De Kracht der Waarheid, Gebleken in de Bekeering van den Eerwaardigen Heer
Scott, Thomas
Zoodanig was het, toen het Evangelie in Antiochié gepredikt werd: de hand des Heeren was met degenen die hetzelve predikten, en met hen die hoorden; zoodat er eene groote menigte waren die geööden en zich tot den Heere hekeerden (+). Door de werking des Heiligen Geestes werden 1ij, die dood waren in zonden en misdaden, Gode levende; en ten gevolge daarvan, gelööden ze in Hem, bekeerden zich tot den Heere, en werden Zijne dienstknechten. Zie dus hier het onderscheid tussechen de weder-geboorte en de bekeering. Het is waar, dat niet allen das verschil toestemmen, en men dit dikwerf voor eene schoolsche of systematische stelling beschouwd heeft; doch dat zij waarlijk bestaat, zal duidelijk wor- Den, als wij nagaan dat de menschen geheel lijdelijk zijn, als de adem des Almagten hen levendig maakt, algaben wij naar onze meening de daartoe van God verordineerde middelen; ja wij blijven het nog zelfs dan, wanneer wij dezelve aan onze zijde hebben leeren kennen, als noodzakelijk tot de weten- schap dat wij gelooven. Maar wij zijn dadelyk werkzaam in Gods kracht, als wij ons, door eene waarachtige bekeering en door het geloof in curtstus, den Heere onze geregtigheid, tot Hem wenden. Het eerste is dus de geboorte uit God; het laatste is het leven des gelöst, dat zich in dagen kenbaar maakt. Te dikwerf wordt dit wezenlijk onderscheid wit het oog verloren. Wel is waar, het is eenvoudig:; doch ter voorkoming van alle misvatting is het allernoodigst, in anmerking genomen te worden. En dit wel om de allergewigtigste reden, dat velen gesteld hebben dat de wedergeboorte het gevolg, in plaats van de ware en eenige oorzaak, van het gelöst is Men kan immer meinen niet ontkennen dat geene ziel zich tot den Heere wenden zal, zonder in zich eene meerdere of mindere mate van gelöt te openbaren. Natuurlijker wijze moet dus door de herscheppende Almagt Gods de weder- geboorte plaats gehad hehben, vddr dat er bekeering en gelöt gevonden kan worden. Hei is hiermede gelegen, als met het natuurlijke leven: er kan geene de minste beweging of eenig teecken van leven plaats hebben, tenzij de zaak bestaat; namelijk: dat het leven geschonken is. Pavuius zegt: "Le heb geplant, avowios heeft nat gemaakt: maar het is God die den wasdom gegeven." Wat toch zoude het baten, de allervoortreffelijkste redeneringen te voeren; de waarheid in der-zelver volle kracht en getrouw voor te stellen; van haar de duidelijkste uitlegging te geven; ja de bon-digste verklaring van de bijzondere deelen voort te brengen? Wat helpt het, met de grootste welsprekend-heid de driften te bestraflen, zich op het geweten der toehoorders te beroepen? — zal het wel iets op den verstokten zondaar vermogen, het medelijden, de langmoedigheid en de liefde van den Heere curts-tus te verkondigen, en al wat wegslepend genoemd kan worden, onder de gevoeligste bewoordingen voort te brengen? Ach! zoo min dit, als alle tee-kenen en wonderen, voor de oogen der menschen verrigt; al had men zelfs persönliche. het vermogen om dezelye daar te stellen, zal geen’ onherborenz zon-daar unodigen om de voor deszelfs naturlijken hoogmoed zoo vernederend. e begenadiging door het Evangelie uit vrije onferniing aan te nemen. Deszelfs vieeschelijke bewegjen en lusten zijn en zullen altoos «vijandig tegen God zijn» en daar de naturlik mensch zich de Wet Gods niet onderwerpt, daar lij het niet kan, z00 zal deze onvernieuwde zondaar gewisselijk het Evangelie verwerpen, hetwelk uitsluitend ten doel heeft, «om de Wet te verheerlijken, en het gebod heilig en regtvaardig en goed te maken.» Of ingeval hij het gebod des gelofs aanneemt, dan zal het zijn de vrijheid, die hij denkt te hebben, te doen dienen, om de Wet te veranderen in ontuchtigheid. Maar hoe, vraagt de Apostel te regt, doen wij de Wet te niet door het gelof? — dat zij verre! maar wij hevestigen de Wet (*). Kan men van een’ onvernieuwden zondaar wel anders yerwachten dan een dood gelof en cene voorgewende hoop? Het is niet meer dan de vrucht van het zelfzoekende hart, eene aanbidding en z00- genaamde gehoorzaamheid, die zich alleen bij vormen b Wet (*). Kan men van een’ onvernieuwden zondaar wel anders yerwachten dan een dood gelof en cene voorgewende hoop? Het is niet meer dan de vrucht van het zelfzoekende hart, eene aanbidding en z00- genaamde gehoorzaamheid, die zich alleen bij vormen b Wet (*). Kan men van een’ onvernieuwden zondaar wel anders yerwachten dan een dood gelof en cene voorgewende hoop? Het is niet meer dan de vrucht van het zelfzoekende hart, eene aanbidding en z00- genaamde gehoorzaamheid, die zich alleen bij epaalt. God echter hevestigt Zijn liefde jegens ons, dat CHRISTUS voor ons gestorven is, als wiy nog zon- daars waren (+). God was, in curistus, de wengld met Hem zelven verzoenende (§). Lie hier de opening van den weg der verzoening. Nadat dit op den tijd van Gods welbehagen geschied was, zond de Heere sezus Zijn heilgezanten uit, die in last hadden te zeggen: «Vij dan wetende den