Mamillo curtisea Weyenb
H Weyenbergh
MAMILLO CURTISEA Weyenb. BOOR Prof. Dr. H. WEYENBERGH. Reeds kort na mijn aankomst te Buenos-Aires ontving ik van Prof. Burmeister, mijn’ hooggeschatten begunstiger en bescher- mer, eenige rupsen op een struik met veelknoopige; bijna pefpendiculaire takken en kleine elliptische vleezige, aan de stengelknoopen tot bundels vereenigde bladen, gevonden. Deze rupsen hadden zich reeds — het was in bet laatst van Augustus — spinsels vervaardigd, maar deze nog niet gesloten; zij sluiten de spinsels eerst een paar dagen voor de verpopping en waren toen ik haar ontving nog zeer levendig. De spinsels zpn van een harde substantie en gelijken eenigszins in vorm op de kokertjens van jonge Coleophoren-rupsen. Figuur 2 stelt zulk een spinsel in natuurlijke grootte voor; in het midden buikig^ zijn zij daar 1,1 a 1,2 centim. breed, de lengte is ongcveer 4,5 centim. De beide einden zijn eenigszins toegespitst en aan de bovenzijde zijn zij met een’ korten steel stevig aan den tak bevestigd. Hier en daar ziet men eenige gekrulde of spiraal- vormige aanliangsels van spinstof, vooral aan het ondereinde en zoowel aan het onder- als aan het boveneinde eene opening aan de binnen-(buik-)vlakte (naar de plant gekeerd), zoodat de rugzijde van het spinsel als ’t ware een dak of gewelf over de bovenopening vormde en aan de onder opening de rugzyde zich er eenigzins schopvormig voor uitstrekte. De rups is in ’talgemeen grauw, vuil-bruin van kleur; kop, kaken en borstpooten zijn glimmend zwart. Het groote nekschild MAMILLO CUPTISEA WEYENB. op den tweeden ring is donkerbruin, bijna zwart en door een gele streep op bet midden van den rug in tweeden gedeeld; overigens is de tweede ring geel, even als de derde envierde; op deze beide laatsten bevindt zich ter zijde een breede, gölge de donkerbruine band, die bijna de geheele zijvlakte inneemt en door een zeer, licht smal bandjen is afgezet. De ruggestreep is breed en licbt, en over de gebeele lengte der rups te zien. De overige segmenten zijn eenkleurig vuilbruin en gelijken, met de loupe bezien, eenigszins op segrgn leder, alleen aan de stigmataalplooi is de kleur iets licbter. De negende ring is bet licbtst en eenigszins doorscbijnend; bet elfde segment en bet staarteind zijn weder donkerbruin. De buikvakte is grauw met eenigszins doorsbijnend; bet elfde segment en bet staarteind zijn weder donkerbruin. De segmenten, waaraan zicb de borstpooten bevinden, zijn zwart aan de onderzijde met een witte streep in bet midden. Op den staartklep staan eenige kleine rosbruine b Stelbauer, en de kop is met eenige lange stgve borstelbaren versierd, Aan de voorzgde van den kop o. a. staan er twee paren, belder wit van kleur met zwarte eenigszins aangezwollen toppen; twee fraaije witte baren staan ook op bet nekscbild en ter zgde staan er bier nog eenige kortere. De stigmataalstippen zijn klein en zwart. De vorm dezer rups is lang en slank, van den kop af lang- zaam tot aan den negenden ring in dikte toenemend; de drie op den kop volgende ringen vormen als H ware een langen bals; de drie laatste ringen zijn weder minder breed dan de negende. De grootste breedte is 7 a 8 millim., de lengte der volwassen rups is ongeveer 5 centim. Volgens een mededeeling van den beer C. Triebling, adsistent an bet museum van naturhistoriette de Buenos-Aires en conser vator der gelede dieren aldaar, vervaardigt de rups baarspinsel na de laatste vervelling, krupp er dan mede op de takken rond, overwintert er in en als zg gaat verpoppen bevestigt zij bet zeer vast aan een tak. Uitwendig is dit spinsel eenigszins als segrijnleder gestippeld. Voor bet verpoppen worden de MAMILLO CURTISEA WEYENB. boven en onderopening met eenige losse draden digt gesponnen en