De Kracht der Waarheid, Gebleken in de Bekeering van den Eerwaardigen Heer
Scott, Thomas
Het is wel niet te ontkennen, dat er een bijzonder geval bestaat, waarin men in waarheid zeggen kan, dat de Heere curistus voor alle menschen gestorven is; waardoor de verkondigers | der. vrije-genadeleer, op grond van de aangebragte voldoening en zoenverdien- slen, eene algemeene roeping moeten: prediken, en elk dienstknecht des. Heeren aan: een’ iegelijk toe- roepen moet: «Bekeer u,'en geloof het Evangelie. » Dan niemand, die waarlijk een Christen, dat is een wedergeborene, is, hoeveel verschil er ook in hunne denkbeelden zij, zal toestemmen, dat de Heere curis- Tus gestorven zij, met het hepaalde doel om alle menschen zalig te maken. Xntusschen zoude dit toch het geval moeten wezen, bijaldien zalke betweters ge- lijk hadden, die beweren, dat de zondaar, die nog geene de minste gesteldheid heeft, «tot de zaligheid noodig,» geregtigd was in cmristus te gelooven, als aan zijnen Zaligmaker, als door Hem vrij gekocht en dat hij zekerlijk door Hem zal beh Enden worden. Zulk Enden worden is van allen Schriftrufen wärken, berofen, en is niets anders dan eene opgevalte meer- ning, zonder grond. Inderdaad sommige personen denken dat de betung: «Cunistus is méjn en ik ben Zijn: Hij zal mij zekerlijk verlossen,» nimmer waarheid kan wezen, of men moet het met vertrouwen geloven; hetzij dat men ‘er reden en grond voor hebbe, of niet. Zonderling voorstelling echter, ja ik konde bijna zeggen: dwaas en vermetel begrip. Het is immers geene andere stelling dan te denken, dat iets dat vroeger niet waar was, alleen door het zich vast in te beelden, in waarheid zal veranderen. Neen, de waarheden der godsdienst zijn eeuwige waarheden en blijven dit, of wij ze gelooven of niet. God blijft aan Zijne beloftenissen getrouw, de mensch alleen is tot ongeloof en ontrouwheid in staat. Zoodra een zondaar waarlijk in curistus gelooft, dan heeft hij belang in al de beloften van het genadeverbond; hoezeer hij ook door vrees en angst geslingerd wordt. En als hij door het geloof der Schrift tot de volle verzekerdheid der hoop komt, ontdekt hij al meerder en meerder ver-~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ En geloovig en een levend lid van het Jigchaam curistr; een kind Gods; een tempel des Heiligen Geestes, en een erfgenaam des hemels. Hij was (niet yddr de. verzekerdheid zijner hoop, maar véér zijne wedergeboorte) dood in zonden en misda- den, een slaaf des Satans en onder de wraak Gods; niettegenstaande het verborgen raadsbesluit des Heeren, waardoor zijne roeping en verkiezing reeds van védr de grondlegging der wereld bepaald was. De woorden van petrvs zijn bijzonder te -dezen aan-zien onze aandacht waardig: « Zijt altijd bereid tot verantwoording aan een’ iegelijk, die u rekenschap aan de hoop die in u is, met zachtmoedigheid en vreeze (*).» Wie nu anders, dan de wel onder-wezen geloovige, is in staat, om dit te doen? Hij toch alléén kan rekenschap afleggen, waarom hij de Schrift gelooft; namelijk : omdat hetzelve het’ Woord des Hee-ren is. Hij kan getuigenis afleggen van de waar-borgen en de aanmoedigingen, om in curistus den eenigen Zaligmaker te gelooven, die aan hem als aan Den grootste der zondaren gegeven zijn. Hij kan by eigene ervaring spreken van het karakter en de be-doeling desgenen, die waarlijk gelöst; omdat hij den grond, waarop hij. des Heeren Woord heeft aangeno-men, alleen aantreft in de eeuwige verbondsbeloften van Hem, die niet liegen kan; welke in de woorden des Heilands begrepen zijn: «Die tot mi komt, die zal ik niet witwerpen,» en in zooveel andere uil-spraken des Bijbels. Doch ik bid u, welke reden kan er zijn voor eene volle verzekerdheid der hoop op eene gelukzalige eeuwigheid, voorivloeijende uit de onuii-sprekelijke gave die God in Zijnen Zoon geschonken heeft, bij iemand die geene kennis draagt, dat hij ooit naar den Heiland gevloden is, en die geene de minste ervaring bezit, dat hij naar Gods beeld tot heiligheid vernieuwd is? — Inderdaad men kan moeijelijk woorden vinden, om dit rokeloos vertrouwen, hetwelk tevens waanzinnig en. onschrifimatig is, uit te drukken, dan zulke, die vele schrijvers vé6r mij reeds he bben gebezig. Volgens de Schrift moeten wij een’ iegelijk, die zegt een geloovige te zijn, ver manen: Werk uwe zelfs zaligheid met vreezen en heven; want het is God die in wu werkt, het willen en het werken naar Zijn welbehagen zonder dat het om in de genade te deelen noodig is, dat men met volkomene zekerheid weet, dat men uit- verkoren is en de hemel zijn deel zal worden; op eene wijze namelijk, die boven de Rede, en boven den Bijbel. gaat? Neen! een ieder, dicen het uit Gods (*) Phil. If: 12, 13. vrije entferming gegeben is, in curisti den Heer als den eenigen Zaligmaker te gelöven, weet dit, en-moet het weit, weit dit, en-moet