gtu_32400002774481_5
None
— 279 Voorts gepastelijk aan de orde van den dag gebragt worden. Twaalf Philosophen van Panteistische kleur, twaalf dichters uit de school der nieuwe bloed- en drekromantiek, twaalf anderen eindelijk, die het met de practische emancipatie van het vleesch het verste gebragt het vleesch het verste gebragt het vleesch het verste gebragt het vleesch het overige Duitschland, slechts karige middelen voor handen zijn om de nieuwe hierarchie op eene waardige wijze te doteeren. Waren deze inrigtingen gemacht, dan zou de hei-lige synode niet toeven om terstond tot de regeling en vaststelling der leer over te gaan, Dan moest als grand en fondament van het geheel een nieuw Credo ontworpen worden, dusdanig ingerigt, dat alle verstandige bedenken hetzelve belijden konden. Na de vorderingen, die in den nieuwen tijd de wetenschap gemacht heeft, kan het niet moeijelijk zijn zulk een werk tot stand te brengen; te meer, dewijl van verschiedene kanten reeds duchtig wat voorloopig werk in gereedheid gebragt is. Schrijver van dit werk heeft zoo ten naasten bij een ontwerp gemaakt, hoe een dusdanige Nieuw-Apostolische gelöstbelijdenis welligt opgesteld zou kunnen worden, en waagt het zijn ont-werp, zonder het als maatstaf te willen doen dienen, an de verzamelde vaders voor te leggen, terwijl hij an hunne verlichte wijsheid elke ontwikkeling en verbetering overlaat. Het luidt als volgt: Ik gelöst in God den Vader, het reine zijn en te gelijk het reine Nets, die, terwijl zij in elkander verdwenen, in het worden als natur in hunne ufterlijkheid onder den vorm het anders-zijn te voorschijn zijn gekommen, en zoo in hunne onrustige eenheid hemel en aarde in het bestaan hebben gebragt. Ik gelöver verder in Jesus Curistus, zijnen eengeboren Zoon, het oorspronkelijke wezen, de absolute eenheid van het zelfstandige zyn, in de volkomene wederkeering des zijns in zichte voorschijn gekommen, die, terwijl hij in de subjectiviteit des begrips is overgegaan, ontvangen is van den heiligen Geest; geboren uit de maagdelijke oude wereld; geleden über Pontius Pitatus, de Roomsch-Germaansche Universele Monarchie; gekruist, gestorven en begraven in de kerk der middeleeuwen; nedergedaald ter helle, op den derden dag wederom opgestaan van den dood in de Reformatie, opgeklommen ten hemel zit hij ter regterhand van den almagtigen Vader, het reine zijn verbonden met een niet. ondslag yan het zijn en wezen, in het zelfstandig zijn tot sulject object verheven in de idee van het staatsverstand, hetwelk den nieuwsten tijd en de geheele toes t beheerscht. (EUVRE DU CATHOLICISME EN EUROPE. (Vervolg van bladz. 272). Ziedaar drie Protestantsche zendeling-genootschappen die, als het er op aan komt om aan de wereld te toonen, dat hun Apostolat niet onvruchtbaar is geweest, genoodzaakt zijn te erkennen dat zij met alle geldelijke middelen waarmede de ijver hunner landge nooten hen zoo rijkelijk heeft begiftigd, te midden van een land, welks inwoners er belang bij vinden, om onderworpen aan Engeland te blijven, en na zeven jaren van geduld en arbeid, door eenen proselijt te maken! Hoe verschillend, Christenen! zijn zoo in hunne middelen als in hunne uitwerkselen de werken, welke het Catholijk Geloof aan zijne kinderen inboezemt! Ziet hier een dier werken, hoorter de geschiedenis van. Eene are dochter der Kerk van Frankrijk, wordt door mededoogen getroffen bij het lezen van het verhaal van  aalmoesen belast zijnde, smart haar voor de eerste maal hare armoede. duchte woord, door haren meester gesproken: verkoopt liever wat u_ overblijft, en geeft aalmoesen: Vendite que possidetis, et date eleemosynam; en zij maakt als het ware, een verdrag met de liefde voor eenen bezuinigden stuiver ter week en de God der liefde maakt ‘haar penningske vruchtbaar; en, gelijk eertijds de olij bij de weduwe van Sarepfa, vermenigvuldigt _zich die wekelijksche aalmoes men weet niet hoe; en daarop verscheen eindelijk dat voor de Kerk zoo troost volle en voor Frankrghk zoo roemrijke werk, dat der As« socialie tot voortplanting van het geloof. : En aanstonds beweegt zich alles in de Catholijke. Wiederholen, Nieuwe Bisschoppen gaan aan de andere zij-de der zeeen nieuwe Bisdommen stichten; talrijke Missionarissen gaan er hunnen ijver ondersteunen en in hannen arbeid deelen; bevolkingen vallen in massa an deen van het kruis neder en vragen het doopsel (1) en onder dezelve vond men er die met eenen — 2930 — Enkelen stap de trappen der Christelijke volmaaktheid schijnen te hebben bereikt: hier worden de geloovigen vertroost, beter onderwezen en worden ijveriger; daar gevven de Missionarissen hun hoofd ten beste en hunne Jedematen ter prooi en sterven met meerdere blijd-sehap, door te bedenken dat God reeds voorzien heeft in het middel om hun bloed vroeger te doen vruchtbaar worden; en evenwel, wat de geldelijke middelen be-tret, bezit men niet het veertigste gedeelte, vanhet-genene, wat men elders noodig heeft om ten einde van zeenen proselyt te maken! Ook hebben zij die bewonderenswaardige associatie met hunnen