Catholijke Nederlandsche
None
Hunne grondstellungen behandelten ziehen den weg zelfs tot der troonen der Catholijke vorsten, die zij tot handlangers van hunnen haat tegen de Catholijke kerk wisten te maken, tot het verdrijven der Jesuiten uit hunne staten te bewegen, en zelfs zoo ver te brengen, dat zij 5 door bedreigingen, de vernietiging dier beroemde, die de geesel der ketterij en der ongebondenheid was, den Paus afdwongen. Joseph IL, sloeg even schendig zijne handen aan de kloosters en kerkroederen, als te voren de vorsten, die de hervorming omhelsd hadden. We inquisitie, dat bolwerk tegen den stroom der ketterij en goddeloosheid werd in Spanje en Portugal afgeschaft; het tozigt op de boeken, die van buiten inkwamen, werd aan gewone tolbedienden tovertrouwd en een vioed van goddelooze geschriften overstroomde de beide landen, die sedert weinige jaren de onvoorzigtige dwaasheid hunner vorsten zoo duur betalen, en door bloedige burgeroorlogen getei-sterd worden. — Ziedaar wat die Roomsch geblevene landen heeft doen verbasteren, wat er den Godsdienst Heft leeren verachten, ondanks deszelfs stevige en reusachlige vormen, die men geplundert en van steunberofen heeft. Frankryk, de bakermat van het philosophus, is er het eerste slagtoffer van geworden, en, om uit den chaos der anarchie te geraken, heeft den verbannen Catholijken Godsdienst moeten terug roepen; het heeft de toevlucht tot Rome moeten ne-men, om weder een geregeld gezag te doen eerbiedigen! Dat voorbeeld zullen Spanje en Portugal, vioeger of later, moeten volgen, zoo zij aan eenen wissen ondergang ontsnappen willen. Doch nog veel grooter is de zedelijke kracht van dat Rome, welks bestaan zich niet laat verklaren dan of uit een God-delijke instelling, of uit een God-delijke instelling. Deze bekentenis is van het hoogste gewigt. Het bestaan van dat Rome, dat de zetel is van den Opperherder der Catholjke Kerk, LAAT ZieH NIET VERKLAREN, DAN OF UIT EENE GODDELIJKE IN-STELLING, OF UIT EEN GODDELIJKE OORDEEL! — Fen goddelijk oordeel! Wat zou er van de wereld, zonder dat Rome, geworden zijn? {Men vrage het aan de geschiedenis. Wie heeft den stroom der barbaren tegen gehouden, en hen van woedende tijgers, in zachtmoedige lammeren herschapen? Wie heeft Curistus loochenend arianismus beteugeld? Wie heeft het poorden yan Huropa ep ook ons yaderland, uit. de duisternis des heidendoms tot het geleof in Jesus Curistus gebragt? Wie heeft de volken tegen het despotismus en de dwingelandij berschernd? Wie houdt neg den stroom eener algemeene reyolutie on omyers werping der troonen tegen. Wie anders dan dat grijze Rome, dat zoo miskende, gelasterde, geheonde en toch immer zoo geduchte Catholijke Rome, dat eenige bolwerk van de ynrijheid der Kerk, die zonder dat Rome, overal de slayin der aardsche magten zijo zou ee »! Waarlijk men moet geheel uit- zinnig zijn en gekrenkie hersenen hebbea, om het bestaan yan dat Rome, als een goddelijk oordeel te duryen yerklaren! De Goddelijke jinstelling yan dat heilige gezag, dat nog te Rome zetelt, hier te bes toogen, is geenszins ons doel: wij hebben dit bij andere gelegenheden, meermalen gedaan, » Zoo wel verdrukkipgen en vernederingen, als voorspoed en veroveringen werken mede tot instandhouding, tot versterking van het eeuwenoud gebouw.” : : Geen wonder! Want de Zoon Gods heeft stellig verzeker Das de porten der hel niets vermogen zouden, tegen die kerk, die hij op den rotssteen Pre Trus bouwen zou! Zelfs de Gereformerde Slemmen moeten erkennen, dat alles, yoorspoed en tegenspoed, medewerkt, om dat eeuwen oude gebouw te versterken! Men schrijve hier niet alles toe aan diepe Staatkunde, aan menschelijke doorslepenheid, schoon ook in dezen door eene oefening van het eeuwen oude Rome een trap bereikt heeft, die met de opyolging van Pataus en Pavlus weinig strookt! Eo in welk opzigt strookt zij niet met de opyolging win PeTrus en Pautus? Heeft de Goddelijke Vee-josser niet aan zijne Apostelen, aan wier heofd zich Peraus bevond, uitdrukkelijk gezegd: » Wees niet alleen opregt gelgk de duive, maar ook voorzigtig gelijk de siang!” Gijn dan de opyolgers van Purrus, wiens mede arbeider PauLus was, niet werkelijk verpligt geweest, om de ondervinding der eeuwen te raad>plegen, om hun gedrag naar tijden en omstandigheden, met de voorzigtigheid der slang g Espaard, met de ope regelend der duive te regelen? Wij voor ons geloven, dat zij, ook hierin, door eene hogere wijsheid worden bestuurd, en wijhouden ons verzekerd, dat de uite komst dit, misschien weldra, ep nieuw heerlijk bee vestigen zal. Men vergete niet, dat te midden van het diepste verval als Christelijk Kerk, de gemeente van Rome niet geheel ont bloot werd van dat geestelijk beginsel, waanuit het in den keginne en voor meer dan ééne eeuw leven en wasdom onifing. Waaruit het in den beginnen en VOOR MEER DAN EENE EFEUW leven en wasdom ontfing, - Wat de schrijver van dit artikel hiermede zegen wil, em vaar meer dan ééne eeuw leven en wasdom onifing betuigen Wij, miet te begrijpen. Het ontving dat leven en dien wasdom in den beginnen; en wijl dat dewen Gaddelijk was, zettede het zijnen wasdom, gedurende achtien euwen, onafgebroken voort, telkens de onvruchtbare takken afhouwende, die deszelfs majestuzen en hei- igen opwas zouden hebben belet. Groot, is de kracht yan een geestelijk jevenshoginael 5 ook daar, waar het misbruikt wordt tot gansch andere werkzaame heden, dan waartoe het geschonken werd. Machtig bijft 4 velts in zijup erbassenitg j gtoot in zijne zelfs bl werkze. Oot werglds sche, ja anti-christelijke gewrochten.” Neen? een geeste/ghk levens beginsel blijft niet mage tig in zyne verbastering, getuige de Oostersche kerk die hetzelfde de desprersel™pris als de kerk van Rome ontvings maar die door hare afscheuring van Rone, een kwijnend leven yoortsleept en ter prooi aan vers deeldheden’ geworden ig, die onheelbaar zijn, De Grieksche Kerk is in hare yerbastering geheel magtegs Joos geworden, en draagt sedert eeuwen, de kluisters der aardsche magten. De groote hracht van een geese telyh levensbeginsel, bestaat in de eenheid: zoodre als dat levensbeginsel verbastert, werliest bet zijne groote kracht en heeft geene meer, om zich staande te houden, zoo mip als een inwendig’ yer- deeld koningrijk zich tegen buitenlandsehe aanvallen staande houden kan.” © pes 7. Zelfs eene valsche Godsdienst (het Mahomedanisme b, ¥.