De Kracht der Waarheid, Gebleken in de Bekeering van den Eerwaardigen Heer
Scott, Thomas
De mensch is regtvaardig veroordnet, omdat; hij de heilige en goede Wet van zijnen Schepper. ge- schonden heeft, en door de yijandschap zijns harten tegen Denzelven. De stem, die van den Persoon en van het eenige Offer, sezvs curistus; tot prijs van de heerlijkheid Gods. Al de degenen, die waarlijk gelooven, ontvangen eene volledige Yergiffenis. Zij ztjn geregtvaardigd, en voor eeuwig behouden. Dit geloof is’ let gevolg ‘van’ het geestelijke lIeven, en eene vrucht der wedergeboorte; de waarachtige bekeering is het kenmerk, dat ‘zich naar huiten vertoont. De werken, die zulk een doet, dragen den stempel van’ liefde tot God en zijneu evenmensch. Het heißt derzüglich zuverlässig heißt, en dass de werdelden werde. Onmerkbaar vormen zijn meer en méer denn. Wensch nächten ander karakter. Zijn regelen de driften. Ja, door de nimmer ophoudende wer-king des Heiligen Geestes, maken zijn den geloovige rik in goede werken, dat is: in zulke, die in het geloof geschieden. "Niet dan een meer de liefde werkende." "Niet dan een meer de liefde werkende." "De besnijdenis is niets en de voorhuid is niets, maar de onderhouding der geboden Gods." "Deze uitspraken, hoewel op verschillende plaatsen aangetroffen, stemmen immer juist overne met hetgech wij hier zeggen? Het is onmögelijk dat de in" waarheid wedergeborene niet zoude voortbrengeni vruchten der dankbaarheid; dat zijn, namelijk, werken der liefde, ter eere Gods." "En dit is de liefde" Gods, zegt de Apostel somannes, "dat wij Zijn geboden houden, en Zijn" geboden zijn alsdann niet zwaar.» «Die mijne geboden heeft en dezelve doet» wegt de Heere curistus, «die is het, die mij lief heeft; gij zijt mijne vrienden, zoo gij doet, wat ik wu gebiede.» «Een nieuw gebod geef ik u, dat gij wu onder elkanderen liefhebt.» Jouannes zegt: (*) Gal. V: 6;° Viv 16; 1Cor. VII: 19. Or 226 Het gebod, dat wij van Hem ontvangen hebben, is: dat hij, die God lief heeft, ook zijnen broeder lief heeft. Als sacozsus zegt dat het gelöt zonder de werkständig is, dan vinden wij door pautus het zelfde gepredikt. Hij toch onderwijst duidelijk dat het gelöst, dat niet in de liefde werkständig is, nergens toe dient. En wanneer de eerste, «tlezer beide hier genoemde Apostelen, zich zelven afvraagt, of ABRATAM onze vader niet geregtvaardigd is uit de werken, toen hij tsaac zijnen zoon geofferd heeft op den altaar? antwoordt hij ook zich zelven daarop door te zeggen: «Ziet gij wel dat het gelöt mede gewrocht heeft met zijne werken, en het gelöt vor voor werken, en het gelöt vor voor werken, en de Schrift, zoopania is vervuld geworden. Anranam gelööde God, en dat is hem tot regtvaardigheid gerekend, en hij is een vriend Gods genaamd geweest (*).» In den grooten en vreeselijken dag des oordeels zal. de heslissende vraag voor het © Euwig wie of wie van een’ iegelijk mensch, opdat hij zielven schuldig verklärte, slechts deze zijn: “Hebt gij in curistus gelöst?” Zegt iemand: “Ik heb gelöst;” goed: “hebt gij het dan ook hedefend?” Een dood gelöst, ts geen gelöst. Was het leven, moet de levendigheid des gelöst bewegen heben. En daarna zal het oordeel door den van God verordineerden Regter worden uitgesproken; omdat het dan blijken zal, wie wedergeboren was uit le- vend zaad en wie een gelöst huichelde; of, toen de tijd der genade er nog was, vrijuit verklaarde geen geloof te bezitten, noch te willen helben. De eersten mullen dan het genaileloon ontvangen, daar de Heer alles, wat in Zijnen naam gedaan is, rekenen will als aan Hem zelven geschied. Maar de laaisten zul- len gaan in het eeuwige vuur. Aan de eigene! uit- spraken des Heilands is het ons duidelijk, datohet zoo zijn zal, wanneer de verhorgene dingen des harten openbaar worden. Met heiligen ernst heeft Hij verklaard: « Niet een iegelijk, die tot mij zegt: «Heere! Heere!»» zal ingaan: in het Koning- rijk der hemelen; maar die doet den wil mijns Vaders, die in de hemelen is. Velen zullen te dien dage tot mij zeqgen: «Heere! Heere! hebben wij niet in Uwen naam geprofeteerd? in Uwen naam duivelen witgedreven? en in Uwen naam kachtige daden gedaan? » Waaraan ik ronduit zeg- gen zal: ik heh wu nooit g ekend. Daarom een iegeligke die deze mijne woorden hoort, en dezelve voorzigtig’ man, die zijn huis op een steenrots gehouwd heeft; en er is een slagregen nedergevallen en de waterstroomen zijn ge- komen, en de winden hebben gewaaid en zijn tegen dat huis aangevallen; doch het is niet gevallen: want het was op de steenrots gehowwd. Maar: een tegelijk, die deze mijne woorden hoort en dezelve wet doet, die zijn huis op het zand gebouwd heeft. En de slagregen is nedergevallen, en de waterstroo- men zijn gekommen, en de winden hebben gewaaid 15* en zijn tegen hetzelve huis aangeslagen, en het is gevallen, en het is gevallen, en zijn val was groot (*). De voorzigtige man, is zonder twijfel de ware Christen. Deszelfs geloof is levend, en aan God gehoorzaam. Deze slechts bouwt zeker, op het eenige onwankelbare fondament, dat gelegd is, en ontvangt deel aan het gebouw, dat niet met handen gemaakt, maar dat eeuwig in den hemel is. Al de stormen van leven en yan dood doen daarop vruchtelooze aanvallen. Vele dwaze menschen, integendeel, die meenen dat zij op het eeuwige fondament bouwen, laten zich door hun bedorven, nog onwedergeboren hart, of door leidslieden, even blind als zij zelve zijn, leiden. Zij