzer stellingen niet beoordee- len; de tegenwerpingen zouden uit het menschelijk brein derzelyer oorsprong ontleenen, en een verschil (*) 1 Joh. V:9. Von eigen meening en geen onderzook der waarheid opleveren. Niemand zij dan wijs boven hetgeen men behoort wijs te zijn, en trachte niet zijn gevoel voor geloof op te dringen, maar legge alle gedachte gevan- gen tot de gehoorzaamheid curistt (*). Dit alles op den voorgrond geplaatst hebbende, wordt door ons, volgens de getuigenis Gods, betoogd: «Dat de zondaar geene andere volmagt, van wel- ken aard ook, noodig heeft, om in curistus te gelooven, dan alléén het Woord Gods.» Gods be- lofte, ziedaar het fondament des gelofs! Geene voor- bereidende gesteldheid, bevinding en gestalte, of wat de menschen ook, builen den Bijbel, als voor- waarden gesteld hebben, komen in de minste aanmer- king, en kunnen ons in eenig opzigt vrijmoedigheid yer- leenen, om het gelof aan te nemen. Die, door den Vader getrokken zijnde, tot den Zoon komt, zal geens- zins worden uitgeworpen;en hij, die aan de nood- ging van het Evangelie geen gehoor geeft, heeft den- zelfden Wärzburg, als zij, die de roepstem Gods volgen en door curistus gezaligt worden. De eersten verwerpen den Heer, en de laalsten nemen Hem aan. Gods vrimagt, dat de laatsten daartoe van vddr de grondlegging der wereld verordineerd zijn, is het zegel van het vaste fondament aan des Heeren zijde. Ik zal nu eerst de stelling door de uitspraken der Heilige Schrift bewijzen, en dan de redenen tot het aandringen derzelve openleggen. (*) 2 Cor. X: 5. 23 Eweede Afvecling. Bewijzen uit de Heilige Schrift, dat de zondaar geenen anderen waarhorg behoeft, om im curistus te gelooven, dan alleen het Woord Gods. Wanneer wij, ten eerste, den lastbrief nagaan, waarmede de Heere sezus Zijn apostelen uitzond, en hunne predikt en die van huane medearbeiders in de wereld met denzelven vergelijken, vinden wij al anstonds het duidelijkste bewijs voor onze stelling: "Gaat henen, (zeide de Heer tot hen) in de geheele we-eld, predikt het Evangelie allen creaturen. Die geholzte zal hebben en gedoopt zal zijn, zal zal zal worden. Maar die niet zal gelöd hebben, zal verdoemd worden (*). Niets is duidelijker en zekerder, dan dat deze noo-diging, ja aandrang, onder zulk een ware bedrei ging, een waarborg is, om te gelooven. De Heer toch zal eenmaal naar dezen regel oordeelen, en tegen hen, die niet zullen gelöd hebben, zeggen: "Het was mijn gebod, om in mij te gelooyen. Nie-mand, hoe diep vervallen en doemschuldig hij ook is, behoeft eene andere volmagt, om den Heer, welke door alle apostelen in de werelden." Id is verkondig geworden, en om Gods uit-yerkorenen te verzamelen, tot aan het einde der we- (*) Marc. XVI:15, 16. 24 reld zal gepredikt worden. «Geloof, » hooren wij pautus en sitas tot den stokbewaarder zeggen, «geloof in den Heere sexvs curistus,; en gij zult zalig worden. Ja nog meer: gi en uw huis (*), en zoo spraken 1ij allen. Letien wij nog op de woorden van den Heere, Luc. XIV: 23, alwaar de noodiging, vs. 16-22, door het Evangelie voorgesteld is onder de gelijkenis van een groot avondmaal, dat een zeker mensch bereidde. De genoodigden, het uitverkoren volk des Heeren, niet willende komen, zegt de Heeren tot den dienstknecht: Gaat wie in de wegen en heggen, en dwingt ze in te komen, opdat mijn huis vol worde. Wan- neer nu een  Hand. XVII: 81. 25 die niet gelöden, geene verschooning meer zouden hebben, Hebr, IL: 3 en XILL: 25. Wij hooren prrrus, toen hij van zijne verkiezing sprak, door den Heere an hem toegekomen, betuigen, dat de Mleidenen door zijnen mond het woord des Evangelies zouden hooren; dat God, de kenner der harten, hun getui- genis gegeven heeft, hun gevende den Heiligen Geest gelijk als ook ons. En heeft geen onderscheid gemaakt tusschen ons en hen, gereinigd hebbende hunne harten door het gelööt (*). Loodat er niets dan het woord des Evangelies vereischt wordt, om de Heidenen te magligen, hetzelve aan le nemen. Pautus, tot de Joden van Antiochié en Pisidié sprekende, zeide: Zoo zij wu dan hekend, mannen broeders! dat door Dezen u vergeving der zonden verkondigd wordt. En dat van allen, waarvan gij niet kondt geregt-waardigd worden door de wet mozes; door dezen een tegelijk die gelooft, geregt-waardigd wordt. Ziet dan toe, dat over ulieden niet kome hetgene gezegd is in de profeten: Ziet, gij verachters! en verwondert u en verdwijnt. Want ik werke een werk in uwe dagen, een werk het-welk gij niet zult gelooven, zoo het w iemand verhaalt (+). De apostel bemerkte, dat er verachters in de vergadering waren, en vermaande hen, wat lot hun te wachten stond, zoo zij daarin bleven volharden. Intusschen predikte hij thans nog de vergiflenis van al hunne zonden en regtvaardiging door het 26 Geloof. Had hij dit nu wel kunnen doen, bijaldien het woord des kruises, dat hij verkondigde, niet voor allen, dus ook voor de yerachters, genoegzamen waar- borg opleverde, om te mogen geloven; en het Evan- gelie in zich zelf niet den grond van het geloof be- vatte? Dezelfde apostel noemde zijne zening van den Heer «de hediening der verzoening,» en schrijft daarvan aan de Corinthiérs: « Zoo zijn wij dan gezanten