} 3 yermag eene halye wereld te veroveren vit kracht, niet van het zwaard slechts, maar yan eene pepige groote waarheid, onder hare leugenen of verbasteringen verborgen,”? Een valsche Godsdienst, zou weinig veroveringen maken, zonder het zwaard, het strelen van den mep= schelijken hoogmoed en het vieijen der hartstogten en zinnelijkheid. Ook dit getuigd de geschiedenis, zoo der heidenschen, als der Christen wereld; zelfs met zij- nen wellustigen heme] zou Manowen, zonder zijn zwaard geen gedeelte der wereld veroverd heben; zonder het zwaard der yerbondene vorsten, die de gewaande hervore ming hadden aangenomen, zou het protesiantismus een groot gedeelte van Duitschiand niet veroverd hebben; zonder het zwaard. zou het anglikanismus, deszelfs yerovering van Nederland niet ang hebben oyerleefd! Alleen de ware Godsdienst kan door zou het anglikanismus, deszelfs yerovering van Nederland niet ang hebben oyerleefd! Alleen de ware Godsdienst kan door zou het anglikismus, deszelfs yerovering van Nederland niet ang hebben oyerleefd! Alleen de ware Godsdienst kan door zou het anglikismus, deszelfs yerovering van Nederland niet ang hebben oyerleefd! Alleen de ware Godsdienst kan door zou het anglikismus, deszelfs yerovering van Nederland niet ang hebben oyerleefd! Alleen de ware Godsdienst kan door zou het anglikismus, deszelfs yerovering van Nederland niet ang hebben oyerleefd! Alleen de ware Godsdienst kan door zou het anglikism deszelfs hemelsch beginsel, vreedzame veroveringen maken, de geheele wereld veroveringen, door de kracht van Hem, die de weretd averwonuen heeft en wien alle magt in hemel en op aarde gegeven is, Fen valsche Godsdienst, kan wel op eene vreedzame wijze, eenige proselyten maken, maar wezenlyhe veroveringen ZONDER HET ZWAARD, nimmer! De wellustige en onstuimige herdoopers, kon den wel door het zwaard, veroveringen maken en zelfs het ongelukkige Munster, tot hunnen koningszetel verheffen; maar welke veroveringen hebben de zoogenaamde weerlooze doopsgezinden gemaakt? » Zoo is het Christendom, waarop in zijnen oorsprong en eerste wording het Catholicismus zich grondveste, te midden van alle verbasteringen, toch nog ééne der krachten waarmede de Kerk van Rome zoo vele eeuwen lang deed wat zij deed, nog doet wat zij doet, en is wat.zij is. (1).” a (1) Hier wordt eene zinsnede uit de Gazette de France van den ‘heer pe Bonaup, als noot, bijgebragt.. Daarop te ante woorden ‘behoort niet tot ons doel. De denkbeelden van Den heer nächsten Bonap in dit opzigt zijn niet de onze. Door een aanbiddelijk bestür der goddelijke Voorzienigheid zijn alle de overigé Apostolische Kerken te niet gegan; alleen Romeis overgéebleven, in Rowe bleven dus al de beloften van den Godmensch aan zijne gezogen zijw im de i y al te duidelijk niedergezügte. Dat de God-inersé '« eenen andéren irooster zenden, déen Géest der waar= » dachtig zal maken, alles, wat ik w gezégd héb $ rpaty he Sy 2! ey. Ss Le & ape by pte ye ete a: wa = Ray re By S So. Shae | ty A ies lesa S. = reat Q my te pe ss , Goléiriting eo wereld. In de wereld tult gi vers drukking hebten, maar hebt goeden moed, tk heb dé wereld overwonnen; de poorten der hel zulien tegen mine Kerk niet vermogen! Het zal ééne kudde en één Herder worden.” — En de heilige Geest de on- feilbare Geest der Waarheid zou van Rome, het eonige overblijfsel der Apostolische Kerken geweken zijn en hare verbastering hebben toegelaten! Er z Oen een heben dag, een tijdvak bestaan hebben » Waarin Jesus Cnriktus niet met haar was, om hare verbastering te verhoeden! De wereld zou over haren overwinnaar gege gegerd, de poorten der hel zouden de Kerk, die op de steenrois Petrus gebouwd was, overweldig hebben A als verbastering en dwaling, toegang tot de Kerk van Rome hadden gevoriden! Nooit got het Christendom een Radde en een Herder kutinen worden, als de eenige Kerk, die, altoos én overal atin eenen Opvolger van Perrus, als haren Oppérherder gehoorzdanide, ver. Basterd ware; want buiten die Kerk is alles verdeeld-heid ef ontbinding. Tot welke ongerijmdheden mooe-ten zij vyervallen, die om aan hun proéesiceren tegen wee ev & de Kerk tan Rowe éerieh glimp té geven; Beweereiy dat er het Christéndom verbasterd is. > Het is er meéde als met de wondergaven en krachten dé géestés, dié odk door dezulken konden worden uitgeoefend , = fan een hartvernieuwend én zielbehoudend geloof vreenra eef.”? oe oe onwankelbaar geloof van Petrus, tot versterhing z7- ner broederen moest blijven strekken, en de kudde des Heerey na den dood van Petrus; nog meer dan bij zijn leven, eenen Herder behoefde, moest Perrus blijven voortleven in zijne opvolgers, en de beloften ait PerrRus gedaan, op hen overgaan. Daarom zijn alle aansfagén van de poorten der hel tegen die Kerk , die eenén opvolger van Perrus aan het hoofd heeft , sédert achttien eeuwen vruchteloos geweest ; daarom is de opvolger van Petrus, in zijne uitspraken be- trekkelijk het geloof, in het aanwijzen van waarheid é# dwaling onfetlbaar; daarom erkent de peheele ove de opperviakté der aarde verspreidé Catholijke Kerk , den opvolger van Petrus, als haren zigtbaren Opper- herder, die, op aarde de plaats van haren goddelijken Opperherder bekleedt. Maar zij leert nergens, dat iedere opvolger van Petrus individuéel een hart- verhieuwend en zielbehoudend geloof hebben moet, of heéfé, De stellige beloften des