The complete work of Rembrandt : history, description and heliographic reproduction of all the master's pictures, with a study of his life and his art
Bode, Wilhelm von, 1845-1929 | Rembrandt Harmenszoon van Rijn, 1606-1669 | Hofstede de Groot, C. (Cornelis), 1863-1930 | Simmonds, Florence
First published from the file of the notary H. Rosa of Amsterdam, in Oud Holland, 1890, hi, p. 186, by Dr. A. Bredius and Mr. N. de Roever, Rembrandt, Nieuwe Bijdragen tot zijne Levensge- schiedenis, m. No. 3 1 7. NOTICE OF THE MARRIAGE OF REMBRANDT’S DAUGHTER CORNELIA VAN RIJN 3 May 1670 Compareerden Cornelis Suythof van A(msterdam) schilder oud 24 jaren , ouders doot, geass. met zijn voogt Adriaan de Fijn, woont op de rosegracht, en Cornelia van Rijn van A{mslerdam) oud 18 jare , ouders doot, geass. met haer voogt Abram Franse, woont ut supra. Corneles Cornelia, In the margin : Acte. First published from the “ Kerkelijk Huwelijks inteekening Register ” in Oud Holland, 1, p. 25i, Rembrandt' s dochter, Cornelia van Rijn, en liaar echtgenoot Cornelis Suythof door Mr. A. D. de Vries Az. The word “ Acte ” on the margin meant, that the couple were not married in Amsterdam, but that they had demanded a document, which was to 1670 May 3 — 3n 1670 August 2' show, that the banns had been published in Am- sterdam, and that the marriage might take place elsewhere. The couple went to Batavia in the course of the same year (cf. No. 320 below), and there the following children of the marriage were baptised. 5 Dec. 1673 Rembrant, ’t kint van Cornells Suythoff en Cornelia van Reyn. 14 July 1678 Hendric , ’t hint van Cornells Suythoff en Cornelia van Rijn. First published from the “ Doopboeken der Nederduitsche Gemeente te Batavia ” by “ Philo- Indicus ” in the Navorscher , 1 858, vm, p. 282. For Suythof as a painter compare the article mentioned above in Oud Holland , 1, p. 25o el s€tj. No. 3 1 8. A PERSON APPOINTED TO REPRESENT THE INTERESTS OF TITIA VAN RIJN §1. On August 27, 1670, Pieter Sahlier is ap- pointed by the Amsterdam Chamber of Orphans to act in the interests of Titia van Rijn in the diffi- culties relating to the estates of Rembrandt and his son. § 2. He consents to act. f 206F- Titus van Rhyn. § 1. Den 27 Augusti 1670 hebben de Heeren Weesmees teren gea uclhoriseert Pieter Sah Her omme aen te nemen het recht en gerechtichyt vant kind van Titus van Rhyn , en dat voor soe veel angaet de goederen van Rhembrant van Rhyn gedurende de queslien en difficult{eyten ) tusschen de boedel vande selve Rembrant van Rhyn en de vs. Titus van Rhijn, openstaende, en vorder allomme diesangaende op en iegens een iegelyck de vs. kinds reclil en gerechtichyt te bevorderen en verantwoorden , § 2. welcke Commissie de vs. Pieter Sahlier ter Weescamer comparerende heeft aengenomen en belooft sich daer van te sullen quyten naer behoren, presenlibus de H. H. Schellinger en Valckenier Weesmeesleren. From the original in the “ Register der Vooch- dyen, beginnende 16 February 1662 ende eyndi- gendeden2 Juny 1671, lit. D”, in the civic archives of Amsterdam. First published in a French trans- lation, by II. Havard, Le Fils de Rembrandt , in L’ Art cl les Artistes hollandais , 1, p. g3, Paris, 1879. No. 3ip. POSTHUMOUS PAYMENT OF A DEBT OF REMBRANDT’S § 1. Christiaen Dusart declares that Rembrandt and Titus owed him jointly f. 600 on a promissory note of July 23, 1668, and had voluntarily given him as security a book containing engravings by Lucas van Leyden, and a few drawings by this master. § 2. Francois vanBijlert, Titia’s guardian, has paid him f. 628. — for capital and interest, and he has given back the promissory note, the book, and the drawings. § 1. 19 September 1670 Compar{eerden voor mij Johannes ) ('^ Hellerus not* publ. bij den Hove van Hollant { geadmitteerd te Amst.) resideerende, Sr. Christiaen Dusart, konstrijck { schilder , wo)nende op de Prinsengracht dezer stede, mij notaris bekend , {te kennen) gevende en verclarende, dat Rembrant van Rijn ende Titus {van) Rijn , volgens obligatie in dato 23 July A0 1668 te samen {en ieder in) solidum en voort geheel , onder renuncialie van de beneificien) van excussie en ordinis , aan hem comp, deugtdelijck schuldich sijn {de somme) van seshondert caroly guldens en dat hem comp. daerentegen{over bij) deselve Titus van Rijn ter hande gestelt is, a Is pandt metier {minne) een boeck inhoudende het werck van Lucas van Leyden , als- mede eenige tekeninge bij denselven Lucas van Leyden getekent. § 2. En{de) alsoo Sr. Francois van Bijler, als bij testament van de voorn. Titus van Rijn za , getrouwt geweest zijnde met Magdalena van Loo , geordo{nneerde) voocht over sijn dochter Tietje van Rijn, aen hem comp, in vol{le) betalingh van de voorn. obligatie met de verschenen onbetaelde renten belaelt hadde de somme van seshondert en acht en twintig guldens , Soo bekende hij comparant niet alleene van deselve obligatie en de rente van dien voldaen en belaelt te sijn, maer daervan aen de voorn. Sr. Francois van Bijler, present en accepteer- ende mils dezen , gevende en verleenende actionem cessam en transporlerende de voorn. obligatie en alle het recht hem daeruyt ten laste van Sr. Rem- brant en Titus van Rijn competerende, ten eynde denselven Sr. Francois van Bijler voor {soo) veel hij voor de voorn. Rembrandt van Rijn belaelt heeft sijn {goed) weder mach consequeren en verlialen doen, soo hy comp. verm{ ) heeft en densel- ven {. . . .) wel en belovende tegens desp{ . . . .) in eeniger maniere. Voorts compareerde mede voor mij nots. Sr. Francois van Bijler en bekende het voorn. boeck met het werk van Lucas van Ley- den en sijn voorn. teekeningen uit handen van den 1. Cf. the note to No. 202 for the meaning of the brackets. 