Catholijke Nederlandsche
None
De eer van den heer von ALTENSTEIN, de eer der (() Zie het Bijvoegsel tot ons Blad yan 9 Dec, 1837, Pruissische regering, -vorderde, dat de minister, “in zijn antwoord op de allocutie, de woordbreuk, het verraad en de revolutionnaire betrekkingen van den Aartsbisschop, met de vijandige partijen, wier oog merken zich verre uitstrekken, had gestaafd door de stukken en bescheiden, die hij vroeger beweerd had in handen te hebben. Hierdoor toch, zou de Pruis- sisehe regering geregtvaardigd, de schuld des Aartse bisschops bewegen, en de Paus beschaamd zijn ge- worden! Het bekend maken dier stukken, ware het beste antwoord op de allocutie geweest. — Doch niets van dat alles? En waarom niet? — Omdat de. heer von ALTENSTEIN, er niet toe in staat is, om zijne bes schuldiging te staven! Dit blijkt reeds genoegzaam uit een artikel, in onderscheidene Pruissiche minis- teriele dagbladen voorkomende, waarin met ronde woorden wordt gezegd: » Men is zoodanig gerust » gesteld aangaande den Aartsbisschop. Chop van Keulen, dat de schrandere ministerielen brief aan den heer von ALTENSTEIN in zijnen ministerielen brief aan den heer von BO- DELSCHWINGH, geen woord meer spreekt van het vermoeden tegen den Aartsbisschop van Keulen uit- gedruckt, en dat hy destyds GEGROND vond, dat die Aartsbisschop in revolutionnaire en demagogics sche aanslagen zou zijn gemengd geweest; hij schijnt tegenwoordig in dit opzigt, de volledige onschuld van Mer. Droste Gu Vischering te erkennen, Daar- door vervallen van zelve zoo vele dagblad-artike- len, die allerlet soort van verbindtenissen des Aarts- bisschops, met Belgié droomden. De ZAAK ZAL VOOR= TAAN EENE ZUIVERE KERLELUKE ZAAK BLISVEN (1).” Der goeder trouw, meent men zich op die wijze, van eene zoo gewigtige zaak te kunnen afmaken? Meent men, dat het genoeg zij, als men eenen eer- waardigen grijsaard, een Aartsbisschop, een lid van den hoogen adel, openlijk. Minister kan bezwalkt worden, dien van Jeugen en fester! Immers, als de Heer von ALTENSTEIN, toen hij zijnne acte van beschuldigung uitvaardigde, geene onmiskenbare indices wegens de revolutionnaire bekanken des Aartsbisschops in handen had, dan heeft hij toen onwaarheid gesproken, en zich schuldig gemacht aan den hoonendsten Jaster, die ooit tegen eenen godvruchtigen prelaat der Catholijke Kerk, ‘Kan worden aangewend: en dat hij die onmiskenbare indices destijds niet had, zou ook zonder het boven aangehaalde, door de Prussische censuur goedgekeur-de artikel, waaruit zulks stellig kan worden opge-maakt, reeds genoegzaam blijken, uit zijn stilzwijgen, betrekkelijk dat punt, in het zoogenaamde antwoord op de Allocutie. Het was dus slechts een vermoeden, “twelk hij destijds dacht gegrond te wezen; doch dat naderhand gebleken is, geenen grond te hebben; hij erkent thans de volledige onschuld des Aarisbisschops, in dat opzigt. De aantijging was dusvalsch, zi Was daster. En het was niet alleen ons billijk, om op een bloot vermoeden eenen achtingwärten Prezial, zoodanige misdrijven ten laste te leggen; het was ook hoogst onvoorzigtig, zich op onmiskenbare indices te beroepen, die naderhand blijken moesten, hersenschimmen te zijn geweest. Waar-lijk, zoo handelt de schrandere staatsman, de door-Zigtige minister niet, als hij stukken opstelt, die door hunne openbaarheid, door de schrikbarende regte bank der publicke opinie, zullen beoordeeld worden; vooral handelt hij zoo niet, als hij eene acte van beschuldigung schrijft, tegen eenen man, die het voorwerp der algemeene achting is. Welk vertrouwen kan het publik voortaan op de woorden van den minister von Artens Tern Stellen? Al de dagbladartikelen, die de strekking hadden, om de aantijging des ministers te ondersteunen, zijn ge- loochenstraft! Wunne droomerijen, betrekkelijk eene misdadige briefwisseling van den Aartsbisschop van Lwik, en oproer- zuchtige verstandhouding met de Belgische geestelijke heid, zijn ten eenenmale valsch bevonden; het geheele weefsel van onwaarheid en laster is verscheurd, en de Heer von Autenstein heeft de eer der Pruissische regering zoodanig bezwalkt, dat zij niet wel anders, dan door zijne demissie en de herstelling van den Aartsbisschop, op zijnen wettigen zetel, kan worden gered! nity En die man waagt het nog, te antwoorden op de Allocutie des Opperherders, dien men zoo lang gtracht had te misleiden, en zich daarover voor de geheele wereld beklaagt! De wijze, waarop hij zulks doet, zullen wij in eenige volgende artikelen  heben de stukken, die van den aanvang dee zer bejammerenswaardige zaak af, betrekking tot de- zelve hadden, aan onze lezers medegedeeld: wij zul- len, ten einde hen in staat te stellen, om die geheele zaak, grondig te beoordeelen, ook de vroegere stukken, die aanleiding tot den tegenwoordigen twist hebben gegeven, met name, de wet van 1825 betreke kelijk de gemengde huwelijken; de Breve van Pius VIIL, en den brief van den Kardinaal AuBam, ter instructie der Bisschoppen geschreven, achtervolgens, of in een Bijvoegsel mededeelen. *.* Door C. J. BOLAN, Boekhandelärte in Rotterdam, is op den 16 Januar 1838, an der Edel Achte habe Bestümmerung zijner woonplaats veröffentlich, verfolgte in het Nederduitsch: Symbolik, oder darstellung der Dogmatischen Gegensitzze der Katholiken und Protestanten nach ihren éffentlichen Bekentenissen, von Dr. J..A. Méuner, Ordentl. Professor der Katholischen Kacultit in Tiibingen. Vierte verbessere und vermehrte Anfang. Mainz, 1835. Druck und Verlag von Firorian Kuprerre. ** Bij de Kunsthandelaars FRANS BUFFA en ZONEN, Kalverstraat, hoek van de Gapersteegi, N.o 221 te Amsterdam, wordt uitgegeben het welgekend PORTRET van den Hoogwaarden en Welgeboren Heer CORNELIUS LUDOVICUS Baron von Widersloth, Heer van Schalkwiyk, Bisschop van Curium, naar de origineele schilderij van den Heer CH. VAN BEVEREN, geteckend en op staal gegraveerd door den Heer H. W. COUWENBERG, gepensioner door Z. M. den Koning der Wederlanden. ** Bi J. J. ARKESTEYN ren ZOON, Bookhandeläars te *s Bosch, zijn de volgende zer geschikte Werkjes voor de aanstaande VASTE, gedrukt en alom te bekommen: Becker (Gorrer), Zeven Overwegden van het lijden on- zes Heeren Jesus Curistus, of Vaste-Predikatien.. f 0,80, Feinr (Dr. J-), Leerreden over den H. tijd van de Vaste- 0,80. Lucerne (C. G. DE LA), Betrachten over het lijden onzes Heeren Jesus CHRISTUS, Miintine (J. J.), Jesus de Verheerlijker des eenwigen Vaders en Zaligmaker der menschieden. Zeven Redevoeringen, voorge- dragen in den heiligen tijd van de Vaste.... 