van curistus wege, alsof God door ons hade. Wij bidden u van curistus’ wege: laat wu met God verzoe- nen (*). Indien nu iemand, die tot op dien oogenblik zich in alles als een vijand Gods betoond had, en zich zelven moest aanklagen, aan pavutus gevraagd had, hoe dat er voor hem nog mogelijkheid was, om zalig te worden? zoude de apostel dan wel anders geantwoord hebben, dan alleen: «Geloof in den Heere sezus curistus.» Want gelijk hij dit op den aangehaalden tekst dadelijk volgen laat: Die geene zonde gekend heeft, dien heeft Hij zonde voor ons gemaakt Geloof. Had hij dit nu wel kunnen doen, bijaldien het woord des kruises, dat hij verkondigde, niet voor allen, dus ook voor de yerachters, genoegzamen waar- borg opleverde, om te mogen geloven; en het Evan- gelie in zich zelf niet den grond van het geloof be- vatte? Dezelfde apostel noemde zijne zening van den Heer «de hediening der verzoening,» en schrijft daarvan aan de Corinthiérs: « Zoo zijn wij dan gezanten van curistus wege, alsof God door ons hade. Wij bidden u van curistus’ wege Opdat wij zouden worden regtvaardigheid Gods in Hem, vs. 21. Ten tweede, behoven wij slechls de algemeene aan- bieding der Heilige Schrift met oplettendheid gade te slaan. Reeds onder het Oude Testament roept de Heer: «O! alle gij dorstigen, komt tot de wateren, en yij die geen geld hebt, komt koopt en eet, ja komt, koopt zonder geld, en zonder prijs, wijn en melk, HYaarom weegt gijlieden geld wit voor (*) 2 Corinth. V : 18-20. 27 *t gene dat geen brood is, en uwen arbeid voor *t gene dat niet verzadigen kan? Neigt uw oor, en-komt tot mij, hoort, en uwe ziele zal le- ven (*)!» Deze uitnoodiging is in de allerduidelijkste bewoordingen gerigt tot hen, die hun heil in dit le- ven willen zoeken en zich in de ijdelheden der we- reld yerdiepen; maar ook tot zulken, welke door onbeduidende vormen en bijgeloovigheden den Heere dienst meenen te doen, en dus waarlijk derzelver eigene geregtigheid willen oprigten. De blindste Hei- den, die zijne afgoden oflert, wordt hier even min uitgesloten, als de beter onderwezen mensch, doch die tot de schandelijkste-daden vervallen is. Op den laatsten en grootsten dag van het feest slond sEzus op, en riep, en zeide: « Zoo demand dorst, die kome tot mij en drinke (+).» Niemand van deze groole schare, wie hij ook in zich zelven zijn mogt, die verlegen en bekommerd was over zijne zaligheid, werd bij deze noodiging uitgesloten. En opdat men niet denken zoude, dat de He * Er deze aan- spraak alleen rigtte tot allen, die in hen zelve reeds den geestelijken dorst gevoelden, zoo kunnen wij nog bijbrengen, dat zich de Heere sezus naderhand in Zijne verschijning aan Zijnen dienstknecht souannes nog dui- delijker heeft verklaard. Wij lezen aldaar, Openb. XXIL: 16, 17: «Jk sezus heb mijnen Engel gezon- den, om ulieden deze dingen te getuigen in de ge- meente. Ik hen de wortel en het geslachte vavivs, (*) Joann. VIL: 37. De hlinkende morgenster, en de Geest en de bruid zeggen: « Kom.» EN pie wet noort, zegge: « Kom.» Ein die dorst heeft, kome. Ex vm wm, neme het water des levens om niet.» Is dit nu niet een genoeg- zame waarbhorg voor ieder, die gewillig is? En hoe algemeen, hoe onbepaald de uitnoodiging ook zijn mag, zoo kan echter niemand dezelve opvolgen, dan alleen de gewillige. Het is meestal het welbehagen des Heeren, dat door de prediking van het Evangelie de tot het geloof uitverkorenen, DIE VROEGER ONWILLIG WAREN, WILLIG GEMAAKT ‘WorDEN. Soms behaagt het den Heere ook, om iemand, dien Hij véer de grondleg- ging der wereld in eeuwige liefde gekend heeft, een gebed te schenken, en Zijne verbondshelofte te ver- vullen: «Bidt en u zal gegeven worden; want een iegelijk die bidt, die ontvangt.» Of, Hij beKeert de mensch op velerlei andere wijzen, naar dat het Hem behaagt, die alles werkt naar den raad Zijns willens, opdat het blike vriye En eenigehoudene genade te zijn. Dan naardien het, gelijk wij zeggen, de gewone weg Gods is, om met den hamer van Zijn Woord de harten te verbrijzelen, zoo moeten wij uit het zelve den waarhorg om te gelooven aanwijzen. Eene menigte uitspraken konden wij hiertoe opnoemen. Wij bepalen ons bij deze: Roept de wijsheid niet? en verheft niet de verstandigheid hare stem? Roept zy niet overluid: Tot u, o mannen! roep ik, en mijne stem is tot der menschen kinderen. Gij slechien! versiaat klockzinnigheid, en gij zotten! verstaat met het harte, hoort. Die mij vindt , vindt het leven, en trekt een welgevallen van den 29 ugprE (*). Wat verdere verzekering van des Heeren zijde is er nu noodig, om die wijsheid, die van ho- ven is, aan te grijpen, waardoor er ontkoming is te- gen de dwaasheid der aarde? Zegt deze stem van de Opperste Wijsheid niet: Vie is slecht? hij keere zich herwaarts. Zullen niet de liefhebbers dezer wijsheid heérven dat hestendig is, en hunne schatkameren ver- vuld worden? al is men de grootste der zondaren, en de vyerstandeloosste onder de eenvoudigen; want van de zijde der menschen is niet het allerminste noodig: alléén gewillig te z4jn, en dit maakt de Heer zelf. In de gelijkenis van de bruiloft, Matth. XXII; 1-14, werden er, op den uitdrukkelijken last des Konings , velen dringend