Een bliksemschicht der XIX eeuw
Charles, Rudolf, editor
Bij de beordreeling van de betrekking tusschen Saul en David moet men niet vergeten, dat alle berigten nopens deze verhouding van Joodsche priesters en schriftgeleerden afkomstig zijn. David was de stamvader van het in Juda heerschende koningsgeslacht; hij had met de Philistijnen tegen zijn vaderland gestreden, en toen onder de hoede van deze vreemden, tegen den zoon des regtmatigen konings zijnen troon in den stam Juda opgeslagen, en eindelijk van uit deze stelling de overwinning behaald en de nakomelingen van Saul doen vermoorden. David zocht steeds in goede verstandhouding met de priesters te blijven, om dat hij door hunne hulp opgekomen en koning geworden was. Het is daarom ook zeer gemakkelijk te verklaren, hoe alle berigten slechts het eene doel vervolgen, de handelingen van Saul te smaden en te verguzen, en die van David op te vijzelen en te bewierooken; zelfs het opens bare landsverraad van David wordt verschoond en moest slechts dienen om hem als het werktuig van Jehova te openbaren. Dien ten gevolge behoore ook in het rijk der hersenscheppingen al die avontuurlijke trekking. Könnten van de grootmeidigheid van David, op zijue vlugt jegens Saul bewegen, en omgekeerd, van de handelingen eenen lafardwaardige waardig van Saul tegenover David. Saul was een vijand voor de eerzuchtige plannen van David, die zich op het priesterschap steunde, dat, vooral in de hoogere graden, ontevreden was over Saul, omdat het bij zulk eenen yasthberaden man zijnen invloed verloren had, en dien ten gevolge het geheele koningschap vijandig geworden was. Bovendien zijn er in de boeken van Samuécl, de hoofdbron tot de kennis van die dagen, zoo veel wedersprekende opgaven met betrekking tot Saul en David, dat daaruit gemakkelijk het doel van latere bearbeiders te erkennen is, David steeds tegenover Saul in het gunstigste licht te stellen. Het volk had eenen koning gecischt, om het in den krijg aan te voeren, Saul had daaraan voldaan, hij had dappere daden tegenover de vijandelijke maburen verrigt. Een ding echter ontbrak hem, onvorwaardelijke onderworpenheid aan de priesters. Daarom verwierpen deze hem en st el- den eenen anderen koning aan. Dit is de eenvoudige geschiedenis. In het jaar 1040 bereikte David eindelijk het doel zijner wenschen, nadat de laatste zoon van Saul vermoord geworden was: hij werd koning van Israel. Als bewijs van de gezindheid van David jegeus de nakomelingen van Saul moet het volgende dienen. De Cheviters van Gibeon koesterden eenen doodelijken haat tegen het geslacht van Saul, omdat de hand van Saul, in zijnen ijver voor de zonen Israel, hard op hen gedrukt had. David bood zich aan hen wegens het onregt dat Saul hun gedaan had, te bevredigen; en dien ten gevolge vorderden zij: omdat hun and sedert drie jaren geene vruchten had gedragen, dat hun zeven Mannen van Sauls geslacht overgeleverd werden, opdat zij deze Jeho-vah ter wille ophingen te Gibea, de woonplaats van Saul. Er waren juist nog zeven nakomelingen van Saul over, twee zonen van een bij-wijf en vijf kleinzonen, die de oudste dochter van Saul haren echtgenoot Adriel geschonken had. Deze nam David en gaf ze in de hand der Gibeoniten, en zij hingen ze op, op den berg Voor het aangezigt des oe.” Alleen den zoon van Jonathan verschon de David, want deze was lam aan beide voeten; bij het aanhooren van de noodlottige tijding ‘yan den slag bij Gilboa, waar Saul met drie zijner zonen den dood ‘ond, had zijne voedster hem ter aarde laten vallen. Het ophangen van Je ongelukkige nakomelingen van Saul ter eere van Jehovah, is een aieuw bewijs, dat in dien tijd nog menschenoffers voor de Jehovahdienst in gebruik waren. Toen David eindelijk na veel gelukkig oorlogen zijne heerschappij evestigd had, regeerde hij van de noodelijkste punt der Roode zee tot kunstwerken, zond koning Hiram van Tyrus, aan David met wien hij in zeer goede verstandhouding stond, Tyreensche arbeiders die het pa- leis van steen en cederhout optrokken. In een prachtig paleis wonende,, in het bezit van eenen sterken koningsburg, van eenen aanzielijke en goed verzekerde hoofdstad, kon David oneindig vaster en zekerder het: gebied over Israél voeren, dan Saul van uit zijne boerenhofstede te: Gibea. David besloot ook de arke des verbonds naar Jeruzalem over te: brengen, om aldus den zetel des vorsten tot middelpunt van de natio- nale eeredienst te maken; de Philistijnen hadden het het heiligdom, dat. hun geen geluk aangebragt had, op eenen wagen gepakt, en lieten daarmede de koeijen die er voorgespannen waren, vrij haren weg gaan,. deze togen met het het heiligdom naar Juda; daar verbleef het in de han- den der priesters; Saul had er zich niet om bek. ommerd; David echter, in verstandhouding met de priesters, deed de arke des verbonds in plegtigen optogt naar Jeruzalem voeren; ieder uit het volk, die bij het feest aanwezig was, ontving eenen maat wijn, een brood en eenen rozijnenkoek. De orde en de heerschappij, die David in Israél instelde ging van willekeur en van misbruiken der tirannij vergezeld, in zijn paleis op ion ontbraken noch de gesnedenen Chron. XXII: 1, noch de harem. David stelde zich niet te vreden met de zeven vrouwen die hij reeds in, huis had; er worden twintig zonen en verscheidene dochters bij name genoemd, en weldra grijpen de kuiperijen van het vrouwenhuis in de ge-schiedenis van Israél in, weldra vertoont zich de ijverzucht der zonen, van de verschillende vrouwen, spoedig doen de lijfwachten en de legerhoofden, zoo wel als de priesters van het hof hunnen invloed gelden. Salomo, de