Catholijke Nederlandsche
None
In mijne erste verdedigung van het Catholijke ges loof, betrekkelijk de vereering der Heiligen, het kann de Catholijke Kerk deze vereering, volgens de leer der Apostelen (2), haren geloovigen aanraadt, alhoewel zij het vereeren der Heiligen, nemand als pligt voorschrijft. De Anonymus meent, dat deze vereering eerst sedert gisteren door den Paus voorgeschreven ij, en hij beweert uit de geschiedenis der Kerk te weten, van waar de Catholijken hunne Heiligen heben ontleend. Doch hij heeft hoogst waarop 3ij den Kerkgeschiedenis nooit gelezen, noch verstaan, wijl het hem anders niet onbekend zou kunnen wezen, dat de zoogenaamde Notolitia Martyrum, de dagen, waarop 3ij den marteldood ondergaan hebben, bereids in de tweede eeuw,, gevierd werden. De gemeente te Smyrna, schreef in die eeuw, aan de gemeente van Philamelium, dat zij voornens was, om op de plaats, waar de beenderen rustten van den Hl. Potycarrus, die haar Bisschop gewe Et, en het jaar 168 ter dood gebragt geworden is, jaarlijks bij-een te komen, om zijne nagedachtenis te vieren (3). Bij TerrULLIANUS en Cyprianus (4), welke eerste in 1, Ra Ee i eee (1) De Eerw. Heer Heinemans, heeft ons dit stukje in het Hoogduitsch.gezonden, met verzoek om het vertaald in den Godsdienstvriend en in de Catholyke Nederlandsche Stemmen,. te plaatsen. % (2) Heer. XIII. 7. (3) Eves. Lib. IV. Cap. 15. (4) Témuntiuan. de corona militum. 3 Ciypr. spit, 37, 48. de eeuw leefde, komen vele plaatsen hierover voor. Ter Tonnius schrijft: wij dragen de offeranden, ophet feest der magedachtenis van hunnen dood, den Heere op! En Cyprianus vermaant, dat men den dag des doods der Martelaren, naauwkeurig behoort op te teekenen, opdat men hunne nagedachténis vieren en offeranden en geschenken aan, dezelve brengen kanne- Tegen deze bewijzen zal de Anonymus, zeker niets kunnen inbrengen; ook zijn er vele geleerde Protestanten geweest, die over dit onderwerp geheel anders geordeeld hebben, dan Anonymus zich uitdrukt. Bijv. Bisschop Ricuarp Movrascu van Nouwith, een Engelschman, beweert, dat de geheele Christen-undsheid, hetgeen niet ontkend kan worden, gelöt heeft, dat de Heiligen in den Hemel voor ons bidden, en dat diensvolgens de smeekingen tot hen en hunne voorbede, voor goed beschouwd moeten worden, en dat de Catholijken daardoor het Middelaars-ambt van Curistus niet verminderen. Ook verklaart zich deze Bisschop, ten voordeele der beiden (1); doch mijn heer de Anonymus, vindt het aanstootelijk en bijge-loovig, om te gelooven, dat de Heiligen, door God wonderen verrigten... “al hij het dan nog langer als onzin beschouwen, als ik hem den gestorvene aanstoo= ne, die men in het graf van Exisa legde, en die het leven herkreeg, toen hij diens beenderen aanstootelijk vinden, dat de Christenen te Hphese, in de tijden van den H, Paunus, diens zweetdoek, op zieken legden, die daardoor genezen werden of dat de Christenen te Jeruzalem, de zieken in de schaduw van Pernus bragten, die insgelijk de gezondheid here kregen. Hebben de beenderen van Exisa, de klees deren van Paunus, en zelfs de schaduw van Petrus, zulke wondervolle gedaan (2)? Voorzeker niet, maar het was God, die door zulke wondervolle genezingen, het geloof en het vertrouwen der willen beloonen. Heeft God zijne wel- gezindheid jegens de zijnen veranderd? Heeft Hij iets van zijne magt verloren? Neen, Hij is onveranderlijk! Mijn heer de Anonymus maakt mij*voorts de opmer- king, dat ik moest ophouden, aan het net van Pu Trus te trekken, wijl, daar ik aan de Doede zee woon, waar geene visschen zich bevinden, mijne moei- te‘vergeefs is. Wat de visschen aangaat, er zijn er misschien veel meer, dan Anenymus zich verbeeldt, en als het ons vergund wordt, onze netten uit te were pen, dan houde ik mij overtuigd, dat, de honderden, weldra tot duizenden zullen aangrocijen, doch daar te- genwoordig onze handen n og gebonden zijn, en ons elke visch, dien wij in ons net zouden opnemen, duur te staan zou komen, zullen wij zoo lang, yolledig aan den wil van God onderworpen, geduldig verbeiden, tot dat het den Visseher van alle visschen, zal behagen, ook diegenen, die hier aan de Doode zee, ronddoolen. (2) Rea. XIM. 21. Act. Apost. LX. 19, XII. 15. 16. To het levende water terug te voeren! Verder verheugt zich mijn heer de Anonymus, over de broederlijke lief-de, welke onder de Catholijken en de Lutherschen in die streek heerscht, wijl eenige reeds zoo verlicht zijn y dat zij met elkander het nachtmaal houden! Ik moet uw met droefheid verklaren, dat het niet prijzenswärlig zijn kan, waar de verlichting zoo ver gaat, dat men, om den vriend des keizers te zijn, zulk ee pe broederlijke liefe onderhoudt en zijn gelöff ver-Joochent; doch, wat zijn dat voor Catholijken, die gulk een gemeenschap aangaan? Zij toonen hierdoor hunne onwetendheid en hunne onverschilligheid in de gewigtigste aangelegenheden te kennen. Zij zijn geijk een’ broozen rietstengel, die door elken wind, nu eens naar deze en dan weder naar gene zijde geslinigerd wordt. Het zijn ligtzinnigen, die van hetgene, wat zij moeten gelöven en doen, niet doordrongen zijn; hun toestand wordt elken dag erger. De ondere vinding bevestigt hetgene, wat ik hier zeg, zijn enkel Christenen in naam, zonder ware kennen van hunne pligten, elke dweeper kan hun hoofen en hart doen doclen, en aan hetzelve valsche en schadelijke grondstellingen inprenten, zij zijn even zoo gebstemd als de verleiders, onder welke zij