Heeren, hebben net- gens dusdaiigé voorwaardén , tot derzelver vervulling gemiaakt. (Het Vervolg hierna.) ANTWOORD DEN DWAAS NIET NAAR ZIINE DWAASHEID. - (1) Dit gezegde van den wijzen koning Satomon, hers innerden wij ons bij het lezen van de bij uitstek zotte berigten, in het Handelsblad van Maandag 8 October (tweede editie) en van Woensdag 10 October, op nieuw door den Berlijnschen correspondent van dat blad op- gedischt. Wij hebben reeds zoo dikwerf de zotheid van soortgelijke artikelen aangetoord, dat het ons be- (1) Prov. XXVI, 14, gint te walgen, zoo vaak, als wij weder iets derge- lijks lezen, En daar ons Handelsblad zot genoeg is, om met het plaatsen van zuike berigten nog immer voort te gaan, moeten wij erkennen, en het publiek zal er zich meer en meer van oyvertuigen, dat de wijze Satomon groot gelijk had toen hij zeide: al stampt men den dwaas in een mortier, zal hy niet wijs wore den (1). Wij meenen dus, na alles, wat wij reeds over de Berigten van het Handelsblad en de Pruissische zaak gezegd hebben, deze artikelen geen ernstig ante woord waardig te moeten keuren. Berlyn, 4 October. In onze politikke kringen hoort men thans alleen van de voorbarige aanspraak des Pausen en van den stuitenden brief van 30 katholijke geestelijken aan hunnen Aartsbisschop van Breslau spreken. Deze laatste brief wordt hier voor echt gehouden en men gelooft dat de steller een praktisch regtsgeleerde is. Hoewel uit de aanspraak des H. Vaders een hardnekkige oppositie blijkt, gelooven echter hoogsgeplaatste personen, dat Oostenryk zeer stellig tusschen onze regering en den Kerkelijken Staat een vergelijk zal tot stand brengen. Men zegt dat de sluwe kardinaal staats-secretaris LAMBRUSCHINI reeds onderhands onderrigt. was van de verzoe-nende stappeen onzer regering, doch desniettengenstaande den Paus de bewuste aanspraak heeft doen houden om meer ope wekking onder de katholijken te verspreiden. Onze yoorname ste katholijken koesteren niettemin de vaste hoop, dat het an de zoogenaamde ultramontane partij geenszins gelukken zal eenen Godsdienst-oorlog te weeg te brengen of een vergelijkk met Rame te beletten. Das Satomon echter ook gezeg heeft: » Antwoord den dwaas naar zijne dwaasheid, opdat hij niet wis in zijne oogen worde (2), willen wij er toch dit van zeggen: dat de hoog geplaatste personen, den- Kelijk fürwachters of telegraaf-bedienden zijn, die te dom. zijn om meé te praten; daar ze niet eens weten, dat Breslau geen Aartsbisschop van Breslaw bestaate Wie in de allocutie des: H. Vaders eene krijgshaftige houding meent te zien, wint het van Don Quicnot’s knecht Sancne, nog in poltronnerij! — Doch genoeg, wij hopen, dat ons welsprekend Handelsblad, nog eens wijs zal worden; zoo niet, dan denke men aan SALO- MONS mortier / (1) Prov. XXII, 22.' (2) Prov. XXVI. 5. DE BRESLAUSCHE GEESTELIJKHELD. Sedert een aantal van jaren, hebben de dagbladen, elkander napratende, de Catholijk Geestelijkheid in Silecié, als zwak, rekkelijk, verdorven, ja, als gee het protestantismus overhellende voorgesteld. Het moest dus wel verbazing baren, een dertigtal der Geestelijken van het Bisdom Breslau, hunnen hoofschen Bisschop, den eenigen, die de zijde van het Prussisch gouvernement houdt, een krachtvol en nadrukkelijk adres te zien aanbieden, “t welk echt Catholijk, vol van geest en leven is. Zij zeggen daare. in onderanderen : Het komt ons voor dat de tijd gekomen is, waarin het zake is, te ontwaken uit den Jangen en diepen slaap, waarin de bedreigingen van het gezag, het protestansch philosophismus en het philantrophismus her gek zijn Silecié te dompelen, en een lang stilzwijgen af te breken, welks gevolgen zoo noodlottig voor ons zijn geweest. Ja het is zake, om aan een undrukkend gouvernement, den slagboom tegen te stellen eener onwankelbare gehechtheid aan Het gelötet en aan de re-ligie onzer vaderen. Het Keulsche feit is de spil, waarop de nieuwe aanslagen draijen, welke de willekeur en het absolute gezag beproe ven zullen, om nieuwe inbreuken te maken in het gebied van het geestelijk gezag. Van daar zal het gouvernement uite gaan, om eene onbegrensde uitbreiding te geven, aan dat ge- ne, wat het zijn jus in sacra en circa sacra, noemt en om het principe cujus regio, illius religio, te verwezenlijken. Thans of nooit zal men met goed gevolg kunnen beproe- ven, om de hooge autoriteiten te rerpligten « om af te zien van de willekeurige aanslagen en van het misbruiken van gee zag, ten opzigte der Catholijke Kerk. Wij meenen, dat zulks de taak en de pligt van uwe Hooge waardigheid is, in zijne hoedanigheid van Bisschop, zoo wel als in die van lidt van den staats-raad, om te arbeiden tot het doen afschaffen, of ten minste tot het verkrijgen van verligt van den dwang der conscientien en der gelöstbegrippen, die op de Catholijken in de Pruissische staten drukt. Daardoor zult gij eeuwige regten verkrijgen op de erkentelijkheid, niet al- leen van uwe diocesanen, maar ook van al de Catholijken van het _koningrijk Pruissen. Dit is voor ons een even troostrijk als bemoedigend vooruitzigt. Niet ophoudende, gebeden aan-den Almagtigen te doen; opdat Hij zich gewaardige aan Uwe Hoogwaardigheid, de wijsheid, de kracht en den moed te verleenen, die U noodig zijn in de moejjelijke tijden, waarin wij leven, blijven wij besten et den den diepsten eerbied enz.” Dat men dit stuk te Ber/gjn, sruitenp gevonden heft, zoo als de Correspondent van het Handelsblad, het noemt, kan niemand bevreem Den. Overigens heeft de laauwe Prins-Bisschop van Breslau, reeds meer dan deze, adressen van dien aard ontvangen en zijn achtings-waardige Groot-Vicaris Monrmorin zich verpligt gevonden, om zijn ne bedieningen néer te leggen zeggen-de: Ik wil Catholyk dliven s Wij hoopen eerlang in staat te zijn, om de adregen der Breslausche Geestelijkheid in haar geheel aan onze lezers mede te deelen. AANKONDIGING. Is ter Perse om aan het Bureau der Catholike Stemmen te worden uitgegeven, de vertaling van: ‘ Voyage dela Trappe a Rome, par le revérend pere MARIE- OSEPH DE GERAMB, Qoor J. Wirz. : Aan net Buread van vp CATHOLISKE NEDERLANDSCHESTEMMEN te @rave, B. N.? 28 Nummer 44, get — 3 NOVEMEER 1838: cia = * Nor jay , ¥ CATHOLISKE NEDERLANDSCHE STEMMEN. — OVER GODSDIENST, STAAT-, GESCHIED= EN LETTERKUNDE. Als JESUS dit gezegd had, hebbende de oogen ten Hemel opgeheven, reide Hj:...