gtu_32400002774481_5
None
Ook is deze onderscheiding, door den Zaligmaker zel, en door zijn Apostelen, duidelijk gemaakt en in de H. Schriftuur opgeteekend. Geeft aan Cesar, wat aan Cesar toekomt: en aan God, wat Gode toekomt, is de uitspraak van den Zoon Gods. Zoo schreef ook de H. Paunus aan de Romeinen (XIII: 7). Geeft schattling, dien gij schaiting, tol, dien gij tol, wreeze, dien gij eere schuldig zijt, en wien zijn wij vreeze, eere dien gij eere schuldig zijt, en wien zijn wij eere schuldig? De H. Pre TRUS zegt in zijnen eersten brief (IJ: 17) » vreest God: eert den koning.” Derhalve mag de eer, dien wij verpligt zijn aan den koning en aan alle menscheliike overheid te geven, en de onderdanigheid, die wij hen betoonen moeten niet strijdig zijn met, noch inbreuk maken op de vrees, die wij aan God schuldig zija: als de menschelijke overheid beveelt, wat. God verbiedt, of verbiedt wat God beveilt, en er dus tusschen de onderdanigheid aan de menschelijke overheid en de vreeze Gods moet gekozen worden, dan hebben wij ‘eene stellige uitspraak van den Godmensch zelve: » Vreest hen niet, die het igchanm wel. Kun nen dooden, maar de ziel niet kunnen schaden: » maar vreest veel meer Hem, die beide, ziel en ligchaam kan verderven in de hel.” esen X: “4 Sd En, opdat er geenerlei twijfel zou overblijven, of wij, in zaken des gelofs, in zake van re igie » aan de wereldlijke of geestelijke magt moeten gehoorzamen, als hunne bevelen met elkander strijdig ja, heeft = = ° — 363 — de Zaligmaker aan hen, die hij uitzond, om zijne leer te verkondigen, met de ondubbelzinnigste woor- den gezegd: » Wie u hoort, die hoort mij; wie u veracht, die veracht mij, en wie mij veracht, die veracht dengenen, die mij gezonden heeft (Luc. X: 16). Zoodat, als de Apostolische Kerk, door den mond des algemeenen herders sprekende, in geeste-lijke zaken iets beveelt of verbiedt, al verboden, of geboden, dan alle burgerlijke overheden, alle aardsche magten, het tege 1, zou er niet te aarselen val-len: wij) weten, dat wij hem hoorende, onzen Verlosser hoorende, wien alle magt in hemel en op aarde gegeven is, en die zijne Apostelen zendt, gelijk de Vader Hem gezonden heeft. Zoo handelden de erste Christenen. Zij waren de gehoorzaamste en getrouwste onderdanen, der Heidensche Cesars: Zij betänden hunne schattingen, zon der morren; zij dienden in de legers en streden met moed en dapperheid.... Maar, als de keizers van hen vorderden, dat zij den afgoden zouden offeren, of van het geofferde eten, of dat zij den naam van Curistus zouden smaden en verloochenen, dan gehoorzaamden zij niet Janger, dan vreesden zij hen niet, die slechts het ligchaam kunnen dooden, maaronderwierpen zich met blijdschap in de heilige vreze Gods, aan de gruwzaamste folteringen en aan den pij-nelijksten marteldood. Die voorschriften en dat gedrag moet tot rigt noer verstrekken, aan alle Catholijken, die ongelukkig gegen noeg zijn}, om onder despotieke, tegen hun gelöck vij- andige gouvernementen te leven; aan oproer en opstand mogen zij zich nimmer schuldig maken: zij moeten de zaak aan God overlaten, die met alles zijn wijze oogmerken heeft, en ze in alles bereikt: maar zij mogen ook even weinig aan eenigerlei bevel gehörten, “t welk hen tot chisma of afval zon kunnen voeren; in dat geval mogen zij niet aarzelen, om den Kerker of zelfs den roemvollen dood der martelaren boven een onteerend schandelijk leven te kiezen! Maar zoo is het niet gelegen met de Catholijken, die onder gouvernementen leven, welke niet naar wil- lekeur, maar volgens een gemaakt verdrag tusschen den vorst en het volk, of deszelfs vertegenwoordigers, aangegaan, dat is, volgens eene constitutie of gronde wet, die door den vorst bezworen wordt, regeren moeten. Dadar mogen zij, zoowel de handhaving der grondwet vorderen, en zich op dezelve beroepen, als jemand anders; zij mogen datgene, wat zij, als verkeerdhen, als inbreuken op de erkende regten en vrijheden der burgers, en vooral als inbreuken op de erkende en vrijheden der Kerk beschouwen, met bescheidenheid aanwijzen, redres dier grieven vragen, en gebruik van alle legale maken, tot het behoud dier vrijheden en regten, Ze zijn daartoe zelfs verpligt; wijl hunne nalatigheid oorzaak zou kunnen worden van het verlies dier vrijheden en regten, welke de grondwet niet slechts aan hen, maar aan allen tötte kent; of, wat nog erger zijn zou, van het verlies dier ich het verließ, welke de Catholijke Kerk niet slechts tot haar niet stehen, maar zelfs tot haar aanwezen noodig heeft. Wanneer dus b. v. in een land, welks grondwet, waarmede geene latere met die wet der -wetten strij-dige wetsbepalingen gemaakt, noch besluiten uitgevärdigt kunnen worden, zonder verkrachting der grond-wet zelve, die alle hoogere en lagere authoritäten en regtbanken verpligt zijn te