schrik des Heeren, hewegen de menschen tot het gelöst,» en bood dus- doende de daargestelde verzoening aan elk’ hoorder van de blijde boodschap van vergeving in het bloed yan curistus aan. De Heer vernicuwt echter eerst de ziel der uilverkorenen, opdat zij zich bekeeren en gelöven. Zoodanig geregtvaardigd en verzoend zijnde, worden wij vrienden Gods, en kunnen de uitspraak der Schrift op ons toepassen: Indien wij, vijanden zijnde, met God verzoend zijn door den dood Zijnns Zoons, veel meer zullen wij, verzoend zijnde, hehouden worden door Zijn leven(>. En Hij heeft u, die eertijds verreemd waart, en Vijanden door het verstand in de hooze werken, nu ook verzoend, Liedaar de orde des heils. (*) Rom. II: 31. (>) Rom. V: 8. (§) 2 Cor. V: 19. (,) Rom. V; 10. (*) Col. 1: 21. De Apostel paunus zegt: "Die in het vleesch zijn, kunnen Gode niet hehagen, en op eene andere plaats: "dat exocn vddr zijn wegneming door het geloof’ gehad heeft, dat hij Gode behaagde." Hicruit moet dus noodzakelijk volgen dat Of geen, dan de wedergeborene, in staat is, om al was het tot in den geringsien graad geloof te bezilten, dat een onvernieuwde zondaar Gode welbehagelijk kan wezen; wapt wie zal het ontkennen, dat in het vleesch te zyn regtstreeks tegen wedergeboren overstaat? En de Apostel immers voegt er, ten bewijze zijner meening, hij: "Doch gijlieden zijt ser in den vleesche, maar in den Geest; zoo anders de Geest Gods in u woont. Maar zoo iemand den Geest van curistus niet heeft, die komt Hem niet toe." Het is buiten twijfel dat een vijand Gods, hoe vol hoogmoed en hoe vieeschelijk hij ook zijn moge — bi voorbeeld een puarao— voorbijgaande wroegingen hebben kan. Hij veinst soms onderwerping; en, yoor de overmagt bukkende, gehörzaamt hij ondanks zich zelven. Zulk een mensch gevoelt dikwerf, even als cen herborene, angst en vrees. Hij roept uit dezen hbeklagenswaardigen toestand om ontferming, en schijnt genegen om genade te ontvangen, op welke wijze het den Heere ook zal gelieven die te gven. Maar nimmer zal hij van harte toestemmen in de regtvaardig— heid yan het vonnis, dat hij van zich tracht af fe wenden, Zijn vertrouwen op barmhartigheid kan alzoo niet anders dan vyoorgewend zijn; of liever, men (*) Hebr. XI; 6, 6. (Tt) Rom. VIII: 9. Most zeggen dat hij in waarheid geene genade begeert. Datgene, wat hem onrustig maakt, is de vrees yoor straf, en genszins het gevoel van schuld: innerlijke overtuiging van misdaad alléén kan strafwaar-digheid doen beseffen. Aldus is het er ook verre van daan, dat zoodanig iemand zich zelven veroordeellt. Integendeel gij zult het zijn de grenzen der wanhoop zijn ne misdaden fidorität en zijn ne zijn bemantelen; ja! hij beschuldigt de Wet van hardheid, en noemt hare uitspraken bovenmatig gerengen. Men mag het den liefderijken God van een zijn voorstellen, welke zijn zinnen streelt, en een Evangelie verzinnen, waarmede zijn eigenliefde over-eenkomt: dit zal soms aanneming vinden; doch de regtvaardige en heilige God, Zijn het zijn arme zijn gekommen, kunnen nimmer anders dan vijandschap en afkeer bij het voorstender. Wat wonder derhalve, zoo de wanhoop zijn geen meester van zijn zijn grooter dan dat zijn kunnen vergeven worden! dat zijn verschrikkin-gen weldra eindigen in een voortzetting van het vroegere zondige leven? Wat is nu uit dezen mensch op te merken? watanders dan dat er geene vreeze Gods voor zijn oogen is! Lijne zonden maken op hem Dien invioled niet, dat hij voor den Heere in schuld valt en met vreezen en beven zijne zaligheid uitwerkt. Hij kan niet er- kennen dat het God is, die in hem werken moet, beiden het willen en het volbrengen naar Zijn welbe- R*¥ hagen. Geestelijk dood zijnde, is hij onbekwaam om iets geestelijks te onderscheiden. De wedergeboorte alléén kan het hart vatbaar maken yoor andere ge- voelens en Gode-gevallige genegenheden. Dadelijk echter wanneer deze herscheppende daad des Almagtigen geschied is, ziel men zoodanig iemand, in het ges- telijke, dezelfde bewegingen en werkzaamheden ver- rigten, welke een pas veffiben kind in de natur doet. Dit hakt naar de moedermelk, en weent daarom; de wedergeborene is zeer begeerig naar de redelijke en onvervalschle van Gods Woord, om door dezelve op te wassen. Hij zoekt zich eigen te maken met de bevelen en voorschriften des Heeren, met zijn eigen bederf, en met de verbondsbeloften van den ontfermenden God. Zijn diepe doemschuldigheid en ellende zouden hem nu eerst onuitsprekelijke verschrijk- king aanbrengen en zijnne zonderen tot verbrijzeling toe op de ziel wegen; maar de kennis aan de zalige waarheid, dat curistus sezus in de wereld gekommen is om zondaren zalig te maken, beurt hem op. Wel zuchtende, maar vertrouwend, neemt hij zijn toevlugt tot Dien, die naar hem omzag toen hij naar Hem niet vroeg. Hij vreest wel en weent, doch bidt, zonder zelf te weten hoedanig het in zijnne ziel ge- steld is. Hij is vol hoop op des Heeren openbaring aan zijnne ziel, om yan de vrijspraak van schuld én straf verzekerd te worden, hoe gering ook nog zijnne wetenschap is; op welke wijze de al