gtu_32400002774481_5
None
» Het is thans ons bestek niet, om de punten, stuk voor stuk , tegen elkander te overwegen; dit alleen merk ik aan: dat de nieuwe artikelen niet zoo’ hecht en krachtig zijn’ als de oude, gullen die van Utrecht Zelven moeten erkennen: wanf in 1837 maakte men art. 6, waarin verklaard wordt, dat niemand iets in of over de Kerk te zeggen heeft, zelfs de koning nict ; en nu, in 1839, wordt dat artikel weder verbroken, dewijl zi zich onderwerpen aan het Besluit van Z. M. den Koning van den 5 Julij 1836; welk Besluit in drie deelen gesplitst is, in houdende: 1.) beschuldiging omtrent ons gedrag en onze han- deling ; 2.) het over ons gevelde vonnis; 3.) de weg om tot dit vonnis te geraken; en luidende hetzelve aldus: Osi Seat » Overwegende, dat de adressanten, wel verre van zich naar onze voorschrevene beschikking te gedragen, voortgegaan zijn in hunne onrust en verwarring veroorzakende onwettige hande- lingen, en niet alleen bij voortduring ongeoorloofde godsdienst- oefeningen gehouden hebben, maar ook ouderlingen en diakenen aangesteld, predikanten beroepen en ingezegend , een’ dank-, vast- en bededag uitgeschreven , en, zonder onze toelating , eem= afgezonderd kerkgenootschap met de daad hebben opgerigt , onder het bestuur van eene -zoogenaamde algemeene ms die, bij een openlijk in druk uitgegeven geschrift, den titel aau- neemt van de Synode der Christelyke Gereformeerde Kerk onder het Kruis in Nederland. Dat hoe gering het getal hunner angenommen is, in vergeblich met het aanhangers is, in vergeblich met het aanhangers in der Hervurmden in Nederland, zij zich bij uitsluitting durven aanmatigen den naam van ware Gereformeerde Kerk, door welken naam hun te vergunnen wij met de daad verkoren zouden, dien te beschouwen als niet toekomen-de aan het door ons erkende Nederlandsche Hervormde of Gereformerde kerkgenootschap, waarvan de adressanten en hunne aanhangers zich, fact, hebben afgescheiden, door zich aan deszelfs reglementen en tucht te onttrekken. Dat zij gevolgelijk, door die aanmatiging, inbreuk maken op verkregene regten, welke wij geroepen zijn, met opzigt tot het genoemde, even als tot alle overige erkende kerkyenootschappen, te beschermen. Dat voorts de adressanten, hoezeer zij, door het overles gen van deszelfs (dezelfde) formulieren, als bij het door ons erkende Nederlandsche Hervormde of Gereformeerde kerkgenootschap in gebruik zijn, genoegzaam doen blijken, dat tuse schen hunne leerstellingen, op zich zelven genomen, en die welke in het genoemde kerkgenootschap worden beleden, geenonderscheid bestaat, en mitsdien in dezelve niets gevonden wordt, dat de publicke orde en rust zoude kunnen storen, of met de goede zeden strijden, niettemin in gebreke zijn gebleven, om, betrekkelijk de door hen gewenschte reglementen en kerkelijke organisatie, de vereischte opgaven en ontwerpenter beoordeeling en goedkeuring in te zenden, terwijl de door hen eigenmagtig, en in strijd met onze beschikking van den 102 December 1835, n.° 71 opgerigte vereeniging of kerkgenootschap en gemeete, intusschen bestuurd worden door personen, die vroeger leeraren der Hervormde Kerk zijnde geweest, van deze hunne bediening door de wettige kerkelijke magten zijn ontz et, en die zich alzoo eene hoedanigheid toeschrijyen, welke zij op dit oogenblik niet bezitten; Dat zoodanige wederstrovingen van het wettig gezag, met anranding van eene gevestigde en erkende Kerk, en het kwee-ken van openbare onrust en verwarring, niet verder kworden, gedoogds, 0). 8 2) a ee 15 dd Gezien het rapport van onzen minister van Staat, alact. Met de generale directie voor de zukunderte der Hervormde Kerk enz., en van onzen minister yan Justitie, van den 14% en j5ee April 11., ne ls _ AVE s Den raad van State gehoord ; ays « Gezien het nader rapport van onze voornoemde ministers van den 7°" en 9°" Sunij jl. n.° 1 en " « Gelet op de artikelen 291 — 294 van het wetboek van ate Gelet op de artikelen 190; 191', 193 60: 190 der een « Gelet op de artikelen 190, > 193 en er grondwet. Hebben goedeinden en verständigen: 2 Met, Vooreerst, met betrekking tot het adress van A. Br. MELKAMP. 8, dat de hierbovengemeinde zoogenaamde Gereformerde Kerk, of het genootschap en de gemeenten, door de adressanten en hunne aanhangers, zonder onze toelating, en strijdig met onze vorige beschikking, opgerigt, worden gehörend als geen wettig bestaan hebbende, en mitsdien (voor zoo veel des noods) als ontbonden, en dat derzelver zamenkomsten, als zoodanig, uit dien hoofde worden verboden, met yerdere atan tee eae aan de adressanten, dat zij zich bijzonder zullen moeten onthouden, zoo van zich eenigen titel toe schrijven, op welken het door ons erkende Nederlandsche Hevormde of Gereformerde kerkgenootschap als zoodanig spraak bezit, als van het voorwenden van eenig regspraak op eenige goederen, inkomsten en regten der de Hervormde of Gereformerde Kerk, of van eenig genootschap van het Rik, daar eenig z0odanige aa toelating en bescherming. of het regard slaan op  Ten tweede, te bepalen: wy in een daartoe bestemd gebouw, of bijzonder huis, de 2 | “ee Viloaeitgtyie “het alde opgave en ontwerpen, betrekkelijk de door hen gewenschte