geraakt zijn, zij laten hun’  VII. 15. HEIREMANS, Reprechtstad an den Eider, 1838. Pastor en Missionarig. DE KERKELIJKE ZAKEN IN PRUISSEN. Hoe langer de verwikkelingen, door de asnmatigin- gen van het tijdelijk gezag in Pruissen, en deszelfs inbreuken op de regten der Catholijke Kerk, ontstaan, blijiven voortduren, zoo meer vertoont zich de groot- heid en onverwinbare kracht der Catholijke hierarchie, en de magteloosheid der materiel magt! Men heeft de eriminele instructién tegen den Aartsbisschop van Gne- sen en Posen begonnen: de Prelaat geeft geenerlei antwoord, op de vragen, die hem gedaan worden: hij erkent het gouvernement, als zijne wettige overheid in tijdelijke zaken; maar hij weigert aan hetzelve, eee nig gezag in geestelijke zaken toe te kennen en zich, waar het geestelijke zaken geldt, aan deszelfs regt- bank te onderwerpen. i Von ALTENSTEIN vaardigt instructién en bevelen uit: maar de geestelijkheid antwoordt, dat zij in kerkelij- ke zaken, aan de Kerk, en niet aan de tijdelijke magt moeten. Gehörzamen. Dr. Hiiscen zet zijne dubbelhartige taak op eene ellendige wijze voort: hij deelt verminkte gedeelten. mede van de pauselijke Breve en vertelt, in parene thesis, dat zij door den koning is geplaceteerd! De opperpresident von BopeLscnwine maakt tevens bekend dat hij wit zich zelve handelt, en geene gemeenschap onderhoudt met zijnen Aartsbisschop, wiens Groote Vicaris en Sub-gedelegueerde hij is. - Door dit een en ander zullen zij zich beiden slechts met nieuwe schande beladen: want te vergeefs heeft men getracht, de pauselijke Breve, die men als eene .concessie van den kant des H. Vaders tracht te doen voorkomen, te verdonkeren: de-inhoud dier Breve, die men zoo zorgvuldig heeft trachten geheim te houden, is thans geheel bekend. Wij zullen eene naauwkeurige vertaling derzelve in ons volgend N.° mededeelen; en dan zal. men ligtelijk bespeuren, dat Dr. Hiiscen zich niet lang door kunstgrepen zal kunnen dekken, maar zich hoe langer zoo meer, als eenen lafhartigen ver- rader van de zaak zijns Aartsbisschops, welke die van den Apostolischen Stoel en der Kerk is, zal 1en toon stellen, als hij niet volledig aan den inhoud der Breve voldoet. Sorsterberg, den 26 July. Heden is de eerste Steen voor ons nieuw te stichten kerkgebouw, door den Hoog Eerwaarden Heer Aartspriester van het Utrechtsch Kerkdistrict, plegtig gewijd en door Jonker Crarues Tueopor Jean Bosch van DrakensTeIn. 1.5te Luite- nant bij de Dragonders, gelegt geworden, welke den grond voor Kerk, Pastorij en Kerkhof vroeger goed- gunstig had geschonken. AANKONDIGING, Bi A. SCHIKHOFF, Boekdrukker en Boekverkooe per te Utrecht, is van de pers gekommen: Mayne nalatenschap aan de Kerkleeraars en Benes ficiarissen der Engelsche Kerk. BRIEVEN over den tegenwoordigen toestand der door de wet gevestigde Kerk in Engetanp en Iernanp, door WILLIAM COBETT, Schrijver der Geschiedkundige Brieven over de Hervorming enz. Uit het Fransch vertaald en met eenige korte aanmerkingen vermeerderd, dooree. M.D. NB. Dit werk wordt niet in Commissie verzonden, Prijs St 1-60. ; Aan net Bursau vAN pp CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN te Grave, B, N.° 285 Nommer 33. | : e. “Be emit hen a ee « 2 N BOT RITA RUUTO - “GODSDIENST, STAAT-, GESCHIED= EN LETTERKUNDE ~) 273 oi 18 AvaGusTus 1838. 3 CATHOLISKE NEDERLANDSCHE STEMMEN OVER Als Jesus dit gezegd had, hebbende de oogen ten Hemel opgeheven, reide His. - ‘Heilige Vader bewaar hen, die Gy my gegeven hebt, in uwen naam; opdat ty één sin, gelyk wy seee En ik bid niet. alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun woord in mi geloove sullen: opdat zy allen een sgn, gelyk Gy, Vader, in my en ik in U: dat ‘2% ook in ons mogen een zn, opdat de wereld geloove, dat Gy my geronden hebt. En ik heb hun de heerlykheid gegeven, die Gy my gegeven hebt: opdat zy souden den zyn, gelyk wi ook één tin. Ik in hen en Gi in my, opdat zy volkomenlyk dén syn: en dat de wereld — wete, dat Gi my gezonden hebt. Joann. SVIITe Op dit blad ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervolgd, kan worden ingeteekend aan alle Post Kantoren, en Cal bij de voornaamste Boekverkoopers in het Rijk. Hetzelve wordt met den Post verzonden voor den prijs van $8.50 In het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen moeten geschieden. Alle — abonnementen kunnen worden opgegeven aan het Postkantoor, te Grare; geene andere dan gefrankeerde Stukken en Brie- wen sullen ‘door de Redactie worden aangéenomen. — Aankondigingen worden tegen betaling yan 15 Centen den Regel geplaatst. Voor Belgié kan men abonneren aan het Postkantoor te Antwerpen. BREVE VAN ONZEN H, VADER GREGORIUS “XVI, AAN HET METROPOLITAN-KAPITEL VAN KEULEN. Aan onze geliefde Zonen den Proost en Kanunniken van het Metropolitaan- Kapitiel van Keulen. D. Brief van 19 December des vorigen Jahres, waarin gij ons berigt hebt, geliefde Zonen! dat gij eenen kapitulairen Vicaris gekozen had, als ook die, ‘welke de gekozene ons reeds den 5 derzelfde maand geschreven had, om zekere volmagten te bekomen, zijn ons niet geworden voor den 7 April Il. Het is alleen daaruit genoegzaam duidelijk, dat het geschrift, waarover gij ons in uwen jongsten brief spreekt, als den. 12 Maart van dit jaar verschenen en vervolgens gedrukt geworden zijnde, op geenerlei wijze van ons en van den H, Stoel heeft kunnen uitgaan, in den -zin waarin hetzelve vervat is; en wij ontveinzen niet, ‘dat bijnd alles, wat in dat