Nieuwe gedichten
None
By elken verdren tred klopf ieders bozem banger. Geen enkle starb klopf door: zij zien elkaar niet langer; Hun knieen knikken; de een na d'ander zijgt ter ceer, Zy zygen alien; wenden 't ligchaam been en weer, Yerschikken 't magtloos hoofd, dat ze op de handen strekken, En laten door de sneeuw, die nederstuift, zich dekken. Helaas, de slaap is kort, die 't matte lijf bekrupt! Ginds snuffelt de ijsbeer rond, die telkens nader sluipt. En vreemden roofbuit riekt, en vlamt in de ingewanden. Hij naakt, ontdekt zijn prooi, strekt nagels uit en tanden. OP NOVA ZEMBLA. 109 En grjpt een hunner met de klaauwen en den muil Van 't harde leger weg en sleurt hem naar zim kuil. Z^ rillen wakker, grijpen, duislend en verschrokken, In 't wild: de nacht is raw, de maan is digt betrokken... Zij zoeken tastend om naar 't kermen van 't gerucht... Maar spoedig zw^'gt het stil en een zucht. Ku scholen ze in een kring en hand Aan hand te zamen. En monstren man voor man, bij 't noemen van de namen. En missen eenen. De angst valt doodskil op hen neer. Zij leggen 't matte hoofd op d'ijzren grond niet weer, Maar staan en waken; amen naauwlijks; luistren, zwijgen. Nog is de morgen ver, waamaar zQ angstig h^'gen; De lange nacht is traag, en sleept zich langs zijn baan En rekt zijn uren nit. Zij tintlen daar z^ staan; De kou bevangt hen, maar z^ roeren noch bewegen. Toch eindl^k glimt een straal in 't ver verschiet hun tegen; De lucht wordt dunner, 't graanw is bleeker, 't licht komt door. Zijj zien hun makkers lot in 't langsgeld spoor: ' Gestolde bloed liet in de sneeuw zijn vlekken steken! Zy huivren by 't gezigt en rillen en verbleeken. En vieden rugwaarts naar het strand, dat hen ontving. Zij zien 't gebr^zeld schip, dat in het's verging; 112 DE OVERWINTEKING Zij zien de onmeetbre zee, ter halver weg bevrozen, En staren op het land, dat zij ter schuilplaats kozen! De wanhoop viert zieh hot in uitgelaten smart. — Maar Barends bläft bedaard en spreekt hun moed in 't hart: „Ja, mannen! 't lot is bang: men denk' hier aan geen keeren; „Elk Yolgend ochtenduur zal nog den nood vermeeren; „De winter is nabij: God weet hoe streng, hoe koud!... „Maar de Ahnagt ziet ons aan, waar ons geen mensch aan&chouwt. „Komt, in die hoop getroost, de hand aan 't werk geslageni „Den leeftogt, die ons rest, het scheepshol uitgedragen: „God geve, dat hy strekk' tot ons een nitkomst wacht! „De boot van 'Tis geschiept en hier aan wal gebragt: "God geev', dat ze eenmaal ons te sti zal mogen komen! "Gewer en kruid Terzaamd; de zeilen afgeaomen; "De takels ingehaald; wat redbasr is gored, "En van 't gesloopte wrak een woning opgezet! (leven!") "Aan 't werk! de nood wil spoed! komt, makkers, 't geldt ons By dringt zich voor hen nit, en gaat hun 't yoorbeeld geven, En rept zich over 't ijs en wuift hen op zijn spoor. 'Tis alles weer naar boord en stuift elkandren voor, En yindt de kiel ontbloot en op een klip geschoven, Maar klimt van ondren aan, en klantert voort naar boven. Was schriftlich kranken ruw en kond: de schreibe hagels vlogen. De losgewaide sneeuw stuift wärmer in hunne oogen. En vriest hun vast aan 't lijf. De kiel wiegt been en weer. Zij kagen van den stonn en rnsten keer op keer, En halen vrouw en kind voor de afgedwaalde zinnen; Maar 't nypen van de kou doet d'arbeid weer beginnen. Dees zeolen leeftogt aan en roUen fust van boord; Die sLepen halen weg of trekken kisten voort; Hier draagt men 't hnisraad op en gaart geweer en wapen; Ginds pakt men korven vol met wat men zaam mag rapen. Weer andren schuren over 't ys de boot naar land. Dees tinnnren sleden, die 2dj schniven laags het strand. En dolen mijlen ver, en balen stam en boomen, In 't water neergewaaid, yan elders afgekomen. En hier in 't ijs geUemd met wortbtroik en al. Zij staaplen rets op reis hun lading op den wal, En trekken heen en weer en tassen hoop op hoopen Bij de afbraak yan het sdiip, dat ginds hun makkers slopen. De spaanders Yiegen van den scheepsromp wijd en zijd; De voorraad meerdert, en verdubelt nog de vlyt; De bange nacht-alleen dwingt darbeid weer te staken. Zy slapen in het bol en staan om beurt te waken, En reppen weer de bijl, als de eerste schemer gloort: Zoo gaat het dag aan dag in zuren arbeid voort. Het schip kort in, de bouwstof groeit; de sleden Snellen; Het strand ligt opgehoopt van 't slopen en het vellen; De laatste toevoer is ontladen en vergaard. — Nn vat men schop en spa, en schept de sneeaw van de aard, En bakent d'omtrek af, waarin men 't huis zal bouwen. En reknt na, en meet. De lijn wordt uitgehouen, De slegel rijst en raakt, En de eerste spar breekt in, dat strand en ijskorst kraakt. Nu klinkt de hamerslag, dat rots en ree 't herhalen; De zaagtand snijdt het hont; de dissel point de palen; De stijlen ri^jzen in de rondte l^nregt op; De spanning glooit er bovenover, top aan top; De bindten hechten en vereenen 't rank gevaarte: 't Groeit uit hun handen aan en wint in kracht en zwaarte; Het snerpen van de kou, die telkens feller woedt, Jaagt vnist en hamer voort met dabble drift en spoed. OP NOVA ZEMBLA. 113 't Geraas vennengt zich met het huilen van de vlagen: Zoo gaat het dag aan dag met onyerpoosde slagen. De planken klimmen langs de stolen uit den grond; De tlugge teerkwast breeuwt en zoekt naar naden rond; De scheepsplecht rijst omhoog, om 't open dak te slniten; Een bodemlooze ton bedek. De lange schouw; De hangmat slingert aan de bauen van 't gebouw; De zeilen dubblen en behangen 't hout met linnen; Men draagt de bulsters in en kist en korven binnen; Yerdeelt en rangschikt bank en huisraad langs den wand. En 't schip staat in een hut herschapen op het land. Maar, naauw was de eerste nacht in 't nieuw verbl^'f gesleten, Naauw kwam de trage dag, z^n tijd al meer vergeten, Met loomer schreden aan, of bij den eersten blik Stolt hun het bloed om 't hart van onverwaehten schrik. Een aantal beeren, van den honger opgestooten, Belegert hen in 't huis en hondt hen omgesloten, En rekt zidi, snuivend langs de planken, regt-op uit. Zy lekken zioh den muil en honkren naar den buit. Het volk is radeleine en dringt siddrend zich te zamen, D.V. N.Ged. 1. 