0,90; Witpr (JozEF), Godvruchtige betrachten in de Vaste of het lijden en sterven van onzen Heer en Zaligmaker Jesus Curistus, naar de vier Evangelisten, verdeeld volgens de ver- tig dagen van de Vaste, en tot stichting der Christelijke huis- geZinnen ewe. ve Ht a eo, te ie Sieh (se epee eee oe Mite hee 0,60. Herrr (J. B.), De grotoid van Jesus in zijn lijden, eene Redevoering over Isaias LUT. 3— 12.... 2. = 0,25. Hofen (Vorst ALEXANDER YAN), Tweetal Leerreden - 0,75. Messina, Het Koek Jonas, een Vaste Exempel in vijf Home- lién, voorgedragen in de R. C. kerk te Bemmel.. - 0,60. — De dood van Jesus en van de zonde, Zes Overwegigen in de Vaste. =. + - - - 1,00. Bevres (H. J.), Meditatién op het lijden onzes Heeren Jr- sus Christus, voor de Vaste. Zes Jaargangen. -- 1,40. Marx (L. F.), Overwegigen over den heiligen tijd van de Vaste. Vier Jaargangen, elk..... © « + 0,80. Saicer (J. M. von), Overdenkingen over het lijden. - 0,30, Alle van de vereischte Kerkelyke Goedkeuring voorzien. i Nummer % ; * i é é 5 17 February 1838. CATHOLISKE NEDERLANDSCHE STEMMEN OVER ‘GODSDIENST, STAAT-, GESCHIED= EN LETTERKUNDE, Als JESUS dit gezegd had, hebbende de oogen ten Hemel opgeheven, zeide Hj: +... Heilige Vader bewahren hen, die Gy my gegeven hebt, in uwen naam; opdat 2 éen tiny gelyk wy. eoeeee En ik bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun awoord in my geloove sullen: opdat xy allen één zyn, gelyk Gy, Vader, in my en ik in U: dat 24 ook in ons mogen een zyn, opdat de wereld geloove, dat Gi my gezonden helt. En ik heb hun de heerlykheid gegeven, die Gy my gegeven hebt: opdat zy rouden één zijn, gelyk wy ook één zyn. Ik in hen en Gy in my, opdat zy volkomenlyk één zyn: en dat de wereld ‘ se wete, dat Gi my gezonden hebdt, Py ited JOANN. XVII. Op dit blad *t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervoled, kan worden ingeteekend aan alle Postkantoren, bij de voornaamste Boekverkoopers in het Rijk, Hetzelve wordt franco met den Post verzonden voor den prijs van f 8-59 in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen moeten geschieden. Alle abonnementen kunnen worden . Oppgegeven aan het Postkantoor te Grave; geene andere dan gefrankeerde Stukken en Brieven sullen door de Redactie worden aangenomen. — Aankondigingen worden tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaat. Voor Belgié kan men abonneren aan het postkantoor te Aniwerpen. LEVENSCHETS Van Mer. Droste zu Viscuerine, o Aartsbisschop van Keulen en zejne beide Broeders. (Naar het Fransch van den Kerw. Heer AXINGER.) Hceaanig ook de afloop zij van den ontstanen wor- Stelstrijd tusschen den koning van Pruissen en den Aartsbisschop van Keu/en, zal de naam des Aartsbis- schops in de geschiedenis gelezen worden, onder de namen dergenen, op welke de Kerk met regt roem dragen mogt. Voortaan kan de gedachte aan hem niet meer gescheiden worden, van die der groote verdedi- gers van de vrijheid der Kerk, tegen de ondernemin- gen der tijdelijke magt; en de nakomelingschap, 7al hem naast Pius VII en den H. Tuomas van Cant re bury plaatsen. Wij ontleenen deze schets uit onde-- scheidene bronnen; vooreerst uit een werkje in 1822, te Landshut uitgegeven, over de merkwaardige man- nen der Duitsche Geestelijkheid ; voorts uit een krach- tig geschreven blad, onder den titel van; Sion, Ze Augsburg witkomende (1) en onderscheidene andere pe- riodieke geschriften. De familie der oude Baronnen van Droste zu Vi- schering, is eene der oudste en beroemdste van den Westphaalschen Adel. Van onheugelijke tijden af, heeft die patriarchale familie, zich de achting van de inwoners der provincie, weten waardig te maken, door de verhevene godsvrucht en edelmoedige liefda- digheid, die haar altoos hebben onderscheiden. Zonder te spreken van diegenen, harer leden, die door hunne diensten, de gunst en de onderscheiding verdienden welke de hoofden van het oude Geermaansche ligechaam hen bewezen hebben, zouden de drie broeders Dros- Te zu Visehering, welke de Kerk onder hare Gees- telijken telt, reeds genoeg zijn, om haren roem te. Vereinigte: De oudste Caspan Maximinid An genaamd, werd den 9 Juli 1770, in het kasteel van Vorhedm, in het bis- dom van Munster geboren; de tweede Frans Otto, werd geboren den 13 September 1771, en de derde, ED (1) Waarvan de ridder Cn, Briicx een onzer geéerde ee respondenten, Redacteur is. R A 5 -~ Oren ; — 54 —_ i ed Cremens Aucust, zag het eerste levenslicht te Munster, den 21 Januari 1773. Hunne ouders, door eene verlichte godsvracht geleid, hielden zelven, zich met hunne eerste opvoeding onledig. De drie broeders; ontvingen van hunne oaders de elementaire lessen, die hen in de openbare scholen moesten voorbereiden. Het collegie te Munster, onder het onmiddellijk toes zigt van den Prins-Bisschop dier stad geplaatst, genoot destijds, zoowel als thans eenen verdienden roem. De Heer Droste zu Vischering, plaatste zijne zonen in hetzelve en deze maakten er, gedurende den geheelen loop hunner studien, de schitterendste vorderingen. Na den afloop hunner k lasse, dass vader, die