geschrift gevonden wordt, a ‘is aangevoerd tegen de bedoeling, die. in onzen naam werd beteekend; want de bekommering vernomen heb- bende, die velen in dat Aartsbisdom kwelde. be- trekkelijk het gebruik der spijzen hij het naderen van den Vaste,  ‘doen weten, dat wij, door den treurigen toestand dier ‘Aartsdiocese getroffen, vergunden, dat de geloovigen die hetzelve bewonen, genot zouden het-zelfde indult, het zelfde indult, het vorige jaar was uitgevorden, door den Kerwaardigen Broeder CLE- mens Aucust, Aartsbisschop van Keulen. Overigens hadden wij hem geenerlei last gegeven, om iets te verklaren daarover, dat gij het beheer der Kerk had in handen genomen en over de verkiezing van eenen 3? >: kapitulairen Vicaris. Wij hebben ons met opzet ont<“"" houden, van iets betrekkelijk die zaken te beslissens’ => zoo als wij ons daarvan zelfs nu nog onthouden dagr ~..; --2 wij, al de omstandigheden van het feit, noch opeene % "3 | voldoende wijze kunnen weten; noch behoorlijk overs 5 & 3 wegen en dat evenwel daarvan de volkomene waare: ~~ Ai deering van het regt afhangt. Die kwestie dus geheel, der zijde latende en, vole Gens den universeelen Last van het Apostolat, dat wij uitoefenen op het. geestelijk welzijn der geloovi- gen en op het geldig beheer der kerkelijke jurisdic- tie lettende, heben wij gedoogd dat diegene zelf, die er overigens de bediening van Groot-Vicaris, tot an de gewelddadige vervoering van den Aartsbisschop had uitgeoefend, het Aartsbisdom besture. Wij be- grijpen echter, dat het, om allen twijfel weg te ne- men, en de gerustheid der gemoederen te weeg te bren- gen dienstig zij, thans uitdrukkelijk te verklaren, wat wij tot hiertoe metterdaad hebben getoond. Wij vergunnen dus, dat onze geliefde Zoon Joan- nes Huscen, Deken van het kapittel met het beheer der Keulsche Kerk belast zij, als Vicaris-Generaal van den Kerwaardigen Aartsbisschop Clemens AuGuUST, tot dat hij op zijnen zetel zal hersteld zijn, of wij daar- in. op eene andere wijze zullen voorzien, zoodanig evenwel, dat hij dien Titel voere en behoude, in alles, wat hij zal te verrigten hebben en dat te kenkel als bot noodig zijn zal, gebruik te maken van de vijfjärige volmagten, hij zich als sub-gedelegueer de van denzelven Aartsbisschop uitgeve. En hier willen wij niet, geliefde Zonen! dat uon-beKkend zij, dat wij niet weinig onzeker zijn geweest en dat wij geaarseld hebben, om deze partij te kieszen, tot welzijn der Kerk van Keulen, uit hoofde van zekere aan den H. Stoel bekend gemaakte fei-ten betrekkelijk den vorm van beheer, tot hiertoe, door denzelven Deken gebezigd. Ingevalle die feiten echt waren, zouden zijn ons zeker smartelijk zijn, en onze afkeuring volkomen verdienen, omdat zijn strijdig zijn met de canonnieke regels, welke zelfs bij en waarlijk vacanten zetel, alle inovatien ten nadeele van de Kerk of van den Bisschop verbieden. Hem, bij eenen brief van dezen zelfden dag bevelende, dienaangaande eene naauwkeurige rekenschapte geven, bevelen wij hem ook vooral ons zijnne volkomene onderwerping aan de Apostolische vitspraak, over de leer van Hermes uitgebragt, te bewijzen en ook de onderwerping ‘te vorderen, voornamelijk van de Catholijken, die met het onderwijs in de diocese zijn belast, als ook om zich in de zaak der gemengde huwelijken op geenerlei wijze te verwijderen van de regels die sangewezen zijn, in de bekende Breve van onzen voorganger Pius VIII en in de instructie door den Kardinaal Anpanr, roemrijker gedachtenis,onderteekend. Thans nader tot u komende, geliefde Zonen! ont-kennen wij niet dat de smart die wij onlangs gevoelenden eenige leeniging heeft ontvangen, uit uwe beide brieven van 10 Februarij en 29 Maart van dit jaar, die ons echter niet zijn toegekomen, dan bijna aan het einde der vorige maand. Want gij hebt niet aleleen diepe gevoelens van gehechteid en eerbied je Gens ons en jegens dezen Stoel van den gelakzaligen Perrus getoond, bereid zijnde, 6m aan alle onze beveren te gehörzamen; maar gij hebt ons uwe ziel geopend en gij hebt onbewimpeld erkent, dat gij niet zeer wel had gehandeld, toen gij ons ongunstige zaken schreeft betrekkelijk uwen doorlachtigen Prelaat, voor al in den tijd, toen het. gemeenschappelijk belang ten zij-nen voordeele, met eenen levendigen luister had behoore te schitteren. En voorzeker, kon het gedrag dat gij gehouden hebt, als het wel onderzocht werd, u’zelven niet anders, dan geheel ongepast voorkomen. Wage gij hebt op die wijze, oglichkeit schijnen toe te gevänken van het burgerlik gezag en u eenigermate met deszelfs pogingen te vereenigem Zoo gij integendeel met eene Apostolische vrijheid en standvastigheid, zoo als billijk was en er zich eene gunstige gelegenheid toe ‘anbood, de zaak van dens zelven Aartsbisschop, welke die van den H. Stoel en van het geheele Episcopaat en diensvolgens van de geheele Catholijke Kerk is, had verdedig, zou mis- sehien het gouvernement, door uwe reclamatien beter onderrigt aangaande de Catholijke leer en de wetten der Kerk, en getroffen door uwe verzoeken van ins zigt zijn veranderd. Wat valt er van te zeggen, dat gij u schriftelijk tot de Geestelijkheid der geheele Aartsdiocese wendende, op denzelfden dag toen u de zaak op bevel-des konings werd medegedeeld, -hebt te verstaan gegeven, dat de Aartsbisschop om gewightige redenen, verre weg was geyoerd: geworden en dat de uitoefening der herderlijke jurisdictie hem vere boden geworden was? Was dit niet openlijk, datgene