8 114 DE OVERWINTERING. Maar sport geen uitkomst op in 't wukken en beramen, En spelt in 't naadrend unr zich d'^'sselijksten dood. Doch Barends blijft bedaard in d'aangedrongen nood: „Komt!'* roept l^j, „makkers, komt! deny\jand aangeyallen, Yerdreven of vemield! bestreden met ons alien! „Wij hebben kniid en lood en jagtroer en gewer: „Komt! sti^gen we op het dak en schieten wij hem neer!' Hg zegt^ en geeft zich op, en breekt de planken open, En alles klimt hem na, langs spar en bind gekropen. En schr^dt zich om de nok of zit den schoorsteen rond. 't Gedierte grimt hen aan en schuimbekt Tan den grond, En spant de Maanwen uit met uitgehongerd smachten... Daar brandt het eerste schot hun schriftijk door de vachten Een tweede knalt, een derde volgt; het vuur en 't kruid Jaagt schroot en kogel uit de tromp hun in de huid. En viegend lood vermaal hun schenkels en hun schoften Z^ vlugten in der ijl en stromplen naar hun kroften, Yan de ongekende pyn en 't vHjmend wee verwoed; Maar 't meerendeel stort neer en stuiptrekt in zijn bleed Nu i|jlt het yolk omlaag en komt naar buiten Snellen, En maakt de monsters af, en stroopt de mige vellen Yan 't log en rookend vleesch, en warmt zich aan den damp OP NOYA ZBMBLA. 115 En gaart het smeer en 't vet tot brandstof voor de lamp. Zij spannen hier en ginds, aan staken en aan bogen, De vochte huiden nit, om in den wind te droogen. En als een lauwerkrans, op 't veld van eer gemaaid, Siert hen de bonte mnts, van 't ruige leer genaaid. Maar langer duurt de nacht en grauwer zijn de dagen, En flanwer wordt het licht en rawer nog de vlagen; De telkens feller kon, die doordringt tot den haard, Kort ras de brandstof in, bij 't bouwen uitgespaard. Zij tijgen weer aan 't werk, en schuiven weer de sleden Den barren oever langs, met pelzen om de leden, En zoeken, nren wijd, naar drijfhout langs de zee. En hakken 't uit het's, en zenlen 't op de sleS. Soms is de dag voorb^, en reeds de nacht aan 't dalen — Gednrig voor zyn tyd, — eer dat ze 't hnis weer halen; Dan dolen ze om en rond, met telkens schuwer tred. Tot dat zy 't lamplicht zien, als baken nitgezet. Soms de bessere toe, voor dat zij 't jagtroer grepen,. En valt den achterste aan, het nekbeen ingenepen. En sleept hem mede, dont de manschap, en verhaalt Hun kr^gskonst op z^n prooi, die 't met den dood betaalt» Soms de de mist, de sneeuw, de stonnen, dieerjagen, Hen bibbren van de kou, Bij 't hakken en het zagen, En dingen door in 't bloed, en vriezen 't ligchaam stijf, En stollen elken damp en 't kille zweet aan 't l^f. Dan baat er bont noch wol, hoe dik en digt zy 'iknoopen; Dan zwelt het duislig hoofd, het strakke vel springt open, En de adem uit de long, die eich met p^'n ontlast, Zet zich tot ^s en lijp aan baard en lippen vast; Dan vlugt het volk in huis, en aluit de rawe deoren, Schniffc klep en luiken digt, stopt lompen in de scheuren, En hoopt het haartvunr op^ of kHmt de hangmat in» En wentelt zich in 't bont, maar tintelt met te min. De heute möglich streut, in spiel van al het störte; De wanden zijn berichtet, al zien ze zwart van 't rooken; En de ingedragen sneuw, die aan hun hoosblok zit, Yalt op de vuurplaat af, maar blijft er droog en wit. Nog koader woxdt de lucht, nog guurder zijn de nachten, Nog korter blijft de dag, die langer zich laat waditen; En 't altoos trager licht daalt telkens sneller neer... Maar eindljk zinkt het weg en rijst op nieuw niet weer. Het volk ziet angatig rond; de lamp heefit uitgeschenen. OP NOVA ZEMBLA. 117 Een tweede pit verteert... 't is duster om henen, 'T is buiten enkel naeht. Z^ zitten stil en stom En zien elkandren aan... de dag kamt niet weerom. 'T is of de wijde hut, haar grondvest ingesdioten, Verkeerd is in een graf, van rondom digt gesloten; 'T is of natur bezwijmt en, steryende in d'orkaan, Weer tot een lu^ert is ontbonden en vergaan. Doch als de nevel scheurt, yan rondom zaamgetrokken, Doch als de nevel scheurt, yan rondom zaamgetrokken, Als weer de jagtsneenw dunt, zoo digtgezaaid van vlokken, Schijnt de opgestegen maan, met regtgeschoten blik, Yan uit haar toppunt neer op dit verblijf Tan schiik. Geen morgen drijft haar weg, geen middag dooft haar luister; Z^ hottdt haar zetel in en dringt zich door het duister, En worstelt met den damp, in onbeslisten strijd: Maar de uitgebluschte zon bl^'fb licht en leven kw^t. De schrandre Barends zucht: „Ja," zegt hg, „lotgezellen! „ Ik heb dien slag gevresd — sind lang hem aan zien Snellen: ,,'t Verschynsel, dat u treft, en aller ziel vervaart, „Is de eigenschap der Fool, aan deze grens van de aard. „Ja, lang nog, maanden lang, zal deze nacht nog dureni „Wie weet hoe streng hij nypt I hoe vele kruipende uren I „Hoe ver het licht nog deinst, eer 't aanbreekt in 't verschiet!... 118 DE OVEEWINTERING „God weet het, H^'-alleen, wie onzer 't wederziet! „Doch, schent z^'n magt niet aan door raadloos jammerklagen: „Geeft in z^'n handen 't op : yan daar kan redding dagen 1 „Ziet! de opgekomen maan, die neerblikt op ons leed, „Tuigt u z\jn liefde, die ook hier ons niet vergeet. „Weldadig zal dat licht ons treurig pad bestralen, „De neveUdompen door, die om deez' uithoek dwalen; „Tot weer de zon ontwaakt en weer de hoop met haar." Hij zweeg, en alles zweeg en zat in rouw verzonken. Of zag weemoedig neer in de opgestookte vonken. En drong een traan terug, die opwelde in het oog, Of slaak Te een diepen zucht, die naar hun haardsteS vloog. Zien de toekomst in, en siddren die te kennen, En uur aan uur vervliegt, eer ze aan het schrikbeld wennen. Toch eischt de hooger nood beleid en zorg te meer: Zy zien den leeftogt na, herzien hem keer op keer; Bepeinzen voor hoe lang, bereeknen voor hoe velen, En stellen vast rantsoen, om daaglyks uit te deelen. De brand wordt a%epast by luttel tal en maat; De dunne pit gesplitst, eer ze in de lamppyp gaat; De korlen zout geteld en 't zuivel voorgemeten: OP NOVA ZEMBLA. 