het werken: dat de Heer zich een eigen volk gereinigt, ijverig.in goede werken. Van hier dat.er gesproken, vermaand, en door de dienstknechten des Heeren met allen ernst gezien moet worden op eenen geloovigen wandel. De beantwoording aan deze heilige roeping blijft echter doorgaans achter, het meeste bij aukken, die schoon over de yroomheid kunnen spreken. Er is. dus ock volstrekt 'geene soort van rekenschap uit te denken, welke zoodanig iemand van zijn gelööt, van zijn koop, noch ook van zijn geven kan. Het geheele summier van de overtuiging van dezulken, komt hierop neder: «Jk gelööt;» of soms nogvelfs wel: «Ik durf niet gelöven, dat ik een gelövige ben,» alsof een twijfelaar God het aange-naamste is. Men hoort ook vooral im onze dagen veel zeggen: «ik wil mij met bedriegen; ik. wil geen gefallen gelövo; als ik eens bedrogen uilkwam,» en de eene praat dit den andere na. Doch als het waar. is, dat men gelövo een gelövo te zijn, dan moet het daaraan blijken, of men de gewisse beloftenissen Gods, (die wij verpligt zijn zonder tegenspraak aan te ne-men) ombelst; en doet men dit, hoe is er dan toch bedrog = mogelijk? Hoe sterker iemand zich verbeeldt een gelövoige te zijn, en van dit gelövo: de vruchten aan den dag legt, des te sterker moet deszelfs gelövo. Voor zulk eenen, daar het» hart van die mensehen (blijkbaar aan de zelfverheffing boven anderen) er gewonlijk gunstiger over denkt, kunnen, dunkt Mij, gerust al de vermaningen van de vermaningen van de mogelijkheid van bedrog, die de Schrift bedoelt, wegvallen. Want wie is veiliger, dan hij, die zich zelf veilig waant? Maar ofschoon het uit genade gegeven wordt te mogen gelouven, 200 is hier vaak in de vertooning een schülen achter de onmagt, te gelijker tijd dat men zich, gelijk wel eens gezegd wordt, binnen rekent. Het is echt er ver van ons, dat wij zouden willen beweren, dat allen, die deze stelsels van eigendunke-like donkerheid beginstigen, er dit schadelijke in opmerken. Er zijn gewis velen, die deze onmagt des menschen veel meer als eene drangreden bezigen, om in des Heeren wegen te wandelen en op Hem te wachten; die, in'stede van het beroepen op de onmagt goed te keuren, het als de schuld van den mensch voorstellen. Het is-geheel tegen den Bijbel, elkan-der dagelijks. het onvermogen voor te houden. Hei-melijk ontvangt de almagtige God de schuld. Er is geene leer, die meer misbruikt wordt: ‘de gebreken der heiligen, moeten zelfs de wandaden goed maken. Indien nu sommige lezers deze redenering overwegen, en reeds dadelijk inzien dat de volle verzekerdheid der hoop niet bestaan kan, wanneer ik afgescheiden is, ook van de minste vernering des harten en elke verandering des gemoeds; dan raad ik hem, met ernstig gebed tot God om onderzoeken of het beschreven karak. ter van aulk cenen zich noemenden geloovige niet juist datgene is, het de Heer ons in de gelijkenis van den zaadzaaijer, onder het in eenen steenachtigen grond gevallene zaad, voorstelt? Of al het voorgeven van de zoodanigen niet behoort gerangschikt te worden onder de bedekte huichelarij? Ik zeg, «bedekt:» want vaak ter goeder trouw misleiden zij zich zelve, en die naar hen hooren. De Apostel sacosus zegt, tegen deze soort geloofsbedefenaren: «Vet, o ijdel mensch! dat het geloofs immers, is God te gelooven en. Om den verwendigsten Het is betreffen, dass die bedenkende van dien aard niet vlijtiger overdacht worden, door hen die zeggen de waarheid, zoo als 2ij is iN CHRISTUS JEZUS, te willen kennen en te begeeren. Indien de pligt om in den Heer te gelöven, (met eenvoudige uillegging waarin het gelöst) meer het onderwerp der gesprekken uitmaakte van. degenen, die den Heere zoeken, het Christendom zoude een gansch ander aanzien in de wereld hebben. Doorgaans echter is de donkerste in zijnne voorstellingen, en hij, die het meeste de onmagt van den mensch verheft, de regtzinnigste onder de sprekers. Hij, die van het gelöst, sprekel, zoo als de Schrift zegt, het een onbegenadigd mensch, een ketler, en moet juist van zulke menschen uitwerping ondervinden. In het algemeinen genomen, zullen de voorstanders der geyser, waartegen wij ijveren, wel niet bepaaldelijk ontkennen, dat het Evangelie gepredikt wordt, om de heilige Wet Gods te verheerlijken; dat hetzelve in eene overreenstemming is, met de  ijver, de vreugd, den lof, de liefde en de dankbaarheid op te wekken. In een woord: zi) stemmen toe, dat de Evangelie prediktend is, om eeuwiglijk voor degen van alle redelijke schepselen de eer en de grootheid Gods, in al derzelver vertroosting, voor hen die behouden wor- den, maar ook in hare verschrikkelijkheid voor degenen, die verloren gaan, ten toon te spreiden. Dan, zoo gij er een ander Evangelie tegenoverstelt, dat, op welk eene wijze het ook zijn mag, het: doel bereikt om den zondaar te vertroosten, met verwerping zelfs van de