Lenwijze God met Zijne kinderen handelt, en hoe weinig bevatting hij nog van de waarheid heeft. In een woord: de ge- steldheid zijner ziel is 26édanig dat hij met lijdzaam- heid wacht, tot dat het den Heer behaagt hem vrede en blijdschap te schenken door het geloof. Hi rust echter niet, voordat hij den Heere suzvs zijnen Borg en zijnen Verlosser noemen kan. Het geheurt somtijds dat het den Heer behaagt dit dadelijk te doen, en vérdat Hij den zondaar met des zelfs bederf heeft bekend gemacht. Doch ook in die gevallen zien wij niet zelden dat de zondaren cen duidelijk begrip ontvangen van den verlossingsweg. Het is bij deze gelegenheden dat het gelöt het cerst is van alle andere zaken, en de hoop op vergeving in het bloed van curistus zelfs het berouw en de begeerte naar heiligheid vooraf gaat. Dan het is ook niet meer dan schijn. Indien men de zielsgesteldheid derzulken wat meer van nabij gadeslaat, zal men weldra ontdekken dat de staat van deze ziel en de bewegingen des harten, die aldus de belofienissen Gods hebben aan- genomen, ten minste de kiemen van al de eigenschap- pen in zich bevatten, welke de genade Gods voort- brengt. Inzonderheid wordt dit bekend, doordien zoodanige bekeeringen gewoonlijk plaats hebben, bij eene bijzondere geestelijke opwekking. Ook wordt de- zelve soms gevonden bij zulke menschen, die vroeger een Doelmatig überrigt in de warheden, die de Heilige Schrift in zich bevat, ontvangen hebben, Laten wij ons boyendien wel wachten, om de almagt en entferming des Drieenigen Gods te beperken. En is de: geschiedenis van eene bekeering niet veel minder belangrijk dan die yan den bekeerling zelven? Den boom zult gij aan zijne vrucht kennen, wordt ons door den Heere gezegd; en wie zal het aanwezen der vorzaak loochenen, wanneer wij de gevolgen voor onze oogen hebben; al is het dat wij, kortzigtige menschen, bet hoedanig van de gebeurtenis niet begrijpen? Op andere tijden of bij andere menschen, behaagt het den Heere, hen’als het ware ongemerkt tot de kennis der waarheid te brengen. Hij wekt van lieverlede het door Hem geschapene geestelijke leven op in de ziel van eenen onkundigen, van een’ onbezogenen eniggenzen, van eenen schoolgeleerden, vervuld met waan en voorordeel door de valschelijk gen Aamde weten-schap, van eenen ongeloovigen, van eenen spotter, ja zelfs van eenen Godstärke, ingenomen met gruwelzin tegen den Heer. Ziedaar dan den mensch, die door vrees en hoop geslingerd wordt. Hij onderzoekt de Schriften, waarin Gods verbondsheloftenissen geboekt staan, en smeekt hartelijk dat de Heere hem den weg des heils toonen zal. Hij strijdt tegen zijne overtui-gingen; maar zijne vooroordeelen stooten het licht terug, dat hem omring!. Niet zelden vindt men onder de zoodanigen zulk cen, die vroeger de predikers van het Evangelie en der- zelver navolect voor ongelukkige waanzinnigen hielden, die verleid en medegesleept werden; ja zelfs, hen yoor listige bedriegers aanzag. Hij was steeds op zijne hoede tegen alles, wat hij van hen vernam; mistrouwende zelfs al hetgeen, wat eenigermate gel?)- kenis met hen had. Hij hield de leer der vrije genade steeds hoogst schadelijk voor de persoonlijke heilig- heid. Doch al gevoelt hij nog niet al wat het Evan- gelie heilig in zich heeft, hoe verder hij nu op den weg des levens komt, des te meer wordt hem ook de regtvaardigheid en de heiligheid des Aller- hoogsten geopenbaard. Hij ziet van lieverlede dui- delijker in, dat de zuive en onbevlekte Godsdienst yoor God en den Vader deze is: weezen en weduwen te bezoeken in hunne verdrukkingen, en zich zelven on- besmet te bewaren van de wereld (*). Dan het verband tusschen het begeeren en het betrachten, tusschen het willen en het werken, kan hij nict bevatten. Omdat Pesan, bs 27% 120 hij nog niet gelecrd heeft, wat vrije genade is. Zie hier, waardoor hij opgehouden en geslingerd wordt. Intusschen voell de zich alzoo bevindende mensch zich krachtigijk tot den Zaligmaker als tot den eenigen Medikamente getrokken. Deze alleen, dit gevoelt hij, kann zijne arme ziel genezen; Hij heeft dus het volste regt op al de genegenheden der zich. Ongemerkt wendt hij zich tot het gelöst aan de geluigenis, die God van Zijnen Zoon gegeben heeft, en begint de natur, de regtmaligheid en odewaardigheid der zaligheid te verstaan, welke Hij ous uit genade schienkt. Dan verdwijnen zijne bezwaren. Dan bewonnt, dan looft hij Gods liefde en vrije ontferming. Hij roept uil met rnomas: « Mijn Heer en Mijn God!» Ja, hij acht nu alle dingen schade en drek te zijn, om de uitnemendheid der kennisse curist, en om de zeigeningen te onlvangen, voor de geloovigen weggelegd. De schrijver van dit werk heeft  eene volkomene toevlugt nemen tot de Goddelijke ontferming; ja hij kon het toen door genade op sommige tijden zelfs met veel grooler vertrouwen zeggen, dan hij sedert ondervonden heeft. Hij had mede vele andere menschen ontmoet, met welke de Heer eenen gelijksoorligen weg gehouden heeft. De voorbeelden van NICODEMUS, Van JOSEP van Arimathea, en zelfs van de Apostelen, vertoonen ons heofdzakelijke