Catholijke Nederlansche Stemmen
Various Author
Maar de burgerlijk authorität, de platte lands burgemesters, zijn in de beide vicariaten, bijna allen (welligt ionter uit gebrek aan protestanten), Catholijk. Sommigen Hunner hebben het besluit niet zonder gewetensangst af- gekondigd; anderen verklaren, dat zij in dit geval cene afkondiging hebben, moeten doen, die lijnregt strijdig is met hunne godsdienstige begrippen. Welnu, de grondwet van 1815 zegt, art. 190:,, De volkomen yrijheid yan », godsdienstige begrippen wordt aan elk gewaarborgd.” Aan clk 5 dus ook aan Catholijk burgemesters. Doch waar is nu hier de yol/komene yrijheid van Godsdienstige begrippen, als burgemesters kiezen moeten tusschen het waarschijn- lijk verlies van hunnen post, en het doen eener afkondi- ging, die strijdig is met hunne overtuiging, met hunne vertaling is van: daaraan ons placet te verleenen. Het komt hier niet op de woorden, maar op de zaak aan. 1) Wij vernemen, dat de heer Gente van Henwisnex zijne verwondering heeft bet 1) Wij vernemen, dat de heer Gente van Henwisnex zijne verwondering heeft bet 2) Wij vernemen, dat de heer Gente van Henwisnex zijne verwondering heeft bet 3) Wij vernemen, dat de heer Gente van Henwisnex zijne verwondering heeft bet 4) Wij vernemen, dat de heer Gente van Henwisnex zijne verwondering heeft bet 5) Wij vernemen, dat de heer Gente van Henwisnex zijne verwondering heeft bet 6) Wij vernemen, dat de heer Gente van Henwisnex zijne verwondering heeft bet 7) Wij vernemen, dat de heer Uigd, dat het besluit, waarbij de bedelde Pausselijke Breve wordt geplaceteerd nog niet in de Kerken is af- gekondigd geworden! Meent men dan reeds, dat de Geestelijken youvernementale stukken in de Kerkelijke Overheid wordt bevolen. 2) Töt groote ergernis en verontwaardiging van alle ware Cutholijken. Die afkondiging heeft in alle gemeenten der beide vi-cariaten moeten plaats hebben. Wij hebben van den afloop dier “zaak op alle plaatsen, nog geenberigt; maar te Grave heeft men, het algemeen misnoegen bespeurende, zoo het schijnt, de aan- plakking niet durven wagen. GRAVE, wee Borgonuxwents van J. WITZ. a, Weay godsdienstige begrippen? Er heeft alzoo. in dit geval een flagrante inbreuk op art. 190 der grondwet van 1815 plaats, die wij.aan de bijzondere oplettendheid der honderd en tien heeren, die thans te ’s //age vergaderd zijn, meenen te moeten aanbevelen, en inzonderheid aan het Noord-Bra- bandsch zeven pec (zooals de Noord-Brabander zich zeet naief heeft uitgedrukt) aan welks hoofd zich de heer SASSEN VAN YsseEvv bevindt. CORRESPONDENTIE. Men zal zich welligt hebben verwonderd, dat wij eg geene melding hebben gemaakt CORRESPONDENTIE. Men zal zich welligt hebben verwonderd, dat wij eg geene melding heben gemacht CORRESPONDENTIE. Van het overmaken der bijdragen voor de waardige. Maar behoftige, nog protestantsche moeder van den jeugdigen, maar verdiensten vollen belijder Micuetis. Die zaak was moeijelijker dan men zich verbeeldt en wij meenden eenen gegen het moeten afwachten. Deze deed zich eindelijk voor, door de reis van eenen vriend, die ons in de maand Junij Il. bezocht en het voornemen liet blijken, van zich eenigen tijd te Munster op te houden. «Hoewel die vriend zich niet Fregtstrecks naar Munster begaf, stelden wij hem de ingezamelde som ter hand, met eenen brief aan de weduwe Micue risen van deze hebben wij nu op den 3½ Julijll. den volgenden aandenlijken brief ontvangen, wiens in- ~ houd wij ons haasten aan onze lezers mede te deelen; » — ' a. a ee oe « Munster, 27 Juli 1940. ; Zeer GECERDE HEER! Reeds menigwerf viel mij van den hemel, als ik mijin — den gebede aan hem rigtte, buitengewone hulp ten deele. Zoo moet ik ook diegene beschouwen, welke mij door u is toegezonden. Toen uw vriend aan mijne Cesena had ik juist mijn hoofd op mijne gevouwene handen laten zinken, en. Gode mijnen dringenden nood in het gebed, aanbevolen. Gij kunt derhaive ligtelijk beseffen, hoe ver- rasschend mij de weinige woorden verblijden moesten, waarmede dezelve mij zijnnen last bekend maakte. Uw vriend Scheen mij in het eerste oogenblik, de boc magt te wezen: ik was zoo verbaasd, dat i nie weet, wat ik hem gezegd heb. Doch des te hartelijker en inniger moet ik thans aan u en aan die goede menschen a ren afstand aan aan aan aan, mijnen vurigen dank bezogen, goede heer, dat ik dagelijks voor he den. Moge God hen de volheid van zijn verleenen; mijn dank bestaat slechts ui Hij zal vergelden. — Ik beveel mij enu, aan. ; NummeER 30. = RRRDRARSR WRASSE URSA UREEREE TURE VELESEOVUTEDUUTAUT UGA POWVOAS CRECUERTTBOT0900000021094 15 Augustus 1840. CATHOLIJKE NEDERLANDSCHE STEMMEN. OVER Godsdienst, Staat-, Geschieden- en Letterkunde. Als Jesus dit gezegd had, a. de oogen.ten Hemel opgeheven, zeide Hij:,.. x : Heiligé Vader bewaar hen, die Gy my gegeven hebt, in uwen naam; opdat xij één zijn gelijk wij.. «. En ik bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun woord in mij gelöven zul-len: opdat xij allen één zn, gelijk