en herhaaldelijk genoodigd. De1ulken echter, die nie¢ hebben aangezeten, wilden niet ko- men; het heet: de eene ging naar zijnen akker en de andere tot zijne koopmanschap ({). De (*) Spr. 1:22, 23. (+) Uit dezen tekst wordt soms eene uitwendige roeping door het Evangelie afgeleid, die onderscheiden zoude 2ijn van de inwendige roeping. Men plaatst zich een verkeerd standpunt, wanneer men, deze gelijkenis, geheed in doel en strekking op de ruimere bedeeling onder het Nieuwe Verbond wijzende, wil over- brengen op een inwendige roeping. Het valt ons bij de eenigzins naauwlettende lezing dadelijk in, dat de roeping een is, doch zich in uitwendige onderscheidt. Tot de genooden ter bruiloft, het volk der beloftenis, werden de dienstknechten gesonden, Maar toen dere weigerden te komen, moesten ze eerst roepen en daarna vergaderen, opdat de bruiloft vervuld wierd met aansittende gasten, Allen, die dus de uitwendige roeping hoorden, dat is, namelijk: zij, die de roepstem ook inwendig ont- vingen, kwamen ter bruiloft. Een onder de gasten, die ons het Koning zond de dienstknechten ten tweedenmale uit, en 2ij vergaderden allen, die zij vonden. Wel Kke voor~ stelling wij ons nu ook maken mogen van het brui- loftskleed, moet men, naar het Oostersche gebruik, vaststellen, dat dit kleed gegeven werd door den Koning, die de noodiging doen liet. « Want,» heet het tot de knechten, «gaat op de uitgangen der wegen, en roept tot de bruiloft, zooveel als gij er zult vinden.» Zij hadden den last, om tot de bruiloft te roepen. Hoe zoude men nu, bij eene letterlijke opvatting van de gelijkenis, kunnen yooronderstellen, dat arme bedelaars of reizigers, bij zulk eene onverwachte uitnoodiging, de hen voor de bruiloft onmisbare feestkleederen had- den. De ontdekking van den man, die geen brui- loftskleed aanhad, verloont ons zulke menschen, die wel Christenen heeten, doch wier gelof aan Gods welmeenende en ernstige meening dood is, en wier vertrouwen, dat zij genoodigd zijn, geen’ den min- sten grond heeft. Hier blijkt ten duidelijkste uit, dat overtuiyende beeld van eenen huichelaar voorstelt, had juist het- zelfde g overtuiyende beeld van eenen huichelaar voorstelt, had juist het- zelfde g overtuiyende beeld van eenen huichelaar voorstelt, had juist het- zelfde g overtuiyende beeld van eenen huichelaar voorstelt, had juist het- zelfde g overtuiyende beeld van eenen huichelaar voorstelt, had juist het- zelfde g overtuiyende beeld van eenen huichelaar voorstelt, had juist het- zelfde g overtuiyende beeld van eenen huichelaar voorstelt, Este, wat de opregierte kennt, de opregierte kennt; doch had slechts den schijn en niet het wezen der zaak, Enhieruit blijkt dus al-derduidelijkst, dat er in de zigtbare gemeinte niet anders wezen kunnen of mogen, dan vergaderden; waaronder de huichelaren en geveinsden, dat zijn die, welke, als de tooneelspelers (door welk woord het Grieksche woord in den tekst ook kan yertaald worden), zich in alles als de geloovigen gedragen. Maar ook deze kunnen nog bekeerd worden. Er bij den zonderst voorvalt, en hij dardoor de uit- noodiging aanemt, tot den Heere curistus te komen. Het heet daarom, védr dat de Heere szzus aan NICODEMUS zeide: Want alzoo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijnen eeniggeborenen Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk, die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eewwige leven hebbe (*); eerst: Voorwaar, voor- waar zegge ik u: *t en 2 dat iemand wederom geboren worde, hij kan het koningrijke Gods niet zien (+); en als dit geschied is, heeft de mensch bij de uitnoodiging al de verzekering door Gods Woord tot zijnen bijzonderen eigendom voor het geloof. Welke sterkere waarborg zoude er mogelijk kunnen zijn? Het is door een plegtig voorwaar! voorwaar! beves- tigd. En hiermede is ook gezegd en verzekerd, dat allen, die wederom geboren zijn, het koningrijk Gods zullen zien. ijn er dus andere waarborgen noodig voor hem, die door genade aan die verzekering mag geloo Von der nogelijk zijn te ge- looven, en nogtans verloren te gaan, uit gebrek aan genoegzamen waarborg? Zoo ook hooren wij den Heere suzvs zeggen tot de Samaritaansche vrouw, die in dien tijd in groote zon- den leefde: Indien gij de gave Gods kendet, en wie Hij is, die tot w zegt: «geef mij te drinken,» zoo zoudt gij van Hem hebben hegeerd, en Hij zoude u levend water gegeven hebben (§). Deze vraag, hier gemeld, had geen ander doel, dan dat de Heer zich (*) Joh. IV: 16. (*) Joh. IV: 10. Zelven als de gave der genade verklaart, welke men door middel van het gelöst ontvangt, en dat de kennis van Hem, den cenigen Zaligmaker, en Gods bereidjaardigheid tot vergeving om de verdiensten van curistus, de vrouw dadelijk de toepassing voor zich zelve kon doen maken, zonder daartoe verdere waarborgen te hebben. Wij worden ook daarna berigt, dat vele der Samaritanen uit die stad om het woord der vrouwe in den Heere gelösten; en nog veel meer gelösten om Zijns woords wil. Zoodat zij, die le voren, volgens het zeggen van den Heere, niet wisten wat zij aanbaden, nu alleen in Zijn woord genoegzame waarborgen om in curistus te gelöven vinden konden; sommigen zelfs vonden