Catholijke Nederlandsche
None
(2) Wij hopen de Geschiedenis dier Apostelen, die bij onze landgenoten te weinig bekend of vergeten schijnt te zijn, breedvoeriger, in een afzonderlijk werkje, voornamelijk ten behoeve der jeugd, te behandelen. AQ — telen van Nederland en Düsseld. Het zijn die heilige mannen, alle Engelsche Religieusen, die onze Heidensche Voorvaders aan den afgodsdienst ont-trokken en tot den schaapsstal van Christus gebragt hebben; zij hebben er de eerste kerken en kloosters gebouwd; onder schaapsstal van Christus gebragt hebben; zij hebben er de eerste kerken en kloosters gebouwd; onder hunne aan roeping gewijd tot den dienst des levendigen Gods; de graven van sommigen hunner zijn onder ons, en hunne heilige overblijfselen worden nog op veleplaat-sen geerd....! Is het niet, also zij, door den mond van den Düsseld des Heeren Spencer, ons toeroepen: Gedenkt aan uwe. leidsmannen, die uw het woord Gods werkondigd hebben! Wij heben ons vaderland verlaaten, om het uwe van den afgodsdienst tot Curistus te bekeeren; eeuwen lang hebben uwe Vaders onze Overblüfselen geerd; ook gij eert ons nog als uwe Apostelen; doch de beste veering, die gij ons kunt Aandoen is, dat gij voor de bekeering van ons afval- lig geworden vaderland bidt! Wie de waarde kent van den schat des gelöds, zal niet ondankbaar genoeg zijn om onze nagedachtenis te onteeren, door de heilige Stem te versmaden, die uit Hngeland opwekt, om voor de bekeering van het Vaderland uwer Apostelen te bidden! DE DISCUSSIE MET DEN PREDIKANT LE ROY. Wij meenen onze lezers, op nieuw te moeten op Jettend maken op het gedrag van den predikant LE Roy, die onheusch genoeg is geweest, om, ondanks mijne blindheid, er op aan te dringen, dat ik hem in onze Catholijke Stemmen, zoo lang het woord zou la- ten voeren, dat de geregelde beantwoording zijner ob- jectien, in dat blad, eene volstrekte onmogelijkheid was. Dat ook eigenlijk zijn doel was, om mij, op die wijze, die eene stukswyze behandeling der zaak, punt voor punt, verlangde, het antwoorden onmogelijk te maken, bleek al spoedig, door de uitgave van zijn Zestal brieven, die een geheel boek uitmaken, en die hij de vermetelheid had, op te dragen aan zijne Catholijke landgenooten die de waarheid beminnen. De spoed, waarmede dat boek verscheen, bewees genoegzaam, hoe viug de man met denken en schrijven is. Intusschen was onder die Catholijken die de waarheid beminnen een Friesche Dorps-pastoor, die de waarde zijner goddelyjke Zending gevoelende, al spoedig be- sloot, om op zij Nach beurt, den Protestantschen bestrijend der onfeilhaarheid van de Roomsche Kerk en van haar Opperhoofd, te toonen, dat de predikant de waarheid niet kende; waarvan de eerste brieven des Heeren Horrermans, allen die ze gelezen hebben, en die de waarheid beminnen, heben overtuig. En wat deed de predikant te Roy! — Hij zweeg! — De vardigheid, waarmede hij mij telkens schreef en zijn Zestal brieven in de wereld bragt, den ver- onderstellen, dat de brieven van den Pastoor niet lang onbeantwoord zouden blijven... maar de Heer ne Roy zweeg! En wat zeggen of wat denken ten minste nu alle Nederlanders, die kennis van de zaak dragen en de waarheid beminnen, zij mogen Catholijk of Protestanseh wezen? — » Als de predikant te Roy de waarheid » bemint, dan moet hij den Frieschen Pastoor weder- » leggen, of erkennen, dat hy er geen kans toe ziet. » Dat hij maanden lang gezwegen heeft en nog zwijgt, — » doet zijne waarheidliefde verdenken.” : Intusschen heeft de Pastoor niet stil gezeten: hij heeft wel aan onze uitnoodiging willen voldoen, om zijne Brieven aan den Heer Le Roy te vervolgen; een derde brief, zal eerst daags het licht zien, en wij ho- pen daarvan, zoo spoedig mogelijk aan onze lezers verslag te geven; terwijl wij onze Protestantsche land- genooten die de waarheid beminnen, gerust elijk dure ven uitnoodigen, om zich het Zestal brieven van den Heer te Roy, en de Brieven van den Eerw. Heer Hor- PERMANS aan te schaffen, te lezen, te vergelijken, te overwegen, en dan te beoordeelen, wie van beide toont, de waarheid te beminnen. De RevacTeEuRs DE CONSPIRATIE. Aan den Redacteur der Catholijke Nedere Jandsche Stemmen (1). Heeft UEd. in het Journal de Indusirie, van 15 November jl. het voldongen bewijs wel opgemerkt, *t welk met zoo veel ophef wordt aangevoerd, van de bestaande conspiratie in Beiges, om de Prussische Rhijn-Provincien in opstand te brengen? Men heeft namelijk in eene Kerk te Antwerpen, eene Novene gehouden voor den Aartsbisschop van Keulen en voor het behoud van den R. C. Godsdienst. Nu zal er dan toch wel geen twijfel meer overblij- ven, want bidden voor eenen Aartsbisschop die bij het Pruissisch gouvernement in ongenade is, en die men, om gewigtige redenen, uit zijn bisdom vervoerd heeft;- bidden voor het behoud van den R. C. Godsdienst.....! Wat is er meer noodig, zeg ik, om van het bestaan eener conspiratie overtuigd te zijn? Het Prussische gouvernement neme toch in zijn goed- heid, zachtmoedigheid, regtvaardigheid, verdraag- zaamheid en wisheid de noodige maatregelen tot het beletten der uitbarsting eener biddende conspiratie, die in alle landen waar zich Catholijken bevinden. Hiermede en voor hetige de noodlotte gevolgen zou kunnen heben. Hiermede en. Eek. asinine (1) Plaatsgebrek heeft de vroegere mededeeling van dezen brief belet. Bep. | Aan net Bureau van pe CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN te Grave, B, N.° 28, Nommer 52. — 425 — 29 Decemner 1838. CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN. OVER GODSDIENST, STAAT=, GESCHIED= EN LETTERK UNDE. Als JESUS dit gezsegend had, hebbende de oogen ten Hemel opgeheven, zeide Hy: +....