van dezelfde gesteldheid. Véor de opstanding van den Heer curistvs heeft niemand meer van den Heer geloofd, dan vele naamchristenen in onze dagen. Doch z7j geloofden echter van harte; en hun geloof, het gevolg van de wedergeboorte, oefende deszelfs invloed op hun leven en wandel uit. Was prrrus niet Gode levende, toen de Heer zeide: « Zalig zijt gij SIMON, BAR-JONA; want vleesch en hloed heeft u dat niet geopenbaard, maar mijn Vader die in de hemelen is»? Intusschen was de leer des kruises, die de hoofdinhoud van het Evangelie Is, voor hen, zööl als voor al de andere Apostelen, een ergernis. Men moge zeggen dat zij onder eene bijzondere onthouding van het geopenbaarde licht des Evangelies leefden. Ik sta dit toe, Maar ook anderen leyen onder dezelfde onthouding, ofschoon de leer van de yoldoening door den messtas voor de zonden van zijn yolk door Zijn yolk door Zijn dood en bloedstorting duidelijk genoeg in het Oude Testament was aangekondigd. Joanxes de Dooper gaf daarvan de duidelijke getuigenis (*). Curistus zelf bevestigte het herhaalijk, hoe zeer de vooroordeelen van Zijn discipelen hen, naar den mensch genomen, onvatbaar maakten om Zijn geluigenis aan te nemen. De leer vond het niet goed om dezelve op éenmaal weg te nemen. Hoe is het mogelijk dat emand een waar geloovige in curistus kan zijn, 200 hij niet alléén in Hem roeml, die zijne zonden door Zijn bloed verzoend heeft? Doch de onderhavige gevallen bewijzen nogtans dat er in bijzondere omstandigheden levend gelof bestaan kan, waar deze be-trekking niet wordt opgemerkt. CorneLius was immers zonder twijfel wedergebo-ben. Hij was een deelgenoot van het geestelijk leven; het heet van hem: hij was godzalig en vreezende God met geheel zijn huis, en God geduriglijk hid-dende; een engel Gods kwam tol hem in, en deze zijn tot hem: «Cornextus! wwe gebeden en uwe aal-moezen zijn tot gedachtenis opgekomen voor God.» Desniettemin werd purrus tot hem gezonden, om hem de dingen be Kend te maken, waardoor hij en zijn geheele huis alléén behouden konden worden. Er is mogelijk onder. al de godsdiensistelsels, welke men met zooveel siijfhovofdigheid vasthoudt, geen enkel, dat men z00 in allen deele op dit voorbeeld kan toepassen (*). Men veaagt misschien wat er van zulk eenen man worden moest, zoo hij gestorven ware, vérdat hij in curistus gelofde? Maar ik bid u, lezer! denk vooreerst na over de ongerijmdheid, die dit denkbeeld met Zöderlich brengt! Zöderlich de genadige Verbonds-God, nadat Hij véder de grondlegging der wereld uit ongehoudene oniferming bepaald heeft, het goede werk in eene ziel le beginnen, kunnen toelaten dat de dood Zijn genäderijke oogmerken konde teleurstellen? — Neen ik bedenk mij geen oogenblik, dadelijk te antwoorden: «dat hij zekerlijk naar den hemel zoude gegaan zijn.» Ik yersta het Woord Gods alzé: dat al het het het, wat door den Geest, door curistus’ verdiensten yerworven, wordt aangebragt, door denzelfden Crest op het hart van den zondaar wordt toegepast. Niemand, die van natuur een kind des toorns en der ongenade is, gelijk al de anderen, kan in den hemel komen, dan door de wedergeboorte; hetzij hij een pas geboren kind of cen volwassen mensch is. En tot elke geloofsdaad moet de Heer hem op nieuw voorkomende genade verleenen; doch het kan immers ligtelijk gebeuren, dat de ziel nog niet vatbaar is om curistus met een beyestigd gelof aan te nemen. Het gemoed van den zoodanige is Door de herscheppende daad des Almag- tigen in eenen staat gebragt dat het gelöst en al de andere genadegaven zich bij hem zullen openbaren, wan- neer het hart in de kennis en genade des Heeren op- wast. In den eersten apam van God afgevallen, zonder dadelijk zonde, kunnen zij zonder twijfel in den tweeden apam behouden worden, zonder dadelijk in Hem te gelooven; wanneer het namelijk God, in buitengewone gevallen, alzoo behaagt. Geen opelenden en hetendem mensch, zal kunnen zeggen, dat deze leer den zondaar beschrijft als van zich zelven iets tot curistus’ geregtigheid toebren-gende, in plaats van alles van Hem te ontyangen. Hij toch is niet alleen de weg, maar ook de waarheid en het leven. De lichtstralen, die bij het aanbreken van den dag gezien worden, komen zowel van de zon, als de verblindende stralen, die op den middag van haar afdalen. Curistus is als Borg en Verlosser gesleld, niet alleen om de geregtigheid te zijn van den boetvaardigen en geloovigen; maar ook om geloof en bekeering te gerengen. Wij hebben van natur evenmin het zedelijke of het geestelijRé vermogen om in curistus te geloven, als wij in staat zijn om de geheele Wet te vervullen: want het leven wordt ons door Zijnen Geest medegedeeld. Het leven, dat ons in staat stelt om den Zaligmaker aan te nemen, als onze wijsheid, onze regt-vaardigheid, onze heiligmaking en onze verlossing, is de prijs van het bloed des Heeren en de vrucht van Zijn Middelai. Het heil der regtvaardigen is van den Heere, gelijk de Psalmist zegt (%). De Heer echter volgt een vastgestelde orde in Zijn werk, en maakt eenige Zijn ergaven tol voorbereiding van volgende. De