mistrouwen de raadgevingen en leeringen van waar- lijk Evangelische, en door God zelven onderwezene Christenen. Zij houden zich gestadig vast aan eene dorre, in uilwendige vormen bestaande  gewaande hoop en hun ingeld vertrouwen, blijkbaar aan een ongehoorzaam gedrag, zal ook niet missen, hun, zoo ze door de genade Gods niet in tijds van de doode werken waarachtig tot. Hem bekeerd worden, te doen endervinden dat hun gebouw op eenen zandgrond gebouwd was. Ach! welk eene onuilsprekelijke verschrik-king zal het hun in dien vreeselijken dag moeten zijn, als de vertoornde Regter hen voor eeuwig yerwerpt en hen zal doen verstommen, door te zeggen: «Gaat weg van mij, gij werkers der ongeregtigheid! ik heb u nooit gekend. Het zij dus in tezamenvalt van het verhandelige ged: wij merken den Werkmeister en de bron van het opregte zaligmakende gelööt aan, als uit de nataur van het goede in den mensch daarstel-lende; of liever stellen: de bijzondere uitwerking is, de heiligheid des levens. In beide gevallen worden wij verzekerd, dat het ware gelööt eene heilige ocfening is, op de vermogens der ziel; en dat het gelööt deszelfs zitplaats in het hart heeft (*). Het gelööt, in het verniedenwde hart gewrocht, ontvangt de God-delijke waarheden met eene heilige liefde, waardoor het licht, aldaar door den Heiligen Geest ontstoken, al de oorspronkelijke vermogens van het beeld Gods levendig maakt, opkweekt en versterkt; zoodat de geleötelijk het werk des verstands is; of hetzelye gedeeltelijk aan het verstand toe Schnitten en niet tevens daarbij te erkennen dat het ontbrekende nimmer wordt aangevuld door eene af- geperste loestemming, van een onvernederd en on- heilig hart, hetwelk, uit vwrees en angst voor de Goddelijke wraakoefening, eene genadige barmhartig- heid inroept, die men gaarne wenschte niet noodig te hebben. Hoe is het mogelijk dat het in gezonde hersenen kan opkomen, dat een geloof, hetwelk niets dan vleeschelijk is en alleen zich zelf zelf zekt, dat- gene zijn kan, waardoor de ziel geheiligd wordt en (*) Rom. X: 10. haar vruchtbaar maakt in Gude-verheerlijkende daden? Vele menschen nogtans, die voor regtinnig willen doorgaan, leeren enständig konstellen echter getrouw voor. Mogelijk echter zal deze of gene zeggen: «Het eigenlijke gelöff is noch hetgeen, dat gij voorgedragen hebt, noch hetgeen, dat gij bestrijdt, maar eene derde soort, tusschen beide in, dat men noch be- schrijven, noch uitleggen kan.» Dezen echter kan ik niet wederleggen. Met zoo iemand, die zelf zijn meening niet weet uit te drukken, valt niet te redeneren. Hij hebbe’ echter wel te’ onderzoeken of zyn staat niet in strijd is met den Bijhel? De zoodanige komt overeen met iemand der oudheid, die meer uit drift dan met verstand ijverde, (dat noglans door pavrvs wordt aangeprezen) «Credo quia impossible est.» (Ik gelöff, ompar het onmogelijk is.) Wij willen de zoodanigen niet yeroordeen, en vertrouwen, naar den aard der liefde,, dat er sommigen uit onkunde alzoo staan; maar Wij kunnen niet begrijpen hoedanig dezulken ‘in staat zijn om rekenschap te geven der hoop, die in hen is. Indien iemand desniettenständigsten schroomvallig blijft om in mijne gevoelens en grondstellingen ten aanzien van het ware zaligmakende gelööt te deelen, en het met mij niet eens is over het gebruikmaken van het woord uemic in deze verhandeling, ik zal er niet over twisten. Het zal mij voldoening genoeg zijn, indien de leeraren en de leden, die waarlijk tot Gods gemeente hehooren, slechts zuiver blijyen in de onderscheiding van het levende en doode gelööt. Het overige toch is alsdan in den grond” der zaak seen verschil in woorden, welke ieder verstandig mensch steeds zal trachten te ontwijken; ten einde den tijd des levens, welken de Heer hem vergunt, nuttiger en doeltreffender te besteden. Desde Afpecling. Eenige redenen bijgebragt, om de heilige natur van het zaligmakend gelööt aan te wijzen, Vele mijner lezeren zullen mogelijk wel verwonderd zijn, dat ik zooveel moeite aanwend, om de heiligheid van het zaligmakend gelöt te hewijzen; daar de on-dervinding yan vele tijdperken in de geschiedenis, en yooral het onze, hewijzen geeft dat de meeste zon-daren van deze heiligheid niets het minste willen weten, en er doorgaans 200 min «door bekommerde al door bevestigde gelötigen, eenige aanmerking, op wordt gemaakt. Op deze vraag zal ik een drieledig antwoord geven. Ten egrste: mijn onderzook geschiedde met het oogmerk, om Christenen, en yoornamelijk derzelver leeraren, te vermanen, de Heilige Schrift te gebrui- ken tot een middel, om elkander voor zelfredrog te waarschuwen. Op den grooten dag, waarop al de verborgene dingen des harten van den mensch zullen geoordeeld worden, zal het blijken; dat niets sterker bijgedragen heeft om de zondaren gerust te stellen, dan de valsche en tegenstrijdige voorstellen, die ze hadden van hun geloof en bekeering. Al de dikwerf te lang gerekt schijnende redeneringen in deze ver- handeling, zijn daarom. niet zoozeer geschikt voor de zondaren die eerst door wederbarende genade aan zich zelve ontdekt zijn, als wel voor de zich noe- mende hevestigde, of meer bevestigde Christenen; ge- lik ook voor hen, die, hetzij door hunne roeping, of uit liefde tot hunne tot zich zelve gebragte medena- tuurgenooten, veel met bekommerde zielen moeten om- gaan. Dit staat als waarheid op den voorgrond: elke bladzijde, die ik over den. To stand der geloovigen ge-schreven heb, kan