Gy, Vader, in mij en ik inU: dat aij ook in ons mogen één zyn, opdat de wereld geloove, dat Gij mij gegeven hebt. En ik heb hun de heerlijkheid gegeven, die Gij mij gegeven hebt. En ik heb hun de heerlijkheid gegeven, dat Gij mij gegeven hebt. Joann. XVII, Oft dit blad, ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt verzonden, kan worden ingetekend aan alle Postkantoren en bij de voornaamste oekyerkoopers in het Rijk. Hetzelve wordt met den post verzonden voor den prijs yan f 8-50 in het jaar; hat half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen moeten geschieden. Alle abonnementen kunnen worden opgegegeben. Von aan het Postkantoor te Grave; geene andere dan gefrankeerde stukken en brieven zullen door de Redactie worden aangenomen. — Aankondigingen worden tegen betaling van 15 centen den regel geplaat. Voor Belgié kan men abonneren aan het Postkantoor te Antwerpen. LITHURGIEKE INSTELLINGEN. D. herstellt der Benedictijner-Orde in Frankreich door eenige ijverige en kundige jonge Priesiers, die, de oude Priorij yan Solesmes aangekocht hebbende, en gezogenen kundige in 1832 1) het kleed van den H. BeNepic Tus aannamen en wier cerste gesticht door onzen H, Vader, -Grecorius XVI, in 1838 tot Abtdij verheven werd, heft reeds eenige schonen vruchten opgeleverd, dic eenen voortreffelijken oogst van gewijde letterkunde doen ver- wachten. — Eene voorname plaats onder die lettervruchten bekleedt een lithurgiesch werk, door den Abt zelve ge- sehreven, onder den titel van: Institutions Liturgiques | par le R. P. Dom. Prosper GuERANGER, Abbé de Solesmes, 2.) waaryan het eerste decl onlangs is uitgegeven. - In dit eerste deel, waarin de geleerde schrijver de ge- schiedenis der lithurgie, van de schepping af tot aan de Kerkvergadering van 7 rente toe, kortelijk doorloort, hebben wij een hoofdstuk aangetroffen ’t welk bijzonder onze aandacht heeft geboeid; wijl daarin de opheldering wordt 5S a van daadzaken, die uit cen ander oogpunt bewandende, onverklaarbaar zijn. Dat hoofdstuk — Saat S14). 5 oly Spee;. “ 1) Lie. forgenstar der Toekomst, U deel, bl. 327. ad 2) Au Mans, chez Frrvntot, imp.-libraire-éditeur, prés la préfecture. - A Paris, chez Dénécount, libraire, rue des Saints-peres, 69, 1840, te. { kwam ons zoo belangrijk voor, dat wij gemeend hebben eene vertaling van hetzelve aan onze lezers te moeten mede- deelen : Over de anti-lithurgistische ketterij en de protestant- sche heryorming der. XVI ceuy, in hare betrekking tot de lithurgie beschouwd. De lithurgie is eene alte unmittelte zu kommen, om niet het voorwerwerte te wezen van de aanvallen der ketterij. Maar even gelijk het gezag der Kerk niet regtstrecks als het Oosten werd Aangevallen, die overigens het symbolum op zooyele ver- schillende wijzen verscheurden, zoo heeft men ook in dit gedeelte der mysterien, het rationalismus de vormen der Godsvereering niet uit systema zien vervolgen. Onderling door hevige twisten gescheurd, heben de Oostersche secten sommigen een vermomd pantheismus en anderen zelfs het. principe van het decalismus, met het Christendom gepaard; maar bovenal hebben zij cr. behoefte aan, om te gelooven en Christen te wezen; hare lithurgie is de volmaakte undrukking van haren toestand. Godstände, betrekkelijk de Menschwording onteeren zekere formulieren; doch die wanorde belet niet, dat de traditionele begrippen der lithurgie in die zelfde formulieren en gebruiken (rites), die -er mede verzeld gaan, zijn behouden gebleven: veel me | Er is het gelöst, hoe missvom het Köpf, vruchtbaar geweest, bijna tot in onze dagen toe — 266 bij die menschen, die-verkeerd gelöven,- maar die echter gelöven willen en de Jacobieten en de Nestorianen alleen, hebben sedert het jaar 1000 meer lithurgieke formulieren van Anaphores 1) b. v. voortgebragt, dan de Melchistische Gricken, wief boeken niets aangewonnen hebben, sedert hunne scheiding van de Roomsche Kerk, als men zekere verzamelingen van hymnen (lofzangen) uitzondert, die door allerlei soort van personen zijn opgesteld en bij de officie-boeken gevoegd. Maar ook raakt die laatste soort van gebeden den grond niet van de lithurgie, zoo als 4na- phores, Benedictien enz., die door de Jacobieten en Nes- — 266 bij die menschen, die-verkeerd gelöven,- maar die echter gelöven. Torianen opgesteld zijn en waarvan wij den text of het berigt vinden in het werk van ReNaupor sur des Liturgies d’ Orient, of in de Oostersche bibliothek van Assemani. De lezer zou zich echter bedriegen, als hij meende, dat wij dien uitstekenden overvloed als een teeken van voort-gang wilden opgeven; de oudheid, de onveranderlijkheid der Quaar-formulieren, is de ‘voornaamste hunner ver-eischten; maar die vruchtbaarheid is ten minste een teeken van Jeven en men kan niet nalaten te erkennen, dat de kerkelijke stijl dier Anaphores, zelfs der nieuwste, volmaakt overreenkomt met die, dien de ceuwen geheiligd hebben. Wat de overleveringen aangaande de gebruiken (rites) en ceremonien betreft, hebben de Oostersche secten, die allen