dezelve in de mededecling van de door den Heiland gesprokene woorden. Wij hooren den Heere zeggen, tot de laauwe, zich zelve zockende Laodiceers: «Gij zegt: Lk hen rijk, en verrijkt geworden en heb geens dings gebrek: en gij weet niet dat gij zijt ellendig, en jammerlijk, en arm, en blind, en naakt. Ik rade u, dat gij Van mij koopt goud, heproefd, komende wit het vuur, opdat gij rijk moogt worden; en witte kleederen, opdat gij rijk moogt worden; en zalft wwe oogen met oogenzalf, opdat gij zien moogt (*). Was er in dezen raad nu geen genoegzame waarborg voor elken Laodiceér, hoedanig zijne gesteldheid ook wezen mogt? Hij had nu volkomen vrijheid van den Heere ontvan- Gen, om zoodra hij slechts de minste begeerte, naar het beloofde gocd in zich bespeurde, de aanbieding aan te nemen. Het woord koopen geeft duidelijk te kennen, dat alléén zulke menschen den Heer tot hunnen Zaligmaker zullen aannemen, welke, aan de eene zijde, alle mistrouwen in den raad, die de belofte mede inhield, en aan den anderen kant, de afgoden der wereld vaarwel zeiden. Ill. Het geloof in den Heere srzus curisTus is eene daad van gehoorzaamheid aan Gods onbepaald en uit- drukkelijk gebod. Het ongeloof is de grootste van alle zonden, en zal na de eigene uitspraak des Heeren de verdoemenis ten gevolge hebben. De Vader in den hemel, riep uit den hemel op de aarde: « Deze is mijn geliefde Zoon, in denwelken ik mijn welbe- hagen heb; hoort hem (*).» Misschien wordt hierbij aangevoerd, A Heer alléén prtrrus, sacobus en JOANNES met zicWop den berg genomen had, en dit woord tot gehoorzaamheid, om in den Heere curistvs te gelooven, dus bepaaldelijk tot hen gesproken was Dan wij hooren prrrus op dezelfde wijze de ongeloovigen Joden met de woorden van mozzs aanspreken: « De Heere uw God zal wu eenen Profeet verwekken wit uwe broederen gelijk mij; dien zult gij hooren, in alles wat Hij tot uw spreken zal. En het zal geschie- den, dat alle ziele, die dezen Profeet niet zal gehoord hebben, witgerocid zal worden uit den volke (+). Hoe kan het nu met mogelijkheid gedacht worden, (*) Matth. XVII: 5. (*) Hand. Il: 22, 23; VIL: 37. 34 Dat den Joden niet anders bevördigen zoude zijn, dan om den Heere cuaistus te hooren, en 12ij daardoor niet tevens den last ontvingen, om in Hem te gelooven? of zoude het bloote hooren, hen voor de gedreigde uitrociing bewaard hebben? «Dit is Zijn gebod, dat wij gelooven in den name Zijns Zoons, sE1vs curistus (*).» Wanneer dit gebod nu niet anders moest opgevolgd worden dan door hen, welke het reeds gebod kunnen genaamd worden. Onder de gehoorzaamheid des gelofs is zoowel die begrepen, welke ontstaat uit het aannemen van den Heere curistus tot onzen Zaligmaker, als zi) uit de gevolgen van dit aannemen moet gezien worden. De Apostel zegt daarom: «Gij zijt nu van harte gehoorzaam geworden den voorbeelde der leer, tot welke gij overgeven zijt (+).» Aan de oe Wij PAULUS toeroepen: «O, gij uitzinnige Galaten! wie heeft w betooverd, dat gij de waarheid niet zoudt gehoorzaam zijn!» In den brief Aan de Romeinen het zelfs: Doch zij zijn niet allen het Evangelie gehörig geweest; want susatas zegt: Heere! wie heeft onze predikt gelöst (§)? Wat kunnen wij nu uit deze en andere uiispraken des Heiligen Geestes verstaan? Wat anders dan dat God de Heer, die alle een der aarde gebiedt, dat zij zich bekeeren, tevens aan een’ elk’ beveelt, om in den Heere curistus te gelooyen? Wij moeten hieruit besluiten, dat het gelöst een be- (*) 1 Joh. WIL: 23. (S) Rom. VI: 17. 35 paald gebod des Heeren is. Als gebod beschouwd, reglärter het gelöst echter den zondaar niet, maar het geeft het gelöst het, gelijk het 1 Joh. Ill: 9, zoo als het ten aanzie der reglärkning bezahlt de geloovigen heet: indien wij onze zonden helijden, Hij is getroww en reytvaardig dat Hij ons de zonden vergeest en ons reinigt van alle ongeregtigheid; omdat de Heere curistus de regt- vaardigheid Gods is voor een’ iegelijk, die gelooft. Ge- looven is de eenige daad van gehoorzaamheid, die de Heere in het Evangelie vordert. En dit eerste gebod, dat God aan de overtreders van Zijne heilige Wet geeft, is juist geschikt voor hen, die de dadelijke vergiflenis en het schuldontslag noodig hebben. In het voldoen van hetzelve, geven zij het overtuigendste bewijs, dat zij zich aan den Heere curtstus tot zaliging overgeven, en van hunnen staat van opstand tegen den Heere, tot onderwerping aan Zijne heer- schappij terugkeeren. Geschiedt dit nu werkelijk, dan kan niemand zeggen dat hij eenen anderen waarhorg voor het geloof in den Heere curtstys heeft, noch be- hoeft te hebben, dan het eenige bevelwoord, dat hem verheugt Wer den gelöst, nicht gelöst, volgens Hebr. XI: 1, ein völlig größer, die men hohe, en BEN BEWWiss der zaken die men nicht ziet. Het punt zal echter nog duidelijker worden, wan- neer wij de uitspraken nagaan, die wij omtrent het ongeloof in de Heilige Schrift aantreflen. « Die God niet gelooft, heeft Hem tot eenen leugenaar gemaakt : dewijl hij niet geloofd heeft de geluigenissen , 3* 36 welke God geluigd heeft van Zijnen Zoon(*). Die in Hem gelooft, wordt niet veroordeeld; maar die niet gelooft, is alreede veroordeeld, dewijl hij niet