ondersteunen Was het geworden, geworden, langer op dit punt stil te staan enhet is onze bedoeling niet, om met nieuwe verwijten diegenen te vervolgen, die hunne dwaling erkennen. Wij willen liever, vol van vertrouwen op de betuigingen van eerbied en gehoorzaamheid, door u lieden herhaalt in de zorgvuldigheid der vaderlijke liefde, bij de ingewanden van Hem, die de Kerk door zijn bloed verworven heeft, elk uwer vermanen om uit al uwe krachten voor zijne zak te arbeiden, met ter zijde stelling van alle menschelijke overwegging, u vase telijk te hechten aan dat middenpunt der Catholijke Eenheid en u eeniglijk derwaarts te rigten, waar de stem van het gezag van Perrus u leiden zal. Here innert u wel, geliefde Zonen, welke pligten uwe titels u opleggen jegens de uitmuntende Kerk van Keulen, en tracht door eene standvastig getrouwe bediening, dat zij in droefheid en rouw zijnde, uithofde van het verlies van haren Herder, tijdig troost ontvange van u die‘haren senaat zijt. : Wat ons betreff, Wij kunnen naauwelijks zeggen’s door hoe vele bekommeringen wij, uit haren hoofde bestehendig overstelpt worden. Gegeben, te, Rome, bij Sr. Petrus den 9 Mei 1838. "Die Bideve van den Hünder aan Dry Hünder, Deken van het Keulsche kapitel. "Onder de pijnelijk angsten waarin wij ons geworpen zagen toen wij vernamen, dat de Eerwaardige broeder Cuemens Aveust, -Aartsbisschop van Keuden geweld- dadig van zijnnen zetel verdreven was geworden op bevel van het tijdelijk gezag,-en dat men hem alle uit- oefening zijner Geestelijke jurisdictie verboden had, was hetgene, wat ons het meeste kwelde de zorg voor dat gedeelte der Catholijke kudde die jammerlijk be- roofd was van de vertroostingen en van de hulp haars Herders. Het viel u gemakkelijk, geliefde Zoon uit het feit zelve op te maken, welken weg van voorzig- tigheid wij gemeend hebben te moeten volgen, nadat wij den zamenhang der omstandigheden wel hadden - onderzocht en gij zult dit nog beter kunnen beseffen uit onzen brief over dat onderwerp, heden aan het geheele kapitel in 't welk gij de plaats van Deken bekleedt, gerigt.- Om" U dus ten eenen male alle oor- zaak van twijfeling te benemen en te. voorzien in den gemeenschappelijken vrede en rust keuren wij het dienstig u meer in het breed onze bedoelingen te verklaren. Alzoo vergunnen wij, dat gij het Aartsbisdom van Keulen bestuurd, als Vicaris-General van den Ker- waardigen broeder CLEMENS AveusT tot dat hij op gijnen zetel hersteld zij, of het ons gebeure daarin eene andere wize te voorzien zoodanig evenwel, dat gij dien tiel aanneemt en ‘behoudt in alle en elk der stukken die gij maken zult, en dat gij, telkens als het noodig zijn ‘zal, gebruik te maken van de vijfjarige faculteiten, de sub-delegatie van denzelven Aartsbis- schop zult uitdrukken. U daarvan verwittigende, ontveinzen wij u niet, dat wi} zelfs zeer geaarseld hebben om die partij te kiezen; want deze heilige Stoel is onderrigt geworden, dat zij tot hiertoe eenen vorm van beheer had gehou-den, waaruit de grootste hoon voor uwen doorluchti-gen Prelaat en de geheele vernietig van alles wat wijsselijk door hem was ingesteld geworden, voort-vioeijen zou. Zoo werden naar men zegt de examinato-rén weggezonden, welke de Aartsbisschop teregt belast had, om de Geestelijken voor de zorg der zielen te beproeven, en men heeft er genomen uit de mees-ters, die hij verwijderd had van dat officie, uithofde hunner verdachte leer. Insgelijks heeft men voor de rochien, en om de Pastoors te vervangen mannen genomen welke de Hermesiaansche principes toegedaan waren. Er zijn nog andere zaken, die wij ons ont-houden, in het bijzonder te doorloopen. Indien alles wezenlijk gebeurd is, zoo als men berigt heeft, zou-den’ wij er zeer over bedroefd zijn, en hetzelve gcheel En al afkäuren, will het onder andere bij de canons verboden is iets te innoveren ten nadele van de Kerk of van den Dissehop, zelfs. bij eenen waarlijk vaean-ten zetel. PE eHER SE, SEIeeeun Alzoo van u door dezen brief eischende, dat gi ons ten spoedigste rekenschap geeft van dat alles, als-mede van den geheelen vorm van uw beheer, bevelen wy wu daarenboven ons niet alleen uwe volkomene onderwerping te toonen aan de Apostolische uilspraak, betrekkelijk de leer van Hermes uitgebragt en die ofderwerping te vorderen wan de Catholijken, vooral die in de diocese onderwijzen; maar ook dat gij u op geenerlei wijze in de zaak der gemengde huwelijken verwijdert van den fegel’, voorgeschreven in de zoo bekeende Breve van Pius VIIL, onzen voorzaat en in de instructie door den Kardinaal Ansan, roemrijket gedachtenis, onderteekend. Gij vindt hier, geliefde Zoon! Onze bedoelingen vél- doende verklaard en wijfelen niet, of gij zult er getrouwelijk aan gehörzamen. Overigens gaarne de hoop voedende, dat gij zult kunnen antwoorden op hetgene, wat tegen u is ingebragt geworden, op eene wijze, die ons het verdriet beneemt, dat wij er door gekregen hadden, vermanen wij u meer en meer in den Heer, om u in de uitoefening uwer bediening zoodanig te toonen als onze wenschen en de treurige toestand dier Kerk vorderen. Middelerwijl verleenen wij u met genegenheid den Apostolischen zegen, als onderpand eener gunstige hulp des Hemels. Dat men nu met deze Breve de circulaire van Doctor Huscen van 30 Junij (1) vergelijke, en men zal wel dr bespeuren, dat hij gewigtige redenen had, om den hcofdzakelijken inhoud dier Breve te verzwijgen. Doch welk eene figuur maakt hij thans, nu die Breven