119 Zoo wordt hun nood gerelct en 't harde brood gegeten. Maar de eensgezindheid bläft, al dringt zich de armée in; Een onbevolen tucht regeert het gansch gezin, En zoiniglieid boudt huis, naar Hollands oude zeden: Geen kraimel wordt verspild, geen spärkend, wordt vertreden. Des feestdaags, anders niet, wordt uit het zilte nat Het bruine vleesch gescheurd, dat vastvroor in het vat; Dan dekt de ketel 't vuur, waar zich rond om scharen. En hunkren naar den disch, en in den wasem staren. Maar, eerst den dag gevierd en God den Heer gelöst! Zij slaan den b^'bel op, ontblooten alien 't hoofd; Een hunner, beurt om beurt, met eerbied opgerezen, Staat uit Gods heilig woord een roerend stuk te lezen; Of aller ziel en zang smelt luidkeels zich ineen, En Nova Zembla hoort de psalmen van Datheen. Doch's avonds dringt de vreugd door al de zoi^ naar binnen; Dan bannen zi|j 't verdriet, verzetten zich de zinnen; Ontdoo^'en zich den w\jn, en grypen naar de kruik. En klinken met den kroes, na Ar vaderlandsch gebruik. Dan wordt een voller teug, met milder hand geschonken, Yoor minnares en maag, voor vrouw en kind gedronken; En mengt zich ook een traan met d'ingegoten w^'n, Dak deet hun harten goed, rampaalgen als ze ziju! Eeu hunner hijgt naar lucht : zijn makkers moeten 't weten, Hoe lief zijn vrouw hem heeft, hoe al zijn kindren heeten; Hoe bang hem *t scheiden valt, bij elk vertrek naar boord. Aid ze in zijn armen hangt en in haar tranen smoort; Hoe de oudste knaap hem lijjkt, en, schoon pas zeven jaren, Eeeds plaagt, bij elke reis, om met hem mee te varen. En hoe zijn droeve vrouw, terwijl de jongen smeekt, Den lach geen meester is, die door haar tranen breekt; Hoe bij het laatst vaarwel, zoo zuur hun opgebroken, De zuigling aan haar bolrst, met de armpjes uitgestoken. Hem nareikte om een kus en toeriep honderd keer... Hier houdt de spreker stil: hij snikt; hij kan niet meer. Een ander, minder week, en niet zoo ligt aan 't weenen, Schudt midderwijl de kart of rammelt met de steenen, Eii daagt de makkers aan 't verkeerbord om zich been*. Het lokaas trekt hen aan: zij komen een voor een Al nader; zitten neer en legen, zonder sparen, Den vollen buidel, dien zij nutloos toch bewaren. Een derde breit of knoopt, en houdt zijn plaats bij 't vuur, Eti denkt zijn reizen na, en's levens zoet en zuur, Maar drijffc zijn mijmring weg en blijft op God vertrouwen. OP NOVA ZEMBLA. 121 En heft zijn landalied aan, 't Wilhelmus van Nassouwen^ Of zingt van Mamits moed, en hoe zijn OP NOVA ZEMBLA. 121 En heft zijn landalied aan, 't Wilhelmus van Nassouwen^ Of zingt van Mamits moed, en hoe zijn OP NOVA ZEMBLA. 121 En heft zijn landalied aan, 't Wilhelmus van Nassouwen^ Of zingt van Mamits moed, en hoe zijn OP NOVA ZEMBLA. 121 En heft zijn landalied aan, 't Wilhelmus van Nassouwen^ Of zingt van Mamits moed, en hoe zijn OP NOVA ZEMBLA. 121 En heft zijn landalied aan, 't Wilhelmus van Nassouwen^ Of zingt van Mamits moed, en hoe zijn OP NO Kiijjgabeleid Breda door liflt verwint m Hulst door dapperheid. Zoo komt men d'ayond door, zoo wislen sdch de weken» Maar de eigen nacht Itoudt aan, hoe menigmaal Teitatreken, En geefb zijn beurt niet op. Zij zien des ochtends rond, Maar aitoos d'eigen naehi in elken morgenatond. Soma schiet een wondre glans, een digte vloed van stralen, Zich spieglend in de sneeuw, langs klippen en langs dalen» Ala mt de diepte Toort, en gloeit hen in 't gezigt, En voert him geest omhoog: het is het Noorderlicht. Nu zien zijn hniyrende aan, en bloedrood opwaarts klimmen En spellen wee; dan danst en speelt het aan de kimmen. En schept hnn vreugde in 't hart, zoo min aan vrengd gewoonl Maar meeatal hhskt dat licht yerblindend grootsch en schoon. Nu daagt heerli^ op, in drkelronde bfingen En regenbogen, die zich yormen en yerdringen, Waaroit een tintlend raxuty yan alle yerw en gloed, In zilnen a£stroomt, schnimt, en d'omtrek yonklen doet. Pan ziljn het bergen gouds, die bliksemflitsen schieten, Of soHeraeeen, die haar springyloed oyergieten, Of kolken lonter licht, waaruit een laaye brand Yan vlammend porper st^'gt en borlend diamant. Dan knapt en kraakt het, spat in sprankels heen en weder, En sist als pulver; z^'gt in vonken l^'nregt neder; Yemieawt zijn glans, hervat z^n luister; vlamt en viedt. En biddend zinkt l^j neer, die 't prachtig vnunrerk ziet. De starren ga te slaan, de leden rap te houen, En brand te sprokklen, in den maansch^' En brand te sprokklen, in den maansch^' Nach mein, langs het mein: Maar eindlijk, 't is te koud: geen hunner waagt het weer. De nevel stolt en vriest tot hagelgruis te zanien; De lucht wordt igs, 't is niets dan ijzel wat zig ^men; Het lenig leer versteent, het zachte vilt verstijft: Green neergeslagen kwik, die feller koude schrijft! Reeds staat de scheepsklok stil, verlamd van radertanden; Reeds keert men 't zandglas om, gewrocht van Barends handen, Opdat het slepend uur, al trager dan het plagt, Niet tweemaal z' geteld ip. d'eindeloozen nacht. Reeds wordt de lamp gespaard, vergeten aan te steken, Opdat men de olie rekk*, die eerlang zal ontbreken: Dan zit het volk bedrukt, stilzw^gende om den haard, En hoort den stormwind aan, die door den schoorsteen vaart. O NOVA ZEMBLA. 