heeft geloofd in den name des eeniggehorenen Zoons Gods. En dit is het oordeel, dat het licht in de wereld gekomen is, en de menschen hebben de duis- ternis liever gehad dan het licht: want hunne wer- ken waren boos. Want een iegelijk, die kwaad doet, haat het licht, en komt tot het licht niet: opdat zijne werken niet hestraft worden (+).» Het is niet alleen door de daad zelve waarachtig dat hij, die niet gelooft, ver- doemd zal worden; maar het ongeloof is de eenigste grond waarop, en de oorzaak waarom men verloren gaat. En dit, let wel, uit hoofde het deszelfs oorsprong , heeft in de vijandschap tegen de waarheid Gods, en eene natuurlijke gehechtheid en liefde voor de zonden. De Heer sezus helderde dit bijzonder klaar op, toen Hij tot de Joden zeide: « Gi wilt tot mij niet komens opdat gij het eeuwige leven hebt (§). Hoe kunt gij gelooven, die gtj eere van malkanderen neemt, en de eere, die van God alleen is, niet zockt (?), Onderzoekt de Schriften, want gij meent in dezelve het eeuwige leven te hebben, en die zijn het die van mij getwigen. Maar zoo gij de Schriften (mois, die van mij geschreven heeft,) niet gelooft; hee zult gij mijne woorden gelooven (1)? Waarom kent gij mine spraak niet? Het is omdat gij mijn woorden gelooven (1)? Joh. V: 10. (,) Joh. Vi 39, 47. (F) Joh. Ill: 18-20. (4-) Joh. Vi 39, 47. (§) Joh. V: 40, Niet kunt hooren. Gij zit wit den vader den duivel, en wilt de hegeerten uws vaders doen. Die was een men- schen-moororder van den heginne. Hij is in de waarheid niet staande gebleven; want geene waarheid is in hem. Vanneer hij de leugen spreekt, zoo spreekt hij uit zijn eigen; want hij is een leugenaar en de vader derzelve leugen, Maar mij, omdat ik u de waarheid zeg, gelöst gij niet (*). Eene gesteldheid, gelijk aan die yan den vorst der duisternis, maakte de Joden, tegen welke de Heere suzus sprak, ongeschikt om ge- loof te geven aan de woorden, die Hij tot hen zeide, en aan de zaak die Hij hen voorstelde; name-lijk: om zich door Hem te laten zaligen. — Daarom beloofde de Heer, als Hij weggegaan was, dat Hij dan den Trooster, den Heiligen Geest, zenden zoude. « E'n die gekomen zijnde, zal de wereld overtuigen van zonde, omdat zij in mij niet gelöven (+).» De zonde van ongeloof, waardoor men den Heer der heerlijkheid gekruist heeft, werd daarom o ok, toen de Apostelen den Heiligen Geest ontvangen hadden, het allerecrst an de Joden voorgesteld. Naauwelijks had perrus de voorspelling van soé. aangehaald, en deszelfs ver- vulling getoond in hetgeen de Israélilische mannen nu zagen en hoorden, of hij verweet hun, dat ze als een bewijs, en tevens als gevolg van hun ongeloof, sezvs den Nazarener hadden omgebragt, eenen man van God onder hen lieden, betoond door krachten en won- deren, die God door Hem gedaan heeft in het mid- den van hen, gelijk ze dit zelve wisten, zeggende: (*) Joh. VIII: 43—47. (+) Joh. XVE: 8, 9. Dezen, door den bepaalden räd en voorkennes Gods overgegeven zijnde, hebt gij genomen en door de handen der onreguardigen aan *t kruis gehecht en gedood (*). En als zij (toen de Heilige Geest hun deze woorden indachtig maaktc) dit hoorden, werden zij verslagen in het harte, en zeiden tot PETRUS en de andere Apostelen: «Wat zullen wij doen, man- nen broeders? » Wij vinden deze gesteldheid bij elken zondaar, die door God den Heiligen Geest van zonde overluigd wordt. Naar mate de vroegere herinneringen, de wijze van ontdekkingen of de aanvankelijke onder- rigingen gewijzigd zijn, worden de overtuigde zonda- ren doorgaans sterk in hun geweten aangetast en ver- slagen. Zij brengen zich hunne gepleegde daden te binnen. Zij veroordeelen zich zelye, dat ze tot hiertoe niet anders gedaan hebben dan tegen God te zondi- gen, en Zijne roepstem te versmaden. Hetgeen dus een dadelijk bewijs is, dat de Heilige Geest woning bij hen gemaakt heeft. Zelfs de gedachten, van Zonde tegen den Heiligen Geest geplegget te hebben, waar- mede velen, die op den weg des heils komen, 200 dikwerf te worstelen hebben, zijn de gevolgen van het langdurig ongeloof, dat somlijds tot zulk eenen hoogen graad komt, dat het den mensch tot wanhoop doet overslaan. En in waarheid, de misdaad van niet te gelooven, is gewisselijk de grootste zonde; de wereld draagt hiervan geene kennis. Nimmer zal zij het geweten van eenig’ natuurlijk mensch ont- (*) Hand. If: 22, 23, 37. 39 Rusten; omdat hij zich vaak verbeeldt dat hi geloott; terwijl hij door de duisternis, die in zijne ziel heerscht, niet kan weten, wat gelooven is. De Christen, na- melijk de wedergeboren zondaar, die door de almaglitige daad Gods niet in rust gebragt is uit het geloof tot het geloof, gevoelt integendeel in zich dat hij een vijand Gods is, en dus niet in Hem wil gelooven; dat hij dien ten gevolge den Heere curisrus verwerpt, en tegen de oppermagt en heerlijkheid des Heeren op- slaat. Hij gevoelt dan eerst, dat hij van natuur Gods wijsheid voor dwaasheid geacht heeft, Zijne grondelooze barmhartigheid overtollig rekende, en Zijne eeuwige en waarachtige waarheid voor valschheid en logen hield. De ongeloovige zegt tol den Heere: «Wijk van mij; aan de kennis Uwer wegen heb ik geen’ lust, Ik zal vrede. hebben, ofschoon ik