bezwärktijk goed begrepen en nutlig gebrückt worden, dan door dezulken die den Geest des enderscheids hebben, om het goede dat: ik, aanwijs te enderscheiden. van de kwade praktijken, die. door-gaans, gevolgd worden. Voor de. eerstbeginnenden op den. weg, des levens is deze spijs doorgaans te vasty: Deonderrigtingen evenwel in het openbaar of: in: het byzonder aan.hen gegeven, die vragendé gemaakt zijn maar den goeden weg. en naar de oude paden, (want onze, voorvaderen hielden zich vrij) wat-meer aan den Bijbel dan yvelen in onze dagen, die wijzer. willen zijn dan de, Heere zelf) maken, naarmate de meergevorderde. Christen helder of donker staat, eenen goeden of kwaden indruk op de zuigelingen in de genade. De, waarheid hiervan behoef ik niet te betoogen. In onze dagen wordt het niet dan te veel opgemerkt, hoe men door de stelselmatige voorwaarden, welke men buiten den Bijhel, eigenmagtig aan het geloof hecht, God de Heer ingewikkeld tot de’ oorzaak maakt, dat men niet gelooven. kan; en tot-rust komt. Vele bekommerden ondervinden, helaas! den inviloed van die eigenwijzen. Hij, die met de Schrift aankomt, wordt dadelijk een letterknecht genoemd. Zij vooral die geroepen zijn het volk des Heeren te weiden, moeten steeds de Schrift tot regelmaat nemen van het bestuur, dat zij hunne gemeente. geven. Het is uit dien hoofde dat alles; «wat eene gezondekennis van de Schriften verspreiden kaw onder hen, ‘die het Evangelie reeds gelooven,, tevens eene waarschuwing! in zich bevat voor degenen, die'na hen, tot het geloof gebragt zullen worden. Het kwaad te trachten voor te komen, ziedaar ‘het) verste, waarhenen” zich’ mijn wensch uilstrekt, ter belooning mij Ner möglich, ‘Want de meest getefende leeraren, wie ondervinden zij geestelijke kennis heben onvangen, meest’alonder ware en ‘schijvromen hen veel'deden leeren en omgaan, verklaren uit éen mond, dat het hoogst ziel alden is, zulke belwelers te overluigen en van een stelsel afte brengen, waarop de Satan hen in eene valsche rust heeft doen insluimeren, door hen diets te maken dat hun’ koude’ waan, waarvan de grond in ongeloof is, godsdienst zij. Zij heben allerlei uitvlugten, wanneer men hen bi hunne ongestalte repaalt; doch meenen inwendig dat zij goed ‘staan. Verder zal men mij mogelijk ook tegenwerpen, dat al mijne zorg om het ware geloof aan den dag te brengen en duidelijk te maken, niet zal kunnen yerhinderen dat velen zich zive verleiden. Uit ursch echter, mij het allerminste te kunnen beschuldigen, al was het ook niet anders dan door stilzwijgen deel te hebben aan zulk een rampzalig zelfredrog, sprak ik, en heb ik geschreyen. Wij hebben ieder voor ons zelye te vreezen, door sommigen yan hen, die verloren gaan, tot welker behoudenis wij (in Gods kracht) het mogelijke hadden kunnen beproeven, in den grooten dag der eeuwigheid aangeklaagd te zullen worden, en dat de Heere hun bloed van onze hand zal eischen! Helaas, al wordt er zelfs niet dan. Ged zaad gezaaid, zonder vermenging van doornen en distelen, wat menschelijke magt is in staat, om het bedrog en de boosheid van het bedorven hart van den naturilijken mensch, de listen yan den vorst der duisternis en de bedriegerijen der wereld tegen te. gaan? Hoe vele, niet slechts openbare wereld- kinderen, maar ook die zich onder de geestelijk ge- roepenen, tot de gemeente des Heeren scharen, worden medegesleept met het geroep van: «Vrede, Vvede en» geen gevaar!» ofschoon er geen vrede en wel gevaar, is! Het is in een’ geruimen. tijd» op aarde op.eeneszigtbare wijze alzoo gegaan: «toen de dienst- knechten sliepen, is de vijand gekomen en heeft onkruid. tusschen de tarwe gezaaid.» Er is, naar ons, menschelijk verstand te oordeelen, geen tegen- houden meer aan dien allesdoordringenden stroom van afval..en godverloochening. Dan ook -hierin zien wij weder de voorspelling yan den Heiland letterlijk: ver- yuld. De goede tarwe en het onkruid moeten te zamen opwassen Tet den tijd des oogstes. Wij zienser ook de noodzakelijkheid van. Vele. menschen, gelijk ik in de inleiding tot deze verhandeling gezegd heb (*), (*) Op bladz, 4-7, 235 die het waarlijk goed met de zaak des Heeren meen- den, en bedroefd waren over den toestand van Gods gemeente op aarde, rukten, door hunne onhebbelijk- heid in het uitroeijen van het onkruil, het goede zaad mede uit den grond; en waren derhalve met azar trouwloos aan het geslacht van Gods kinde- ren (*). Volgens den Jeiddraad des Bijbels echter het kwaad willende voorkomen, dat is (weder) met azar Gods heiligdom ingaande, dan ‘loopt men geen gevaar. Dadelijk, wanneer wij niet met de grootste naauw- keurigheid en op de duidelijkste wijze verklaren»en aantoonen, wat wij door zaligheid en gelof verstaan, maakt de Satan zich meester van*de»zie- len, en gebruikt onze woorden om haar» ineene valsche rust te brengen; en men zoude meenen) met yolkomen regt te kunnen zeggen, dat’ wij «met loozen kalk pleisteren.» Hoe schroomvallig men <in- tusschen ‘ook zijn mag, in het voorstellen: van) de leeringen der Heilige Schrift, de menschen (dit heb ik gedurende mijne predikdienst en omgang metde zich noemende vromen ondervonden), die regtzinmg willen heeten, ziju doorgaans genegen om teistellen, dat de geheele zaligheid der geloovigen alleen bestaat, om van de straf bevrijd te zijn en het eeuwige leven te ontvangen. Heiligmaking wordt in den grond der zaak voor eigengeregtigheid uitgekreten. Hij, dic daarop aandringt, heet wel ras, ten