zoon en opvolger van David, was de eerste vorst in-Israél die, om zijn aanzielijk staand leger te kunnen onderhouden, den Israéliten regelmatige schattingen oplegde. De bouwwerken, die Salomo naar het voorbeeld der Egyptische en Syrische vorsten deed oprigten\omgaven het koningschap bij de Israé- liten met eenen ongewonen luister. EHerstelijk ondernam hij den bouw van een groot paleis, dat even als alle overige houwwerken, alleen kon opgerigt worden met behulp der in kunsten bedrevene Pheniciérs ; voor dezen bijstand werden jaarlijks aanzienlijke verzendingen van tarwe, olie en wijn naar Tyrus gedaan. Dertien jaren duurde de bouw van het paleis, dat, te oordeclen naar de schilderingen in den bijbel, een trotsch en prachtig gebouw moet geweest zijn. Nog voor de voleinding van dit gebouw ondernam Salomo den opbouw van eenen tempel; 80000 arbei- ders zouden gedurende dezen bouw zich onledig gehouden hebben met het vellen der ceders van den Libanon en met het kloven en behouwen der steenen onder de leiding van Tyreensche werkmeesters en 70000 andere zouden gebezigd zijn voor het vervoer der bouwstoffen; de bouw duurde zeven jaar, werd ten jare 1000 voor Christus geeindigd, en werd met groote plegtigheid ingewijd; de pracht en de versiering van dezen tempel van Salomo doet ons in denzelven een treffend bewijs van de bedrevenheid in kunsten van de Pheniciérs erkennen. De grootte van den tempel is niet overdreven opgegeven; het inwendige, moet ge- heel en al zoo de wanden als de vloer, benevens de cherubim en het altaar met goud overtrokken zijn geweest. Nadat de priesters bij de inwijding de arke des verbonds  tempeldichters opmerkelijk waren, kreeg de vrome dichtkunst eene belangrijke ontwikkeling. In deze zan- gers- en dichterskringen zullen ook al die oude liederen en gezangen, die in de herinnering van het volk of van enkele priesterfamilién be- Waard gebleven waren, voor het eerst opgeteekend zijn, gelijk men ook a de tijden van Salomo begon de oude volksoverleveringen in onrijm neder te schrijven. "In weerwil echter van de hooggeroemde wijsheid van Salomo en zij- nen tempelbouw, zien wij hem toch Jehova ontrouw worden, en den phenicischen en babylonischen goden tempels en altaren oprigten; hij diende met zijne vrouwen deze goden en het volk volke het voorbeeld an hunnen beheerscher;” zie 1 Koningen XI: 4—9, 33. Deze afval van Salomo verwekte den toorn yan cena en hij kon-digde hem aan, dat hij tot zijne straf het grootste pedis des rijks n zijn geslacht ontrukken zoude. Dat is de inleiding tot de daarop 2% splitsing van het rijk. Men merke hier op dat Salomo, de chuldige, straffeloos blijft, daar de voltrekking van het vonnis eerst zijnen dood aanvangt, en dat het volk eeuwen lang gescheiden en het ongeluk gestort wordt, omdat de koning afgoderij gepleegd heeft. Joor deze splitsing wordt echter niet eens de afgoderij gewerd, maar leer bevorderd, naardien het afgescheurde Israél er de eigenlijke el van werd. De naturilijke oorzaak, die aanleiding gaf tot de splitsing van het eronder Rehabeam, den zoon van Salomo, is te zoeken in de on-drukking van dezen laatsten vorst, die het volk onverdragelijk geforden was. De zware schattingen die hij het volk opgelegd had, om kosten van zijne verkwistende hofhouding. Beamten te kunnen strajden, en voort de willekeurige verstokteid van zijn en leer, in weerwil van de bede des volks om verligt, deze zijn de oorzaken van den afval der tien stammen. den dood van Salomo herinnerden de Israeliten zich aan hun den koning te kiezen en te zalven, en trokken niet ter keuze euesine DES ONDERZOEKS, 9 18 naar Jeruzalem, maar naar hunne oude kiesplaats te Sichem. Toer tehabeam te Sichem kwam, riep het volk hem toe: » Uw vader heefi ons juk hard gemaakt, verligt gij nu den harden dienst uws vaders er bet zware juk, dat hij op ons gelegd heeft, dan zullen wij u onderda nig zijn.” Rehabeam beloofde den derden dag antwoord te geven er vergaderde zijnen raad. De ouderen rieden toegevendheid aan, en spoor: den hem aan zachtmoedig tot het volk te spreken; de jongeren, gewoor den koning te vleijen en zelve dorstende naar teugelloos geweld over de menigte, vermaanden hem deze eerste poging tot ontheffing terstonc gestreng van de hand te wijzen. Aldus trad Rehabeam ten derden dagi erst vleijen en sprak: »Heeft u mijn vader met gesselen getuch. tigd, ik zal u met schorpioenen tuchtigen.” Daar verhief zich de kret wwat Deel heben wij aan David, ja geene erve hebben wij aan der zoon yan Isai; naar uwe tenten o Israél.” Te laat waagde het Reha, beam de opgewondene menigte tot bedaren te brengen, hij moest ijlings zijnen wagen bestijgen en naar Jeruzalem ontvlugten. De tien stammen stelden Jeroboam aan hun hoofd. Zij vormden zowel wat de uitgebreidheid van grondgebied als wat het getal betreft. de meerheid van het volk. Zij zetteden het rijk voort en bewaarder den naam Israél, terwijl, het zuiden den naam Juda ontving. De ge; volgen van de splitsing van het rijk vertoonden zich spoedig, want a de naburige en sedert den tijd van David overwonnen volken, de Ammoniten, de Moabieten en de Edomieten, wisten zich spoedig hunne onafhankelijkheid te herwinnen, en vooral gevaarlijk werd voor het rijl van Israél de klimmende magt van den Syrischen koning van Dama? cas. Deze tegenstanders zijn echter de eenige niet, die de Israélieter bedreigen; door de uitbreiding van de Assyrische-Babylonische heer: schappij, worden hun spoedig nieuwe en veel gevaarlijker vijanden verwekt, die dan ook spoedig den ondergang van het rijk Israél veroor: zakten. Behalve vele buitenlandsche oorlogen, werden de beide rijker Juda en Israél, door inwendige beroeringen geschokt. Omwentelinger in het paleis doen den beheerscher van den troon buitelen en plaatsen er eenen anderen op, waarbij de grootste gruwelen veelvuld Geplegget werden. Priesters en profeten nemen hieran een zeer levendig deel; do boeken der koningen geven ons uitvoerige berigten over den woesten en afschuwelijken toestand, waarin het land gedompeld was. De strajé tusschen de Jehovadienst en den dienst van andere godbeden, vorme: de spil van de geheele geschiedkundige voorstelling. 