De Kracht der Waarheid, Gebleken in de Bekeering van den Eerwaardigen Heer
Scott, Thomas
Zoo men, ondolodijk en met duidelijkheid de zoodanigen henen wijst, dat, het. menschelijk hart van natur hoogmoedig, viceschelijk, vijandig tegen God. en Diens heilzame wetten is, genegen om het Evangelie te verachten en te verfoeijen, of om een misdag misbruik van Zijne verbondsbeloften te maken; zoo men hun bij herhaling slechts voorhoudt dat de onwedergeborenen niet anders dan eene, bex langzuchtige Godsdienst kunnen hebben, dat zij geheel ontbloot zijn van heiligheid, onder welke gedaante men haar ook neme; inmiddels altijd blijdende druk- ken op den heiligen aard der zaligheid en die. van het opregt geloof; indien deze denkbeelden ontkleed worden van de onbijbelsche voorstellen, waarmede men dezelve verduistert, dan zal de nederige en ware geloovige van lieverlede zich gewennen, ook zelfs in zijne treurigste en donkerste oogenblikken, in de meest ontmoedigende ervaringen de kiemen van hei- ligheid in het mishagen over zich zelven op te sporen. Het is wel niet in de eerste oogenblikken, doch als hij Een weinig bedaard kan nadenken en zich rekenschap geven, wat er met hem voorvalt. De tranen, dic hij weent over bedrevene zonden; 20 ernslig yerlangen om voor altoos bevrijd te zijn van die bewegingen en lusten, met derzelver ten uilyoer legging, vroeger zoo jjverig door hem nagejaagd; de vaak moeijelijke en zich van tijd tot tijd herhalende beproevingen, waaraan hij, hoewel niet altijd met een goed gevolg, tegen vroeger geliefde boezemzonden en ingewortelde gewoonten strijdt; de vrees, waarin hij is, dat de Heere caristus hem verwerpen zal, en dat de Satan hem zal verleiden, hetgeen hi vroeger niet kende: — al dit deven zijn geheel zedelijk bestaan is voorgevallen. Hij zal, indien men het daarin naar behoore onderrigt, in zijne gevoelens en ondervindingen, het goede en het kwade van elkander onderscheiden om uil de wezenlijke hoedanigheden het goud te leeren schiften uit datgene, wat met stof en vuiligheid vermengd is, en niet naar de uitwendige vertooning, welke het metaal zien laat. Hij ‘zal door. deze kennis reeds eenen zekeren graad van die heiligheid in zich vinden, zonder welke niemand den Heer zien zal. In die gewetenlijke gesteldheid, zal hij de ware noodzakelijkheid gevoelen aan de regtvaardigheid Gods in curistus, aan den dierbaren prijs, waarvoor de zaligheid ook voor hem verworven is en aan de geheele gehoorzaamheid, niet aan sommige, maar aan al Zijne geboden; uit liefde tot Gods heiligen naam, en uit dankbaarheid voor Zijne barmhartigheid. Wat toch kan ter zelfder tijd, dat elk. geloovige het ligchaam der zonde nog met zich omdraagt, meer de zuiverheid des harten, die het gelof nood zäkelijk met zich brengt, bewijzen, dan de afkeer van de zonde, droefheid en bitterheid te haren aanzieren, om dat zij nog gesladig tegen hunnen wil, van bunne bedorvene lusten en begeerten. verrast. worden? En dit blijft voortgaan, ondanks al de waakzaamheid die zij aanwenden, daaraan geen geven. Ja, niettegenstaande zij niets. vuriger wenschen dan dat hat kwade met wortel en tak uitgeroeid. wierde. Welke andere teekenen zullei er ook in’ waarheid van de zuiverheid van ons hart zijn, zoo lang de ‘zonde er nog’ huisvest, ‘als ‘het ‘niet het mishagen is, dat wij -aanons zelve hebben bekommen? Vroeger leefden de-zelfile’ menschen” vergenoegd over zich zelve; de‘ gebreken, ‘die'zij hadden en openbaarden’, werden wei-’nig opgemerkt; en al was het’ geval, dat de‘conscientie hen bij de uit het ‘hatt ‘voortkomende’ daden® bepaalde, het verwekte teri allérmeeste eénige’ vinglige aandoeningen. | In’ dien tijd’ waren zij geheel onuver van hart; hoe veel'rij ook op de goedheid™ van ‘hétzelve roem droegen. Het is alleen’ door het’ geloof, dat de mensch verzegelen’ kan dat God waarachtig is, en dientengevolge ‘dat hij just Bab auTg gesteld is, alg de waarachtige God hem in ee Woord heeft doen beschrijven. ul Zoo wij nu op dezelfde wijze de liefde Gods Nagany dan. zullen 'wij'mede weldra het' groote onderscheid' opmerken, tasschen een wedergeboren en een naturlik' mensch. Onder! 'het getal' der' eerstgenoemden' kan niemand behoorend dan hij, die belast en beladen is met smart, door de gedachte dat hij van zijne jeugd: af niet anders gedaan heeft dan den heiligen en lang- moedigen God te beleedigen en Zijnen toorn uit te' dagen, en die met verlangen uilziet naar het onderpand voor zijne vergeving; begeerig gemaakt zijnde om met volharding langs den van God in het Evangelie daar- toe geopenbaarden weg zijne zaligheid te verwachten. Wat is hierin anders te bespeuren dan dat de liefde Gods, in zijn hart uitgestort, den mensch begeerig maakt, God weder lief te hebben) Die hem, met voor~— 17 bijgaan van zoo vele duizenden zijner medemenschen, met eenwige liefde beminde en hem daarom getrokken heeft met goedertierenheid? — Is in de beide toestanden van den mensch niet onmiskehaar oder merken, dat de uitverkorene vernieuwd wordt naar Gods beeld, om te verkondigen de deugden Desgenen, die hem uit de duislernis geroepen, heeft töt Zijn wonderbaar licht? Derhalve wanneer men een’ zwak’ en vreesachtig geloovige aantoont, dat hij de opgenoemde gesteldheden zijner ziel moet aanzien als de onbedriegelijke, bewijzen der zaligmakende genade, dan. zoude men volgens de leerwijze van den grooten Leeraar hem onderriglen, hem vertroosten en hem de eenigste en beste, middelen an de hand doen, om hem te bevestigen, in. de verwachling, dat de Heer Zijn begonnen werk, zal voltooijen, Wel beschou wd, zal dit \ oneindig meer troost’ aan zoodanig eene ziel aanbrengen, dan al de rängen om 200 of: z00.e -handelen;)\of naar dat ‘het gemoed voor zulk een «mensch -gunstig. of ongunstig gevoelt, hoop of :vres' aan den')dag te leggen, over deszelfs genadestaat..