billijken lof vereerd, de voornaamste her-ders van Franiryh; van de hoogte des Apostolischen Zetels heeft de opvolger van den H. Perrus haar gezegend. Een.wonderdoende Bisschop, schijnt te zijn opgewekt geworden om hare weldaden aan de wereld beven aan de wereld beven aan de afgelegene kerken. En wie kon zich beter van eene dusdanige taak k. Wien dan die Eberschop van Bardstown, een herder der wissenschaftlichen, die met den Psalmist zeggen kan dat hij de hei-lige ark te midden der viakte en des wouds heeft gevonden? Invenimus eam in campis silva. Wees gezegend. in uwe werken, heilige Association! En ga in de alvermogendheid uwer liefde ter overwinning. Beklim, gelijk de Profeet zegt den wagen der waarheid en der goedertierenheid; de volken zulen aah uwe voeten neuervallen, want men kan uwe pij-len niet wederstaan, ze zijn geheel vurig van liefde. Prospere procede «+. populi sub te cadent.” Doch, geliefde broeders! Zij heeft hier noch mijnen lof, noch mijne wenschen noodig, de associatie tot woortplanting des gelöds, want God heeft reeds het zegel der Voorzienigheid op haar voorhoofd gedrukt. En de toekomst is de hare. Laten wij ons liever haaten Christenen! om te spreken over het gedrukt. De Profeten, geliefde broeders! stellen ons Jesus Cuiistus dikwerf voor als een magtigen Monarch en oorlogsheld, die alles aan het gezag van zijnen scepter zou onderwerpen; en niets, inderdaad, moet meer het hart zijner Discipelen verheugen, noch hunnenijver belangstelling inboezemen, dan geroepen te worden om de grenzen van zijn heilig gebied mit te breiden. Maar men moet intusschen niet vergeten, dat, hoe schoon het ook zijn om het gelö off anderen voort te planten, het meer dan ooit. Gefangen van zijn het gelö offen, het meer dan ooit. Goodig geworden is in onze dagen er ook aan te arbeiden, om het onder ons wortelen te doen schieten, Het is lofwaardig ons hart wit te breiden en te denken aan de rampen, die in China en in de Indién geleden worden; maar onze naasten der Indién behoore ons echter hen, die God in onze nabijheid, geplaatst heeft, niet geheel uit het oog te doen verliezen, want een Apostel zegt ons, dat het ons nimmer geoorloofd is, onze ingewanden. Voor hen te sluiten. Trachten wij dus nieuwe koning- rijken aan Jesus Christus te onderwerpen, niet beter dan dit, doch laten wij het erkennen, die mogendheid zou niet zeer wijs handelen, die onophoudelijk bezig met het voortzetten harer veroveringen in de verte, nooit aan de verdediging harer grenzen dacht. En, o- verigens, Christenen! wat zouden wij kunnen doen, ik voor de buitenlandsche Missién, als wij onder ons dien geest van gelöt lieten verzwakken, waaruit de liefde voortvloeit, gelijk een stroom uit zijnnen oorsprong? Men moet het dus aanmoedigen, zelfs doen toenemen, zoo het mogelijk is, dat reeds zoo schoone werk der associatie tot voorplanting van het geloof in de afgelegene Missién; doch daar volgens de regels, welke zij zich heeft voorgeschreven en waarvan het welligt onvoorzigtig zijn zijn zou, tegens woordig af te wijken, kan zij haar invloed, hoe groot ook, niet dan buiten Kuropa uitoefenen, is het evi- dent, Christenen! dat er een w Kerk fe meer noodig is, een werk 't welk hegene aanvuld, wat het andere niet doen kan, een werk 't welk bevestigt, wat het andere reeds gedaan heeft, een Eurnopiscn Werk... — ‘Ja, geliefde broeders! er zijn zelfs in ons Europa arme landstreeken, die zonder middelen en verwoest zijn ten gevolge van godsdienstige verdeeldheden, die ook wel hunne regten hebben op de sympathie der ge- loovigen, wijl dat gelöö, dat wij gemeenschappelijk hebben er zich in deze oogenblikken in eenen Staat van onderdrukking en lijden bevindt. Er zijn er anderen, die nog belangrijker zijn, alwaar de fakkel des waren geloofs, na er, sedert eeuwen bijna geheel te zijn uit gedööd, zich op nieuw toont te willenontsteken; doc alwaar men van alle kanten ongeloofbare pogingen doet om deszelfs stralen te verdoven. Parriciussen, der AUGUSTINUSSEN en der ANCELMUSSEN zu lernen leven. En wie zou ons eertijds zoo bloeijend Schotland, dat thans zoo arm is, kunnen vergeten, zoo lang als aan hetzelve dat eiland met schon herinne-ringen grenst, dat eertijds tot schuilplaats diende voor en den discipel van Conumexinn? — Die bakermat van het noorden, alwaar dagelijks zoo vele pelgrims der wetenschap aankwamen die derwaarts gelokt werden, door de beroemdheid van Yona? Even als voor dezen aan den over des Oceansch gelegen, maar geheel bedekt met bouwvallen, en de graven verbergende dergenen, wier deugden het eertijds ontvouwde. Yona behoudt nog in deszelfs naam alleen eene kracht die de ziel weet te bewegen en het genie in te boezemen dergenen zelfs, die het ongelak het gehad van het geloof te verzaken. Hoort hoe hij er van spreekt, die zoo bekende Protestant, die alleen, voor zijn land eene geheele akademie was: — » Wij delven thans, zegt de schrijver van de reis in de Hebriden, wij delven dien ber uchten grönd, die eertijds de fakkel was der Caledonische landstreeken, van waar de wilde horden de schatten der