4 In Israél, het grootste der twee rijken, heerschen steeds de andere goden; in het kleinere, Juda, heerschen zij mede voor een gedeelte laten Jehova slechts de andere helft. ene buitengewoon opmerkelijk rol spelen in de geschiedenis van beide rijken de profeten, die b honderden er in voorkomen. 4Jij ijveren voor Jehova tegen de afgodi sche koningen, nemen deel aan de veranderingen in de regering, doer voorspellingen en genezingen, wekken dooden op en verrigten meei dergelijke wonderen. Onder de wonderen, die door de profeten ver: haald worden, vermelden wij alleen slechts dat, wat den profet Eliza gebeurde, die in eenen vurigen wagen, voor de oogen van den profee Eliza en eenen verzame Ide menigte andere profeten ten hemel gevar 19 is, nadat hij eerst het water van den Jordaan door zijnen mantel verdeeld had en er droogvoets doorgetrokken was! Eliza, zijn opvolger erft dezen wondermantel, en weet er terstond het behoorlijke gebruik van te maken en wonder op wonder te stapelen. Vierelyt on Hene eenw was er verloopen, sedert de tien stammen zich aan het bestuur van de erfgenamen van Salomo hadden onttrokken en reeds volede de vierde dynastie op den troon van Jeroboam, en met Jehu vermeesterde reeds de derde krijgsman met geweld de kroon van Israél. Den Jehovapriesters, die hem verheven hadden, wilde de nieuwe koning zijne dankbaarheid betuigen. Jehu verzamelde de priesters van Bail, hij kondigde hun op zijne arglistige wijze aan, dat Achab Bail Weinig gediend had, hij wilde hem beter dienen en terstond Bail een großen offer brengen, die wegbleef zou het leven verliezen. Aldus vergaderden alle dienaren en priesteren van Baal in den tempel van dezen “God te Samaria. Het offer begon, Jehu kwam zelf om aan het feest deel te nemen; doch eensklaps stormden 80 trawanten des konings den tempel binnen en hieuwen alles neder; de tempel werd daarop gcheel verwoest. Jehu was echter een betere moordenaar dan bestuurder en krijgsman. In weerwil dat de profeten van Jehova, en zelfs een man zoo aanzienlijk als Eliza, den nieuwen koning schraagden, werd Israél Bonder zijne regering (882—854) zwakker en zwakker, en zag in het aoorden verscheidene zijner gewesten in de handen van den ko- ning van Damascus. Yen als in Israel de profeten het aldeaar regerende koningshuis ten val gebragt hadden, zoo deden dit in Juda de Jehovapriesters de heer-Bechappi van koningin Athalia. Zij had zes jaren lang den troon be-priced, het eenige voorbeeld eener vrouwelijke regering bij de Hebreérs (882—876). Even als haar vader Achab, was zij den dienst van Baiil toegedaan. Dit verwekte den haat der Jehovapriesters; de hoop in den “toen 7 jarigen zoon van Athalia, Joas, die de priesters voor Athalia “in den tempel verborgen hadden, cen geschikt werktuig voorden van den priesterlijken invloed te vinden, bewoog den hoogepriester Jojada aan den ‘yal der koningin te arbeiden. Hij won de aanvoerders der lijfwacht, toonde hun den jongen Joas in den tempel en besprak het plan tot den “opstand. Op ecenen sabbathdag sloten de lijfwachten en de Levieten-eenen kring in‘het voorhof van den tempel. Jojada voerde den knaap in het midden, deed hem zalven en de krijgslieden riepen hem, onder bazuingeschal, tot koning uit. Het volk stemde met de keuze der lijf-wachten overreen. Athalia spedde zich naar den tempel; doch haar kretz: “Zamenzwering, zamenzwering,” kwam reeds te laat. Zij werd jaar buiten gesleept en op bevel van Jojada aan den ingang van het paleis vermoord. De priesterschap vervolgde hare zege, de Bailstempel te Jeruzalem werd verwoest, en de priesters daarbij werden vermoord. Hun moed zoo weinig gebroken, dat de Jehovatempel door wachten égen hunne aanyallen moest behoed worden. De verhefling van dezen Qo ad 20 knaap bragt het rijk van Juda niet veel zege aan. De Syriærs legden : Jeruzalem eene brandschatting op, en de Pheniciérs kochten den Sy- rières de gevangene joden aft om er over zee als slaven mede handel te drijven. Joas, de koning van Juda, werd in het 47ste jaar zijns le- vens, ten jare 836 vermoord. Onder zijnen zoon Amazia werd Jeruzalem door de Israélieten ingenomen, de tempel en het paleis geplunderd, Amazia zelf gevangen genomen, de muren van Jeruzalem op verscheidene plaatsen doorgebroken enz. Deze verwoesting des rijks bragt den koning van Israél, Menahem, op de gedachte, bij den Assyrischen koning hulp te zoeken; deze werd hem ook bereidwillig verleend, doch het rijk Israél werd daardoor een Assyrisch gewest, en de Assyrische koning Phul deed in het jaar 765 een deel der inwoners van Israél naar Assyrié overbrengen. Pekahia wurde de zoon van den koning Menahem, werd reeds in het tweede jaar zij- ner regering door Pekah, den hoofdman der wagenstrijders, vermoord. Pekah was een vastberaden, moedig man; in verbond met Damaskus, * onttrok hij Israél weder aan Assyrié en de beide koningen, van Syrié en van Israél vingen daarop eenen veroveringsoorlog tegen Juda aan. Hier regeerde de koning Jotham, ten wiens tijde de profeet Jesaias leefde. Jotham