-Want, de, bekom- merde zelf, kan niets onderscheiden. Hij moet zonder ophouden op het eenige en eeuwige fondament)ge- wezen worden, hetwelk is curistus Jezus. Om het vrijuit te zeggen: den grond, van de. persoonlijke verzekering, dien men doorgaans voordraagt,,en, de stelselmatige verklaring, die men gewoon, is te) geven aan eene bevestiging van het geloof, neemt men aan als de eenige volmagt om te gelooven, en. geeft, niet onduidelijk te kennen dat) men vroeger. eigenlijk niet gelooven. mag. Iemand, die yan de verzekering spreekt naar Gods Woord; en» die de;ervaringen aanwist, waaraan men weten kan of men een) geloovige is. of niet, wordt door de. zoodanigen al 259 gelooven. mag. Iemand, die yan de verzekering spreekt naar Gods Woord; en» die de;ervaringen aanwist, waaraan men weten kan of men een) geloovige is. of niet, wordt door de. zoodanigen al 259 gelooven. mag. Iemand, die yan de verzekering spreekt naar Gods Woord; en» die de;ervaringen aanwist, waaraan men weten kan of men een) geloovige is. of niet, wordt door de. zoodanigen al 259 gelooven. mag. Iemand, die yan de verzekering spreekt naar Gods Woord; en» die de;ervaringen aanwist, waaraan Ras yerkellerd en als een. onbekeerd. mensch. uilgekreten...Om, hunne stelling vol te houden, worden, daartoe. de dierbaarste uitspraken des Bijbels. niet zelden). 260. ellendig. mis+ vormd, dat men er, bij bedaard:,onderzoek., niets meer van de oorspronkelijke-meening, in vinden kan. Komt men, gelijk wij -reeds « gezegd, hebben, met heilige gesteldheden en ~heilig making aan, dan. gaat er een® geschrei opy:dat men de menschen,onder het juk der’ dienstbaarheid)-terug) wil brengen; dat men eigengeregtigheid: voorstaat,,en de vrijheid der kinde+ren» Gods » aanrandt, De :valsche. inziglen van «de waarheid, die door het verspreiden van zulke).dwa-lingen zichin! de ‘ziel_ der bekommerden vestigen., zijn’ bijzondergeschikty om hen, die: zich zelve,wil-len bedriegen yiste doen insluimeren;, maar), voorna-melijk: ook omiode zwakgeloovigen ten eenenmale te ontmoedigen ens den» Satan ruimte tegeyen. om) hen hevig' te bestrijden; »jay/vandien de. Heere het, niet verhoedde'y hen tot wanhoop te brengens 8) oho Hetvisstoch zeker) dat-niemand. gerast kanzijn,,of ‘hij moet "eenen" grond: daarvoor hebben » hetzij dan eenen® goeden's ofeenenslechten. Indien men mu de ‘onkundige® vaneodien) een Gegen größt, die opfiedere bladzijde vani den Bijbel voorhanden is; verwijdert, dan quellem zu “ongevoclig andere größt, voor denzelven in’ deplaats stellen. En’ zicdaar. de vruchtbare bron ‘van dweepzucht;) van die: ongelukkige ‘wijsheid, boven 17* 260 begegen men behoort wijs te zijn; van gezigten, droomen en ligchamelijke verschijningen; hoorbare toespraken, en wat niet al nieuwe soorten yan open-baringen, waardoor sommigen zeggen bekend gemachtte wezen, dat zij kinderen Gods zijn, en dus daar-door eerst mogen gelooven, dat zij zalig worden, Middelerwyjl zijn zij willens blind, om voor hen zelve te bezien, en aan anderen mede te deelen, dat het de Heilige Geest is, waarmede de Heer zelf, overeenkomstig het Woord, de zielen verzegelt van hen, die Hi véér de grondlegging der wereld, in eeuwige liefde gekend, en in curistus 3Ezvs uitverkoren heeft. Mogt men het inzien, hoe schadijk deze wijze van bestuur is, voor de zuigelingen in de genade. Watanders toch moet hij er uit begrijpen, dan dit: «zoo lang ik die reeks van bevindingen en gestalten niet heb ondervonden, ben ik nog een ongeloovige.» Neen, de leer des Bijbels is gansch anders, Al de proeven, die iemand kan bijbrengen, om zich in de rij der geloovigen te scharen, moeten het zegel hebben yan de liefde tot errisrus, in het houden Zijner geboden. Het vaste fondament Gods toch, staat, hebbende dezen zegel: de Heer kent die de Zijnen zijns en een iegelijk, die den naam van curistus noemt, sta af van ongeregtigheid (*). Is dus het laatste yoor-handen, dan heeft men het bewijs in zich zelyen, dat heerste reeds yooraf, waarheid is, Het zal, hopen wij, immers niet tegengesproken worden, als wij den Apostel souannes, door de onfeilbare leiding yan den Heiligen Geest gedreven, tot eenen bevoegden regler in dezen verklaren. "Hieran, zegt hij, die door genade, zoozeer in den geest van het waarachtig Christendom was ingedrongen; "Azeraan WETEN WIJ, dat wij God kennen, als wij Zijne geboden houden." Die zegt: "Ik ken Hem (den Heere), en Zijne Gx- BODEN NIET MouDT, 7s een leugenaar, en de waarheid is niet in hem (*)." Diegene dus, welke ontkent, dat de heiligmaking het etgenaardiye en het eenig onbedriegelijke teeken is van de regtvaardigmaking des Christens voor God, door den Regtvaardige die geene zonde gekend heeft, en in wiens mond geen bedrog was, en die alzoo deze onze redenering tegen- spreekt, moet vooraf wel overwegen, dat hij in zijne vermeende wijsheid den Bijbel, en het doel der ver- lossing ten eenenmale omverwerpt, en men van den zoodanige met al zijne vermeende verwachtingen, voor het tegenwoordige, in waarheid eenen zeer slechten dunk koesteren smoet. De ontmoediging, welke de opregten ondervinden. om in zich zelge de merkteekenen huns gelös op te sporen, heeft deszelfs oorsprong daarin, dat zijn de beginselen der hetligmaking, die alloos en onaf- scheidelijk met de zaligheid gemengd zijn, over het hoofd zien. Zij beoordeelen bunnen staat, naar den toestand, waarin slechts eenige weinige verzekerde Christenen verkeeren; of naar dien van hen, die, uit de reeds opgenoemde oorzaken, gewoon zijn boven hun hart te spreken. Datgene wat wij als de begin- (*) 1 Joh. Il: 3, 4; Ul: 18, 19. 