krachtigste en zoo heerlijke getuigenissen van heerlijk en zoo heerlijk en aanbiddenswaar-dig, voorstellen. Men zal dan duidelijk het strafschul-dige en misdige der overtreding van de Goddelijke wetten over het hoofd zu. Ich, en mächtigen zonder schöner terstond eene afzondering tüchtigen de bevrijning der straf en de heiligen Geest verbonden aan eene nieuwe gehörte. Wie zal het daarbij dan. verwonderen, dat onwedergeborene men- schen gaarne het Evangelik aannemen; omdat hetzelve zich bijzonder goed vereenigen laat met hun hoog- moedig en vleeschelijk bestaan? Terwijl 2ij in dwaal- begrippen verkeeren, omtrent de natur Gods, naderen zij Hem wel met de lippen, maar blijven in hun hart geheel vijandig. Het Evangelie der zaligheid integdenende een heilig' God, die tevens Zaligmaker in curistus is. De eenwige Zoon Gods is vleesch geworden, om in yolmaakte gehörzaamheid aan al de eischen van Gods Wet en geregtigheid te betalen, en heeft daaraan gedurende Zijn geheel moeitevol leven yoldaan. Hij heeft den vloek getorscht, en door Zijn ziels- en lig-chaamslijden in den hof Gethsemanen en aan 'het kruis, den toorn vam eenen beleedigden God gedragen. Zijn dood was echter niet alleen het rantsoen voor de zonde en de uitdelging der schuld voor Zijne uit-verkorenen; maar ook tevens de prijs, tot welken Hi den Geest der kracht en der heiligmaking verworven heeft; opdat de Zijnen naar het beheld Gods herschaften zouden worden. Hoe kan-dus een geloof, dat de voor-treffelijkheid, heiligheid en goedheid van het gebod en de wet niet toestemt;, dat de snoodheid der Zonde niet erkent; dat de regtmatigheid der over-treder uilgesprokene vervlocking niet goedkeurt, ooit of immer, God de eer toekennen voor de vrije genade, welke Hij in het zaligen van doemschuldigen ten toon spreidt? Niet minder moeijelijk zal het zulk eene ziel vallen, den Heere in al deszelfs overige volmaaktheden de eere te geven, die Hem tockomt, de-wijl hij nict kan inzien, hoedanig alle Gods andere deugden en volmaaktheden in juiste overeenstemming staan met Zijn barmhartigheid en grondelooze ontferming in curistus, met dat eeuwig genadeverbond, dat tot in der eeuwen eeuwigheid de bewondering der engelen, zoowel als de overheerlijke dankstof der gekochten door het bloed des Middelaars zijn zal. Ik stel niet, datzij, die in hunne eerste ondekking zijn, al deze zaken duidelijk verstaan; maar zij worden (indien de Heere waarlijk in genade op hen heeft nedergezien,) gebragt, tot die hoogte te geraken, welke voor hen de eene noodige is; om gewilliglijk, als verordeelden en onwaardige zondaren, langs den van God verordineerden weg, eene vrijmaglige en heilige zalighcid te ontvangen. In het kort: een gelööl, dat niet heilig in zijne naluur is, kan niet anders dan een bedorven stelsel voor het Evangelie der zaligheid aannemen, en kan nimmer dan een bedorven stelsel voor het Evangelie der zaligheid aannemen, en als verdedigers vam hetzelve op- tredeo, aan de hier gepperde tegenwerping, dat de heiliging ten allernaauwste met het gelööl verbon- den is, niet alleen niets zullen inbrengen, maar zelfs ondanks zich zive aan het hier geuitle gevoelen moeten toegeven. Hunne voord Ragt in uitdrukking en yoor- schriften is er echter doorgaans mede in strijd, en het valt hun des te gemakkelijker, hunne gevoe- lens ingang te doen vinden, omdat de meeste lezers niet de moeile nemen, hunne drogredenen te ont- wikkelen, of niet genoegzaam bekend zijn met de twee soorten van geloof, in hunne schriften en in den Bijbel voorgesteld. De schrijver van dit werk koestert nogtans de hoop, dat 200 men deze gewigtige zaak aan den eenigen toelssteen, Gods Woord, on- derzoekt, dat men zich dan gedrongen zal gevoelen, om met hem in te stemmen: «dat het zaligmakend ge- loof eene heilige werkzaamheid der ziel is;\ of wel, dat het geloof heilig is, in zijnen aard en natuur.» A 207 Dijfoe Afpecling. Het zaligmakend geloof is het beginsel van al de andere heilige gesteldheden, hegeerten en gedragingen van deszelfs hezitter. Het zaligmakend geloof is het beginsel van al de andere heilige gesteldheden, hegeerten en gedragingen van deszelfs hezitter. De heilige natur van het opregte gelöt kunnen wij voorts ook nog besluiten, door de uitwerkingen, welke hetzelve ten gevolge heeft: «Hen kwade hoom toch kan geene goede vruchten voorthrengen; en hij moet aan zijne vrucht gekend worden. Er is toch geene heilige gesteldheid, zonder dat dezelve door het gelöst onistaat; geene begeerte, die het niet verwekt; geene gedragingen, die het niet heiligt. Het is alleen slechts door hetzelve, dat woaca de ark toebereidde, door Goddelijke aanspraak vermaand zijnde van de dingen, die nog niet gezien werden, vreezende voor derzelver nadering; dewijl hy verzekerd was, dat ze komen zouden. Even 200 ook worden de zondaren vermaand, om den tockomenden toorn te ontvlieden; indien zij nu de waarschuwing gelooven, worden 2ij mede bevresd, en daardoor gebragt om hunne handen uit te breiden naar de arke der behoudenis. Wan de zekerheid van Gods ecuwig verbond onderrigt, kan niemand terug blijven in het omhelzen der hoop, die hem wordt aangeboden. De Heere cuaistus wekt onophoudelijk, zelfs Zijne mecst verzekerde discipelen op, niet te vreezen voor degenen die slechis het ligchaam dooden kumen, maar Hem te ontzien, die beide ziel en ligchaam in de helwerpen kan (*). Welgelukzalig, zeg de mensch, die geduriglijk vreest (+).