reglementen en kerkelijke organisatie, aan ons zullen kunnen vervoegen, bijeen door henindividueel geteekend adres, waar- van de naamteekeningen zullen moeten zijn gecertificeerd door den burgemeester der gemeente, en waarbij zij zullen moeten verklaren, zelven te zullen voor de behoeftem van hunne eeredienst en armen; zonder op onderstand van het Rijk, of op eenige bezittingen, inkomsten of regten van de Hervormde (Gereformeerde) Kerk, of eenig ander in dit Rijk erkend kerkgenootschap, ooit aanspraak te maken, en dat hetzelve adres, door middel van den gouverneur der provincie, waar- toe de gemeente behoort, vergezeld van zijn consideratien en advijs, zal worden ingezonden aan het departement voor de yaken der Hervormde Kerk enz., ten . Einde aan onze overweggerengen.” Na de aanvoering van dit besluit van 5 Juli 1836, hetwelk wij hier ten behoene van onze lezers die den jaargang van 1836 van ons blad niet bezitten, meen- den te moeten afschrijven, gaat de schrijver dus voort: Daar wij nu eens met naauwkeurigheid overwegen, waar- van Z. M. Oss beschuldigt, en ons zelven in de eerste plaats afvagen: staan wij hieran schuldig, ja, of neen? Zoo ja! zijn wij dan ook niet, naar eed en belofte, ten duurste verpligt, gulks rond en openlijk te erkennen? moesten wij, zoo als het opregten betaamt, even als onze Vaderen, het niet onderzoe-ken, wie zij waren, die daaraan schuldig staan, dezulken dan tot berouw en boete vermanen, en z00 onzen Koning voldoening geven? Zoo neen! moesten wij ons dan niet zuiveren van de ons aangetijgde beschuldiging? Want alzoo is het de wille'Gods, dat gy weldoende den mond stopt aan de onwetend-heid, 1 Petr. 11, 15. Era strekke ons hier tot een voorbeeld die, toen hij beschuldigd werd, tot den koning zeide: Ik heb Tsraél niet beroerd, maar gi en uws vaders huis: daarmede, dat gijlieden des Heeren verlaten hebt, en de Badlims nage-vol, ef aah I Kon. XVIII, 18. Zoo veel ons echter bekend is, is dit niet. geschied, hoewel men geene waarheid, als het de eere Gods en zijn uityerkoren volk geldt, verzwijgen mag; en daar stilzwijgen consenteert, gelijk het spreekwoord zegt, maakt men zich hierdoor schuldig. Op die beschuldiging ont-vangen wij dan ook ons vonnis, of, volgens Z. M. eigene toes zegedegging, de finale beschuldigt, Wij hadden wel voorzien en hebben het voorspeld, dat de stap door Scnonte en zijne Utrechtsche vrien- den gedaan, hoe kunstig dan ook geplooid, en hoe knap door de Reformatie vergoelijkt, bij vele afge- scheidenen op andere plaatsen afkeuring ontmoeten, en aanleiding tot nieuwe verdeeldheid en bitterheid geven zou. — Het is opmerkelijk dat de Reformatie die in haar nummer voor April Il, gezegd had: » In » onderscheidene provincien onzes vaderlands zijn de » Afgeseheidenen bezig, om het voetspoor der Utrecht- » sche gemeente te volgen. Wij weten met zeker- » heid, dat de gouverneurs van U/recht, Zuid- » Holland en Noord-Holland reeds gelegaliseerde adres » sen ontvangen hebben. Te Bunschoten, alwaar de gemeinte onlangs een behoortijk gelegaliseerd adres met hetzelfde reglement als die van Utrecht, aan den Gouverneur heeft opgezonden, blijft na dien tijd de kwelling der militaire inlegering nog voortduren, Wij hopen, dat het gouvernement, het een niet lang naar antwoord zal doen wachten; te meer, wanneer de indigen van  achter, dewijl wij eerst het einde wenschen af te wachten. Was man er dan zoo spodig bij geweest, om het Utrechtsche adres en het daarop genomen besluit van toelating mede te deelen? Waarom dan niet liever het einde van alles afgewacht! — Die handelwijze is weder vrij sluijerachtig? Te Bunschoten en te Oud-Loosdrecht, blijft de inlege-ring nog voortduren. Immers, z00 als Z..M. Besluit daar ligt, kan en mag geen Gereformeerd weed de vorijheid koopen, welke plowjen men daaraan ook toekt.te geven, door bij voorbeeld te zeggen: wat gaat ons den naam aan, als wy de daad maar hebben! en voor eenen opregten Nederlander, die belijdenis van dat geloof gedaan heeft, en hetzelve ook door genade werkelijk bezit, vale het smartelijk, zulks te moeten hooren, en dat wel van dezulken, wien de naam Gereformeerd als in den mond bestorven was, ten einde de thans zoo zeer verbasterde Her-vormde Kerk den mond te stoppen.” We schrijver redeneert hierover nog verder voort, en komt dan ook op den afstand van eigendommen enze en zegt, dienaangaande: “Zegt (zijt) gij nu: indedaad Gereformeerd, dan behooren u, als wettige ergenamen, Ook de eigendommen en goederen 3 niet juist met het regt om dezelve weg te geven of te verkoo- en, want dit kan of mag volstrekt niet gesehieden, daar deze voorregten, door onze vaderen voor z ulk eenen duren prijs van goed en bloed verkregen, van geslacht tot geslacht moeten worden overgeleverd, tot zoo lang er in de geheele wereld ware Gereformerden, bestaan die er aanspraak op ma- ken kunnen. Anpriessen, heeft denkelijk niet geweten, althans niet bedacht, toen hij dit schreef, dat de oorsprong dier voorregten, niet bedacht, maar Catholijk was; en dat mitsdien als zijnne redenering doorging, de Catholijk en niet de gereformeerden, er aan- spraak op zouden hebben. Onze vaderbn waren het die men er van beroofd heeft; en