wedergeborte inzonderheid moet de ziel geschikt maken voorbereiding van volgende. De wedergeborte inzonderheid moet de ziel geschikt maken voorbereiding van, niet uit vergankelijk zaad, maar wit onvergankelijk zaad, door het levend en ceuwighlijvend Woord Gods..... want heeft in der eeuwigheid, en dat is het Woord, dat onder uitverkondig is (t). Deze uilspraken toonen duidelijk, dat het Woord des Evangelies voor het zaad der wedergeboborte gerekend wordt. En zij, die getracht heben, aan deze plaatsen eene andere uillegging te gven, verwijderden zich van de Chrislelijke eenyoudigheid, en van de eerste regelen eener gezonde uitlegkunde, welke de naaste meening voor de ware: verklaart. Wij zouden echter denzelfden misslag begaan, indien wij beproeven wilden de wijze te bepalen, hoedanig de Heilige Geest het Woord der waarheid bezigt, om de zielen te weder-baren. Wij toch zijn van gisteren en weten niels; hoe kunnen wij naauwkeurig onderscheiden wat leven is, en hoedanig hetzelve wordt medegedeeld. Wij immers kunnen in het natuurlijke niets bepalen. Hoe is het ons b. v. mogelijk te verklaren, op welke wijze de dieren en de planten voortkomen? En is ons dat niet doenlijk, zoude het dan wel gedacht kunnen worden, dat wij iets begrijpen in de herschepping tot het ges-telijke leven? Het zij ons genoeg te weten dat overal waar de Heer Zijne waarheid doet prediken en 2ij Gegenwärtig wordt, overal waar Hij Zijn Woord doet henen brengen, dat daar zondaren bekeerd worden. Waar de getuigenis Gods evenwel onbekend is of versmaad wordt, ziet men deze gevolgen niet. Ziedaar, waar-naar wij ons te rigten hebben. Indien wij ons echter an den anderen kant te veel verlaten op het gebruiken der middelen, of daaraan de uitwerking -toe-schriven, zouden wij ous evenzeer bedriegen. Onafhankelijk van alle geestelijke verlichling, is de mensch bekwaam om denkbeelden te vormen, om zijn herinneringsvermogen te gebruiken, te overwegen, te hopen en te vreezen. Het Woord des Heeren wordt aangeboden en aan zijn verstand, en aan zijn hart, en aan zijn gewelen. In het algemeen genomen, wordt de aanneming dadelijk gezien in den opstand des har- ten, zoodra het Woord Gods in hetzelve gaat. Op de eene of andere wijze wordt dan de tegenzin kenbaar. Het gebeurt echter soms, dat deze afkeer overwonnen wordt, en in de plaats derzelve cen geheel nieuw stelsel van genegenheden en gevoelens ontslaat. Hier- omtrent kunnen wij weinig oordeelen; want wie heeft in den räd Gods gezeten, om de wijze te bepalen, hoedanig de Heilige Geest, die de Geest der Waar- heid is, de Waarheid ia het hart openbaart? Wie zal den aard van dat geloof beschrijven, hetwelk in den natwurlijken mensch gevonden wordt? En wie is in staat te zeggen, in hoeverre hetzelve tot de ver- andering des gemössen kan bijdragen? Dan wat hier-van zij, is het niet volkomen overreenkomstig aan de Heilige Schrift, om dit alles aan de wederbarende genade des Heeren zelve toe te schrijven? Het is opmerkelijk, dat de Bijbel, die ons allerwege zegt, dat wij geheiligd worden door het gelööt, (zoo als wij dit nader zullen zien) nergens melding maakt, dat wij door het gelöt wedergeboren worden. Apam, geschapen naar het beide Gods, in volkomene geregtigheid en heiligheid, had het vermogen om tot het kwade te kunnen vervallen, zonder dat er eene dadelijke tusschenkomst van den Heere noodig was. De Satan kon langs dien weg de kracht ziner verleiding des te beter in de ziel drukken. De val van ADAM nam zijnen oorsprong, toen hij aan de verleiding gehoor gaf. Zijn geloof aan de logentail des vijands was niet alleen de aanleiding van zijnne volgende hoosheid, maar het was boos in zich zelf. En juist daardoor bezit de gevallen mensch geene de minste natuurlijke gesteldheid, om de Waarheid Gods te gelooven. Al de voortgang, dien de wedergeborene dus in de heiligmaking maken zal, moet uitsluitend toegeschreven worden aan de kracht des geloofs, waardoor de Heilige Geest het werk der vernieuwing voortzet. Opdat de ziel toebereid wordt om te gelooven, met een heilige geloof, dat eene heilige gehoorzaamheid yoortbrengt, is er de bewerking noodig van eene bijzondere genade, waardoor de Zondaar aanvankelijk uit zijnen rampzaligenetoestand gered wordt. Wij kunnen dus hieruit met zekerheid besluiten, dat het bewijs om te beweren, dat het gelöt de weder- geboorte voorafgaat, hetwelk men gewoon is te nemen uit de wijze waarop apaAm van den Heere is afgevallen en den Satan toegevallen, op een in het oog loopend misverstand gegrond is. Van het beginsel echter uitgaande, dat het geloof de wedergeboorte zoude voorafyaan en er naast God de oorzaak van is, heeft men zich vermoeid om bijzondere stellingen te bedenken, waarnaar de beste predikwijze moet ingerigt worden; ja zelfs zijn er bepalingen gemaakt omtrent de onderwerpen, welke het doelmatigst zijn om dit beginsel van het gees- telijke leven aan de onherborene zondaren te bezor- gen, namelijk : het geloof. Voornamelijk werden die plaatsen der Heilige Schrift daartoe gekozen, welke het meest de ruime verkondiging van het