« Laat ons dan vreezen,» zegl pavutus aan de Hebreen, « dat niet te eeniger tijd, de belofte van in Zijn rust in te gaan nagelaten zijnde, iemand van wu schijne achter gebleven te zijn (§)3» en verder: «Daarom alzoo wij een onbewegelijk koningrijk ontoangen, laat ons de genade vasthouden, door dewelke wij ‘welbehagelijk Gode mogen dienen, met eerbieding en Godvruchtig- heid. Want onze God is een verteerend vuur (,).» Hoe meer wij deze woorden verstaan en gelooven, des te meer zullen wij met vreeze aangedaan zijn, en op den verordineerden weg komen, om dit gevaar te ontvlieden. Is het niet, gelijk satomo zegt: «Een verstandig mensch voorziet het kwaad, en wacht er zich voor; maar de verstandelooze valt er in, en wordt gestraft»? De vreeze nu, waar- van wij hier spreken, bevat in zich het ontzag voor de oppermagt en de regtvaardigheid Gods, en wij zonderen daarvan de hoop op de barmhartigheid, als het erfdeel der ellendigen, in zich zivel auf. Er is alsdan zoowel de liefde van Zijne aanbiddelijke volkomenheden, als de schrik voor Zijne almagt en toorn in vervat. et De hoogste trap en de zuverste bron, die van de vernicuwing des gemoeds getuigt; waarvan het ge- loof het kenmerk is, maakt zich bekend door eene heilige liefde, waarvan de grond in den Heer is. Door (*) Matth. X: 28; Luc, XIE: 4, 5. (+) Spr. (§) Hebr, IV: 1. (,) Hebr, XIL: 28, 29. 209 deszelfs krachtdadigen invloed, oefent de geloovige eene Gode welbehagelijke ootmoedigheid en zelfverlooche- nende gehoorzaamheid; geduldig lijdende voor des Heeren zaak. Niemand, die deze gewigtige zaak wel overweegt, en er door God den Heiligen Geest in ge- leid wordt, is er, of hij zal moeten toestemmen, dat de liefde de heerschappijvoerende eigenschap is in die zalige oogenblikken, wanneer men inziet, waarlijk te mogen gelooven. De Apostel, in weinige woorden het ge- wigtige onderscheid willende aantoonen,. tusschen een’ natuurlijk’ mensch, zegt: « In curts- tus sezus heeft noch besnijdenis eenige kracht, noch yoorhuid; maar het geloof door de liefile werkende (*). » De liefde toch is de vervulling der Wet, en de voornaamste vrucht des Geestes. God is liefde. In den Hemel zaal alles liefde zijn. Indien dit nu niemand kan tegenspreken — en wie zou het §§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§§ Durven? - hoe zoude dan cen onheilig gelöst de heiligste en meest ges- telijke genegenheden der ziel in ons opwekken? Ik zeg opwekken, niet voorthrengen; want het is immers de Heilige Geest, die elke heilige gesteldheid in ons voortbrengt, en dus moet dezelve reeds aanwezig zijn, véér dat men met een heilige liefde kan werkzaam wezen. Het is onmogelijk dat dit plaats heeft, 200 lang het onwedergeboren hart in eenen staat van vij- andschap tegen den Heere blijft. Het zaligmakende gelöst opent aan de ziel de heer- lijkste uilzigten, ten aanzien van al de zaken, die de Openbaring Gods in zich bevat; en deze uitzigten (*) Gal. V: 6, 13, 14. alleen zijn juist geschikt, om in. ons eene levendige liefde voor curistus daar te stellen; om eene heilige bewondering te verwekken voor Deszelfs heerlijke volkomenheden, en voor deszelfs. gewilligheid en medelijden met armen zondaren. Zij brengen in ons eene vu- rige begeerte voort, om, met Hem de naauwste, de innigste en gestadigste gemeenschap te oefenen, en Zijne.gunst onbepaaldelyjk te stellen boven alles, wat de aardc aanbiedt. Niets. vreest zoodanig iemand meer dan, al was het ook slechts oogenblikkelijk, de yoor- reglen van een’ Christen te verliezen, Niets.wenscht hij inniger, dan in de) hooge,yoorregten te mogen deelen, in den ijver voor Zijne eer en yoor /Zijne zaak; op ‘te ‘wassen en toe te nemen, in een woord: in alles Zijn beeld te dragen. ) wusaRE Deze liefde voor den Heere curistus isy, uit. haren aard. zelven, onafscheidelijk van, de. liefde, tot, God. Wij zondaars toch k Deze liefde voor den Heere curistus isy, uit. haren aard. zelven, onafscheidelijk van, de. liefde, tot, God. Wij zondaars toch k Deze liefde voor den Heere curistus isy, uit. haren aard. zelven, onafscheidelijk van, de. liefde, tot, God. Wij zondaars toch k Deze liefde voor den Heere curistus isy, uit. haren aard. zelven, onafscheidelijk van, de. liefde, tot, God. Wij zondaars toch k Deze liefde voor den Heere curistus