toen de Dordtsche synode gehouden werd, waren velen derzelve in het bezit der remonstranten, die, nadat de leer van Gom- maRus op de synode de overhand verkregen had, er door den wereldlijken arm van beroofd werden en ze aan de contra-remonstranten, die zich vervolgens uit- sluitend den naam van Gereformeerden toeeigenden, moesten overlaten; hoewel ook de Remonstranten ble- wen beweeren, Gereformeerd te wezen, enzich, zelfs nog in Onze dagen: Remonstrantsch - Gereformerden plegen te noemen. — De oud-Gereformerden kunnen dus op die voorregten, goederen en eigendommen geen ander regt voorwenden, dan dat van prescriplie of verjaring van bezit, van goederen en eigendommen, die door het éydelyk gezag aan de oorspronkelijke wettige eigens ontnomen, en aan hun zijn gegeven geworden. En de slingerslangen van de Reformatie, vroeger heben gezegd, en men zal bevinden, dat wij de gevolgen van het een en ander met juistheid heben voorzien en beorden. — Het kon, uit den aard der za ke, niet anders. Op bladz. 28 en verv. gaat ANDRIEBSEN dus voort: ee Pinay dan die vrijheid! Laat u derhalve nu toch geenzand in de oogen werpen, mijne vrienden! en wilt toch het geloof, eenmaal door onze godzalige Vaderen tot zulk eenen duren prijs voor goed en bloed gekocht, niet zoo schandelijk verkoopen, wat ook list en leugen mogen aanwenden, door zelfs Gods Woord te verdraayen, ten einde de onyaste zielen zoo doende van derzelverdure verpligting af te trekken. Bij deze woorden, heeft de schrijver de volgende aantekening gevoegd; Het is opmerkelijkk, hoe deze schreeuwers tegen deonderwerping, zelfs naar billijkheid en redelijkheid, die het.elkander als om strijd nazeiden, Z. M. in dezen in geenen deele te willen er Kennen, zich nur, volgens over-tügende bewijzen, aan Z. M. Besluit gereedelijk onderwerpen. Dit is zeker nooit te vergeten, en moet altijd schnaden, smaad en spot ten gevolge hebben; want D.° ScuourE, die kort na het bovenstaande Besluit, nieuwe Reglementen ontwierp, waarin een artikel gemaakt werd, dat de Ko-ning over kerkelijke zaken en aangelegenheden niet te be schikken heeft, med onapirecks nu zich zelven jegens den koning zoo zeer, dat hij uit deze zaak zich wel nimmer met ®eere zal kunnen redden; ja zelfs jegens den Minister van Keredienst, dien hij als trouweloos verworpen had; immer, hij verbreekt dat artikel, en bewijst dus met de-daad, dat de raad hier volkomen geldt: » Verzet de oude. palen niet, die uwe Vaderen gemaakt hebben!” want. ’smans nieuwe hebben de wormen binnen éen jaar door-knaagd.” Vervolgens spreekt AnnrtesseN de oud-gereformeer= den onder de namen van: ware en opregte gereformeer. den, op de volgende wijze aan: y wee Zietdaar, ware en opregte Gereformeerden! hetgeen waar-toe ik mij verpligt vond, namelijk, om uin liefde te waarschuwen voor zulke geesten, die in kracht en met daden toonen, het met de nieuwlichters eens te zijn, daar zij onze oude Reglemen-ten verbroken hebben, onder voorwendsel, als of zulks in onzen tijd noodzakelijk geworden ware; doch die noodzakelijkheid moet, nog bewezen worden. Het komt ons niet vreemd voor. of deze noodzakelijkheid wordt alleen voorgewend, om tot: vrijheid te geraken; want verbetering heeft het althans aangebragt, maar wel twist en scheuring. Dit toch aah het doel niet wezen met de afschaffing der Christelijke fan dagen, die men bij de nieuwe verordening wil, om, volgens: den naam reeds afyescheidenen van de Christe lyke Kerk voor het oog der wereld des te meer naar een Jood te gelijken,” roeder ANDRIESSEN Weet misschien niet, dat de eerste gereformeerde synode, die reeds in 1572 te Dordrecht gehouden werd en dus ouder is dan die van 1618 en 1619, daarvan het voorbeeld heeft gegeven. En warum zou men den eenen Christelijken Feestd behouden en den anderen afschaffen? Waarom niet tot de afschaffing vanalle, besluiten, daar Gods woord, niet van Christelyke Feestdagen spreekt? En daar Gods woord ook nergens beveelt, om den Zondag of den eersten dag der week, in plaats van den Joden, den zaturdag weder als Rusidag in te voeren. — Ziedaar, waartoe het beroep op Gods Woord alleen, zonder traditie, nood- wendig voerert moete —- Merkwaardig is het volgende: » Nu, de tijd zal alles leeren; maar dit wetes aa ware vromen, en echt Gereformeerden walgen® in dezen naar nieuw geljkt, door de ondervi gel dat alle verandering verre is van§verbetering. | u=, ons wenschen die ingebelde nieuwigheid-ontwerpers te volgen, noch hun zulks te misgunnen, maar verkiezen liever met dat oude stare heen te gaan; en de uitkomst zal leeren, of het bolwerk van onze Vaderen hecht is, of het nieuwe; althans eere wordt onze god Zalige Vadere op deze wachen niet to bragt, maar wel smaad.” ‘Och! of de Christenen der XVI eenw er zoo overgedacht hadden! dan zou het aan eenige mennen ins i? ‘D? Th pelee zich toen ook op Gods woord beriepen en hetzelve naar hhunne inzichten verdraaiden, niet gelukt zijn, om zoo vele eenvoudigen zand in de oogen te werpen en hen | zoodanig te bedwelmen, dat zij het oude Apostolische | verwierpen om het mteuwe van schreenwers en toon- gevers aan te nemen! Dan zou de Kerk van Curistus niet zijn verscheurd geworden door de treurigste en