Evangelie in zich bevatten:; zich overtuied houdende, dat een 128 gunstig denkbeeld van des Heeren genade en zon- daarsmin de beste aanmoediging is. Men oordeelde, dat het hoop geven op ontferming de meeste geschikt- heid had om berouw aan te kweeken en het hart met God te doen verzoenen! Dan, het lijdt geen twijfel, of het gebrek aan behoorlijke kennis van Gods Woord heeft tot deze redeneringen aanleiding gegeven. Had men de getuigenis van PAULUS voor oogen gehad: dat het hedenken des vleesches vtj- andschap is tegen God, dan zoude men _hieruit duidelijk weten, dat het hart van den onherboren’ mensch eenen afkeer heeft van het ware karakter des Heeren, gelijk Wij zich in Zijn Woord openbaart, en niet tegen de valsche denkbeelden, welke men zich van Hem maken kan, gelijk het naar deze wijze van zien schijnen zoude. Het onheilige hart haat al de volkomenheden des Heeren met eenen volkomen’ haat en gevolgelijk ook al hetgeen, waar slechts de minsle indruk van eene Zijner cigenschappen in gevonden wordt. Het kan dus ook geene begeerte hebben naar het Evangelie der behoudenis. Niets, wat de Waarheid Gods aangaat, is aan hetzelve welkom. Streel zulk eenen mensch met zinnelijke indrukken, die het gevoel gaande maken, dit zal u eenigen tijd gelukken; maar 200 lang hij nog in den natuurstaat leeft, blijft hem de Waarheid, altijd eene ergernis. Aan de onkunde aan deze van den aanvang der wereld af gemaakte ondervinding hebben die menigte van onschriftuur- lijke stellingen derzelver oorsprong; en, helaas! de listige Satan doet er zijn voordeel mede. Hoe spoedig 129 raken dezelve overal verspreid, en hoe lang gaat de steeds zich zelven zoekende mensch aan dien band voort, ja tracht anderen mede te slepen? Door de nog onwedergeborene zondaars te verwijderen van het zien op de regtvaardigheid en oneindige heiligheid van den Allerhoogsien, en door het verbergen van deszelf’ uitdrukkelijken en ernstigen wil, dat aan Zijne ge- regligheid genoeg geschiedt, zal men geene zielen van den rand des verderfs kunnen terug halen. De yolle aad Gods moet verkondigd worden} en Zijn hoog en regtmatig ongenoegen, hetwelk Zijnen toorn en verbolgenheid na zich sleept, moet niet verborgen ge- houden worden. Het treft zeer weinig doel, de heilige Wet Gods onvolledig voor te stellen, en de heiliging door haar niet aan te roeren; of ook met de on- kundigen in te stemmen, dat 2ij te hard en te streng is. Even z00 is het onbijbelsch, het Evangelie als eene verzachie Welgeving te prediken, en daarin als het ware eene gedeellelijke vermindering van hare eischen -aan te toonen; ja zelfs de Wel vervallen te verklaren, door het Evangelie, in plaats, dat men haar verkondigt als vervuld en bevestigd. Het is waar, gij zult bij deze predikwijze een aantal menschen ontmoeten, die uw stelsel zullen aankleven, en zich op eene alléén in hunne inbeelding bestaande barm- hartigheid Gods yerlaten. Het is zelfs niet onwaar- schijnlijk, dat er sommigen onder gevonden zullen worden, die gevoelens uilen, zeer gelijkvormig aan de vruchten des gelovfs. Intusschen is het zeker, dat 1ij nog verre yerwijderd zijn van het. geloof van Gods uityerkorenen. Wanneer het den lieber behaagt, hun naderhand de Schrift te doen yerstaan en zij dan geestelijk leeren, wat daarin van hunne vermeende Godsdienst gezegd wordt, dan stort hun eigengemaakt gebouw geheel om, en de vleeschelijke lusten en begeerlijkheden nemen derzelver yroegere plaatsen weder in. Dan blijkt het, dat zij niet onttroond noch gekruisd wa- ren, maar slechis in hunnen loop voor eenigen tijd gestuit zijn geweest; en dus, dat hunne zooge- naamde bekeering gelijk was aan een morgen- dauw, die optrekt als de zon opgaat. Zoo onbe- twistbaar noodzakelyk is dus voor den zondaar de waarachtige wedergeboorle uit water en geest, om hem in staat te stellen, door een opregt geloof het zuivere Evangelie van den Heere sezvs curistus aan te nemen. In het algemeen, opdat de zondaar van elke soort van verlrouwen op zich zelven zoude afzien, en de dringende behoefte gevoelen om door den Zone Gods alleen verlost te worden, is het de beste wijze van Evangelieverkondiging, de Wet scherpelijk te prediken. hare geestelijkheid te bewijzen, hare uitgestrekteid aan te toonen, en hare heerlijkheid en Godewaardig- heid te onlvouwen. «Zonder de Wet,» regt de Apostel pauius, «leefde ik eertijds; maar als het gebod gekomen is, zoo is de zonde weder levende geworden; id] doch tk hen gestorven (*).» En aan de Galalen zegt dezelfde Apostel: «Jk ben door de Wet, der Wet ge- storven, opdat ik Gode leven zoude (+).» Door de Wet toch is de kennis der zonde. — Zulk eene pre- dikwijze is in haren aard en in haar doel zeer ver- schillend van die zedekundige en redenerende toespra- ken, welke men gewoon is Evangelisch te noemen. Zij, die van den Heere tot de prediktion des Woords usgezonden worden, moelen de Wet zöddanig verkoren, als ieder geestelijk mensch die heeft leeren yerstaan. Het is hunne roeping, als de eischen derzelve aan te toonen, en aan den eenen kant Gods regt daartoe, in hare