isy, uit. haren aard. zelven, onafscheidelijk van, de. l ennen, naderesi, gelooyen, vertrouwen, bemönchen en eeren, den, Vader alléen, in en door Zijn beminden zijn. Dezelfde, geloofsverding verwekt liefde tot de broederen, en tout alle mensehen; volgens de voorschriften, en het, voorbeeld van onzen gezegenden Verlosser. Het geloof, dat aldus in liefde dadig is, openbaart zich in godzaligheid, regt-vaardigheid, matigheid, vriendelijkheid, en goedwilligheid. De waarachtige bekeering betoont. zich tot. aan het einde des levens, in meerdere of mindere maat in de geheele bedefening van, en het geloof aan, de goedglijk Openbaring in den Heere cunistus; het geloof en de bekeering immers zijn steeds onafscheidbaar an elkander verbonden. In verhouding van den in vloed en de levendigheid des geloofs, zal de opwassing in al de heilige zijn. Hoe klaarder en aanhou-. dender de gelovige zich eenen gekruisigden Verlosser yoorstelt, des te Schriftmatiger zal hij met eenen ernstige ‘toevlugineming des harten de zegeningen Gods uit vrije genade verwachten; des  zal hi zijn. De reden-hiervoor jis niet moeyeljk na te gaan. Lij is gewis deze: uit hoofde, dat het opregte gelösthet gevolg is der wedergeboorte, met en benvens al de opgenoemde en zoovele andere gesteldheden der ziel, welke door genade in dezelve gewrocht worden en aldaar aanwezig zijn; 100 legt de Heer eenen schat in het hart der uitverkorenen weg; naar Zijn welbehagen, dat Hij in hen werkt. Het zou onnoodig en zelfs' weinig bevorderlijk zijn tot opbouw, een onderzoek aan te stellen wat zichbij den uitverkorcne hat eerste naar buiten verloont: het gelöst, of de bekeering? Dit is toch zeker: de Geest des levens in Christus sezvs maakt hen levend, die vroeger dood waren in zonden en misdaden; en dus is deze Geest look de Schepper en de Gorsprong van alles. Doch de werking van dien Geest is zeer verschillend. Er worden geen twee menschen op aarde gevonden, die juist hetzelfde ondervinden. Zoo ergens, dan is het in het werk der wedergeboorte en bekeering, dat er verscheidenheid en overeenstemming plaats vindt. Bo- Vendien worden er 200 weinig menschen gevonden, die genoegzaam opmerkend, en doorgaans waarheid- lievend zijn. Ons ontrouw geheugen, en de naturlikhe hegeerte om de zaken te vergrooten of te verkleinen, al nadat het onzen hoogmoed streelt, mengen er zich mede onder, zelfs bij de besten. Sommige menschen zijn ook zédanig in wereldsche zorgen en moeijelijkheden gewikkeld, dat zij zich in eenen maalstroom van yer- warring bevinden, en niet behoorlijk kunnen nagaan, wat er met hen gebeurt. Een stelselmatig betoog van deze zaken zoude naauwelijks een flaauw geraamte van de wezenlijkheid voorstellen; ofschoon de meeste eerstbeginnenden -op den gelofsweg doorgaans. niet weinigen ontmoeten, die, naar hun veggen, juist eene gelijke ervaring hebben gehad, en dienvolgens hun best doen hen te raden’en te besturen, Het gaat dan hiermede even als met iemand, die eene ziekte of lig- chaamskwaal heeft: gewoonlijk treft hij zeer vele men- schen aan. Die zeggen met heut in een gelijk lot te dee- Jen, doen dus ook allerlei geneesmiddelen aan de hand, welke hen, naar hunne meening, geholpen hebben. Doch gelijk het dan daarbij veeltijds geschiedt, op het einde moet, en de rassman en de geradene naar eenen geneesheer om geholpen te worden. Zoo gaat het ook in het geestelijke, zonder den eenigen Medi- © cijnmeester, in wien alle krachten der gezondmaking verborgen zijn, komt men niet tot welstand. — Nu moe- ten wij nog eene weinig doeltreffende uitdrukking be- handelen, omdat dezelve niet, zoodanig als men hem doorgaans bezigt, hijbelsch is. Men zegt: « Het geloof heiligt het hart.» De Schrift echter, spreekt: Dat de MEER NET MART, DOOR MET GELOOF REINIGT (*). En het is 200: de Heer vangt aan, om den zondaar een nieuw schepsel te maken, geschikt, om het Evangelie te kunnen geloven. Het is door middel van het ge- loof, dat Hij in hem alle heilige genegenheden ver- wekt. Deze, naarmate ij zich ontwikkelen, en dea boventoon’ aannemen, verstoren, ontwortelen en ver- breken van lieverlede, de kwade neigingen. ‘i ‘ In den zehn geist, hoezeer uit een geheel ander ogend beschouwd, zeide de Apostel perrus: "Heb-bende dan uiwe zielen gereinigd in de gehoorzaam-heid der Waarheid, door den Geest tot ongeveinsde broederlijke liefde, zoo hebt malkanderen vuriglijk lief, uit een rein hart." De geloovigen zijn in waarheid steeds bezig in hunne zedelijke opbouwing; doch dit geschiedt alleen ten gevolge van hunne gehoorzaamheid aan de waarheid, en deze gehoorzaamheid is in zich zelve, eene vrucht van de genade des Heiligen Geestes. Dit zegt de uilspraak des Bijbels. Niemand, die volgens denzeigen de leere der wedergeboborte gelöst; dat is: kent, toestemt en vertroumt, zal de reiniging des harten aan eene andere, dadelijke oorzaak, toeschrijven, dan aan het gelöö. Het gelöö is het geestelijke zintuig van zien en bevinden; zoodat de onzienlijke dingen, door den Heiligen Geest, in zulk eene mate aan de ziel vertoond worden, dat hare waardij de vernieuwing des harten daarstelt. Het geloof in ziel zelf eene gave Gods zijnnde, en het werk des Heiligen Geestes, haakt naar, en verlangt niets (*) Hand. XV: 9. ~ (4) 1 Petr. I: 22. 