1670 September — 3i voorn. Sr . Christiaen Dusart ontfangen te hebben , hern daer voor quiteerende en belovende voor alle namaninge te caver en. Onder verbant als (naer) rechte. Gedaen ’t Amst. ini bijzijn van Abraham Fransen ende Hendrick van Someren als getuyghen. Christiaen Dusart Francois van By(ler) Abraham Fra(nsen) Hendrik van Som(eren) J. Hellerus 1670. From the file (much damaged by fire), of the notary J. Hellerus of Amsterdam. First published in Oud Holland , 1884, n, p. 97, Rembrandt , Bijdragen tot de Geschiedenis van zijne laalste Le- vensjaren , naar gegevens door wijlen Mr. A. D. de V ries Az. verzameld,bewerkt door Mr. N. de Roever. The “art-book of Lucas van Leyden” was probably the one bought for Rembrandt by Leendert Cornelisz van Beyeren on March 19, 1637, for f. 637.10. — ; cf. No. 5i. This book, again, may perhaps be identical with a volume in the British Museum , which bears the inscription 1 ‘ Lucas. Tee- keninge 1637.” Cf. Sidney Colvin in the Jahrbuch d. Kgl. Preuss. Kunslsammlungen, 1893, xiv, p. 14 1, 1670 No. 320. THE WILL OF CORNELIA VAN RIJN 0ctober 5 AND HER HUSBAND § 1. On October 5, 1670, the painter, Cornelis Suythof and his wife declare before the notary that they are about to go to Batavia, and wish to make their will before leaving. They are in good health, and in full possession of their senses and speech. § 2. They mutually appoint the survivor sole legatee, whether they leave issue or not. § 1- In den name des lleeren (Amen, Kennelyck sy een iegelyck)(') bij dit jegenwoordigh publ. instru- ment ( dat in denjare onzes lleeren) ende Salighma- kers Jesu Christi 1670 ( den vijfden) Octob. des rnid- daghs de clocke ontrent twee ( uuren voor my) Jacobus Hellerus , riots publ. by den Hove van Hollandt (en Westvrieslandt ) t Amsterdam residerende ende de naebeschrcven getuy(gen gecompareert) en verschenen zijn S. Cornelis Suythoff Schilder ende juffr. (Cor- nelia van) Rijn echteluyden < vonende in de Laurier- straet dezer stede (rnij notaris) bekent voorgenomen hebbende hun mettervoon na 0o(st-indie te) begeven op Batavia met het schip Tulpenbu rgh , cloeck en gesondt henluyden verslant ende spraeck ten voile 1. Cf. the note to No. 202 for the meaning of the brackets. gebruykende soo 't openlyk scheen en bleeck , dewelcke door overdenckinge des Doods verclaerden gemaeckt te hebben henluyde Testament ende uyterste ( wille ) in maniere navolgende , § 2. In den eerste hunne siele Godt almachlig ende hunne doode lichaemen de christelycke begravinge bevelende hebben over ende weder 't sy de eerstaflyvige van hen beyde Testateuren comt te overly den metofte sonder hint ofte kinderen ofte verdere descendenten ini leven naetelaten tot hunne eenige en universele erfgenaem in alle goederen roerende , onroerende actien , credi- len en gerechtigden gene ter werelt uylgesonderl .... geinslitueerd ende genomineerl .... d'een dander .... Gedaen t' Amsterdam ter woonstede mi/ns notaris in het bysijn van W(illem Cloppen- burgh) en Hendrick van Hoven mijne clercquen als getuygen hierloe gebeden. W. Cloppenburgh Hendrick van Hoven J. Hellerus , Hots. publ. 1670. From the file (much damaged by fire), of the notary J. Hellerus of Amsterdam. First published in Oud Holland , 1 883, 1, p. 253, by Mr. A. D. de Vries Az. , Rembrandt's dochler Cornelia van Rijn en haar echtgenoot Cornelis Suythof. No. 321. A PICTURE BY, AND A COPY AFTER 1670 REMBRANDT, IN A PRIVATE COLLECTION November 4 AT AMSTERDAM In the inventory of the broker Sr. Abraham Fabritius, drawn up on November 4, 1670, there is the following entry : Op de beste earner: Een lazarusvenvecking van Rembrand van Rhijn In de binnencamer agter 't voorhuys: Eenjuffrouw uyteen venster naer Rembrandt van Rijn Unpublished extract made by A. Bredius from the file of the notary A. Voskuyl of Amsterdam. This Raising of Lazarus was either the early pict- ure in the collection of the late Mr. Yerkes of New York (n° 3o in the inventory of i656 ; Bode, Plate 45), or the picture valued f. 600 in Joh. de Renialme’s estate in 1657 (see above No. 177). — 3i3 — 1671 November 21 1672 1672 The second picture was perhaps a copy from the Dulwich Gallery Girl at a Window (Bode, Plate 3oo). No. 322. WORKS BY REMBRANDT IN AN AMSTERDAM INVENTORY In the inventory of November 24, 1671, of the deceased Jan Boursse, brother of the painter Esayas Boursse, living in the Anthoniebreestraat, are the following among other pictures : Ken confer fey tsel van een dienstmaecht door Rem- brant van Rijn gedaen. Twee modeUen (sketches) gedaen door Rembrant van Rijn. Een groot printeboeck omtrent kompleet (nearly full) van teyckeningen en printen door Rembrant van Rijn. Een groot printeboeck, niet compleet van teycke- ningen en printen, gedaen door Rembrant van Rijn. Unpublished extract made by A. Brediusfrom the file of the notary J. de Winter of Amsterdam. There were besides these a number of other pic- tures, many of them by Esayas Boursse, all unpriced. No. 323. LANDSCAPE WITH A HAYSTACK, BY REMBRANDT, IN AN AMSTERDAM INVENTORY In 1672, the widow of Isaack van Beest of Am- sterdam owned : Een hoyschuyr [haystack] van Rembrandt. Unpublished extract made by A. Bredius from the file of the notary A. Voskuyl of Amsterdam. In a later list we find, instead of this picture : Een hofschuyr van Gerard Dou , valued at f. 5.. Other pictures were valued as follows : van Goyen, f. 6.—; Molijn, f. 9.—; de Momper, f. 6.