wetenschap en de weldaden van den Godsdienst ontvingen. Het is onmogelijk, het zou zinneloos wezen, zijne ziel te willen hoeden tegen de aandoeningen die door het beschouwen eener beroemde plaats worden opgewekt, Al wat ons ‘buiten het beperkte gebied onzer zinnen verplaatst, al wat het. voorledene en de toekomst over het tegenwoordige doet heerschen, verheft en vergroot ons aanwezen. Verre van mij de ijskoude wijsgeer, die met onverschiligheid eenen grond zou beschouwen, die door moed of deugd is beroemd geworden! Wee! den mensch, wiens vaderlandsliefde niet zon worden opgewekt bij het zien der velden van Marathon of wiens godsvrucht niet zou worden aangevuurd door de bouwvallen van Yona!” En wij zullen er hier bijvoegen, Christenen! wee! den Catholijke, die het niet dan in naam zijn zijn en die in zich niet een heiligen trotsch zou voelen op- wekken bij de herinnering van den grijzen roem ij- ner voorgangers in het gelöst, of die het verhaal der tegenwoordige rampen zijner broeders koel zou kunnen aanhooren! want dat hart zou te bekrompen zijn, om Jesus Curistus waardig te wezen het kan geen me- delijden hebben met al de rampen der Kerk, en wie “gou niet met den Psalmist tot zelfs de verspreidde steenen van zijn heiligdom beminnen: Quoniam pla- cuerunt servis tuis lapides ej Laat ons die gevallene kerken troosten mijne broeders! Laat ons aan dezelve, als het mogelijk is, haren ou- den luister hergeven; zoo ‘of die zoo gelukkige dag voor haar niet moge wederkeeren, Jaat ons dan ten minste voelen, dat hare glorie de onze is en laten wij ons jalours toonen om zorgvuldiglijk te behouden, wat er van overblijft. ‘t Is in de hoop van in uwe harten geliefde broeders! een edelmoedig en Christelijk ante woord op een dusdanig beroep aan te treffen, dat ik heden uwe ondersteuning ben ‘komen inroepen voor het Werk VAN HET Catholicismus in Kvropa. Het doel van het werk van het Catholicismus in Europa is, om middelen daar te stellen voor de arme Catholijke bevolkingen van AKuropa, die nog zonder hulp zijn, en van dezelve, op uwe beurt de aalmoes des gebeds te verzocken opdat wij deste inniger ver- eenigd, door de bekendheid met onze wederzijdsche behoeften, alsmede met onze wederkeerige vreugde deste gemakkelijker, gelijk de Apostel beveelt ons kunnen verblij Den met de blijden en weenenden en ode werken die gemeenschap der heiligen verwegenlijken, waaraan wij dagelijks belijden te geloven, die op aarde begonnen en in den hemel voltrokken wordt zoodanig Catholijk is de Kerk van Jesus Christus! Credo Sanctam Ecclesiam Catholicam, sanctorum Communionem. Om u hier te toonen, Christenen! Hoe dringend noodig het is om, zoo door uwe aalmocsen als door uwen ijver mede te werken aan de oprigt van een dusdanig werk, zou ik u alle rampen moeten onthule len welke tegenwoordig zoo vele duizenden van Catholijken, uwe broeders, in Europa verduren, wier verblijf God gevestigt heeft in landen, die minder dan. hat uwe begunstig dut. Maar juist door het tegenwoordig ontbreken van een dusdanig werk zijn wij, voor het grootste gedeelte veroordeeld, om van elkan der niets te weten; en terwijl de liefde ons dagelijks bekend maakt wat aan de overzijde der zeeen en in de wildste, oorden voorvalt, zijn wij in Europa genoodzaakt om geisoleerd te leven te midden onzer eigene familie. De materieele belangen vinden alle dagen organen, die dezelve aan de geheele wereld bekend maken, men doet in de afgelegenste landen eene han-del-onderneming en geheel Huropa wordt er aanstonds van verwittigd, maar wie weet wat er tegenwoordig Catholij Kks gedaan wordt bij.zoo veele volken die onze naburen zijn (1), inlanden in welke onze broeders nog in eene vermomde slavernij zuchten, alwaar alleen de hemel achtslaat, op hun Jijden enialwaar op de zuchten niet gelet wordt, dan om ze deste beter te kunnen stikken, Ik ben dus genoodzaakt, Christenen! mij te bepalen tot het spreken over hen in wier midden God mij op eene speciale wijze tot de uitoefening van het Apostolat geroepen heeft: over de Catholijken van Schot/and. Last ons hopen, dat de dag niet verre af is, waarop onze andere broeders van Kuropa u insgelijks de stem hunner smarten zullen komen uiten en u,. even als ik, een deel komen vragen in dat edelmoedig mede- doogen, "t welk gij altoos zoo gaarne aan de lijden= den toestaat. (het Vervolg hierna). Reeds voor vele jaren hebben wij dat gebrek gevoeld en er met voorname mannen te, Paris over gecorresponderd; de tijd der ontwikkeling was toen riog niet gekomen. Hetwuvre du Catholicisme en Europe en voorzien. Rep. HET CATHOLICISMUS IN AFRIKA. ‘Constantine, 2 Junij 1839. ‘Wij maken ons gereed tot het vieren van het fF. Sacraments - feest, op aanstaanden Zondag. De Ara- bieren en de Joden, die heden, volgens gewoonte in grooten getale, bij de Mis tegenwoordig waren, ges voelden zich verrukt, toen ik hen die heilige plegtig- heid aankondigde. Ik ben dezen avond bij den hakem gegaan, om van hem eenige fraaije tapijten, eenige bloemvazen, enz. ter leen te verzoeken, voor het feest van ons mensch geworden