eerbiedigen en te handhaben, de conscientie en godsdienstvrijhoidheid van alle bestaande godsdienst - gezindheden wordt erkend en vastgesteld, door het gouvernement besluiten worden genomen, of zelfs door de wetgevende magt, wetten worden gemaakt, of in stand gehouden, door welke de constitutionele conscienties en godsdienstvrijheid vernietigd wordt, dan mogen de Catholijken zulks geenszins met onverschillige oogen aanzien, maar zijn wel delegijk verpligt, om die vrijheid te reclameeren, en alle legale middelen aan te wenden, om ze te behouden. Dit is geenszins dat verzetten tegen de overheid 't welk de H. Paunus een verzetten tegen God noemt; want zij handelt in dat geval, niet als overheid, wier regten, magt en pligten door de constitutie zijn be- paald en omschreven; maar als overweldigster om de regten en vrijheden van anderen, die zij gezworen had te zullen beschermen, handhaven en verdedigen: en voorzeker kan niemand verpligt zijn, zich van het wettig bezit van regten en vrijheden te laten berooven zonder er zich tegen te verzetten; hij is integendeel verpligt, die regten en vrijheden, waarvan ook de reg ten en vrijheden, en vrijheden, en vrijheden, en van an- deren afhangen, op eene wettige wijze te verdedigen. De Apostel Paunus, die zu stelligen de onderdanigheid aan alle menschelijke overheid voorschreef, beriep zich wel de deutschen op zijn Romeinsch burgerregt, toen een Romeinsch burgerregt, toen een Romeinsch burgerregt, en den een Romeinsch burgerregt, en dat nog wel onveroordeeld te geeselen? Welk de hoofdman gehoord hebbende, ging hij hebenden, en zeide: Wat gaat gij doen, want de man is een burger van Rome? De overste kwam dan bij hem en zeide: Zeg mij, zijt gij een Romein? Hij antwoordde: Jaik. Waarop de overste zeide: Ik heb dat burgerschap voor een groote som gelds verkregen. En ik, zeide PauLus, ben er mede geboren. Terstond gingen zij van hem af, die hem zouden gepijnigd hebben. Hn de overste was ook bevresd, nadat hi verstaan had, dat hy-burger van Rome was, en omdat hij hem gebonden had (Hanvex, XXII: 25 — 29.) Hieruit volgt onlo Ochsenbaar, dat het bere op maat- schappelijke regten, ingevalle de overheid dezelve miskent, geenszins strijdig met de verpligting tot on- derdanigheid, maar alleszins georloofd is.’ Er blijke tevens uit, dat die regten bij de Romeinen zoo heilig: waren, dat de overste beereesd werd, om dat hij, hoewel onwetend. het regt van eenen burger gekrenkt: had; en dat alzoo in het Romeinsche rijk dienaan« gaande yerantwoordelijkheid bestond. Lhd weevwvetessveveve ews = 964 = .Daar nu de groote Apostel zich op zijn regt als Romeinsch burger beriep, mogen de gemoedelijkste Christenen, zich naar zijn voorbeeld, op al die gods- dienstige en burgerlijke regten beroepen, welke de grondwet van den staat hen toekent; zij mogen al die middelen, waartoe de grondwet hen regt geeft, bezi- gen, om hunne godsdienstige en burgerlijke regten, te handhaven en te doen eerbiedigen; en vermits het een dier grondwettige regten is, dat zij hunne gedachten en gevoelens door de drukpers, als een Doel- matig middel tot uitbreiding van kennis en voortgang van verlichling. te openbaren, zonder eenig voorafand verlof daartoe nondig te hebben (Art. 227 der grondw.), mogen 2ij daarvan, zoo goed als anderen gebruik maken, doch altoos met die bescheidenheit, gematigdheid en liefde, welke de leer des Christendom beveelt. DE YRIJMOEDIGE. Uit bet eerste Nummer van dit nieuwe tijdschrift voor onderwis en opverod, hebben wij den geest en de strekking van hetzelve eenigermate aan onze lezers doen kennen. Men had in hetzelve brieven op- genomen, in welke de bekende artikelen over de schadelijke strekking yan ons openbaar onderwijs, in de Catholijke Nederlandsche Stemmen, jaargang 1833 ge- plaatst, en vervolgeng afzonderlijk uitgegeven (1), vinnig werden gehekeld. Die aangevangene mededeling van brieyen, die door den schrijver onzer artikelen niet onbeantwoord zijn gelaten (2), is in het twee- de N.o niet yervolgd geworden, Men schijnt te heb- ben begrepen dat eene polemiek met de Catholijke Nederlandsche Stemmen, het crediet van ons open- baar onderwijs niet vermeerderen zou; maar men schijnt niet begrepen te hebben, dat, het onmogelijk is, om in den geest van onderwijs-stelsel, aan dat onderwijs eene godsdienstige rigting te geven, zender te- vens te bewijzen, dat een Dusdanig zoogenaamd gods-dienstig. Onderwijs, juist het Bie ie HiT voor de Catholijke kinderen is, Wij willen daarvan een staaltje uit dit tweede N © aanvoeren. Qp blz. 74 van dit N.