de gelukkige hoedanigheden weltke zij ge- toond hadden, wilde ontwikkelen, hem, onder de lei- ding van eenen wijzen en kundigen gids, den Fleer Karerxamp, die naderhand, hoogleeraar der godge- leerdheid te Munster werd, eene reis door Duitsch- land, Zwitserland, IJtalié en Sicilié, ondernemen. Door. de lessen en de ondervinding van allerlei soart,. welke zij op die reize hadden bekomen, en door de talrijke betrekkingen met de bercemdste mannen der Janden, die zij hadden bezocht, werden de drie jonge reizigers bij uitstek ervaren, en reeds. merkwaardig, door de onderscheidende manieren en de waardige vast- heid van karakter, die hen sedert hebben gekenmerkt. In hun vaderland teruggekeerd zijnde, bestoten de Heeren Droste zu Vischering, den geestelijken staat te omhelzen en bereidden zich met alle zorgvuldigheid voor, tot het ontvangen der heilige orden. Reeds was de oudste. Caspan Maximiniaan, in den oderdom van 9 jaren benoemd geworden, tot Proost der cathedrale kerk van Minden, dezelfde stad, alwaar zijn broeder Ciemens August, thans gevangen gehouden wordt. Die louter honoraire benoeming werd naderhand ge- volgd door zijae benoeming tot Kanunnik der kerk vaa Munster, tiet Priesterschap op den 13°Julij 1793 te Rheina, ontvangen hebbende, werd hij een jaar later tot Suffragaan- Bisschop van Munster benoemd, en in het begin des jaars 1795, te Rome gepreconiseerd, met den titel van Bisschop van Jéricho. Den 19 December 1825, werd Mgr. Caspar Maximiniaan, op den zetel van Munster geplaatst, dien hij tegenwörde dig nog bekleed. Als Suffragaan van Munster, was die Prelaat, tee genwoordig in het concilie, hetwelk door Naroneon in 1811, te Pargs bijeengeroep En was. In de zesde zit- ting, gehouden den 26 Juni, was Mgr. Droste zu Vischering, de eerste, om de vrijheid van den Opper- herder Pius VII, te reclameren. Men bediscussieerde het adres, ’t welk den keizer zou aangeboden worden en waarin geene melding van de geyangenhouding van den Paus werd gemaakt: » Ik zie niet, zeide de jon- ge Prelaat, dat er in dat adres gesproken wordt, over het gewigtigste punt en waarmede het concilie deszelfs werkzaamheden had belooren te beginnen. "Ik meen dat het de pligt der Bisschoppen is, om gebruik te maken van het-plegtige gehör, 't welk & M. de keizer, genegen schijnt te zijn, aan de PE eA hg erm i SN: Prelaten te verleenen, en dat waarschijnlijk het ees nige zijo zal, het welk hen zal toegestaan worden, om den souverein op eene uitdrukkelijke wijze enzen H. Vader den Paus, ij omene en gehee-le vrijheid toe te staan. Als wij van die audientie geen gebruik maken, om dien stap te doen, zal zich waarschijnlijk nooit weder eene zoo gunstige gelegenheid opdoen (1).” Er was: inderdaad moed noodig, tot zulk een voor. Stel in zulke omstandigheden. De man die hetzelve doen durfde, was den naam niet onwaardig van hem, die weerstand heeft geboden, aan de verleidiogen en bedreigingen des Pruissischen Monarchs, ten einde de zak. der geregtigheid te verdedigen. Frans Otro Droste zu Vischering, de tweede der drie broeders, werd in 1789 tot kanunnik te Munster benoemd. Ged urende zijn verblijf te Rome ontving hij  eene capiulaire prebende en bekwam de Priester-wijding op den 14 Mei 1798 van de hand zijns oudsten — broeders. Van toenaf tot 1827, was zijn leven dat van en vervollenen ijvervollenen en zedigen priester, en verdeeld tusschen de studien: en zijne kerkelijke verrigten. Den 9 April van 1827, werd hij tot Bisschop van Calamata gewijd en tot Deken van het Munstersche kapitel en tot” Suffragaan van zijnen broeder Caspar Maximilian benoemd. In die nieuwe: waardigheid, en ondanks de ontelbare bezigheden der administratie, vond hij nog oogenblikken om het woord--Gods aan het volk te verkondigen. Het gelöst, dat op zijn gelegen schitterde: en zijne woorden bezielde, de‘ zalving zijner {predicatien en de liefdadigheid, waarvan hij dagelijks -talrijke blijken gaf, lokten bestendig de menigte naar zijne predicatien. Zijne administrativen haben het vroegtijdig in betrekking gesteld met intr de beroemde graaf Freperix Lroponp von ‘Sto dienaangaande in de opdragt van zijn werk: Leben des heilzen VINCENTIUS von PAULA, enz.: » Der in einer. Vergarem= Jung von hundert Kirchenhauptern Cardinilen, Erzbischéfen und Bischéfen, wiewohl er keiner Kirche vorstand, des Bey- spiel heldenmiitiger kiihnheit gab, des mit Banden drohenden tyrannen nicht achtete, weil die wahrheit ihn frey machte und er nur Gott fürchtet, daher auf befreyung des gefangnen hei- ligen Vaters drang, und anlasz gab “ur vereitlung der arg- listigen anschlige des Afterkaisers gegen die Kirche Gottes. Welk eene vereerende getuigenis, uit den mond yan eenen man, als wijlen de Graaf von Srouneac was! Daar de geschiedenis van het zoogenaamde Concilie van Pa- rys, hier te lande weinig bekend is, zullen wij er, bij de eer- ste voegzame gelegenheid, onze landgenooten mede bekend maken; hetzij in dit Blad, hetzij in den Godsdienstvriend, ED. LAAN, Wien LBERG, zegt de mannen des gezangs wier heilooze oogmerken jes gens de Kerk, hij sprengt doorgrond had. Hoewel hij ‘zich van den aanvang af, zeer ijverig voor de zaak der | _Kerk getoond had en weinig genegen scheen voor de _tansactien, die het gouvernement aan de bisschoppen van de Rhtjn-provincien voorstelde, aarzelde de ko- ‘Ding van Pruissen niet, om hem, na het overlijden van den graaf SpirceL, tot Aartsbisschop van Keulen te benoemen. Men weet thangs, wat het Pruissisch gouvernement van die gunst verwachtte, maar het be- droog zich in zijne vooruitzigten: hij, wiens conscien- tie men dacht te kunnen koopen, en wiens tong men meende te kunnen boeijen, toonde zich, nadat hij aan den vrede alles had opgeofferd wat bestaanbar was met het geloof, geheel onafhankelijk en standvastiz, ten dage des