214 anders, dan hemelsche invloeden. De zaden der algemeene heiligmaking, door de wedergeboorte gezaaid., wassen daardoor op, en komen tot rijpheid; zoo als de Apostel pavzus ons verzeert: «tot wij allen met ongedehten aangezigte, van gedaante veranderd worden, en van heerlijkheid, als naar Gods heeld.» ZLoodanig wordt de gelöovige van lieverlede ontdaan van de zelfzucht, van de wereldsche Lusten en derselben begeistert. In dezen zin spreekt somannes: «Want dit is de liefde Gods, dat wij Zijne geboden bewaren; en Zijne geboden zijn niet zwaar. Want al ‘wat wit God geboren is, overwint de wereld) en dit is de overwinning, die de wereld overwint, namelijk ons geloof. Wie is het die de wereld overwint: dan die gelooft, dat sezus is de Zoon Gods (*)?» ‘De Apos- tel schrijft hier aan hen, die uit’ God’ geboren zijn, drie witwerkselen en wel de voornaamste’ van’ alle toe; te welen: de liefde tot God, het’ houden, of hewaren Zijner geboden, en de overwinning der we~ veld. Hij spreekt bepaaldelijk van het» géloof, als noodzakelijk behoorende, om in staat te zijn uit eene geheiligde liefde tot God werkzaam te wezen, waar- door de ziel eene volkomene overwinning kan erlangen over de liefde tot alle wereldsche dingen, over de menschenvrees, over valsche schaamte, met betrekking lot ons natuurljk karakter en over de zelfzuchtige drijfveren onzer harten. Hij draagt daardoor de ge- hoorzaamheid aan Gods gebodeu niet alleen yoor als (*) 1 Joh. V: 3-6. 215 yruchtbaar, maar als het bedorven hart veredelend. Pauv's door de genade om te gelöven, die hem gegeven was, konde daarom op, denzelfden grondslag, aan de gemeente te Galatié zeggen: «Maar het zy verre van mi dat ik zoude roemen, anders dan in het kruis onzes Heeren sezus curistus; door welken de wereld mij gekruisigd is, en ik, der wereld (*).» Pautus bewijst hierdoor zonneklaar,, dat, al de zelf-verloochenende, aanmoedigende en de.ijverig, werkzame gehoorzaamheid van de gelooyigen) yan den ouden dag, an niets anders, dan aan het.gelof moet toegeschreven worden. Lees slechts, ter oyertuiging, Hebr. XL. « Door he gelöö,» z00 heet het, bij het begin van de meeste verzen, is alles, wat God de Heer behaagde, door zwakke, menschen, en arme zondaren, gelijk alle anderen, daargesteld.» Eris geen der in dat Hoofdstuk opgenoemde daden, die niet derzelver oorsprong hadden. uit de geheiligde zielsneigingen, door het zalig makend: gelööck, Ik wil nu echter niet ont-kennen, dat de Bijzondere gelöstede, waaran de Heilige Schrift deze gehörzaamheid van Gods kinderen toeschrijft, geheel onderscheiden is van de overgave des, harten aan den Heer curistus, ten aanzien van de zaligheid uit vrije genade. Dan toch ook daarin vinden wij bij een weinig onderzoek echter mede de grond-trekken van hetzelve. Wij zien ook bij hen, dat het gelöstede, waren dus de getuigenis Gods onyoorwaardelijk aannam en op Zijne beloftenissen hoopte. De grond, waarop dat geschiedde, waren dus de beloftenissen, in Lijn On feilhaar Woord vervat. De tot het gelöt uitverkorenen werden, door: den Geest des gelölsen hun ge schonken werkzaam, ‘in den van God yerordineerden weg, met deszelfs grenzenlooze barmhartigheid, -almagt en waarachtigheid, in het: volbrengen Zijnner toe-zeggingen. Dit alles echter om Diens wille, die komen zoude; sammelijk: de belölöde: messtas; in Wien alle geslachten eben der aarde.zouden -gezegend worden. Hetzelfde.geloof, waarin. de dienaars: Gods inrcuristus van den ouden dag hunne regtvaardi+ gedagt zochten, maakte j-hen, wanneer het levendig werkzaam was, ook.-in de moeijelijkste, omstandig beden, gehoorzaam’ aan des. Heeren geboden. Zie dit. in yozEF, ook in Davin, toen hij savr slapende vond, en zelfs zijnshoofdeinde in»de. aarde: stak; hij doodde -hem niet, ompar*ms° ‘waist: DAT DE WOORDEN, DIE HIJ UITTE, WAARACUTIG WAREN. «ie heeft.zijne hand aan den ge zalfde des.Heeren gelegd en is onschuldig gebleven (*)? en in meerdere hijbelheiligen. Het is daarom opmerkelijk udat dezelfde daden, welke soms aan het beginsel des: geloofs zijn toegeschreven, -elders in den Bijbel als de gevolgen van andere heilige gesteldheden worden yoorgesteld. Zoo. als b.v. Hebr. XI: 17 zegt pavtus: « Door het geloof heeft avrauam, als hij verzocht werd, waax geofferd.» En, Gen. XXII: 12 zegt de Heer zelf tot aprauam: «lV weet ik dat gij Godvreezende zijt en ‘uwen zoOn, wwen eenigen, van mij niet hebt ont-houden. » De.woorden van den Heere sezvs aan den