wederstcnd den eersten aanval der vereenigde Israélieten en Syriérs, doch zijn zoon Achaz (742—726) werd volkomen geslagen. Terwijl de Syriærs aan gene zijde van den Jordaan tot aan de Roode zee voortdrongen, verwoestten de Israélieten het gebied van Juda in alle rigten, huwen de strijdbare mannen neder en voerden een menigte gevangenen en eenen rijken buit naar Samaria. Van alle zij- den aangevallen en door den oorlog geteisterd, zag zich koning Achaz in Jeruzalem ingesloten. Het laatste uur van het rijkk Juda scheen ge- komen te zijn. ‘Te vergeefs offerde de koning den goden der Syriærs, om het geluk der wapens te keeren, te vergeefs deed hij zijnen eigenen zoon tot brandoffer strekken. Hij zag eindelijk geenen uitweg, dan bij de Assyriærs hulp te zoeken. Jesaias verzette zich vruchteloos hier tegen. Achaz zond tot den Assyriærs koning Tiglat Pilesar, met het verzoek, hem uit de hand van de koningen van Syriæ en Israél te redden. ‘Tiglat Pilesar kwam; Syriæ werd onderworpen, Damaskus werd veroverd, de koning Rezin gedood en de bewoners zijns rijks werden ten deele naar Armenié overgevoerd. Israél onderwierp z ich spedig; niettemin werd in 740 een deel zijner bewoners naar Assyrié gevoerd. Tot dank voor deze redding door de Assyriérs, beval de koning Achaz in Jeruzalem den priesters des tempels, op Assyriérs wijze te offeren. Juda was thans echter even als Israel, een leenheerlijk staat van het Agsyrische rijk geworden. In Israel had de nederlaag door de Assyrières, het aanzien van Pekah vernied, hij werd door Hozea vermoord, die na langdurige binnenlandsche onlusten, in 728 den troon besteig In den beginnen betalde Hozea schatting aan Assyrié, doch toen hij den koning van Assyrières alle verdere gehoorzaamheid. De Assyrières, onder aanvoering van hunnen koning Salmanasser, waren spedig mees- ter van het geheele land van Israël; de hoofdstad Samaria viel echter eerst na eene belegering van drie jaren, in het jaar 720, en daarmede had het rik Israël opgehouden te bestaan. Om het land in onderworpenheid te houden en alle nog overige krachten te breken, deed Salmanasser het grootste gedeelte van het volk uit het land voeren, en de Weggevoerden aan gene zijde van den Tigris en van den Euphraat ves tigen; de verwoeste steden en vlekken van Israël werden door andere bewoners bezet, die uit Syrié en Babylonié overgevoerd werden. In weerwil van dezen val van Israél, beproefde weinige jaren later, Koning Hiskia van Juden hetzelfde spel met Assyriérs, terwijl hij een verbond met Egypte sloot. Hiskia was gelukkiger in zijnne onderne- Mingen; eene vreesselijke besmetting in het leger van de Assyrièrs, ‘dwong den koning Sanherib het beleg van Jeruzalem op te heffen; kort daarop volgde de val van het Assyrières rijk, door inwendige onlusten ‘yeroorzaakt, en dit gaf het rijk van Juden de geruststelling, zijn voort- bestaan niet meer bestreden te zien. Deze voortdurende inwendige strijden, deze gewelddadige verdrijving of moord der beheerschers des lands door omwenteling en opstand, de vilen der naburige volksstammen, de Philistijnen en de Syriærs, de telkens hernieuwde twist tusschen de koningrijken Juda en Israel bie-den een bedroevend schouwspel aan, dat in gruwzaamheid en bloed-dorst op een lijn kan gesteld worden met de daden der wildste en 'ontaardste volk zou het uitverkoren volk Gods geweest zijn. Een grootere onzin dan dit voorgeven kon er toch waarlijk niet gedacht of gevonden worden. De koning Manasse (698—642), de zoon van Hiskia, keerde weder van de Jehovadienst zijns vaders tot de goden terug, die zijn groot vader Achaz zoo ijverig vereerd had. In den tempel van Jeruzalem werd beteide van Astarte opgerigt: de Baildienst werd weder in den tempel ingevoerd, en in navolging van koning Achaz, verbrandde ook koning Manasse zijnen zoon tot een offer aan den Moloch. ‘Te vergeefs kantten zich priesters en profeten tegen deze handelwijze aan, koning Manasse wist elken tegenstand te vernietigen. Als een verwoestende een verwoestende een verwandt het zwaard nieuwe profeten,” zegt Jeremia, en men verthaalt dat Manasse zooveel onschuldig bloed vergoten het, dat Jerualem van het een een einde tot het andere er vervuld van was. erst madat zijn zoon Amon, na een korte heerschappij (642—40), door gaamgezworenen in het paleis gedood was en het volk zijnen achtjähigen zoon Jozias tot koning verheven had, kregen de Jehovapriesters weder invloed aan het hof. Deze koning Jozias is da arom merkwaar- ‘dig, omdat onder zijne regering en wel onder dezen koning van Juda voor de eerste maal sprake is van het wetboek, van de boeken van Mozes; het voorgevallene te dier gelegenheid wordt in het tweede boek ler Koningen XXII: 3—20; XXIII: 1—8, volgenderwijze verhaald: Het was ten järe 622, dat de koning Jozias zijnem schrijver Saphan iin den tempel zond, om den hoogepriester Hilkia het geld af te vra- yen, dat de deurwachters des tempels inzamelden. om de bouwlieden, iwelke den tempel herstelden, uit te betalen. Bij deze gelegenheid zeide Hilkia tot Saphan, dat hij het wetboek in het huis van Jehova gevon- len had en gaf den schrijver eene rol. Deze bragt dit schrift tot den Koning en las het hem voor. Jozias werd diep getroffen door den in- 1 Ye ih be Vrouw van eenen zijner huisbeambten (den kleederbewaarder), ondervragen, die de woorden van het boek voor de woorden van Jehova erkende. Toen verzamelde de koning de oudsten van Juda en al het volk in den tempel te Jeruza- lem. De herhaalige bloedige vervolgingen, die de priesters van Jehova onder de afgodische koningen, en laatstelijk vooral onder