- Reilige Vader bewaar hen, die Gy my gegeven hebt, in uwen naam; opdat zy éen syn gelgk wi..+eees En tk bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun woord in my geloove xullen: opdat xy allen één zyn, gelyk Gy, Vader, in my en ik in Us dat 2% ook in ons mogen één xyn, opdat de wereld geloove, dat Gy my gegeven hebt. En ik heb hun de heerljkheid gegeven, die Gy my gegeven hebt: opdat zy couden één syn, gelyk wy ook één zijn. Ik in hen en Gy in my, opdat zy volkomenlyk dén syn: en dat de wereld wete, dat Gy my gegeven hebt. Joann. XVII Op dit blad ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervolgd, kan worden ingeteekend aan alle Postkantoren, en ‘bij de voornaamste Boekverkoopers in het Rijk. Hetzelve wordt met den Post verzonden voor den prijs van f 8-50 in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij. kwartalen moeten ges chieden. Alle abonnementen kunnen worden opgegeven aan het Postkantoor te Grave; geene andere dan gefrankeerde Stukken en Brieven sullen door de Redactie worden aangenomen. — Aankondigingen worden tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaatst. Voor Belgié kan men abonneren aan het Postkantoor te Antwerpen. OPENLIJKE VERDEDIGING DER GODSDIENST- VRIJHEID IN ZWEDEN. (Vervolg en slot van bladz. 419). Y anneer men zich nach alles herinnert wäre in deze gaak, van het begin af is verhandelijk geworden, viel men, dat het begin af is verhandelijk geworden, genugest bestaat in eene witbreiding der vryheid voor de anhangers der Wesleyansch-Methodistische secte in Zweden, wij zij geheel en al te vreden waren met de oryheden, welke zij reeds bezaten, welke de wetten hun toekennen, en welke noch het coosistorie, noch eenig ander gezag gelöd had in twijfel te kunnen trekken, dan nu; maar in verlof voor de Methodistische conferentie in England, om hier in Stockholm het vaste eigendom te mogen bezitten, waarop men voore nemens is eene ruimere methodistische vergaderplaats of kapel te bouwen. Hier over had het onderdanig advies van het consistorie niet behoeven, en welligt zelfs niet moeten gevrasgd geworden zijn; maar daar dit toch geschiedde, zoo is het zeker, dat het de pligt van het consistorie geweest was, om bij de eigentlijke zaak te blijven, waarover de vraag was En niet uit te wijden in voorstellingen van dingen, waarover deszelfs advijs niet gevraagd werd, en daar-door de vraag intewikkelen in plaats van ze te verklaren, welk iaatste altijd bedeld wordt, wan-neer eene vraag tot eene ondergeschikte autoritert geremitteerd wordt. De handelwijze van het consistorie werd intusschen bekend, en nu werd het de pligt van de periodieke pers, om dit te onder-zoeken, en om de gevolgen daarvan voor de constitutioneele regten van de Zweedsche natie aan den dag te leggen, ingevalle ’s consistories voorbehoud en advijs, welke op valsche en verdraaide voorstellingen van zaken en regten gegrond waren, in eene gunstige overweging mogten genomen worden. Zulk eenonderzoek werd in dit blad voorgenomen, terwijl te-vens die bladen, welke zich zelve ba woorkeur liberal noemen, uitgenoodigd werden om zich ook van hunnen pligt te kwijten, Daardoor opgewekt, kwamen zij ook werkelijk voor den dag, wij! zij zagen, dat zij dit niet gevoeg elijk ontwijken konden, zonder zich zelve van inconsequentie en van partijdigheid te moeten beschuldigen. Maar de ijver was niet buitengewoon ernstig, en verslapte weldra. Dagligt Allehanda zeide wel regt uit een gedcelte van hetgene, bet moest zeggen, en heeft naderhand niet openijk gezocht om dit te loochenen; maar deszelfs Bed. Van dien tijd af heeft ArronBLADET gezwegen, en is halstarrig bij zijn zwijgen gebleven, in weerwil van onze openlijke uitdagingen, en in weerwil van onze openlijke uitnodigend, en in weerwil van onde komen. Niemand in Stockholm bedriegt zich in de oorzaak daarvan, De Red, van het Aftondblad heeft namelijk, bij tijds, de verzekering bekomen, dat er onder de bevolking der hoofd- stad personen gevonden werden, welke eene fanatieke partij voor den persoon, die in het consistorie het woord voert, namelijk voor den aartsbisschop, vitma- ken; en ofschoon het getal der eigentlijke fanatici klein is, zouden die toch, wanneer zij van het Af- tonblad afzagen, eene vermindering hoe gering ook, op de Jijst der Prenumeranten maken. Dit is de steen des aanstoots. Voor het Zweedsche publiek kan dit wel geen nieuws zijn; maar een zoo in het oog loo- pend bewijs van sluwheid (4a/het) en voorbeeldelooze partijdigheid van ArronBLADET, wanneer Zijn eigene aconomische belangen dardoor in het minste zouden kunnen Jijden, moet voor dit publik eene onschatbare bijdrage zijn voor de kennis der beweggronden, der onpartijdigheid en zorgvuldigheid van die zooge- noemde Publicisten. Door den afval yan ArronBLADET, door de slap- pigheid van het Dagligt Allehanda, en door de spook- vrees van andere Journalisten voor eene gewaande pro- selietenmakerij, en welligt politieke kuiperijen, is het gebeurd, dat wij bijna geheel alleen op het eenige, en in eene zoo gewigtige zaak, ware standpunt staan, van waar het kan ontwikkeld worden, wat in deze aaak regt is, en welke gewigtige belangen daarop berusten, Wat, of hoe de Methodisten zijn, wat 2ij willen of niet willen, doet niets tot de zaak, en gaat ons volstrekt niet aan. Intusschen is het daarheen, dat men de jpublieke opinie tracht te leiden, om, ware het mogelijk, eene opinie in omloop te.brengen, welke in staat zoude zijn, om, na