262 selen van de Gode-behagelijke heiligheid hebben be- kend gemaakt, is in alle opregte geloovigen voor- handen. Indien men hen daarop opmerkzaam maakt, en op het gewigt dezer gesteldheid, in tegenstelling van al wat uit onzen natuurstaat voortkomt, dan zullen 2ij dezelye ook niet ontkennen. Wat de meerdere genade- gaven en den opbouw der geloovigen betreft, waarop vele menschen gestadig wijzen, deze bezitten zi nog niet, of ze zijn ten eenenmale onbekwaam dezelve op te merken.. Mogt men het toch begrijpen, van hoeveel gewigt het is, aan de geloovigen den vrede en de hoop te ont- dekken, die de God en Vader van alle barmhartig- heid en genade, in caristus, reeds aan hen geschon- ken heeft; opdat zij de aanvankelijke heiligheid van een’ geroepen’ heilige op aarde, in derzelver eerste kiemen leeren onderscheiden, en te midden van den strijd en de verzoekingen die hen gestadig omringen, de ontwikkeling der beginselen dier yolkomene ‘heilig- heid leeren verstaan, welke eenmaal in den heiligen hemel der heerlijkheid hun deel worden zal. Zoodra men deze zaken wel verstaat, dan kan het niet an- ders, of de vernedering van den zwak-geloovige, wordt, bij het zien op deszelfs gebrek, van tijd tot tijd inniger en Gode-behagelijker; ja, dan zal hij ook minder wankelmoedig, of geheel ontmoedigd worden, van wege zijn ellende in zich zelven. Hy zal zich zelven minder van huichelarij beschuldigen, en dus vatbaarder zijn voor de onderwijzingen in de geregtigheid des gelös. Ondanks al de aanvechten en bestrijningen, die er gedurig in hetgeen voorhanden zijn, zal hij zich kunnen verheugen, in hetgeen de Heer uit vrije genade door Zijnen Heiligen Geest reeds yoor hem bereid heeft; zoowel, als over hetgeen Hi in curistus al ontving. Hij mag zich, door het ge-loof, in voorraad verheugen over hetgeen nu eerst in waarheid tegen hem gezegd is: dat geen oog gezien noch geen oor gehoord heeft, en im geen menschen-hart is opgekomen, wat de Heer hereid heeft voor deren liefhebben. Het mishagen aan zich zelven, is de yoornaamste grondwet yan de heiligheid die in een onvolmaakt schepsel mogelijk is. Hoe meer de Christen verlicht en veranderd wordt, des te meer en te vuriger zal hij er naar trachlen, gemeenschap met den Heer te oefenen; des te meer zal hij jagen en verlangen naar de gelijk- heid met Hem, die alleen in heiligmaking mogelijk is. De yermaning yan zijnen Heer en Verlosser: weest dan gijlieden volmaakt, gelijk uw Vader die in de hemelen is, volmaakt is (*), is het doel geworden, waarnaar deszelfs inwendige begeerte zich uilstrekt. De opregtheid yan dezen wensch -kan niet anders, of moet het hart des begenadigden ook met eene diepe vernedering over deszelfs ellende yervullen; zoo zelfs dat hij daarin den oorsprong van alle nederigheid en ootmoed vinden zal. In pavtvs hebben wij daarin een voorbeeld. Zonder twijfel was hij een der verstgevor- derde geloovigen op aarde, en niet bij ver- grooting, 200 als de ge veinsden het wel eens doen, (*) Matth. V: 48. März uit inige overtuiging, de groateste der  den: door Hem verworven’ Geest geheiligd te. worden, aan te nemen als. merkteekenen van ware heiligheid, dan ‘moet daaruit noodzakeljk volgen, dat hoe nederiger wij worden, wij des te minder in staat zullen zijn, ons in den Heere te verblijden; behalve dat wij alsdan moed- willig onze oogen sluilen, voor al de uilspraken der Heilige Schrift, die met duidelijke woorden verklaren, dat de nieuwe scheping, geestelijke gezindheid en de yruchten des Geestes, die ons 200 menigvuldig in de brieven der Apostelen worden aangewezen, onaf- scheidelijke yruchten zijn van de wederbarende genade Gods. In zulässigen gevallen, zal de opregelövige, die zu verdienen heeft, weder als dezelfde arme en in ziel zelven verloren zondaar, tot den Heere curistus gaan, om uit genade. Het eeuwig verbond in Zijn dierbaar bloed opgerigt te mogen aanbieden. En deze — dit leert Gods Woord en de ondervinding — zallen op grond der algemeene aanbieding veel eerder hunne plaats wedervinden, onder de toevlugtnemers tot de genade Gods, om Zijne beloftenissen vast te houden, en de bepaalde. toezeggingen aan de gelooyi-gen op nieuw omhelzen, dan zij die een gelof en bevindingen, enz. yoorstaan, buiten den Bijbel. Het is een onmisbaar gevolg: bijaldien men verzuimt de werkingen der genade Gods, uit dit Christelijk oogpunt te beschouwen, men dan de zwak~geloovige Christenen in eenen maalstroom van verwarring brengt bij de vermaning: «zich zelve te onderzoeken of zijin het gelof zijn.» Dikwerf, wordt die onrust, welke. men daardoor b When verwekt, nog vermeer-derd, door de onbepaalde en, ingewikkelde. wijze, waarop men, hetzij in predikatién of in het onderlinge gesprek, van de zonden der geloovigen spreekt. Bij voorbeeld: men hoort wel eens, over de opregel-geloo-vigen, bij eenen onbedachten