+.- Heilige Vader bewaar hen, die Gy my gegeven hebt, in uwen naam; opdat xy één zyn gelyk wi..see- En ik bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen, die door hun woord in my geloove zullen : opdat zy allen één syn, gelyk Gy, Vader, in my en ik in U: dat xij ook in ons mogen één zyn, opdat de wereld geloove, dat Gy my gegeven hebt. En ik heb hun de heerlykheid gegeven, die Gy my gegeven hebt: opdat xy zoud En een zyn, gelyk IM wy ook één syn. Ik in hen en Gy in my, opdat zy volkomenlyk één zijn: en dat de wereld wete, dat Gy my gexonden hebt. Joann. XVII Op dit blad ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervolgd, kan worden ingeteekend aan alle Postkantoren, en bij de vyoornaamste Boekverkoopers in het Rijk. Hetzelve wordt met den Post verzonden voor den prijs van 8-50 in het jaar; het half jaar of kwartaal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen moeten geschieden. Alle abonnementen kunnen worden opgegeven aan het Postkantoor te Grave; geene andere dan gefrankeerde Stukken en Brieven sullen door de Redactie worden aangenomen. — Aankondigingen worden tegen betaling van 15 Centen den Regel geplaatst. Voor Belgié kan men eheragroyesn het Postkantoor te Antwerpen. VRIJHEID VAN ONDERWISS, D. Gazette de France, heeft onlang betrekkelijk de vrijheid van onderwijs, een artikel medegedeeld, dat ook op den toestand van het openbaar onderwijs in ons vaderland van toepassing is. Wij hebben gee meend een gedeelte daarvan te moeten overnemen. Het charter van 1830, behelsde: oO Er zal, binnen den kortst mogelyken tyd, door eene wet in het openbaar onderwys EN IN DE VRIJHEIDV AN ONDER- WIJS WORDEN VOORZIEN. % Sedert acht jaren, verwacht Frankryk de vervulling eener belofte, wier principe het verworven heeft. De yrijheid van enden is in eene charte-verité; zij is er nog niet uitgetres den, om in de daadzaken overtegaan.”’ In onze nog bestaande grondwet leest men art. 226; Het openbaar onderwys is een aanhoudend voorwerp van de zorg der regering « « « re? Onze regering heeft dus de handen veel ruimer, dan de Fransche regering, die men enkel kan ten laste leggen, dat zij in acht jaren tgjds, nog de wet niet heeft voorgedragen, die, volgens het charter, binnen den hortst mogelyhen itgd, had moeten wor-den in werking gebragt. Onze regering is verpligt, tie, niet alleen niet bevredigd, maar meer en meer om het openbaar onderwijs, tot een aanhoudend voorwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwerwer P harer zorgte maken. Kunnen die woorden in eenen gezonden zin beteekenen, dat de regering het regt heeft, om zich geheel en al meester van het one derwijs te maken; alleen zoodanig onderwijs te la- ten geven als zij verkiest en de burgers te berooven van het regt, om hunne kinderen zoodanig te doen onderwijzen, als zij verkieren? Zoo heeft ons ministerie het reeds drie-en-twintig jaren begrepen; maar zoo begreep de natie het niet; dit heeft zij getoond, door hare talrijke petitien over dat onderwerp, wier uitwerksel, toen de tweede kamer er de billijkheid van in zag door de eerste kamer is verhinderd geworden. Maar men heeft daardoor, het verlangen der nae tie, en vooral, van het Catholijke derde deel der na- angevuurd, wijl de gevaarlijke strekking van het monopolie haar telkens’ op nieuw, bijv. uit het ge- beurde te Bergen-op zoom, waarover wij welligt nader zullen spreken, hoe langer zoo duidelijker wordt. — Doch laat ons tot de Gazette de France terugkeeren. Acht jaren van rust hebben de wenschen doen vergeten die gedurende den storm gevorden waren; de ministerién Zähne Elkander opgevoled (1)., Niet een derzelve het bestehen nog aan de grondwet van den Staat gehörten; alle hebben de bepergen en hindernissen, door het keizerlijk dispotismus gevorden, vermeerderd. eee De vriheid van ondervie is het regt van den huiseader, zoo als de politikke vrijheid, het regt is van den Franschen schädigtige. ’T is een naturlyk regt tot het burgerlijke leven behoorende. Het bestaat in Engeland, in Belgié, in Zwitschland, in Duitschland en in de Vereenigde Staten. Wet bestaat niet in Rusland en in Polen, noch daar, waar nog spreren van feodaliteit bestan. Het gezag van den Staat over de verstanden en de conscientien stelt eene slavernij der bevolkingen daar; een volstrekter slavernij, dan die der ligchamen en der goederen. Het hoofd des huisgezins heeft van zijnen titel het regt ontvangen, om zijne kinderen volgens zijnen Godsdienst op te voeden en hen de meesters te geven, die hij in staat acht, om hun verstand te ontwikkelen en hunnen geest te verlichten. De Staat heeft over de opvoeding geen ander gezag dan dat, Se toezigt in het belang der openbare rust en der zedelijke order. De Staat kan inrigtingen van openbaar onderwijs hebben en in dezelve een officiel onderwijs geven; maar hij kan. de. huisvaders niet verpligten, om aftehangen van zijne universi-teiten en er schatpligtig aan te worden. De tijrannie der conscientie, is die fiscaliteit bestaat zelfs in Turkyeé. niet, noch endende de despetiekste gouvernementen van het Oosten. Met des te meer reden, behoorenzij uityesloten te zijn, waar de vrijheid isvan conscientie en Godsdiensten, van gevoelens en drükpers, als principe is aangenomen. Het is eene spotternij, die verklaring van vrijheid en van regt ondergeschikt aan eene volstrekte heerschappij, over het verstand, de conscientie en den geest. Ock bij ons is de vrijheid