gevaars. ~ Het verheven karakter ’t welk Mgr. Cuemens Au- cust Droste zu Vischering heeft aan den dag ge- legd, sedert dat hij op den zetel van Keu/en Is verheren geworden, had zich reeds in een vroeger tijd-vak doen kennen, weshalve het van belang is daaropterug te komen, ten einde des te beter de gelijkma-tigheid van het geheele gedrag des prelaats te doen kennen. Hij was slechts sedert acht jaren priester, toen de overwinningen van Napo Leon een einde maakten aan het Germaansche keizerrijk (1806). Die gebeurtenis had, zoo als. men weet, de secularisadie van al de geestelijke yorstendommen ten gevolge, en ook het bisdom van Munster verloor zijne onafhankelijkheid. De administratie van hetzelve werd toevertrouwd aan den heer Von Furs-Premier, Vicar-General en onder minister van den Prins-Bisschop. Maar de heer Von Furs-Premier was niet in staat om dat groote bisdom te besturen. Hij gevoelde zulks, en een zijner eerste zorgen was, om gezamenlijk met de leden van het kapittel eenen Administrator te benoemen, die geschikt was om den last, waarvan hij zich ontdoen wilde, op te nemen. Aan mededingers ontbrak het niet; doch het ijverig- ste en beste deel des kapittels bragt een besluit te weeg,y waarjan bepaald werd, dat men, uit hoofde der moeijelijke omstandigheden, waarin men zich bevond, niemand verkiezen zou die niet bekend was, door zijne zuivere principes, door de uitgebreidheid zijner kund- digheden en vooral door de standvastigheid van zijn karakter. Van toen af waren de kanunniken eenstems mig en de baron CLewens August Droste zu Vischee _ring, werd met eenparige stemmen benoemd. Hij was de jongste van het kapittel en naauwelijks dertig ja- ren oud; maar he Gevoelen zijner ambtgenooten plaatste hem toen reeds. aan het hoofd der geheele Munstersche geestelijkheid. Cuiemens Aucust beantwoordde volkomen in dien nieawen en moeijelijken toestand aan de verwachten die men van hem had opgevat. Hij nam de spoedige en nadrukkelijke maatregelen, die noodig waren om de ongeregeldheden die in het bisdom ontstaan waren te stuiten. Zijne eerste onderneming was de herstelling van het seminarie. Hij gaf het beheer daarvan aan den eerbiedwaardigen OvernerG, die allerwege zoo bekend is door zijnen onvermoeiden ijver voor het onderwijs der jeugd en door zijne hartelijke vriendschap met den graat von Sronperg en de prinses Ganitzin. Die waardige geestelijke wist in weinig tijds de discipline in het hem toevertouwde gesticht te herstellen en in de jeugdige kweekelingen des Heiligdoms de liefde tot de studie en tot de godsvrncht aan te kweeken. Het oude kapittel van Munster in 1812 ontbonden geworden en door een nieuw kapittel vervangen zijnde werd Ciemens Avueustr genoodzaakt zich te verwijderen en de administratien over te geven aan den graaf Spreceni, die Naponeon, op Aanbeveling van den bron Lovuis, gelijktijdig tot bisschop had benoemd, en die niet schroomde, als zoodanig alle verrigten uit te oefenen. De radicale nulliteit dier benoeming, die gedaan was, krachtens een concordaat, ‘t welk enkel in Hrankriyk geldig was en waartegen de algemeene opperherder had geprotesteerd, bekommerde dien praat niet, die door zijn gebracht werde, die door zijn gevoelens tot de gelehrten school behoorde en die, van toen af, die jammervolle zwakheid blijken liet, die later zijn gefragte kapitel entbonden en Cremens August Droste zu Vischering, werde op nieuw in hetzelve geretteten en tot capitulairen Vicaris-General benoemd. Van dat oogenblik af begon de worstelstrijd, dien hij sedert dien tijd niet opgehouden heeft tegen de sluwe Pruissische politiek te voeren. De koning van Preissen, onder wiens gebied ool Westphalen gekommen was, stelde in 1816 te Munster een gemengd consistorie aan, dat belast was met de administratie van den eeredienst en het openbaar on- derwijs ia die provincie. Kort daarna, regelde een koninklijk bevel de adtributien van hetzelve. Dat bevel behelsde een koninklijk bevel de adtributien van hetzelve. Dat bevel behelsde een menigte van bepalingen, die onbe-staanbaar waren, met de leer en discipline der kerk, en zoodanig ontworpen, dat ze hoogst noodlottig wa- ren, voor het behoud van beiden. De Heer Droste zu Vischering ordeelde het zijnen pligt te zijn tegen dusdanige maatregelen te protesteeren; en tijdens het congres van Aken, deed hij aan den koning en aan den kanselier des rijks eene Memorie ter hand stel- Jen, die in eerbiedige maar krachtige bewoordingen was opgesteld, waarin hij de aanslagen van het consisto- riaal bevel op de vrijheid en de regten der kerk aan- wees, en den wensch aller Catholijken der provincie Westphalen uitdrukte naar eene spoedige intrekking dier heillooze bepalingen. Toen men later, als wet van het koningrijk de ver Karing van 1803, betrekkelijk de gemengde huwelij- ken, wilde invoeren; toen het gouvernement de unt- versiteit van Bonn oprigtte; toen de leerstoel te Munster was opengevallen, wilde het gouvernement daar in voorzien op eene wijze, die noodlottig was voor de gezonde leer, met éen woord, in alle omstandighe- den, waarin het geloof gevaar liep, verhief Cremens Aveust edelmoedig zijne stem, en streed onbeschroomd voor de waarheid en voor de geregtigheid. De ledigstände zetel van Munster werd eindelijk vervuld; Pius VII plaatste op dien zetel, den voor-maligen Prins-Bisschop van Corvey, die er den 7 Juli des jaars 1821 bezit vannam; doch weldra over-tuigde het gevoel van zijn onvermogen dien Prelaat, van de onmogelijkheid, waarin hij verkeerde, om zelf eene uitgebreide diocese te besturen. De verdrietelijkheden, die zijn eerste verrigten hem vere ooorzaakten, stortte hem in een zoo diepe droefgees-tigheid, dat hij in de maand October van hetzelfde jaar Munster verliet, en zijn dagen in een ander Jand ging eindigen. Er werd toen een pro-Vicarius