val, dien ij met heete tranen beweenen, door harde beoordeelaars, die voorpilaren en eikenboomen gehouden worden, hetzelfde oordeel vellen, dat de Heer door den. mond Zijner Profeten over de gruwelijkste afwijkingen, en over de verregaande afhoereringen van oud Israél heeft laten doen. Dan hoeveel overeenkomst het yolk Gods in den ouden dag ook had met de uitverkorenen uit alle volken van den nieuwen dag, ‘200 zijn toch de uspraken yoor het grootste gedeelte gerigt tot de- genen, die wel naar ABRAIAM genoemd waren, maar niet wandelden in de voetstappen huns vaders aBRa- uam; tot hen’, die gelijk staan met de naamehris- tenen van onzen tijd. Somtijds spreken ook waarlijk vernederde geloovigen over hunne dagelijksche afwij- kingen en struikelingen, op eene wijze, die door vleeschelijkgezinde menschen geheel verkeerd wordt opgenomen. Deze, (die niels liever vernemen dan hetgeen hun dienen kan, om te besluiten dat er tusschen hen, en tusschen de vromen geen wezen- lijk onderscheid bestaat,) trekken er het gevolg uit, dat men gewillige en gewone zonden, vrij gemakke- lijk zoekt te verontschuldigen. Langs dien weg be- kommeren zich de ware geloovigen over hunne on- getrouwneid aan derzelver goede en (op den wortel des gelofs. gebouwd zijnde) Gode-behagelijke voorne- mens, zich ACHABS €N JUDASSEN noemende; terwijl de werkers der Ongeregtigheid, zich deelgenooten der za-ligheid wanen, ten spijt van de misdaden en zonden, die ij, daarin nog dood zijnde, zonder berouw bedrijven. De heiligheid van een’ waar’ geloovige bevat onge-twijfeld in zich eene gesteldheid, om de geheele Wet Gods te beminnen, en zich in derzelver volbrenging te verheugen; om de zonde te verfoeijen en te haten; om de zonde te verfoeijen en te haten;  ons opge- noemde daden zijn de heiligheid slechts in derzelver zwakke, en eerste beginselen. Indien vrees- achtige en zwakke Christenen gewezen werden om in al hetgeen er in hen omgaat, waarvan 2ij zich immers rekenschap kunnen geven, en die het juist zijn, waardoor ztj het meest geslingerd worden, de teekenen hunner roeping en verkiezing te vinden; dan zoude men hen veel’ spoediger tot gerustheid op de belofte Gods brengen. Dit bij hen aanwezig zijnde, zouden zi) bi) de verpoozing welke dit hun aanbrengt, tevens meerderen lust en moed bekomen, om hunne roeping en verkiezing vast te maken op die wijze, als de Apostel perrus daartoe vermaant: Voeg biy wo geloof deugd, en hij de deugd kennis, en bij de kennis matigheid, en bij de kennis matigheid lijdzaamheid; en hij de lijdzaamheid Godzaligheid, en bij de Godzaligheid broederlijke liefde, en bij de Godzaligheid broederlijke liefde, en bij de broederlijke liefde, liefde jegens allen (*). Het vleesch zoude dan meer in deszelfs Lusten en bewegigen ‘gekruist, en heilige genegenheden aangekweekt worden, welke in waarheid al derzelver zorgen vereischen. Zoodanig zoude men bewijzen, dat het geene hersenschim is (hetgeen door de onkundige vromen in het onophoudelijk beroep) (*) 2 Petr. 1:"6-7, 269 op hunne onmagt even zoo goed voorgestaan wordt als de naturlik menschen het luidkeels verklaren, wanneer de Bijbel spreekt: om ter cere Gods, ten nutte zijner evenmenschen, en alzoo tot heil zijner onsterfelijke ziel de talenten aan te leggen, ons van den Heere aanvertrouwd. Ja zelfs, al trachten wij, ten gevolge der opgenoemde vermaningen, onze roeping en verklezing vast te maken; dan blijft het evenwel van het uilerste gewigt, dat wij de natur en den prijs der genade kennen, die wij reeds ontvangen hebben. Ja, voor de verstgevor der en meest verzekerde geloovige is er niets dat meer noodzakelijk is, dan zijn gewonlijk oordeel en zijne ervaringen, ten aanzien van cuRIstTus en zijne zaligheid, van tijd tot tijd aandachtig na te gaan; opdat hij onophoudelijk bedenke: «dat Ai van den dood in het leven is overgegaan.» Het is aldus in alle opzigten van het grootste aanbelang, tot waarachtige vertroosting, opbouowing en vruchtbaarheid, dat men een klaar en duidelijk begrip hebbe van de zekerheid, dat het zaligmakend geloof noodzakelijk eene opregte heiligheid vereischt, en dat daarin het bewijs is van die heiligmaking, die geboren wordt door den Heiligen Geest, welke ons van harte gehoorzaam en gewillig maakt, aan den Heere cunistvs. Ziedaar Lezer, wie gij ook zijn moogt! de voorname redenen welke mij gedrongen hebben, met zooveelkracht, de heilige natur yan het zaligmakend gelöstte bewijzen. De redenen zijn in zich zelve genoegzaam oyertuigend. Van daar ook dat ik steeds getracht heb, den drang om het alzoo aan te nemen, met den ik staven. als: eenen. zekeren graad van verdienste uitmakende, waardoor wij zouden worden aangenomen; — en ein delijk tussehen geloof en hoop, de volle verzekerdheid der hoop: Ik: vooronderstel. ter goeder trouw, dat een “opregt onderzoeker der waarheid, deze onderscheidingen niet zonder belang achten of hen als nutteloos verwerpen zal. Het kwam mij ten minste voor, nadat ik jaren achter elkanderen met vlijt een ernstige nasporing over dit onderwerp heb aangesteld, dat er een groot gebrek is aan. de behoorlijke aandacht en onder- scheiding, ten aanzien van de opgenoemde zaken, waarin zulk een verbazend verschil hetaat. De meeste menschen. willen zelden van deze onderscheidingen, en zijn in dezen jammerlijk onkundig en zeer verward. De dagelijksche gesprekken bewijzen dat aanhoudend. Vele predikatién en. geschriften van naar de letter