met eene zeldzame getrouwheid behouden enzoo er som bijgeloovige toevoegselen in worden aangetroffen, getuigen zij ten minste eenen oorspronkelijken grond yan gleof, zoo als bij ons de progressieve vermindering van uitwendige oefeningen, de tegenwoordigheid aankondig Van een heimelijk rationalismus, dat zijne resultaten toont. De Grieksche Kerk heeft in het algemeen met groote zorgvuldigheid, zoo niet het genie, dan toch ten minste de vormen der lithurgie behouden. Wij hebben elders gezegd hoe God haar ten minste voorbeschikt, om door hare aloude gebruiken eene on-wraakbare getuigenis te geven van de zuiverheid der Lätigke overleveringen. Van daar de schandelijke misluk- king van het ontwerp van Cyrittus Lucaris, om de rationalistische leerstellingen van het Westen aan de Oesterche Kerk in te enten. Evenwel is de twistzieke enketelachtige geest van Markus Epnesus in de Grieksche Kerk gebleven en zal zijne naturilijke vruchten voortbrengen, zoodra als die Kerk zal geroepen worden, om zich met onze Europische maatschappijen te vermengen. De Grieksche Kerk moet onfeitbar het protestantismus doorgaan, alverens tot de eenheid terug te keeren en men heft veel reden om te gelouven, dot de revolutie reeds in het hart harer opperpriesters heeft plaats gehad. In zulk een orde van zaken zal de lithurgie de officielle vorm van cen officiel gelöstere duurzaam blijven of veran- deren, al naar dat het den souverein behagen zal.~Er is alzoo geene lithurgicke ketterij mogelijk, dédr, waar het symbolum reeds ondermijnd is, waar niet meer gevonden wordt, dan een cadaver van Christendom, waaran zekere drijfveer of galvanismus, nog eenige beweging indrukken, tot dat hetzelve in verrottende stukken vallende even zoo onbekwaam zal worden, om de uitwendige impulsien te— t ma Po 1) Herhalingen van gelijke aanvangwoorden enz. a eeuwen in rust; doch toen de. barbaarse ontvangen, als het sedert lang is, om de gewaarwordin- gen des levens te gevoelen. "Tis dus alleen in den schöne der ware Kerk, dat de anti-lithurgieke kettierij gisten moet; dat is zij, die zich tot vijandin stelt van de vormen der godsvereering. 'Tis alleen dünne, waar iets te vernielen valt, waar de geest van verwoesting zal trachten, dat schandelijk vergifte doordringen. Het Oosten heeft er slechts eenmaal, maar hevig de aanvallen van ondervonden en dit was in de dagen der eenheid. Eene woedende secte stond in de achtste eenw op, die, onder voorwendsel van den geest te ontslaan van het juk der vormen, de symbolen van het geleot en van de liefde des Christens, verbrijzelde, verscheurde en verbrandde; het bloed stroomde yoor de verdediging van het beheld van den Zoon Gods, zoo als het vier eeuwen vroeger gestroomd had, voor de zegepralen van den waren God op de afgoden, Maar het was an de Westersche Christenheid voorbehouden, om in haren schönen schönen kranken en hardnekkigsten strijd te organiseeren, die nog voortduurt tegen het geheele zamen-stel der lithurgieke handelingen. Twee zaken dragen bij" om de kerken van het Westen in dien staat van beproingte houden: vooreerst, zoo als wij gezegd hebben, de leefkracht eigen aan het Roomsche Christendom, het eigen, dat den naam van Christendom waardig is en diensvolgens dat, waartegen zich alle magten der dwaling moeten wenden; in de tweede plaats het bekende matele karakter der Westersche volken evenzeer de buigzaamheid van den Grickschen geest en het Oostersche mystificismus missende, slechts weten te ontkennen in zake van gelofsbegrippen, en verre van zich te verwijderen, wat hen lastig valt of vernedert, en om die dubbele reden buiten staat, om, even als de Oostersche volken eene en dezelfde ketterij, gedurende vele eeuwen aan te kleven. Dusdanig is de reden om welke bij ons, als men zekere geisoleerde feiten uitzondert, de ketterij nooit anders heeft te werk gegaan, dan bij wege van ontkenning en ver- woesting. Dusdanig is, gelijk men zien zal, de strekking van alle de pogingen der uitgebreide anti-lithurgieke secte. Haar bekend punt van uitgang is ViciLancius, die Gallier, beroemd geworden door de welsprekende Sarcasmen- van den H. Hieronymus. Hij declameert tegen de kracht der ceremonien. Hij hoont op eene lompe wijze derzelyer symbolismus, hij lastert de reliquien der Heiligen en valt gelijktijdig het celibaat der gewijde Kerkdienaren en de ont- houding der maagden aan; en dat alles om de zuverheid van het Christendom te handhaven. Dit is, zoo als men ziet, reeds ver gebragt voor een Galliér der IV*® eeuw, — Het Oosten, dat van deze soort niets anders heeft yoort- gebragt, dande Iconoclastische ketterij, spaarde ten ste, hoewel bij inconsequentie de voorschrifte bruiken der lithurgie, die geene onmiddellijke hadden tot de ve reering der  een zoo gedrottiellijk leer; maar het was te voorzien, dat het rationalismus eenmaal losgelaten zijnde, tegen de verhevenste handeline der Christen-Godsvereering het daarbij niet laten zou. Het mysterie der wezenlijke tegenwoordigheid van het Goddelijk Woord onder