Apostel der.  ik u verschenen, en om-u te verlossen, ‘en om hunne oogen te openen, en hen te bekeeren van de duisternis tot het Uicht,: en van de'magt des Satans tot God: oOppaT 21J VERGEVING DER ZONDEN ONTYAN-GEN en een erfdeel ONDER DE GEUEMAGDEN, DOOR MET GELoor 1x’ mis?» » De Apostel kweet zich ook van dien aan hem opgedragen’ last; gelijk wij dit in y. 20 lezen. Dadelijkima zijne bekeering ging hi eerst dengenen, die te Damascus en te Jeruzalem © waren, en in: het gehecle land van Judea en den Heidenen. verkondigen, dat 213 21cH ZOUDEN BETEREN en ‘tot God.’ bekeeren; werken doende der hekeering waardiy. Het»\geheel dezer redenering: houdt in, dat de Heer curistus aan’ pautvs verschenen was, om de bekeering.en de \yergeving der zonden door hem te laten prediken; doch dat de predicking, aan des men- schen zijdegenomen, geen gevolg van de reeds ont- vangene yergeving. der zonden uilmaakte. Derhalve wordt de heiligmaking (*) hier, onvoorwaardelijk aan de (*) De zondaren worden door God den Heiligen Geest verlicht en bekeerd, als een gevolg van hunne ecuwige verkiesing; en in het uitsigt van de vergeving, van al hunne zonden en misdaden, Daarna worden 2ij, uit kracht van de vergeving hunner zonden, dat is: als eene vrucht hunner regtvaardigmaking, voor God gehe- ligd, door het gelof. Om dus de meening van scotr goed te ver- staan, moet men niet uit het oog verliezen dat hij alh Er sprecht der sprecht der gelöst in curistus toegekend. In den zährigen zählen, als Hij de Zijnen in ijn hoogepriesterlijk gebed aan den Vader opdraagt: "Heilig ze in» Uwe Waarheid, Uw Woord is de Waarheid." Alleen ‘het. heilige gelöst kan het zijn, in de ziel der gelöst. Het goede: zaad isishet Woord des evens. Doornen en °distelen brengen ook doornen en distelen voort. Een een eenige grond, waarin het goede zaad wortel vat, opwasten vruchten yoort- brengt.: Niets anders dan een heilig gelöt kan de heilige Waarheden des Heeren zoodanig otitvangen, dat zij het hart, waarin het :huisvest, door en‘door heiligt. Védr dat de Heer tot Zijn lijden ging, sprak Hij tot de elven: «Gijlieden zijt nw. rein om het woord,» dat tk tot u gesproken heb (+),». en) voor: dato supas /henen ging om Hem «te -verraden, had Hij geegdty « Gig zijt niet allen rein.» Eerst, nadat ver4 volgens de» verrader weg) was. gegaanyom. zijne gru- weldaad te volvoeren, zeide de Heere tot de elven: «Gijlieden zijt allen rein.» Intusschen is het toch zeker, dat sopas hetzelfde onderrigt had ontvangen,» dat'de anderen van hunnen Meester genoten hadden; maar ‘tevens nict minder waar, «dat zijn gelöt he= … melsbreed van der overige Apostelen yerschilde, en dit meer in de wijze van gelovigen, dan wel in de leerstellingen des gelöst. van de verlichting en bekeering des sondaars, en niet van de eigen- lijke hetligmaking van den geloovige. De Vert, (*) Joh. XVII; 17. (t+) Joh. XV: 3, 219 Inderdaad, wanneer: wij’ niet wij’ willen zijn boven hetgeen men behoort wij’-te zijn, dan is het in het oog vallend, dat de Heilige Schrift alles, wat in het hart en sineden wandel der geloovigen heilig is, aan de kracht ‘des gelöst toeschrijft. De wedergeboorte echter niet: Lijnregt in strijd hiertegen,’ schijnen in- tusschen de meeste menschen dit alles alleen aan de regtvaardigmaking ‘toe ‘te’ schrijven: De wedergeboorte maakt er ook wel bij ‘hen, de eenigste uitzondering op; doch welke Schriftuurlijke waarbor-. gen 1ij voor ‘deze: uillegging hebben, verklaar ik niet tes'weten, «De Christen,»» 20d zegt. mij integendeel de. Heilige Schrift, «leeft: door het geloof'; blijft staande door het geloof; wandelt door het geloof; strijdt den goeden strijd des gelofs; overwint de wereld door het geloof; en, «WORDT IN ‘DE KRACHT Gops BEWAARD door het geloof, TOT DE HEILIGMAKING.» Het schild des gelofs is: het voornaamste gedeelte: van onze geestelijke wapenrusting en daar al. de andere wapenen: in’ het wapenhuis der geloovigen voorhanden, heilig zijn in derzelver aard,..waarom dan, vraag ik billijk, zoude het geloof daarvan een bijzonder gedeelte uitmaken? Denkt men misschien dat er cen gelof is, waardoor wij geregtvaardigd worden, en dat er een ander gelof is, waardoor wij den strijd yoeren tegen onze vijanden? Wi lezen immers van «het werk des gelofs, en: den arbeid der liefde, en de verdraagzaamheid der hoop (*)-» En wie zou nu durven stellen, dat de Apostel hier (*) 1 Thess. I: 3. wel’ bedoelt eene ‘hetlige -liefde, eene heilige hoop, doch een onheilig gelöst? Coloss. If:°6 én’7 lezen wij ook nog: ‘Geliyk gij dan cunistus den''Heer hebt aangenomen, wandelt alzoo in Hem;» (dat ‘wil weggen: wandel door hetzelfde gelöst, ‘waarmede gij Hem ‘aangenomen hebt), ‘geworteld ‘en opgebouied IN HET GELOOF, gelijkerwijs Gi van’ mij geleerd zit.» | \3 ‘pe Het is dikwijls en “met waarheid gezegd: «De ware geloovige’ ontvangt de onfeilbare