regtzinnigen, strekken daarvan ten ge- tuige. Ik weet echter door, eene droevige ervaring, Ik. Dat de krachtigste redeneringen niets afdoen, om het groste. gedeelle tot andere gedachten te brengen. Neen, veeler ontmoet iemand die daaromtrent iels anvoert. bitlere bejegeningen. Ik vertrouw intusschen, als men, in plaats van zich zonder onderzock als regters. over den inhoud van Gods Woord te siellen, liever biddend, punt voor punt van mijne voorstellen met den geheelen inhoud van hetzelve vergelijkt, dat men geen derzelye verwerpen zoude; maar daarmede tot nut, en dus tot opbouw der geloovigen werkzaam. zijn. Omtrent het laatste onderzock het, dat ik ter onderzock het opgegeven, dunkt het mij evenwel noodzakelijk, nog eenige verdere opheldering te, moeten doen. — Dezulken, welke het. Godsplan ter zaligheid, de yolkomene overstemming met al de Goddelijke deugden, en het doel der yerlossing verstaan, kan men in den volsten zin des woords noemen DE VOLLE VERZEKERDIE. KERDHEID DES VERSTANDS (*) te bezitlen. Zoo deze van harte gelooven, en de belofte des Evangelies omhelzen, dan hebben ze gelof; zoo dit gelof ont daan is van alle twijfelingen omtrent de waarheid van al wat hat Evangelie in zich bevat, en deszelfs volledigheid om als Gods Woord te doen wat Hem welbehaagt, en voorspoedig te zijn waartoe Hij het gezonden heeft, en dus tot de volkomene zaligheid van allen die geluoven zullen, dan hebben 12ij DE VOLLE VERZEKERDIE. HEID DES GELOOFS (}). Men heeft echter niets dan hoop, wanneer men daarop rust, dal men een gelo-vige is. De vote VERZEKERDIE DER noOP (§) kan echter dan eerst plaats hebben als men geene twijfeling meer voedt over zijn gelöd. Verzekerer van zijn gelöd is de pligt van een’ iegelijk mensch, aan wien men curistus als de kracht Gods en de wijsheid Gods verkondigt. En daartoe worden immers, volgens den inhoud van het geheele Vers door (*) Col. II: 2. (+) Hebr. VI: 11. De voor dezen tekst aangehaalde woorden Hebr. X: 22, vinden wij in buitenlandsche Bijbelvertalingen vertaald, door: een vol en volmaakt vertrouwen; een onwrikbaar geloof. De oude Geneefsche vertaling heeft: eene volle sekerheid vun geloof en de Engelsche vertaling zegt: eene volle verzehering van het geloof. De geheele verhandeling van scorr over de dierbare waarheid van eene Schriftmatiye verzeering, ziet op de drie aangehaalde teks- ten, waarvoor in den grondtekst hetzelfde Grieksche woord wAyco opie staat. Om dit in de Nederduitsche taal over te brengen, is er ook geen ander en getrouwer woord voor te vinden, dan eene VOLLE VERZEKERDHEID of eene VOLLE ZEKERHEID van kennis (Col. IL: 2) wan geloof (Hebr. X: 22) en van hoop (Hebr. Visti): De Vert. 273 mij aangehaald, uit het X° Hoofdst. van Hebr., allen vermaand. Maar, de verzekerdheid der hoop moet met heilige behoedzaamheid verkregen en behouden worden. Deze kan onmogelijk plaats vinden bij hem, die onbe- dachtzaam wandelt; ja zelfs mij aangehaald, uit het X° Hoofdst. van Hebr., allen vermaand. Maar, de verzekerdheid der hoop moet met heilige behoedzaamheid verkregen en behouden worden. Deze kan onmogelijk plaats vinden bij hem, die onbe- dachtzaam wandelt; ja zelfs mij aangehaald, uit het X° Hoofdst. van Hebr., allen vermaand. Maar, de verzekerdheid der hoop moet met heilige behoedzaamheid verkregen en behouden worden. Deze kan onmogelijk plaats vinden bij hem, die onbe- dachtzaam wandelt; ja zelfs Niet door den geloovige, die zich slordig gedraagt in de uitoefening zijner pligten. Toen de Apostel pavius, aan de Galaten zijnen twijfel over hen te kennen gaf, en hun zeide wat de reden was, dat hij over hen zwijfelen moest, was het toen niet hun pligt over zich zelve in twijfel te staan? Om intusschen naar de waarheid van: het Evan- gelie te onderzoeken; om de magt en de gewilligheid yan curistus en de zaliging van alle 2ondaren die tot Hem komen, in: twijfel te trekken, dit behoefden 2ij toch wel niet te doen. Ik verklaar voorts ook nog, dat deze wijze om de leere der zaligheid te beschouwen, mijne eigene ziel bijzonderlijk tot kalmte gebragt heeft. Lelfs in die oogenblikken, dat ik in den meesten strijd en in de slerkste verzoecking was. Ik heb ook tevens he geluk gehad, velen verslagenen en bekommerden gelouwen, dic in dezen weg te vinden is. Ik kan derhalve niet genoeg aandrin-gen, dat men ook dit onderzock daartoe gelrouw aanwende. Ik stem echter wel toe, dat er eene reeds eenigzins vergevorderde kennis noodig is, om een klaar en duidelijk begrip van dit onderwerp te beko-men, en erken ‘evens dat onderzoekingen van dien aard weinig strookem met de aan de eene zijde 200 ligzinnige, en aan de andere zijde 200 bijgeloovige en aan menschelijke dwalingen en voorstellingen ge- 18 ; 274 hechte oordeelvellingen eener eeuw, waarin de Kerk van cuRistus, en al wat daarvan het wezen uit-maakt, bijna onder menschelijke stelsels is bedolven geraak It is, dit will ik mede niet ontkennen, helaas! door het verkeerde onderrigt, hetwelk vele vromen op eenen meesterachtigen toon uitdeelen, al te waar, dat de meeste te onkundig zijn om zich hier- aan over te geven. Doch dit is eene reden te meer, dat de Christenen, die mel meerder licht bedeld zijn, en dat vooral de leeraars zich verpligt hebben te rekenen, om hunne uitgebreidere kennis hierin, ten nutle van anderen te besteden. Ach! dat onze denkbelden toch steeds helder mogen zijn, en onze woorden klaar en duidelijk, vrij van