de Eucharistieke symbolelen, stond het mik-punt aller aanvallen te worden; God moest yan den mensch worden yerwyderd, en omdat hoofdleerstuk met des te meer zekerheid aan te vallen, moestemalle toegangen der lithurgie gesloten worden, die, om zoo te spreken, allen op het Eucharistisch mysterie uitloopen. Berencariu; had slechts een teeken gegeven: Zijn anval stond zelfs in zijnne ecuw en in de volgende eeuw te worden versterkt en er moest voor het Catholicismus den langdurigsten en schrikbarendsten aanval uit voortvloei-jen, dien het ooit had doorgestaan. Alles begon dus nahet jaar duizend;, ’¢ was misschien, zegt BossuET, de tyd dier yerschrikkelijke loslating van satan na dui- Zend jaren, in den apocalypsis angewezen, wat bui- » tensporige ongeregeldheden kan: duizend » jaren nadat de gewapende sterke, dat is de zegevie- » rende duiyel, door Jesus Curistus, in de wereld » komende, gebonden werd 1).” pale De hel rokkelde het stinkendste schuim van haren mod- derpoel op, en terwijl het Rationalismus ontwaakte, beyond men, dat satan op het Westen, als eenen duivel- schen onderstand het vuile zaad had geworpen, dat door het Oosten met afschrik, van den oorsprong af, in zijnen boezem was gevoeld geworden, die secte, welke de H. Pautus, het geheim der boosheid noemt, de Manicheenschekt, Men weet hoe zij onder den valschen naam van Gnose, de eerste eeuwen des Christendoms bevlekt heeft; met welke trouweloosheid zij zich, naar de tijden in den schoot der Kerk verscholen hield, aan hare aanhangers vergunnende om met de Catholijken te bidden en zelfs te Communiceeren, zoodat het doordringend oog van enen H. Leo en eenen Gevasius noodig was, om haar te ontdekken. Die afschuwelijke secte onder het voorwendsel van Spiritualismus, overgegeven aan alle de schandelijk-heden van het yleesch, lasterde in het geheim de heiligste oefeningen van den uitwendigen Godsdienst als lomp en al te stoffelijk. Men kan zien wat de H. AucustiNnus erons van berigt in zijn boek tegen Faustus den Manicheér, die de vereering der Heiligen en hunner overblijfselen als afgoderij behandelde. De keizers van het Oosten hadden die schandelijke secte vervoled, zonder ze door de strengste bevelen te kunnen ‘nitroeijen. Men hervindt haar in de VII. eeuw in drmenie onder de leiding van en hoofd, Pautus gendarm, van waar de naam Paulianen aan die ketters in het Ovsten gegeve werd 5 en zij werden er magtig genoeg, om oor- 2 - Variations. Livre XI, §1% 9 st 1) Histoire 267 logen te voeren tegen de keizers van Constantinopel. Pr- TRus van Sécilie, door Basitius den Macedoniér aan hen gezonden, om over de uitwisseling van gevangenen te handelen, had gelegenheid om hen te leeren kennen en schreef een bock over hunne dwalingen. Hij duidt er die ketters aan zegt Bossu’r door hunne Eigene karakters, door hunne twee beginselen, door hunne Verachting voor het Oude Testament, door hunne ver- Bazende behendigheid om zich te yerbergen als 217 wil- Den 1) en door de andere kenteeken, die wij gezien Hebben. Maar hij geeft er twee of drie op, die men niet Vergeten moet: te weten, hus bifzondere afkeer van de Kruisbeelden, het natürlich gevolg van hunne dwaling, Wijl zij het lijden en den dood van den Zoon Gods ver- Wierpen; hunne minachting jegens de Heilige Maagd; die Zij niet voor moeder van Jesus Curistus hielden. Omdat hy geen menschelijk yleesch had; en vooral hun Acker van de Eucharistie 2). Ze zeiden ook, dat de Catholiken de heiligen als Godheden eerden, en dat men Odie reden de lecken belettede de heilige Schriften te lezethy wit vrees, dat 24 yele soortgelijke dwalingen Zouden ondekken 3).” Dit was wel reeds zoo als men ziect de anti-lithurgicke ketterij, geheel Gevord. Haar entraken enkel bevolken, bevolken, die genegen waren, om haar te omhelzen. Om in Europa te komen, ging de secte Bulgarie door, alwaar zij diepe wortelen schoot, ’t welk de reden was, om welke men in het Westen, den naam van Bulgarien aan heure aanhangers gaf. In 1017, werden er onder koning Roser’, verscheidene in Orléans ondekt en kort hierop anderen in Languedoc 4 vervolgens in Italie, alwaar zij Catharen, dat is 2uéyeren genoemd werden; eindelijk, tot in het hart van Dwitschland. Hun schandelijk woord, kroop voort. als de kanker 4) en hunne leer was altoos dezelfde, gegen op het gelösteten der twee beginselen en op den haat tegen al het uitwendige van den Godsdienst, versterkt door alde gnosticke gruwelen. Overigens zer geveinsd, in de Kerk, onder de orthodoxen vermengd, tot alle soor-ten van meineed bereid, liever dan zich te laten ondekken, als zij eenmaal besloten hadden om niet te spreken. -Zij waren reeds zeer magtig in de XIIde eeuw, in het ‘Zuiden van Frankrizk en er valt niet aan te twijfelen of Pierre DE Bruis en Henri, wier leerstellingen den H. Bernarpus en Petrus den Kerwaardigen tot bestrijders hadden, waren hunne twee voornaamste hoofden. Men ziet hen in 1160 naar Engeland oversteken, alwaar zij populanen of publicanen werden genoemd. In Frankrizk verkregen zij