God, Sidnaisa. Aanstonds geleidde hij mij in een vertrek, dat heerlijk op de Oostersche wijze versierd was en zeide mij met veel levendigheid, met aandoening zelf ‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘‘� Dat alles is ten Dienste van den grooten Sidnaisa (Jesus Curistus), daar gj mi zegt, dat het aanstaanden Zondag zijn grooten feestdag is, kunt gi alles nemen, wat gij daar ziet, Ik ben al te gelukkig van iets te kun» nen bijdragen, tot het versieren van de plaats, al- waar ge my zegt, dat Hi rusten zal.... + voor Hem zou ik alles geven,. zelfs myn Burnous (zijn fraaijen mantel), a/s het noodig ware. Ik voorzie dus, dat het eenige rust-altaar, dat wij te Constan- tine zullen oprigten, de schoonste rust-altaren van ‘Tours overtreffen zal troostrijk, de kinderen van Manomen, uit zich zel- ven, het kostbaarste wat zij hebben, bieden, om het altaar van sieren. Een onzer goede zusters, die ook met eenige voor- te zien aan- Jesus Curisros, te ver- name Arabische dames der stad geSproken heeft, over onze plegtigheid van aanstånden Zondag, heeft mij gezegd, dat die dames in ijver met hare echtgenooten willen werden en dat zij al het fraaijste dat zij hebben, voor den goeden God geven willen. Zij bee betreuren slechts eene zak ; namelijk, dat zij geene getuigen van dat feest kunnen wezen, gelijk hare echt- senooten; want gij weet, dat zij nooit vit haar huis aan. «2. » De goede zusters gaan voort, met het bezoeken der zieken aan derzelver woningen, en hen in eene Soort van geimproviseerd gasthuisite ontvangen ; het is de zaal van den grooten raad der ulemans en der muphs tis, die-een gedeelte der Catholijke mosquée uit- maakt, welke ik tot dat gebruik heb doen inrigten en dagelijks komen er van 80 tot 100 zieken om zich te Jaten behandelen..... De geheele stad komt een z00 nieuw schouwspel bezigtigen, want gij weet, dat de Arabieren geene gasthuizen, en in hunze ziekten geene genesheeren hebben. Zij verlaten zich op de zorg der Voorzienigheid, zij hadden tot hiertoe met resignatie geleden en stierven even zoo; ook was de stierven hier verschrikkelijk....Thans nu zij gences hundige zusters hebben, die hen oppassen en genezen, is bij hen de liefde tot het leven en vooral tot de gezondheid teruggeerd en zij laten zich, even als onze Christenen, behandeln. Maar de moreele uitwerking, welke de teedere liefde dier goede zus-ters, bij de Arabieren te weeg brengt, is waarlijk wondervol. Er openbaren zich bij hen gevoelens van godsvrucht, van dankbaarheid, van bewondering, die zij tot hiertoe niet schenen te hebben gekend. Voor al worden zij niet moede van dien God, die Religie zegenen, die deze heilige Religieuzen heeft gekend, om hen zoo veel goed te doen.... Wat van dit alles te denken....? Maar ik moet u iets zeggen, dat nog bewonderenswaardiger is, te weten, dat al die zieken, rijken en armen, medailles of kleine beheldjes van de H. Maagd verzoeken, die zij met eerbied om den hals hangen en als zij elkander op straat entmoeten, toonen zij die met fierheid en voldoening an elkander... Zij hebben inderdaad eene bijzon-dere neiging tot de devotie jegens de H. Maagd... Ook heb ik mij gehaast met de oprigting van een altaar, ter eere- van die goede Moeder. Om hunne nieuwsgierigheid Te prükelen en hunne devotie op te wekken, heben wij een altaar met palmtakken van een verbazende hoogte versierd; wij hebben ook, zoo goed als wij konden een beeld der H. Maagd, van was gemaakt, wat grooter dan die, waarvan ik gesproken heb, dat wij heerlijk gekleed hebben... Al die goede Arabieren begeven zich thans in menigar de kapel van Vrouwe Maria, @é/é MARIEM. Zi Phadelonarets haar met eene verbaasdheid, die met eerbied is gemengd en bidden Haar, uit eigene bewegging, op hunne wijze, te weten, met een bewegging der handen, die zij zamgevouwen en geopend. houden, met den palm ten hemel gekeerd, dezelve onophoudelijk opheffende en neérlatende, en dezelfde beweging met het ligchaam en het hoofd makende, met Jevendigheid en zalving, uitdrukkingen van vertrouwen en liefde doende. Vervolgens keeren zij zich met voldoening tot ons en zeggen in hunne taal, die wij een weinigje beginnen te begrijpen: Vrouwe Marta, is de Moeder van God, het is ook onze Moeder, wyl gii het ons gezegd hebt. Zy is wel goed, wil zy het is, die u heeft ingegeveu, om lot ons te komen. Zij eindigen altoos hun- ne lofredenen op Maria, met deze woorden: Kif-hif Soa-soa cutsad haha achoug lélé Martem. Allen, gij en wij, hebben Vrouwe Maria zeer lief bil dab Oo, Maria! Gij hebt hen gehoord! Gi zult ook hen, tot uwe kinderen aannemen, Ph. » De vrouwen van de voornaamste inwoners der stad (en gij moet weten, dat te Constantine, de ed len der stad en zelfs al diegenen, die eenige acht voor zich zelve hebben slechis eene enkele vrouw ben, gelijk de Cathol. Jedenfalls heben insgelijks. les en kleine beeldjes van de H. Maagd verzocht » die ij als haar schoonste sieraad om den hals dragen en die ij driemaal daags met devotie kusschen, terwijl ze die moeder van barmhartigheid bidden, haar te willen verlichten en