bekend geworden zijn? Hoe zal hij zich wegens zijn tot hiertoe gehouden gedrag bij den -Apostolischen Stoel verant Worden. Zal hij zich volledig aan de russischen van den H. Stoel, betrekkelijk de leer van Hermes onderwerpen, en, naar het bevel des H. Vaders, die onderwerping ook van anderen vorderen...? Dit zal de tijd leeren: maar als hij dit alles niet doet, dan laadt hij de misdaad van ongehoorzaamheid en weerspannigheid op zich, en de gunst van het Pruise sisch ministerie zal hem niet kunnen beveiligen tegen de Kerkelijke straffen, die hem ongetwijfeld in dat geval zullen treffen. En in dat geval zoa het. Pruisisch gouvernement, te vergeefs gehoorzaamheid bee velen aan den man, die zelfs wegens de ongehoorzaamheid door den Apostolischen Stoel, van allej Geestelijke jurisdictie, mogt worden beroofd. Inderdärde het Prussisch gouvernement behoore te gevoelen, dat heftige zich reeds te veel heeft tem toon gesteld: een verstandig zogen en afzien van anmatigingen, die ongerijmd en belagchelijk zijn, is TD (1) Zie ons Blad yan 4 Augustus 1833. = 76 = het eenige middel, om den vrede in dat rijk te bee houden, de eer des gouvernements te redden en des-' zelfs gezag niet geheel te verliezen, he a ulin Het gebeurde in het Aartsbisdom van Gnesen en Posen, behoorde het gouvernement daarvan volledig te | overtuigen. Te vergeefsch dreigde er de kwaadaardige von ALTENSTEIN; te vergeefsch verbood hij er de Gees- telijkheid het gehoorzamen aan den Herderlijken brief, des Eerbiedwaardigen Aartsbisschops. en der deca- naten heeft bereids de volgende verklaring aan den president, der provincie gezonden; » Hooe Wexcesoren Heer Orper-Presivent! . » De. Catholijke Geestelijkheid van het Kozminer- Decanaat werd na de lezing der verordening van Z. E. den minister von ALTENSTEIN betrekkelijk de gemengde huwelijken diep bedroefd, daar door dezelve de leer onzer Kerk, welke onze genadigste Heer Aartsbis- schop bij zijnen rondgaanden brief van 27 Februarij, ons in het geheugen terug gebragt heeft, door de we- reldlijke magt geheel tegen ons geweten zou worden verkracht, Getroffen door deze in onze Kerk geheel onverwachte geheel onverwachte geheel, welke zelfs tot splitsing onder de Catholijken aganleiding kan geven, wenden wij ons tot U, Hoog Welgeboren, het hoogste gezag in onze provincie, met de ootmoedige verklaring, dat zoo lang de leer onzer Kerk dezelfde blijft en op de oude onveranderlijke grondslagen rust, de ondergetee- kende Geestelijkheid niets aannemen of beginnen mag, hetwelk derzelver geest veranderen, ons geweten be- zwaren en eindelijk ons als ongehoorzaam tegen onze Geestelijke meerderen, toonen zoude. De stap, dien wij thans nemen, doen wij in de vaste overtuiging, dat de beloften van Z. M. den koning, bij het in be- zit nemen dezer provinc I, om nadelijk de algehele tuch onzer Kerk onaangeroerd te laten, niet ijdel zijn zullen, en dat mitsdien ook wij, als getrouwe en ruse tige onderdanen in burgerlijke zaken, in het rustige bezit -blijven zullen van hetgeen wij als ons dierbaar- ste goed beschouwen en: waarvan het ons ook niet ge- oorloofd is eene schrede af te wijken, zonder ons in de oogen der wereld als de verachtelijkste menschen bloot te stellen, want de wereld waardeert alleen de getrouwheid ‘aan roeping en vastheid van karakter, welke zij als de hechte grondslagen van ware gods- dienstigheid en regtschapenheid beschouwt. fet is derhalve onze laatste verklaring: de leer onzer hei- lige Kerk nate leven, de stem van onzen genadig- sien Heer Aartsbisschop te volgen, en mitsdien ge- trouw zijnen herderlijken. Brief van 27 February — dezes jaars uit te voeren. — Deze verklaring hebben | wij aan Zijne Hovogwaardige genade den Heer Aarts- _ bisschop tot kennisge ving gezonden. U Hoog Wel Geb. echter bidden wij ootmoedig, dit schrijven aan Z. Exe. den Minister Heer von ALTENSTEIN Voor te leggen, met de dringende bede van onze zijde om ons | het rustige ‘bezit van ‘het Geldof onzer vaderen’ te‘la- ten, waarentegen hij in'ons steeds ‘getrouwe en ‘russ tige staatsburgers in alle wereldijke aangelegenheden viitden 2h." * SO MOB toate yes wis ea Odalaron (zetel van dit decanaat),: 13 Julij 1838.” Volgen de. (Vervolg van-bladz. 239.) De Zaligmaker = wiens eenvoudige leefwandel door de kinderen der wereld, gelaakt, werd, poogde zich bij hoogen en geringen, bij geleerden en ongeleerden van den last te kwijten dien Hem de Vader opgelegd had. Hij bekommerde zich niet over het aanzien van den persoon.. Hoewel Hij de verachting en de laste-ringen van de Phariseén en Schriftgeleerden moest dulden, sprak Hij: Ik moet den wil volbrengen van den genen, die mij gezonden heeft. — Ses Cremens Aveust. zocht geen aardschen glans, hij hield geene kostbare maaltijden, noch eene wereld-sche en verkwistende hofhouding, Hij leefde sober en eenvoudig; en wat hij kon besparen, vloeide zijne behoeftige broeders, de: armen,,toe. Hierom. Werden, hij uitgekreten, als een zonderlinge, wiens le- venswijze niet geevenredigd was aan den tijd, en te zeer afstak bij die van zijnen vernänden. Hij bewandelte den regten weg en. sloeg geen acht op de tegen- spraak en vitterfjen van wereldsgezinde zielen. Hij vor- derde niet meer, dan: dat.men God zou: geven wat Godes en den keizer; wat des keizers. is; dat men de Kerk in geestelijke zaken en: den koning in tijdelijke dingen behoorde te hooren. Bij deze regtvaardige denk- wijze stond hij intusschen vast, hij bekommerde zich geenszins over