den naam van albigensen, uithofde hunner-magt in eene van deszelfs provincién, en de diepst inge-wijden in de walgelijke geheimen der secte, werden pa-tarins genoemd. Men weet met welken ijver de Catholijke bevolkingen der midden-ceuwen, zich tegen die secretarissen opwierpen: de Kerk meende tegen den Kruistogt te kunnen afkondigen en begon eenen oorlog van uitroeijing. Zouden we misschien bij die ketters, de onzigtbare Kerk der Calvinisten enz. moeten zoeken. Histoire des Variations, Liv, XI, § 14. Herr. 3} iden IE 5 1%) Waaraan, alle voorname personen van Kerk en staat regt- streeks of zijdelings deel namen. Men verstikte de leer der Albigensen, ten minste wat hare uitwendige heerschappij betroff ; zij bleef heimelijk bestaan, als zaad van alle dwa- lingen, die in de XVI eeuw moesten uitschieten en de leer- stellingen van dat gedrogtelijk mysticismus planteden zich tot in onze dagen voort in de quiétistische ketterij, welligt nog gevaarlijker vijandin van de ware lithurgieke leer, van het zuiver rationalismus zelf. 7 Are. Een nieuwe tak der secte, minder mystiek en densvolgens meer geschikt voor de zeden van het Westen, ont-sproot te Lyon, op denzelfden stam van het Manicheismus, uit het Oosten ingevoerd, in hetzelfde oogenblik, dat de erste tak met gewelddadige vernieling bedreigd werd. In 116@ vormde Prerre Valpo koopman te Lyon de secte dier dweepers, bekend onder den naam van Waldenzen, of Valdenzen, naar den naam van hunnen stichter. Toen was het, dat men het verbod voorspellen kon van den geest der secte, met dien waarvan BereNearius het eerste orgaan was geweest. Weldra ont daan van de Manicheensche gevoelens, die in Frankrek impopulair waren, prächtigen zij vooral de hervorming der Kerk en om dit te bewerken, ondermijnden zij het geheele zamenstel van haren Godsdienst. In de erste plaats is er voor hun geen priester, iedere leek is priester, de Prätesser die in doo-delijke zonde is, consacreerd niet meer 5 diensvolgens geene verzckerde  ver-_ slonden worden. Omstrecks denzelfden tijd dogmatiseerde Jan Hus in “Duitschland en was de voorbereider dier uitgestrekte revolve, die geheele natien, voor eeuwen van de gemeinen schap der Roomsche Kerk zou scheiden. Ook hij bouwester op buitensporige consequentien van het leerstuk der. predestinatie en tot de practik overgaande, vernederde hij bet priesterschap voor het laicismus, hij predikte het lezen der Heilige Schrift, ten koste van de overlevering en dwarshoomde het hoogste gezag in zaken van lithurgie, door de reclamatien, die zij liet hooren, voor het gebruik van den Kelk in de Communie der leeken. wast! (Het veryolg en slot in ons yolgend nummer). De brief der Bisschoppen van de vereenigde staten, in concilie te Baltimore vergaderd, aan de Aartsbisschoppen van Keulen en Posen 1), heeft eene levendige sensatie in Duitschland te weeg gebragt. De Catholijken hebben met blijdschap en dankbaarheid die vermogende stem toegejuicht, die zich aan de overzijde der Zeeen hooren. liet, o hunne gevangene Herders te verheerlijken; en, de protestanten zijn over die manifestatie getroffen geweest, die hen cene thans maar al te veel vergetene gestalte van het Bisschoppelijk karakter openbaart en de al te lang. miskende kracht van een waarlijk vrij episcopaat. De Catholijken hebben in-dat blijk van bewondering en liefde, zoo plegtig aan de Bisschoppen dehijders van Prusssen door de Bisschoppen- Apostelen van Amerika gegeven, nieuw yoedsel geyonden voor hunnen gloeijende ijver voor de zaak der Kerk; en de protestanten hebben er een nieuw’schittern bewijs in kunnen. zien van de eenheid dier Kerk en van het verschil, dat, in dit dpzigt, de beide gezindelten endende. Even als de Catholijken zijn de lutherschen door den overleden koning van Prüssen, die goedwillig, of met geweld, al zijn derdanen in de koninklijke Evangelische Kerk door zijn politick ten behoeve van zijn despotismus, opgerigt, wilde doen ingaan, vervolgd geordnet, vervolgd geordnet, werden. Het lutheranismus heeft heeft heeft heen over dat geweld gezucht; maar wat vermogt het tegen eenen koning? Eenige predikanten, met hunne rede en met hunnen bij-bel gewapend Zijn niet zeer magtig, dit weet, men bij dervinding tegen een gouvernement, *t-welk te kiezen kenz gevven tusschen den kerker en eenen gelukkigen en genoeglijken stand. De Catholijke Priesters en Bisschoppen, intelegendeel, kunnen weerstand bieden, de daadzaken bewijzen het op cene niet minder schitterende wijze, aan de magtigen der aarde, want zijn niet alleen tegen dezelven, want de Kerk, waartoe zij behoore is ook eene magt, die zich voor geenerlei andere magt, neérbuigt, en die hare onderhoorigen no Ot verlaat in de ure des ge- vaars. Aan den eenen kant de zwakheid van het Prussis sich lutheranismus tegen over het kabinet van Ber/ya en - het isolement, waarin hetzelve in die moeijelijke oogen- blikken gebleven is ; van den anderen kalmen wederstand van het Catholicus. Es ist die in naam van zijn individueele denkbeelden, regten en