lang uitstellen, — op de denkwijze van de staatsraden en op het-besluit — van den koning te werken. Dit is nu de noodhulpse wending, die men aan de zaak tracht te geven; maar het is tevens zeker, dat deze handelwijze, met de meening van hen in strijd is, welke daardoor zouden geholpen worden — de leden van het consistorie. Want had het consistorie eenigen grond, om te kune nen denken, dat de Methodisten in Zweden gevaarlijk konden worden, dat zij eene soort van protestantsche jesuiten zijn, en met politieke plannen tegen den staat, en de staatskerk omgaan, dan immers had het niet kunnen missen, of het consistorie zou, in plaats van gedurende vele jaren hunne plannen en pogingen alhier met geduld aan te zien, en zijne eigene lede- maten met eigene stichting hunne kerken te laten be- zoeken, en hunne Godsdiensten te laten bijwonen, o- vereenkomstig deszelfs grondstelling, hulp gevraagd hebben en deszelfs magna charta — het besluit van 1781 — in de kerkelijke wet van Karen XI, in Cap. I, 3 en 4 § § van het strafwetboek, als ook in I. Art. der privilegien voor het Priesterschap. Hier is gegen middelweg. Of het consistorie gelöst werkelijk, dat de bepalingen, waarop het zich nu, in casu, be- roept, nog van kracht zijn; ja of neen. Ja? dan was het de volstrekte pligt van het consistorie ge- weest, om de boete van 100 Daalders zilvermunt van den eersten Zweed den beste, welke den Godsdienst in de Methodistische kapel bijwoonde, te vorderen, en dit wel zonder te letten op ’s consistories denkwijze omtrent het gevaarlijke, of onschadelijke der Methodisten. Neen? Is het consistorie zelf overe tuigd, dat de aangehaalde bepalingen, als in strijd met de grondwet, niet meer van kracht zijn? Dan het consistorie openbaarlijk onregt in zijne pos gingen, om achter dezelve een schuilplaats te vinden voor datgene, wat het in deszelfs onderdanig advijs on- gevraagd en onbillijk gezegd en beweerd heeft. Het- zelfde geldt voor de Catholijke en andere hier bestan- de niet-Luthersche Geme Enten, als ook voor de Zweydsche medeburgers, die hunne Godsdiensten bijgewördigt, of nog bijwonen. Het consistorie kan, in deze zaak niet naar eigen goeddunken te werk gaan. Is het.eene overtreding der wet, wenn een Zweyderemde ‘kerken bezoekt, en.is het consistorie geregs tigd en verpligt, daarop acht te geregde, dat zulke avertredingen der wet niet gepleggt worden; dan is het, gedurende vele jaren een overgefügt, van zulke overtredingen niet te straffen, Heeft er geene onvergefügt, van zulke overtredingen niet te straffen, Heeft er geene onvergefügt, bete keen onvergefügt, onroerende bezitten? Of zulen zij slechts dienen tot gerief van het consistorie bij zekere misselijke voorstellingen (déductioner), wenn er het zich onvoorzigtiger wijze daar. mede in lat. Maar hoe zal, in dit geval, het consisterie zich losmaken van 28 § der grondwet, en van 18 § der Rijksdagsbepaling, welke aan de Zweden veroorleven die Christelijke belijdenis te volgen welke zij verkieren, wanneer zij geen civife ambtenaars of regers zijn, en dat zij, met de Gereformeerde belijde: nis, zelfs in den rijksdag zitten kunnen? Of geiooft het consistorie misschien, dat de matie deze dierbare §§ der grondwet io nulliteit zal laten vervallen voor eenige oude bepalingen, van welke het consistorie beweert, dat zy in hare strenge uilrusting en inal hare verbindende kracht moeten blijven staan, maar welke het consistorie zelf niet loepast, vermoedelijk uit dien hoofde, wijl het gevaarlijk zoude kunnen zijn, om de nog verdere toepassing daarvan te beproeven, Deze zaak, welke nog niet door de regering beslist is, heeft meer dan de meeste andere, welke tot nu toe onder de nieuwe staatsregeling eenige algemeene opmerkzaamheid gebaard hebben, de hoedanigheid van En hoofenen staatsgeschil aangenomen. Het berigt daar van is reeds tot in de provincien doorgedrongen, en men weet ook reeds, welke leverdige indruk die daar gemacht heeft. — Wijl de ingenomenheid voor personen, en het fanatisme voor personen daar niet ook sterk zijn, zoo denkt en oordeelt men daar ook beter volgens het gezonde verstand. Iis van alle politieke banden en grondbeginsels, het eenigste geluk nog is, dat niet een of ander toe- val reeds eenige centraal punten daargesteld heeft, rondom welke de verdeelde gevoelens zich tot partijen zouden kunnen formeren, tusschen welke, hetgeen een ieder moet overwegen, het misschiew aan kracht ont breken zoude om zich staande te houden, en zijn ei- gen behoud te handhaven. Wij houden het dag yoor eene onfeilbare waarheid, dat het tijd is, om het ALEXANDERS zwaard te gebruiken, en de noest afte- hakken. Hoe langer men daarmede wacht, des te meer groeit het kwaad aan. Mogt bij de beslissing dezer zaak, aan het consistorie eene heilzame vermae ning gegeven worden, om zich in de toekomst, te onthouden, van op dingen te antwoorden, die aan het- zelve niet gevraagd worden, dit zoude goed en volgens orde zijn — de zachte hand van den tegenwoor- digen staats-secretaris zoude het wel zoo aanleggen, dat zij niet in den stijl van Karen IX viel; — maar Zoude daartoe eene overmaat van kracht gevorderd worden, dan moeten wij ons getroosten, wanneer ij achterwege blijft; wanneer het slechts eindelijk een einde neemt. DE EERW. HEER SPENCER TE DIEPPE. Onze lezers, hebben uit den brief van den Eerw. Heer Spencer (1) gezien, dat die ijverige man op uit- noodiging van den Pastor der St. Jacobs-kerk te Dieppe, eene redevoering heeft gehouden. Die redevoering ziet thans het licht, en maakt a!erwege in Frankreich eenen diepenindruk. Wij