getuigenis Gods niet, zonder zich dezelye toe te ‘passen.» Hij neemt!iet‘eéen volkdthen’ hart ‘al de’ gelöstartikelen’ aan',“én voornamelijk dé hoofdzaken; waaromtrent’ de ongeloovige’ in eene volslagene onwetendheid | blijft ‘verkéeren,’ of zich ‘an bespiegelingen  om Gods gelügenis, 200 als zij is, aan ‘te nemen, waaruit men dan met zekerheid weet, «dat de goddeloozen’ en de godvergetenen in de ‘hel zullen gestort worden; dat men ‘God en’ den Manimon niet’ te’ gelijk dienen kan; dat noch ‘hoereerder', noch overspeler, noch gierigaard, noch die een afyodendienaar is erfenis heft in het Koningrijyk van' God en CHRISTUS, enz.” Dat dan” niemand u bedriege met ijdele woorden; want om deze dingen komt de toorn Gods over de kinderen der ongehoorzaamheid. Indien er alzoo iemand is, die thans nog in eene dezer ongeregeldheden wan- delt, en zich nogtans voor geregtvaardigd houdt, op grond van zijn dusgenoemd geloof, met al zijne zoogenoemde hevindingen en verzekeringen, dan is dit vertrouwen slechts de vrucht van een werkelijk in hem aanwezig ongeloof; omdat zijne daden, God tot eenen leugenaar maken.  om van de straf der zonden, maar voornamelijk yan de zonde zelve, yerlost te worden. Ziedaar het eigenlijk gelöff in curistus. Het eerste gevolg van hetzelye is de regtvaar-digmaking des zondaars. Het eerste gevolg van hetzelye is de regtvaar-digmaking des zondaars. Eenige toch dezer waarheden het doel, ons de‘ volmaaktheden' Gods aan te toonen; andere Zijne almagt en majesteit te openbaren; weder andere maken ons onze betrekking tot Hem, en onze Yeraiit-woordelijkheid ‘omtrent het nalaten’ Zijner' heilige Wet bekend, of wijzen ons op de ‘onsterfelijkheid der ziel; op het'toekomend oordeel; op eene gelukwalige of rampzalige ‘eeuwigheid voor een’ ieder, ‘die leer. Zoo nu deze leeringet ons voorgesteld worden, door dat gelöt, ‘hetwelk een bewijs is der zaken, die men niet ziet,’ dan kan het niet) anders ‘of ij verwekken in ons eene' heilige vrees ‘voor dien God, die als. het middenpunt van alles wordt voorgesteld. Zijne allemten gedrängt vervulgend, vervulgende, zijne heiligenden, enregen, verwekken, eenen, verwachsen. Zijne veroorzaken, trotzdem, en vergleich,  die hem de overwinning schenkt. Hij is hongerig en. dorstig, (niet verzadigd, gelijk deze woorden van den Heiland in onze dagen door een, aantal vromen worden uit-gelegd,) naar de geregtigheid, die in curistus. Es is. Hij bemint God met het nieuwe deel, dat in Hem. gelegd is, en heeft, eene. vurige begeerte tot dankbaarheid. Hij is vol,,ijver voor, de eer. Zijns Naams, en om Zijne groote daden aan zijne medzondaren. te verkondigen, Hij, zegt miet tot zijne naasten, gelijk.,men) het vaak van zoogenoemde vro-men wel hoort, al bedekken.zij het vaak van zoogenoemde vro-men wel hoort, al bedekken.zij het nog 200. zorg-vuldiglijk: "Het is, voor mij3,.maar voor wu niet." Neen, de, zelfverheffing wijkt meer en meer; overtuigd dat men. alles slechts uit vrije genade ontvangen heeft... Integendeel,.terwijl, men in de yastigheden des. yerbonds zuiver is, staat.men zeer ruim, in «le anbieding; men.,, noodigt al. zijne medez ondaren uit, om tot curistus te gaan; wetende dat. dit Zijn wil is,,,om. de, uitverkorenen alzoo uit de wereld te verzamelen. In. een woord, de geloovige voldoet alzoo aan de drie heilige ambten, die hem in Zijnen Borg en Middelaar geschonken zijn, namelijk: beld- dragers, van Hem te wezen, die hen tot priesters, en koningen gemaakt heeft. Vooronderstel nu, dat dit alles, gelijk het waarlijk zijn moet — en, Gode zij dank! zich ook, doch meest in de stilte, verloont (want de ware geloovige zoekt zich zelven niet te verheffen, en den boyentoon aan te nemen) — aanwezig is, dan kan dit uit niets anders deszelfs oorsprong hebben dan uit een vast vertrouwen op de toezeggingen der Heilige Schrift; levendig gemaakt door den Heiligen Geest en staande gehouden door de gemeenschap aan denzelven, door de genade des Zoons, en door de liefde des Vaders. Dan loopt immers zoodanig iemand op den van God verordineerden weg, zich uitstrekkende tot het voorgestelde doel. De ware geloovige, die daarnaar streven mag, verloochent zich zelven en gehoorzaamt in nederig heid des harten, en met geduld om cmnistus’ wil, aan de voorschriflen. des Evangelies. Dit was de bron van die daden van onderwerping en yan onvermoeiden ijver, van moed en standvastigheid, die de Heilige Schrift ons bekend maken, en die wij in de geschiedenissen der martelaren van alle tijden wed ervinden. Men denke er slechts aandachtig over na; en men zal moeten toestemmen, dat deze wijze van beschouwing van het gelöt eene geheele over- eenstemming maakt met helgeen wat daarover in den Bijbel gezegt wordt. Ja, in een woord: alles komt neder op voorschriften, leeringen, beloften, bedrei gingen, waarschuwingen en aanwijzingen yoor de kinderen Gods. 