ge- | vaarlijkste nieuwigheid, die ooit bestaan heeft; wijl uit haar grondbeginsel noodwendig immer nieuwe nieu- wigheden voortvloeijen moeten, die zich alle, tot hoon | van Gods woord en om hetzelve in de oogen der wereld | verachtelijk te maken, op dat goddelijk woord beroepen. Most intusschen Anmerkennissen, die einen opregelwaste wäar-heidlievende ziel schijnt te hebben; möglich verlei, vele opregel, waarheidlievende ziel schijnen, de Geschiedenis der. XK Vide eeuw onpartijdig onderzogen, en met de geheurtenissea onzer dagen vergelijken en daarbij God, die liefde is en die geen God is van verwarring, maar van vrede, vurig om licht en genade bidden; dan zou- den welligt aandrang gevoelen, omnogzestien hon- derd jaren vroeger dan de Dordsche vaderen op te klimmen, en tot het oorspronkelijke, Apostoliesche oude, dat over de geheele wereld in de Catholijke kerk, nog bestaat, terug te keeren, en op die wijze den smaad te wreken, die onzen godzalige veorvaderen, wier echt Christen-geloof, de tmeeste heerlijke hechte kerken, die. nog aan geheel Nederfand hunnen ijver en hun ge- loof verkondigen, gebouwd hebben; die zoo vele voornope RN 4 voor allerlei menschelijke behoef- | den gesticht on begiftigd, welke van | hunne liefde getuigden, Door de Hervorming werd aan- | gedan, toen zij den Godsdienst, die hen die liefde | ten en ellendenh en dien ijver had ingeboezemd,, als vervloekte afgode- | rij, hunne godsvrucht die hun zoo vele opofferingen | had ingeboezemd, als bijgeloof verwierpen! Dan zoue | den vij welligt hun geloof, funen ijver en hunne | liefde navolgende, medewerken, om den vrede aan de | Kerk van Creatsrus te hergeven, waarvan de hervor- | haar beroefd heeft en die noch oudgereformeer- | den, noch afgescheiden, haar ooit | ‘hergeven knnnen! — Er moet niet afgescheiden, maar _ toepebragt, vereenigd worden! Uet uitgaan van de Apostoliesche Kerk, tet afscheiden, het verdeelen, het sckeuren, is door de Apostelen veroordecld en als anti-Christisch gekenmerkt, het is ten eeuwigen dage geschandviekt in Gods onfeilhaar woord! ‘ Wij hebben, om het beleng der zake, dit verslag niet willen afbreken, en zullen in een volgend No melding maken van het Slot Word, waarin onder an dere gezegd wordt: dat een predikant en twintig ge- | meenten, zich reeds van Senontr en van hen die zijn voorbeeld gevolgd zijn, hebben afgescheiden. DE REFORMATIE EN JOHNS. ANDRIESSEN, In een aanteekening op bladz. 18 van zijn werkje, getiteld: Korte opwekhing aan allen die de waarheid vevweevwvve Ueveswe vv vw evevervvuvevuvevuevvevvedur 179 — liefhebben enz, (1), voorkomende, wordt gezegd; » Bij deze nieuwigheid -ontwerpers behoort niet D,o pe Kock, hoewel hij, helaas{ later tot hen is over. gegaan; ook niet D.» Buppine, die zich met de syoode van 1836 en 1337 niet vereenigd, maar voor het tegendeel verklaard heeft; dit zijn ’s mans eigene woorden: » Ik acht das, dat zoo door de Amsterdamsche als door de Utrechtsche syaofe in 1836 en 1837 de eenige ware grondslag, op wel- ken de vaderlandsche Kerk kan voor hersteld ge- rekend worden, is over het hoofd gezien: en het ‘is dus mij, vooral na de afwijkingen van ScnonTE, die tot nog toe zonder openlijke bestrafling zijn, ondoenelijk, enkel op de bloote verzekering van » overeenstemming in de belijdenis, die eerwaarde » vergaderingen, als wettig representerende de vaderlandsche gereformeerde kerk, te erkennen.”’’ De Reformatie voor Mei 1839, vaorzigtig den titel verzwijgende, zegt, onder de rubriek: Berigten: » Dewijl nu wederom (2) in een uitgekomen boekje » ter opzetting der gemeenten tegen den nu ingesla- » gen’ weg ter bekoming van Godsdienst-vrijheid, » uit eene particuliere correspondentie Van D.t Bup= DING een gedeelte wordt aangehaald, waarin men Z. Welferw. doet zeggen, dat hij noch de Amster- damsche synode van 1836, noch de Utrechtsche van 1837 erkent als wettig de vaderlandsche gerefor- meerde kerk representerende; zoo zijn wij genood- zaakt, ter wederspreking van leugen, bekend te maken, dat D.t H. J. Buppinc, op den 1 April 1336, bij scehrifteikke akte aan het Classicaal Bestuur te Middelburg, zich van het Hervormd Kerk- genootschap bebbende afgescheiden, den 21 April op eene Provinciale Kerkvergadering te Utrecht ver- antwoording van die afscheiding en van zijn verbintenis aan de afgeseheidene gemeente gedaan heeft, tot volkomen genoegen der oprieners, en dat dien ten gevolge 4 WelKerw, in de kerkeraadsvergade- ring te Ametérdum, den 25 Apri, het navolgende achter de originele acte der Amsterdamsche synode eigenhandig geschreven heeft: » » Ik ondergeteekende betuig bij dezen met ondere » teekening mijner hand, mijne hartelijke instem- ming met bovengestelde Door de opzieners en afgevaartdigde onderlingen der gemeente Jesu Curise Tr, onderteekende acte van verbinden. Gedanken te Amsterdam 25 April 1836. H. J. BUDDING, In hoe verre de twee bovenvermelde, schijnhaar tegenstrijdige wenig van den Predikant Bup- DING zijn over een te brengen, willen wij niet onderzoeken: die Heer, of Jon S Annriessen, zal er denkelijk wel iets naders over zeggen; zoo als waar-schijnlijk de Reformatie, of de heer Scuonts c. 8. sewve (1) Zie het voorstaande artikel. (2) Er schijnt dus reeds meer over die zaak uitgekomen te ‘zijn, hetwelk ons tot hiertoe niet bekend was; en het zal er waarschijnlijk ook niet bijven, wel zullen antwoorden op de beschuldiging, door An- DRIESSEN openlijk tegen hen ingebragt. Nadat de Reformatie, in dit zelfde N.