benoemd, om de zaken van het Bisdom te besturen. De Heer Droste zu Visehering, die er zich reeds van verwijderd had, zonderde zich meer en meer van de wereld af, en gaf zich geheel en al over aan de verrigtenen zijn er bediening, aan het gebed en aan de studie. Toen werd het Clementijnsche hospicium, *t welk hij zelf had gefandeerd, die eenzaamheid, die hij tot zijn verblijf koos. Daar Bragt hij in de uitoe-fening van allerlei liefdewerken den tijd door, die sedert het tijdstip, waarop hij het beheer der diocese van Munster verlaten had, en dat, waarop hij het beheer der diocese van Munstersche kapitel benoemd werd, verliep, in stille rust door. Hij bleef acht jaren zijnne nieuwe bediening uitoefen, zich op de werkzaamheden der administratie en op het prediken tevens toeleggende. De Prussian politiek, waarmede hij vroeger reeds zoo veel had te strijden gehad, vond hem andermaal op haren weg, altoos even waakzaam en even onverzettelijk als voorheen. Men weet, om welke reden het gouvernement het gouvernement het, ondanks dien krachtigen en aanhoudenden weers stand, in 1835 tot den Aartsbisschoppelijk zetel van Keulen riep, die door het’ overlijden van den graaf Spiecel vacant geworden was. Op den 1sten December 1835 verkoren, en op den 1st¢n February 1836 te Rome gepreconiseerd zijnnde, nam Cremens Aueust in de maand Mei van hetzelfde jaar bezit van zijn Aartsbisschisdom. Zijn gedrag op den primatialen zetel van Keulen was zoodanig als hetzelve altoos was geweest, een voudig, waardig en standvastig. Zijn voorzaat graaf Spiecel, von Desenberg, had bij zijn testament al het huisraad, waarmede hij het Aartsbisschpelijk paleis had verrijkt, aan zijnnen opvol Gegenstand. Toen Mgr. Cuemens Avueust hetze vere betrokken had, deed hij al de voorwerpen van weeldé wegnemen, en be- hield, tot zijn gebruik, enkel de meest gewone, en onvermijdelijke meubelen. Twee zaken hielen het voornamelijk bezig: het Hermesianismus en de gemengde huwelijken. Betrekkelijk het eerste punt, ijverde hij voor het stiptelijk naleven der Breve van Gregonis XVI, houdende ver- oordeeling der leer van Hermes. Hij vaardigde diens- volgens in 1837 eene verklaring van 18 artikelenuit, welker onderteekening hij yan alle nieuwe wijdelingen en van allen, die de priesterlijke bediening wenschten te erlangen, vorderde. De lessen der Professoren in de godgeleerdheid te Bonn werden mede verboden, met uitzondering der Jessen van twee Hoogleeraren, wier gehechteid aan de gezonde leer bekend was. — Hoedanig hij de zaak der gemengde huwelijken be-. Schouwde, en al de opofferingen, waartoe hij besloot, om de wetten der kerk met de eischen des gouverne- ments overreen te brengen, en met welken edelen moed hij weerstand bood, toen het tijdelijk gezag die eischen overdreef; dit alles is algemeen bekend, Om dat verheven moed-betoon is de edelmoedige belijder in de banden. In de maand September jl. was zijn toestand zeer ontrustend geworden, het gouvernement had sterke be- dreigingen laten hooren en alles sidderde rondom den Prelaat; bij alleen was onbevresd. Acht dagen voor de laatste wijding, vergaderde hij de kweekelingen, die zich tot het Priesterschap voorbereiden en exami neerde hen met buitengewone zorgvuldigheid. Den 22 October daaraanvolgende officieerde de Prelaat bij de plegtige processie van het duizendjarig jubelfeest der H. Ursuna, patronesse vau Aeulen: dit was de Jaatste openbare plegtigheid, bij welke hij tegenwör- dig was, voor zijne gevangenschap. floewel uit eene rijke familie gesproten, en eer- tijds zelf een groot ver Mogen bezeten heibende, heeft Mer. Ciuemens August altoos voorbeeldig, eenvondig en matig geleefd; zijn meestal tot liefdadigé en godvruchtige stichtingen aangewend. Die Prelaat is een dier mannen, die grondig bekenden zijn met de dwalingen en behoeften dezer eeuw. Nie- mand vooral heeft de godsdienstige kwaal van Duitsch- land beter gegrepen; ook heeft hij onophoudelijk pogingen blijven aanwenden, om den Priestergeest, bij de Germaansche geestelijkheid, op te wekken en haar aan de wijSgeerige droomerijen te ontrukken, tot wel- ke zij zich zoo dikwijls laat vervoeren. Ook heeft hij boven anderen de bekwaamheid, om de oogmerken van het burgerlijk gezag tegen de godsdienstvrijheid te doorgronden en deszelfs overweldigings-ontwerpen te verijdelen. Het was den koning van Pruissen niet onbekend, en daarom omringden diens Ministers hem aanvankelijk met zoo vele verleidingsmiddelen, die nader- hand in bedreigingen veranderden. Maar aanlok- selen en bedreigingen vonden hem onbewegelijk. De drie broeders Droste zu Vischering, hebben zich niet alleen onderscheiden, als bekwame administra- tors en godvruchtige Priesters; de Catholijke let- terkunde is hen ook onderscheiden. idene polemieke en god-vruchtige werken verschuldig, die door krachtige logica uitmunten. De oudste Caspar Maximin, heeft in 1796 ‘een endende aanga de eerste Communie, eene navolging van het Fransche werk van den Abt Regnaunr uitgegeven en met eene voorrede verrijkt. De tweede, Frans Orro, is schrijver van twee merkwaardige werken over de betrekkingen der Kerk met den staat, het eene te Leipzig, in den Politie. Den Indicateur van Avam Muuver, en het andere te Munster in 1817 uitgegeven. Van Cuemens Aucust, Aartsbisschop van Keulen, heben wijde de volgende werkjes. Over de Godsdiensturijheid der Catholgken, Munster 1817; 2.0 Over de waarheid en wijsheid der Kerk Frankfort 1818; 3.