den koning Manasse ondergaan hadden, had hun geleerd op middelen bedacht te wezen, dergelijke tegenheden in de toekomst af te weren; men vermeende in de zamenstelling van dit voor het volk en den koning bestemde wetboek, eene verzeering te het volk en den onmiddelijken van dergelijke vervolgingen, het gezag moest door het voorgeven, dat het wetboek van Mozes afkomstig was en onder den onmiddelijken invoed van den wil van Jehova stond, aanmerkelijk bekrachtigd en voor de geloovigen onomstootelijk worden. Het eerste gevolg van de invoering van. het wetboek, was de vernietig van alle afgodsaltaren en de verwoesting van alle beelden en tempels, die den vreemden goden gewijd waren; de Moloch werd omvergehaald, vopdat niemand meer zijnen zijn of zijn dochter door vuur wijdde.” Ook de huisgoden, die tot dien tijd bij de Joden in gebruik geweest waren, moesten vernietigd en de dochter vernietigd en de dochter vernietigd. odenbezweerders en de toovenaars het land uitgedreven worden; allen priesters des lands werden geboden naar Jeruzalem te komen, en zij die hunne altaren niet wilden verlaten, werden als offers op dezelve geslagt. De uitwendige rust die het rijk Juda genoot, mont echter niet van langen duur zijn, de Egyptische koningen deden hun voordeel met het verval der Assyrische magt, om zich van Syrié en Palestina meester te maken. De koning Jozias sneuvelde in eenen slag tegen de Egyptenen (608), en deze stelden Jojakim, eenen zoon van Jozias, als eenen van Egypten afhankelijken vorst in Jeruzalem aan. De Egyptenaren werden intusschen na weinige jaren door de Babylonièrs uit Syrié en Palestina verdreven, en dit voerde daarop ook spoedig tot den onder eang van Jeruzalem, In het jaar 597 deed Nebukadnezar, de Babylonische koning, den Joodschen koning Jechanja, die cerst drie maanden ook den troon zat, met zijnen geheelen harem en de kostbaarste gereed- schappen uit den tempel, naar Babylon overvoeren; voorts werd alle krijgsvoorraad weggenomen, eene menigte krijgsvoorraad weggenomen, eene menigte krijgsvoorraad, 17,000 in getal, alle aanzielijke mannen des lands, de oudsten en pr esters, eindelijk ook de wapen- en andere smeden, en slotenmakers, ja zelfs de timmer- Tieden naar Babylon overgebragt, zoodat er niets over bleef dan het geringe volk.” Over dit weerlooze overzeichte werd Zedekias tot stadhouder aan de koning van Babylon eingefangen. De teruggeblevene profeten rustten echter niet het volk tot opstand tegen de Chaldeérs aan te zetten; slechts de profeet Jeremia hield niet ‘op daar tegen te ijveren, en voorspelde den ondergang van het land, die door een verzet tegen de Babylonische heerschappij onfeilhaar moest veroorzaakt worden, eene zienswijze die hij bleef aankleven in weerwil der vele vervolgingen, die hij van zijne dweepzieke landslieden teondergaan had en die hij onvermoeid herhaalde, tot dat de gebeurte-Wissen in het jaar 586, die den val van Jeruzalem ten gevolge hadden, ‘er de waarheid maar al te zeer van aantoonden. De reeds lang voorberéide opstand der Joden, brak in het jaar 588 uit, ter gelegenheid van den oorlog der Babyloniérs tegen de Egyptemaren, hij werd echter spoedig door de wapens der Babyloniérs onder- drukt en Jeruzalem, na eene belegering van 18 maanden, genoodzaakt Wich over te gevangene thofdlieden der Joden en de zonen van Zedekias voor zijne oogen te- regt gesteld, hem zelf werden de oogen uitgestoken, en met ketenen beladen werd hij naar Babylon gevoerd. De priesters des tempels, de beambten en de aanzielijksten der stad werden teregt gesteld, wat nog van de kostbaarheden des tempels en van het paleis over was, werd naar Babylon gevoerd: daarop werd er vuur in de stad geworpen, en werd dezelve zoowel als de tempel en het paleis verbrand en de muren verwoest. Wat van de stedelingen nog overig was, werd eveneens naar Babylon overgevoerd, zoo ook handelde men met de overige bevolking van het land, die met vrouw en kind, tot op weinige arme lieden na, medegevoerd werden. Dit viel v "Men kan bij deze verwundet van Jeruzalem de opmerking niet onderdrukken, hoe het toch zoo kon gebeuren, dat juist, voleens de Hebrauwsche overleveringen, het rijk van Juden ten gronde ging omstreeks denzelfden tijd, toen het zich van de afgodendienst losgemaakt had, geheel tot de Jehovadienst overging, of gelijk de priesters het noemden, toen het een verbond, een geregeld verdrag met Jehova had geotzen. De Jehova, die zoo vele wonderen voor de ongeloovige Israélieten verkwistte, doet geen enkel wonder voor het geloovige Israél geschieden; deze tegenspraak, die voor ons naauwelijks eene nadere toelichting behoeft, toont ons op nieuw, even als zoo vele honderde andere, wat men van de beweringen der Hebreeuwsche priesterleer te denken hebbe; hoogmoed, geringschatting van andersdenkenden staan bij alle priesterklassen op den voorgrond; doch zij hebben die belangrijkheid niet voor ons, als de aanmatigingen van het Jehovapriesterdom, omdat deze n" og heden de grondslagen vormen van verbreide geloofsstellingen. Toegegeven, deze wonderen, deze teekens, deze vreesselijke daden liggen inderdaad gedrukt voor ons; — doch wat is dan ook geduldiger dan papier. A. RECKAHN, DE GEBREKEN VAN DEN BIJBEL. Bene Redevoering DOOR 7 OS EOP Rh. BVA RK BR. , ‘Ter voldoening aan de volgende oproeping, die door een groot aantal personen onderteekend was, vergaderde de Conventie op den morgen van den 27sten November 1852 in het Stadhuis te Salem, en werd geleid door den heer Joseph Barker van Millwood, als tijdelijk Voorzitter en den heer J, W. Walker van New-Lyme, als waarnemend Secretaris. De