Over de rups van Papilio machaon
None
OVER DE PILIN MACH A ON. Kene lange reks van jaren is voorfälj gegen, sedert mijn overleden, ein ijverig Lepidopteroog, mij de volgen de door hem wasargenomen, bijzondere eigenschap van de rups van Papilio Machaon mededöside. Toenmaals behoorden die soort onder de zeldzaam voorkommenden in de provincie Gelderland, en het was bij toeval, dat hij in bet bezit geraakte van eenige jonge rupsen, die hij, met alle mogelijke zorg opvoedde en waarvan eenigen, naar zijne meening en tot zijne verwendung, voor het ondergaan der laatste huidsverwisseling verpopten (ik zie mij evenwel genoodzaakt te veronderstellen, dat hij hier zeker misleid is geworden, daar meest alle rupsen na de laatste vervelling, van zwart, schoon grocn worden). Deze poppen leverden hem in het volgende saisoen slechts eenen gaven vlinder. De overigen bleven kreupel. Alhoewel mijne belangstelling in dit verschijnsel ten hoogsten was opgewekt, zoo bleef het mij onmogelijk, uit hoofde der voortdurende zeldza. Amheid van den vlinder, zulks nader te onderzoeken, en het is niet dan in de laatste jaren, nu Papilio Machaon meer algemeen is geworden, dat ik aan mijnen wensch, om een nader onderzoek te bewerkstelligen, heb kunnen voldoen. Het is hier de plaats om met een paar woorden te gewagen van het bijna geheel verdwijnen van sommige vlindersoorten, die jaren achtereen algemeen, vooral in de provincie Gelder- land, te vinden waren, zoo als anessa (7. album, P’anes- sa Proi'sa en meer andere soorten, waarvan de namen mij ontschoten zijn ; terwijl anderen, waaronder Pap. Machaon, zeer zelden werden aangetroffen. Dit verschijnsel indachtig. Bei verde ik mij om onvolwassen rupsen van dien vlinder le verzamelen en zorgvuldig op le vocden; daar liebend is, dat rupsen in den staat van gevangenschap, nut gebrck aan voedsel, onvolwassen verpoppen; evenwel niet, dan na het ondergaan van alle huidsverwisselingen. Dit had echter niet plaals lieb het verpoppen mijner rupsen, zoo als de grootte en de kleur van de afgebeelde rups genoegzaam bewijst. Daar echter mijne jonge rupsen van verschillende grootte waren, zoo is het zecr wel mogelijk, dat eenigen daarvan na de vierde vervelling tot aan het verpoppen zwart zijn gebleven. Uit een drietal dezer poppen, verkreeg ik in het volgende saisocn twee vlinders. Al- hoewel niet geheel gaaf, waren zij echter genoegzaam ontwik- keld, om erkend te worden voor dezelfde verscheidenheid als het exemplar, waarnaar de afbeelding is vervaardigd, en dat door wijlen mijnen broeder uit eene dergelijke pop verkregen, in mijne verzameling berust. Behalve de Männer grottet is opmerkelijk, dat de zwarte banden en vlekken meer uitgebreid zijn, dan in de gewone vlinders, terwijl de oranje streepjes aan wederzijde van de staart- vleugel-ader, op de onderzijde der ondervleugels en het oranje vlekje in den bovenhoek bij zeer enkele exemplaren wordt waargenomen. Pap. Sphyi'us Hiibn. is welligt geene andere dan deze af- wijking, daar het mij gewaagd voorkomt, te durveu bepalen, dat deze werkelijk eene andere soort zijn zou. Ik hoop de Entomologen hiermede te hebben opgewekt, om dit vcrshijn- sel met nog meer naauwgezetheid te onderzoeken. Yer Hijell. Yerklaring der vier onderste figuren van Plaat 7. Fig. 1. De rups der verscheidenheid van Pap. Machaon. 2. Haar pop. 3. Haar vlinder, rustende. 4. Haar vlinder, vliegende. 