verschrikkelijkheid, maar aan de andere zijde, in hare volmaaktheid en heiligheid bekend te maken. Deze Wet is de bediening der verdoemenis, tot eer en ter verheerlijking des Zoons, dien de eeuwige Vader in het vleesch gezonden heeft; die de gestaltenis eens dienstknechts aannam en gehoorzaam geworden is tot den dood; ja, tot den dood an het kruis. Zij, die anders prediken, wijzen de tochoorderen op eene onbepaalde, onvolmaakle en menschelijk Wet, en geven deze tot eene vrij gemakkelijk regelmaat van leven en wandel. Van daar het onvermijdelijk. gevolg, dat men weldra van zich zelven een goed gevoelen opvat, en het gemakkelijk buiten het Evangelie van zondaren stellen kan. Neen, men kan de Wet Gods niet te gestreng pred Kan niet te naauw kan men haar op de conscientie der tochoor- ders binden; niet te ernstig kan men aan zondaren de op hare overtreding gedreigde straf voorstellen : want de Wet is de tuchtmeister tot curistus. Maar het Evangelic moet er mede verbonden’ gaan, anders zoude de ontdekte zondaar, die het Woord ontvangt, jot wanhoop overslaan; even gelijk de prediker elf er ook toe vervallen zoude, zoo men niet, naast Sinai, in het geloof Calvarié aanschouwen mogl. Het gebeut evenwel soms, dat de Heilige Geest den zondaar dadelijk naar het kruis henen voert, en het doen zien der yerdoemenis, die hij regtmatig yerdiend heeft, tevens zijne verlossing bekend maakt. Aan den voet yan dat hout der vervloe-king, verloont de Heilige Geest dan aan den schuldigen zondaar den stervenden Heiland, en de majesteit der Wet, de misdaad dergenen, die haar tegenstaan, en den vloek, over allen zonder onderscheid uilgesproken. Doch het is echter niet daar, waar de zedeleer in al de duizendvoudige voorstellen geleerd wordt. Daar wordt niet vernomen in welke opzigten men ieder oogenblik bekeering en vergeving benoodigd is, noch in welke betrekkingen men de genade ontvangen heeft, om van dage tot dage yvernieuwd te worden, en in nieuwigheid des Levens te wandelen. Daarom moet het gebeele Woord Gods gepredikt, en van deszelfs raad niets worden achlergehouden; naar die mate echter, dat de leeraar met den inhoud van Gods Woord bekend, en het yolk valtbaar is om de get Gegenst des Heeren aan te nemen. En den zahl Gott ok dat gedeelte Zijn erworben, op dat Zijn Woord niet ledig tot Hem wederkeere. Maar noch Wet, noch Eyangelie, noch voorschriften, noch leeringen, noch redeneringen, noch beloftenissen, noch zelofte zamen genomen, zullen ooit het hart van een’ eenigen zondaar veranderen of waar gelöt voort- brengen, zonder de levendmakende kracht des Heiligen Geestes. Wij vinden hiervoor de aanwijzing in het Woord Gods. De bedeeling des Geestes is naar eens ieders behoefte. Somtijds wordt dit gedeelte, en dan weder een ander, tot overtuiging van zonden gebezigd, voor hen, die de Heere rocpt. Men will beweren dat het gelöt de wedergeborte yooraf gaat, omdat het geestelijke leven uit de ver- eeniging met den Heer curistus voortvlocit. Maar ik stel dat deze meening op geene vaste gronden rust. De Heilige Geest is het leven, of de opwekking der ziel, van dat ligchaam, waarvan curistus de Heer en het Hoofd is. De Geest des levens in cuRisTus Juzus maakt hem levend, die, dood in zonden en mis- daden, van den Heer daartoe verordineerd is. Zij worden alzoo Gode levend gemaakt, en bij deze ver- eeniging en gemeenschap worden 2) geestelijk één in curistus; levende door Zijn leven. Zij zijn allen door éenen Geest gedoopt om één ligchaam te worden. Zij ontvangen het leven Gods, dikwijls védrdat 2ij eenige kennis van den Persoon hebben: want wij ontvangen het leven, dat uit God is, niet als wij cuatsTus aangrijpen, maar als curistus ons aangrijpt; en daardoor worden wij gebragt om in Zijnen naam te gelooven. Als wij van dit onderwerp in eenen bepaaldreden-renden zin spreken, dan is het levende gelööt het ge-volg, en niet de oorzaak, van onze verceniging met Hem. Het gelöt overtuigt ons van onze gemeenschap met den Heere curistus als Gods regtvaardigheid in Hem: men kan dus zeggen dat wij door hetzelve eerst mel Hem in betrekking komen. Het is alzoo niet moge-lijk, eenigen troost of vrede te ondervinden, vérdat wij waarlijk gelöven. Nu is het wel zoo, dat men ge-woon is van vereeniging met den Heere curistus te gewagen, gemeenzaam over het gelöt sprekende. Dan het is waarlijk een zwak fondament, zich daarop te verlaten als cene zaak op zich zelve, en wezenlijk in strijd met den doorgaanden inhoud der Schrift, waarvan wij uilspraken vinden als deze: «maar wit Hem zijt gij in cunistus sezus, die ons geworden is wijsheid van Gode, en regtvaardiyheid, en heilig-making, en verlossing (*). Volgens deze woorden van pautus, komt de wijsheid, waardoor wij all Es voor schade en drek achten om de kennisse curist, ons alléen van Hem; een uilvloeisel zijnde van dien Geest, door wiens genade wij in Hem wedergeboren, en een met Hem zijn. Hoe is het dus mogelijk dat men, met deze verklaringen voor oogen, zoude durven beweren, dat het gelöt bij een’ onwedergeborenen zondaar de oorzaak is der vereeniging van curistus