in het begin van. September veranderen zij in poppen, die reeds weinige nren na de afstrooping der rupsenhuid donker- bruin gekleurd zijn. De pop kenmerkt zich door twee platte oorachtige uitsteek- sels voor aan den kop; als twee plaatjens die met elkanders binnenvlakten een hoek vormen; op den rug van den thorax is een sterk uitpuilende lijn of kam, en met de loupe op het midden van elken ring des achterlijfs een krans van weer- haakjens te zien. De anaalring vertoont een zamengedrukt, pl MAMILLO CURTISEA WEYENB. At, eenigszins wigvormig staarteind en daarom been enkele kleine doorntjens of wratjens. In het begin van October verschijnen de vlinders meest in den morgen; bp het uitkomen wordt het kleine driehoekige plaën, dat de beide hoorntjens draagt, van de poppenhuid afgeligt, Eerst tegen den avond is de vlinder vliegvaardig. De algemeene kleur van den vlinder is geelgrijs, min of meer roomkleurig en hij is geheel met zwarte stippen bezaaid. De kop is donker der voorhof durch spritzt als een driehoek tusschen de groote zwarte oogen vorgst. De wortel der spritzt is verdikt en de spritzten staan op dezen worten geleedenen zijn fijn kamvormig, bp het mannetjen fijner dan bij het wijfjen. De thorax is groot en zwaar bedonsd, grijsachtig-room kleurig, het achterlijf is grauw. De bovenvleugels zijn grijsachtig-roomkleurig met vele zwarte stippen en vertoonen twee zwarte lijnen, die iets beneden het midden van den binnenrand beginnen en in den vleugelpunt uitloopen. Deze lijnen staan digt nevens elkander, convergeeren in den vleugelpunt en de bovenste is donkerderdan van de tweede. Het gedeelte van den vleugelat onder deze lijnen ligt, is donkerder en wordt min of meer potloodkleurig. De voorrand is donker, hetgeen vooral op het achterste derde gedeelte zeer duidelijk is. Van het midden van dit achterste derde gedeelte zeer duidelijk is. Van het midden van dit achterste derde gedeelte zeer duidelijk is. dezer lijnen vrij donker wordt. Ongeveer in het midden van den afstand tusschen den vleugelpunt en den vleugelwortel, op en afstand van drie millimeter van den voorrand, ziet men eene ongeschubde plaats in den vorm van twee onregelmatige driehoeken, die met een der zyden met elkander zyn vereenigd. De ondervleugels zijn in twee helften door eene kromme donkere lijn verdeeld; eigenlijk verdient deze lijn den naa a van een band, welks bovenrand eene zwarte lijn vormt; de kleinere bovenbelft dezer vlengels is grauw, de grootere onderbelft beeft de kleur der bovenvleugels. Overigens zijn onder- en boven- vleugels vrg wel aan elkander gelyk. De franje is lichtgrijs. De ondervlakte der vlengels is grauw met vele zwarte stippen en aan den acbtterrand eenigszins bruin bestoven. De dgen en schenen zijn zeer bedonsd en van de algemeene ligchaams- kleur; de tarsen zijn onbedonsd en zwartacbtig. Het verschil tusscben den mannelyken en vrouwelijken vlinder bestaat bierin, dat bet mannetjen kleiner is, terwijl zijn acbter- lijf gepluimd eindigt en op den rug een weinig rood bestoven is. Ook de vleugelpunt der bovenvleugels is een weinig rood bestoven is. De lengte van bet mannetjen is 15 millim., van bet wyfjen 20 millim.; de vlucbt is ongeveer 35 millim.,? 55 millim. De eyeren zijn lang met afgeronde uiteinden en boog geel van kleur; zij worden bij kleine hoopjens, van drie tot acht, aan elkander gekleefd. De eerste toestanden dezer soort waren reeds aan Curtis bekend en bij beeft die afgebeld en Bescbreven, de vlinder bleef bem echter oubekend en daarom beeft bij de soort niet benoemd. Het opstel van Curtis is mij echter niet tegankelijk en bleef mij onbekend; de mededeeling er over dank ik aan Prof. Burmeister. Ik meende daarom reden te bebben de soort naar den verdiensteken zooloog Curtis 