°, hebben wij een Stukje aangetroffen, getijteld: Hoe khan de onderwyzer zyne leerlingen. vormen, tot het. redelyk genot van het maat-schappelijke. leven? — Kene voorlezing. Deze voorlezing ademt van het begin tot het ein de den schoolmeister van den ouden stempel, die zich in zijne kleine maatschappie, o als de school, hier genoemd wordt, koning, ja nog wel absoluten koning waant, waar, zegt hij, kan men beter, dan in de kleine maatschappie, in de school, de gehoorzaamheid leeren, de wetten van, verbindende kracht maken? Gewon, de stem des onderwijzers te gehoorza- men, wordt de gehoorzaamheid weldra tot eene gee. B. J. ARKESTEYN EN Zoon te ’s euake: (2) Zie ons blad van 27 Julij; en 3 Augustus 1839. I dienst, zeden en gewöhnen; zoo als by ve gouvernementen onwettig, in het, woonte gemacht. De kinderen leeren in de school zich aan den will eens hoogeren te onderwerpen, wenn de onderwijzer op de regte wijze yan de betrekking, waacin hij tot hen staat, weet gebruikte maken tere. Wat verder treft men het volgende aan. Hetonderwijs wil het geluk des menschdoms bevardes ren. Die gelukkig wil zijn in den kring, waarin God hem geplaatst heeft, moet hebben leeren gehoorzamen. De kleine mense nieten odernest, de volwassene aan het wellig gezag, aan God.. Wat is weltig gezag? Wie zal beslissen of een gezag al of niet wettig zij? Heeft niet de ae twist, over de wettigheid yan het gezag Spanje gedurende eenige jaren verwoest? Waar hebben de A+ postelen van wellig gezag gesproken, toen zij de ons derdanigheid aan alle menschelijke overheid, den Chrise tenen als eenen duren phigt hebben voorgeschreyen @ Waar heeft de Goddard Verlosser zeigte bevölkst den welligen gesagten te geven wählen, den wellen gezogenen gegenwärtigen gekost, en is het verdienten der zogenannte  dat gezag doet, wettig, al handelt hetzelve, ondanks grondwete ten en constitutien volstrekt willekeurig despotiek, ge lijk in Hanover? Of geeft de verovering van een land eenen grond van welligheid aan het gezag? Of kan eene revolutiea een wellig gezag daarstellen? OF zijn al die soorten van. gezag wellig gezag daarstellen? OF zijn al die soorten van. gezag wellig. In dat geval, is, de uitdrukking, wettig overtollig. In het tegenover= gestelde geval wenschen wij, wel eens van onzen voore, lezer te vernemen, wat hij meent, dat men doen moet > als men zich overtuigd houdt, dat het. gezag, w onder. men leeft, niet wettig is? Mag men hetze a. dan, trachten omver te werpen? Dit toch is een nas, tuorlijk gevolg, van de leer, dat men slechts aan een, wettig gezag gehoorzamen moet. Wij, voor ons, ken- ren het allergevaarlijkst, om, vooral bij kinde, de, uitdrukking: wedtig gezag, te bezigen. Die leer daarenboven strijdig met de, Apostolische leer, en de. bron van revolutien, want ieder gezag. Ne. wettig, als bet den kring die aan hetzige de Goddelijke orde, hetzij, door verdeagen, hetzij beéedigde constitutien, voorgeschreven woreten gaat: zoo handelen, de Rassische en Prussia van Catholicismus, in die Ipnden, die * ns nado ae wweesete scepters gekomen zijn, dan op voorwaarde, de regten der Catholicik Kerk zouden eerbiedigen en handhaven; zoo handelen bet gouvernement van Ka. - 365 - de regten der Catholicik Kerk zouden eerbiedigen en handhaven; zoo handelen alle gouvernementen onwettig, als zij zich datgene aanmatigen, wat de Godmenseh alleen aan zij zich ziecken te onderwijzen; als zij zich verstcuten, om in en over de Kerk te heersehen. Ook de wijze, waarop de voorlezer den kinderen deugd aangenaam wil maken, komt ons zeer ongepast voor, doch dit te betoogen, zou ons te ver voeren: wij, willen enkel nog over zija Godsdienstig onder-. wys spreken. Wij lezen blz. 81. Ten vierde moet een Christelijk godsdienstige zin, het geluk der maatschappelike zamenleving kracht en waarde bijzetten,...” Bij ons Catholijken komt de Godsdienst, en de Christelijke godsdienstige zin, niet, ten vierde, maar la de allereerste plaats, inaanmecking: de Godadienst moet de grondslag van het onderwijs wezen: » De vreeze des Heeren is het beginsel der wijsheid!” — Dech laat ons den voorlezer verder hooren. » En wat kan nu de onderwijzer niet doen, om het » kinderlijk gemoed voor den Godsdienst te. winnen ! » Hii prente den, kinderen de leere des Evangelie’s » diep in het verstand en in het gemoed ; hij voorzie >» hem met eenen rijken voorraad van krachtige, trooste » volle en leerzame spreuken. des Bijbels; hij wekke » eenen levendigen zin. voor het gebed bij hen op, en » hoe schoon, krachtig en aandoenlijk kan hij dat niet » doen, uls hij hun voorgaat; hunne kinderlijke ge- », voelens en wenschen voor hen in woorden kleedt en » tot God opzendt. Welk eenen diepen blijvenden in- » druk moeten die godsdienstige gevoelens niet maken, » als het kinderlijk gemoed zich in dankbare, stille, s vsolijke klanken oplost, en, wat in het gebed ges » sproken is, na in het godsdienstig gezang naar bo- » ven stijgt!”’ Hebt gij het begrepen,. Catholijke ouders? De pros testantsche schoolmeester, die in sommige provincien, werkelijk voorlezer en voorzanger in de protestantsche kerk is, zal in zijne kleine maatschappij, voor zijne Aleine. menschen eene kleine. protestantsche preek , en een klein protestantsch gebed doen, en hen een klein protestantsch gezang laten mede zingen; bij zal hen de protestantsche leere des Evangelie’s diep in het vers stand en in het gemoed prenten; hij zal hen met eenen rgjken voorraad van hrachtige, troostvolle en leerzae me spreuken des Biybels, die meestal door de protess, tanten geheel verkeerd begrepen worden, voorzien Hierbi) zat hij veel over de verdraagzaamheid spreo ken; reeds vroeger heeft hij den kinderen het bemine. nelijke. en voor het maatschappelijk geluk zoo noodza-. kelijke der verdraagzaamheid aangewezen... «st m op die wijze kan hij er halve protestanten, of all thans, geheel. onverschillige Catholijken van maken; en, gil die uwe kinderen aan zulke meesters hebt toe- as, zult er bij God voor MECH zijn, als. hij de. kinderen,, die Hij, in het doopsel, het rei-. ne. kleed: dee. onschuld: had u had toevertrouwd), »niet: om er mode-Christenen yan te laten maken, maar om hen in de Apostolische leere der waarheid, op te woeden, of te doen opvoeden, van uwe hand eischen zal! » Zou aulk een godsdienstig onderwijs het hart niet » winnen, en in volgenden leeftijd niet strekken, om » het maatschappelijk welzijn te verhoogen?” Ziet gij, men maakt er staat op, om op 2ulk een kwasie godsdienstig onderwijs de barten uwer kinderen te winnen....! En hoever heeft men het daarmede reeds gebragt; hoevele jongelieden heeft men onver- schillig gemaakt, voor de Oude Apostolische leer der alleenzaligmakende Kerk; hoe veler harten heeft Zelfs, met de gewöhnen protestantsche voorordenen opgevuld; hoe voororden heeft men in twijfeling en ongeloof, gestort. Omdat doel te bereiken bezit men nog een middel. Eo eindelijk ten vijfde, moeten voorbeelden en verhalen, maar voorail het eigen voorbeeld des on derwyzers, het zegel drukken op zine leeringen. Een der krachtigste sparslagen tot het doen van het goede, vindt de mensch in het voorbeeld van zijn medemenschen; maar vooral in dat van die men- schen, welke boven hem in stand en betrekking verheven zijn; het wijze op zu/ke voortreffelihke menschen moet het jeugdig hart der kinderen, dat voor elken indruk zoo vatbaar is, nog te krachtiger aansporen, Gaarne zullen zij den onderwijzer aan- hooren, wanneer hij hun met levendigheid, en voor het kinderlijk verstand bevattelijk, de deugden en voortreffelykheden van groote mannen schetst.” Denkt niet, Catholijke ouders! Dat men aan uwe kinderen de Heiligen uwer Kerk, die alles voor God, en voor den medemensch hebben opgeofferd, als de voortreffelyke menschen, wier voorbeeld zij moeter navolgen, zal voorstellen; denkt niet, dat men hunne roemvolle daden, hunne verhevene zelfs « opofferingen aan uwe kinderen zal verhalen. Als onze voorlezer en de onderwijzers van zijn soort deugden en voore- ireffelijkheden van groote mannen schetsen, zal eene vervalschte geschieden ist, het der het verlassen geschieden ist, geschieden ist, om de bestrijders van het Catholicismus als groote mannen af te sehilderen en hunne deugden en voor ireffelijkheden op eene innemende, bevallige en be» driegelijke wijze te ontyouwen. Ons land krielt van boeken en boekjes, die zij daarbij bezigen kunnen. De geschiedenen is rijk in zulke voorbeelden en wijst, dat zij der menschheid ter eere gezegd, eene lange rij van mannen aan, die in deugden hebben uitgemunt. Men rade geben alle geschiedenen vaderlands en die des Bijbels; daar, voornamelijk bij de laatste, vindt men eenen schat van mannen, die der jeugd ter navolging vooraan behooren geplaatst te worden. Wie de zoogenaamde vaderlandsche geschiedenissen kent, weet, hoe veel daarin voorkomt, dat valsch, leu- wewevrvuvwevevsves genachtig en misleidend is, in welk een verkeerd dag- licht vele gebeurtenissen en personen worden voorges steld; zoodat wij die geschiedenis, zoo als zij tot hier- hergeven, ea die hij aam toe is beschreyen, als hoogst gevaarlk voor de Ca- holijke jeugd beschouwen en wat de Protestantsche zoogenaamde bijbelsche geschiedenis betreft, behoven wij wel niet te zeggen, dat zij voor Catholijke kinderen, geheel onbruikbaar, zoo | Niet verderfelijk zijn. Zietdaar, Catholijke ouders! door eenen protestant-schen voorlezer openlijk voorgedragen, welke middelen men bezigen moet, om uwe kinderen te decatholiseren! Zou het geen tijd worden, om ernstige maatre-gelen te nemen, ter verkrijging van eigene scholen? EENE ZINSNEDE DER TROONREDE. Met gespannen verwachting werd overal de troon-rede van dit jaar te gemoet gezien. Moeijelijker taak kon een ministerie, bij soortgelijke gelegenheit wel niet hebben, dan het opstellen der troonrede van dit jaar, uit hoofde van den exceptioneelen toestand, waar-in Nederland zich