allerminsie, een werkheilige. Zij, die eene praktikale twijfeling voor- (*) Ps. LXXIII: 15, 16. Staan, als seen kenmerk van genade, houden zich over- tuig das het wasarachtige gelöst in den Heere curistus slechts in het reeds door mij opgenoemde denkbeeld bestaat: «ik ben sinnen, en mijn aandeel van den hemel is zEKuR, omdat ik dit of dat in mij gevoel, of onder- vonden heh.» Al de andere doeleinden, waartoe de Heere curistus de verlosser van zondaren geworden is, zie men over het hoofd, in lijnregte tegenspraak met de woorden, van paulus dat «ij ons geworden is: wijs- heid van Gode, en regtvaardigheid, en NEiLIGMAKING, en verlossing (*).» Bijaldien wij nu met onze. on- bepaalde uitdrukkingen eenige ongedachte aanleiding gegeven hadden, de zoodanigen in hunne wangevoelens te. versterken, en daardoor derzelver) gewetens werden gerust gesteld, zouden wij ons dan niet te eeniger tijd, en dat niet zonder regt, te beschuldigen hebben van ongelijkmatigheid met de Heilige Oorkonde, welke alleen het Boek des levens is? Men misduidt al ‘spoedig Onze uildrukkingen en zegt gewonlijk dat wij de geloovigen onder het juk der dienstbaarheid willen terugbrengen. Ik ontken niet, zoo als ik dit mede in mijne inleiding heb voorgesteld, dat de meeste schrijvers, die het gelof anders voorstellen, dan ik, zich veel moeite geven om te verhinderen, dat men van hunne leeringen misbruik make, en daarom al hunne po- geloof steeds de heiligheid met zich brengt; maar ik houd er het aan de andere ich zijde voor, dat 237 2ij het niet doen kunnen, of zij moeten noodzakelijk yan hunne redenering afwijken. Zij voegen, tegen de regelen eener gezonde redeneerkunde, bij het eerste begrip van geloof nog een ander begrip, het eerste begrip van geloof nog een ander begrip, het andere miet begrepen was. Het is toch voor het redelijk denkend verstand van iemand, die den Bijbel als Gods Woord leest, niet moeijelijk te bevatten, dat de ware geloovigen slechts naar mate van) hun geloof in de heiligmaking vorderen; dat, hoe meer hunne hoop zich op de Heilige Schrift gevestigd heeft; des te meer en des te grooter hunne verzekering ‘zijn zal. ‘Dit doende,’ zegt ons de Apostel rrraus, zullen wij onze roeping en verkiezing vastmaken en nimmermeer struikelen (*). Waar zouden wi aanvangen of eindigen, wanneer wij dit met meer- dere. uilspraken uit den Bijbel wilden bewijzen:? Doch ik vraag met dien ernst, waarmede ik vragen moet, alsof het mij gegeven ware, eenige verdwaalde z Ich denken, voor de eeuwigheid te behouden: zijn er) niet vele menschen, «die zich zivel voor iets houden, schoon ze nogtans niets zijn?» Zijn er met een aantal, die voor het denkbeld zelfs van goede werken als voor eene ketterij huiveren, en: die zich verlustigen en tevreden stellen met hunne bevindingen en gestalten; die eene orde des heils volgen van hun eigen maaksel als den weg naar den hemel? Zij blijven moedwillig vreemd aan de heilige roeping, waarvan de Apostel aan zijnen opregten zoon TIMOo- 238 THE Us sprecht (*). Zij denken dat het genoeg is, het vertrouwen der ziel onwankelbaar te vestigen op geheime indrukken, vreemde gevoelens; en vooral cene gehechteid aan de schors van zuivere leer- stellingen. Deze echter veroordeelen hen dadelijk, zoodra ze slechts het wezen der zaken opsporen, die ze met eene onstuimige drift, tot in de minste letter= greep, uitwendig hebben geleerd. Waarlijk, wanneer ik dit alles naga, dan moet ik met smart zeggen: Het doode geloof is, met het ongeloof en hijgeloof zoédanig verbroederd, dat er ook reeds in de hegin- selen bijna geen onderscheid in is aan te wijzen, of het moest dit zijn: dat van den koude, naar de uitspraak des Heeren, nog mrs te hopen is, maar van den daauwe nits. De ondervinding bevestigt het: vele van deze Laodiceesche menschen gaan veel geruster hunnen weg, dan zi}, die volle verze- kerdheid des geloofs hebben. Dit is ook natuurlijk; de laatsten weten het door genade, dat die verzeering niet isin den mensch zelven. (gelijk de eerste openlijk zeggen of bedektelijk droomen), maar in de. vastheid van ’s Heeren verbond. Hoe meer zij dus yan hun geloof door hunnen wandel getuigenis afleggen, zoo veel te. vasler is voor hen, hun. staat. Omgekeerd echter verliezen zij hunne kracht, als het: geloof door de zonde, die nog in hen woont, zich zwak betoont, Zoo waarachtig het is, dat er eene hoop bestaat, die beschaamd maakt, 200 waarachtig is het ook, dater een vermoeden is, van allen grond ontbloot, VE (*) 2 Tim. I: 9. Hoe toch kan het mogelijk zijn, dat eene ziel geheligd wordt door een gelöst en eene hoop, vreemd an alle heiligheid? Intusschen willen wij alle menschen, die in zulke dwaalbegrippen verkeeren, en an wie wij dus deze vragen doen, niet beschuldiggen, met voordacht de gehoorzaamheid te willen verzwakken, die de geloovige aan den Heer verschuldig is. Dan, hoe vele eenvoudigen kunnen niet, zonder zelye het te weten of te wenschen, uitgevers zijn yan de valsche munt, die anderen hen voor echt in de hand hebben gestopt, en alzoo ter goeder trouw medewerken om anderen te helpen bedriegen? In alle gevallen hebben wij bovendien slechts te letten op de strekking van de onbijhelsche leerwijze, om juist te kunnen oordeelen, over de meeningen van dengeen, die dezelve voordraagt. Sommige menschen van bedorven zinnen, «die bedekkelijk ingeslopen zijn, en om vuil gewin of erzucht dingen leeren, die niet hetamen,» xorgen doorgaans het eerst en het meest, om