°, een be- rigt, betrekkelijk de veroordeeling van den Predikant S. van Veusen en den onderling D. G. Barker te Sneek, ieder tot eene boete van f 100, medegedeeld, en er bijgevoegd had: » Meerdere brieven uit Vries- land melden ons, dat de vervolging aldaar heviger wordt , enz.”’ laat zij er op volgen: >» De burgerlijke- en godsdienstige vrijheid is een » al te dierbaar goed voor Neérlands inwoners, dan » dat wij stilzwijgend zoodanige zaken zouden aan- » schouwen. Het ware te wenschen, dat de hooge Rege- » ring door eenen algemeenen maatregel dergelijke vere » volgingen onmogelijk maakte, welke niet anders kun- » nen bewerken, dan het harte der onderdanen te » vervreemden van die regering, welke buitendien » met bezwaren genoeg te khampen heeft.” De regering kan genen anderen a/gemeenen maat- regel, tot het onmogelijk maken van dusdanige vervol- gingen, uitdenken, noch bewerkstellingen , dan eene rondborstige verklaring, dat zij afziet van het Duitsche stelsel der suprematie van den staat, over alle Gods- dienst- gezindheden, ook over die welke haar geen sue prematie-reg¢ kunnen toekennen, omdat zulks lijnregt strijdig met hunne volkomen vrij erkende (1) Godse dienst- begrippen is; en, dat mitsdien, alle geregte- lijke vervolgingen, uit dien hoofde moeten gestaakt worden, en voortaan niet zullen mogen plaats hebben. In allen gevalle zou de partij der onderwerping aan het Besluit van 5 Juli 1836 die door de Reformatie wordt vertegenwoordig, en die, hoe zij het ook ontveinzen moge, dat vermeende regt van den staat facto heeft gehuldig, daarbij niets winnen, Die partij zal alios een voorwerp van afkeer zijn voor hen, die zich niet aaa dit besluit onderwerpen willen, omdat zij meenen, zulks in conscientie niet te mogen doen, betzij de vervolging ophoude, of voortgezet worde. In het eerste geval, zouden zij, die tegen de onderwer- ‘ping zijn en gebleven zijn, (want aanvankelijk waren allen er tegen), departij, die zich onderwerpen heeft, blijven verwijten, dat zij nieuwigheden heeft inge- voerd en dus eene nieuwe Secte uitmaakt: in het an- dere geval, zal de vervolging de verbittering der ver- - yolgden en hunne aanhangers, tegen haar meer en meer doen toenemen. Wij betwisten aan geene Godsdienst- gezindheid hoe ook genaamd, de vrijheid, om bet Hoofd van den Staat even al - S de Anglikaansche kerk in Engeland en de evangelische kerk in Pruissen, als haar kerkoppen opperhoofd te erkennen en aan hetzelve, als zoodanig het regt van suprematie op te dragen, en van het zelve organisatien, lithurgien, gebeds-voorschriften. Nedere Aan net Borav van pp CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN te Grave, B. N. ah co) 180 — enz, enz. aan te nemen, en de benoeming, of goed- keuring harer leeraars, onder welke benaming dan ook, over te laten: maar wij beweren enkel zoo als wij altijd beweerd hebben, en volgens het Catholijke principe moeten blijven beweerd hebben, dat het lijnregt strij- dig is met elk verstandig denkbeeld van Godsdienst- vrijheid, als een gouvernement deszelfs suprematie wil uitstrekken, tot zoodanige Godsdienst - gezindhe- den, welke de suprematie van den staat, als strijdig met het evangelie en met de inrigting der Christen Kerk beschouwen, gelijk dan ook het vorstelijk Hoofd der Anglikaansche Kerk zich geenerlei suprematie aanmatigt, over die Godsdienst-gezindheden, welke niet tot de Anglikaansche kerk behooren. Moge ons government, dat, zoo wel als de Engelsche regering een vrijheidlievend volk te bestürmte het, in dat opzigt het gedrag der Engelsche regering navolgen en het Duitsche stelsel Jaten varen, et welk al te strijdig is met den aard der Nederlanders en met de Godsdienst-begrippen van een zeer groß gedeelte derzelve, dan dat de volharding bij dat stelsel niet immer een bron van misnoegen, one rust en spanning zijn en blijven zal. Hoeveel verdeeldet en verbittering tusschen de protestanten, die oorspronkelijk tot hetzelfde kerkgenootschap behoorden, zou men hebben voorgekommen, als men de erste afgescheidenen noort vervolgd had, als men voordeel met de lessen eener treurige ondervinding had gedaan. De afscheiding is er door beyorderd; eene scheuring der afgescheidenen is er door te wee gebragt; de godsdienstige partijschappen zijn vermeerderd; wij bejammeren die gevolge in -ons klein vaderland, ’t welk boven alles rust en een-dragt noodig heeft; maar, — wij hebben ze yoors speld, zij waren te voorzien! ogt men dan, (waartoe welligt de omstandigheden tegenwoordig gunstig zijn) eindelijk afzien van een stelsel, dat, vooral in een land als het onze, altoos weerstand ontmoeten zal, omdat het strijdig is met het karakter des Nederlandschen volks. HS fe ste En dat men niet denke, dat wij, zoo sprekende en de Godsdienst-vrijheid van allen verdedigende, iets anders beoogen dan het belang en geluk van het gouvernement, het welzijn en de rust des vaderlands; want, sion zal niet kunnen