naar het goeddunken mijns harten wandel; want ik werp Uwe tucht achter  die twistig zijn en die der waarheid ongehoorzaam doch der ongeregtigheid gehoorzaam zijn (*). Hij spreekt van menschen, aan welke God zenden zal eene kracht der dwaling, dat ztj de leugen zouden gelöd hebben, maar een welbehagen hebben gehad in de ongeregtigheid (‘f); zoodat de liefde tot de zonde en daarin genoegen te nemen, de menschen verhindert om de liefde tot de (*) Rom. II; 8. (t) 2 Thess, If: 11, 12. Wärde te ontvangen, waardoor 2ij behouden wor- den. En dit geeft veel licht over eene andere ontro- ring wekkende uilspraak van denzelfden Aposlel. Jn de openharing des Heeren sezvs van den hemel, met de Engelen Zijner kracht, zal de Heeren tot een bewijs van Zijn regtvaardig oordeel met vlammend vuur wrake doen over degenen, die God niet kennen, en over degenen, die het Evangelie onzes Heeren sezvs cuRistus niet gehoorzaam zijn; dewelke zullen tot straffe lijden het eeuwig verderf van het aangezigt des Heeren en van de heerlijkheid Zijner sterkte; wanneer Hiy zal gekomen zijn om verheerlijkt te worden in Zijne heiligen en wonderbaar te worden 7M ALLEN, DIE GELOVEN (*). gy Voorts lezen wij onder een aantal andere plaatsen ook nog: Zie toe, Broeders! dat niet te eeniger tijd in iemand van wu zij een boos ongeloovig hart, om af te wijken van den levenden God (Tt). Heden indien gij Zijne stemme hoort, zoo verhardt wwe harten niet (§). Altijd dwalen zij met het Het is hieruit zonneklaar, dat de Bijbel het ongeloof en de verwerping van den Heere cuaistus alleen toe-schrijft aan het bederf des harten. Lees slechis dekrachtige uilspraak: Zéet toe, dat gij dien die spreekt, niet verwerpt; want indien deze niet zijn ontvloden, die dengene verwierpen, welke op aarde goddelijke antwoorden gaf; veel meer zullen wij niet ontvloden, z00 wi ons van dien afkeeren, die van de Hemelen As (*). Wij moeten dus het ongeloof niet alleen voor eene bijkomende omstandigheid houden, in de veroordeeling des zondaars, waardoor de Heere hem zonder de minste verschooning onder den vloek der Wet brengt; maar als de dadelijke oorzaak van tijne verdoenenis. Ja, uit de aangehaalde uilspraken des Bijbels, die wij met vele even sterk, zoo niet sterker, sprekende konden verrijken, is niets duidelijker dan dat het ongeloof de meest mogelijke ongehoorzaam-heid en den gruwelijksten opstand tegen des Heeren buildrukkelijk gebod aan den dag legt. Het is boven-dien verbonden aan eene versmadende weigering van Gods barmhartigheid; voortkomende uit de heerschende trotschheid, als een gevolg van den ingewortelden haat en afkeer tegen den Heere, oorsprong nemende, door de naturilijke liefde voor de zonde, onder welke gedante zi} ook moge voorkomen. Zoo dit dan waarlijk het geval is — en wie zal het in gemoede duryen ontkennen? — is het dan niet de oonyoorwaardelijke pligt van ieder, die de ro Epstem des Evangelies hoort, om in den Heere cunistus te gelöven? En is er dan voor het gelöven van iemand wel een andere waarborg noodig, dan het eigen Woord des Heeren, Zijn getuigenis, Zijn getuigenis, Zijn bevel en Zijn belofte, zoo uitdrukkelijk en bepaald in deze en dergelijke verzeringen van den Heere sezus yervat: geenszins te zullen uitwerpen, die tot Hem komt? Het dunkt ons ter opheldering van onze meening (*) Hebr. XII: 25. 42 nuttig en noodzakelijk te zijn, dit belangrijk onderwerp door een bevattelijk voorbeeld op te helderen. Een geneesheer maakt overal bekend, dat hij, in een door hem opgenomd district, om niet, raad, ge- neesmiddelen en boyendien de nooddruft geven zal aan elken zicke, die tot hem komt, en zich zijner zorge aanbéveelt. Waarin is nu de waarborg te yin- den, dat de geneesheer werkelijk doen zal hetgeen hij belooft? Behoeft wel eenig krank persoon achter te blijven, wanneer de geneesheer voor een braaf en eerlijk man bekend is? en zal hij wel noodig hebben te twijfelen dat de geneesheer naar zijne gedane verzekering alles zal aanwenden, wat in diens ver- mogen is, om hem te redden en te genezen? Som- migen echter, die oordcelen, dat ze x00 ongesteld niet zijn om deszelfs hulp te behoeven, of te hoovaar- dig om voor niet geholpen te worden, zullen de uil- noodiging versmaden. Anderen ook, houden zich als te weinig door de ziekle aangetast, of achten hunne gezondlieid gering. Terwijl nog anderen de opregteid van de aanbieding en de kunde van den geneesheer in twijfel trekken. Het kan evenwel ook zijn dat een-gen tot denzelven gaan, maar de voorschriften, welke hun gegevyen worden, niet opvolgen. Nu is niets zekerder, dan dat niet éen yan de opgenoemde verzakers en versmaders van den geneesheer en deszelfs raad, eenig voordeel yan zijne aanbieding, en zijn verblijf ontvangen zal. Zeg mij nu echler of het gebrek aan genoegzamen waarhorg hiervan schuld is? O neen! gewis niet: — het komt, omdat zij de openlijke getui-genis, welke de geneesheer yan zich zelven gegeyen het. Heft, voor een waar woord en eene gelofwaardige verzekering gehouden hebben. Indien wij dit voorbeeld tot 206 verre op den geestelijk geboren’ mensch over-brengen, dan vinden wij hetzelve weder bij herhaling, in een vermaning van den Apostel paulus aan TIMOTHEUS, zijnen