—; and Lingelbach, f. 60. —. No. 324. REMBRANDT MENTIONED BY SIMON DE LEEUWEN AMONG THE LEYDEN ARTISTS Behalven de geleerde Mannen , zyn binnen dese Stad geboren , ende opgekweekt, de vermaarste S childers ende Teykenaars van het gantse Land: als, Joris van Schoolen , een voornaam levend-groot- Schilder, de Meester van Rembrand van Rijn, ende Jan Lievensz , is binnen Leyden geboren in den jaare 1 587 Rembrand van Ryn, binnen Leyden geboren op den 15 Julij 1606 onlangs overleden. From Simon van Leeuwen’s Korte Besgrijving van het Lugdunum Balavorum, Nu Leyden , Leyden, Joh. v. Gelder 1672, p. 188 et seq. The first statement, that Joris van Schooten was Rembrandt’s master, is incorrect. In my Quellen- studien, 1, p. 396, I have tried to explain how van Leeuwen came to make the mistake. It is evident that he made abbreviated excerpts from Orlers, in which he indicated Rembrandt’s master, Jacob van Swanenburgh, by the initials J. v. S. This artist, however, is only here mentioned by his family name, figuring everywhere else as Jacob Isaaksz. Hence, when van Leeuwen was working up his excerpts, the only artist he could discover whose name agreed with these initials, J. v. S., was Joris van Schooten. Van Leeuwen’s second notice contains the first printed mention of Rembrandt’s death. No. 325. A MOUNTAIN-LANDSCAPE BY REMBRANDT IN AN AMSTERDAM INVENTORY Among the assets of the insolvent Abraham de Potter of Amsterdam, on May 5, 1673, was : Een schilderij sijnde een berghachtigh lantschap , daerin eenige personagien van Rynbrant gemaeckt. Unpublished extract made by A. Bredius from the archives of the “ Desolate Boedelskamer ” of Am- sterdam. No. 326. REMBRANDT PAYS HIGH PRICES FOR ENGRAVINGS BY LUCAS VAN LEYDEN Sandrart relates what he had heard on this head from Rembrandt’s pupil, Ulrich Mayr : . . . wie mich dann auch der Kunst-beriihmte Herr Johann Ulrich Mayr versichert , dasz er seinem 1 Lehrmeister Herrn Renbrand , fur 1 4 Stuck von dieses Kiinstlers saubersten Abdrucken, als das Ecce j homo , S. Pauli Reise nachDamasco, die grosze | Creutzigung, der Magdalenen Tanz und 1 andere , in einem offentlichen Ausruff 1400 Gulden bezahlen sehen. [ ... the distinguished artist, Johann Ulrich Mayr, also assured me that he had seen his master Rembrandt give i4oo gilders at a public auction for 1673 May 5 1675 — 3i4 — i4 of this artist’s best prints, such as the Ecce Homo , the Conversion of St. Paul , the large Crucifixion , the Magdalene dancing and others.] From Joachim von Sandrart’s Academia Tedesca della... Pictura, Nuremberg, 1675, part 11, bookm, chapter vi, Lucas van Leyden und andere ix Kiinstlere , p. 240 a. The prints in question are : Bartsch, n05 71, 107, 74 and 122. The statement seems a very probable one, taking into account Rembrandt’s admiration for the works of his great predecessor. Cf. our Nos 5i, 319 and 34o. 1675 No. 327. GOVERT FLINCR, REMBRANDT’S PUPIL A us den Clevischen Landen wurde diese edle Kunst merklich gezieret, durch den herrlichen Ktlnstler Govert Flinch , so sich von dort nach Amsterdam zu Rembrand begeben, und bey ihm trefflich zugenommen, indem er , neben groszem Fleisz seinen guten Vers land zum Vortheil gehabt , wordurch sein Lob bald weit ausgebreilet worden. Er folgte in der Manier viel seinem Lehr meis ter , wurde aber in Gleichheit und Annemlichkeit der Contrafdten gliicklicher geschatzt. [This noble art was greatly adorned by a native of Cleves, the superb artist, Govert Flinck, who, coming thence to Rembrandt at Amsterdam, made excellent progress with him, his great industry being supplemented by a good understanding, so that his praise soon spread abroad. He followed his master’s manner very closely, but was esteemed happier in his portraits as regards likeness and amenity.] From the work quoted under No. 326, chap- ter xx, Johan Lys und noch neun und dreyszig andere Mahlere , ccxxxm. Govert Flinck van Clev , p. 3ig b. Sandrart knew both Flinck and Rembrandt per- sonally. Flinck was Rembrandt’s pupil imme- diately before the period spent by Sandrart in Amsterdam (c. 1637 — 1642). Flinck’s works of this period show a marked dependence upon Rem- brandt. It is easy to believe that his portraits were more pleasing and more faithful to the originals than those of Rembrandt. 1675 No. 328. GERRIT DOU REMBRANDT’S PUPIL Gleichwie oftmalen einerley ausgesaeter Blumen Samen in einem Feld unterschiedliche und vielfdltige Blumen herfiir bringet , also gehets auch in unserer Kunst: Gerhard Dou von Leyden wurde zwar von Renbrand in unserm Kunstgarten gesaet, aber es wurde eine ganz andere Blume , als der Gartner sich eingebildet. [Just as seeds of the same kind scattered in a field often produce flowers various and manifold, so is it in art. Gerhard Dou of Leyden was indeed sown by Rembrand in our art-garden, but he became a flower very different to that which the gardener expected]. From the work quoted under the two preceding numbers, chapter xxi, Carl von Mandern und andere vier und zwanzig Mahlere , ccxxxn. Gerhart Dau von Leyden , p. 320 b. Orlers has also recorded, that Gerrit Dou was Rembrandt’s pupil. But Sandrart’s statement is independent of this, as he knew Dou personally. Cf. W. Martin, Het Leven en de Werken van Gerrit Dou , Leyden, 1901, p. 4i etseq. No. 329. SANDRART’S BIOGRAPHY 1675 OF REMBRANDT § 1. Rembrandt, the son of a miller, a pupil of Lastman, attained to a high degree of excellence in art through industry and natural gifts, although he never visited Italy and was but imperfectly deve- loped. § 2. He sinned against the laws of anatomy, proportion, perspective and the antique, as against Raphael’s draughtsmanship; and he also warred against academies and relied on Nature. § 3. Being incorrect in outline, he made his backgrounds