128 De jagtsneuen drijft tenig, wie de oogen slaat naar buiten, En stuft de luiken digt, zoo ras zij ze opensluiten, En grendelt ze in de hut, verduft en vuns van luckt. — Nu zit de beer in 't hoi en is de kou ontvliigt: Nu komt de vos in plaats, en snuffelt langs de wanden Der woning rond, en knabelt door het dak, gedung meerder stout. Maar 't afgerigte Tolk steekt stroppen door het hout. En hangt er lokaas in, en haalt ze toe van binnen, En discht het wildbraad op, dat ze in de strikken winnen. Die toevoer komt hun w^, tervnjl de leeftogt kort. Maar ook de brand raakt op, hoe kouder 't buiten wordt; Het hout slinkt weg; een handvol steenkool, die hun restte, Nog voor het laatst bespaard, viel nu den haard ten beste, En werd tot asch verteerd, tot enkel stof verstookt. — Eens had men,'s avonds laat, het vuur in gloed gepookt, De sintels opgeschept, den schoorsteen digt g Eschte, Om zich in 't bed eens regt te koestren en te stoven: Nu klimmen ze in de kooi, en strekken 't ligf ter neer. En hebben 't warm en wel en bibbren nu niet meer. Maar de adem wordt benaauwd, de polsslag gaat verloren; Beneveld klopt het hoofd; zij hygen om te smoren. En iasawen weg in zwi\jm, van droppels doodzweet nat. En knnnety nog bij tijds, springt dnislig nit z\|a mat. En boikBt de Iniken stok en rokt de haardklep open, En laat den togt in kuis, terw^l de wanden dropen. De kou stift in, en stolt den wasem weer tot iQs, En krupt de kooigen rond en vriest de tijken giijs, En schudt de msDBchap op, in doodslaap weggezonken. 'T Bedwehnde volk ontwaakt, vermoeid en zw^'meldronken. En suizelt, maar bekomt; het ademt diep en zwaar, Doch haalt weer luebt in 't kart. Zij hniTren van 't gevaar. Van 't nog ontkomen graf; en loven 't Alyermogen, Wiens wondre band zieb heef ontsloijerd voor hunne oogen, En door de koude zelf, die bier verderft en doodt, De sprank weer beeft ontvlamd, die 't leven overscboot. Maor naanw 't gevaar ontsnapt, dat ben bad aangevallen, Genaakt een nienwe slag, die neerploft op ben alien: Hnn toeylugt in den nood en aller vriend en raad, De wakkre Barends, kw^nt: zijn trearig sterfuur slaat. Beds bad zijn zwakke band, met mat en modU^ beven, Een rol papier gevuld en met bun ramp bescbreven. En 't ongesierd verbaal van bun mialukten togt In ronden stig gesteld, zoo kort en good hij 't loogt. Nu wenkt hij Heemskerk, vat z'n handen, poogt tespräden. En reikt hem 't opstel toe, -^ maar bl^ft in sn&ken steken, En w^st hem spraakloos ^nds de plaats aan -^ ginds omhoog, Waaraan h\j 't hechten moet, — waaoraan men 't vinden moog', Opdat de naneef weet', zoo ooit, in later jmren, Een Bchip het eiland naakte en weer mogt huiswaarts vacen, Wat bang en aaklig lot, te sduiklijjk ondergaan. Be vrucht was van een togt, voor Neerlands roem bestaan. Nach gärt hätte al zijn kracht, en bidt met brekende oogen, Wie hunner 't wee ontkom', wie ooit zou keeren mogen, Dat l^j zijn wedaw groet', dat hij zijn dierbaar kroost Dee vaders zegen brengen en als een Christen troost'; Dat hg hun alien zegg', hoe teeder hem, in 't stenren, Het brekend harte slo^ voor die zyn hart moest derven; Maar dat de hoop op God, die tot ons best beshut... Hij knikte 't laatst vaarwel, en blies den adam uit. Ku was de runp t^ top^ de ellende 't hoogst gestagen: Daar lag hun raadsman neer! zijn kiUe lippen zwegen! Geen enkel woord van ^oost, dien h\i zoo dikwijla sptek, Ontging zyn bledcen mond, nu alle trooat outbrak. 126 DE OVEEWINTERING Weemoedig zien zijn neer, het oog op 't l^k geslagen. En Tinden minder keul, hoe meer hun jammren vragen. Eeeds roept de koude haard om toevoer voor het vuur; Beeds blijft de tafel leeg, al slaat het etensuur; Beeds is het vat verstookt, waarin zij 't vleesch Bewaarden. Nog brak geen morgen aan, hoe ver en lang zy staarden; Nog bleef het rondom nacht De ellende groeit, de vrees Yerdubbelt met den nood, die elken morgen rees. De hoop heeft nut; de wanhoop klimt; de dorre handen Slaan wringend zich ineen; de kaken klappertanden; De kou en de annoe slopen 't ligchaam met elkaar. Beeds zinkt er meer dan een naast Barends op de baar. Beeds is het uur nabg, en 't uitzigt doet hen beven, Dat een (wie zal het zijn?) al de andren overleven — En eenzaam worstlen zal met nog geduchter nood... Zi|j strekken de armen uit en bidden om den dood. Beeds wordt het opzet rijp, o gruwel! Reeds besloten, In 't niterst van 't gebrek om 't veege lijf te loten! Beeds stond de kroes gereed, die eerlang rond zou gaan... God dank! daar gaat een vonk van 't sinimrend daglicht aan! Zij zien het, twijflen, mkken 't valluik heffcig neder, En staren... Ja, God dank! de morgen schemert weder. OP NOVA ZBMBLA. 127 De maan yerbleekt, de starren deinzen! Heller glans Yerlicht de klippen, kleort de kimmen, stijgt ten trans, En dnnt de neevlen, lawt de koude en sust de vlagen. De zon ging op! het uur der uitkomst heeft geslagen! De nacht verdwijnt, schoon nog onwillig, loom van tred. Zij barsten jnichend nit, en staamlen hiin gebed, En $en naar de dear, en wringen ze uit de naven... Maar yinden 't ganscke huis in digte sneeuw begrayen, Bedolyen tot de nok, yersperd aan elken kant. Zij nemen kort besluit, de schepspade in de hand. En oopnen zich een weg, zoo snel hun krach. Ten 't gonnen. En woelen door den klomp en slechten wat zig kunnen. Zi|j winnen voet yoor yoet, in 't baaknen yan het pad, En talen naar geen rust, al hangen de armen mat, Al steent het krommend l^f en draagt zich naauwligks zelyen; Z^ moeten thans hun graf — of zich een uitkomst delyen! *t Yerschilt niet, of gebrek of arbeid doe yergaan! Het niterst nog beproefd! Zi|j honden moedig aan, En naken nor aan uur het doel, waarop zi^ hopen, De boot, hun laatste heul. Het pad er heen gaat open! Zg yinden 't rank