belangen spreekt, en dat hij zich diensvolgens niet kan vermeten de voorkeur te hebben boven een gouvernement dat in naam eener maatschappij spreekt, maar dat de Catholik spreekt in naam eencr Kerk, wier gezag over de geheele aarde door millioenen van menschen erkend wordt, die gemeenschappelijke denkbeelden, regten en belangen verdedigt, welke gemeenschappelijke denkbeelden, en belangen verdedigt, welke gemeenschappelijke denkbeelden, en beweren kan een gouvernement te overtrefen, welks gezag tot een gedeelte van den aardbol beperkt is, en dat slechts de denkbeelden, de regten en belangen eener natie te verdedigen heeft, eindelijk, dat het protesantismus, in wezenlijkheid geene maatschappij is, wijl deszelfs aanhangers niet aan een gemeenschappelijk gezagonderworpen zijn, en diensvolgens, dat het geene Kerk is, daar dit woord noodwendig het denkbeeld insluit eener vereeniging van menschen, onder een gemeenschappelijke wet en een gemeenschappelijk. gezag, het denkbeld cener maatschappij; maar dat het Catholicismus bij uitnemendheid eene maatschappij, eene Kerk is, wijl het alles bezit, wat die benaming van Kerk insluit, eene gemeenschappelijke wet, gelijk voor allen, op eene souvereine wijze uitgelegd en toege past wordende door een gezag, dat door allen erkend wordt; wijl het met cen woord, alles bezit, wat de maatschappijen daarstelt; een gezag, dat bestuurt, en bedienaren, die op eene hierarchieke wijze aan dat gezag onderworpen zijnde, die opperste leiding aan_aile deelen van het algemeen overbrengen. De daadzaken, zeggen wij, maken thans de waarheden zigtbaar; en de Pruissische vervolging is ten slotte van een groot nut geweest, door Dwitsch/and alzoo in te lichten aangaande de respectieve maatschappelijke waarde der beide gezindheden; aangaande het radicale onvermogen, waartoe de eerstgemelde, door hare anarchieke principes gebragt wordt; aangaande de onoverwinnelijke kracht welke aan oe de andere gegeven wordt door haar onkrenkbaar principe. Van gezag en van eenheid, De brief der Amerikaansche Bisschoben, zal, in dat opzigt het uitwerksel nog vermeerden, *t welk door de Opperherdelijke Allocutién is te weeg gebragt, want hij getuigt, dat ondanks ruimte en tijd de kinderen der Kerk zoodanig van het zelfde levens beginsel leven; dat zij zoo wezenlijk leden van het zelfde lijden of van blijdschap ondervindt, dat gevoel anstonds de gewaarwording van allen wordt, in alle geleelten der wereld. Mi ag Wat wij hier zeggen, berust niet op ijdele gissingen; wij besluiten niet uit de juistheid onzer redeneringen tot de wez heid der daadzaken; maar wij gaan integen-deel wit van die daadzaken, die ons bevestigd worden door onwraakbare getuigenissen, om erde reden en de uitleg-ging van te geven. Onze Duitsche correspondentién spreken alle, werkeliyk van het groote uitwerksel, in dat and, door den  dat witwerksel nog grooter zijn geweest, als de Beijersche censuur, door Catholijken in dienst van eenen Catholijken fend wordende, niet uitdrukkelijk yerboden koning uitge had, denz zijn gehcel publiek te maken, De bla- den van Augsburg en Wurzburg, zijn bij het overnemen van denzelven verpligt geweest, om onderscheidene zinsneden weg te laten, en bepaaldelijk, waarin gesproken wordt van nieuwe Athanasiussen door God opgewekt tegen de nieuwe VALENSEN en JULIANEN. Zicdaar, hoe tegenwoordig de koningen, zelfs de beste (dekoning van Beyeren is verre van vijandig jegens de Kerk te zijn), dienstbaar weten te zijn-aan het Catholicismus. Wanneer zullen zij dan begrijpen, dat iedere daad, die voordeelig is voor het Geestelijk gezag, zulks ook in wezenlijkheid voor de tijdelijke magt is, zelfs dan, wanncer de vertegenwoordigers der Kerk, de koningen, welke die magt beknevelen, regt- Strecks aantasten, om hen terug te doen keeren, op de wegen van geregtigheid en waarheid, buiten welke zij slechts kunnen ten gronde gaan, Woe HERDERLIJKE BRIEF VAN MONSEIGNEUR DEN AARTS- BISSCHOP VAN PARIS, BIJ GELEGENHEID DER IN- BEZITNEMING VAN ZIJNEN ZETEL: Denis-AucusTE AFFRE, door de goddelijke barmhar- tigheid en de gratie des heiligen Apostolischen Stoels. Aartsbisschop van Parijs ; Aan de Geestelijkheid en geloovigen onzer diocesen zaligheid en zegen in onzen Heer Jesus Curistus. U, zeer geliefde broeders! Op»de wegen der zaligheid te leiden, is eene zeer eervolle zending maar ook eene der schrikbarendste, die aan eenen ziclenherder kan worden opgelegd: *t is aan ons, dat God dezelve heeft toever- trouwd , door het orgaan van den opvolger van Perrus. ' Als Jesus Curistus aan den Priester de zending geeft, om zijn woord te verkondigen en uitte leggen, em. den pandhouder en uitdeeler zijner gratien te zijn; als hij hem zegt: Al wat gif zult ontbinden op aarde, zal ontbon- den zyn in den hemel; al wat gy sult inhouden, zal ingehouden zijn 1) 3; dan geeft Hij hem een gebied, dat hij aan de meesters der wereld geweigerd heeft. Alleen voor den Priester houden de conscientien op , een ondoor- dringbaar heiligdom te wezen; hij kan er binnen