het misnoegen dat hij zich van vele menschen'op’-den hals haalde, evenmin a's over het anzien van den persoon. Ik moet. als Bisschop den wil volbrengen, van dengenen, die. mij gezonden heeft, om in zijnen naam: het heilig woord te verkondigen, en te waken over de kudde, over welke Hij mij aans gesteld heeft...Ik kan, ik mag mijn ambt niet verrae den. Ik: ben Gode in. geestelijke en den koning in 2h. Tijdelijke dingen, gehoorzamheid verschuldig. Waar echter ergens een mensch mij wilde dwingen tot daden die mijn heilig ambt mij verbiedt, daar zou ik Gode meer gehoorzamen dan den mensch. Zoo dacht, sprak, en handelde Cuemens Atcust. Toen de Schriftgeleerden en Phariseen zagen dat zij den Zaligmaker door booze betichtingen niet konden benadeelen, namen zij een ander middel te baat; zij verzonnen allerlei spitsvindigheden en poogden Hem in zijne redenen te verstrikken. Zij sloegen Hem waakzaam gade, in de hoop van in zijne redenen en han-delingen iets te zullen vinden, waardoor zij Hem zou-den kunnen benadeelene Doch de eeuwige Wijsheid maakte al hunne aanslagen tot schande. Cremesns Avucusr zag zich omringd niet door Hero-dianen, maar door Hermesianen, door van ijdele we-tenschappen opgeblazene tweeslachtige gestalten, en door huichelachtige Pharizeen, die gezamenlijk zijne schreden beloerden en op elk zijner woorden jagt maakten. Zij deden zich dikwerf als Leergrage en oommee dige leerlingen voor, die allerlei bedenkingen over dit of dat punt opperden, voorgevende 5 dat 'zij niets zoo zeer wenschten, als' door hem onderwezen te worden. Doch hij verijdelde alle hunne aanslagen en beschouwde het beneden zijnne waardigheid en bevoegdheid ten opzigte der Catholijke Kerk, om zich tot de ijdele spits- vindigheden van. ‘menschelijke inzigten te verlagen. Hij bezigde de wapens van -2ijnen goddelijken Leer- meester. Wie uit God is, die hoort Gods woord, dat de Kerk verkondigt, Wie de Kerk niet hoort, die is als een Heiden en een Tollenaar. De plaatsbekleider van Jesus Curistus heeft gesproken, derhalve onderwerpt u aan hem; want tot Perrusen zijne-Op- volgers is gezegd geworden; Weid mijneschapen, weid mijne lammeren. Waar Rome gesproken heeft, daar is het onderhandelen met eenen afzonderlijken Bisschop geheel noodeloos en zondig.: Zoo: sprak Cuemens ‘Avu- GusT; en zij gingen beschaamd heen en hielden ränd of er geen ander middel zou kunnen gevonden worden om hem te doen vallen. —.- ©! Toen de vijanden des Zaligmakers zagen, dat zij aan de wijsheid niet wederstaan konden, welke uit Hem sprak, en dat hun bedrog en hunne arglistigheid aan de wereld hoe langer’zoo meer bekend werd, be- raamden’ zij een ‘in het duister verscholen plan. om zich van iemand meester te maken, die den Verlosser 4n de banden van de He idensche overheid zou overle- ‘yeren. Zij stelden Hem voor als.een overtreder en ‘verachter der keizerlipjke bevelen en als een opruijer van het volk, Het is beter, zeiden ze, dat er éen op- ‘peofferd worde, dan dat wij allen te gronde gaan, — “CLemens Avucust, alleen met dat onderscheid, dat de Protestantsche overheid niet zoo onpartijdig was, als de Heidensche Pinarus,'ten minste in. den beginnen,. Hier- om kostte het’ ook den vijanden des Aartsbisschops, niet veel moeite om hunne plannen verwezenlijkt te zien, We regter was eyen als de aanklager, ja, hij was zelf aanklager en hij had aan de onschuld den ondergang gezworen. — Criemens AuGust, had aan de valsche leeraars hunne onregtvaardigheid voor oo- gen gehouden, en daar zij evenwel nog voortgingen met in de harten van vele onschuldige jongelingen, | verderfelijke grondstellingen te stroojen, waarschuwde de goede Herder, tegen die valsche Profeten in schaaps- “ vachten, en hij verbood aan allen, die eenmaal als medearbeiders in den wijngaard des Heeren zonden willen optreden, het hoore dier valsche leeraars. En das was een der hoofdmisdaden, welke hij in de ogen zijner geestelijke en wereldijke vijanden bedreven heeft. Ein hoog Prussisch Ministerie zaht ons toch niet verlaten. Die man will den mussten-tempel, denn de staat met zoo veel kosten heeft opgebouwd, neuerwerpen. Hij veracht de bevelen des konings. Hij heeft gezegt: dat de leer der kerk het placet van den staat niet behoort op te wezen. Hij wil weten, zonder den staat te raadplegen, wien hij de handen behoort op te leggen; bij wil zelfs bepalen, hoe Jang een kweekeling in het seminarie blijven moet, eer hij Priester kan worden. Hij heeft on het biechthooren verboden en het volk kleeft hem an en verlaat ons. Hij werpt alle orde omver, die de koning in onze kerk meende te hebben ingevoerd. Hij is een eigenzinnig man; als men heeft de staat niets meer te zegen, en de koning zelf, staat voor het oog der we-eld als een versmadeling daar. De staat hoorde deze taal met een verblijd harte; want hij had zich gaarne, reeds voor lang, van dezen onoverwinnelijk schijnen-den wachter in Sion, willen meester maken; maar, hij vreesde het volke Ook schenen hem deze klagten niet hard genoeg toe, om voor het oordeelvellend cog des publieks, te kunnen bestaan. Er moesten derhalve meuwe valstrikken gespannen worden; en deze vond men weldras Aan den geloofsheld, moest eene, met den pligt en het geweten van elken Catholijken Priester strijdige kabinetsorde, ter naleving worden voorgeschreven. Weigert hij dezelve na te komen, dan is het met hem gedaan. Zoo gezegd, zoo gedaan? Hierop werd een hooge staatsbeambte naar’ Keulen gezonden, die in de eerste