geyaart', waaraan hun uitzigt hing, En wenUen 't uit de sneeuw, waarin het half verging; Z^* boeijen 't vaartuig op; heratellen en kaifaten, En breken af van 't huis, wat aan de schuit mag baten. En reppoi weer de Tuist, hoe nitgepat van kracht. Zij bn^gen 't luttel broods (helaas, te ligt een vrachtl) In de opgetuigde sloep, die ze op de schotsen strijken. En zeggen 't huis vaaiwel; begraven nog hun lijken... NeenI de Ijzerkarde grond vergnnt hier zelfb geen graf: Zij werpen ze in een kloof, een diepe rotskloof af, En spreiden er van sneeuw een doodskleed over henen. Nog dikw^'ls zien z^* om, herdenken hen en weenen; Bezorgen Barends sehrift in d'aangewezen top, En geven zich aan God en aan de golven op. Yaarwel, rampzalig oord, misdeeld van elken zegen! Geen voet beireS uw bo6m, geen adem waai u t^en! Blijf onbezooht eo. woest en a^eacheiurd v«n de aard... Yaarwel, ongastvrij oord, door Heemskerks ramp vermaard! De bange togt ving aan, van de ongehoordste ^end^, Van nood en dood verzeld. Onzeker waar zij 't wenden, Onwis van elke stseek, en pad nooh a&tand wijs, Yervoeren zy hun boot laogs 't onafineetbaar ^s. OP NOVA ZBMBLA. 129 Wat sohöspelt ständen ze aan! wat ona&ienbre rotsen £n woe8ten:gen langs van opgeschoyen schotsen! Wat sohrikkelk geknars, geratd en gekraak Van hortend ijs op, verdooft gehoor en spraak! Gevaarten schaven langs dkander, kro^'en, v^slen En staaplen zich opeen, of botsen en verbrästen, En piompen peilloos diep in 't hoist der kolken neer, En borlen elders op, en brijslen elders weer. Wat warklomp der natnnri wat bergen en wat dalen, Gebrokkeld en vermengd, die langs den afgrond dwalen! Wat ordeloos gewoel, dat rondom gonst en druischt, Waar rob en wabms, haai en waterdog in huist! Ginds houdt die btgert op; ginds Uimmen vergesdgten Van zuilen nit de zee, en trotsohe praalgestichten; Paleizen, hoven, kerk en toren, vest en wal Staon op den vloed gebouwd nit onyerwrikt kristal. Verbelding pnt zich nit in dnizend schilderingen: Daar heyelt Katw^ks duin, ginds glinstert Scheyemngen; Hier sch. Utrecht über den, daar sekmert Haarlem tmns, Ginds is het de Ustad zu met elke poort en achansl Verbazend grootsch tooneel, hoe schriklyk ypor hen alien, Die aehnren met hnn boot langs de ondoordringbre wallen, D. V. N. 6ed. 1. 9 130 DE OVERTWINTERING Die dolende, in hun angst, waar 't goed geluk hen leidt, Eondtasten naar een pad in deze onmeetlijkheid! Geen loods berigt hun 't spoor naar onbevrozen kusten; Geen baken wenkt hen aan; geen luwte, waar z' rusten. 'T Is of geheel natuur, ontledigd en onzield, Zich tot een ysklomp stremde en enkel hen behield. Nog menig blijft er na, en op een sneeuwhoop sterven. Of wordt des roofdiers prooi. Na dag en nacht te zwerven, Na nooden zonder tal en angsten zonder inaat, Bruist de open zee hen aan, die hoi en aaklig staat. Toch steken zij haar in en geven aan de baren Hun ranken bodem prijs, onkundig waar z^' varen, En zwalpen om en rond en voor- en rugwaarts heen: Zoo gaat het dag en n^cht en weken lang aan een. Slke ochtend, die verrijst, doet weer de hoop ontwaken, Elke avond dreigt den dood. De rotsen, die zij naken, Zijn onbewoond en dor. Toch stijgen ze op den top. En zoeken lepelblad en mos en eiders op, En dobbren voort en worstlen verder en verderden De witte zee in 't hart; bedolven duizend malen, Verrezen duizend keer. De golfelag dryft hen voort Naar Laplands oever, dien zij naadren. De ochtend gloort. OP NOVA ZEMBLA. 131 De dag is helder, damp noch nevel dekt de stroomen: Zij zien in 't rond... zij gillen 't uit!... zij zien de zoomen! Zij zien een mast, een schip, dat zeilree ligt aan 't strand; Zij zien een vlag.... o God! de vlag van 't vaderland!... De bl^dschap schokt hen, overstelpt heni roer en spanen B Esterven in hun vidst; hun oog schiet vol van tranen! Zij zien hun wimpel weer, hun leus langs elke zee, Aan gindsche steng gehecht, misschien op Tessels reel... Zij roe^en nader, half verbijsterd, half verzonken In gissing; roepen luid en juichen vreugdronken, En komen 't schip op zij, en grijpen li|jn en koord, En paimen zich omhoog en zetten voet aan boord... Wonder, noch gedachtl en vreugd na zoo veel smai-te! Daar kent S^'p zi^jn makker Heemskerk weer aan 't harte I 'Is fiyp, z^'n makker zelf — b^' d'aanvang van den togt Gesmeten op dit strand — die hier een schuilplaats zocht> En, nu de winter week en w^dreef van de baren, 'T Herstelde zeil ontrolt om huiswaarts heen te varen, 'N Heemskerks dood te gaan vermelden aan den Staat — 'Is Bi|jp, wiens kloppend hart aan Heemskerks harte slaat! De ontzetting en de vreugd verwarren luid hun kreten; 'Gquil doorkruist de lucht; de ellenden zyn vergetenl DE OVERWINTERING OP NOVA ZEMBLA. Mairoos en scheepsvoogd^ vriend en vreemde, knaap en mai Omannen zich door een, zoo teer de Uijjdschap kan. Zij winden de ankers op met dubbel rappe handen; Zij vliegen voor den wind naar de aangebeden stianden; Het deemiswaard verhaal van zoo veel maanden leeds Kort kun de t'hoisreis op. De doinen blaauwea reeds, De wal komt nader; *t land yerri Kort kun de t'hoisreis op. De doinen blaauwea reeds, De wal komt nader; *t land yerri Kort kun de t'hoisreis op. De doinen blaauwea reeds, De wal komt nader; *t land yerri Kort kun de t'hoisreis op. De doinen blaauwea reeds, De wal komt nader; *t land yerri Kort kun de t'hoisreis op. De doinen blaauwea reeds, De wal komt nader; *t land yerri Kort kun de t'hoisreis op. De doinen blaauwea reeds, De wal komt nader; *t land Just met down to the town; Here the whole was vol; here weelend boots volk dringt naar voren; Here anker valt; de sleep snelt been; zij roeyen aan, En knssen 't heilig strand, tot snikkens aang, En knssen 't heilig strand, tot snikkens aang. Verbaasd ontvangt de re^ de dierbre zwervelingen; Het welkom baalt hen in, waar been bun sebreden diingeu; 'Gewoel omsingelt en vertraagt ben. Jong en oud Scbalt bun yolbarding uit en 't wonderbaar beboud. 