beschermen.” me had » Als:de Arabieren of de Joden onze goede zusters — 283 — zien, verzoeken zij als eene groote gunst, verlof om het kruis te kussen, dat zij op hare borst dragen; en de moeders zeggen aan hare kleine kindereu: Kuscht Sidnaisa, het zalu geluk aanbrengen. Men overlaadt overal de goede religieienzen met vragen aangaande onze religie. Men vraagt haar ook hoe zij haar vaderland hebben kunnen verlaten, hoe zij heben kunnen afzien van het huwelijk en van de vermaken der wereld, om zich met zoo veel blijdschap aan den dienst der kranken en aan de opvoeding van kinderen toe te wijden, enkel ter liefde van God, zonder menschelijk belang...s ij gelooven naauwelijks, alles, wat zij zien en hooren. Als eene zuster in een huis binnen » Treedt, is het ook een feest, voor allen, die het bewohnen. Men roept al de slaven, al de kinderen, het geheele huisgezin bijeen. Alle slaken vreugde-kreten; de echtgenoot en de vrouw nemen haar elk bij eene hand, die zij met eerbied kusschen, de kin-deren kusschen hare armen en de’slaven het onderste van haar kleed: zij wordt op die wijze, als in zegeral naar het fraaiste vertrek van het huis geleid. Men stapelt kussens op elkander (want er zijn geene stoelen bij de Arabieren) op welke men haar doet nee derzitten en daar ontvangt zij eene soort van eerbie-dige hulde: men stelt haar de keurigste geregten voor en biedt haar de geurigste reukwerken aan. De armen religieuse, in de grootste verlegenheid gebragt, weigert alles. Alsdan stijgt de bewondering ten top; men zegt haar; maar gy zt dus Marabotha \eene heilige). » Men is zoo aan die religieusen gehecht, dat men, als zij twee dagen laten voorbij gaan, zonder hare bezoeken te doen, als kinderen schreit... Men zendt ieder oogenblik slaven, om ze te halen, men houdt zich ziek, om haar tot het komen bezoeken te noopen, De vrouw van den hakem (de gouverneur) zeide gis- teren aan de zuster: Ziet gi, ik bemin u meer dan »Mahomed. Als gi vertrekt, zal ik sterven! s.eces Die zuster verstaat en spreekt vrij goed Arabiesch, zoodat alle inboorlingen verrukt zijn, dat ze hnnne gedachten aan iemand, die zoo goed, zoo zachtzinnig, ‘zoo heilig is, kunnen mededeelen.” - » Eenige dagen geleden, kwam eene deputatie van aanzienlijken der woestijn, den Cheik ed arab (het roote opperhoofd der woestijn en den jongen neef van .cumet-Bey aan het hoofd hebbende, mij met den levendigsten aandrang verzoeken, naar de woestijn te gaan en de zieken te verplegen, 200 als wij te Con- stantine doen; mij zeggende, dat wij er in zegepraal zouden worden ontvangen en dat men ons behandelen zou als de souvereinen des Jands; dat de Oasis die zij *bewonen, een waar paradijs is; dat wij er ook eene _Mosquée zouden hebben, voor onzen God, en dat zij a met ons zouden bidden. Zij hebben ons kameelen en paarden op de heerlijkste wijze opgetuigd, gebragt, om er ons heen te voeren en verzekerden ons, dat, “als wij het bij hen niet gewoon konden worden, zij ons naar Constantine zouden terug brengen... Ik heb hen geantwoord » dat wij in dit oogenblik aan hun verlangen niet konden voldoen, maac dat wij » z00 haast als we zulks doen konden, met hen in hunne schoone woestijn zouden komen leven, en dat wij hen even teederlijk beminden, als de inwoners van Con- stantine... ij gevoelden de levendigste smart bij on- ze weigering en ze hebben meer dan acht dagen blij- ven wachten, of wij eindelijk beslaiten mogten, om met hen te vertrekken. Ze zijn eerst gisteren ver- trokken, onder het storten van tranen, terwijl ze ons zeiden, dat zij weldra zouden terug komen, om bij ons denzelfden aandrang te doen en dat wij ons zouden laten bewegen. Wet Epexve Heer en Vaienp! Het publick zal reeds ongeduldig worden dat ik zoo laat kom om de inteekening op ULennere enz. te slütten, doch het is mijne schuld niet; en deze omstan- digheid regtvaardigt mij om de belofte, volgens welke de afzending nog in den Joop van dit jaar zou plaats hebben, in te trekken, hoezeer ik toch beloof nog op de meeste bespoediging te zullen aandringen. Op den 15 Julij waren er maar zeer weinige inschrijvingen, en van toen af aan kwamen zij dagelijks. Het eerste vuur hiervan iets over zijnde, werd ik verhinderd door bezoeken, en heden eerst ben ik in staat om de verhoudingen rijpelijk te overwegen en mijn plan wegens formaat en prijs te openbaren. De inteckening op Utensere is niet alleen beneden mijne verwachting gebleven, maar ook beneden beten, ik geeischt hat oi tot de uitgaaf te beslui-ten: desnietten gegenstände het ik hier en daar, zoo van wege den boekhandel als anderzins: zoo menige blijken van medewerking en welwillendheid mogen ondervinden, dat het niet. vastheid maar stijtheid zijn: zou, bij aldien ik het verlangen der edelmoedige inteekenaars te leur stelde en mij op hen wegens da laauwheid, kleinhartigheid, figurantismus of verkeerd begrepen egoismus van anderen wreekte. Ik zal ULen-BERG dan eerst daags ter pers bezorgen. De inschrije vingen op het groote formaat, die naar evenredigheid veeltallig zijn, konde ik salva justitia op f 4 per exemplar