van conscientie en Godsdienst van gevoelen en van drükpers als princiepe aanzenomen, Onze grondwet zegt uitdrukkelijk art. 190: De volkomen vrijheid van godsdienstige begrippen wordt aan elk gewaarborgd. En art. 227: Het is aan elk geoorloofd, om zijne gedachten door de drukpers, als een doelmatig middel tot uit- ‘breiding van hennis en voortgang van verlichting te openbaren, zonder ecenig voorafgaand verlof daartoe noodig te hebben.” De beide artikelen zijn lijnregt strijdig meteen gouvernements-onderwijs monopolie. -Het behoort tot de godsdienstige hegrippen der Cae tholijken, dat zij in conseient -Het behoort tot de godsdienstige hegrippen der Cae tholijken, dat zij in conseient -Het behoort tot de godsdienstige hegrippen der Cae tholijken, dat zij in conseient -Het behoort tot de godsdienstige hegrippen der Cae tholijken, dat zij in conseient -Het behoort tot de godsdienstige hegrippen der Cae tholijken, dat zij in conseient -Het behoort tot de godsdienstige hegrippen der Cae tholijken, dat zij in conseient -Het behoort tot de godsdienstige hegrippen der Cae tholijken, dat zij in conseient -Het behoort tot I verpligt zijn, om aan, hunne kinderen een onderwijs te geven, dat niet strije dig met hunne. godsdienstige begrippen is, maar.in te- gendeel:, dezelye aan t inne kinderen in. te scherpen. Dat zulks in onze bestaande openbare scholen het ges val niet. is; dat juist het tegendeel plaats heeft, zal. wel geen betoog behoeven; vooral niet ten opzigte van de departements-scholen, der zogenaamde maat- schappij tot mut van ’t Algemeem, die er vooruit komt, dat zij de bevordering beoogt. van een algemeen Christendom dat tegen’ de godsdienstige begrippen der Catholijken. aandruischt.. -Eilk-heeft het reet, om, door middel der drukpers, zijne medeburgers aan zijne kennis deelachtig te ma- (1), Bij oas, daarentegen, schijnt de post van Minister, wat er. ook, gebeure, Wat de natie ook zegge, ad vitam te. zijn. om 962 <ms Kennen en hen te verlichten, zonder eenig verlof daare toe noodig te hebben. Maar hij mag zijne kennis niet mededeelen aan, en het verstand niet ontwikkelen en verlichten van de kinderen zijner medeburgers, door mondeling onderwiys, zonder daartoe, niet atleen vers lof maar eene formelle aanstelling van regerings wee ge, te hebben bekommen! Kan men wel iets ongerijm- der uitdenken? Wat zou intusschen een gouvernement te vreezen hebben, *t welk zegt, door den nationalen wensch te bestaan? Als het de natie voor zich heeft, zullen deszelfs scholen dezelfde gunst genieten. Als deszelfs onderwijs overreenkomstig is met de wenschen der huisvaders, zal het ongetwijs de voorkeur ver- werven. De Staat, met deszelfs bescherming, deszelfs rijk< dommen, deszelfs eereposten, Zal altoos de beste meesters tot zich trekken, De vrijheid van het onderwijs zal geen ander uitwerksel hebben, dan de voortreffelijkheid der opvoeding y welke hij geeft, des te beter te doen uitkomen. 4oo hij vreest, ~ * Dat zijne etablissementen niet zullen blocijen, dat zij verlaten of verwaarloosd zullen worden, dat andere onderwijzers dan de zijne, de’ voorwerpen eener voorkeur zullen zijn, wat be- teekent dan deszelfs nationaliteit, vrijzinnigheid en verlichs ting?” Kenige. volgende aanmerkingen hebben enkel be- trekking tot de bijzondere omstandigheden van Frankeryk, en deszelfs universiteits-wezen. Na dezelye gaat de Gazette dus voort: De regten des huisvaders moeten geéerbiedigd wordens de steden en provinciale komen niet minder in aanmerking. De steden is de verzameling der hoofden van huisgezinnea; de pro vincie 1s de vereeniging der steden en gemeenten. Daar zijn een geest, een verstand, behoften, behoften, en patriotismus, dat op de gehechteid aan de algemeinen belangen volgt, Maar hunne. wenschen zijn onvruchtbaar en onvermogend; men vraagt aan Frankryk siechts belastingen; men heeft de bron van edele opofferingen opgedroogd. De’ ges meente, de provincie zijn niet: vrijer, dan het hoofd des huisgezins, zelfs wanneer zij verzoeken, om ten haren kosten ingringen te maken, door middel van vrijwillige bijdragen. En wat verder, na nogmaals over de universiteit gesprokenste hebben. Het wordt tijd, dat dit vernäderend despntismus ophoude 3 hervorming ropt hervorming in. De nationale garden petitie oneren ten voordeele van het algemeene regt; dat de huisva- ders petitioneren ten behoeve der. vrijheid: van onderwijs. Het universitaire monopolie, is van denzelfden aard, als het ver- kiezings monopolie; ’t is het privilegie aan sommige mannen toegekend, om de conscientien en de geesten geweld aan te doen, en over de toekomst der jeugd te beschikken, even ge- lijk het andere monopolie het privilegie is, om alle maatschap- pelijke voordeelen te beheerschen en op te stapelen en eenige belangen in de plaats te stellen van de wenschen eener groote natie.” ——— Wij _willen niet spreken over het zoogenaamde kiese regt, zoo, als, het bij. ons bestaat. en alles behalye eene nationale verlegenwoorilig oplevert: wij bepalen on alleen tot de klagten der Gazette betrekkelijk het onderwijs; en vragen dan: Hoe veel minder vrij is nog thet onderwijs in Nederland, dan in Frankrgyk... 