onbepaalde. doch bij de vromen geliefkoosde uildrukkingen : te kiezen, die zij bij geachle schrijvers over de Gods- dienstleer aan dezelve. Zij bedienen zich van dezelve, tot hunne verderfelijke oogmerken. Zij rukken ze wit derzelver naturlik verband, waar alleen 1ij volkomen aan de meening beantwoorden. De zin, dien er de gebruikers aan geven, is vaak tegen- overgesteld aan het oorspronkelijke oogmerk des schrijvers. Ja! niet zelden, ouden deze gruwen van de onheilige en goddelooze bedoeling, die men aan hunne woorden toekent. Door derzelvyer dood, valt..hun dit zeer. gemakkelijk. Het meest geschiedt dit; ten aanzien» van het. lijdelijke» Christendom. De, zulken die een dood gelöst bezitten, verlangen niet. Beiers. dan, met hun, wenschen, obernehmen, woorden; of, de zaken al hemelshreed, verschlechter, dit, hindert hun niet. Zij.wiegen, hun geweten, gemakkelijk, mede, in slaap, en: verhoover van, zich er op, im, denkbelden, overreen te komen met eerbiedwaardige, mannen. Dochy shelaas, zij slurpen een, vergif in van’ hun’ eigen, maaksel, uil dezelfde bloemen waaruit godvruchtige, mannen, honig heben gehaald (*). Indien, men, bekleid, waaruit, zij hunne dwaze stellingen verdedigen, intusschen ter opheldering, derzelve inziet, dan’ blijkt weldra hun yalsch of ter kwader trouw bijhalen van de plaatsen, waarop zij zich beroemen en beroeperis, zie hier dan bijhen den Satan, veranderd in, een’ engel des lichts, om hen te bedriegen. Deze wijze van doen is evenwel. Nimmer, verdeweest. Ten lijde der Apostelen, was het uit dien hoofde. Reeds noodzakelijk, de geloovigen te waarschu- (*) In ons vaderland is dit met vele schrijvers, die waarlijk lichten in Gods Kerk geweest zijn, het geval. Der nagedachtenis van geen derzelye, ook bijzonder, omdat hij veel over de ware praktijk der godzaligheid geschreven heeft, wordt echter meer smaadheid aangedaan, dan van den Eerwaardigen THEODORUS VAN DER Gko£, in leven Predikant te Kralingen nabij, Rotterdam. De beyin- dingen des gelofs onder anderen, daar hij 200 auiver Bijbelsch in is. worden door zoodanige menschen, waarvan scorT erie as doorgaans schandelijk misbruikt om een gelof voor te staan, at alle blijken van ongeloof of waangeloof aan zich heeft, == : 8h Shoe Dev Weaniie #) 241 wen, «om zich niet door ijdele redenen te laten ver- voeren.» Ja, zelfs menschen van een hedorven ge- weten, verdraaiden de Schrift door God ingegeven, en  Er is dus de witerste behoedzaamheid noodig om geeve voorwendselen in de handen te geeven aan hen, die niets begeeren dan voorwendsels, en geene hunderpalen te meer op den weg des levens op te werpen voor hen, die de zaligheid zoeken. De booze vijand is aanhoudend bezig het onkruid te zaaijen, terwijl wij slapen; hij meent van zijn zegepraal gewis te zijn, wanneer hij degenen, die knechten en dienst-maagden des Heeren zijn, verleiden kan, door hen, die het niet zijn, voorstanders genaamd te worden van leeringen, die tegen Gods waarachlige getuigenis inloopen. Indien kann nur geslaagt ben in het aanbrengen van de overtuiging dat het zaligmakend gelöt eene heilige oefening is van de eigenschappen der ziel, dan is het van het allergrootste gewigt, dat deze waarheid steeds worde voorgesteld op eene wijze, dat men dezelve goed versta. Het is noodzakelijk dat de dienaars des Heeren zich zelven rekenschap kunnen geven van de daarmede strijdige voorstellingen, ja zelfs van de on-voorziglige en gewaagde uildrukkingen in deze, Zonder onze redeneringen dus in te wikkelen in beworlijk, dat een eenvoudige moeijelijk volgen kan, laat ons gestadig het gelöt voorstellen als eene gesteldheid, heilig in deszelfs natuur en in deszelfs gevolgen. Laat ons niet ophouden te beweren, dat de zaligheid, eene heilige verlossing ts. Laat ons Wärkke kommen bekommen zielen zullen, zullen worstelen, het uitzen op bevinden en gesalten, afkomstig uil het brein van verkeerde menschen en niet naar Gods Woord. Dan zullen er minder voor eenen tijd lang insluimeren op het zachte hoofdkussen van een dood gelöt. Ongemerkt zal men gewon worden in zijnnen geest geene afscheiding te maken 'tusschen de. verlossing van de zonde en tusschen de bevrijding van de verdoemenis. Men zal zich dan een begrip beginnen te vormen, dat het opregte gelöt, curistus niet gedeeltelijk, maar geheel, aanneémt; en van Hem in al Zijne amblen gebruik maakt; en dit bijzonderlijk met die toestemming des harten, en met zulk eene dankbaarheid doet, welke hemelsbreed van eene eenvoudige verstandsovertuiging verschilt. Il. Wij dringen nog te meer op dit onderwerp aan, ten behoeve derzulken, die nog geheel vreem- delingen lijn met het zaligmakend gelööt. Het is waar, 2ij, die de genade Gods verkeeren in ontuch- uigheid, zullen er zelve de straf voor ontvangen; maar in geval wij de Christelijke leer miet voordragen gelijk zij volgens den Bijbel is, stellen wij hinderpalen in den weg voor de ongeloovigen; en wij worden, naar onze menschelijke zijde geoordeeld, mede schuldig aan hunne verdoenis, door hen in de vooroordee- Jen te sterken, die hen doen verloren gaan. De zaligheid immers is de vrucht van eene geheel ongehoudene en verheurde, van eene van alles onafhan- kelijk en dus van eene vriye genade. Men bekomt, volgens de eigene uilspraken van den Heere sezus en van de door Hem gestelde Apostelen, hier op aarde al- léén deel aan dezelve, door het geloof; zonder toedoen der werken. Het is niet dan door de toegerekende geregtigheid