bevindt. Door de schikking met Belgié, is de grondwet van 1815 notoir vervallen, wat men daar ook tegen zegen moge; want hoe kan men het bestaan en de verbindende kracht beweeren van een grondwet, die -on- uvverbaar geworden is? Is nu de grondwet vervallen, dan bestaan er ook, in dit oogenblik, geene staten- generaal, maar een provisioneel bestuur, zoo als bij fj äderen overgang van soortgelijken aard, een tusschen- bestuur noodig is, om de zaken des lands te regelen. Als de grondwet vervallen is, moet dezelve door eene nieuwe grondwet vervangen worden; ten ware de regering en het volk, door deszelfs vertegenwör- digers, oordeelen mogten, dat de vervallen grond- “wet, met eenige yeranderingen en wijzigingen, zou kunnen hernomen worden; hetwelk echter waarschijo- kunnelekle klechts gebrekkig lap+werk opleveren zou; zoo als reeds gebleken is uit de vervallene grondwet van 3815, die niet anders was, dan eene vervallen en wijziging der grondwet van 1814. Dat het ministerie geheel anders over de zaak denkt, was duidelijk uit de ministerie bladen op te maken en liet zich ook ligtelijk begrijpen. De be-noeming van twee leden voor de eerste kamer onlangs gedaan, liet daaromtrent geen twijfel meer over. Wij moeten dus de troonrede uit dat oogpunt beschouwen enveronderstellen, dat het gouvernement beweert, dat de facto vervallene grondwet blijft bestaan', en dat slechts eenige artikelen vervallen zijn, of eene wijzi-ging behoeven: hoewel een groot gedeelte der natie, bet grootste misschien, er anders over denkt, en daare uit ongelukkig de kiemen] van verdeeldheid en bot-sing kunnen ontstaan, die vooral tegenwoordig in ons vaderland behoorden vermeden te worden. De antecedenten der voormalige tweede kamer doen veronderstellen, dat hare gewezene leden, in dit gewigtig oogenblik, meer de inzigten van het gouvernement, dan den wensch en de publieke opinie der natie raad-plegen zullen;, terwijl de gewoonte van ons gouverne-ment, om geenerlei acht' op de. bondigste vertoogen eener opositie te slaan, maar alle opositie vijandi-) burg en Limburg, beide aan den Koning Groot-E - Prerers, erkennende, dat de neerslagtig ge oogmerken tegen de regering aan te tijgen, weinig hoop geeft, dat aan den wensch der natie zal worden voldaan, maar integendeel, dat men haar misnoegen meer en meer zal doen aangroeijen tot dat hetzelve ten laatsten eene gevaarlijke hoogte zal hebben bereikt. Laat ons nu eene zinsnede der troonrede beschoue wen uit het oogpunt dergenen, die het voortdurend bestaan der vervallen grondwet beweeren. Z. M. zeide onder andere: » De voorstellen, welke ik aan het Duitsche bond- genootschap het gedaan, nopens eene vergoeding in » grondgebied voor het afgestane gedeelte van het groot-hertogdom Luxemburg, zéjn bereids aangeno- men. Mijn minister van buitenlandsche zaken zal » » aan u Edel. Mogenden opening geven van de wijze, » waarop dat onderwerp is geregeld geworden.” Hoe strookt dit met art. 58 der grondwet voor het Koningryk der Nederlanden, die wij als vervallen beschouwen; doch uit kracht van welke het gouverneement het overgeleigte der kamers heeft bijeen geroepen, en dezelve als de Staten-General van het tegenwoordige Koningrijk der Nederdanden beschouw? Dat artikel zegt: » Ingevalle de verbonden en verdragen, in tijd van vrede gesloten, mogten inhouden eenige afstand of ruiling van een gedeelte van het grondgebied des Ryks of van deszelfs bezittingen in andere wereld- deelen, worden dezelve door den Koning niet be» » Krachtig, dan ma dat de Staten-General op deewe ¥e s of aan JWVederland afgestaan? Zijn de Provincien emburg en Limburg, door den afstand van Belgien een arbitrair absoluut gezag onderworpen geworden, of onder de constitutionele regering van Nederland teruggeerd? Heeft men regt, om die afgestane Provincien, als pays conguis te beschouwen en te behandelen? — Uit de Koninklijke woorden schijnt te blijken, dat het gouvernement de zaak uit dat oogpunt beschouwt. Maar, wat is er gebeerd? Niet alleen genieten de afge- stane provincien geene der vrijeden, welke de Belgische con- stitutie waarborgde, maar ze zyn selfs niet felgk poms ge- worden met het overige van het koningryk der Nederlanden, *t welk eene tamelijk redelijke grondwet bezit; ~ij worden door koning Wittem beschouwd en behandel, als hem in vollen eigendom toegevallen zynde, Hij beheert dezelve, als een do» mein der kroon, volgens het régime du bon plaisir. Hij is in het hart van Duitschiand een Hessischen minister gaan opzone- ken, HasseNPFLUG genaamd, met een verbazende impopulari- teit begiftigd in de beide Duitsche vorstendommen, die hij bestuurd heeft, om er den gouverneur van Luxemburg van te maken. Onder het bestuur van dien vreemdeling hebben de reactien eenen aanvang genomen: met verachting van alle vorige wetten, heeft men notarissen, wier