° Verslag eener proeve van ver. Zorging der zieken wan het gasthuis te Munster, Dusseldorf 1819; 4° Over de associatien der zusters van liefde, Munster 1833; 5.9 Proeve tot het gemakkelijker maken van het Inwendig Gebed, Munster 1833 (1). In de beide eerste werkjes, even als in die van Frans Orro, erkent men op elken regel, de edele moedige pogingen, dier edeldenkende mannen, die door niets konden tegengehouden, noch bang gemaakt worden in de verdediging, der regten van den heiligen Godsdienst; overal ziet men hen met kracht strijden, tegen de verderfelijke leerstellingen onzer eeuw overal strekken zij de strenge lijn, die niet kan over- schreden. worden, zonder zich schuldig te maken an verraad jegens de gezonde leer in die geschriften, even als in het gedrag belijden zij de onveranderlijke leer van Curistus: Geeft aan God, wat aan God en aan Cesar wat aan Cesar toekomt. VON ALTENSTEINS ANTWOORD OF DE ALLOCUTIE DES H. VADERS. Eerste ARTIKELE Met gespannen verwachting zag Huropa het antwo VON ALTENSTEINS ANTWOORD OF DE ALLOCUTIE DES H. VADERS. Eerste ARTIKELE Met gespannen verwachting zag Huropa het antwo VON ALTENSTEINS ANTWOORD OF DE ALLOCUTIE DES H. VADERS. ord van het Pruissisch ministerie, op de allocutie des H. Vaders te gemoet. Sommigen hoopten, dat het cabi- net van Berlin deszelfs misslag zou inzien en her- stellen; dat het op eene loyale wijze, de regten der Catholijke Kerk, die ouder zijn dan de Prussische monarchie, eerbiedigen zou. Wij, voor ons, die, sedert vele jaren den gang der zaken in Prussen, met oplettendheid hebben nagegaan, konden die hoop niet koesteren, en het stuk door den minister von ALTENSTEIN, san den opper-president van de Rhijn- Provincien gezonden, bewijst ook, dat die hoop ijdel was. Men vraagt niet, wat regt zij; men wil door- drijven wat men op eene onreguardige wijze begonnen heeft; men wil eene afhankelijke, zich, in leer en discipline, naar de oogmerken eener Protestantsche regering plooijende, Catholijke Kerk; men wil, dat haar Apostolisch Opperhoofd aan hare langzame ver- nietiging in Prussen, zal medewerken; dat is: men will het onmogelijke! Het Prussisch ministerie, le- vert een nieuw bewijs op voor de treurige waarheid, die in onzen leeftijd reeds zoo menigmaal gebleken is: dat de zo Gegenstande staatkunde, blind is voor de (1) Ein Versuch sur Erleichterung des innern gebleths, waar- yan een uittreksel is medegedeeld in den Godsdienstvriend yoor Februarij 1838, XL, Deel, bladz, 71, geschiedenis der eeuwen, doof, voor de lessen der ondervinding, en halsstarrig in haar opzet, om den Almagtige de wet voor te schriven, en zijne onfeil- bare beloften te verijdelen, door materiele kracht. In den angren van zijn stuk toont de heer von ALTENSTEIN zich verwendet en verwacht dezelfde verwendering, bij den opper- president, over den spreken, waarmede de H. Vader de wederregelijk daad van het Pruissisch gouvernement, ten opzigte van den Aartsbisschop van Keulen, heeft afgekurd en veroor- deeld. Hij verwondert zich, dat de H. Vader, door bijzondere berigten ingelicht, heeft durven spreken, zonder eenige tereglwizing of bevestiging aftewachten uit de eenige bron, waaruit het ware licht zich kon verspreiden. Waarlijk, het moet bij alle verstandigen verwondes ring baren, dat de heer von ALTENSTEIN, zich hier- over heeft kunnen verwonderen, of altans verwendering heeft kunnen voorwenden. [Here kwamen noch nitleggingen, noch teregtwijzingen, noch officiele me- dedeclingen, noch verslagen van een al te buigzaam kapittel te pas: de gewelddadige wegvoering van den Aartsbisschop van zijnnen wettigen zetel,. was een factum, dat te Rome volledig bekend was, toen de H. Vader zijne allocutie uits Prak; het was een feit, waar-bij alle regten, zoowel die der Catholik Kerk, wier handhaving aan den H. Vader, als haar Apostolisch Opperhoofd is toevertrouwd, als die der gewaarborgde Godsdienstvrijheid en des episcopaats in het bijzon-der, waren geschonden geworden, zonder den geringsten regtsvorm in acht te nemen, zonder zich te sto-ren aan de regelen van geregtigheid en welvoegelijk-heid, die bij alle beschaafde natien aangenomen zijn. Was er meer noodig om het Opperhoofd der Kerk die zelf, in den personen en in de regten eens Bischops, die met hem in gemeenschap, en onder de bescherming van zijn Apostolisch Oppergezag geplaatst is, was gehoond geworden, regt te geworden, om open lik te protesteren? Te vergeefs laat do heer von At- TENSTEIN zijne groote minachting blijken voor de bij- zondere berigten en dagbladen: waarlijk zoo iets past hem niet. Gewis, er zijn dagbladen, die uit onzuivere bronnen putten; het zijn dezulken, bijv., wier artikee len door dommen haat, verachtelijk eigenbelang, of laffe vrees gedicteerd worden, zoo als velen derzulken, die in Pruissen en elders, het gedrag van het Pruissisch ministerie verdedigen of zelfs toejuichen. Er zijn byzondere berigten en verhalten die geene meer dere waarde hebben; bijv. die, welke een despotieke minister aan eenigegrijsaards beveelt te schrijven, nadat hij hen door allerlei bedreigingen, schrik heeft aangejaagd, en waarin de meestbekende daadzaken, in een bedrieglijk licht worden gepl Ausst. De heer von ALTENSTEIN met onderscheidene soortgelijke bijzondere berigten, viel onbekend zijn; hij moet beter, dan iemand anders, weten, waar de onzuivere bron is, van welke hij spreekt; maar het is tevens an de geheele wereld bekend, dat er ook verdienstes lijke, naauwgezette waarheidlievende dagbladen en zeer getrouwe bezondere berigten zijn; op, welke men kan staat maken, omdat ze gegeven worden, door welonderigte personen, die de waarheid en de geregtigheid beminnen. Nu, uit zulke dagbladen, en uit zulke bijzondere berigten, wist men te Rome met zekerheid, wat te Keulen gebeurd was. Moest men er niet an gelöd hebben? Dat men hegene, wat ze verhaald hebben, logenstraffe..... Maar dit zal de heer von ALTENSTEIN niet ondernemen; want men kan de alom gekende waarheid, en de getuigenis van een geheel volk niet logenstraffen. Doch waarom zegt hij dan er zich over te verwonderen, dat de Opperherder dezelve als zeker heeft aangenomen, en op grond der- zelye met