hebben dit stuk nog.niet ontvangen, doch willen uit een Fransch blad dienaangaande, voor- loopig, het een en ander overnemen. De Eerwaarde Georcr Srencer, Catholijke.Pastor van West-Bromwich, was, op zijne terugreis van Paris naar Engeland, te Dieppe. Hij nam het aan-. bod aan, om in de kerk van den H. Jacosus tot de geloovigen te spreken. De eenvoudige, maar aandoenlijke toespraak, welke hij bij die gelegenheid, tot hen rigtte, is gedrukt geworden, ten verzoeke der vrien- den van den Heer Spencer, die ook de vrienden zijn van het schoone werk, waaraan hij met zoo veel ijver arbeidt. Wij bedoelen de bekeering van Engeland, deszelfs terugkeering, tot het grize geloof zijner va- deren. Maar kan die terugkeering voor ons iets anders zijn; dan een voorwerp onzer verwachten te maken? Ja, antwoord, zonder aarselen de heilige Piester, geenszins ontmoedigd, door het geringe succes, ’t welk hij tot hiertoe heeft kunnen verwerren. Op het erkennen van zijo onvermogen en van zijne zwakheid, ’t welk hij met eene ootmoedige aandoenlijkheid doet, volgt de voorstelling van de redenen, welke vergunnen, die groote gebeurtenis te hopen, en dezelve, in een wel- ligt nabijzijnde to Komst, schijnen te: voorspellen : » Intusschen, en zonder mijne tusschenkomst, heeft de Catholijke religie in Engeland, veel voortgang gemacht. Hunderde van kerken en kapellen zijn opgerigt geworden; er is naauwelijks eene stad van aanbelang, die er geene heeft. Er bestaan acht groote collegien, ter opleiding van jonge Geeste-lijken. De Catholijke Priesters worden overal, waar zij zich bevinden geacht. Zij hebben eene volkomene vrijheid, om openlijk de ceremonien der.Kerk te yerrigten, voor het valk. 428 — te prediken en hetzelve te onderrigten, en er is geene bestanzen de parochie, alwaar niet aanhoudend, zelft talrijke bekeerin- gen plaats hebben. Zoo heeft een der vier Bisschoppen van Engeland, die mijn overste is, mij gezegd, dat hij, in minder dan zes maanden, reeds, op onderscheidene plaatsen, zes hon: derd. nieuwbekeerden gevormd had. Intusschen kunnen die anwinsten niet voldoende zijn voor hen, die de waarde ken- nen der onsterfelijke zielen, door het bloed van onzen aanbid- delijken Zaligmaker vrij gekocht, en zoo lang als de massa des volks eene menigte van secten, die zich tegen de Kerk van JE- sus Curistus stellen, zal volgen; zoo lang als de geliefde ko- ningin, die ons bestuurt, en de geheele adel, op eenige uit- zonderingen na, onder het juk der dwaling zullen blijven; z00 _ Jang als de schoone cathedrale kerken, in welke onze voorou- ders, God in geest en in waarheid gediend hebben, door een- nen vreemden eeredienst worden geprostitueerd, behoort de geloovige ziel geene rust te vinden,” De Heer Spencer sprecht vervolgens van de hunderpalen, die zich tegen de vervulling van de cogmerken der Voorzienigheid verzetten, op dat eiland, ’t welk eertijds den schoonen naam van ei/and der Heiligen droeg, en dat tegenwoordig het ei/and der dwa-lingen is. Hij wijst als het grootste van allen, de zorgeloosheid zijner Protestantsche Jandgenooten ten opzigte van alles, wat de religie betreft, aan. Men heeft hen van jongs af, duizend ongerijmde voor-deelen tegen de Catholijke Kerk ingeprent; en zij wei-geren de eenvoudige voorstelling. daarvan te hooren, Hoos zal die lijdelijke weerstand worden overwonnen, die aan geenerlei kant vat geeft? De Meer Spencer erkent het ontoereikende van menschelijke pogingen, tot dat werk; God alleen, kan op eene vermogende. Wijze, op die sluimerende massa’s werken: wat ons te doen overig blijft, is, tot Hem onze gebeden te rigten, om zijne hulp te verwerven; en dit is alles, wat de Heer Spencer van de Fransche gelovigen, voor zijn ongelukkig vaderland verzoekt,” De geestelijkheid van Frankrgk, in de eerste plaats die van Pars, aangepoord, door haren God- vruchtigen Aartsbisschop, heeft met ijver op die roep- stem des gelofs geantwoord. De Heer Srencer heeft aan de gelovigen van Dieppe, het welwillend onthaal vermeld, ’t welk hij van den waardigen prelaat der hoofdstad had genoten, die hem we! aan de geeste- lijkheid zijner diocese, welke in het seminarie van St. Sudpice alstoen in retraite vereenigd was heeft -willen voorstellen, en zijn werk aanbevelen aan allen die hem hoorden, en met blijdschap de gedane uitnoo- diging aannamen. Onderscheidene prelaten der pro- vintien, die zich destijds te Pards bevonden belas- teden zich insgelijks, met het uitbreiden dezer asso ciatie van gebeden in de diocesen. Die aan hunne jurisdiction onderworpen zijn. De vurige prediker, stelt een groot vertrouwen in die eenparige gebeden, an welke hij hoopt, dat geheel Hrankryk deel ne-men zal.” En wij meenen ons te mogen vleijen, dat ook alle ware Catholijken in Nederland, daaraan deel zullen nemen, en zich op de donderdagen, met hunne Francsche, Engelsche en Duitsche broeders (want ook uit). digende narigten, op de donderdagen in het gebed zullen vereenigen. De berigten, die wij van alle kanten dienaangaande ontvangen, de ijver en belange stelling, welke alle brieven, die wij daarover ont- vangen, ademen, overtreffen onze verwachting, en wij achten ons gelukkig den Heer Spencer een ver- slag te kunnen geven, ’t welk hem bemoedigen, en eenen heilzamen indruk op de Engelsche geestelijk- heid maken zal. ENGELSCH INSTITUT TOT VOORTPLANTING VAN HET CATHOLIJK GELOOF, Wij hebben vroeger gemeld, dat de Engelsche Cae tholijken te Londen een Instituut hebben opgerigt, tot voortplanting van het Catholijk geloof; thans schrijft men uit Rome het volgende: » Eenige dagen geleden hebben