van curistus, dat wij in der tijd geregt- vaardigd worden; door Zijne verzoening is het, dat wij zalig zijn. Deze leer staat in lijnregte tegenspraak met den hoogmoed van den natuurlijken mensch, tegen de vijandschap van het vleesch, en tegen den heiligen en waarachtigen God. Zij is het verste ver- wijderd van de ijdele redeneringen onzes verstands, en van deszelfs bijgelogvige, door de zonde verdwaasde en bedorvene verbeeldingskracht. Dit kan men nimmer onaangeroerd laten, als men van de Waarheid spreekt, gelijk ze in cnaistus is. Dit kunnen wij niet verminderen, bemantelen, noch op den achtergrond pl Aatsen, of wij doen dadelijk het fondament der Waarheid te kort; het moge voor het vleesch zoo hard zijn, als het wil. Wat zullen de onbekeerde menschen, vooral de zedige, de verstandige en geéerde onder dezelve oordeelen, 200 wij zeggen: «Het za- ligmakend geloof is niet heilig in deszelfs natur;» «dat het de bekeering vooraf gaat;» «dat hetzelve den zondaar geheel heiligt, al is hij ook nog geheel een vreemdeling aan die Goddelijke drvefheid, die eene onberowwelijke bhekeering werkt, en waarvan de grondslag is, hoete en hekeering aan den dag te leggen;» «dat zulk een zondaar reeds vergeving ont- vangen heeft, met God verzoend en in genade is angenomen, éér zelfs dat hij begonnen its zich te 16* 244 hekeeren, en de werken te doen, der hekeering waar- dig.» En dit alles nogtans kan men Ietterlijk, ja nog meer aantreffen in de schriften van sommige schrijvers, die voor zeer regtzinnig te boek staan. De kinderen der wereld hechten bijzondet aan de woorden, van welke wij ons bedienen; doch zij geven hun doorgaans den 2in, die het alleronvoordeeligst is om onze juiste meening te doen verstaan. Daarop bouwen zi} voort, en maken eenc sluitreden van hun eigen maaksel. Daadzaken bewijzen, dat vele’ menschen, het Christendom van verre beschouwende, ‘zich in den staat van vijandschap tegen’ het’ Evangelie verharden, door de mismaakte schildering, welke men'schen, van wie een groot geroep van vroomheid is uilgegaan, met zooveel warmte en levendigheid voorstaan. Dikwijls kennen zij, aan wie de waarheid aus wordt voorgesteld, de Schrift in zoo ver, om te weten dat de wezenlijke Christelijke leer daarin gansch anders verkondigd is; en naar deze verwarring oordeelende, zien zij dat men het beste doet ‘om bij zijn eigen stelsel te blijven, waariii men’ zich dan nog zooveel te meer verslerkt, en, met pmatus den schouder ophalende, begint te vragen: “Vat is Wäar- Held? » a3! Anderen sälen tot een ander uiterste ‘over. Zuende dat de leer, welke met regt Evangelische genaamd wordt, en waarlijk in den Bijbel te vinden is, z00 jammerlijk misbruikt wordt door de ellendige gevolg- trekkingen, die de voorstanders van eigendunkelijke stelsels daaruit maken, haasten 2ij zich, aan het Christendom zelf, die jammerlijke gevolgen toe te schrij- ven. Sommigen gaan nog verder, en bepalen uit al het tegenstrijdige dat zi) yernemen, dat zulk eene leer niet. van God komen kan. De voorstanders van eigen- dunkelijke begrippen bereiden zwoodanig het voedsel yoor, om het ongeloof aan te kweeken. Helaas | wij mogen; het nog wel cens zeggen, want het wordt door de ervaring bevesligd: «de verkeerdheid en de ondeugden der zoogenaamde gelooyigen doen meer kwaad aan de zaak des Christendoms, dan de kracht en het vermogen, waarmede het ongeloof zich yoort- plant. » Eenigen van hen, die thans zelfs Evangelieverkondi- gers zijn, zullen u z 246 Eggen dat, van het oogenblik af, dat 2ij ernstige indrukken heben ontvangen, niels hen zooveel op den gelöstweg verhinderd heeft dan de) redeneringen yan hen, die zich als hunne leer-meesters aanboden, en op de wijze, gelijk wij zeggen, te werk gingen. Men stelde hun de Waarheden des Bijbels voor op eene wijze, die bunnen ganschenstaat. scheem omvyer. te zullen werpen, van daar dui-zend twijfelingen; uilstellen om tot God en curistus te gaan, zoo als men is; en allerlei miskenningen der Waarheid. Gelijk ik reeds heb opgemerkt, behoest het niet altoos aan kwade trouw toegeschreyen te worden dat zich onschriftuurlijke stellingen en gevoelens verspreisen. Er is niet meer noodig, dan dat iemand, die meer op zijn gevoel en naar den toestand yan ijn gemoed, dan op het geloof, leeft, een dubbelzinnige buildrukking bezigt; een ander mensch, die minder klaarheid en duidelijkheid in Gods Woord, heeft, gaat met deze woorden verder, hecht er eene gansch andere meening aan, en voegl er zijn bedorven begrip bij. Zoodanig zijn er, op rekening van eerbiedwaar-dige mannen, allerlei mysticke en bijgeloovige denk-beelden verspreid. En wordt er door de theorie wodanig reeds veel tegenwerking aan het koningrijk Gods gedaan, wat zal dan niet de schade zijn die uit de praktijk voortvloeit? In het gezellig verkeer, in den huiselijken omgang, worden zulke menschen vaak naauwkeurig bespied, en geven dan niet zelden door hunnen handel en wandel eenen slechten dunk van het Christendom Goodat men met. veel regt hoort vragen: «Zijn dat Christenen? »Jijn dat Menschen die zich leden mömen van de gemeente des Heeren»» Hoe vele gruweldaden, onder eenen yromen schijn yerrigt, worden niet door degenen, ‘die van de wereld zijn, met arendsoogen ondekt! Hoe vele vijanden van het Evangelie — sommigen wel uit onkunde, doch anderen uit boosheid — veroor-deelen en beschimpen daarover het geheele ligchaam dergenen, die God in opregtheid dienen! Geene menschelijke magt is