onafzetbaarheid, door ae revolutien en onder alle besturen is geéerbiedigd geworden afgezet, men heeft regters, wier mandaat niet gee Indigd was, getroffen; men heeft advocaten verboden hunne praktikuit tey oefenen, dat is, het middel om hun onderhoud te verdienen. De ambtenaren, die men heeft afgezet, waren door hunne talenten en door hun karakter meest onderscheiden; zij bezaten de uitgestrekste praktik. Sommigen hunner waren door het Hollandsch gouverneur zelve, voor de revolutie aan gesteld geworden. Men ziet niet, dat er maatregelen genomen zijn tegen de godsdienstvrijheid, maar men verbeelde zich den trap van zekerheid, dien zij bij een dusdanig stelsel en eenen Protestantschen koning, geniet. De ongelukkige proyincie is ter prooije aan de levendigste ongerustheid, en er is niet een blad van den heer Dk Tunux, dat zich niet verpligt meent te zijn, om aan denzelven den tol te betalen van een mededoogen, dat als nu spotternij is. Dat de toon der Belgische dagbladen nog veel he-viger is, kan men ligtelijk begrijpen; doch wat men niet behoort uit het oog te verliezen, is, dat zelfs  Luik: Ze zijn vreeslijk in hunne verwachting bedrogen geworden, zij, die aan de loyaliteit van het Hollandsch gouvernement in de uitvoering der vier en twintig artikelen gelöden. Drie maanden scheiden ons naauwelijks van den dag, waarop dat tractaat: door Belgie pe aekene werd, en reeds zija ontelbare oeijeliikheden, door koning WitLem opgeworpen, die onder- Pinecs komen verwikkelen, welke de beide landen, definitievelijk moesten constitueeren...+.” Na vervolgens over Martelange en andere plaatsen, waarvan de twee landen elkander het bezit betwisten, gesproken te hebben, zegt /e Politique verder: » Behalve die nieuwe hinderpalen in de regeling der weder- keerige betrekkingen van Holland en Belgié, zal de reactie, waarvan het afgestane gedeelte van Luxemburg het tooneel is, niet weinig toebrengen om de bevrediging der beide landen te vertragen. De agenten van den koning groot-hertog, door on billijke vooroordeelen verblind, zetten hunne verwoestende taak voort, met eene brutale losheid, die zelf S aanstootelijk is voor de aanhangers der oude dynastie. Alle die handelin- gen, die eene volslagene verachting voor de belangen der afgestane bevolkingen getuigen, zijn des te onregtvaardiger en des te inpolitieker, wijl zij wezenlijke guet-a-pens daarstellen ten opzigte, van de meesten der afgezette ambtenaren. Ook wordt er geenerlei publicitéit aan die maatregelen gegeven, waarvan zelfs het officiele dagblad, ’t welk te Luxemburg gedrukt wordt, geene melding maakt; de afgezetten vernemen hun lot niet, danuit individuele brieven, en'velenhunner, de burgemasters bij voorbeeld, worden van hunne vervanging niet onderrigt, dan door het in bediening treden hunner opvolgers. En intus schen zijn alle, aldus afgezette burgers even aanbevelenswaar- dig door hun openbaar als door hun privat leven; zij worden door hunne landgenooten bemind en geacht. » Tot hiertoe is het afgestane gedeelte van Limburg gespaard eworden, doch zoo onze narigten naauwkeurig zijn, schijnt Hp dat aldaar ook afzettingen worden yoorbereid, die even onverklaarbaar zijn als die, waarover Luxemburg zich beklaagt, Wij weten dienaangaande nog niets stelligs; maar zie hier hes verhaal van een incident, *t welk onlangs heeft plaats gehad in het kanton Masyeck, en dat eene slechte voorspelling van de toekomst geeft. » Volgens het tractaat der 24 artikelen, waren de gemeenten van Necritter en van Ittervoort aan Holland afgestaan; doch de gehuchten van Molen en Grootbeersel, welke tot die ge- meenten behoorden, bevinden, op de kaart door de conferentie opgemaakt, zich aan den kant van Belgié. Diensvolgens heb- ben de leden yan den gemeenteraad, welke in die gehuchten wonen, geweigerd, den eed aan Holland te doen en de Bels giesche overheden_ hebben er de jurisdictie blijven uitoefenen. Doch de notaris ScHooumeesters van Maseyck, zich eenige dagen geleden naar het gehucht Grootbeersel begeven hebbende om over té gaan tot het verkoopen der meubelen van den pas- toor die onlangs overleden was, vond hij er twee Hollandsche maréchaussées, die hem beteekenden, om zich te verwijderen. ij werd genoodzaakt aan dat bevel te gehoorzamen en de verkoop werd gedaan, door eenen beambte, van het afgestane gedeelte.....” Aan het slot van dit artikel hebben wij den volgen- den volzin aangetroffen, dien wij aan de oplettendheid van allen, die den zoo duur gekochten vrede wen- schen te zien handhaven, meenen te moeten aanbevelen. Pat men thans uit de feiten, die wij hebben aangevoerd, en uit al de hinderpalen, welke men poogt te stellen aan de wenschen naar beyrediging, in Holland en in Belgien uitge-drukt, oordele, over de weldaden, welke de restauratie ons voorbehield zoo zij immer hetzij door het geweld der wapenen, betzij door diplomatische onderhandelingen te weeg mogt wor-den gebragt.” In art. 1 der gewezene grondwet voor het Koningrijk der Wederlanden, wordt gezegd: Het Koningrijk der Nederlanden.