4 Reeds die en, twit jaren lang, heben de Nederlandsche Catholikken de vrijheid van onderwijs ge-wenscht; zij heben dien wensch in alle gedeelten des lands geuit; zij heben het door middel van het grond-Wettig petitioneren verzocht; zij heben aangetoond, dat het openbaar onderwijs, de leerboeken enz,, strijdig zijn met hunne godsdienstige begrippen; dat de a ftivloed eener uitgestrekte maatschappij, die si) als Verderfelijk en anti Catholik per principe beschouwen, - hunne bekommering vermeerdert; en dat alles tot dus- verre te vergeefsch! Tatusschen wordt de behoefte aan vrijheid van onderwijs van dag tot dag dringender; ook de afgescheidene gereformeerden, beschouwen het Tegale onderwijs als onchristelijk en schadelijk voor de jeugd; men heeft te Bergen-op-zoom de maatschap- pij die zich noemt Zot nut van ’t Algemeen, die er, even als op andere plaatsen in Noord Braband, door géebrek aan leden was te niet gegaan, in het leven teruggeroepen, alleen, zoo he Schijnt, om de kinde-ren van behoeftige Catholijk onderwijs te berooven! Meent men op die wijze eendragt en verdraagzaamheid te kunnen bevorderen? De regering schijnt te verlangen, dat de Catholijk een wotledig vertrouwen in haar stellen; maar hoe is dit mogelijk, zoo lang als de regering haar de vrgyheid van onderwijs, dat onververreidhaar regt des vaders niet toestaat? De subsidien tot het bouwen of herstellen van Kerken enz. verstrekt, beteekenen in bunne oogen weinig, 200 lang als men hun de vrijheid ontzegt, om hunne kin- deren te doen onderwijzen, Op eene manier, die met hunne godsdienstige begrippen strookt. Zij weten daarenboven zeer goed, dat zij die subsidien, dat is de post op het ludjet, ten behoeve van den Catholij- ken Eeredienst, zelven betalen, en dat het dus geens- zing eene weldaad, maar eene administratie hunner opgebragte gelden is, waarop de regering zich beroe- men kan. 4 Tot het verwerven der vrijheid van onderwijs, zijn nog twee middelen over: 1.° Opnieuw te petitioneeren: niet aan de tweede kamer der Staten-Generaal, waarvan men vooraf weet, dat zij de billijkste verzoekschrifien in het stof der Griffie begraaft, maar aan den Koning. En mogt de invloed van het ministerie groot genoeg zijn, om ook die verzoekschriften, even als zoo vele anderen, en die der afzescheidene gereformeerden, waarij ze de grondwettige godsdienst-vrijheid verzoeken, onbeant- qwoord te laten, of af te wijzen, Dans 9.° Aan de kinderen geen schoolonderwijs te laten geven; maar hen zelven, zoo goed mogelijk te onder- wijzen, tot dat een ander ministerie (want onze ministers zijn toch sterfelijk) beter begrijpe, op welke wijze een regering wezenlijk aan de natie een vod- ledig vertrouwen kunne inboezemen. GEREFORMEER DE STEMMEN OVER CATHOLICISMUS EN PROTESTANTISMUS. (Vervolg van bladz. 359). begunstigt de uitzichten der Roomsche Kerk in onzen tid ss 9g = Pas aarde, de geest zelve der Eeuw, de toe-Stand en houding van het Protestaatismus, in verband met de behoefte aan cen God, eene Godsdigust, eene Openbaring, die bij velen in Onze hevig geschudde dagen ontwaakt. De Macht der aarde! Voor dezen toch is de Stoel van Rome eene Mow gendheid, gelijk zij zelve zijn, eene Macht, aan wier bestaan en eere voor een gedeelte hunne eigene vastigheid en heerlijkheid zich verbondeh achten. De Roomsche Mogendheden, voor zoo ver zij het aloude geloof huldigen, wien natürlich dat verband als iets heiligs aan; maar zelfs diegene, welke van den geest des tijds hun rijk in leen ontfingen, zien zich toch in allen gevalle liever begunstigd dan bestreden door deze op de bevolkingen hier en daar noch zoo geweldig vermogenda Macht. En ook de Protestantsche Mogeaiirdes gelijk zij haar in onze dagen meer en meer zoeken te vriend te houden, zoo hebben zij met menig Protestantsch leek en Leeraar een ze-keren eerbied voor de Pracht, de kracht, de regelmatigheid van het uitwendige der Roomsche Moederkerk gemeinen. Men maakt, bij al de vreexe die er.s voor de Roomsche aanmati- gingen, toch misschien bij zich zelven nog wel vrij wat vergelijkingen, die althans op dat punt in onze reglementzieke eeuw, niet ten voordeele ‘datkn uitvallen van de meer yrijé vormen onzer Reformatie.” Het ziet er dus met uwe Reformatie en hare meer vrije vormen, in onze reglementzieke eeuw, niet breed uit! Alles, darantegen, zeggen de Gereformeerde Stemmen, beganstigt de uitzigten der Roonsche Kerk in onzen igd. — Als dit zoo is, dan niet gij toch erkennen, dat het niet natuurlijk, ja, veeleer tegen natuurlijk en het gevolg van een bij- zonder bestuur der Voorzienigheid is. Onze eeuw is niet slechts reglementziek, maar bij uitstek vriszHEIDss zieK- Measchelijker wijze, moesten de volken dus de voorkeur geven aan de meer urge vormen uwer refornte boven. de volstrekte on derwerping en gehörigen Vorderende, voorsehriften van het Catholicismus. Geen gezag in de geheele wereld is zoo oud en zoo legitiem,-als de tijdelijke magt van den Opperherder der Catholijke Kerk; en het kan dus niet bevreems den, dat de vorsten, dat gezag, “t welk zoo noodig is veor de onafhankelijkheid van hem, wiens Geeste- lijke magt zich over de geheele wereld uwitstreke, met eerbied beschouwen. Maar hoe dwarsboomen en belemmeren zij de veeedzame uitoefening zijner Gees- telijike magt, die nog ouder, nog legitimer, dan zijne tijdelijke magt en van Goddelijken oorsprong is! Mas tigen zij, die daartoe geenerlei roeping, noch zene ding hebben, zich niet het regt aan, om zijne verore deningen in Geestelijhe zaken te onderzoeken, te he- oordeelen en goed- of aftekeuren? Zien wij hen zelfs niet zich het regt aanmatigen, om hunne onderdanen in tijdelijke zaken, te berooven van het’ onvervreem- bare regt eener wriye gemeenschap, in Geestelighe zgaken, met hun Geestelijk Opperhoofd, of die ge- meenschap belemmeren?# Het zijn dus waarlijk de vor- sten niet, die de uitzigten der Roomsche Kerk be- gunstigen; want zij heeft geene andere uitzigten, = 86h) dan de vrije volvoering van den Goddelijken, haar opgedragen last: » Onderwyst alle volken, hen doo- » pende in den naam des Vaders, en des Zoons, en » des H. Geestes, HEN LEERENDE ONDERHOUDEN 9 ALLES WAT 1K U BEVOLEN HEB. De Unie in Belgien staat in onze dagen niet, als een bloot Plaatselijk verschijnsel, afgezonderd van den gang der dingen over geheime Europa.” En wat was het verbond der edelen in de XVI.