alle inwikkeling en verwarring, als wij ons in het bijzonder onderhoud met onze bekenden bevinden, en bezig zijn in het openbaar te onderwijzen! De grond-slellingen in dit werkje opgegeven, mogen een weinig droog zijn; elk onbevooroordeelde onderzoeker, die deze waarheden wenscht te gebruiken om onkundigen te onderwijzen en op te bouwen, zal er nuttige leerringen in onlmoeten, die hem tot handleiding zullen kunnen dienen. De waarheid toch is wel eene diepe mijn, maar hare ontginning wordt dubbel beloond. Gelijk in alle dingen moet men evenwel tijd en lust hebben, doch ook vooral kunde, om er voor zielen en anderen de rijkdommen uit te putlen, welke er zoo uilgebreid in yoorhanden zijn. «Als tot verstandigen, weg ik met pautus, «oordeelt gij zelve,» en kan niet beter eindigen, dan met de woorden yan den wijssten der koningen: Mijn zoon! zoo gij mijne Redenen aanneemt, en mijne geboden bij uwe geboden uwe ooren naar wijsheid te doen opmerken; zoo gij uw hart tot verstandigheid neigt: ja zoo gij tot bet verstandigheid, zoo gij ze zoekt als zilver, en naspeurt als verborgene schaltten: DAN ZULT GIJ DE VREEZE DES WEEREN VERSTAAN, EN 2ULT DE KENNIS GODS VINDEN. Wanr DE HEERE GEEFT -WISHEID; UIT ZIJNEN MOND KOMT KENNIS EN VERSTAND (*). (*) Spreuk. Il: 1. § 24; - P hi i]. ‘ '. : * Z F. Adng, a (Ms hae) pvetas, 161) GPa oe eihoaaly 4 cr. _ va spe) Se The J 4 Saka oe bag THLEIDING.. -, fra Siig 9 9824 tap i; EERSTE GEDEELTE, DES ZONDAARS VOLMAGTIGING OM IN DEN HEERE CHRISTUS TE GELOOVEN. Eerste Afdeeling. Voorstelling van het onderwerp....-- Li; Tweede Afdeeling. Bewijzen uit de Heilige Schrift, dat de zon- daar geenen anderen waarborg behoeft, om in cunistus te gelooven, dan alleen het Woord Gods.....-.--+-++++> 23, TWEEDE GEDEELTE. HET ZALIGMAKEND GELOOF IS HEILIG IN DESZELFS AARD EN NATUUR. Eerste Afdeeling. De uitdrukkingen bepaald en uilgelegd... 74. Il * IN 2 Oru: DB, Tweede A fdeeling. Het zaligmakend geloof, een gevolg van de wedergeboorte......... » sn Derde A fdeeling. Het zaligmakend geloof is altoos verbonden met andere zaken, dic in haren aard hei- lig zn..... 0.... Vierde Afdeeling. Waarin de hei * IN 2 Oru: DB, Ilige natur van den gelöstweg verder wordt aanewezen, as Vij fde Afdeeling. Het zaligmakend gelöst is het beginsel van al de andere heilige gesteldheden, begeerten en gedragingen van deszelfs beziiler... Zesde A fdeeling. Eenige redenen bijgebragt, om de heilige na- tuur van het zaligmakend gelöst aan te wijzen.. o pineal, ahaa ee DESK GODDELIJKE GENADE. DE KRACHT DER GODDELIJKE GENADE IN EEN AANMERKELIJKE VOORBEELD VERTOOND; IN ZES BRIEVEN, VAN EENEN LEERAAR DER HERVORMDE KERK. UIT HET OORSPRONKELIJKE LATIN VERTAALD, DOOR WILLIAM COWPER, Esq., EN MET EENE VOORREDE UITGEGEVEN, DOOR JOHN NEWTON, Predikant te Londen, AAN WIEN DEZE BRIEYEN IN HET OORSPRONKELIJKE GESCHREVEN WAREN. Gods Koningrijk is niet gelegen in woorden, maar in kracht. 1 Cor. IV: 20. Aliusque et idem. UIT HET ENGELSCH IN HET NEDERDUITSCH VERTABLA. AR a reennnn ey NIEUWE UITGAVE. Seen nen A te AMSTERDAM, sis Holl VE KE R. 18388. APPROB ATA EB: De Visitatores Librorum van Noord-Holland, gelezen het werkje, getiteld: de hkracht der God-delijke genade, enz., uitgegeven door J. NEWTON, en de daarbij gevoegde Voorrede en aanmerkingen van den Nederduitschen Uitgever, verklaren, dat xij, (een en ander met elkander in verband beschouwende en oordeelende over het werkje in deszelfs geheel,) daarin niets gevonden hebben, dat strijdig is met Gods Woord en de Formulieren van Eenigheid onzer Kerk. P. SCHOLTE, vy. ». m. A. WORMSER, BUDDE, H. MIDDEL. Februarly 1838. mos & > VOORREDE VAN JOHN NEWTON. Deze Brieven verschijnen in het licht op hegeerte van den Schrijver. Hij is een vreemdeling (*), een Leeraar der Hervormde Kerk, zoo als men het op het Vaste Land pleegt te noemen, in onderscheiding van de Lutherschen. Hi was weleer een twijf VAN JOHN NEWTON. Ach, maar thans predikt hij met kracht en met veel vrucht het gelöst, hetwelk hij eertijds poogde te verwoesten. Dit is alles, wat mij vrijstaat van hem te zeg- gen; hebbende hij mij ernstig verzocht, alles te ver- mijden, waaruit zijn naam, woonplaats, of stand eenigzins zouden kunnen gegist worden. En het ver- zoek van een’ afwezenden vriend eischt wets van die teedere oplettendhetd, welke men zich gewoonlijk ver- schuldigd rekent omtrent de hevelen van stervende personen, die ons zeer waard waren, en die vertrouwen op ons stellen. Ook heb ik geen gebruik gemaakt van de vrijheid, welke mij gegeven was, om in het Handschrift iets (*) [Dat is te zeggen, geen Engelschman.] De Nederd. Vert. VI VOORREDE te veranderen, of wit te laten. Ik geef wit, het geen tk ontvangen heb, en zoo als ik het ontvangen heb; zonder eenige verandering, dan van Latijn in Engelsch. Mijn waarde vriend de Vertaler is zé6 wel hekend, dat ik er naauwelijks behoef bij te voegen, dat ik mij tot niemand had kunnen wenden, die beter in staat ware, om regt te doen aan den Schrijoer, en voldoe- ning te yeven aan den Lezer. Ik denk niet, dat hevogde regters zullen oorderelen, dat het Verhaal te omstandig is, of te veel klei-nigheden het menschelijk hart, en die het opperbestuur der Goddelijke Voorzienigheid over de lotgevallen der menschen erkennen en aanhidden. Zij weten, dat de helangrijkste en minst verwachte omwenden in de zaken, beide van Natién en van hijzondere personen, menigwerf geboren worden werken, die