treden , dezelve veroordeelen of vrij spreken, haar afwijzen of haren vrede met den hemel teekenen. Zoo was de taal der Kerk, toen zij ons in hare heilige strijdbende opnam. Maar hoeveel grooter is nog de zending van den Bis- schop, die, na het ontvangen der volheid van het Pries- terschap, de magt heeft, om deszelfs heilige verrigtin- gen, mede te deelen en uit te reiken. Hij is in eene dio- cese de herder der herderen de vader van de vaders der zielen. Hij is hun leidsman op de verhevenste en gevaar- lijkste wegen. Zulke volmagten aannemende, aanvaari hij dus den geduchtsten der lasten. Zietdaar Z. B. G., wat wij tot ons zele zegen, zelfs dan, wanneer de aan onze zorgvuldigheid toevertrouwde diocese een dier zedige kerken ware geweest,  niets van datgeene wat indrukwekkend voor de opinie is, niets, dat ons omringen zou met die bedwelmingen, die het gezag zich zo gelukkig acht te kunnen voortbrengen. Ter naauwernood kennen wij uwe kunsten; wij zijn uwe geleerde academien niet binnen getreden; uitgebreide vergaderingen zijn door onze stem niet bewogen geworden; onze naam is zonder luster en wij kunnen even als de eerste koning der He-breeuwen zeggen, dat onze stam een der kleinste in Js-raél is, en dat onze stam is 2). Bij het outbrechen dier middelen, zouden wij wenschen, om de getuigenis te kunnen geven, dat wij de waardige erfgenamen zijn der Apostolische mannen, dic de Kerk van Parys door hun bloed bevestigden, of vruchthaar. maakten door hun zweet, der groote Bisschoppen die haar door godvruchtige stichtingen of onvergankelijke gedenk- stukken verrijkten, der geleerde doctoren die haar door hunne geschriften opluisterden 5; maar in hunnen arbeid tre- dende, zijn wij wel verre van hunne deugden te bezitten. Gij zoudt die hebben aangetroffen Z. G. B. in dat voor- treffelijk Fransch episcopaat, waar wij niet anders zien, dan vaders en voorbeelden en dat in onzen voorzaat eene zijner beroemdste leden bezat. Zij zouden in uw midden geschitterd hebben, als zij u niet waren ontroofd gewor- den door de zedigheid van eenen eerwaarden'ambtgenoot, minder aanbevelenswaardig door het Romeinsche purper, dan  het midden eener kudde die hem lief heeft en eerbied toedraagt. Ze zijn aanwezig in zooveel heilige, bij God bekende, wéi- nig bij de wereld bekende Priesters ; zuivere en overvloe- dige lichten, die wij op den kandelaar der Kerk wenschen te zien geplaatst. Waarom zijn wij dan uwen Herder? Wij zijn het om- dat wij, hoedanig ook onze onwaardigheid zij, eenige der teekenen van den wil van God voor ons hadden. En, in de eerste plaats zijn wij wettiglijk in den schaapstal ge- _ 4) 1 Cor. I: 28., .. i... 4 i... 2) Sau ait: Numquid non filius Jemini ego sum, de minima tribu Isnaét, et cognatio nea novyissima inter omnes ‘familias de. tribu Bexsamin. I reg. IX: 21. Die vrij van allen partigen gehören, de gehören: een Bisschop moet ziel zel zel niet roepen; wij heben ons niet geroepen. Zoo wij den last niet afgewezen hebben, heben wij dien een weinig verzacht. Toen de keuze des gouvernements ons is komen verwittigen, dat onze bestemmingen in deze wereld von zouden verwenden worden met die van eenen zoo grooten en verheven zetel, heben wij, in plaats van eenen beuzelachtige blijdschap, eenen wezenlijken schriek ondervon-den, die ons overstelpt heeft en nog drukt op onzen zwakken moed. Het kost ons veel, Z. G. B., om op die wijze tot u te spreken, over ons en-over de redenen van ons gedrag. Het zou ons nog pijnelijker vallen, u onze gevoelens niet te openbaren, bij eene gelegenheid die zoo beslissend is voor ons heil en voor het uwe; duldt dan, dat wij er niet eene ontveinzen. Wij hebben nooit eene groote waarde gehecht aan die uitwendige pracht en aan die hulde, die thans nog den Bisschoppelijken Stoel omringen. Wij hebben geene rijkdommen beoogd, die door den adem Gods verstrooid worden, gelijk de wind het stof verstrooid, Wat zouden wij dan verlangd hebben? Het gestrenge oordeel Gods en der menschen, de wettige conscientie- angsten, Zoo wij gepoogd hadden haar te misleiden of de doornen, die altoos gestrooid zijn voor de schreden yan eenen Bisschop, die haar gehoorzamen. wil en die niet terugdeinst voor de vervulling zijner strenge en moijelijke pligten? Neen, wij zijn niet vermetel genoeg geweest, om zulke wenschen te vormen, Onze troost, is te denken, dat God, die ons de zending geeft, d ons de kracht zal geven oi haar te volbrengen, asco bee d ons de kracht zal geven oi haar te volbrengen, asco bee d ons de kracht zal geven oi haar te volbrengen, asco bee d ons de kracht zal geven oi haar te volbrengen, asco bee d ons de kracht zal geven oi haar te volbrengen, asco bee d ons de kracht zal geven oi haar te volbrengen, asco bee d ons de kracht zal geven oi haar te volbrengen, asco bee d ons de kracht zal geven oi haar te volbrengen, asco bee d ons de kracht zal geven oi haar te volbrengen, Behalve deze eerste reden Z. G. B. is ons een magtige bewijzen van vertrouwen, die wij van het Metropolitaan-kapittel