eenige edele Engelschen, de Lords Surespury en Sarrorp aan het hoofd hebbeende, de eer gehad tot een bijzonder gehoor bij den heiligen Vader toegela- ten geworden, die hen op een onderscheidende wijze onthaald, en zich, met zijne gewone minzaamheid, zeer lang met hen on- derhouden heeft. Zij heben den Paus de statutem voorgedragen van een institut, dat te Londen is opgerigt, ter voortplanning van de Catholijke religie, welke statuten de H, Vader in de toegenegenste bewoordingen, heeft goedgekurd. Een der erste verringten van dat institut, zal de lei- ding zijn van den opbouw eener heerlijke Cathedrale kerk te Londen, ter uitoefening van den Catholijken Godsdienst, waar- voor honderd Pairs en jeden van het huis der Gemeente, reeds 1epERa voor duize nd ponden Sterlings (f 12,000) hebben inge schreven.” Hoe bewonderenswaardig loopt alles te zamen, om gegronde hoop te geven op merkwaardige gebeurtenis- sen in Hngeland, ten voordeele van het Catholicismus! De oprigt van een zoo ijvervol en tevens vermogend institaut; de gloeijende ijver van den Heer Spencer voor de bekeering van zijn vaderland; de algemeene belangstelling der Fransche Geestelijkheid en geloovi- gen in eene associatie van gebeden, voor de bekeering van Kngeland: en wij zijn gelukkig genoeg om er te mogen bijvoegen, de algemeene bijval, welke die as-« sociatie van gebeden, reeds in Nederland yindt, en ook eerlang in Duitschland vinden zal...! DE HEER OCONNELL. De heer O’Connett, heeft in eene talrijke vergades ring Van leden van den precursor te Dublin, de volgende verklaring gedaan: Ik kan voortaan geen vertrouwen stellen in iemand, die de heeren Oastieren, Srepuens en Furcus O’Connor mout prijzen. In vergaderingen, die onder hunnen invloed werden gehouden, is men zelfs zoo ver gegaan, dat men Danron, Ma-nat en Ropesprerre, heeft geroemd. Die gevaarlijke manen proclameeren de noodzakelijkheid van een revolutie; welnu, ik schroom niet openlijk te zegen, dat ik zelf, als zij hun werk mogten beginnen gan het hoofd van een Iersch legioen zou optrekken y om hen te noodzaken tot het terug keeren in hunne duistere holen. VOORTGANG DER VERVOLGINGIN PRUISSEN. Niet alleen is de voortreffelijke Keulsche Pastor Beckers, tot eene gevangenschap van vijfjaren veroor- deeld, maar ook de allerwege met roem bekende en ge- liefde Pastor van Bild bij Dusseldorp, Dt Binte- RIM, tot twee jaren opsluiting veroordeeld geworden en is werkelijk uit zijne woning gevankelijk weggevoerd. — Het Pruissisch gouvernement gaat dus voort, met zijne vervolging tegen de Catholijke Geestelijkheid, voor zoo verre die geene andere staatkunde dan die van het Evangelie: Geef aan Cesar wat Cesar toe- komt: en aan God wat Gode toekomt, in de Kerk wil doen gelden; ook tegen de Posensche Geestelij- ken worden, volgens de jongste berigten, gestrenge maatregelen genomen: en dat alles, in eenen tijd, waarin de verbittering der gemoederen in de Ran. _provincien, ten top geklommen is...! Het is waar, de Eerwaarde Heeren Beckers en BinTerImM, zijn ten gevolge van regterlijke vonnissen opgesloten: maar wie zijn die regters geweest, die hun veroordeeld hebben? Wel Het is waar, de Eerwaarde Heeren Beckers en BinTerImM, zijn ten gevolge van regterlijke vonnissen opgesloten: maar wie zijn die regters geweest, die hun veroordeeld hebben? Wel Het is waar, de Eerwaarde Heeren Beckers en BinTerImM, zijn ten gevolge van regterlijke vonnissen opgesloten: maar wie zijn die regters geweest, die hun veroordeeld hebben? Wel Het is waar, de Eerwaarde Heeren Beckers en BinTerImM, zijn ten gevolge van regterlijke vonnissen opgesloten: maar wie Kke was dan eigenlijk hunne misdaad? Zijn zij behorlijk verdedigd geworden? Van dit alles weet men niets. Intusschen blijkt het uit onderscheidene brieven, dat de haat tegen Pruis- gen, van dag tot dag onverzcenlijker wordt; dat men er naar de eene of andere gebeurtenis haakt, welke die provincien, weder aan de Pruissische heerschap pij zullen ontrukken....¢ Kon dan het Pruissisch gouvernement wel ooit dwazer stap hebben gedaan, dan het vervolgen van Geestelijken, die de liefde des volks bezitten, in eenen tijd waarin de kwestie, over hiet al dan niet Belgiesch blijven van Luxemburg en Limburg, eenen gevaarlijken crisis nadert, die wel- ligt, bij een verstandig gedrag van het Pruissisch gouvernement, minder gevaarlijk zou zijn geweest. Het doel der Prussische regier is onbereikbaar, Voor eenen gevangen Priester zullen vele anderen op- treden: de ondervinding en de geschiedenis leeren, dat vervolging den moed opwekt, de banden van een- heid toehaalt en het gelöst versterkt. Wien het niet gelukt, om de Kerk door trouwlos bedrog te ver- schalken, zal er nog minder in slagen, om haar door geweld te doen bukken en over haar te heerschen, Het gevaar voor de Kerk in Prussien is voorbij: dat het Prussisch gouvernement dit niet begrijpt, maakt deszelfs eigen toestand gevaarlijk. HET EINDE DES JAARS 1838. Nog slechts weinige dagen, en het jaar 1838 is, even als alle vorige jaren, door den Ocean der eeu- wigheid verzwolgen! Hoe velen heben met ons dit jaar begonnen, die in deszelfs loop, in meer of min gevorderden leeftijd ten grave zijn gedaald,....! Hoe velen zijn, ook hier te lande, om hunne misdrijven, tot de doodstraf veroordeeld! In ons klein vaderland! was het aantal dier ongelukkigen buiten gewoon, wel- ligt voorbeeldeloos, groot. Hoe velen hebben zich in dit jaar, ook in Nederland, aan zelf-moord schuldig gemacht! Hoe vele gruwelen, zijn in het afgeloopen jaar gee pleegd geworden.....! Hoe vele onregtvaardigheden, hebben