+ bestaat uit de volgende Provincien: Braband (Noord); Braband, (Zuid-); Limburg...... Hoe konden nu de nieuwgekozene leden der eerste kamer, die, zoo als het Handelsblad van 22 October het handel van 22 October het gevorderden eed, om als lid der Staten-General te worden toegelaten, zweren, wat de vervallen grondwet vordert, en overreenkomstig dien eed handelen? $3... Misschien is het nu niet onbelangrijk, zegt de Arn Hemsche Courant van 24 October, iets naders omtrent dien eed optemerken. De eed ludt: » Ik aweer (belove) dat ik de grondwet » der Nederlanden (het Koningrjk der — 368 — » Nederlanden bestaat uit de volgende » Provincien: Braband (Noord); Braband (Zuid); Limburg, enz., art. 1 » der grondwet) zal onderhouden en handbaven: dat ik BIJ GEENE GELEGENHEID e@f ONDER GEEN VOOR- WENDSEL HOE OOK GENAAND daarvan zal afé wijken, of toestemmen dat daarvan afgewe- ken worde: dat ik voorts de onafhankelijke heid van den staat, : » (Noord Braband, Zuid Braband, Limburgens, art. 1 der grondwet). » de algemeene en bijzondere vrijheid der in- % gezelenen. » (Noord- Brabanders, Zuid- Brabanders, Limburgers enz. art. 1 der grondwet). » bewaren en beschermen, en het algenieen » belang. (Van Noord: Braband, Zuid: Braband, Limburg enz., art. der grondwet). Mijn vermogen bevorderen zal, zondern mij daarvan door eenige provinciale of andere bijzondere belangen. De belangen van sommige provincien van die bij voorbeeld welke men de noordelijke noemde. Te laten aftrekken, Zoo waarlijk helpe mij God Almagtig! Een van beide derhalve: Of de heeren Cnassen en van per Hoop moeten: nu de algemeene en bijzondere vrijheid der Zuid-Bra-banders, Luikenaars enz, bewaren en beschermen, zij moeten niet gedoogen dat eene der kamers eenige zak beslisse. Zoo niet meer dan de helft harer leden (56 voor de tweede kamer) tegenwoordig is art. 107 der grondwet. Zij moeten vorderen dat (overeenkomstig art. 98) in tijd van vredo de zittin-gen beurtelings om het andere jaar in eene stad der noordelijke en in eene der zuidelijke provincien worden gehouden. Of de bevestiging onder eede en met inroeping van den Almagtigen God, van bij GEENE GELE-GENHEID EN ONDER GEEN VOORWENDSEL HOE OOK GENAAND van de grondwet te zullen afwijken of toestemmen » dat er van afgeweken worden, beteekent nu plotselings iets anders dan wat men tot nog toe steeds gewoon was, onder de woorden: bij geene gelegenheid en onder geen voorwendsel hoe ook genaamd te  maken, gee vaar loopen van aanleiding tot nieuwe verbittering te geven; en dat hetzelve binnen ’slands de achting der regering in gevear stelt, als men niet spoedig tot ane dere maatregelen-, en vooral tot het opstellen en aati de goedkeurtng der natie onderwerpen van een nieuw verstandig en, vooral tot het ons vaderland geschikt, ontwerp van grondwet overgaat; vooral wats neer er, zoo als het schijnt, nieuwe geldelijke opoffe. Ringen van de natie zullen gevorderd worden. — DE FEESTDAG VAN ALLE HEILIGEN, Geheimnisvolle dag, die immer diep mij roerde, Zelfs eer at genade licht me in die gemeinenstha voerde, Die in den Hemel heerscht, op aarde bidt en strijdt, En in de zuverplaats met liefde en hope lijdt3 Die 't overwinningsféest van hare hemeleny == Op aarde vierts en paart met vurige gebedeny Voor hare leden, die, in 't heilig loutervuur, = 9 - Reikhalzend smachten naar uw plegtig vesper-uur,. Gij stort reeds hemelverengde in ntijn verlangend harte, Getemperd door gevoel Yan zwakheid en van smartes © Wij juichen, om het heil van die ontelbre schaar,. Die reeds gezaligd is, door aller Middelaar. *t Geloofs-oog ziet verrukt, de dieren, de onderlingen; En 't zuiver maagden koor den troon des Lams omringefi: Hun driewerf Heilig! klinkt welluidend in ons oor En 't Amen! van de Kerk, dringt tot den Hemel door. Zoo zien de Heiligen hun feest op aarde vieren, Gat ry En smeeken dat hun kroon, ook eenmaal ons moog sièren: . Zoo zijn wij een met hen, en vieren in den geest, : Te midden van den strijd, reeds 't overwinningsfeest! Maar 't vesper-uur is daar.... de juichtoon wordt vervangen, Door 't klagend Miserere en andere treurgezangen if De Kerk tooit zich in rouw, om 't kroost, dat inden nacht, Waar niemand werken kan, op haren bijstand wacht. 