en van de Herders der diocese onvangen hebben. De grootste hinderpalen moeten verdwijnen voor de opregte zamenwerking dier eerwaarde medearbeiders. Wij mogen ook rekenen op de godsvrucht en de talenten vah een groot aantal van Priesters, die naar het oogenblik haakten, waarop wij een nieuw beroep op hun geloof en op hun-. nen iver zouden doen. Om, voor zoo veel als van ons zal afhangen, die voortreffelijke gestelten ist onderhou- den, zullen wij ons beijveren, om hen de ondersteuning van ons gezag te verleenen. Door een diep gevoel van regtvaardigheid bezield, zullen wij het ons tot een pligt maken, om alle niet verdiende voorkeur te vermijden en tot welzijn dezer diocese en niet voor haar zelve de zedige en verborgene deugd te zoeken. ". Zoo iemand het voorwerp onzer voorliefde is, zal hij, het zijn, die zelf meer liefde heeft voor de Kerk, voor de eenheid, die hare kracht uitmaakt, voor de gewijde wetenschap, die haar-licht is, voor de werken var dadigheid, die haren roem en sieraad uitmaken het zekerste kenmerk. zijn, dat men den geest bez de voorzigtige en vreedzame man wezen, de man Gods oii de zaak van ¢ Godsdienst nooit zal compromitteeren, » oor haar Jesus Curistus aan zijne Priesterschap inboezemt. ar zi  Dat die zegeningen zich honderdvoud vermenigvuldigen , laat ons dan ijverige nalevers, onzer heilige discipline zijn , dat vermogende middel van succes, voor de krijgsbende der Kerk, zoowel als voor die van den staat; laat ons er nog meer naar haken om wel te doen, dan om wel te spreken. Doch laat ons echter niet moede worden in het yermeerderen van den schat onzer kundigheden , die zoo ligtelijk wordt uitgeput als die studie en cene oplettende ondervinding, ophouden hare’ dubbele schatting aan te brengen. Laat ons zacht en zedig jegens allen zijn; vooral laat-ons eendragtig zijn: dit is onze vurigste wensch , omdat het onze voornaamste behoefte, onze grootste kracht, onze heiligste pligt is; ’tis de yoornaamste aan- beveling van den oppersten zielenherder aan zijne Apostelen, zijne laatste onderrigtingen gevende en hen voorbereidende tot het ontvangen van de laatste bewijzen zijner tederheid. Laat ons eendragtig zijn in onze uitspraken, in onze werk- zaamheden, in onze mocijelijkheden , in onze blijdschap, in onze tegenspoeden en ‘in onzen voorspoed. Laat ons eendragtig zijn, gelijk de eerstediscipelen des geloofs waren, gelijk zoo vele godvruchtige medebroeders , de voorwerpen van onze achting, en die zoo gemakkelijk het voorwerp onzer navolging kunnen worden, het insgelijks zijn. U van eendragt sprekende, kunnen wij u een onzer troostelijkste verwachten niet verzwijgen, die van zelfst tot de laatste sporen uit te wisschen, van eenen verdeeld-heid onder de Geestelijkheid te weeg gebragt, door een reeds oud controvers. In eenen tijd, waarin de gemakkelijkheid, om alles te zeggen en de afkecrigheid van den geven onder het juk des geolos, tot derzelver uiterste grenzen gedreven wordt, hebben wij gemeend, dat het aan den eenen kant noodig ware, ons onschendbaar verknocht te houden aan de leerstukken, aan de overleveringen en aan het middenpunt was. het ons reeds hun geheel yertrouwen yerworven. j bezitten ongetwijfeld ook dat van zoo vele godvruchge ers, die daarin slechts de voetstappen des Plaats-bekleeders van Jesus Curistus volgen. Het verlangen eener dusdanige overeenstemming kan het gevolg niet zijn “ah,” are toegevendheid, wijl het gebillijkt wordt | door een 200 hoog gezag, zoo wel als door het g Ein door de leer van mannen, die in de onderscheidene echten, zich het verdienstelijkste bij de Kerk heben gemaakt; *tis eindelijk aldus, dat zij zelve noodlottige verdeeldheden heeft doen eindigen, die meer dan eens verlengd werden door overdrevene karakters of al te bijzon-dere vernuften. Gede Broeder der Christelijke leer! En gij alle waar- lijk Catholijke onderwijzers, hoe gaarne, verlaten wij ons op u, ineeneonzer levendigste zorgvuldigheden. Die zarrijke kinderen, die gif opyocdt, behoore ons toe, omdai wy door de genade yan Jesus Curistus, hunnen yader geworden zyn. Door hen wwen yyer, uwen aanhoudenden en mocyelyken arbeid, uw geheel leyen toe te wijden, verligt gy onze yerantwoordelykheid voor God; gif veryult een der moeyelijkste gedeelten onzer zending. Breidt zoo het mogelyk is nog verder wit, yerncemt uw hart, om er die dutzenden yan kinderen in te yerzamelen, die de teedere yoorwerpen syn onzer licfde, omdat hun hart is blootge- steld aan meer yerleiding en hun leyen aan meerdere el- lenden. Stort in hunne jeugdige yerstanden de melk der leer, geleidt hen door uwe raadgevingen, trekt hen door uwe yoorbeelden dat hunne geheele ziel doordrongen worde yan den zoeten geur uwer deugden, dat gene te ma- ken, wat 24 in andere tijden was, cen door God Geliefd heiligdom., omdat Hi er opregteid, braafheid, onschuld alles wat hij gaarne beschoumt en zegent, zal vinden, ‘sperita Leermeesters der jeugd! Gij hoort uwe vriendenstem, zoo Is die yan eenen Herder altoos is, vooral wanneer. 