stellen. Velen, ik weet het, hebben op het kleine formaat ingeckend met het oogmerk om mij te verpligten. Ik zal dan aan allen mijne dankbaarheid betoonen door alle exemplaren op groot formaat met eene iets grootere letter te Jaten drukken en den prijs op SF 2,40, of zoo veel minder als g I goedvindt, te be- palen. Als gij u echter mijne vroegere berekening van gemaakte onkosten herinnert en daarbij geloven wilt dat sedert eenigen tijd de brievenpost dagelijks bij mij, gelijk bij een groot manufacturier, aankomt, dan zult gij gemakkelijk berekenen, dat, als die prijs nog beknibbeld wierd, ik weder gevaar zou loo- pen ven een schadelijk perskind ter wereld te bren- gen. — Ik zal eenige exemplaren op best papier la- ten overdrukken ten dienste diergenen die dezelve tijdens het afdrukken met gefrankeerde brieven zou- den willen aanvragen ;, — ook eenige op nederiger pa- pier, want als Unenserc eens in het licht is, zal hij ongetwijfeld wel meer vrienden en vereerders ver- werven: de omstandigheden gebieden mij echter om met het overdrukken wat. zuinig te zijn, wat deze en gene liefhebber zich tot wenk konde nemen om te begrijpen dat hij ten fine van aanschafling eerder te laat dan te vroeg zal komen. De inschrijvingen op Narnanen bedragen niet de heilige der andere, doch daarover ben ik bijna tot hoog-moed toe voldaan; want guis ego? Inderdaad ik zou mij over den smaak der inschrijvers beklaagd hebben ingevalle de verhouding gelijk of zelfs gelijker gestaan had. — Nog geene letter van dat werk geschreven hebbende, kan ik den prijs onmogelijk nader bepalen; bij aldien hetzelve echter f 1,50 moet kosten, zullen de gedachten al wonderlijk uit mijne pen moe-ten aangroeijen en zal het een vrij dik boek worden. 1k wensch onzen Wirz ruinen inteckenen op zijnen Wausau toe, of liever, ik wensch zulks aan allen die gaarne iets willen lezen wegens hetwelk zij, het boek uit de hand leggende, niet weten zullen of | het leerzame en nuttige, dan wel of het aangename en vermakelijke de overhand hebbe. Gij hadt dat werk wat nadrukkelijker moeten aanbevelen; trouwens brave ouders zouden zich gemakkelijk hebben laten zeggen dat zulke herinneringen, als Watsn levert, niet alleen zeer geschikt zijn om hun het verviiegen des leeftijds iets te vergoeden, maar ook dat, indien zij hunnen kinderen veel onnoodigen en gevaarlijken tijd wiilen verdrijven er geen beter middel is dan zul- ke boek onder hun bereik te stellen. Doch ik weet het, aanprijzing van eigene producten stoot altoos iets tegen de borst. Wij moesten wel de kracht hebben om ons boven zulk eene kleingeestige kieschheid te plaatsen, maar het schijnt niet anders te kunnen: voor het overige als gij meenen zoudt dat het publie Kog te veel van de gewone blaaskakerige. Couranten- annonees onthouden heeft om in eene eerlijke aanbe- | veling geen speculantismus te vermoeden, zal ik niet gaarne zeggen dat gij ongelijk hebbet. Wees zoo goed en maak een berigtje van mijne speculatie met ULEN- BerG en NATHANAEL, en plaats hetzelve zoodra mo- gelijk; voor ’s hands heb ik geen ander middel om dien dienst. te vergelden, dan te betuigen dat ik op- regtelijk en hartelijk ben: Wet Epvete Heer ex Vrienv! Makkum den UWEd. Dienaar en Vriend!. 9 Augustus 1839. H. Horrermans. Nog dagelijks worden er inteekeningen opgegeven: het is zonderling, hoe ruim de tijd eenerinteekening | Aan ner Bureau van ne CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN te Grave, ‘B. Nio 28, ; «> ap 4 ook gesteld worde, heeft men nog altoos tijd genoeg. Hoe dit ook zij, men kan zich den tijd, die er nog voor het afdrukken van het eerste vel verloopen zal, tem nutte maken, terwijl overigens de prijs niet zal worden verhoogd, doch zullen diegenen, dievdér dien tijd niet hebben ingeteekend, zich met geringer soort van papier moeten vergenoegen. Het strekt ons tot een wezenlijk genoegen hier o-penlijk te kunnen verklaren, dat onze Catholijke Boek-handelaars, meestal zeer goed gevoelen, dat de po-gingen, door den Eerw. Heer Hoerermans en ons aan-gevangen, en die wij hopen door te zetten, geenszins tegen den edelen boekhandel en welwillende Boekhandelaars, maar tegen de misbruiken en tegen dezulken, die zich verbeeldem, dat dusdanige misbruiken, door hen als wetten aan uitgevers kunnen worden voorge-schreven, gerigt zijn. — Slechts drie of vier Boekhandelaars zijn er, die zich over de onderneming van den Eerw. Heer Hoerermans, (die zij niet begrijpen) gebelgd getoond, en dezelve blijkbaar tegengewerkt. Hebben. Van den anderen kant, hadden wij het genoegen, door solide Boekhandelaren te worden aangezocht tot het opstellen van een ontwerp van vereeniging, voor alle Catholijke Boekhandeläars, die geregeldheid en orde in hunne zaken beminnen, die zeer goed begrij- pen, dat er zonder uitgevers en schrijvers, geen boek- handel zijn kan, en dat diensvolgens het ware belang van den Boekhandel is, de belangen van uitgevers en schrijvers te behartigen, — Wij durven ons dus vlei- jen, dat er weldra eene hervorming in onzen Catholijken Boekhandel zal plaats hebben; daar