plaats, met Cuemens August den vriendschappelijken weg moest insfaan, om des te Meer oogschijnlijkken grond te vinden, om de latere strenge handelwijze, voor de oogen der wereld te. kunnen ontschuldigen, = Toen de val des Zaligmakers besloten was, en zijne vijanden enkel eene gunstige, gelegenheid verbeidden, mn 278 ms om zich van‘Hem te kunnen meester‘maken, bood zich hun, ‘hiertoe eene onverwachte en gunstige gelegenheid aan. — Jupas, een der twaalven, trad te voorschijn en sprak: » Wat wilt ge mij geven, en ik zal Hem s‘in uwe handen leveren?” — En zij werden het on-. derling, voor 30 zilverlingen eens. — ‘Hier moet worden aangemerkt, dat Ciemens August reeds verkocht en verraden was, eer hij den Aarts- bisschoppelijken zetel beklommen had. Een der ties nen, die hem omgaven, had zich bereids voor drie jaren in eenen gelijksoortigen Jonas-handel ingelaten. For plaats der zilverlingen, had hij een gulden räuber. Kurnis, en het vooruitzigt op eenen zilveren Bisschops-: zetel, bekommen. De wereld kent den leerling (Jiinger) en den handel, uit dien hoofde ga ik hier de bijzon- dere omstandigheden, die daarop betrekking hebben, stilzwijgend voorbij. Op dezen handel, die bekend is » onder den naam van: de Coblenzer-artikelen, steus nende, verscheen de hierboven vermelde: afgezant wan Berlin te Keulen. Gijne taal evenaarde zoo wat, die van Pitatus.: hebben u aangeklaagd, de Hermesianen hebben het gezag van den staat, tegen umgroepen. Wat hebt gij gedaan4! Doch, hoor! wilt gij u aan den koning onderwerpen, en de overreenkomst, ten uitvoer bren-: den, die met uwen voorganger ‘is getroffen, en, krache gens welke alle gemengde hrvwelijken, door de Catholijke Religie opgevoed, zonder onderscheid zul-: len worden ingezegend, dan zal men geen acht st Catholijke Religie opgevoed, zonder onderscheid zul-: len worden ingezegend, dan zal men geen acht st Catholijke Religie opgevoed, zonder onderscheid zul-: len worden ingezegend, dan zal men geen acht st Catholijke Religie opgevoed, zonder onderscheid zul-: len worden ingezegend, dan zal men geen acht st Catholijke Religie opgevoed, zonder onderscheid zul-: len worden ingezegend, dan zal men geen acht st Catholijke Religie opgevoed, zonder onderscheid zul-: len worden ingezegend, dan zal men geen acht st Catholijke Religie opgevoed An op de klagten der Hermesianen, en de staat zal fdit volkje (leutchen) dwingen, zich aan ute onderwerpen. Doet gij dit echter nict, dan zal u de ongenade des konings treffen. (Het vervolg en slot hierna). Het leven van VICTORINE DE GALARD Terrause; te Parijs, in geur van heiligheid overteden den 8 Februar 1836 (1). Ab infantia mea crevit mecum misi- seratio. (JoBe C. XXXII. V. 18.) Om onze lezers met den in de strekking van dit merkwaardig en, vooral in onze dagen, allernut tigst werkje bekend te maken, meenen wij niet be- ter te kunnen doen, dan te vertalen, wat een der beste Catholijke Fransche bladen over hetzelve heeft gezegd: » In deze jongste, zoo geheel bedorvene dagen, heeft eene heilige ziel, eene kuische duive, haren togt door deze wereld afgelegd, die zij door den geur ha- rer liefelijike deugden heeft verkwikt, en de wereld heeft het schier niet opgemerkt: zij is eenzaam en zonder gerucht weder ten Hemel gestegen yan waar - (4) Zie de aankondigingen. Ern en van de misdrijven die dagelijks de. Maatschappij verschrikken. Geene stem heeft. zich, echter laten hooren, om-aan de menschelijke harts- togten en in den verhevensten stand van het. onder. maansche, eene vreedzame ziel leefde, die weerstand, aan alle verleidingen bood, die alle deugden beoefen de en die onder al de gevoelens die. ons beroeren y: geen ander gevoel: had, dan dat eener onbegrensde. Liefde voor ieder lijden, en van een tegevend mede-, doogen met allen die zich zelven bedriegen, en eenen: doolweg bewandelen. coed. : dislebar » Zoodanig was inderdaad mejufvronw VicToRINE DE Gatarp- TerrauBe, wier geschiedenis ons door een, bekwame maar onbekende hand geschetst. is geworden. Wie ook de schrijver van dit leven; zij, hij heeft, meer dan een goed. boek gemaakt; hij heeft eene goes, de daad verrigt, waarvoor de Godsdienst hem» dank, weten meet. : l oeth » Jufvrouw Vicrorine ve GaLarp- TERRAUBE, werd, geboren te Lyon, den 15 October 1798, uit den burge graaf pe Ganarp- Terravuse en mejufvrouw DE Gove LET, zijne echtgenoote. Van hare vroegste jeugd af. werden in haar twee zaken opgemerkt, ofschoen dezel- ve zich zeldzaam vereenigd vinden, vooral in dien leeftijd: een levendige,en vaardige geest, en eene vroegtijdige godsvrucht. Om zich reden te geven van die gelukkige vereeniging van hoedanigheden Most men everwählt zogen, dat zij. veet minder de vrucht. Was van de natur dan van de wijsheid en deugd ha- rer ouders, die, al den invloed der eerste indrukken begrijpende, zich toelegden, om de eerste beweggen van dat jonge en vurige verstand, tot God en den Godsdienst te rigten. Ook bespeurde men bijna in haar, zelfs in den vroegsten leeftijd, nimmer die nei- gingen en grilligheden, die zoo gewoon zijn in de kinderen van haren stand en van hare kunne. Het toilen alle andere ijdelheden van dien aard schenen haar noort bezig te houden: die eenvous digheid in kleeding, welke zij al haar leven behield, kan beschouwd worden, als het blijk van eenen vase ten en ernstigen geest, die het innerlijke der zaken behordeelt en schat, en geenszins naar. Den schijn en ernstigen geest, die het innerlijke der zaken behordeelt en schat, en geenszins naar. Hare woorden zijn, even als hare daden. Vol van eene _ waarlijk verbazende rijpheid en wijsheid. Uit hase nagelatene aanteekeningen, waarvan de schrijver harer levensgeschiedenis uitmuntend partij heeft -weten. te trekken, is gemakkelijk te zien, dat zij, nog zeer jong zijnde, eenen bij uitstek opmerkzamen geest bezate De gemakkelijkheid waarmede. 