¢ eceuw, waaraan Noord-Nederland deszelfs afscheiding yan Spanje, de invoering der reformatie, de verbanning en verdrukking van het Catholicismus te danken had? Ook vele Catholijken namen deel aan den opstand tegen Spanje, en streden, zoo zij meenden, voor de vrijheid van Godsdienst en de onafhankelijkheid des lands van willekeurige bevelen. Maar wie is ooit zot genoep geweest, om dat dwaas, dat onverschoon- lijk gedeag der Nederlandsche Catholijken, aan de iierk van Rome te wijten, dat zij daardoor in verbondsbetrekking stond met den âoen- maligen geest des tuds, die, even als de onze een geest van egoismus en onafhankelijkheid was. - De Nederlandsche Catholijken hebben hun schandelijk verbond, met den toenmaligen tijdgeest duur betaald en er voor geboet! Toen Belgié. Nog met ons vereenigd was, hebben wij’ meermalen het gevaar aangetoond van dat. onop-houdelijk roemdragen op de zoogenaamde afschudding van het Spaansche juk; van het beweren, dat een. opstand, tot het veroveren van conscientie en Gods-dienst-uryheid wettig zij, doch men bleef er bij ie-dere gelegenheid op roemen; en men heeft daardoor de Belgen, meer dan men denkt, de wapens in de hand gegeven en opgewekt, om dat gevaarlijk voor-. beld te volgen, en, ware niet het over groote geelte van Bedlgié zoo innig getrouw geweest aan het. Catholicismus; hadden hunne liberale magonieke ge-unieerden, de ~overhand bekomen, dan zou er het. Catholicismus, zoo wel als vroeger hier te lande,. Zijn ordrekt geworden; en welligt hätte het de vijanden van het Catholicismus gekrend. — In allen gevallen kan het individueel gedrag, dier Catholicismus Belgen, die deel aan den opstand hebben genoe-men, even weinig op rekening der Kerk van Rome. worden gesteld, als het deelnemen der Noord-Nedere landsche, en zelfs dat van sommige Belgiesche Catholiken aap den opstand tegen Spanje in de X VI.¢-eeuwe De Fransche liberaal moge den Aartsbisschop van Pargs gegründig zuverdient, beroofd,. geplunderd zien;.hij maakt desniettemin gaarne gemeene zaak met die van Keulen en Posen, zowel als met de ultramontaansche en tevens ultra-revolutionaire geestelijkheid van het altijd en in allen opzichten bes geerde Belgié. De Fransche monarchaal handhaaft in dezelfde kolommen de legitimiteit van Don Cantos, en de agitatie van O’Connor. Wat bewijzen deze voorbeelden? Volstrekt nig al waren ze niet onwaar. Zij zouden dan alleen bee wijzen, dat de Fransche liberaal en de Fransche mo Nach dem nächsten zijn; maar, wat gaat zulks de Kerk van Rome aan? En het past niemand minder, hen zulks te verwijten, dan den Nederlandschen Calvinist, die zoo weinig gevoel van regtvaare digheid heeft, dat hij ondanks zijnne voorgewende lief-de der conscientie- en Godsdienstvrijheid, de partij-digheid zoo ver drijft, dat hij de oogen sluit voor het edel en verheven gedrag der Aartsbisschoppen van Keulen en Posen, en voor den kalmen, verheven moed der lang getergde Catholijke leren! Die zoowel de vervolging der Lutheranen in Silecié, als die der afgescheidene Gereformeerden in Nederland, als onbillijk „en steijdig met de verworvene Godsdienstvrijheid beschoawt; maar de afschuwelijke onderdrukking der Catholijken in Pruissen en het vervolgen hunner geestelijken, stilzwijgend en met een onverschillig oog, misschien met welgevallen aanziet. Maar het is onwaar, dat de Fransche liberalen in het algemeinen de handelwijze van het opgewonden gepupel jegens den Aartsbisschop van Pargs zouden hebben goedgekurd: en even onwaar is het, dat alle Fransche liberalen, gaarne gemeene zaak maken met de Aartsbisschoppen van Keulen en Posen. Wij hebben menig Fransch liberalen blad gelezen, waarin voor den Aartsbisschop van Pargs partij getrokken werd: en dat de liberal Constitutionel, het despotiek geringer der Pruissische regering, ten opzigte der eerbied-waardige grijärschaards van Keu/en en Posen, niet slechts heeft verdedig, maar toegejuicht, is algemeinen bekend. En het is reeds een bewijs van diepe onkunde, als men de beide fractien van het liberalismus, of lever, den waren met den valschen liberal verwart; of het verraadt een boosaardige list, om door het bezigen der algemeene uitdrukking: Hransche liberal, twee zeer verschillende soorten van menschen te vers. At warren, ten einde te heikken van een vorgestellend hatelijk doel, eenvoudigen te misleiden. Wat Ultramontansch is, werden wij zeer goed: het is, voor allen die aan deze zijde der Alphen wonen, synoniem met: Catholisismus. Maar wat Ultra-Revolutionnairen is, begrijpen wij niet regt. Wil men door Ultra-Revolutionnairen de zulken verstaan, die Conscientie- en Godsdienst-vrijheid tot leus van opstand en revolutie maken, en die na het bewerken van de revolutie, de conscientie- en Godsdienst-vrijheidonder den voet trappen....? Doch dan is die benaming wel toepasselijk op de Gereformeerde predikanten der XVI.¢ eeuw, die aan de revolutionnaire regering van dien tijd den raad gaven: om geenen anderen dan den Gereformeerden Godsdienst te gedogen; maar de Belgiesche geestelijkheid verdient alles behalve den naam van: Ulira-Revolutionnair. Zij vergenoegt zich met hare eigene vrijheid, zonder die van anderen te willen beperken. Zij waarschuwt, wel is waar, de bevolking, die aan hunne geestelijke zorg is toevertrouwd, open- Lijk, tegen het gevaarlijke der vrijmetselaj, en tegen de bedriegelijke waren, die door de Protestantsche bijbel en tractaatjes-colporteurs worden rondgevent; maar zij tracht, noch de vrijmetselaars, noch de colporteurs van de vrijheid te berooven, om Joges op te rigten, of tractaatjes uit te strooijen! De benaming van: Ultramontaansche en tevens Ulira-Revolutionnaire geestelykheid van het altiyd en in allen opzigte begegerde Belgié, is dus enkel door den partij-geest ingegeven en ademt niets anders, dan den onchriste-lijksten haat, die den Calvinistischen schrijver van dit stuk veel verder doet gaan, dan den Franschen liberaal en monarchaal. Want ook in het gedrag van den monarchaal (die zich maar al te vaak door den partij-geest laat verblinden), zoo als het hier wordt yoorgesteld, is niets tegenstrijdigs: daar de agitatie van O'CONNELL, wel