wij de o- vertaiging hebben bekomen dat er sleehts zeer weini« gen zijn die liever de ingeslopene misbruiken zouden in stand houden en die waarschijnlijk niet tot het ver- beteringsplan zullem toetreden; doch de Boekhandel zou. daarbij veel eer winst, dan nadeel hebben, en de plaats der onwilligen zou gemakkelijker dan 2ij den- ken, door anderen worden vervuld. — Wij zullen — zoodra mogelijk tot het ontwerpen van een plan, over- | gaan, waartoe eene vijf en twintig javige ondervinding ons genoegzaam in staat stelt, en den uitglag onzer pogingen, openlijk bekend maken. DOCTOR BINTERIMN, Ten gevolge der uitspraak van het hof van appel, is de waardige Doctor Binterim, in orgheid gesteld en aan zijn geliefde gemeente teruggegeven, ss ———— 8 iii ‘s. poe. Door plaatsgebrek zijn wij genoodzaakt, om de ver- melding der bijdragen, zoo voor de kerk van Oud- Beyerland, die reeds tot ruim £1300, geklommen zijn; — als die voor de Catholijken van Schaffhausen, tot ons volgend nummer uit te stellen. © ae m oy fs >f é - am COS «sn 31 Avaustus 1839. Nummer 35. CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN. OVER GODSDIENST-, STAAT=-, GESCHIED= EN LETTERKUNDE. Als JESUS dit gezegd had, hebbende de oogen ten Hemel opgeheven, teide Hii: ss eee Heilige Vader bewaar hen, die Gy my gegeven hebt, in uwen naam; opdat 2% één zijn gelyk wij..+e.ee En ik bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun troord in my geloove zullen: opdat zy allen één zijn, geljk Gy, Vader, in mi en ik in Ue dat ty ook in ons mogen één xyn, opdat de wereld geloove, dat Gij my gezonden hebt. En k heb hun de heerlikheid gegeven, die Gy mi gegeven hebt: opdat xy xouden één rin, gelgk wy ook één tyn. Ik in hen en Gy in my, opdat x4 volkomenlijk één xijn: en dat de wereld wete, dat Gy my gezonden hebt. Joann. XVII. Op dit blad ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervolgd, kan worden ingeteekend aan alle Postkantoren, en bij de voornaamste Boekverkoopers in het Rijk. Hetzelye wordt met den Post verzonden voor den prijs van f 8-50 in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen moeten Geschieden. Alle abonnementen kunnen worden opgegeven aan het Postkantoor te Grave; geene andere dan gefrankeerde Stukken en Brieven sullen door de Redactie worden aangenomen, — Aankondigingen worden tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaatst. Voor Belgié kan men abonneren aan het Postkantoor tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaatst. vaardigd, waarin Zijn Ed. berigt, dat hem bij toe- val een schoolboekje getiteld: De DORPELING en. in handen is gekomen, en dat hij vermeant, zijuen on- derhoorigen onderwijzers te moeten herinneren, aan ‘art. 24 van het reglement behoorende tot de wet van den 3 April 1806, waarbij wordt verboden, op de scholene eenige andere leer- of leesboeken te gebruiken, dan welke uitgedrukt staan op de algemeene boeken- lijst. Met andere woorden, de heer Spoor is zoo vriendelijk geweest, den onderwijzers van zijn district an te kondigen, dat het hun verboden zoude zijn, om het leeshoekje DE DORPELING, tot schoolgebruik aan te wenden. — Vraagt men nu, waardoor, ty die Dorpeling het zoo verkerfd mag hebben, dat de” = bezorgdheid van den heer schoolopziener, dusdafig | Aan den Redacteur der Catholijke Ne- derlandsche Stemmen, ze Grave. We Epetr Heer! D. schrijver van DE GEVAARLIKE STREKKING, eNZ. voert in zijnen brief, geplaatst in nummer 31 van uw geacht Blad D. schrijver van DE GEVAARLIKE STREKKING, eNZ. voert in zijnen brief, geplaatst in nummer 31 van uw geacht Blad D. schrijver van DE GEVAARLIKE STREKKING, eNZ. voert in zijnen brief, geplaatst in nummer 31 van uw geacht Blad D. schrijver van DE GEVAARLIKE STREKKING, eNZ. voert in zijnen brief, geplaatst in nummer 31 van uw geacht Blad D. schrijver van DE GEVAARLIKE STREKKING, eNZ. voert in zijnen brief, geplaatst in nummer 31 van uw geacht Blad D. schrijver van DE GEVAARLI Zijnen antagonist te gemoet; Overigens verklaar ik u, dat ik nog noort een werkje op onze scholen ingevoerd, over zedekunde, geschieht, heb gelezen, dat voor de kin- deren niet meer of minder gevaarlijk moet geacht worden, en laat er op volgen: «Gij begrijpt, dat ik boekjes bedoel uit uw bevoorregt gilde afkom- Spoor, schoolopziener in het, 2.¢ schooldistrict van Noord-Braband, zeer onlangs eene circulaire uitge- opgewekt en zijn ijver aangevuurd is geworden, weten wij daarvoor geene andere reden te vinden, dat de schrijver niet tot het bevoorregte gilde behoo Reeds voor lang hebben wij ons, om bijzondere rede nen, opzettelijk onledig gehouden, om deninhoud van ~.. \ _gezegd boekje rijpelijk te overwegen, en zullen die- gehen ten gevalle, die hetzelve niet kennen, ofschoon ——__ het reeds in veler handen is, een getrouw verslag ges 1a — 26 — ven. « » + van hetgeen daarin gevonden wordt? .. « Neen, van hetgeen er née¢ in te vinden is. Vooreerst worden daarin geene schimpredenen of has telijke uitdrukkingen tegen de Catholijke Godsdienst angetroffen, — Onze goddelijke Verlosser en Zalige maker, wordt daarin