dark and laid stress only on the general harmony of a picture, achieving excellent results in half lengths, heads and small pictures. § 4- His en- gravings bear witness to his industry, and by its means he acquired affluence; his house was full of well-to-do pupils, each paying about f. 100 a year. In addition, he made from f. 2000 to f. 25oo a year by the sale of their works. § 5. If he had been more prudent in his relations with others, he would have become still wealthier. But although he was no spendthrift, he cared little for social rank, and was addicted to the society of humble folks, who interfered a good deal with his work. §6. His colour-harmony. §7. His passion for col- lecting. § 8. His concentration of light and his glowing colour. § 9. In his representation of old persons he came very close to Nature. He painted few mythological or historical episodes, but rather simple and naturally picturesque subjects. § 10. He died in Amsterdam; his son is said to be a good painter also. — 3i5 — § 1. Es ist fast zu bewundern, dasz da der flirtref- lic/ie Rembrand von Ryn , nur aus deni platten Land und von einem Muller entsprossen , gleichwol ihm die Natur zu so edler Kunst der gestalt getrieben, dasz er durch groszen Fleisz , angeborne Inclination und Neigung auf einen so hohen Staffel in der Kunst gelanget. Er machte seinen Anfang zu Amsterdam bey dem beruhmten Laszmann und gieng ihme wegen Giitigkeit der Natur ungesparten Fleiszes und allslatiger Uebung nichts ab , a Is das er Italien und andere Oerter , wo die Antichen und der Kunst Tlieorie zu erlernen rdcht besucht , zumal da er auch nicht als nur schlecht Niderlandisch lesen , und also sick durch die Bucher wenig helfen ktinnen: § 2. Demnach bliebe er bestandig bey seinem an- genommenen Branch, und scheuete sich nicht , wider unsere Kunst-Reglen , als die Anatomia und Maas der menschlichen Gliedmaszen , wider die Perspec- tiva und den Nutzen der antichen Staluen , wider Raphaels Zeichenkunst und verniinftige Ausbil- dungen auch wider die unserer Profession hdchst- nothigen Academien zu slreiten, und denenselben zu widersprechen , vorgebend , dasz man sich einig und allein an die Natur und keine andere Reglen binden solle, wie er dann auch , nach Erforderung eines Werks , das Liecht oder Schatten, und die Umz 'uge aller Dingen , ob sie schon dem Horizont zuwider wann sie nur seiner Meinung nach wol und der Sachen geholffen , gut geheiszen ; § 3. So dann , weil die saubere Umziige sich an ihrem Ort correct solten erfinden , faille er die Gefahr zu vermeiden denselben mil Finsterscliwarz der gestalt aus, dasz er von solchen nichts anders als die Z usammenhaltung der Universal-Harmonia verlangel, in welcher letzten er furteflicli gewesen , und der Natur Einfalt nicht allein slattlicli auszubilden , sonderri auch mit naturlichen Kraften in Colorten und starken Er- heben, zu zieren gewust furnemlich in halben Bildern, oder alien Kdpfen , ja auch in kleinen Stucken , zierlichen Kleidungen und andern Artig- keiten. § 4 . Neben diesem hat er in Kupfer sehr viele und unlerschiedliche Sachen gedzt, die von seiner Hand im Druck ausgehen, aus welchem allein wol zu sehen dasz er ein sehr fleisziger unverdroszener Mann gewesen dannenliero ihme das Gluck grosze baare Mittel zugetheilt , und seine Behausung in Amsterdam mit fast unzahlbaren furnehmen Kin- dern zur Instruction und Lehre erf Lillet, jleren jeder ihme jdhrlich in die 100 Gulden bezahlt , ohne den Nutzen welchen er aus dieser seiner Lehrlinge Mahlwerken und Kupferstucken erhalten der sich auch in die 2 bis 2500 Gulden baares Gelds belauffen . saint dem, was er durch seine eigne Hand- Arbeit erworben. § 5. Gewisz ists dasz wann er mit den Leuten sich hdlte wiszen zu halten und seine Sache verntinftig anzustellen er seinen Reich- tum noch merklich ergroszert haben wi'irde; Dann ob er schon kein V erschwender gewesen, hat er doch seinen Stand gar nicht wiszen zu beobachten, und sich jederzeit nur zu niedrigen Leuten gesellet , dannenhero er auch in seiner Arbeit verhindert gewesen. § 6. Dieses dienet zu seinem Lob, dasz er die Farben sehr vernVinftig und kilnsllicli von Hirer eignen Art zu brechen, und nachmalen darmit auf der Tafel der Natur warhaftc und lebhafte Ein- fdltigkeit, mit guter Harmonie des Lebens auszu- bilden gewust wormit er dann alien denen die Augen erofnet , welche, dem gemeinen Brauch nach, mehr Fdrber als Mahler sind, indem sie die Hartigkeit und rauhe Art der Farben ganz frech und hart neben einander legen, dasz sie mit der Natur ganz keine Gemeinschaft haben , sondern nur denen in den Kram-Laden geflillten Farben Schachtlen oder aus der Fdrberey gebrachten Tile hern ahnlich und gleich sehen. § 7. Sonslen war er auch ein groszer Liebhaber von aller ley Kunststucken an Gemalden, Ilandriszen, Kupfer stichen, und allerhand fremden Seltsamkeilen, dern er cine grosze Mange gehabt und hierinnen sehr curios gewesen; deswegen er auch von vielen sehr hoch geschdtzet und gepriesen worden. IS. In seinen Werken liesze unser Kilns tier wenig Liecht sehen, auszer an dem furnehmsten Ort seines Intents, um welches er Liecht und Schatten kiinstlich beysammen hielte, samt einer wolgemeszenen re- flexion, also dasz das Liecht in den Schatten mit groszem Urtheil wieche, die Colorit ware ganz gliiend, und in allem eine hohe Vernunft. § 9. In Ausbildung alter Leule, und derselben Haul und Haar zeigte er einen groszen Fleisz, Gedult und Erfalirenheit, so dasz sie dem einfdltigen Leben ganz nahe kamen. Er hat aber wenig antiche Poetische Gedichte, alludien oder seltsame llistorien, sondern meistens einfdllige und nicht in sonderbares