navolgende oproeping werd door den Voorzitter voorgelezen: » Aangedreven door de zucht tot bevordering der zaak van waarheid en menschenmin, noodigen de ondergeteekenden door dezen al de genen uit, die belang stellen in vrije gedachtewisseling, eene vergadering bijte wonen, die Zaturdag, Zondag en Maandag den 27, 28 en 29 November a. s. zal gehouden worden te Salem, Ohio, met het doel vrij “en open den oorsprong, de gelofwaardigheid” En den invioled van de Goodsche en Christelike schriften te onderzooken. Deze navorsching wordt niet eener bijzondere klasse van wijsgeeren, godgeleerden of denkers opgedragen, maar wordt vol vertrouwen in handen gesteld van al degen, die belang stellen in de beschouwing van het boven gezegde vraagstuk. Er bestaat eene menigte menschen, die gelooft dat ons een groot aantal wordt door voortdu-renden twijfel geslingerd, daar zij zweven tusschen het  overtuig zijn, dat de Joodsche en dere, die ze als eenc volmaakte openbaring van Gods wil voor den — mensch beschouwen, zoowel geschikt voor het verledene als voor alle volgende tijden, eindelijk zullen er zijn, die de geheele goddelijke in- gering van den bijbel ontkennen, veel van het Oude Testament als nutteloos verwerpenden en het meest of alles van het Nieuwe aannemende. Dit verschil van meeningen echter zal, in stede van nadeelig te zijn voor het belang van deze bijeenkomst en de goede vruchten welke zij zal opleveren, veeleer strekken om de belangrijkheid te vermeerderen en de waarde te verhoogen, die zij voor de zaak der waarheid kan hebben. Wie eene waarheid kent en haar niet openbaart "Die houdt zijns naasten goed, voor zich alleen bewaard," Wij moedigen bij gevolg allen, die in deze zaak belang stellen, uit, j zonder onderscheid van kunne, kleur, sekte of partij,.om zich te ver- 4% eenigen en als bro Ein gemeinschappelijk te scharen rondom het altaar der verstandelijke en geestelijke vrijheid. De besluiten, in deze vergadering genomen, werden door het Comité, bij monde van den President, aldus afgekondig. 1°. Het staat vast, dat de oorsprong van den bijbel in duisternis is gehuld, dat wij zelfs van de personen, die de verschillende boek- deelen schreven, noch van den tijd wanneer dit plaats had, wei- nig of iets weten. 29, Dat wij geene daadzaken kennen, waarop de algemeen heer- schende begrippen, aangaande den goddelijken en bovennatuur- lijken oorsprong van den bijbel, met rede kunnen gegrond zijn. 3°, Dat de bijbel zelf geen vaste kenmerken van dien oorsprong draagt, maar integendeel overal de blijken van menschelijke onvolmaaktheid en dwaling. 4°, Dat de bijbel derhalve geen boek van goddelijk gezag is, zijnne getuigenis noch de waarheid of onjuistheid van een grondbeginsel, noch het goede of verkeerde eener handeling kan beslissen. 5°, Dat het heerschend begrip of geloof, dat de bijbel een boek van goddelijk gezag, een volmaakt voorschrift voor handel en wandel is, dat, al wat hij leert waar, wat hij voorschrijft of bekrachtigt recht en goed is, en dat wij geen anderen gids voor waarheid en pligt behoeven, niet alleen verkeerd maar zelfs hoogst verderfelder verderfelijk is. 6°, Dat de mensch een’ onfeilbaren leefrege! bezit, en dat hij, door dien te leeren kennen, trapsgewijze volmaakter en gelukkiger zal worden in alle omstandigheden zijns levens. 79, Dat die leefregel niet in den bijbel, den koran, de shasters, of welke vermeende en willekeurige openbaring het ook zij, wordt gewonden, ma. ar dat hij door de hand des scheppers in het wezen van elken mensch is gegrift. Deze hesluiten medegedeeld zijnde, hield de heer Joseph Barker, ter — bevestiging van dezelve, de volgende redevoering: Het is mijn pligt mijn gronden te ontwikkelen, daar ik ben opge- -treden ter ondersteuning van deze besluiten, en ik behoef geene ver- -ontschuldiging in te brengen voor de behandeling van zulk een on- -derwerp. Wij zullen allen, zoo ik vertrouw, dat de be- redenering van dergelijke onderwerpen niet alleen geoorloofd, maar gelfs noodzakelijk is; de belangen der menschheid vorderen dit. Het ‘goude vruchteloos zijn zich daartegen te verzetten, de menschen heb- 'ben behoefte ze te bespreken, ja alles zal door hen besproken worden. Wat in deze eenw niet wordt onderzocht, krijge zijn beurt in eene volgende; niets zal zich daaran kunnen onttrekken. Daarom mogen wij gerust voortgaan met de behandeling van zulke discussién en er allen deel aan nemen, ten einde de zaak door vereende krachten tot een goed einde te brengen. Het eerste besluit zegt, dat de oorsprong van den bijbel in duisternis is gehuld, dat wij zelfs van de personen, die de verschillende boeken schreven, noch van den tijd waarin dit plaats had weinig of es weten. Dit is, naar mijn oordeel, volkomen waar, voor mij is de oorsprong van den bijbel in duisternis gehuld, ik weet noch door wie, noch wanneer de verschillende boeken zijn geschreven. Ik heb gelezen hetgeen hierover door verschillende verdedigers van den goddelijken oorsprong van den bijbel is gezegd, maar ik kan er geen geloof aan slaan. Ik sweet dat veel van hetgeen ik gelezen heb onwaar, veel twijfelachtig en onwaarschijnlijk is, maar mij is daaromtrent Niets bekend wat duidelijk, beslissend en zeker is. Vele zaken, welke door de zoo even genoemde voorvechters van den goddelijken oorsprong des bijbels als daadzaken beschouwd worden, zijn verdichtselen, vele zaken, door hen als gelöst werden, zijn verdichtselen, vele zaken, door hen als gelöst werden. De heerschende begrippen over dit onderwerp schijnen mij toe, op dwaling en ligtgeloovigheid gegrond te zijn. Mogten er onder u