'Erkentli^jk vadeiiand, door Kefde en vreugd gedreven, Neemt weer zijn kindren of>, die uit den dood berleven; Vergeldt ben, juiebt ben toe, strooit lauwrea voor ben beeiii En rekent d'uitslag met, maar telt bet doel alleen. GEZANG BU HET LENGEN DER DAGEN. GENE STEM. De modigste slaat zoo lang niet meer. Noch gaat zoo loom zijn pad; Hegt zoo ras het lioofd niet neer. Als waar h^ krank en mat. Hij speelt al vroeg in 't kiemend groenr Met tkens blijder lach. En waakt, zoo als gezonden doen, En maakt een langer dag. EN£ STEM. Uij waakt, zoo als gezonden doen, En maakt een langer dag. EN£ STEM. Hy kan niet tegen *t winterweer: Dat neemt hem lust en kracht; Dan gluurt hij maar eens even neer, En z^ weer goeden nacht. Maar als het ijs op d'akker smelt En 't knopje zwanger gaat, Dan daagt hij vroeg en Mschi in *t veld, En blijft tot's middags laat. EN£ STEM. En zien weer de akkers geel en blauw Van bloeigend zaad en graan, Dan is hij op voor dag en danw En lacht het schouwspel aan. En als hij 't r^'pe koren ziet, Dat reeds de sikkel w Bacht, BET LENGEN DAGEN. Dan hoort hij klok of klepel niet, En bleef graag heel den nacht. ALLEN. Dan hoort kg klok of klepel niet, En bleef graag heel den nacht. EENS STEM. Zoo goedig is 't weldadig licht, Zoo zacht gestemd en teer; Voor janunren luikt het de oogen digt, Op zegen lacht het neer. Dus is het loflied wel verdiend, Dat uit ons harte vloeit: De morgen is een menschenriend, Die Yoor ons welzijn gloeit. ALLEN. De morgen is een menschenriend, Die Yoor ons welzijn gloeit. EENE STEM. Het misdr^f neemt den nacht te baat, En duikt des daags den kop; De braye, niet yerlokt tot kwaad, Ziet's morgens yrolk op: 136 GEZANG BIJ HET LENGEN DAGEN. Voorwaar, dat is van reinen aard, Dat is met God bevind, Wat afschrik aan den booze baart. En wat de brave mint. ALLEN. Yoorwaar, dat is van reinen aard, Dat is met God bevrind. E£NE STEM. Ook blies het eerst Z^n ademtogt Dat kostbaar licht in gioed, Dat alles, wat Hij verder wrocht, Zoo heerl^jk prijjken doet. En daarom klinken dank en didit, Nu 't weer zyn loop verlengt, En Gods gewrocht voor ons gezigt Tot hooger luister brengt. ALLEN. En daarom urelkom, heerligk licbt, Dat weer uw loop verlengt! DIRK WILLEMSZ, VAN ASPEREN. Paar lag hig in het kerkerkot, Ontroofd aan z^ geliefd gezin. En riep den troost, de hulp y«a God Nog eens voor vrouw en kinders in; Daar lag h\j, in den bangsten nood, Te wachten op den marteldood. De jammereeuw brak vreeslyk aan; Be gruwlen hadden maat noch grens: De menech, als regter opgestaan, Deed nitspnwk tiuachen God en menwh, En predikte aan de s Istrende aard De liefdeleer n&et vuur en zwaard. 138 DIRK WILLEMSZ. Men schoot den banvloek rondom uit, Vervolgde en woedde wreed en fel, En doemde, als Godgewijden buit, De ketters tot de straf der hel. En wierp met ben, tot's hemels eer, Ook Willemsz in den kerker neer. Daar lag bij, op bet stroo gestrekt, Der dood verwezene als bij was! Met lompen voor de ko^ gedekt, Die indrong door bet tralieglas; Daar lag b^, zonder beul of troost, En bad nog eens voor vrouw en kroost. Sloeg middemacbt: voor bem bet laatst! De maan sebeen op den kerkerwand; De wind, die nit bet Oosten blaast, Floot. warlend om den torenrand: Daar lag b^, afgewaakt en mo6, Maar deed geen oog van kommer toe. DIEK WILLEMSZ. 189 Hij hief zich op en trad naar 't licht, Dat tmUend aan den hemel blonk, En nog Yoor 't laatst zijn veeg gezigt Een schouwspel van Gods loister schonwesen: H^ zag de starren en de xnaan Aan 't hel azuur in 't zilver staan. Verdiept in 't wonder schonwesen, Slaat hig aanbiddend de oogen neer, En ziet op nieuw het grootsch tafireel Gespieleld in 't gestolde meir; Hij ziet hoe de uitgestrekte plas Tot klaar kristal gevroren was. Wat denkbeeld stroomt hem onyerwacht Door ziel en aders voort als vuur! H^ rukt, met ingespannen kracht, En steen van uit den kranken muur, En scheert hem langs het'sylak heen. En 't ijs weerstaat en draagt den steen! DISK WILLEMSZ. Zijjn hoop onlvlamt zoo snel aU stout; Hij neemt een kort en Uoek bealuit, En schudt een doorgeroesten bout Het eng gemetseld kijkgat nit, En heft ziciizelv' er zijlings voor. En 't ranke ligchaain kan er door. Hij scbeurt e^ lompen rad van een, En rgt het i^nwaad zi^k van 't lijf, En iroeh het door elkander heen, En knoopt en vieoht het vast em aitijf, En schiet het raw gesponnen koord Door 't venster niar de diepte voort. Hijj vouwt de handen plegtig nam. En spreekt zigR kort en retn gebed. En watj^ de kain» in's hemels naatn, Die 'i gnnstig lot hem open set; H^ grjjpt de tralie in djn hand. En tilt zioh op den veBsterrand. DIRK WILLEMSZ. 141 H^ glipt bezoTgd en langzaam neer, En klemt zich nu aan 't hangend tonw, En dan in reet en Idoof zich weer Van 't oud en nitgekalkt gebouw, En schiiift ea glijjdt, langs munr en reep, Al lager — lager — greep voor greep. Hij kwetst zich hier en kneust zich daar, En houdt zich op of Tiert zich bot, En hangt in dreigend doodsgevaar, Maar wint al grond met ieder schot, En zakt al slingrend meer en meer, En staat in eens op d'ljsvloer neer. Maar Yoor hi|j vlugt en rerder vaart, Daar welt een traan hem op in 't oog, Daar buigt hij eerst de knie ter aard, En heft het hart tot God omhoog: Hij dankt Hoen met een stilkn sucht, En nijsty en kdest syn weg, en iHogt. 