nadruk en waardigheid, tegen het gedrag der Pruissische regierd. De heer von ALTENSTEIN zou de verbolgenheid des H. Slagen van het Kapitel afwachtte? Als hij, door de vertrouwelyke, dat is, byzondere berigien, uit de zuivere bron, des Heeren von ALTENSTEIN voortkomende van alles onderrigt was, wat had hij dan meer noodig # Doch neen: het Hof van Rome was niet onderrigt; neen het kon. de gevangennemem des Aartsbisschops van AKeulen niet verwachten; neen, het kon niet weten, dat het Pruissisch gouvernement tot dat uiterste zou overgaan.. Wij zijn het niet, die het gezegde van den Heer von ALTENSTEIN weerspreken; ’t is de Opferherder, de algemeene Vader der Christenheid, die zulks doet; want hij verklaart hetzelve valsch in zijnne allocutie van den 10 December. Wij zullen hier de eigene woorden der allocutie aanvoeren, opdat er niets an de verpletterende kracht der logenstrafling ontbreke: “ Hieruit kunt gij begrijpen, Eerwaarde Broeder, dat wij in deze gewigtige zaak niets hebben ver. zuimd. Intusschen (wy zeggen het met droefheid en doordrongen van diepe smart), werd, ZONDER DAT WIJ HET WISTEN En terwyl wif een antwoord hoopten te ontvangen, overeenkomstig onze recla; matien en verklaringen, aan den Aartsbisschop van Keulen gelast, die uitlegging te volgen, die wij be-trekkelijk de gemengde huwelijken verwierpen, of zijne Bisschoppelijke bediening neder te leggen, met de erkende bedoeling, om hem van zijne Herderlijke jurisdictie te berooven, zoo hij niet gehoorzaamde. Zonder een oogenblik te wankelen, weerstond hij, zoo als hij doen moest; en de zaken kwamen zoo ver, als wij u hiervoren, met een soort van af- schrik, hebben bekend gemacht.” De zaak kan niet stelliger worden uitgedrukt. En die plegtige verklaring gaat uit van den Apostolischen Stoel! Het isdle Plaatsbekleeder van Jesus Curistus og aarde, die dezelve aan de geheele wereld bekend maakt! Tasschen de twee tegenstrijdige verklaringen, die van den Opperherder en die van den Minister von ALTENSTEIN, aarzelen wij niet te kiezen en die des algemeenen Vaders als gelöwortige te beschouwen. En om zolks te doen, behoeft men niet Catholijk te wezen, het is genoeg, opregt te zijn en gezond verstand te bezitten, om te begrijpen, dat het zigtbare Opperhoofd der Kerk, over een zoo gewigtige zaak sprekende, niet ligtzinnig noch vermetel gesproken heeft. Maar, wat des noods zou kunnen doen blijken, dat de misvatting voorzien en berekend was, wordt in het stuk van den Heer von ALTENSTEIN Zele aangetroffen; hij zeget, dat het Hof van Rome, wel is waar, vertrouwelijk, maar niet te min, Zeer stellig, in de maand Junij en dus vooraf van de zaak was onderrigt geworden; en zuks langen weg waaraan hetzelve Hof onbepaald vertrouwen moest schenken. Wat beteekenen die onbe-stemde woorden, wier ware zin door niemand kan begrepen worden, bij de zoo duidelijke en stellige verklaring van den Apostolischen Stoel? En al veronder Stelt men, dat werkelijk eenige vertrouwelijke mede-deelingen, aan het een of ander lid van het Romein-Bche Hof zijn gedaan geworden, dan blijft nog de w@escve © eweese vee vee vraag: Sedert"wanneer moesten die mededeelingen als officiel worden beschouwd? Te vergeefs tracht de Heer von AutensteIn, het Prüssisch Gouvernement te ontschuldigen, betrekkelijk het verwijt, in de allocutie voorkomende, dat het zelve eenen zoo wederregtelijken stap heeft gedaan, als de vervoering van den Aartsbisschop van Keulen wezenlijk is, z onder daarvan vooraf den hei-ligen Stoel te verwittigen. Hij erkent dat gelijktijdig met de ministeriele Instructien aan den Heer von Bo-DELSCHWING gezonden, de destijds te Rome resideren-de Zaakgelastigde, bevel ontving, om den Apostolischen Stoel onverwijld van het besluit des konings kennis te gven. Vroeger, zegt hij, kon zulks niet geschieden, omdat de dcfinitieve vaststelling van het honinklyk besluit eerst kort te voren had plaats gehad. Leeft de minister von ALTeNsTEIN kunnen gelooven, dat de reeds bekende en openbaar gemaakte feiten, niet lnide, tegen deze erbarmelijke verschooning, bij alle verstandigen zouden getuigen? Het is waar de aan- slag tegen den Aartsbisschop, werd eerst op-den 20 November voltrokken , en men had vif dagen te vo- ren aan den Zaakgelastigde te Rome geschreven, om er hem kennis van te geven, Maar den 24 October, had de Minister den Aartsbisschop reeds bedreigd, dat de Aartsbisschop onmiddellijk van de uitcefening zijner Bisschoppelijke bedieningen zou worden beroofd. Hij verklaarde in die depéche, dat hij dit schreef ten ge- volge eener Kabinets-Orde van-den 17 October? Er is dus eene geheele maand verloopen, tusschen het vast- gestelde voornemen, om den Aartsbisschop te doen ar- resteren en den dag, op welken, zoo men den Mi- nister gelooven moet, de Pruissische Zaakgelastigde te Rome, daarvan is verwittigd geworden; en hij schroomt niet te zeggen, dat het onmogelijk ware dit vroeger te doen, te weten voor den 15 November! Von ALTENSTEIN zegt, dat het onmogelijk ware, het Hof van Rome vroeger te verwittigen, omda? de de- finitieve vaststelling van het koninklyk besluit eerst hort te voren had plaats gehad. Maar, wie heeft dan dat besluit. genomen? Is het niet altoos de Pruis- sische Regering? En de Eleer von Anrens7rin beroept zich dus, tot verschooning van eenen misslag, op den misslag zelve! Inderdaad, het schijnt dat die man geenerlei acht slaat, op hetgene, wat hij zelf zegt en beweert; men zou bijna moeten. gelooven’,. dat hij reeds is overgegeven aan die verdwazing en verblinding, die meermalen de zigtbare straf, der vervolgers geweest zijn. ‘De H. Vader bevestigt in zijnne allocutie dat de Pruissische zaakgelastigde hem op 1 December. bekend | maakte, als binnen hort zuilende plaats hebien, of op hetzelfide oogenblik plaats hebbende, wat reede op den een