zijn, die hieromtrent beter ingelicht zijn, zij spreken, ik wil gaarne leeren. Wij kennen bij gevolg geene daarvan mogen hebben gezegd, waarop het gelöst werden. Hier wachten wij dus eveneens licht van anderen. Wij willen hier de gronden niet opgeven, waarop zij, die den goddelijken oorsprong des bijbels aannemen, hun gelööt kunnen bouwen, maar laten dit aan henzelven over, en stellen ons te vreden, de waarde van hunne gronden na te gaan. Wij voegen hierbij de woorden van ons derde besluit, dat de bijbel zelf geen vaste kenmerken van dien oorsprong draagt, maar integen-deel overal de blijken van menschelijke onvolmaaktheid en dwaling. Welligt zullen zij, die van ons in gevoelen verschillen, ons wel willen zegen, in welk gevoelen, in welk gevoelen, in den bijbel worden gevoelen. Wij kennen ze niet. Integendeel, wij zien in den bijbel de duidelijke sporen, dat het een gewrocht van menschelijken oorsprong, van dwaling en onvolmaaktheid is. Er zijn er, die denken, dat de stijl des bijbels een bewijs voor dien bovennatuur- Lijken oorsprong is. Deze, zeggen zij, is te schoon, te verheven om bloot menschelijk te zijn. Doch het bewijs dat dit zoo is leveren zij ons niet. Weten zij dan juist tot welke mate van schoonheid en verhevenheid de stijl van een mensch kan opgevoerd worden? Kennen zij den grens tusschen het menschelijke en het goddelijke? Kunnen zij ons de kenteekeuen opgeven, waaraan de bovennatuurlijke verhevenheid kan worden getoetst. Niets van dat alles. Het zijn slechts gissingen. Daar-enboven is de stijl van den bijbel zeer onderscheiden, zelfs in geene twee boeken is die dezelfde. Elk schrijver heeft een’ bijzonderen stijl. Die van Genesis is niet die van Deuteronomium, Jesaja verschilt van Jeremia, Ezechiél van Daniél. De stijl van Mattheus verschilt even zoo zeer van dien van Johannes, als de stijl van Shakspeare van den stijl van Locke. Indien dus de stijl van den bijbel geheel bovennatuurlijk en goddelijk ware, dan zouden wij immers ook verwachten mogen, dat hij meer oreenstemde. Daarenboven is de stijl van sommige gedeelten van © den bijbel verre van verheven of schoon, maar veeleer het tegendeel, gemeen en plat, walgelijk en onkiesch. Indien dus het verheven van eenige boeken, een bewijs voor hunnen bovennatuurlijken oorsprong moge zijn, dan zijn de onbeduldendheid, gebrekkigheid en platheid van andere, een bewijs voor hunne aardsche afkomst. Andere beweren dat de leer, welke in den bijbel wordt onderwezen, een bewijs voor zijn’ bovenmenschelijken oorsprong is, doch zonder ook hiervoor een bewijs te kunnen leveren. Welke zijn dan de kentee-kenen, waardoor eene goddelijke van eene menschelijke leer kan wor-den onderscheiden? Immers, z I bestan niet. Hoe durven zij beslissen over hetgeen de mensch kan ondekken en leeren, en hetgeen waartoe hij niet in staat isP Maar genoeg hierover. Nogmaals, wij zouden wenschen dat de verdedigers van het goddelijke gezag des bijbels, zelven hunnen gronden daarvoor bloot legden, terwijl wij die van onze gevoelens zullen ontwikkelen. Wij herhalen met ons besluit, dat de bijbel overal de kenmerken draagt van menschelijke onvolmaaktheid en dwaling. Dit is eene waarheid ten opzigte van elken bestanden bijbel. Beginnen wij met den algemeen gebruikt wordenden, wat vinden wij daar? Het titelblad zegt ons, dat hij eene vertaling uit het oorspronkelijke is, ten gevolge van den uitdrukkelijken last van een’ der koningen van Engeland. Beweert iemand dat de vertalers onfeilbaar waren en onmogelijk konden dwalen? Niets van dien aard. Zij zelfs, die beweren dat de oorspronkelijke bijbelschrijvers onfeilbaar waren, doen dit echter geenszins ten opzigte van die des konings. De verschillende sekten-en priesterklassen zelven, toonen ten duidelijkste, dat zij de gewone vertaling als onvolmaakt beschouwen. Immers, zij zijn allen 200 vrij ze op duizenderlei plaatsen te veranderen. Niets is meer bij godgeleerden in zwang, dan zich, ter staving hunner beweringen, te beroepen op hetgeen zij het oorspronkelijke Grieksch en Hebreeuwsch noe-men. Elke bijbeluitlegger neemt dezelfde vrijheid. De tegzenwoordige hoofden der sekten- en pri esterschap heben te kennen geeeven, dat zij de gewone bijbels als onvolmaakt en vol dwaling beschouwen, door Mieuwe vertalingen te maken. Bijna geene in Engeland bestaande sekte of priesterschap, of zij heeft eene nieuwe vertaling der schriften in het licht gegeven. Johannes Wesley vertaalde het O. en. Testament beide. De Methodisten bedienen zich nog het den ten dage van zijne vertaling des N. Testaments. Adam Clarke veriaalt opnieuw bijna al de belangrijke plaatsen in zijn »Commentar.” Aan vele geeft hij geheel andere uitlegging dan in den gewonen bijbel geschiedt. Richard Watson, leeraar bij de Methodisten, begon eene nieuwe bijbelvertaling. Dr. Boothroyd en Dr. Conquest, leiden eveneens verschillende vertälingen, de lästste zegt 20000 wijzigingen of verbeteringen in de zijne te heben gemacht, bij gevölke moet hij in het denkbeld verkeerd heben, dat de gebruikelijke bijbel 20000 fouten of dwalingen bevatte. Mr. Belham en meer Engelsche Unitarisch gaven een nieuwe vertaling van het N. Testament, Mr. Wellbeloved, een Unitarisch predikant, een een groot gedeelte des O. Testaments een nieuwe vertaling in het licht, voornens zijn und een van den geheelen bijbelte geven. Zelfs leeraren der gevestigde kerk, heben nadrukkelijk de gewone vertaling wederlegd, en eenige zijn zelfs zoo ver gegaan, om nieuwe vertalingen van eenige boeken in het licht te geven. Daaronder behoven Alexander Campbell, Mr. Taylor, Mr. Sharp en den Amerikanen