vorsten en volken bedreven.....! En wie is er, die aan boetvaardigheid denkt # Weg met die midden eeuwsche bijgelovigheden roe- pen hier welligt die dwazen, die zich wijs en vere licht wanen, waarin beschaving en verlichting op dweeperij en domheid gezegenpraald heeft; weg met Die beskrompene denkbelden, dat de mensch, die tot gelukgeschapen is, zieht zu moeten kwellen, den algemeenen Vader der menschen, als eenen vertoorden God, angstig zou moeten vreezen; zou behoorent te sidderen voor eeuwige straffen, voor eenem rampzalige eeuwigheid! Weg met al die ouderwetsche, versletene beazelpraat, die men in’ onze verlichte dagen zelfs niet meer aan kinderen zou willen doen hooren....! Ja zoo is het! De onyeranderlijke leer des Christendoms, is met hare heerlijke beloften en verschrikekelijk bedreigingen, uit het onderwijs verbannen; en van daar die waanwijze, eigenzinnige, onbuigzame, ontuchtige en onstuimige jeugd, die het ou-derlijk gezag hoont, met den Godsdienst spot, voor de vermaken en ijdelheden leeft en — in den bloei des levens wordt weggerukt! Van daar overal die onstui-mige begeerten naar onafhankelijkheid, die, vroeger of Jater, als het onderwijs niet spoedig. weder onder den invloed van den Godsdienst wordt gebrag Trennen van hunne troonen zal werpen, om er de anarchie op te plaatsen! De vorsten. De volken zijn verdeeld tegen elkander, en inwen-dig verdeeld; ze zijn misnoegd, en haken naar onaf-hankelijkheid; zij verachten het gezag hunner vors-ten, omdat deze het gezag van God niet eerbiedigen! Van daar het zonderling verschijnsel van die talrijke legers, welke de schatkisten van alle mogendheden uitputten, te midden van den zoogenaamden vrede; van daar die exceptioneele wetten, die bespiedende politie; de gouvernementen, zijn het meest, tegen hunne eigene onderdanen op hunne hoede.... en men verbeeldt zich, dat zulk een staat. van zaken duurzaam zijn kan! ©, dwaasheid! O, verblindheid van den menschelijken geest, Wie is er, wiens hart van de leer des Christendomstes doordrongen en: innig overtuigd is van de regt-vaardigheid van dien God, die gezegd heeft: » Mijne is de wraak!’’ Die niet met siddering een blik op de toekomst werpt. Men zegge niet, dat in dit leven niet altoos de zon-den en misdaden gestraft worden, dat God daartoe de Zie van individus, maar niet van dynastien en volken. Men rädligge de geschiedenis, en men zal zien det dynastien en volken, als de maat der ongereptig heeft, was, getuchtig, of zelfs geheel uitgerod zijn geworden! En waar is het volk, waar is de dynastie waarover eenregaardig God, geene redenen van misnoegen en gramschap heeft? En wie is er die aan boetvaardigheid denkt 4 Ja boetvaardizheid is het eenige middel, om de goddelijke gramschap te ontwapenen: terugkeer tot e onveranderlijke voorschriften van de ware leer des (1) Zie Reize van La Trappe naar Rome enz. door den Eerw: Pater Gerams enz. bl. 89 in de vertaling. Christendoms 1 is het eenige middel, om de rast. en. het geluk der volken weder te doem herleven. Duizene’: den van godvruchtige zielen, die meet ware wijsheid bezitten, dan de schranderste staatsmannen, die de» staatkunde van het Evangelie verwerpen, zijn hiervan zoo innig overtuigd, dat zij hoewel voor zich zelven gerust, voor de toekomst der volken schrikken; en het zijn welligt. de gebeden dier heilige zielen, die den tijd der wrake nog vertraagd heeft ; maar eenmaal; zal die dag der wrake ontwijfelbaar komen, als de. maat der ongeregtigheden zal vol zijn, en wie duefe, zich vieijen, dat zij niet spoedig overloopen zal # AUTHENTIEKE STUKKEN. Brief van. den tegenwoordigen Aarlsbisschop- van Keulen, aan den heiligen Vader, om= der dagteehening van 23. September. 1836~ ‘ Sanctitas vestra praeconisationem meam_ tantopere maturare dignata est, ut de munere meo archiepisco-, pali tam sero inchoato me excusare debere mihi videare. Tantae dilatationis non alia fuit causa, quam.quod talem favorem minime potui expectare, et propterea ad tam maturam inthronisationem nullae factae erant praeparationes, et sola regiae majastatis gratia his praeparationibus tam. celeriter perficiendis parem me reddidit. Santitatem vestram brevem conspectum de statu archiepiscopatas mihi commissi gratiose accepturam, esse spero, sed expectandum mihi videtur, donee ac curatius ea de re nuntiare possim. Unius tamen rei Nune quidem mentionem faciendam esse putavi, quae et in se spectata gravissima est, et in actis diurnis vulgatissima, matrimoniorum mixtorum. Igitur me gratiam meam ad sanctitatis vestrae pedes deponere debere existimo de communicato episcopis brevi, a sanctitate sua Pro VIII hac de re conscripto, et de instructione ad episcopos, una cum eo conjuncta; quandoquidem discordia illa saepe repetita ac noxia, catholicae religioni in his regionibus periculosissima, et harum dioecesium administrationem valde aggravans, in quantum fidei diversitas ac rerum praesentium stattus permittunt, eo auferatur. Etiam sanctitati vestrae fidem facere me debereputo, me, Deo adjuvante, operam daturum esse, ut praeceptis, quae in illis rescriptis continentur, quae, ut cum res, nostrae. permittunt, omnino satisfiat, et grex mihi commissus. in veram salatis viam ducatur. Ad sanctitatis vestrae pedes pravolutus, eosque omni cum veneratione ac filiali amore deosculatus humillime, supplico, ut sanetitas vestra apostolicam benedictionem mihi impertiri dignetur. Coloniae 23 Septembris 1836. Sanctitatis vestrae, Humill. obseq. et obed. filius, Ciemens Aucustos, archiep. Coloniensis. Andere Brief van Monseigneur den Bisschop