en twintigsien dag dervorige maand volbragt was geworden. Wan wat zegt de minister hierop? Niets is klugtiger, dan de opheldering welke hij hier waant te geven. Wij erkent eerst dat de zaakgelastigde de de- péche van 15 November, dat is de stellige tijding der definitief vastgestelde gavangenneming des Aartsbis- schops en-die onmiddelii;k daarop te weten den twintig- sten dier maand, zou plaats hebben, en dat hij niet verzuimd heeft, den H Stoel getrouwelyk daarvan te verwiltigen. Toen eenige dagen later reeds den 4 » December bijzondere brieven en openbare dagbladen » te ome verspreidden dat de maatregel waarvan de » vaststelling door den koninklijken zaakgelastigde » bekend gemaakt was, werkelijk zijne uitvoering er- » langd had, was die zaakgelastigde nog niet in staat » de eigen Likke toedragt in het ware licht te stellen, en > onwaarheden te bestrijden, gelijk die, dat de Aarts » bisschop met grött vertoon van militaire magt uit » zijnen zetel verdreven was.” Men verliest zich in die aaneenschakling van onbe- hendige uitvlugten en tegenstrijdigheden. Ja de zaak- gelastigde verwittigde vertrouwelijk den Apostolischen - Stoel; doch waarvan? Van eenen eenvoudigen vastge- stelden maatregel, die ten uitvoer zou worden gelegd, terwijl hij weten moest, en uit zijne depéches wist, dat de uitvoering den 20 November reeds had plaats gehad. De heer von AuTensTeIN bevestigt alzoo wat de H. Vader heeft gezegd; hij erkent derhalve de onwaardige wijze, waarop het Pruissisch ministerie, in dezen, den Apostolischen Stoel heeft behandel. Maar, hoe! als de dagbladen die de gevangennemem des Aartsbisschops met de voornaamste bijzonderheden, welke daarbj plaats hadden, bekend maakten, reeds op den 4 December die tijding konden verspreiden, wie zalmen dan kunnen doen geloven, dat het Praisis schmier ministerie dat berigt niet nog vroeger had kunnen geven, door het sprengen middel van eenen kabie nets-courrier? De zaak was wezenlijk wel de moeite waardig. Wat de reden van het stilzwijgen van den gaakgelastigde betreft, uithofde zijner onbekendheid met de bijkomende bijzonderheden, behoven wij naau-welijks iets te zeggen. De geheele Europische diplomatie zal ongeiwijfeld de schouders ophalen over eenen Staatsman. die het ontbreken van behoorlijke mededelingen aan een vreemd Hof, betrekkelijk eene gewigtige zaak, waarbij dat Hof het grootste belang had, tracht te ontschuldigen, door de jammerlijke uitviugt, dat zijn zaakgelastigde niet wist of er een groot of gering verloon van militaire magi by had plaats gehad . Von ALTENSTEIN bewegt, in strijd met de aliceutié dat de weerstand van den Aartsbisschop betrekkelijk de gemengde huwelijken, niet de eenige reden zijner gevangenneming is geweest en hij herinnert daar bij, an de Hermesiaansche zaak. — Neen, het is waar, die reden was niet de eenigste in het doel des gouvernements; "t welk eenen Bisschop, die hetzelve belemmerde, omdat hij zijne conscientie niet plöjen liet, wat het ook kosten mogt, verwijderen wilde, maar evenwel bewijzen de ministeriele stukken, dat men geene andere redenen heeft aangevcerd, voor de gepere geweldenarijen, dan den weerstand des Aartsbisschops, ten opzigte van de uitvoering der over-eenhomst en instructie, betrekkelijk de gemengde hu-welijken. Men spreekt nog van het hermesianismus! maar had het gouvernement zelf niet zoowel als de Aartsbisschop, ‘de onderwerping aan de Breve van veroordeeling gevorderd? Had daarenboven, de minister von ALTENSTEIN zelf niet aan den Aartsbisschop gesch. reven onder dagteekening van 24 October 1837: ‘Als gij toeft te beloven, van voortaan de gezegde instructie te willen doen uitvoeren (die van den graaf SPIEGEL, overeenkomstig de artikelen van Coblentz) (1), zal men niet in gebreke blijven, van op staanden voet maatregelen te nemen, die tot onmiddellijk gevolg zullen hebben w de uitoefening » uwer bisschoppelijke bedieningen te beletten.” Dit bewijst immers de volledige waarheid van hetgene de H. Vader heeft gezegd; terwijl de minister von AL- TENSTEIN, door zijnne eigene woorden, wordt gelo- genstraft. Niets is duidelijker: als de Aartsbisschop de instructie van zijnnen voorzaat had willen uitvoeren, zou hij niet van zijnen zijn gerukt geworden. Doch die instructie had enkel betrekking tot de gemengde huwelijken, en de gevangenneming des Aartsbisschops had plaats, onmiddellijk nadat hij geweigerd had, zich naar dezelve te schikken. De Paus kon dus met waarheid zeggen, dat de geweldenarijen van 20 November, geene andere drangreden hadden, dan het moedige gedrag des Prelaats, in de zaak der gee mengde huwelijken. Nooit heeft het bedrog zich zel-vervs ewvervs beter tegengesproken, dan hier door den mond van VON ALTENSTEIN. VERBOD TEGEN ALLE GENOOTSCHAPPEN IN PRUISSEN. De Prüssische Staats-Zeitung deelt eene niet ge-motiveerde koninklijke ordonnantie mede, gedagteekend 7 Januarij, en onderteekend door de ministers von AuTensTEIN, von Kamptz, Mueaner en von Rocnow, waarran wij hier de hoofdbepalingen opgeven: Elke associatie van studenten, zonder onderteekend, en onderteekend, en onderteekend, van een consilium. Eundi, of van verbanning voor de oprigters, voorzit- ters en fonctionnarissen der associatie. Voor de niet-studerenden, die deel aan zoodanige genootschappen zouden nemen, of dezelve mogten be- gunstigen, zullen de disciplinaire straffen vervangen worden, door opsluiting in eene vesting, van drie maanden tot twee jaren. Als men zich in die genootschappen overgeeft aan politieke discussien hoe ook genaamd, dan zal de straf voor de oprigters, voorzitters en fonctionnarissen, wezen: opsluiting in eene vesting, van een tot zes jaren en voor de gewone leden, van zes maanden tot drie jaren. (1) Zie het Bijvoegsel tot ons Blad. van 27 Januarij l. _ beval dan ook vervuld in de handen 