zijn gegaan in nieuwe bijbelvertalingen, weet ik niet, doch ik veronderstel, dat zij het voorbeeld hunner broederen in Europa hebben gevolgd. Alzoo zijn wij niet de eenige die gelooven, dat de al ge- 'meen in gebruik zijnnde bijbels de kenmerken dragen van onvolmaakt- heid en dwaling. De hoofden, leiders en priesters der verschillende Aerkgenootschappen in Groot-Brittannié en Amerika, gelooven dit even als wij. Zelfs, al waren de bijbelvertalers de beste en verstandigste mannen geweest, welke ooit hebben geleefd, dan zou hun werk nogtans onvolmaakt zijn geweest. [ene vertalers, welke door koning Jacobus gebruikt werden, waren echter in geenen deele de beste en verstandigste, maar in eenige opzigten buitengewoon onwetend, bevooroordeeld en onzedelijk. Bovendien was hun standpunt tegenover den koning, hun meester en de kerk, waarvan hij het hoofd was, allerongelukkigst. Dat zij buitengewoon onwetend waren, hier voor strekt ten bewijs, dat Zij gelöden of althans als zoodanig beleden, dat in de godheid 3 ersonen aanwezig waren, dat de iste vader van den 24" was en de “8% mit den ste en 24m voortsproot, en dat nogtans geen van deze drie 66r of n& den anderen ontstaan was, dat de vader niet ouder was dan ‘de zoon. dien hij verwekte, de zoon niet jonger dan de vader, waaruit hij sproot, en dat de kleinzoon niet jonger was dan zijn grootvader en “zijn vader. Voorts gelööden of ten minste beleden zij, dat elk van Ibo 3 personen God was, en dat zij echter niet 3, maar slechts én od te zamen waren. Zij leerden dat de Almactige ‘od stierf, begra- en werd, ter helle daalde, en toen uit den doode herrees. Zij leerden sic dat het pasgeboren kind van nature verdorven is, ten gevolge van Adams zondenval, en dat deze naturilijke en onvermijdelijke ver- ee ebeid)  gepredikt, was, da. de mensch alleen door het gelöt kan geregt, worden, dat kleine kinderen door den doop wedergeboren kinderen. Dit zijn eenige staaltjes van hunne leerstellingen. Zoo zij er aan gelöden, waren zij niet zeer verstandig, gelöden zij er niet aan, in weerwi dat zij het beleden, dan waren zij niet bijzonder eerlijk. Eenige van de eersten der kerk, waartoe deze vertalers behoore. verklaren dat niemand, die gezond verstand bezit, alles kan gelöden wäre, der kerk van Engeland, wordt geleerd. De bijbelvertalers echter zeiden, dat zij dit alles gelöden. Hieruit volgt dus, dat zij, naar de meening van eenige hunner broederen, geen gezond verstand, of wat erger is, geen eerlijk hart bezaten. En zullen wij dan het werk van zulke leden als volmaakt en vrij van dwaling beschouwen? Maar nog meer, die bijbelvertalers waren niet alleen onwetend, maar slecht tevens. Zij waren leugenaars en meineedigeny. Deze hooge waardigheidbekleeders der kerk van Engeland, wisten even zoo goed als gij, dat koningen en koninginnen dikwijls slecht, losbaldig en goddeloos waren. ij wisten, dat er onder die van Engeland de vuigste en de liederlijkste wellustelingen, en de onmenschelijkste en bloeddorstige dwingelanden geweest zijn, welke ooit de aarde hebben bezoedeld. Zij wisten even zeer, dat zij in het algemeen aan zware verzoekingen bloot stonden, waardoor zij tot zulke uitersten vervielen. En dat men were godsdienstigheid en deugdzaamheid dus niet van hen konde verwachten. In weerwil van dat alles, verbonden zij zich bij eede ¥ an hunne koningen en koninginnen, hoedanig hun inborst mogt zijn, den titel van allergenadigste en allergodsdienstigste te geven. Zoo de- den zij ten opzigte van den monarch, die toenmaals leefde, en legden hunnen opvolgers als pligt op, dit evenzeer te doen met alle toekomstige monarchen, al waren zij, ook even diep gezonken als dat logge, waggelende, wellustige wezen koning Hendrik VIII, of even bedriegelijk en verraderlijk als de meineedige Karel I. Deze bijbelvertalers wisten ook dat vele van degen, bij wier begraffenis zij werden geroepen, godelooze, slechte menschen waren. Zij wisten dat eenige hunner dronkaards, lichtmissen en meineedigen waren. En in weerwil daarvan, verbonden zij zich bij de ter aarde hestellng, hen hunne vgeliefde broederen te noemen en te verklaren, dat zij hen aan de aarde toevertrouwden, in de zekere hoop van eene opstanding ten eeuwigen leven, ofschoon zij inwendig gelöst, dat zij ter helle zouden varen. Zij zwoeren voorts alle valsche eeden, ter verkrijging hunner hooge betrekking en groot kerkelijk inkomen. Even een den zij dit bij hunne opname aan de academien. Zij zwoeren dat zij gelöst, hetgeen zij niet gelöst, dat zij zouden doen, wat zij nimmer voornens waren te doen, en dat zij zouden nalaten, hetgeen zij nimmer wilden nalaten. Zij waren meineedig bij het aanvaarden van hun priesterschap, zoowel als bij elke schrede, die hen nader bragt tot de hooge en winstgevende posten, welke zij Bekleiden. Bovendien waren zij wreede vervolgers hunner naburen en landgenooten. De beste en verstandigste lieden van hunnen tijd, werden door hen Uae a4 beboet, gekerd, verbannen en ter dood gebragt. Ook verbraken 2ij hunne beloften, wanneer zij belofden den duivel en al zijne werken te verzaken, de weelde en ijdelheid dezer wereld te vlieden en een matig, regtvaardig en godzalig leven te leiden; want zij huldigden weelde en Hdelheid, als of zij ze als hemelsche zegeningen beschouwden, en zij bekenden elke week, en velen hunner iederen dag, dat zij op den dwaal- weg en van Gods weg waren afgedwaald, gelijk verloren schapen, dat zij deden, wat zij niet mogten, en nalieten, wat zijj behoorden te doen. Deze, hunne belijdenis, was waar. Waren zij dan de mannen om een volmaakt en onfeilbaar boek te schrijven? 