opregten zoon in het gelof, voor dat hij de voorstelling van Gods vergevende genade in curistus doct, 1 Tim. I: 15, en als hij de verborgenheden des geloofs verkondigt, 1 Tim. IV: 9, 10, zeggende: « Ditis een getrouw woord. » — ant hiertoe arheiden wij ook, en worden gesmadigd ; omdat wij gehoopt hebben op den levenden God, die een behouder is aller menschen maar allermeest der geloovigen. Zoude men iemand nicht unverstandig en ijlhoofdig noemen, die, hulp noodig hebbende, zich echter voorstelde, dezelve reeds deelachtig te zijn, indien hij slechts yertrouwt dat de geneesheer waarheid gesproken heeft, toen hij zich aanbood om ieder die tot hem komt te gullen genezen, al gaat hij ook niet tot hem? Wat moet het oordeel over eenen anderen zijn, die wel tot den geneesheer ging, maar, 200 als wij zeiden, wei- gerde, diens voorschriften te gebruiken? Is zoo iemand niet onopregt met zich zelven te noemen? of is hij niet onbekommerd over zijn leven en zijn gezondheid? Wat zoude men voorts zeggen van eenen derden, die staande hield dat hij niet tot den geneesheer mogt gaan, of hij moest zich eerst beter gemaakt hebben en cen meer geschikt yoorwerp voor denzelyen worden, dan hij thans is? Elk mensch, hiervan zijn wij over- tuigd, zoude dadelijk gereed zijn om hem het onver- standige en onredelijke van zijn gedrag aan te wijzen. Eindelikk moeten wij niet de Sinte der gewöhnlich, die zich verließen, genezogen te zijn en die nog klaagt over gebrek aan eetlust, onbekwaamheid voor zijn bezigheid en andere kenke van ongesteld, aan een’ ieder, zelfs aan eenen anderen oppervakkigen beoordeelaar, aantoont, dat hij niet tot den geneesheer gegen is; of, zoo hij er al geweest is, deszelfs raad in den wind geslagen heeft? wil men niet genoodzaakt zijn, te moeten vooronderstellen dat de geneesheer in zijn geval niels konde of wilde doen; omdat deszelfs komst tot hem slechts schijn was, en hij de ongesteldheid huichelde. Wi laten aan onze lezers zelve over, de toepas-sing van het geheel uit deze yoorstelling te maken. Gij zult er allen uw beeld in vinden, hetzij gij het gevoelt, of het slechts met den mond most toestemmen. In de dingen die de wereld aangaan, bezigen de men schen gewonlijk nog al gezond verstand; doch in de geestelijke zaken worden alle regels van hetzelve da-delijk op eene onvergeeflijke wijze verzuimd en tegen-gewerkt. Dit geschiedt minder uit de overtuiging en al gevolg onzer geestelijke blindheid en verkeerdheid, dan wel, helaas! veeltijds op raad van hen, die zegen de Waarheid te kennen, maar dezelve in waarheid tegenstaan. Men treft het zakelijke van de hier aangehaalde verbloemde gelijkenis van de uitnoodiging van den Heere yews, in Zijne parabels, waarin door Hem van een bruilofismaal wordt gesproken, meer dan eenmaal aan. Zonder eenigen eetlust te hebben; zonder de minste genegenheid om er deel aan te nemen, maar bovenal zonder vertrouwen in Hem, die de uilnoodiging doet, wordt de zaak ligt geacht. Intusschen zal men gereedelijk toestemmen dat de waarhorgen deze 2ijn: het feest is bereid, en ik ben uilgenoodigd. En deze zijn dezelfde, zoowel voor hen, die op het feest ko-men, als voor die, welke weigeren om er gebruik van te maken. Een bedelaar gevoelt zijne armoede door den nood, die hem drukt. Hij ziet reikhalzend naar hulp uit. Hij wendt zich tot eenen, dien hij weet dat in staat is om hem door eene gift te ondersteunen. Hij doet dit op de beste wijze en met de dringendsle bewoordingen. Wie kan nu echter zeggen dat zijne behoefte de waarhorg en de oorzaak is, dat hij hulp verwacht. Neen: hij schept alleen moed en hoop uit het denk- beeld, dat diegeen, wien hij om hulp aanspreekt, een vermogend en liefderijk man is. En 200 nu deze rijke hem bovendien gezegd heeft: «Als gij hulp behoeft, kom dan tot mij;» en gewis beloofd heeft, hem te zullen helpen, ja, reeds door dadelijke bewijzen toonde een’ ieder geholpen te hebben, die in opregteid tot hem gaat, dan heeft hij immers eenen vasten grond, waarop zijn waarborg rust, om tot hem te komen. Wy zullen cene gebeurtenis aanhalen uit den Bijbel, welke de waarheid onzer stelling in een helder daglicht plaatsen kan. Toen cyrus zijn edict uitvaardigde, waarbij aan de Joden vrijheid gegeven werd om naar hun land terug te keeren en om Jeruzalem te her- bouwen, waren alle Israélieten gelijkelijk gemagtigd om dit besluit te volgen en hunne vrijheid aan te nemen. Maar indien de Heer, door Zijnen Geest, niet den geest van sommigen had opgewekt, gelijk wij in Ezech. I: 1-5 lezen, dan was, na Ar den aard van het men- scheljk karakter geoordeeld, hunne begeerte naar de heilige stad zeer flaauw geweest, ondanks de hardheid van hun lot en de beroovingen, die zij ondervonden. Ja! de moeijelijkheden, en de gevaren waaraan 1ij zich gingen blootstellen, en welke uit de omstandig- heden ligtelijk te voorzien waren, hadden gewis de meesten terug gehouden, indien de genoemde opwekking miet ware gekomen. Allen hadden, gelijk bij de uilkomst bleek, denzelfden waarborg; maar het ontbrak bij hen, die achterbleven, aan den goeden wil. Deze waarheid is juis cen bewijs voor onze stelling. De afkäerigheid van hen, die niet medegingen naar het