Nachsinnen lauffende ihme wolgefdllige und schil- derachtige {wie sie die Niederlander nennen) Sachen gemahlel, die doch voller aus der Natur heraus- gesuc liter Artlichkeiten waren: § 10. Ist gestorben in Amsterdam, und hat einen Sohn, der gleichfals die Kunst wol verstehen solle, hinterlaszen. From the work quoted under the preceding numbers, chapter xxn, Rembrand von Ryn und noch fiinf andere Kiinstlere, ccux. Rembrad von Ryn, p. 326 a. Sandrart was acquainted with Rembrandt from — 3 1 6 — 1675 i037 — 1642 at Amsterdam. His statements pro- bably record the facts concerning the master which had impressed themselves on his memory : that he was of humble origin, had had a great vogue and had earned a great deal of money, but associated chiefly with persons of the lower orders. He had probably left the city before the Night-Watch was painted, or he would certainly have mentioned it, as it was executed for the same room as his own group of marksmen (cf. above, No. i44). He seems also to have been ignorant of Rembrandt’s later reverses. The son who was also reputed a good painter, was either Titus, of whom we only known that he had tried his hand at painting before he was fifteen (inventory of i656, n“ 298 — 3oo), or Rembrandt’s son-in-law, Cornelis van Suythof. No. 33o. J. U. MAYR, REMBRANDT’S PUPIL Johann Ulrich Mayr . . . hat, nach kaum zuriick gelegtem kindischen Alter, einen An fang [in der Kunst] zit Augstburg gemachl; dieweil aber sein Valterland diesen seinen groszen Lust nicht nach Geniige deszelben ersdttigen mogen hat er sich in Niderland zu den beriihmten Kiinstlern Rembrand und Jordans begeben , und daselbst durch allerhand zierliche Historien von deni gefangenen Traum- Ausleger Joseph in E gyp ten, der Flucht der Jungfrauen Maria mil ihrem Jesu-Kind auf deni Esel, and vielfdltige and ere, die erste B lumen in den unverwelldichen Kranz seines Kunst-Ruhms gebunden , indent alle Runs tver stand ige in seiner Arbeit eine der Natur vollkommene dhnlichkeit, warhafte Colorit, universal-harmonie der Farben und, derselben gerechte Starke und Kraft gef unden , und dernthalben sein Lob der dmsigen Fama auszubreiten anverlrauet. [Johann Ulrich Mayr . . . when scarcely more than a child, had made a beginning [in art] at Augsburg; but as his native land did not give him facilities enough to satisfy his ambitions, he went to the Netherlands, to the famous artists Rembrand and Jordans, and there wove the first blossoms into the unfading garland of his artistic fame by painting various pleasing histories of the captive interpreter of dreams, Joseph in Egypt, of the flight of the Virgin with the Infant Jesus on the ass, and many others; all connoisseurs now agreeing that his works show a perfect resemblance to Nature, truthful colour, a general harmony of tints, together with due strengh and force, and thence busy Fame may be trusted to spread his praise abroad.] From the work quoted under the preceding numbers, chapter xxii, Rembrand von Ryn und noch funf andere Kiinstlere, cclxiii. Johann Ulrich Mayr , Mahler von Augstburg, p. 329 a. No. 33 1. PICTURES BY REMBRANDT IN THE POSSESSION OF G. UYLENBURCII fo. 70. gewoont hebbende op de nieuwe Kijssersgraf i. Inventaris vande Meu- bilen Huysraet ende a ri- ders bevonden inden Boe- del van Gerridt Uylen- burgh Schilder. fo. 7 Gr 9. een Judin (Jewess) van Rembrant 22. een Daevetie (small picture of David) van Rembrant. fo. 77r 74. een begonne vrouwe Conterfeytsel (unfinished female portrait) van Rembrant. First published from the “ Register van de In- ventarissen MM. Anno 1674 ” among the documents of the “ Desolate Boedelskamer ” in the civic ar- chives of Amsterdam, by Dr. P. Scheltema, Rem- brand, French edition of i860, p. no et seq. Among the assets of this art-dealer, the son of Hendrick Uylenburch, were i53 artistic objects, all unvalued. The inventory was drawn up on March 27 and 28, and April 26 and 27, 1675. Not one of the three pictures by Rembrandt can be identified with any certainty. No. 332. COPY OF A CHRIST BY REMBRANDT IN A PRIVATE COLLECTION AT AMSTERDAM In the inventory of Gerrit Reyersz Elias of Am- sterdam, drawn up in December, 1675, is the following entry : Een copy na een Chris tuslronie van Rembrandt. Unpublished extract made by A. Bredius from the file of the notary J. de Winter of Amsterdam. No. 333. PICTURES BY REMBRANDT IN A SALE AT ROTTERDAM At the sale of May i5, 1676, at Rotterdam, of the pictures of Reynier van der Wolf and his children, the heirs of Jufl'rouw M. Pessers, there was the fol- 1675 March 27 1675 December 1676 May 1 j 1676 June 29 Before 1677 lowing entry under n° 14 of the “ Registers van de voornaamste zoo Oude als Nederduytse Meesters gemaakt ” : Een Paracelsus , een half Figuur , door Rembrant f 200. — The catalogue is preserved in G. Hoet’s Catalogus of Naamlyst van Schilderyen met derzelver pryzen , zedert een langen reeks van Jaaren zoo in Holland als op andere Plaatzen in hel openbaar verkocht , The Hague, 1752, vol. 11, p. 344i where it is interesting to compare the prices of the other pictures. For the Rembrandt, cf. J. Six in Oud Holland , 1897, xvi p. 4- This author is mistaken in respect of the owners of the collection. No. 334. A PICTURE BY REMBRANDT VALUED BY G. UYLENBURCH On June 29, 1676, Gerrit van Uylenburch, painter, values the pictures of Jan van Beaumont, of Am- sterdam, to the best of his knowledge. Among them was : In de Sijdelkamer [side room] Een out manstroonitge van Rembrant . . f 10. — Unpublished extract made by A. Bredius from the file of the notary D. Danckertsz of Amsterdam. The Rembrandt was the cheapest of the pictures ; after it came a Verelst, Card-players, f. Go. — ; a Hondecoeter, Birds, f. i4o. — ;J. Both, Landscapes, f. 100. — and f. 3oo. — ; G. Honthorst, a Brothel, f. 180. — ; Ph. Wouwerman, Battle-piece, f. 4oo. —. Cf. our No. 33 1 for the appraiser. No. 335. AN OLD MAN, PAINTED BY REMBRANDT, ENGRAVED BY WALLERANT VAILLANT Bust of a bearded old man in a skull-cap, looking down to the right. Inscribed : Rembrant Pinx. W. Vaillant fee. el Exc. W. Vaillant flourished 1623-1677. The same head was engraved by de Marcenay in 1764 as n° 24 of the de Vence collection, under the title of he Vieillard alrabilaire. The original has disappeared. No. 336. PORTRAIT OF REMBRANDT AND SASKIA IN THE POSSESSION OF LOUYS CRAYERS’ WIDOW On August 4, 1 ^77 , Louys Crayers’ widow, who had married as her second husband Gerrit Hagen, owned : Een conterfeytsel van Rembrandt van Rijn en sijn huysvrouw. Unpublished extract made by the late Mr. N. de Roever of Amsterdam. Louis Crayers had been guardian to Titus van Rijn. Cf. above Nos. 192 et seq. The only portrait-groups of Rembrandt and Saskia are those in the Dresden Gallery (Bode, Plate 157), and at Buckingham Palace (Bode, Plate 1 58). No. 337. CAREL FABRITIUS AND ABRAHAM FURNERIUS, FELLOW-PUPILS WITH HOOGSTRATEN UNDER REMBRANDT Samuel van Hoogstraten, in his Inleyding tot de Hooge Sc/ioole der Schilder konst, published by Fransois van Hoogstraten at Rotterdam in 1678, makes repeated references to his fellow-pupils in Rembrandt’s studio, and the theoretical questions they were in the habit of discussing together. § 1. Fabritius asks : How can one tell whether a pupil is likely to become a good painter? § 2. Hoog- straten answers : He gives promise of becoming such, if, taking into account his youth, he seems not only to love art, but to take delight in rendering the beauties of Nature. § 3. Hoogstraten asks Fur- nerius : How can one tell whether an episode has been well depicted. § 4- Furnerius answers : From knowledge of history. § 5. The question arises : what is the first rule of good composition? § 6. Fa- britius answers : To select and arrange the noblest objects in Nature. Page 1 1. § 1. Onzen Fabritius, mijn meedeleerling, stelde my in onze jeugd deeze vraeg voor: Welk zijn de gewisse kenteykenen , en vruchten van den geest in een jong leerling, om een goet Schilder uit te verhoopen? § 2. Ik antwoorde ; na de maete mijns begrips in dien ouderdom: Dal hy niet alleen schijne de konst te beminnen , maer dathy inderdaet , in de aerdicheden der beval- lijke natuur uit te beelden , verliefl is. 1677 August 4 1678 — 3l8 — Page 95. 1678 1678 § 3. Ik stelde wel eer in onze Schilderschool aen b urnerius, die riamaels in zijn lantschappen zeer aerdich was , deeze vraeg voor : Waer uit datmen zoi/de weeten en kennen , of een Ilistorie wel was uit- gebeelt? § 4. lly aritwoorde: Uit kennis van de geschiedenis. Page 1 8 1. § 5. II y hadden toen ik noch Discipel was, dit vraegstuk : We Ik daer was degrondles en regel van wel teordineeren : § 6. Fabritius antwoorde : De edelste natuerlijkheden te verkiezen , en by een te schikken. Hoogstraten became Rembrandt’s pupil about i(34r, i. e. after the death of his father Dirck (De- cember 2o, 1640; p. 257; under No. 34i, § 3). By his fellow-pupil Fabritius he must mean Carel, and not Bernard, for in other passages (pp. 274,291 and 3o8; see our No. 343), he praises his “ deurzichten ”, i. e. perspectives, also eulogised by Bleyswijk. Of these we can form no idea, the last of these pictures having been destroyed in the fire at the Boymans Museum, Rotterdam, in 1864. It is, however, noteworthy that Carel Fabritius was already an inde- pendent master in 1640 (before Hoogstraten, ac- cording to his own account, entered Rembrandt’s studio), as his portrait of Abraham dc Notte in the Rijksmuseum shows. Abraham Furnerius is only known to us by his very Rembrandtesque drawings. He also was an independent “ Kunstschilder ” by June 1 3, 1641, so can only have been Hoogstraten’s fellow-pupil for a short time. Cf. Hofstede de Groot, Quellenstudien , p. 33 1 el seq. No. 337 a. HOOGSTRATEN, REMBRANDT'S PUPIL Hoogstraten, having importuned Rembrandt with questions, received the following advice from him : Accustom thyself to make a right use of what thou hast already acquired, and what is now hidden will be presently revealed to thee Als ik mijn meesler Rembrant eens lastig viel , met te i 'eel oorzaek vragen , zoo antwoorde by zeer wel: Schikl u daer nae , dat gy 't geene gy alreets weet, wel leerl in 't week ste/len, zoo zult gy de ver- borgenlhedeil , daer gy nil na vraegt , tijts genoeg ontdekt zien. From S. van Hoogstraten, loc. cit., p. i3. No. 337 b. HOOGSTRATEN PRAISES REMBRANDT’S POWER OF RENDERING THE ASPECTS OF THE MIND Every great Italian and Netherlandish master has distinguished himself more especially in some par- ticular feature of his art. After citing Italian examples, the writer gives German and Nether- landish instances. Among these, Rembrandt is distinguished as having best portrayed the emo- tions. Een aruler zal mooglijk lust hebben om deeze byzonderheden nader aente wijzen , en 00k van onze Duitsclien: maer van de laetste tot een proef \ zoo was Durer gezel op meesl eenerley stof van kleederen, Lukas van Leyden op zedicheit , Rubens op rijklijkc ordinantien , Antony van Dijk op beval- lijkheit , lie mb r an d op de lijdingen des gemoeds, en Go It si us op eenige groote Meesters hand eigentlijk na te volgen. From S. van Hoogstraten, loc. cit., p. 75. No. 338. HOOGSTRATEN’S CRITICISM OF THE « NIGHT-WATCH » § 1 . A painter should not arrange his figures side by side in rows, as