2ij de gevoelens harer ziel beschrijft, doet zij dikwerf in ‘gich zelve keerde, om zich rekenschap van hare aan- doeningen en’neigingen te geven.. VicroriNe, bezat ontwijfelbaar’ eene groote’ wijsgeerige bekwaamheid en zijj zou zich onbetwistbaar door haar vernuft, eenen naam in'de wereld verworven hebben, als zij er niet liever een’ in den Hemel door hare deugden verworven had. F -?* r : ‘ ;. * » Met die onveranderlijke juistheid van’ oordeel, paart zich echter eene: zachte gevoeligheid. Hare ge- schrevene aanteekeningen, he » Met die onveranderlijke juistheid van’ oordeel, paart zich echter eene: zachte gevoeligheid. Hare ge- schrevene aanteekeningen, he » Met die onveranderlijke juistheid van’ oordeel, paart zich echter eene: zachte gevoeligheid. Hare ge- schrevene aanteekeningen, he » Met die onveranderlijke juistheid van’ oordeel, paart zich echter eene: zachte gevoeligheid. Hare ge- schrevene aanteekeningen, he » Met die onveranderlijke juistheid van’ oordeel, paart zich echter eene: zachte gevo Bben ons. vaak hier her- innert van de belijdenissen of alleenspraken van den Hi. Aveustinus. Deze lof is ‘te vieijend, om niet door bewijzen te ‘worden gestaafd. Wij zullen er slechts een’ voorbeeld van aanvoeren; het zal voldoende zijn, om ons gezegde te staven en een denkbeeld te geven van’ de verhevenheid yan dat jeugdig vernuft.: » Zij werd met :den. gelukkigsten aanleg voor de studién geboren en vond in dezelve veelmeer aantrekkelijkheid, dan in het beoefenenen van liefhebberij- Kunsten of in de handwerken harer kunne. Eenigen tijd na-hare eerste Communie, die plaats had op den 3 Mei 1811, had zij van hare moeder de toestemming verkregen, om Latijn te leeren. Hare vorderingen in die taal waren zoo snel, dat zij eenige jaren later, haren kleinen broeder onderwijs in dezelve kon geven. Weldra bespeurde men-in haar eene- merkbare ver- andering. Het lezen der Latijnsche schrijvers en meer nog dat der beroemde mannen van Piurarcuus, had haar eene buitengewone bewondering ingeboezem, voor de groote mannen van: het oude Rome. De stu- die verslond hare meeste oogenblikken;-alles, wat er haar van afleidde, veroorzaakte haar een levendig mis- noegen. Het was moeijelijk, zoo als men ligt begrij- pen kan, haren Godsdienstijver daarbij geheel onver- let te houden; zij erkende zelfs, dat, toen eene-ligte engesteldheid haar verhinderde om gedurende de week naar de Mis te gaan, zij er eene soort van voldoe- ning in vond,. wijl -zij. toen. meer tijd aan de studie kon. toewijden. Die al te levendige drift was over ‘matig;. de godsvrucht onzer Victorine, toefde niet haar dit te doen begrijpen. Zij treurde er toen ern- stig over, zich als eene groote zondares beschouwen- de; die gedachte verootmoedigde haar diep voor God: dit zal men zien uit de dankzeggingen Die zij Hem | doet na de ootmoedige belijdenis van hetgene, wat uij hare afdwalingen noemde: PPh “Gij hebt,’ zegt zij, « 6 mijn God! eindelijk, inemij dien noodlottigen hartstogt voor de studie die mij zoo schadelijk was, om dat ik voor denzelven gedeeltelijk, mijne tevredenheid, en al mijn geluk in deze wereld, en mijne dier- baarste belangen in de andere, had opgeofierd » geheel en al uitgedoofd ; want ik verwijderde mij dagelijks van U, 6 mijn God; en mijn dor hart, de gewone wrange vrucht van eene ‘al te sterke liefde voor de studie, wist U niet meer te bemin- men, die verkeerde liefde was reeds veel verflaauwt door de elukkige hinderpalen, die zij op het einde van 1815 had on- ervonden... tegenwoordig, bestaat zij niet meer; lof en dank zij U daarvoor, « mijn God! « gij alleen hebt eene zooda- nige verandering kunnen bewerken. Jk beschouw voortaan de menschelijke wetenschappen niet anders dan als een vergif, dat geschikt-is, om den geest op te blazen, en het hart te verdorren, voor al, voor de vrouwen, voor welke in het algemeen, de studie niet geschikt is, en ik verlang voortaan niets te weten, dan Jesus Curistus, en Jesus Curistus gekruisig. Bladz. 25 en 26 van de Vert. — Giedaar, wat zij in den oderdom van achten jaren schreef. Welk eene juistheid van oderdel! welk eene bewonderenswaardige teragkeering tot God! Kenzoo geoefend en rijp verstand, in eenen zoo weinig tot peinsen geschikten leeftijd, zou onverklaarbar zijn, als men niet wist, hoe veel eenvoudigheid, opregtheid een licht, godsvrucht en deugd in de ziel brengen. Wij willen nog een ander voorbeeld aanvoeren van die verbazende gemakkelijkheid, om het ware, in de meest verwikkelde omstandigheden te vindene Het was in den winter van 1815, de eerste winterna. de restauratie. Die omstandigheid had de gewone vermakelijkheden van het jaargetijde zeer doen toenemet. Vicrorine-had haar zestiende jaar bereikt: levendig, beminnelijk, vol van geest en kundigheden, en met die hoedanigheden, uitwendige bevalligheden parende, was het naturlik, dat zij de oogen tot zich begon te trekken. Hare moeder ontving een biljet, om Victo-RINE met name tot eene soirée d ansant un te nove digen. De gevoelens van Mevrouw ne Gatarn en hae re dochter aangaande het danssen waren onwirkbar. 