van Munster van den 15 derzelfde maand. Sancta sedes aspostolica ad litteras humillimas sub die 28 martii 1828 scriptas, quibus exposueram in quantas propter matrimonia mixta angustias regni Borussiae episcopi conjecti essemus, dignata est sub die 25 martii 1830 clementissime respondere per breve epistolare Pii VIII, gloriosae memoriae summi pontificis. Sanctissimum. Patrem non fugit brevis istius apostolici promulgationem aliquamdiu suspensam fuisse propter gravissimam matrimonia mixti reprehensionem in eo contentam. Qua in re. Serenissimus Borussiae Rex, Dominus meus clementissimus, ad sensus civium acatholicorum non potuit omnino non attendere. His igitur impedimentis, meliori quo fieri poterat modo, remotis, litterae apostolicae in dioecesi mea sub die 22.dctobris 1834 promulgatae sunt; promulgationis exemplum typis exscriptum epistolae huic huic huimilitime apposui. Quoties litterarum apostolicarum argumentum animo recolo, non possum non gratias referre maximas ea-rum auctori sanctissimo, et de facta promulgatione laetari, Spero enim fore, ut scripta apostolica, tam lenitate quam gravitate plena, multam conferant ad minuenda matrimonia mixta, et ad acuendam eorum religionem, qui talia contraxerunt. Quae vero de instructione cardinalis ALBant suppressa, aut adulterata, et de alia eidem supposita, cujus auctorem ferebant-arehiepiscopum Coloniensem FerpinAnpum Avueustum ex comitibus Sricce., jam fato functum, in vulgus sparsa sunt, ad hominum otiosorum, aut certe fidis nuntiis carentium, commenta pertinent. Sed cavendum erat nobis Episcopis, ne ad dubia Parochorum, quae praevideri poterant oritura, responsa discrepantia darentar, et ne bonum pacis, qui maxime egebamus, litterarum apostolicarum promulgatione. Aut differretur in longius, aut omnino perderetur. Ea de causa quaedam inter nos tpsos ecclesiae Praegules, et cum iis, penes quos est rerum civilium summa, pacta sunt, id quod aliter fieri non potuit. Rex Serenissimus promisit se praestiturum, ut abus us illis, qui trans Rhenum obtinet, a Gallico jure depromptus, matrimonii coram Magistratus ineundi totaleretur. Quin etiam spes affalget, fore ut jurisdiciatio matrimonialis omnino revertatur ad episcopos, et divortiorum scandala cessent. Quod vero ad parochorum dubia attinet, circa Brevis apostolici interpretationem nascitura, pro rerum, ac temporum quibus utimur conditione, nobis standum fuit in eo, ut, cum liberorum educatio semper, etiam ami pactio intercesserit, maneat in arbitrio viri acatholici, in singulis causis ad singula earumdem merita, imprimis autem ad Malieris catholicae animum et religionem probe attendatur. Quam sententiam veris simam esse, et rei natura docet, et quotidiana ex perpetia confirmat. Quare hanc de “matrimoniis mixtis quaestionem iterum in disceptationem: vocari inutile et periculosum esse censeo.” Cardinalis Axsani litteras, solis episcopis scriptas, non promulgavimus, quia consuetudinis non est talia promulgare. Quae vero Albanus’ scripserat de matrimoniis quibusdam convalidandis, haec ad illa matrimonia mixta, quae sine aliquo impedimento dirimente inita fuissent coram ministro acatholico, adhiberi nen potuerunt, quoniam ea jamdudum pro validis habita erant in tribunalibus nostris ex praescripto Constitutionis Benedictinae de die 4 novembris 1741, quae res sine summa offensione retractari non potuit. Haec de matrimoniis mixtis ad sanctam sedem apostolicam, qua par est reverentia, per me referri, et gratia et obedientis Praesulis esse duxi. Liceat devota mente subjungere: me pro viribus in eo futurum, ut, quantum res nostrae permittant, in hac matrimonit mixti materia et a me, et a parochis serviter eclesiis disciplina. Superest orare Deum, ut Sanctissimi Patris consilia adjuvet, et vota pro ecclesiae salute suscepta admittat. Sanctissimi Patris. Dabam monasterii die 15 septembris 1836. Roan Humill, Deq.: et Obed, Filius Gaspanus Maximus episcopus monasteriensis liber baro Droste ex Vischerere. Andere Brief van wijlen Monseigneur von Hommer, Bisschop van Trier, van den 1 October van hetzelfde jaar. Micum videri potuit, Sanctissime Pater, me pro auxilio, quod provinciae Coloniensis praesu libus littes ris Pii VIII gloriosae memoriz pontificis Maximi de 23 martii 1830 in matrimoniis mixtis peropportane allatum est, gratias jamdudum debitas nondum egisse. Aetatis provinciae et corporis infirmi excusatione uti possem, nisi alia gravior causa subesset: expectandum putavi, Sanctissime Pater, donec experientia doctus de mutato hujus rei statu ceferre possem. Quamprimum, quae promulgationem Brevis apostolici remorabantur, impedimenta politica sublata fuerunt, illud communicavi cum parochis, quos gravissime exhortatus sum, ut sententiam ejus, disciplinae ecclesiasticae adhaerentes, accurate exsequerentur, id quod encyclica narrat, cujus exemplam humillime appensi. fa dubiis parochoram resolvendit et toto negotio tractando ita versatus sum, ut, quantum licuit, memor selem instcuctionis a cardinale ALBANo script, quam Pius VIII. Brevi Apostolico adjangi voluit, A cujus sententia si quando ob temporum difficultatem pro ungue discedendum fuit, id tamen raro et aegre et sua dente necessitate factum est. Tota res ita nunc comparata est, Sanctissime Pater, ut non omnes quidem difficultates sublatae sint, qui bus sancta sedes apostolica subveniret, rogabamus, sed quae salva ecclesiae catholicae disciplina concedi poterant concessa sunt. Quod summum beneficium sanctae sedi apostolica sedi apostolica, Tibique, Sanctissime Pater, acceptum refero, deque eo gratias humillimas