'T Zijn hare kinderen: haar teeder moederharte, sig Smeekt om verzachting, om het einde hunner smafte, —_ Die bede van 't berouw, dat hier in tranen smelt, —_— Die door boetvaardigheid en aalmoes wordt verz see Stijgt in een wierook wolk, omhoog met zoete geuten, Waardoor 't weemoedig hart zich biddend op voelé Beuren; Zij vindt gehoor bij God.... de liefde zegepraale! My gegeven helt, in uwen naam; opdat zy één zijn gelyk WHeceeve En tk bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun woord in my gelooven sullen: opdat zy allen één syn, gelyk Gy, Vader, in my en ik in U: dat zy ook in ons mogen één xyn, opdat de wereld geloove, dat Gy my getonden helt. En tk heb hun de heerlykheid gegeven, die Gy my gegeven hebt: opdat 24 touden één syn, gelik wy ook dén syn. Ik in hen en Gy in my, opdat ty volkomenlyk één zijn: en dat de wereld wete, dat Gy my gezonden hebt. Joann. XVII. Op dit blad ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervolgd, kan worden ingetekend aan alle Postkantoren, en bij de voornaamste Boekverkoopers in het Rik. Hetzelve wordt met den Post verzonden voor den: prijs van f 8-50 in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen moeten geschieden. Alle abonnementen kunnen worden opgegeven aan het Postkantoor te Grave; geene andere dan gefrankeerde Stukken en Brieven cullen door de Redactie worden aangenomen. — Aankondigingen worden tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaatst. Voor Belgié kan men abonneren aan het Postkantoor te Antwerpen. - voord was voornemens geweest, om een provisioneel gouvernement aan te stellen, daartoe de Graven van Mansretp en Barnamonte tejbenoemen en an een hunner het beheer der burgerlijke zaken, en an den anderen, dat van het krijgswezen op te dra-gen doch zijn onverwachte en haastige dood, veranderde de uitvoering van dit voornemen en het gouverneement ging over in handen van den raad van State. Die raad bestond alstoen uit acht of negen leden, aan wier -hoofd..zich Pumuippus pe Cro� Grave van Ar- en schot bevond; de andere leden van den raad waren. Victius, de Graven van Barvaimonr en van Mans. FELD; Maximilian de Ganp-ViLbain, Heere van Rasenghien, Annout Saspoot, voorzitter van den geheimen raad, CueistopHe p’Assonvitte, Louis De-rio en Jeronimo DE Rona, Spanjaarden, leden van den raad van’ beroerte onder Atva. De tijding van den onverwachten dood van Don Louis pe Requesens, bragt den Koning in groote verlegenheid: hij raad-pleegde zijne Ministers en den Pausselijken Nuntius, over de maatregelen, die hem te nemen stonden en nam spreediger dan hij gewoon was., een besluit, om den raad van State in het gouvernement te bevestigen, tot aan de komst van Don Jan van Oostenryk, zijn naturilijken broeder, dien hij tot algemeenen Landvoogd der Wederlanden benoemd had. De dood van Don Louis, verlevendigde de hoop; van den Prins van Oranje. Hij verwachtte niet, dat de raad van State, den oorlog zoo krachtig zou voortzetten, als de Landvoogd gedaan had en meende welligt ook, dat de Nederlandsche Heeren, die het grootste gedeelte van den raad uitmaakten, ligter in vres des-voorwaarden zouden bewilligen Dann een Span- 4 — 370 — Sche Landvoogd. Doch de räd State scheen het plan door den Landvoogd gevormd, te willen voortzetten, en zou er waarlijk in geslaagd zijn, als hij niet door twee groote hinderpalen, geldgebrek en insubordination van het krijgsvolk, daarin ware verhinderd geworden. Hier kwam bij, dat de vrienden van den Prins in Braband en Vlaanderen, niet stil zaten, en door den dood van Don Louis, stoutmoediger geworden waarvan zij weldra een beslissend bewijs gaven. Intusschen werd het beleg van Zierikzee voortgezet, en alle gemeenschap met Holland en Zeeland op nieuw verboden; doch de leden van den raad van State bleven niet lang eenstemmig en verloren daardoor hunne achting bij het volk, en de uitgeputheid der geldmid- delen, maakte het beteugelen van de muit- en roof- zucht der Spaansche soldaten onmogelijk, en nu be-. schuldigde men ook den raad van medepligtigheid aan die ongeregeldheden; Zierikzee, dat bij verdrag was ingenomen, werd, door de tuchteloosheid van het krijgsvolk, drie maanden later, door de opstandelin- gen hernomen. Het Spaansche krijgsvolk behandelde de ingezetenen allerwege, maar vooral tusschen Brussed en Antwerpen, 200 erg als, en soms erger, dan verbitterde vijanden; zoodat de raad van State zelfs zich genoodzaakt vond, hen vijanden van den Koning en van het vaderland te verklaren, tegen welke de on- derdanen van Z. M. in de Nederlanden verpligt wa- ren, de wapen op te nemen, als tegen verraders en  werd onder  de Religie, sal Syne Excellentie Admitteren ende handtenden d'œiligner de vraiheid van de Gé reformerde Evangelische Religie, doende surcheren ende ophouden de décretie van alle andere Religierende. Ende vrijheid van Godsdienst, in wier naam de beroerten begonnen waren en de opstand voortgezet werd, geheel vernietigd, zoodra als men zich sterk genoeg gevoelde, om die vrijheid alleen voorzich zelven te doen gelden en er alle anderen van uit te sluiten! Ook dit trouvselooze voorbeeld hebben de latere revolutionairen, ongeloovigen en radikalen nägeln. 