in staat de schromelijke en gevaarlijke gevolgen van dergelijke dwalingen te be- rekenen. «Wee de wereld»» wegt daarom de Heere curistus, «van de ergernissen; want het is noodzakelijk dat de ergernissen komen: doch wee den mensch! door wien dezelve komen«»» Deze ernstige waarschuwing yan onzen Verlosser, van den Heer aan Wien het 248 Odeel oyer alle, menschen, gegeyen is, behoorde ons zeer omzigtig. en, naauwletlend te maken, in het: yer- mijden van elk woord, en van iedere daad waaraan een ander zich kan stooten, en wij gelegenheid geyen. de ketens. waarmede de» Satan eene. wereld die. in. het booze, ligt, gekluisterd, houdt, yaster toe; te halen, Niels kan dat ongeluk meer tegengaan, en_het alge- meen, maken verhinderen, dan, zuivere begrippen, over den,.aard van het zaligmakend geloof, yan de, zalig heid en van de heiligmaking te verspreiden,, op grond van, Gods eeuwig jen yast gestaafd yerbond, in_ het bloed van, Zijnen eeniggeboren’ Zoon, gelijk ons dit op yele plaatsen.in den Bijbel, en vooral in 2 Cor. V, wordt.bekend gemaakt, Laat. ons amet, opregtheid jen inywaarheid, betoonen, dat zoo wij yoorstanders jzijn, van. de leer der vrije en ongehoudene genade,. wij) niet) slechts in de theorie, maar ook in, de. praktijk eenen, afkeer heb ben van alle wetbestrijdende. geyoe- Jens. Laat jons. steeds, tovzien,..om in,.ons,.spreken over de waarheid, de meest, mogelijke duidelijkheid an, den dag te leggen;) opdat, zooyeel. wij het slechts kunnen, vovorkomen, onze woorden niels anders uit-drukken. dan er in den Bijbel staat, Spreekt men dezelve dan tegen, zoo zijn het niet meer onze woor-den die men misbruikt, maar de bepaalde meening van den Drieenigen God, Schepper en Wetgever des heiligheid van het zaligmakend geloof, volgens de zuivere leer des Bijbels, aan te nemen, ten behoeve van, zwakke en bekommerde gemoederen; hoe over-tuigd wij ook zijn, dat de verkeerdheid’ der menschen, dié uit huichelarij of onkunde cen ‘tegengesteld gevoclen yoorstaan, een’ kreet van verontwaardiging, van ketterij en van anti-gereformeerd cullen doen opgaan; dat de’ gruwelijke vijandschap van den ouden mensch, In’zeer Velen, die wij ter goeder trouw nog voor ge- loovigen moeten houden, ach! en wee! zal roepen, omdat ‘het hun geliefkoosd stelsel’ omver werpt: «wat in’ zich zelven te hebben’, “waardoor ze Gode aan- genaam ‘kunnen zijn, en teggen cal: «Met zulk eéti geloof gaat ‘men naar de hel.» Dan het is nogtans zeker} en een regel zonder de minste uitzondering, dat erin waarleid geen geschikter middel kan’ uit+ gedacht worden, om de gebrokenen en verslagenen vdii “hatte ‘te’ genezen, en tot rust te brengen. BeKennen dat het vak moeijelijk is, de ingewortelde yooroordeelen tegen de waarachtige leer ‘der zaligheid tegen te gaan, uil welke bron 2ij ook derzelver ‘vor- sprog ontleenen. “De meeste der verdenkingen van Gods welmeenénde “en eérnstige roeping, en van ‘de twijfelingen Waaraan’ in ‘waarheid vernederde ‘en’ op- regte Christenen zijn blootgesteld, komen van de opgenoemde soort van menschen, die Gods’ ernstigen wil, dat de menschen in Hem zullen geloven, trach- ten verdacht te maken. De Heere curistus en Zijne Apostelen hebben aldus niet geleerd. Neem ‘al ‘de uitspraken van den Leeraar van God gezonden, (ge lijk ‘xicovemus Hem noemde, véér dat hij Hem als God zelven kende) te zamen, en onderzock of er in éen hunner woorden een zweem van het denkbecld ligt, dat cuxistus de opregte geloovigen niet helpen kan of wil? maar wel, juist het tegendeel. Uit de vraag, die men zich zelven en dikwerf met regt doen mo et: «Ben ik wel een geloovige?» niettegenstaande men duidelijk lezen kan, wie een geloovige yolgens den Bibel is, blijkt doorgaans het omgekeerde, In- dien “men: deze vraag, in plaats van te doen, naar Gods», Woord beantwoordde, dan zoude men niet 200 zwaar geslingerds worden, als men in den Bijbel leest vaniceen “groot aantal, dat zich voor de eeuwigheid misleidt;;;dat'de Satan zich yerandert in een’ engel des lichts, en eene groote menigte bedriegt; dat er vele verleiders in de wereld gekomen zijn; en dat de leugenaar yan den beginne zelfs, 200 het mogelijk ware, de uitverkorenen zoude verleiden. Als men menschen ziet terug gaan, die men voor zeer verge- vorderde Christenen hield. Als het geweten gedurig voor oogen stelt, wat er aan het gelöönten en aan de beste werken ontbreekt, en niet juist weet te be- schrijven de dingen: «met de zaligheid gemengd;» noch de bepaling te maken van de Gode-behagelijke heiligmaking- Om al deze redenen ‘is de zwakke Gh risten, van wij spreken, verlangende om eenige verzekering zijnner zaligheid te vinden in za-ken buiten zich. De menschen, die in dezen bekommerden, toestand verkeeren, immer mag men onderwijzen hoe men will, en tot allerlei gebrokene bakken brengen, die geen water houden, en denken dat ze aan de regte bron zijn; zi), mogen aan-verkeerde gronden vastleggen, waarop andere. hen aanmoedigen yoort te gaan: — het ison mogelijk dat-zij rust erlangen, voordat jij het overtui gend bewijs hebben der opregtheid van hun geloof en van de waarheid hunner hoop. Niets is daarom noodzakelijker, dan hen, naar Gods Woord, het on- derscheid tusschen een Jlevend en cen dood: geloof, tusschen de gewaande en de.zekere hoop, die niet beschaamd maakt, bekend te maken. Daar dit wemg geschiedt en nog minder wordt aangenomen (uit- hoofde de hoogmoed van den mensch liever in zich zelven blijft zoeken), zoo is het niet