ago. Donec vita suppeditet, quantum potero, disciplinam ecclesiasticam in hac re tueri, et id ut exequi valeam. opem divinam implorare non desinam. Caetera, cum istius negotii exitus potissimum ex rerum circumstantiis, in primis autem e sacrorum pastorum cura et Providentia dependeat, mihi quidem, Sanctissime Pater, ea de re iterum agi expedire non videtur, quippe quod nihil aliud foret, quam novas turbas. Cerere, et mala atrociorem excitare, quam quae impedire volumus. Sed eam rem Tuo, Sanctissime Pater, judicio prorsus committo. Subscripsi haec, quo die sacratissimum corpus Dominicum pro viatico sumpsi, rebus! humanis, si Deo placuerit, brevi valedicturus. Gregem meum tuae, Sanctissime Pater, curae et sollicitudini humiliter commendans rogo apostolicam benedictionem. Sanctissimi Patris, Treviris die 1 octobris 1836. Obedientissimus Filius JosEPHUS episcopus TreviRENSIS. Andere Brief van Monseigneur den Bisschop van Paderborn, van den 10 derzelfde maand. De Brevis apostolici, quod glorios, mem. Pius PP. VIII. ad defunctum archiepiscopum Coloniensem et ejus suffraganeos de matrimoniis mixtis, scripsit, executione relationem meam desiderari, compertus sum, Cujus Brevis promulgatio propter duriorem ejus et paci conciliandae minus, quod crebatur aptam sententiam, civilis Imperii intercedente potestate, diu suspensa fuit. Hoc obstaculo, non sine difficultate, remoto, ut parochis integer Brevis apostolici textus innotesceret, statim curavi, simulque pro officii mei debito non intermisi, quo minus eos serio commonuere, ut sanctae sedis apostolicae mandata fideliter exequerenture Cum vero dentur casus, in. quibus, utrum benedictionem sacerdotalem adhiberi fas sit, nec ne dubitari liceat; de his, eadem ratione resolvendis, inter episcopos actum est. In singulis hujusmodi casibus rerum merita et circumstantias, imprimis autem mulieris catholicae religiosum animum et de liberis educandis intentionem et propositum bene respicienda censuimus. Populus reformidat assistentiam, quam voeant passivam, quia haec a forma connubii coram magistratu eivili ineundi vix differt, Mulieribus autem, viro acatholico junct. is, post puerperium, quod earum proles ad baptismum ecclesiae catholicae oblatae non fuerint, denegari benedictionem, durum videri potuit et a spiritu Jenitatis, quem litterae apostolicae commendant, alienum. Censurae enim species inest, quae quidem, si mulier rite disposita sit, caderet in immerenter, et rixis et querelis, quibus S. Sedes apostolica me-delam, adhibere voluit, aditum praeberet, quibusdam diurnis inserta sunt, haec a veritate prorsus sunt aliena et omni fide destituuntur. Equidem, Sanctissime Pater, dum ista humillime refero, de Brevis apostolici obtenta promulgatione mihi ac gregi meo congratulor, quia paterna, quibus illud abundat, monita effectu optato carere non possunt. Quapropter, quas glor. mem. Pio VIII P. M. referre non poteram, gratias humillimas Sanctitatis Vestrae jamdudum persolvissem, nisi relationis de statu Diocenses singulis quadrienniis faciendae occasionem expectandam duxissem. Sed nunc etiam spero, fore, ut Sanctitas Vestra hanc meam gratiarum actionem, quam animo demisso et filiali obsequio offero, non spernat, sed pro Vestra clementia benigne suscipiat, mihique ac’ gregi, curae, meae concredito, apostolican benedictionem largiri dignetur. Quai non cesso preces quotidie fundere, ut Deus et Pater Domini Nostri Jesu Curistr Sanctitatem Vestram diutissime conservet et Vestrae consilia adjuvet. Ad Sanctitatis Vestrae. Paderbornae die 10 octobris 1836. Obedientissimus Sacellanus Frmertcus CLemens episcopus PADERBORNENSIS, et per Septemtrionem vicarius apostolicus. AANKONDIGING, Bij W. A. OUKOOP, Bookhandelaar te Breda, is ter perse en zal eerstdaags worden uitgegeven: Bij W. A. OUKOOP, Bookhandelaar te Breda, is ter perse en zal eerstdaags worden uitgegeven: Bij W. A. OUKOOP, Bookhandelaar te Breda, is ter perse en zal eerstdaags worden uitgegeven: Bij W. A. OUKOOP, Bookhandelaar te Breda, is ter perse en zal eerstdaags worden uitgegeven: Bij W. A. OUKOOP, Bookhandelaar te Breda, is ter perse en zal eerstdaags worden uitgegeven: Bij W. A. OUKOOP, Bookhandelaar te Breda, is ter perse en zal eerstdaags worden uitgegeven: Bij W. A. OUKOOP, Bookhandelaar te Breda, is ter perse en zal eerstdaags worden uitgegeven: Bij W. A. OUKOOP, Bookhand Roomsch Catholijk Jaarboek voor het konkrieg der Nederlanden, 1839. Vijfde jaar. *, Is van de pers gekomen en wordt uitgegeven, te Rotterdam bij den Boekhandelaar C. J, BOLAN en aan het Bureau der Catholike Nederlandsche Stemmen te Grave: REIS van La Trappe naar Rome, door den Ker- waarden Vader Marita-JOOSEPH DE GERAMB, Abt en Procurator-General van La Trappe, met gesteindrukten titel, Prijs Op Oe) | elie aa ose F 2,50. *, Bij J. J. ARKESTEYN en ZOON, Boekhandelaars te ’s Bosch, ziet het licht en is alom verzonden: _NIEUWE HOMILIEN, op de Feestdagen des Heeren en zijner Heiligen, door C. J. F.Zenaer, Beneficiarius te Pauls- dorf bij Amberg. Naar het Hoogduitsch, door een R. C. Priester. Prijs O§ pe ee © Hey: © y Yet Se “Kesh e “el ives, oie f 2,50. Van de vroeger uitgegevene en zoo gunstig bekende Homiliém op al de Zon- en Feestdagen des jaars, door denzelfden Schryver, zyn mede nog exemplaren a& f 7,20 de vier Deelen, te bekomen. Aan net Bunzau van ve CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN te Grave, B, N.° 28. See te. D bus Ge a AUT Catholijke Hfederlandsche 3 2400 00277 4473 | ecie ) bere a UDF au Vel 1838 338053 GRADUATE THEOLOGICAL UNION LIBRARY BERKELEY, CA 94709. 