142 DIRK WILLBMSZ. Bat had een vrome wacht ontdekt, Gezien hoe slinksch de ketier ylood, En d'opgeschieven kop oattrekt Aan d'oitgesproken marteldood, En aan de kerk de wraak ontrooft, Haar door de wet en 't regt beloofd. Hij vliegt in vuur bij *t helsch bedrijf. En grijpt z^n wapens, grof en zwaar. En ^It hem na, en waagt het lijf, En roept en schieenwt met woest misbaar: Maar niemand kwam, hoe luid hij riep. Want man en makker lag en sliep. Alleen de ketter ziet en hoort, En hoort en ziet den vromen wacht, En ijlt met sneller schreden voort, En d'^svloer langs nit al zijjn magt; H]y naakt en reikt en komt aan land. En Tlugt, gered, langs d'overkant Maar eensklaps, hoor! daar stijgt een gil! Een roep om liulp, een bang gekr^t! De ketter schrikt, staat ijlings stil, En ziet den vromen wacht van wijd, Die lag te worstlen in een wak, Waaruit hij de armen boven stak. Hy woelt en tobt en grypt en vat, En beort zicfa. op, maar plompt en plast En dompelt weer in 't brokkig nat. En grijpt op nieuw de scliotsen vast; Maar 't nydig ys breekt telkens af, En 't water is zijn open graf. Wat doet de ketter vlugt hij heen, Op eigen lij&behoad bedachtP De ketter vlugt niet verder, neen. By 't kryten van den vromen wacht, Maar keert terug, gewaagd en stout, En denkt niet aan zyn ly&behoud. 144 DIRK WILLEMSZ. Hij keert terug — terug met spoed, En wint al meer en meer het wak, Al buigt het ijs hem voor den Toet, Al scheurt het los met krak op krak, Hij kroipt al yerder, schuift en woelt, Tot daar hij H brokUg water vodt. De vrome wachter grijpt zijn hand, Zijn hand, zoo ver z^ kan gestiekt; De ketter buigt zich op den kant Zoo ver hij mag, en tilt en trekt; Maar 't ijs bezwijkt en knapt als glas, En wijd en wijjder gaapt de plas. Hij geeft niet op, hij laat niet loa, Al spat hem 't water om den kop, Al sl^ het ^8, zoo dun en bros, Hij laat niet los, hij geeft niet op; Hoe 't ijs verdunne en ^t wak yergroot, Zijn moed houdt stand al st^gt de nood. DIRK WDJLEMSZ. 145 Al stygt de nood, Zigzige moed houdt stand, Zigzige kracht großen kreuzt aan big elken kreuzt; Heg gript nog eenen wisser hand Den wachter diep in 't leder kleed, En slingert forsch, met eenen vat, Hem neer op 't's en uit het nat. Wat doet de wachter? zijgt hij neer Aan 't hart zijns redders nevens God? De wachter gript zijn breed gewer En zet den ketter 't op den strot, En sleept en sleurt hem mee b' 't hair, En schreckenet met des te meer miabaar. Hij sleept hem mee en schreckenet zich moe. En ropt om hulp, die thans genaakt; Zijn makkers stuiven rondom toe, Door *t luid rumoer in 't eind ontwaakt, En yien aan op 't woest getier. Met heUebaard en zigdrapier. D. V. N. Ged. 1. 10 146 DIRK WILLEMSZ. Zij ijlen aan met riem en koord, En drijyen hem met piek en zwaard, Gekneveld, naar zijn regters voort, Ter vierschaar weer bijeen vergaard, En kondigen het snood bestaan Des Godvergeten ketters aan. De regtbank schrift van *t helseh rerraad, En doemt des ketters euveldaad, En doemt des ketters euveldaad, En loont den vromen wacht. En staat zijn trouw het voorregt af, Dat hij den ketter sleur ter straf. De vrome wacht, in dank ontgloeid, Aanvaardt verrukt de zaak van God, En sleept zijn redder, streng geboeid, Naar *t opgeheven moordschavot; Hij stelt den beul zijn prooi ter hand, En *t ketterhoofd rolt neer in 't zand. DIRK WILLEMSZ. 147 Het vroom gezang doorklonk he De wierook steeg tot sie hemels eer. Men zong een lied tot lof der kerk, Een lied tot lof van God den Heer; Maar God, met zoo veel wee begaan, Nam de offers van dien dag niet aan. BIJ MIJN GADES JONGSTE BEVALLING. Weer de knellende angst geleden, Die door merg en nieren gaat; Weer de bange strijd gestreden, Die mij nog op tranen staat; Weer de schlatte der natur van het moederharte dwingen, Doorgezwoegd in 't barensuur! Nooit nog was met dieper vreezen De aangesnelde stond verwacht; Telkens weer m^'n angst gerezen, Als ik weer aan 't naadren dacht. BIJ MIJN GADES JONGSTE BEVALLING. 149 'K West niet, wat al zwarte droomen, Welk een voorgevoel van wee, Telkens dreigende opgekomen, Spookten om mijn legerstee; 'k Weet niet, wat my 't hart deed jagen, Huivren deed van killen sclirik, Telkens als mij 't oclitenddagen Nader bragt aan 't oogenblik... God! daar sloeg het! Hart en aren EjTompen zaam bij elken gil; 't Zweet hing dropplend aan mijn hairen; Bloed en adem stonden stiL Of mijn vonnis waar' gesproken, Wachtte ik roerloos op den slag, In het droombeeld aangebroken, Dat ik telkens dreigen zag. God van goedheid en genadel Doorgezwoegd is angst en smart; Gijj behieldt me op nieuw een gade, Met een znigling aan het hart. Ic Mogt van dankbre bl^'dschap weenen, Tc Mogt verademen van 't leed; Yrees en foltring was verdwenen, Foltring, die ik nooit vergeetl Lieve, wat uw voorregt sclujne^ 150 BIJ MIJN GADES Yrees en foltring was verdwenen, Foltring, die ik nooit vergeetl Lieve, wat uw voorregt sclujne^ 150 BIJ MIJN GADES Lieve,  't kind, het is het myne: 'k Heb er 't wee voor uitgestaan. Weer een band ons omgewonden; Vaster nogmaals aan elkaar, Naauwer weer dan ooit verbonden, Lieve, zoo dat mooglijk waar! Weer een gunst van God verkregen, Weer een kroon ons aangehecht! Nieuwe zorgen bij dien zegen, Lieve, weer ons opgelegd. Maar weest welkom, nieuwe zorgen, Weer weerl weerl, als altijd, Schoon gij me opwekt elken morgen, Elken nacht myn droomen zyt. Welkom, zorgen 1 welkom, zegen I Lieve Ideine! welkom weerl 'k Heb in 't harte plaats voor negen. JONGSTE BEVALLING. 151 Will het God, nog plaats voor meer. Dankbar neem ik, vreugdedroßken, Busiig, wat de taak ook zj, 't Zorgl^'k zoet, mij ingeschonken, En de zoete zorg tot m^. Moederl die met vrolijke oogen Wear uw zniglings lach bespiedt, Eu, van blijdsohap opgetogen, Al uw telgen bloe^en ziet! Weet gij wat my 't bart doet zwellen, Als myn oog ons kroost aanscbouwt? 