naar den uiterlijken sehijn gering en gansch onevenredig waren. Ged heeft ons gemaakt, niet wiy ons zelve; en Hij regeert ons. De tijd en de plaats unzer geboorte, het eerste, en al de volgende voorwerpen, die onzen geest, in den zugelingsstaat, in de kindschheid en in de jongelingschap aandoen, onze geaardheid, en omstandig beden, en al de opeenvolgende wisselingen, die wij doorgaan, staan allen te zamen onder Zijn bestuur. Deze vormen -eene aaneenschakeling van oorzaken en uit Werkselen, ärderen van welke, of eenen meer afgelegen, of eenen meer afgelegen, of eenen meer regtstreekschen invloed heeft op ons volgend leven. Het is er mede gelegen, als met de onderscheidene hewegende deelen van een uurwerk, van VAN JOHN NEWTON. Vil welke ärdere, of schoon sommige derzelve van minder waarde mogen geacht worden dan andere, nogtans, op zijne eigene plaats, even noodig is tot volmaking van het werktuig. Het mishruik en de verkeerde aan- wending der gelegenheden, waarmede God ons hequnstigt, is eigenlijk van ons; maar het hehoorlijk gebruik derzelve moet aan Zijne goedheid worden toe- geschreven. Een groot deel, misschien het grootste deel, der menschen,  leven, gespaard worden, terwij anderen worden weg- gerukt; waarom wip die ziekien, rampen, of geva- ven, welke voor duizenden, van onze garen, en im gelijke omstandigheden, doodelijk waren, ontwijken, of uit dezelve gered worden, is voor ons een ondoor- grondelijk geheim, en is alleen toe te schrijven aan het welbehagen van Hem, die werkt naar den raad van: Zijnen wil. Hoe gansch verschillend zou welligt de staat der dingen geweest zijn van hetgeen die thans is, indien ALEXANDER, CESAR, en duizend andere personen, wier namen in de Geschiedenis zoo sterk wit- munten, nooit geboren, of in de eerste maand van hun leven gestorven waren! Op gelijke wijze, schoon eene bedorvene natuur aan ons gansche geslacht gemeen is, en de witwerkselen algem En gevödern worden is echter de uithomst bij alle menschen niet dezelfde. De weg der overtreders is altoos hard; dat dezelve niet altijd eene ramp- vill VOORREDE zalige witkomst heeft, is alleen aan Gods barm- hartigheid te danken. Hoogmoed, kwaadaardigheid, onbestuurde driften en hegeerlijkheden doen velen van kwaad tot erger oversiaan, voeren hen van de eene ellende tot eene andere en grootere, en eindelijk in het verderf; terwijl anderen, die in dezelfde voetstappen treden, en in dezelfde jammeren gewikkeld raken, en in den tijd der hbenaauwdheid, en wanneer alle menschelijke hulp ydel is, hulp hij God te zoeken, en — zij worden niet heschaamd. Hunne rampen, gelijk die van den verloren’ Zoon in de gelijkenis, worden gcheiligd, om hen tot inkeer te brengen. Zij worden overtuigd van hunne zonden, zij bekeeren zich, gelooven het Evangelie, — en worden hehouden. In zich zielven zijn zij niet beter dan diegenen, die dikwijls bestraft zijnde, zich maar Te meer verharden, en in hunne hardnekkigheid en hoosheid voortyaan, tot dat zij omkomen. De genade van God is een algemeinen geneemiddel; ze is de eenige en onfaalhare artsenij tegen de ziekten en kwalen van den geest. Zij is even heilzaam voor menschen van allerlei onderdom en van allerlet natie, in welk een’ staat, of in welke emstandighe- den zij zich ook hevinden. Aan sommigen leert zij gebruik te maken van de algemeene kennis; en bij anderen vervult zij het gebrek derzelve. Zij kan den rijke nederig, en den arme vergenoegd maken. Ze is noodig voor den meest zedigen en achtenswaardigen mensch; en ze is genoeg voor hen, die in openbare goddeloosheid en ongebondenheid geleefd hebben, wan- neer zij slechis gevoelen dezelve noodig te hebben, en gezind zijn, om ze langs Gods verordenden wey te zoeken. Ferleden. jaar had ik het genoggen, wit de papier- ren van zekere jonge dochter op te zamelen, hetgeen ik, zonder eenige het karakter eens Christens. 27 leefde in burgerlijken stand, had geene Grote voor- deelen der opvoeding, noch veel kennis met de wereld. Haar gedrag was niet hevlekt door grove ondeugden; maar zij leefde zonder God; totat het Hem be- haagde, haar te overtuigen van hare zonde en dwaasheid, en haar een goede hoop te schenken op Zijne harmhartigheid. Van dien tijd af ging het oude voorbij; zij werd een nieuw schepsel, was een sieraad van hare Godsdienstige helijdenis, en een ze- gen voor al hare aanhoorigen. Zij droeg hare ramp- spoeden met geduld, en stierf welgetroost. Gansch verschillend van het hare, was het karakter van den Schrijver dezer Brieven, vidr zijn bekeering. Hij was een geleerdheid en gaven, en steunende op zijn vermogen van redeneren, versmaadde hij te denken zoo al het gemeen denkt, en was al te wijs in zine ogen, om door de Openbaring onderwezen te worden. En schoon hij geen Vrijgeest was in praktijk, was zijn bedwang niet toe te schrijven aan grondbeginnen, noch aan het geweten. Dan, een vreemdeling zijn endungen van God, was hij een vreemdeling van ware gemoedsrust. Gelijk een schip in eenen storm, zonder roer of stuurman, werd hij door het geweld der onstuimige driften ginds en weer geslingerd, tot dat hij het leven moede werd. In zulk eenen staat des gemoeds, en op zulk eene hagchelijke tijdstip, brak het licht der waarheid in zijn genest door. De Heer sprak, — en het was geschied! De storm bedaarde. De man werd plotseling en geheel veranderd. De man werd plotseling en geheel veranderd. De Die konfession des zonnemieren werd een tegeheilig