is too often done in the Dutch shooting-pieces ”. Unity should reign in the composition, as in Rembrandt’s picture, where indeed, the separate portraits entrusted to him are too much subordinated to the general effect. § 2- Nevertheless, the picture, in spite of its defects, will outlive all the works of Rembrandt’s rivals by virtue of the picturesque conception, the elegance of composition, and the vigour that characterise it, and that make all other 1 1 shooting-pieces ” look like figures from a pack of cards beside it. § 3. It would, however, have been better if there had been more light in the picture. § 7. T en is niet genoeg , dat een Schilder zijn beelden op /yen nevens malkander stelt, gelijk men hier in Hollant op de Schuttersdoelen al teveel zien kan. De rechte meesters brengen te weeg , dat liner geheele werk eenwezich is , gelijk Clio uit Horatius leert : Drengyder werksluk, zoo ’l beboort, Slec/its enkel en eenweezich voort. Rembrant heeft dit in zijn stub op den Doele tot Amsterdam zeer wel , maer na veeler gevoelen al te reel, waergenomen , maekende nicer werks ran bet groote beell zijner verkiezing a/s van de byzondere - 3i9 — 1673 1678 afbeeltsels, die hem waren aenbesteet. § 2. Echterzal dat zelve werk , hoe berispelijk, na mijn gevoelen al zijn meedestrevers verdueren , zijnde zoo schilder- achtig van gedachten , zoo zwierich van sprong en zoo krachtich , dat , ntfe zommiger gevoelen , d'andere stukken daer als kaerteblaren nevens staen. § 3. Schoon ik wel gewilt hadde , /»/«?/• meer lichts in ontsleeken had. From S. van Hoogstraten, loc. cit ., p. 176. This remarkable criticism by a contemporary and pupil of Rembrandt’s contains a strange mixture of praise and blame, the latter in respect of the lack of light and the subordination of the several figures, which should have been portraits, to the general effect, the former in respect of the unity of the com- position, the picturesque effect and the vigour. The words “ zwierich van sprong ” are difficult to interpret, but they probably mean, as Vosmaer also supposed, freedom, elegance of composition. No. 339. HOOGSTRATEN’S CRITICISM OF REMBRANDT’S « PREACHING OF JOHN THE BAPTIST » § 1 . Hoogstraten remembers having noted the admirable attention that marks the listeners of all classes in a beautifully composed picture by Rem- brandt, representing the Preaching of John the Baptist. § 2. The incident of dogs pairing intro- duced in this picture was, however, less edifying. § 3. Natural as this may be in itself, it is unseemly to a degree in this picture; and might lead one to suppose it a discourse by the Cynic Diogenes, rather than by St. John. § l\. Such accessories reveal the simplicity of the master’s mind, and are the more ludicrous the more vulgar they are. § {. ’t Gedenkt my dat ik, in zeker aerdich geor- dineerl stukje van Rembrant , verbeeldende een Johannes Predicate, een wonderlijke aendacht in de toehoorderen van allerleye staeten gezien hebbe: dit was ten hoogsten pryslijk , § 2. maer menzach er 00k een hondt , die op eenonstichtlijke wijze eenteef besprong. § 3. Zegvry , dat dit gebeurlijk en natuer- lijk is, ik zegge dat het een verfoeilijke onvoeglijk- heyt tot deze Historie is ; en dat men uit dit byvoegzel veel eer zou zegge n , dat dit stuk je een Predicalie van den Hondschen Diogenes , als van den Heyligen Johannes vertoonde. § 4. Zoodanige uitbeeldingen maeken het onnoozel verstant des meesters bekent ; en zijn te bespotlijker, alsze in geringer opmerkingen dwaelen. From S. van Hoogstraten, loc. cit., p. 1 83. Cf. our No. 1 p5, and Bode, Plate 2i5, for this picture. No. 33ga. HOOGSTRATEN PRAISES REMBRANDT’S TALENT FOR COMPOSITION The various figures in a composition should not be piled one above the other, but should be freely grouped, as van Mander says in his didactic poem : Grondt der Edel Vry Schilderconst. Here follows a quotation from the poet, and examples : Leonardo da Vinci, certain other Italians, Rembrandt, who understood and applied this prin- ciple successfully, Rubens and Jordaens : Rembrant heeft deeze deugd dikmaels wel be- grepen, en de beste stukken van Rubens , en zijn navolger Jordaens, hebben een byzonder welstan- dige sprong en troeping. From S. van Hoogstraten, loc. cit., p. 191. No. 34o. REMBRANDT PAYS NEARLY EIGHTY THALERS FOR AN ENGRAVING BY LUCAS VAN LEYDEN Deze liefde tot papierkunst is in onze da gen zoo hoog gesteegen geweest, dat ik voor een moezelman- netje , gezegt Uilenspiegel, van Lukas van Leyden, by de tachtich rijksdaelders, door Rembrant , heb zien geeven : en de ronde passi van den zelven meester is noch voor ongelijk meerder prijs verkocht. From S. van Hoogstraten, loc. cit., p. 212. A similar fact is recorded by Sandrart : cf. above, No. 3a6. The Uilenspiegel is Bartsch n° i5g, the round Pas- sion Bartsch n° 57-65. No. 34oa. HOOGSTRATEN PRxVISES REMBRANDT’S TREATMENT OF FLESH The colours should be so mixed, as really to represent flesh, and chalky whites should be avoided. Jacques de Bakker of Antwerp and Jacob Backer of Amsterdam accomplished this in a natural manner, and Rembrandt attached great importance thereto. Het zy dan datmen naekten van kinderen, of jon- gelingen, oflijvige worstelaers , of magereen uilge- teerde lichamen, of baedende nirnfen , ja hemelsche Godinnen schildere ; men zie toe , datmen de verwen 1678 1678 1678 320 — 1678 zoodanich breeke, dot bet vlees schijne ; datmen de kalkachlige witlieyt mijde. Germander zegt, dat eenen Jaques de Bakker tot Antwerpen eerst een vleeschachtige maniere van schilderen i/woerde , koloreerende zoo met met enhel wit, maer verhoo- gende met een natuerlijke