'T Is de zorgen op te tellen, Die my God heeft toevertrouwd; 't Is het wigt der taak te weten, Op myn schouder zaamgetaat; En mijn eerrang af te meten Naar de zwaarte van den last; 't Is het denken en heseSexi, Dat zoo velen, my verkleefd, 't Oog tot my als steun verheffen, Steon, die voor hen waakt en leefl. Ja, dat doe ik» leven, waken. Dierbren, voor uw heil alleen; 'K Weet geen verder wensch te slaken, Naar een vreemder doelwit Keen; 'k Heb geen zorgen meer te kweeken Dan uit zucht tot u verwekt; 'k Weet geen zegen af te smeeken. Die niet u ten zegen strekt. Wie er vreezen, wie er bopen, 'T Hart vertuit aan roem of eer, 'Mijne hield geen scbuilboek open Voor zoo wuft een droombeeld meer. 'T Heeft een dierder stem te hooren Dan van hoogmoed en van waan; Gij weer, lieve laatstgeboren! Klopt er om een w^kplaats aan: 'T Is ontsloteni kom er binnen, Lieve, kom, hoe vol bet zij. Hoe veel panden 't beeft te minnen, Neem voor u een plaats er bij. Moog de last weer zwaarder wegen, Eang en r^kdom wint er door! Welkom, zorgen! welkom, zegen! JONGSTE BEVALLING. 153 Goede liemell dank er voor. Dierbre, mij op nieuw hérgeven Uit den bangen martelstrijd, Ziel en adem van m^n leven, Sinds mijn balven levenstijd! Hoe gevoel ik in de smarte, In de blydschap, elken maal, Dat gy na my ligt aan 't barte, Vrouw, voor wie ik ademhaall Twintig jaren snelden henen, Sinds ons aanzyn zamenvliet, Zyn met zuur en zoet verdwenen, Met myne eerste liefde niet! Twintig jaren zijn vervlogen, En nog nu, als d'eersten keer, Zit ik, kniel ik, opgetogen, Zalig aan uw kraambed neer. Jnicbend zwelt mij 't hart naar boven, Dat zich lucht geeft in een traan, Om te danken en te loven, Dat ook 't uwe nog mag alaan; 154 BU MIJN GADES Dat ik d'avond nijogt zien Tallen Van den bang verbeiden dag, En op nieaw: „God lof!" mag schallen. Op uw lippeoi 't kussen mag! Of wat achat wist de aard te telen, Die voor m^n nog prijs behield, Mogt ik niet m^et Of wat achat wist de aard te telen, Die voor m^n niet m^et Udien dedea, Die mij elk genot bezielt? Of als stonn en rukvlaag huilen, Boldren om mijn legerspond, Waar toch zou ik 'i hooM verscsliniilen, Zoo me uw hart niet openstond? Als een struik, v^dord van verwen, Van zijn wortd weggestrooid, Zou ik donren en verat^nren, Yoor den natyd uitgeiooid; Aan geen steun w^r opgeke^en, Elke luim van 't lot ten spel, Kromde ik onder 't wigt van 't lev<en... Goede God! dat wiat G^* wel. Daarom, daasom, bange droomen, Drdgende om m^n spond veraaamd, JONGSTE BEVALLING. 155 Is geen uw>er nitgekomen, Maar vcw zwarte sleep beschaamd. Daarom is m^n angst geleden, Dooigestreden weer uw str^d, Yrouw, op nieuw van God gebeden, Die weer nogmaals m^na zijtl Vrouw, met wie ik ramp en smarte, Zwaai en luim van 't lot trotseer, En, gescbakeld hart aan harte, Nog in 't lijjden danken leer! Dierbre, die mijn vreogd kunt meten, Peilen wat mgn ziel geniet! Mogt ik taal en tongslag weten, Waar ik juiehend hicht in schep; Tranen slechts om God te danken, Z^n de tolken die ik heb! Weer dan is n^j 't pad ontsloten, Dat Ge, o God! met bloemen tooit, Bloemen, zoo volop genoten, Weer myn voeten voorgestrooid I 156 BIJ MIJN GADES JONGSTB BEVALLING. Vloftit mij toe, herinneringen I Beelden van gesmaakt genoti Maalt mij al de zegeningen, Nogmaals weer mijn zalig lot! Schetst mij wat zijn deel mag heeten^ Die, verkleef 156 BIJ MIJN GADES JONGSTB BEVALLING. Vloftit mij toe, herinneringen I Beelden van gesmaakt genoti Maalt mij al de zegeningen, Nogmaals weer mijn zalig lot! Schetst mij wat zijn deel mag heeten^ Die, verkleef 156 BIJ MIJN GADES JONGSTB BEVALLING. Vloftit mij toe, herinneringen I Beelden van gesmaakt genoti Maalt mij al de zegeningen, Nogmaals weer mij wat zijn deel mag heeten^ Die, verkleef 156 BIJ MIJN GADES JONGSTB BEVALLING. Vloftit mij toe, herinneringen I Beelden van gesmaakt genoti Ma Das war während, Heel de wereld kan vergeten En zijn hemel om zich vindt; Die, voor stil geluk geboren, En door liefde rijk genoeg, Wierd door hem zijn lot gekoren, Om geen andren zegen vroeg. Dat weer mijner! mij hergeven, Na dien doorgezwoegden schroomi Die ontwaking, dat herleven Uit dien aakHg zwarten droom! Dat weer m^ner!... Biggelt neder, Vreugdetranen, dankt en vliet! M^ner al dat nogmaals wederl... God, hoe koud zijn woorden niet! LIJ K Z A N G OP ELIAS ANNES BORGER. UITGESPROKSN NA DE LUKREDE VAN DEK HOOaLEEEAAB J. H. YAK DES PALM, IN DE KEBK DER LUTHSRSCHE OEMEENTB, TE LETDEN, OP DEN 20 VAN WINTERMAAND, 1820. LIJKZAN6 OP ELIAS ANNES BORGER. Ziet gij dien boom in 't woud? zyn breedt takken stijgen Met stouten zwier omhoog en 't weligst loof voorby; Hij sclmdt zijn vruchten af van de uitgespreide twijgen, En staat op nieuw in bloei, in ieder jaargetij. Ziet gy dien wondren boom, den luiater van de streken, Met jeugdelyke kracht en ongebukten steken?... Wendt uw oogen af, wie siddert bij zyn val. Daar nestelt zich een worm, den wortel ingebroken. En wroet den stam in 't hart en vlymt de veezlen los, En 8taat den rukwind bij, verdelgend opgestoken, En maakt zijn zege ligt, zoo ras hy breekt in 't bosch. 160 LUKZANG Die rukvlaag buldert, zaamt haar krachten, dreigt en nadert, Grijpt d'mgeknaagden boom, der wouden pronk en eer, Bij top en takken aan; zwept, geeselt in 't gebladert. En plöl den trotschen stam met kruin en wortel neer. Dat, Borgerl is uw beeld. Zoo stondt gij, opgestegen, Bewonderd, obwirkt, van rang tot rang gesneld; Zoo stort gegen een, met al nw glans gezegen, Gepionderd in uw bloei en in uw kracht geveld. Daar licht de tronk in 't zand, verdord van loof en loten. En schiet geen bot meer uit, geen enkle schaduw rond, Maar vraagt een dankbren traan van wie zijn ooft genoten, Een diepen zucht van hem, die in zijn lommer stond. Die pligt wordt uvervuld, o zaalge, dien wij missen! Die dank wordt uvoldan, dat al te ontijdig loon! Stroomt, tranen! stort u uit; geen scbaamte zal u wisschen. Gij staat bij onzen rouw, b^' onze lijkdienst schoon. 