te verwonderen, dat..zij het grootste gedeelte van hun leven doorbren- gen, met. vruchtelooze. pogingen, om hunne twijfelin- gen te lenigen. Dan eens nemen zij dil, dan weder wat anders te Bast, zonder ooit in waarheid eene schrede te vorderen. Al hunne bezigheden zijn dus iidel, hoe dikwerf ook herhaald. Zij gaan terug, an plaats van voorwaarts. Hunne liefde tot God, en de naasten is zuiver en opregt; doch uit hoofde van de onophoudelijke donkerheid hunner zielen, met betrekking tot bunnen staat, ziet men hen deze heilige gesteldheid niet besteden, 200 als ij dit met het talent, dat zij van den Heere ontvingen, behooreen te doen. Er bestätet onder hen, die zeggen het Evangelie te belijden; ‘eene klasse van menschen, die, geholpen door’ hun bedorven hart en een toegeschroeder geweten, er'toe komen, zich ‘sterk in te belden, dat het met hen ‘wel gegen; die vorgeloos insluimeren op den rand van eenen® gevaarlijkem ‘afgrond. Aan zulken- is: wennig ‘te ‘doen. ~Wal zij zich ook wanen te zijn,|-2ij liggéns:nog*onder den vloeck, en gaan, tenzij de Heer hun déngeest' der bekeering schenkt, mée naar deloplaats,«°waar)zij'-zich voorstellen. Wat. zij meen nen gehad) en ondervonden’ te hebben, blijkt uit hun) doorgaand: leven, ijdelheid: en bedrog te ijn. Jusara (Hoofdst. LXV) geeft ons daarover een duidelijk onderrigt. Er is echter een ander gedeelte der Evan- geliebelijders, waarop de Heer ziet, en dat Zijnen heiligen naam vreest; die de kostelijkheid der. be- houdenis hunner ziel uit genade hebben gele erd; die het ontzaggelijke woord xEvwicuem niet slechts lig- chamelijk, maar geestelijk gehoord hebben; — deze-mo- gen het welen, welk gevaar er in ligt, zich in deze gewigtige zaak te bedriegen. Zij bezwaten zich dus, zelfs bovenmalig, of zij wel in het regle spoor zijn. Zij gewoon, zich in overtollige zaken te ver- diepen. Hoe gebrekkiger hunne kennis is in de verbondsbeloften des Heeren, des te meer bekommerd zijn de denkbelden omtrent de fondamenten der opregte Christelijke hoop, en der ware Christelijke verzekering. Laat ons derhalve op onze hoede. zijn. Wij komen en blijven in groote verwarringen, indien wij niet bepaaldelijk onderscheiden, waarin de waar- horgen gevonden worden voor het. geloof van den zondaar; of met andere woorden: indien wij miet het verschil leeren opmerken tusschen het fondament des geloofs en het fondament der verzering. De groot- ste der zundaren mag vrij maar den Heere curistus gaan, en zal mieé worden afgewezen. Liedaar de waarborg voor het geloof. Doch het is eene andere zaak, wanneer de zondaar ten ‘volle verzekerd 4s, zich te kunnen aanzien als een’ dergenen, die dangs den van God verordineerden weg tot den Heere: curas+ gus gegaan is. Voor den eerstgenoemden, ‘namelijk voor hem, die in curistus begeert te gelooven, is er niets meer noodig dan de vermaningen en de beloften door het Woord der waarheid bekend gemaakt.. Door zijne begeerte immers wordt het kenbaar, dat de ak- ker zijns harten door den Heiligen Geest voorbereid. is. Voor hem integendeel, die de verzekering 2ijner, door den Heer aan hem geschonkene, hoop verlangt, is het zegel en de getuigenis des Heiligen Geestes onont- beerlijk; doch dit alleen in den zin, waarin de: Hei- lige Schrift het openbaart, dat is: de heiligmaking: Heiligheid , in de volstrektheid der uitdrukking ge- nomen, is de overeenkomst aan het heilige: Wezen, en aan de Wet Gods. Indien wij echter in aanmer- king nemen al de omstandigheden waarin een be- dorven schepsel verkeert, die onder het’ zegel der verkiezing ligt, en dat die genade in het hart van zondaren wordt gewerkt; 200 wij daarbij de heiligheid in aanmerking nemen, waarvoor een wedergeborene in staat is; dan volgt er natuurlijk uit, dat de hei- ligheid yan zulk eenen zeer verschillend zijn moet, van de zoodanige, welke aanwezig is in iemand, die nim- 254 mer ‘gézondigd’ had. De pas-bekeerden en de zwak- geloovigen, kan men dus niet genoeg wijzen, dat in hunne heilige begeerten, welke zich in hunnen staat vertoonen, het bewijs is, dat God lien door Zijne almagtige kracht’ bij aanvang tot zich trekt. Een verslagen en verbroken geest te- hebben; yvernedering te ondervinden; de droefheid te leeren kennen, die het gezigt der zonde geeft; het kwade te haten en eene heilige vrees te koesteren van er in te vallen; van harle afte zien van alle zelfzucht, en alle ver- trouwen op zich zelven; met toestemming der ziel het eenige’ middel ter zaligheid aan te grijpen; aan dien weg een welgevallen te krijgen, die zoowel heilig en regtvaardig is aan de zijde Gods, als vernederend aan de zijde van den mensch; en eindelijk eenen levendigen wensch te koesteren, om een deelgenoot te worden in’ de verzoening en geregtigheid van den Heere curistus: — dit alles heet in de Schrift van de genademiddelen een ijverig en getrouw gebruik te maken. Dit leert voor het denkbeeld huiveren, van zich moedwillig en vrijwillig van alle geestelijke’ en hemelsche zegeningen te berooven. Dit is zich naar den Heiland, naar Zijn volk en naar Zijne voorschriften getrokken te zien. Zulk een heeft een teeder ge- welen ontvangen, hetwelk hem van harte gehoorzaam maakt, en blozen doet over de gebreken en viekken, die gestadig op deszelfs gehoorzaamheid liggen. Dit een en ander zijn de verschillende daden dier heilig- heid, waarop zwak-geloovigen onophoudelijk opmerk- zaam moeten gemaakt worden, tot het onderzoek hunner zielen; of derzelver beproeving. 