land hunner vaderen, ontstond uit ongeloof en uil vleeschelijke overdenkingen, die hun hart hun op- gaf, en eene afbeelding van de verwerping der groote en ecuwige verlossing, door den Heere snzus cueistvs aangebragt; omdat zij ons wijst op oorzaken, die tot de dwaasheid en de wederspannigheid, in deze misdaad gelegen, aanleiding geven. Naar de gewoonlijke gesteldheid van den mensch genomen, is er niemand of hij wil gaarne van de straf der hel bevrijd zijn, en eeuwige gelukzaligheid beérven. Behalte van enkele, die eigenlijke Godverzählt worden, hoort men dit vrij algemeinen in de wereld betuigen. Letzt, dat hiermede echter hemelsbreed verschilt, is die begeerte naar de waarachtige gelukligheid, in de Heilige Schrift voorgesteld. De bevrijding, niet slechts van de verdiende verdoemenis, maar ook van de zonde zelve — dit is het het evangelie aangeboden. Het zegt en het baat niets, dat men begeerte het om zalig te worden, indien men dit niet worden will, ode wijze als die zaligheid door het Evangelie aangewezen en geschonken wordt. Het gebrek aan deze gewilligheid is de eenige reden van het ongeloof, en dus van het verderf van den zondaar. Allen, die onder de bedeeling der genade yerloren gaan, hebben dezelfde waarborgen, als zij, die behouden werden. Dan het’ Evangelie is, helaas! voor het grootste gedeelte der menschen, wat satomo reeds in zijn spreukboek op Goddelijken last geschreven heeft: /¥aarom toch zoude in de hand des zots het Koopgeld zijn, om wijs-heid te koopen, dewijl hij geen verstand heeft (*)? Het Evangelie is, volgens Cor. If: 14-16, een reuk der kennisse curist, die door de predicking, welke Hij in de wereld uitzendt, openbaar gemaakt wordt in alle plaatsen; zoodat de Dienaars van hetzelve Gode een goede reuk cunistt zijn in degenen, die zalig worden, en in degenen, die verloren gaan; dezen (*) Spreuk, XVIT: 16. wel een reuk des doods ter dood, maar genen een reuk des levens ten leven. Nadat mozes in de woestijn de slang verhoogd had, en onder geheel Israél het oogmerk bekend maakte, hetwelk de Heere God daarmede bedelde, was er voor allen, die door de vergiftige slangen gebeten waren, dezelfde waarborg om genezen te worden; 100 2ij slechis de koperen slang aanzagen. Indien zich nu iemand onder de Israélieten bevond, die zich onge- voelig en dwaas genoeg aanstelde om de beet niet te achten, of zoo een ander zddéver in verachting van het denkbeeld des doods en in de verkrachting van de onrust van zijn geweten gevorderd was, dat hij den dood niet schroomde, die zag de slang niet aan. Even zoo ook wanneer er Israélieten waren, 200 verkeerd om, uit hoogmoed, uit opstand en uit on- geloof aan de gegevene verzekering, hulpmiddelen van hunne eigene hand te zocken, en liever daarop te verirouwen, of wel, de slang in onwil aanzagen, zon- der de minste verwachting om naar Gods bevel door het aanzien genezen te worden, moesten immers dan ook dezen nict aan de doodelijke beet sterven? Doch wie kan nu Zeggen dat allen, die verloren gan, niet denzelfden waarborg hebben gehad om te ge-looven, en dat zij niet zeker gered zouden worden? Gingen zij, die stierven, niet door hunne eigene schulden gewissen dood te gemoet, en dit uit hoofde dat zij God niet vertrouwden en niet gelöden in Zijne genade en barmhartigheid langs den door Hem ge-stelden weg van behoudenis? Ieder, niet door de yerkeerdheden van eigenwillige beslissers bevoorordeeld mensch, die zijn redelijk verstand gebruikt, zal ons zonder eenige bedenking toeslemmen, dat men voor onze stelling geen duidelijker bewijs, uit de Heilige Schrift ontleend, kan aanvoeren; te meer daar deze gebeurtenis door den Heere sezus zelven tol een voorbeeld is aangehaald, zeggende dat Hij, de Zone des menschen, moet verhoogd worden, GELISK MOZES de slang in de woestijn verhoogd heeft; opdat eeniegelijk die in Hem gelooft, niet verderve; maar het eeuwige leven hebbe (*). Want dit eenige van God verordineerde middel, is de verzekering En de war- borg dat God de wereld alzco lief gehad heeft, dat Hij Zijnen eeniggeboren’ Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe. Het lijdt dus, ten besluit van het door ons aange-voerde, geene tegenspraak, dat, volgens den inhoud der Heilige Schrift, alle zondaren, die onder het Evangelie leven, niet alleen gelijken waarborg hebben om in den Heere curistus te gelöven, maar dezelfde zaligheden van Hem mogen en kunnen verwachten. Van allen, die verloren gaan, zal de verdoemenis aan niemand om eenige andere reden te beurt vallen, dan, omdat hij, diep el-lendig en doemschuldig in zich zielven zijnde, en onder Gods toorn en vloek liggende, geene gesteldheid des har-ten had, om onvorwaardelijk aan Gods genade in cunisgus te gelöven; en zich daardoor aan de oppermagt en an de bevelen van God den Zaligmaker niet onderwerpen wilde. Men gevoelt dat wij redeneren naar helgeen, van de menschelijke zijde gezien, voorkomt; de yoorbeschikking en verordinering tot het gelöven wordt nader behandelijk in de Derve Afnecling. Kenige redenen, waarom op de gesteldheid bij den zondaar wordt Angangreichen: dat het Woord Gods de eenigste, en een volkomen genoeg zame waarhorg is, om in den Heere cunistus te geloven. 