karnatie. Zeker, zijn naemgenoot Jaques de Bakker lot Amsterdam is hem zoo wel in deze prijslijke waerneming naege- volgt , a Is by hem in naem is gelijk geweest. Ik zwijge van Bern brant en under e, diedit konstdeelwonder- lijk hoog achlen. From S. van Hoogstraten, loc. cit., p. 227. No. 34i. HOOGSTRATEN INCLUDES REMBRANDT AMONG THE MOST DISTINGUISHED PAINTERS OF HIS CENTURY § 1. The author will not write about painters, but about painting. § 2. To show that painting was not annihilated in Holland by the Iconoclasts, although they had driven it from the churches, he will mention a few painters who have best appre- ciated the lofty functions of art, and have made the noblest choice. § 3. The artists enumerated. § ^ mijn voornemen is niet van de Scbdders , maer van de Schilderkonst , te han- delen; een under , die beter tijdt bee ft, mag baere leevens beschrijven , en Karel Vermander ver- volgen. § 2. Om ecbter te loonen , dal de konst , seder t de Beeltstorming in de voorgaende eeuw , in Holland nietgebeel vernictigt is, schoon ons de beste loopbaenen , naementlijk de kerken, daer door ges- loolen zijn, en de meeste S child ers zicb dies halve n lot geringe zaeken,jae zelfs tot beuzelingen te schil- deren, geheelijk begeeven, zoo zal ik eenige met naemen aenwijzen , die meest op ’t gros der konst en de edelste verkiezing hebben gezien. § 3. A Is daer is geweest Strazio Voluto of Gilliam Fer- mout, Lastman, Mierevelt , Theodorus Ba- bucre: Pieter Fransen de Grebber, die d'eer heeft, dal by nevens andere tot discipel gehadt bee ft den edelen en volmaekten Pieter Leely, die in ’1 hof te Withal van Koning Karel den Tweeden tans a/s een alder uitgeleezenste bloeme blocit: Ilond- horsl, Ravesteyn , den verzierlijken Rembrant, nae de dood van mijn Vader Theodoor mijn tweede Meest er : Jaques de Bakker, G over l F link, G err it Douw, Slokkade,Jan Lievens, Mieris, Doudeins , de Baen, maer holla, ik will de thans nog levendige, om geen jalouzie te verwekken , overslaen. — 321 From S. van Hoogstraten, loc. cit., p. The Strazio Voluto, or Gilliam Fermout of § 3 is now known to us only as the first husband of G. Metsu’s mother. Lely was not the pupil of P. F. de Grebber, but of his father, Frans Pietersz. It is not very clear what the writer means by the term “ verzierlijk ” as applied to Rembrandt. “ Verzieren ” means to adorn ; “ verzierlijk ” would therefore signify rich in ornament, decorative? No. 34i a. REMBRANDT’S TALENT IN RENDERING CANDLE-LIGHT Rembrandt has represented candle-light to the best of his ability in some of his etchings, but when we cover up the light, the rest is black, whereas in reality, when we screen the source of light, we still see the rest very plainly. [We should be careful] om niet meer 't onder- neemen, a/s het vermoogen onzer verwen toelaet. Want als wy te hoog opheffen , zoo zu/len wy om laeg te kort sc hie ten, gelijk een gebeurt, die in ’t schilderen van een nachtstuk een. brandende toors of een kaerse voor aen stellen : want zy hebben de macht niet, het resteerende werk zijn behoorlijke klaerheyt te geeven. Rembrant heeft de maet van een kaers- lieht in eenige brume printjes nae zijn vermoogen uitgebeelt, maer als men die liehjes toedekt , zoo blijft de rest van l werk donker: daer wy gewoon zijn, als men ons iets by de kaers laet zien , onze hand voor ’t licht te houden , op dat het onze oogen niet en belette alles op 't klaerst en kenlijkst te onderscheyden. From S. van Hoogstraten, loc. cit., p. 268. No. 342. REMBRANDT’S TREATMENT OF REFLECTED LIGHT EULOGISED § 1. Rembrandt showed extraordinary mastery in the rendering of reflected light. This seems to have been his true element. § 2. Would that he had understood the theory of the matter somewhat better, for he who trusts only to his eye and to his alleged experience, makes mistakes which excite the scorn of pupils, to say nothing of masters, the more so, as such knowledge is easily acquired. § 1. Wonderlijk heeft zich onzen Rembrant in reflexeeringen gequeeten, jae het scheen of deze verkiezing van ’t wederom kaetsen van eenich licht zijn rechte element was, § 2. had hy hem maer wat 1678 1678 beter op de grondregels deezer konst verstaen ; want die alleenlijk op zijn oog en gewaende ondervindinge steunt , begaet dikmaels feylen , die den spot van leerjongers , zwijge van meesters , verdienen: en zoo veel te nieer, daer deeze zekere kennissen , wo/' er zich een weynig aen laet gelegen zijn, zoo gemakkelijk zijn te bekornen. From S. van Iloogstraten, loc. cit., p. 273. 1678 No. 343. HOOGSTRATEN PRAISES REMBRANDT’S COLOUR In Raphael’s ceiling-decorations in the Chigi Palace (i. e. the Farnesina), we must not look for the qualities of Tintoretto or Veronese, Fabritius’ perspectives, nor Rembrandt’s colour, but Greek statues [as conceived] by the graceful Raphael, beauty without pomp, and a reflection of the an- tique. .... men behoeft in deze stukken (i. e. the ceil- ing-decorations in the Chigi Palace) met te zoeken, of Tintoretse wondere opdoeningen , of Vero- neesche ordinantien, oogenbliklijke bewegtngen, of gedwonge schikking: veel min Fabritische deur- zichlen, of Rembrandische verwen: maer de Grieksche statuen in den bevallijken Rafael, de schoonheyt zonder pronk, en een spiegel van d’oprechte outheit. From S. van Iloogstraten, loc. cit., p. 291. For Fabritius’ perspectives cf. No. 337 above. 1678 No. 343 a. REMBRANDT'S TALENT FOR COMBINING LIGHT AND SHADE Light and shade must not be mixed too much, but they mu-st be combined in groups, and transi- tions from the strongest light to the deepest shadow should be introduced, an art in which Rembrandt excelled. 