tegen de ergerlijkste onder-drukking, die ooit bestaan heeft; maar geenszins tegen de legitimite van Koningin Vicroria gerigt is. Zelfs de meest onverschillige vaak in zijo leven voor alle Godsdienst, sterft soms nog gaarne in haren moederschoot; het althands, buiten het gezegend geval eener bekeering tot God, geenerlei rede, om uit haren boezem uit te gaan. Hij het een soort van burgerlijke, van maatschappelijke, van fate soenshalve betrekking tot haar. Zich weggelegd bij haar, eene bevrediging voor de ontruste conscientie, hoedanig eenmaal te kunnen behoeven, en die het ontkennend Protestantismus der Eeuw hem niet beloven kan, het echte Protestantismus der Lurners en Catvisnen hem niet beloven wil noch mag, dan overreenkomstig de verklaring van God, en geenszins de inzetting van den mensch. Als wij niet wisten, hoe diep onkundig de meeste Protestanten zijn, aangaande de leer der Catholijke Kerk, zouden wij deze regels niet anders, dan aan kwaadaardige boosheid, of verregaande huichelarij, kunnen toeschrijven. Nu kunnen wij het als een nieuw bewijs van onw etendheid en blind voororden beschouwen, dat men zulke regels, onder de oogen van een verstandig publiek durft brengen; maar tevens hebben wij innig medelijden met hen, die zich door zulke © Hij zocht in haar, of waant - - bedriegelijke stemmen laten misleiden!. Wie soms nog gegen in de moederschöckenen Kerk wenscht te sterven, geeft haar nog immer de voorkeur, is dus niet onverschillig. De onwerschillige hoort nergens anders thuis, dan in het zogenaamde algemeene Christendom der anti-Catholicismus. — Hy heeft ALTHANS, BUITEN HET GEZEGEND GEVAL EENER REKEERING TOT GOD, geenerlet reden, omuit haren boezem uit te gaan.ece Dus zou eene gezegende bekeering tot God eene reden opereren, om uit den Jozem der Catholicik Kerk uit te gaan! — Vrome Catholijken! wier behkeering tot God niet in eene gemaakte houding, niet in sombere wezenstrekken, niet in het praten over uwe ellende en bevindingen, maar in de praktische beschriften van het Evangelie, in eene hartelijke liefde tot God, en de daarvan onafscheidelijke naastenliefde bestaat, bidt, o! bidt toch veel, voor die on gelukkigen, die in de zonde der scheuring voortlevende, de eene, heilige, Catholijke, Apostolische Moederkerk lasterende, zoo verblind zijn, dat zij wänen en anderen trachten dies te maken, dat eene gezegende bekeering tot God, den mensch, den onver-schillige, den zondaar, buiten den schoot dier Moeder-kerk zou kunnen voeren. O, gij allen, die devrediging voor de ontruste conscientie zoekt! Werbeeldt u toch niet, dat het in slaap wiegen eener ontruste conscientie, die naar bevrediging gelijkt, genoeg is. Gij zoudt u deerlijk bedriegen, als gij dacht, dat het Protestantismus der Luther en Calvijnen in staat is, om de ontruste conscientie van een verstandig mensch, die alle dingenonderzocht heeft (en hiertoe is de Protestant verpligt) volkomen te devredigen. Neen, de ware rust en kalmte, de volledige bevrediging eener ontruste conscienie, is alleen in den schoot der Catholicik Moederskerk te vinden! Het Protestantismus der Luther en Calvijnen kan eene oniruste conscientie van den gevallen zondaar, wel misleiden en doen insluimeren, maar bevredigen — nooit! Niet aan dat tweeledig Protestantismus, niet aan de scheuring, niet aan den eigengekozen Godsdienst, maar aan de Apostolische Moederkerk is de magt geeoven, om den zondaar te oontbinden; aan haar heeft de Heer, in den persoon zijner Apostelen, gezegd: » Wiens zonden gy vere gee ft dien zijn ze vergeven.” Meer dan hoop geven, op vergiffenis kan het Protestantismus der Luthers en Calvinen, *t welk de Sacramentele outbinde des zondaars verworpen heeft, niet geven: het kan niet zeggen: De Heer Jesus Curistus outbind u, en, op zijn gezag ontbinde IK u...... van uwe zonden, ‘in naam des Vaders, en des heiligen Geestes. Amen. En dit is overeenkomstig de verklaget van God en geenszins de inbeelding ofinzetting van den mensch, (Het vervolg hiernas) $ =e BIJZONDERHEDEN BETREKKELIJK DEN EERWAARDEN HEER MICHELIS ¥. EN ZIJNE FAMILIE. Door toevallige relatien met eenen vriend des vere dienstelijken kapellaans van den doorluchtigen Cur- mens AvucusT, en die met zoo veel vreugde in het lot yan zijnen gevangen Bisschop deelt, zijn wij in staat, om de volgende bijzonderheden, betrekkelijk dien achtingwaardigen jongen Priester en zijne familie, mede te deelen, die ongetwijfeld de belangstelling onzer lezers wekken zullen. De Eerwaarde heer Enuarp Micuetis, is niet, zoo alg men meende, zelf protestantsch geweest; maar hij is uit een gemengd huwelijk geboren: zijn vader was Catholijk en de zonen zijn in den Catholijken Gods- dienst opgevoed. Hij heeft nog drie broeders. De oudste hunner, is officier; de tweede Freperix Micnenis, heeft even als hij den geestelijken staat omhelsd en is in het begin van dit jaar Priester gewijd; de jong ste broeder Antex genaamd, is de kinderjaren nog niet ontwassen. Zijne moeder is even als zijne zusters nog Protes- tantsch ; maar beminnen den-lieftalligen en godvruch- tigen Enuarp, als den appel harer oogen. De vader dezer belangrijke familie, was teekenmeester bij een openbaar gesticht te Munster, zijne lessen verschaf- ten aan zijn gezin een matig inkomen, waarvan zijn vroegtijdige dood hetzelve beroofde, en in Jekrompe- ne omstandigheden bragt. De Eerwaarde Heer Enuarnp Micnenis was, toen Monseigneur Cuemens Avucust, Droste zu Vischering , die Wij -Bisscbop te Munster zijnde, tot Aarisbise -schop van Keulen verheven werd, nog slechts Sub- diaken: maar Cuemens Aucust, kende de talenten en de godsvrucht van den jongen leviet en verkoos hem tot zijnen Huisdiaken en Secretaris, Door de innigste banden van eerbied en dankbaarheid, aan zijnen Aartsbisschop verbonden, valt zijne verwijdering van den geliefden Prelaat hem harder, dan zijne- opslui- ting in de vesting Maagdenburg. 