dienaar van God. Thans rekent hin alle dingen schade, om de witne mendheid der kennis se van dien Verlosser, welken hy eertijds verachtet en lasterde. De zaak is blijkbaar en onwederprekelijk. Laat wijsgeeren, zoo zij kunnen, dezelve wit eenige andere gronden verklaren, dan die de Heilige Schrift aan de hand geeft. Maar laat her ernstig zijn, en niet wanen de vraag te heantwoorden of te ontwijken, door bet oud en nietsheduidend geroep van: Dweeperij! LZij kunnen op die wijze anderen, ja zielven, niet voldoen. Die heb er, hij wijze van Aanhangsel, bijgevoegd eenige uittrekselen uit eenen Brief, welken ik ontving, nadat de anderen reeds ter perse gezonden waren. Dat het lezen van dit Verhaal verzeld moge gaan met eenen Goddelijken zegen voor elken Lezer, is mijn opregte wensch! JOHN NEWTON. Coleman-street Buildings, den 54 Juni, 1792. VOORREDE VOORDE UITGAVE. Waarde Lezer! bij de vernieuwde uitgave van nevensgaand werkje, moet ik u opmerkzaam maken, dat hier geene leerstellige ontwikkeling of voorstelling van de waarheid, maar eene be- keeringsgeschiedenis wordt voorgesteld. Het is een verhaal van den weg, welken God gehouden heeft met ecenen man, die (zoo als, helaas! maar al te dikwijls geschiedt) de bedie- ning van het herders— en leeraarsambt, waar- van hij niet de minste bevatting had, dienstbaar dacht te maken aan zijne eerzuchtige oogmer- ken. Het einde van dien weg was echter voor dien man, hetgeen dezelve voor ieder onderdaan van Gods Koningrijk is: alle dingen schade en drek le rekenen hij de uitnemendheid der kennisse onzes Heeren sesu c XII VOORREDE onzes Heeren sesu c urnistt. Aan het einde yan dien weg had hiy geleerd uit eigene ondervin— ding, hetgeen Gods Woord van den mensch ge- tuigt, en hetgeen wij op grond van dat Woord belijden; namelijk, dat hij van natuur dood was in zonden en misdaden, en dat die dood in zijn leden wrochtte, zoodat hij zich zelven onbekwaam kende tot eenig goed werk. Maar hij had ook geleerd dat curistus zijn leven en sterven, zijn gewin was, gelijk hij in het aanhangsel getuigt. Voor het overige was het zijn het zijn hoogste begeerte, geheel voor den Heere te leven, in gedaante veranderte worden naar Zijn Beeld, zoodat Hij in hem leefde en werkte. Hij achtte het met den Apostel een zalig en heerlijk uur, verlost te worden uit het ligchaam des doods, en smette-loos voor zijnen Verlosser te verschijnen. Hij had dus de drie stukken geleerd, welker kennis wij belijden noodig te zijn, om in den eenigen troost der geloovigen zaliglijk te leven en te sterven. Merken we echter op de leidingen des H. Geestes, om hem tot dat einde te brengen, dan zijn wij, dat hij volkomen waarheid spreekt. YOR DE NIEUWE UITGAVE. xXiit wanneer hij in zijnen vierden brief schrijft, dat zijn weg, buiten alle tegenspraak, een zeer zon— derlinge weg was. en dat zijn ondervinding in— derdaad zeer veel verschilde van den ondervin- ding der meeste Christenen. In zijnen vijfden brief getuigt hij, dat hij miets ondervond van die angsten en twijfelmoedigheid, waarmede de geloovigen doorga Ans in het begin hunner bekeering te worstelen hebben, en welke miet ophouden, voordat zij tot eene meer gees— telijke kennis van curistus zijn gekomen, en be- wust zijn, dat zij Hem aankleven, en met Hem vereenigd zijn. Hij had in dien tijd nooit ge- meenzaam gesproken met eenigen van Gods volk. Hij rekende dit, en te regt! eene wijze beschik— king Gods; want van achteren zag hij, dat hij in dien. tijd bezwaarlijk hen zou hebben kunnen verdragen, wier gewaarwordingen met de zijnen niet overeenstemden, en dat zij hem niet ligte— lijk zouden hebben verdragen, of in hunne ge- meenschap aangenomen. Deze opmerking is in onze dagen nog noodig. En wij twijfelen niet, of menigeen, die dit werkje leest, zal in de eerste brieven wel de gedachte XIV VOORREDE bij zich voelen oprijzen: «wat moet daarvan toch worden?» En evenwel van achteren zien het werk Gods volkomen ontwikkeld; mogt dit dan eene waarschuwing zijn tegen het ligtvaar— dig oordeelen over iemands genadestaat, en tegen het terugstootend behandelen der zoo- danigen, welker weg niet juist met den onze overeenkomt. Wanneer wij de geschiedenis der bekeering van ZACHEUS nagaan, welk onderscheid is daarin niet met de bekeering van den stok- bewaarder? Hoeveel verschilt niet de leiding van den blindgeborene van die der Cananesche vrouw? Wij zien in dat alles de souvereine regering van Hem, die spreekt en het is er, die gebiedt en het staat er. Hoe onderscheiden echter ook de verschillende leidingen zijn mogen, allen, die door Gods Geest worden wedergeboren, leeren gewisselijk, op den weg naar den Hemel, om als arme en ellendige, als dood— en doemschul- dige zondaren, u It genade zalig te worden door het gelöst in curistus, als den eenigen en alge- noegzamen Borg en Middelaiar, met een dearuit voortvloeijende begeerte, om niet alleen van de schuld en de straf der zonde bevrijd en yoor VOOR DE NIEUWE UITGAVE. XV God geregtvaardigd, maar ook om van de zonde zelve verlost en met het beeld Gods verzadigd te worden. Zij leeren op dien weg allen, dat het zonder gelöst onmogelijk is God te behagen, maar ook, dat zonder heiligmaking niemand den Heere zien zal. Daartoe make de vrijmagtige God ook dit werkje dienstbaar, en vereenige door Zijnen H. Geest al Zijne kinderen in de yreeze Zijns H. Naams! Amen! HY PScxorre, (1 Cor. IV: 1). Utrecht, & February 1838. NOTA. 