ontkennen, dat al de twisten, die sedert eenige jaren tusschen de protestanten in ons vaderland hebben plaats gehad en nog plaats hebben elken verdediger van het Catholicismus, ruime stoff opleveren, om de voortreffelijke leer en inrigting der Catholijke Kerk, in het helderste daglicht te s en dat die twisten grootendeels zouden zijn v men geworden, als de regering de afges niet vervolgd, hunne onderwerping aan van 5 Julij 1836 niet tot voorwaarde hunne gesteld "had: 9°. < Zie verder, het Byvoegeel. Ad, da ie Com! "0 om ” BIYVOEGSEL TOT DE CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN. Van Zaturdag den Juni 4839. Dit Biyyoresx wordt aan de Geabonneerden gratis afgezonden. DE GRIEKSCH-CATHOLIJKE KERK IN vermeerderden of verminderden naarmate van de om- RUSLAND. standigheden en van den trap, welke de Moskovits- N sche magt bereikte. a langdurige ondermijningen, kwellingen en ver- Het is onwaar, dat de vereenigde Kerk, in eenen volgingen, is het Russisch gouvernement, door de Staat van veering gevallen zij. Als dit zoo ware, onwaardigste en onregtvaardigste middelen, zoo het zouden noch de vervolgingen, noch de wederstand, ooit Bchijnt in zijn doel geslaagd, om de vereeniging van hebben plaats gehad: en intusschen begon keizerin dat gedeelte der Grieksche Kerk in Rusland, het- Caruarina, in 1774, het werk der vernieling en bee welk met den Apostolischen Stoel vereenigd en Ca- roofde den Grieksch-Catholijken Godsdienst van ¢waalf tholijk was, met het Russische schisma zonder ver- honderd kerken; in 1775, beloofde zij plegtig dezel- dere omwegen,. tot stand te brengen. Na vele voore ve niet wieder. Meer te zullen onnenen. Van toen af werd loopige, deels listige, deels geweldadige maatrege het geweld, door list vervangen en het werk der on- Jen, schrijft eene ukase van | Maart  de eerste jaren van zijnne regering, benoemde kei- Ferwijl dat gouvernement, list, verleiding en geweld zer ALEXANDER, zonder de goedkeuring van Rome, bezigt, om de bevolkingen, die met Rome vereenigd achtervolgens den aartsbisschop van Polock en den n, tot het verzaken van haar gelöt te dwingen, is bisschop van Luck tot metropolitaan, Mgr. Burnax. Heb onbillijk genoeg, om zijnne slagtoffers in de oogen welke hen in die waardigheid is opgevoled, verwierf van de Catholijke wereld te schandvlekken, door te den 20 December 1818 van Paus VII eene in- jerszekeren » dat zij zelven, meermalen en dringend, stallatie bulle als bisschop van Breesc; doch zijne orhare’ vereeniging met de schismatieke gouvernements- thodoxie vreezende, beval het Russisch gouvernement, kerk hebben verzocht (1)! Zie hier wat er van de de Grieksch-Catholijke seminaristen van die der La- waarheid der zaak is. tijnsche kerk af te scheiden; voor de eerstgenoemden De Grieksch- Catholijke seminaristen van die der La- waarheid der zaak is. tijnsche kerk af te scheiden; voor de eerstgenoemden De Grieksch- Catholijke seminaristen van die der La- waarheid der zaak is. tijnsche kerk af te scheiden; voor de eerstgenoemden De Grieksch- Catholijke seminaristen van die der La- waarheid der zaak is. tijnsche kerk af te scheiden; voor de eerstgenoemden De Grieksch- Catholijke seminaristen van die der La- waarheid der zaak is. tijnsche kerk af te scheiden; voor de eerstgenoemden De Grieksch- Catholijke seminaristen van die der La- waarheid der zaak is. tijnsche kerk af te scheiden; voor de eerstgenoemden Polock eene bijzondere akademie opgerigt. Kerk, is haben oorsprong verschuldigt aan de vereee. In 1828, vernietigde het gonvernement onderscheinig der schismatieke Grieksch-Russische kerk met || dene kloosters der Basilianen (1) in het bisdom van Luck, de Kerk van Rome, die omstreeks het jaar 1440 plaats In 1831, werden te Moscou nieuwe missalen ge- had. Die vereeniging werd in 1595 voltooid en eene drukt, ten gebruike der Grieksch-Catholijke kerk. talike bevolking, in de Russische en Poolsche pro- In 1832, werden bijoa al de kloosters der orde van d vineien ‘verspreid, verzaakte het schisma en werd Catho- H. Basinius vernietigd en, bij uitgevaardigde ukase os lijk, met behoud van derzelver bijzonderen Ritus, ten ge- verboden, alle godsdienstige gemeenschap tusschen i BS volge eener authorisatie van den Apostolischen Stoel. Catholijken der Latijnsche Kerk, en die der Gricksth fy C Het is niet waar, zoo als de Apologisten van het vereenigde Kerk genoodzaakt, om hunne >. Grieken der provincie, bekend, der den naam van godgeleerde studien te Petersburg te doen met de’ ~~ Kilein-Rusland zich oogenblikkelijk van hunne gemeinen schismatieke geestelijkheid, en het collegie der vereenig- afscheidden; wie met de geschiedenis bekend deGrieksch-vereenigde werd veranderd in eene afdeeling van het is, weet, welke geweldenarisen Rusland, gebezigd synode, welke afdeeling thans, op hare beurt, verni heft, tegen de Grieksch-vereenigde bevolkingen; zij tigd is gewordens Lae ————— “woe & In 1834, werden met geweld en onder bedreigingen's, (1) Het is inderdaad ergerlijk, een Fransch zoogenaamd le- de nieuwe missalen, breviers en ceremonien der schise : gina met den ouden zuurdeesem van het Gallicanismus Sioa mette da blad : Le Journal de la France, als medepligtige ——S ee We in de misleiding van Europa, te zien optreden, (I) De oudste Religieuse orde der Grieksche Kerk, M2 muatieke Russische kerk ingevoerd. Alle die flagrante schendingen der aangegane verbindtenissen, tot welker naleving de muatieke Russische kerk ingevoerd. Alle die flagrante schendingen der aangegane verbindenissen, tot welker naleving de muatieke Russische kerk ingevoerd. Alle die flagrante schendingen der aangegane verbindenissen, tot welker naleving de muatieke Russische kerk ingevoerd. Alle die flagrante schendingen der aangegane verbindenissen, tot welker naleving de muatieke Russische kerk ingevoerd. Alle die flagrante schendingen der aangegane verbindenissen, tot welker naleving de muatieke Russische kerk ingevoerd. Alle die flagrante schendingen der aangegane verb Souvereinen van Rusdand zich verbonden hatten, bragten den levendigsten wederstand der geöffnete te weeg. De Grieksch Catholik geestelijk-heid protesterede in massa; vier.en vijftig priesters, protestereden in cene enkele localiteit, en die moddige daad werd gestraft met de deportatie van drie hoogver erde geestelijken naar het binnenste van Rusland. Nad de vernietig der vereenigde kerken, ging het Rassch gouvernement tot an confiscatie over: het installeerde er zijne schismatieke priesters, gelijk zulks plaats had te Poezaiou, te Radond, te Uzmany en vele andere, plaatsen. De kerk van Poczaiou is de bisschoppelijke zetel van den schismatieken bis- schop van Volhynié geworden, zij is thans in het bezit van een Russisch klooster, uit vijftig Monniken bestaande en rijkelijk begiftigd. De kerk van Radond: is met geweld ingenomen na een gevecht met de inwoners dier stad, die, gedurende drie dagen hunne kerk bewaard en verdedigd hadden;. die van Uzmiany is ingenomen geworden, nadat de Kerwaardige Mine: xt, die er zich met de inwoners der stad tegen verzet had, naar Siderié verbannen was. Gewonlijk, intusschen, bedient zich het gouverne- ment van het volgende middel, om te doen gelooven, dat de inwoners zelve medepligtig zijn aan dat werk - der boosheid: men tracht den eenen of anderen inwo- ner van een dorp over te halen, tot het teeken En van een verzoekschrift; zoodanig verzoekschrift vraagt de herroeping der vereeniging met de Catholijke Kerk; dat verzoek wordt-gevolgd, door het confiskeeren der kerk, ten behoeve van den Russischen Godsdienst; het dorp wordt erkend, als belijdenis.doende, van de Russische religie en de inwoners worden gedwongen, om de gebruiken der Russische kerk te volgen. On- der Carnanina II, gingen cenige dorpen van den Grieksch Catholijken ritus over. Doch tegen woordig is het aan allen, die tot den Grieksch Catholijken ritus behoore, verboden ritus over te gaan. De vervolgisgen, waaran de Grieksch-Catholijke Godsdienst in Polen is blootgesteld, hebben het getälter der Geestelijken zoodanig verminderd, dat in het gouvernement van Wittebsz de huisvaders genoodzaakt zijn, zich tot eenen huis-godsdienst te bepaler. De voornaamste inwoners dier ongelukkige provincie, hebben ongelukkig gemeend, dat het hun pligt ware, om aan den keizer een verzoekschrift in te leveren,. waarin zij de geweldenarijen ontvouwden, welke tegen de talrijke bevolking dier provincie werden gepleegd, om hen tot het verlaten van den Grieksch Catholijken Godsdienst te dwingen. De gouverneur-generaal van Witessel, heeft van zijnen invloed gebruik gemaakt, om de uitwerking van dat verzoekschrift te beletten. De adel van het gouvernement van Hilohilen, heeft zich over het ontoereikend getal van Geestelijken be- klaagd en daartegen voorziening verzocht; in plaats van dat verzoek toe te staan, heeft  Die beide acten werden gevolgd door een algemeen verbod-vyan over Godsdienst te spreken in de adressen * tot den Latijnschen _ * * dig gelöst, is diep in de harten de en verzoekschriften des adels. Op onderscheidene plaatsen hadden de boeren vere zoekschriften ingeleverd, ten behoeve der Grieksch Catholijke Geestelijkheid: men heeft zulks voor ’t vervolg ijverboden; zij mogen zich voortaan niet anders, dan tot hunne. respectieve Heeren wenden. De Grieksch-Catholik, die werden beperkt tot die van Lithauen, en Wit-Rusland en de Geestelijk-heid werd uitgenoodig, om de vereenig der Grieksch Catholik kerk met de Russische kerk, te verkondi-gen. Om des te gemakkelijker dat doel te bereiken, won het Russisch gouvernement, door goud en eereposten, vier Bisschoppen, die door den keizer be= noemd waren, zonder toestemming van den Apostolischen Stoel en die niet gelijk de Kerkwetten yoor-schrijven, uit de Basilianen genomen waren, Die Bisschoppen zijn de Heeren Sicmaszko, Luzxnsk1, Lun-Ko en “ansxt: zij beloofden aanstonds zich tegen het herroepen der vereeniging niet te zullen verzetten,s ingevalle men er het volk toe mogt kunnen overhae len. De mannen, die zich aan Rusland verkocht hadden, waren, naar het voorbeeld van het Russisch gouvernement, bij uitstek werkzaam en poogden de be-volkingen hunner diocesen tot het schisma voor te bee. reiden, door verleiding, intrigue, bedreigingen en geweld. Op die wijze bezigden de minister Bu Upow, en de Bisschop Stemmaszko de schandelijkste middelen, om, an den eerbiedwaardigen metropolitaan Bunnax zij-ne onderteekening der acte van vereeniging met het, schisma, die zij opgesteld hadden, te ontrukken. De waardige Prelaat protesteerde tegen de geweldenarij-, en, die men het ondergaan, hij verwierp dig) Ladue: Schandelijke voorstellen, hij stier ko werd in een Russisch klooster te Petersburg begraven. De Bisschöpfskt sie mich zu einem het lokalen van hun verraad: de keizer zond hun eenen decos ratie, met eenen brief, die de volgende woorden ihre het „Voor den ijver, dien gij getoond hebt, om de „verreenigde Kerk terug te brengen, dot haren oore „spronkelijken ritus.”’ ist i> bet totaal Tegenwoordig vertoont zich een nieuw feit van eenen, zeer dreigenden aard voor het Catholicismus in Polen; de benoeming namelijk van een Opperhoofd voor de Catholghe geestelykheid in Polen in den persoon; van den Bisschop Ienatius Pawtowskx1, staat in een, slecht gerucht en die keus bewijst duidelijk, het van het Russisch gouvernement, om de Catholijke kerk; — in Polen van den Apostolischen Stoel af te scheuren. Op die wijze, oefent Rusland de verdraagzaam uit, die zoo hoog wordt geroemd door de welke door de Russische kanselarij bestagr Wij stellen echter de zaak der Griekseh ke kerk in Polen, welke die der geheele Catholi-, citeit is, niet hoopeloos. De energie van een leven= rgeworteld, en deze zal haar den moed tot wet weerstand inboezemen, dat de geheele Catholi door, vurige gebeden die zaak den Heer nat en de uitkomst aan Hem toevertrouwe! = DE SYMBOLIEK of verklaring der leerstellige sirgdpunten, tusschen Catholyken en Protese tanten, volgens derzelver openbare Symbolische - geschriften, door D.” J. A. Miurer, in les ven hoogleeraar aan de Universiteit. van Munchen, Ridder van de St. Michaels-orde, enz., enz., uit het Hoogduitsch vertaald, naar de vierde verbelerde uitgaaf, door Taroporus Brouwer, R. C. Priester. Kerste Deel. Te Rotterdam, 69 C. J. Boray, Eindelijk hebben wij het genoegen, aan onze lezers de uitgave van het eerste deel van dit nuttige en vooral yoor ons vaderland onschatbaar werk te kunnen berigten. Onder de werken over de godgeleerdheid, die in lateren tijd het licht zagen, verdient naar het algemene oordeel van het Catholijke Kuropa, Mienners Symbolick den eersten rang. Deze woorden van den eerw. Vertaler, in den aanhef van het voorberigt, bevatten geene overdrevene lofrede. De heer Lacuat, bewerker van de Fransche verialing, citeert in zijne voorrede onderscheidene oordeelvellingen over hetzelve van de meest geachte tolken der Catholijke opinie. Wij werde hier schlechtes eenige overnement, wijl degelye, naar ons gevoelen, de Symboliek het best caractere. Men vindt dezelve in de » Algemeiner Religions- und Kirchenfreund.” (VII Jaargang, 1, Heft 1833). Wij zouden, dus leest men daar, zekerlijk te laat komen, indien wij voorgaven, de algemeene aan-dacht te willen inroepen, ten opzigte van een werk, dat naauwelijk twee maanden in het Jicht, reeds een ‘tweeden drink beleeft (1). In het Latijn en Italiaansch vertaald, wordt Méuuters Symboliek met de eenstemmige toejuichingen der Catholijken begroet...ee- Wij schroomen het niet te zeggen, het werk, waarvan wij spreken is een nieuwe dageraad voor de Catholijke Kerk....” Het is niet min der leerzaam voor de Protestanten; het doet hun met de geschiedenis in de hand, het weefsel en de outwikkeling hunner leer zien, terwijl het hun te-vens de Catholijke leerstukken in al derzelver zuverheid en klaarheid aantoont  ziet. Ook verscheen in mrgehactione vertaling die ook door de Br che Société Nationale etcs, werd uitgegeven, sing door: op deze wijze, stelt hij de leerstellige verschillen in het helderste licht.. Een geest van orde en ontleding, klaarheid van uvitdrukking, kracht van redenering, verhevenheid van denkbeelden, frischheid van koloriet en een diep Godsdienstig gevoel: alles loopt te zamen, om aan dit werk bekorlijkheid te ver- schaffen. Men zal ons, na het aangevoerde, zekerlijk wel van de moeite ontslaan, van het werk in zijn geheel te ont-leden. Wij willen{hier enkel de hoofddeelen opgeven, die in verscheidene onderafdeelingen gesplitst, het erste deel uitmaken, te weten: Na deinleiding welke eene keurige verhandeling bevat over de bronnen der Symboliek, zoo der Catholijken, als der Protestanten, volgt het 1 hoofdstuk, over de verschillen in de leer, over den oorsprong van het kwaad. Het tweede hoofdstuk handelt -breedvoerig, over de erfzonde en hare gevolgen, terwijl in het derde de tegenstellingen in de leer der regtvaardigmaking, en, in het vierde, die over de H, Sacramenten worden uiteengezet-flet tweede deel, waarop wij nader zullen terugkomen, wijkt in belangrijkheid van in houd voor het eerste niet: wijl in hetzelve de leerstellige verschillen over de kerk en hierarchie, benevens de kleinere Protestantsche secten verhandeld worden. De vertaler heeft Overigens het werk met een kort overzigt van het in Duitsehtand over en weer geschrevene, in betrekking tot de Sijmboliek, en daar-enboven met menige ophelderende noot verrijkt; terwijl de levenschets van den verdienstelijken, voor de wetenschappen, helaas! te vroeg overleden schrijver, een gedeelte uitmaakt van het voorberigt des Eerw. Verhalters. 