niet maar als de wijsste en vol- maaktste mensch afgeschilderd. — De verrigten van den goddeloozen bedrieger Mauomen, wordt er niet ten koste. der ware Kerk vergoelijkt en met lof- spraak verkondigd. — De opstand tegen eenen wetti- gen vorst, wordt daarin niet als eene geoorloofde daad met roem vermeld. — De lof van de maatschappij tot nut van ’t algemeen, wordt er evenmin uitgebazuind als de uitdrukking: nuttige leden der maatschappij tot walgens toe herhaald. — Tegen heksen en spoken en ingewikkeld tegen hel en duivel, wordt daarin niet | dapper van leer getrokken. — Aardige bijbelsche ver- tellingjes van bovennataurlijke onbegrijpelijkheden gelouterd, of door eenvoudige, natuurlijke huismid- deltjes opgelost, worden er niet aangetroffen. — Gee | ne zedeleer, slechts op eigen belang gegrond, wordt Daarin den jeugdigen harten ingeprent. — Het woord eeuwig wordt er, ten. gevalle van het teedere zenuw geste] onzer lieve kleinen, niet met Jang, zeer lang verwisseld. — Met een woord, DE DORPELING’ is een door en door eenvoudige Dorpeling, die den heer- schenden toon der tegenwoordige groote schoolwereld, volstrekt niet weet te vatten, en waarvan wel te voorzien was, dat hij.in den beschaafden kring van zijne medebroeders, zoo al geen aansteot-verwekken, dan ten minste opzien zou baren. Maar vraagt ons jemand in ernst, wat dat boekje dan eigenlijk geeft, wat het doel en de strekking van dat werkje is, dan veroorlooven wij ons de vrijheid, om nummer 30 van dit Blad van den 28 Julij 1839, in onze plaats te laten ‘sprekeny welks inhoud dus luidt. Met genoegen maken wij melding van dit lees+ boekje voor kinderen, (de Dorpeling). derdaad, voor al in onzen tijd nuttig en noodig, goede schools en kinderboekjes te hebben.’ En verderom om voor kinderen bevattelijk en toch niet zoo plat te schrijven, dat het hun, die wat meer in jaren gevorderd zijn, reeds te kinderachtig toeschijnt, ‘is hoogst moeijelijk en vordert eene groote kennis  is in. gebruik en lIeesboek in de huisgezinnen te moectenh anbevelen; en hopen” wordt ten. slotte gezegd, dat een goed vertier den schrijver zal aanmoedigen, om ons meer soortgelijke werkjes te leveren.” Welnu! kan het anders of zoodanig boekje, moet sommigen lieden een doorn in het oog zijn? — Zou het hun genoeg zijn, dat het onderwijs der lagere scholen, ook in de Catholijke provincie Noord-Bra- band, schier uitsluitend onder beheer van Protestantsche schoolopzieners staat? — Zou het hun kunnen bevredigen, dat in genoemd gewest bij voortdu- ring Protestantsche onderwijzers worden aangesteld, in gemeenten, die, om zoo te zeggen, geheel of al- thans voor eene overgroote meerderheid de Catholijke Godsdienst belijden? — Neen dat schijnt niet genoeg, daardoor is hun overgeefrfde domineer-geest niet verzadigd! Wanneer onder de duizend en éen schoolboek- jes, slechts een enkel zou voorkomen, waarvan door bevoegde en voor Catholijken, het hoogste vertrou Wen wärde beordenen beordenen, de trostelijke getuigen ist, de trostelijke getuigen ist, den het zu vere gevoens van Godstienen en deugd bevat, den moeten buitengewone maatregels te baat worden genomen om hetzelve uit de handen der Catholijke schooljeugd te weren!! Ouders! Catholijke oder! Zoodanig is de geest van het schoolwezen in Nederland! — Tantum, voor ditmaal. Door deze regelen in uwe geachte kolommen een plaatsje te willen inruimen, zal UEd. zeer verplichtet, hem die er eene bijzondere eer in stelt te zijn. Een Vriend der Jeugds — CUVRE DU CATHOLICISME EN ZUROPR, (Vervolg van bladz. 281). Men vormt zich, geliefde broeders! Ten opzigte der Catholijken van Schotland, twee denkbelden, die beiden even valsch zijn, Men denkt aan hen niet dan -als een gedeelte uitmakende der bevolking van hetgene -wat men gewoonlijk England noemt; en daar Hnge- land rijk is, waant men hen (de Schotsche Catholijken) gaarne rijk gelijk hetzelve (Hngeland); of men beschouwt hen als een zeer gering gedeelte dier bevolking uitmakende, en men leidt er uit af, dat hun. toestand, als Catholijken, vrij onbeduidend, hun in- vioed bijna niets beduidend zijn moet. Doch, in beide gevallen bedriegt men zich, en het zal gemakkelijk zijn dit aan te toonen. : > aa lineae In de eerste plaats, de Catholijken van Schotland zijn niet rijk, en zij kunnen het niet wezen, Papen laatst zijn. -der moeijelijke omstandigheden, waarin ze Het is met onze missien niet gesteld, Christen, gelijk met de missien van Kngeland, alwaar de here. stelling van het Catholicismus van ouder dagteekening, zijnnde, het Gelöt dieper wortelen heeft kunnen schiesen; alwaar zich nog schon overblissselen beyvinden vielen en godvruchtigen adely den altoos bereid, om met deszelfs fortum de gods-dienstige zaak zijner voorouderen te dienen; waarvan drie eeuwen van vervolging voor denzelven, eeniger-mate, een familie roem hebben gemaakt, en alwaar bet groot aantal van geloovigen, welke de fabrieksten bewonen, ten minste voor de geestelijkheid immer herlevende middelen van bestaan opleyeren, zoo zij al niet toereikend zijn voor de uitgestrekteid der behoeften. 