met de ziel, en niet het gewrochte gevolg? Om echter de stelling vast te houden, dat de we-dergeboorte het gevolg van het gelöt is, brengt men de teksten bij, die in dezer voege luiden: En overmit gij kinderen zijt, zoo heeft God den Geest Zijns ‘Loons uilgezonden in uwe harten, die roept: Abba Vader (+). Dan wij vragen, of deze en dergelijke Suspraken des Bijbels wel op de wedergeboben betrekking hebben? Is zie er veel meer in: dat hier sprake is van dit kinderlike vertrouwen, waardoor de Heilige Geest aan onzen geest getuigenis geeft, dat wij kinderlike gevoelens otten, en dezelve verbonden is met eene levendige beédefening van alle kinderlike gevoelens otten den Heer. Hoe verborgen de raadsbesluiten des vrijmagtigen Gods in Zijne voorheschikking zijn, zoodat wij, vOdrdat de vereischten des gelöds den toets van Gods Woord kunnen doorstaan, niet bepalen mogen of wij tot het volk Gods behoore, 200 blijft het desniettemin moeijelijk staande te houden, dat wij reeds kinderen Gods zouden wezen, 200 lang wij niet wedergehoren zijn. Doch wij moeten echter reeds inderdaadonder het getal der kinderen Gods behoore, wanneer de Geest der aanneming door het gelöcknet, dat wij het zijn: want de Geest zal immers van de waarheid getuigenis gevon? De uitdrukking omdat gij kinderen zijt, maaakt de onderscheiding duidel Heer sezus zelf bevestigde het, toen Hij tot Zijne disciperen: «Indien gij mij lief hebt, zoo bewaart mijne geboden. En ik zal den Ki ader hidden, en Hij zal u eenen anderen Trooster geven, opdat Hij hij u hblijve in der eceuwigheid (*).» De Apostelen waren immer gewisselijk wedergeboren, toen deze woorden tot hen gezegd werden. Het eerste der aangehaalde verzen bewijst het ons reeds dadelijk. De Heer zegt: «Daarin zult gij waarlijk betoonen dat gij mij lief hebt, z00 gij mijne gehoden houdt.» De belofte op deze voor- Während, was hier nicht het telegraphie van wunderte kunnen deen, maar de dierbare vertroosten des Heiligen Geestes. Dit dunkt ons genoegzaam le zijn, om te verstaan, dal de Schriftuurplaatsen, welke spreken van den Geest der aanneming tot kinderen, van geluigenis, van verzegeling, van zalving zijn als dic, waarvan dezelfde zijn als dic, waarvan dezelfde bij de ontdekking en de wedergeboorte het: onderwerp uilmaakl; en dezelve, hoezeer zij van den Geest der aanneming tot kinderen spreken, dus geenszins de strekking hebben om ons yoor te stellen, dat het geloof de oorzaak der wedergeboorte is. Zoo dikwijls de Heilige Schrift handelt van hen, die niet in curistus gelooven, als van menschen onder den toorn en vlock Gods liggende, en dood in zonden en misdaden zijnde, moeten wij deze yerklarin-gen, volgens den Geest des Bijbels, als algemeciue verstaan. Derzelver meening is, dal zoo iemand aanhouend den Heere curtstus en Zijn heil verwerpt, nadat hij de klare en duidelijke aankondigend der waar-heid gehoord heeft, het overtuigend blijkt dat hij dood is en een erfwachter der verdoemenis Dblijft. Vooronderstellen wij dat het Woord Gods in iemands handen komt, die noort van hetzelve gehoord had. Men verhaalt hem den geddelijken oorsprong, en hij gaat aan het onderzoeken. Uit den ijver, dien hij daarbij aan den dag legt, om zich met den inhoud eigen te maken, kan men niels besluiten, vodrdat men bij hem genegenheid bespeurt om de zaligheid, die hetzelve ons aanbiedt, aan te nemen of te verwerpen. Al bevindt men zoedanig iemand geheel overtuigd van de goddelijke ingeving van het geopenbaarde Woord, en genegen om de daarin gegevene getuigenis aan te nemen, 200 heeft hij nogtans eenigen tijd noodig om de. waarheid te leeren verstaan, 200 als zij in CHRISTUS Jezus is, en gevolgelijk om in Hem, den eenigen Heiland, en yerklaard en helder gelof te kunnen hebben. Wij spreken naturlik niet van eenigen bittenge- wone en onmiddellijke werking des Heiligen Geestes, maar van den gewonen weg, dat dezelve zich met het Woord paart. Wanneer pavtus zegt: « dls tot ver- standigen spreck tk, Odelel gij hetgeen ik zeq, meant hij dan niet, dat zoo iemand het Woord Gods ontvangt met de leerzaamheid van een kind, het noodig is, dat hij tijd hebbe om de onderrigingen van den leeraar te vergelijken met de onfeilbare re- gelmaat der waarheid, opdat hij wete of de leer, die men hem voorhoudt, van Ged komt, of uil den mensch is? Zoo deden de Bereavers, die edeler waren dan die te Thessalonica: want 2ij namen het Woord met vreugde aan, dagelijks de Schriften onderzoekende, of deze dingen alzoo waren (*); waarom er onder hen ook velen gevonden werden, die gelofden. Hunne oplet- tendheid; hunne Jeerzaamheid, hunne onpartijdigheid, hun ijver en de doorslaandste bewijzen dat 2ij zich eenig en alleen naar Gods onwankelbare geluigenis wenschien te rigten, waren de kenmerken dat het door den Heer gestrooide zaad in een welloebereide aar- de, — dat is: in een eerlijk en gocd hart — geval- len was, en vruchten des eeuwigen levens dragen zoude. (*) Hand. XVIE: 10, 11. Dit alleen orderscheidt hen van de yooringenomene yerachters en vervolgers der Apostelen, welke voort- gingen in het tegenspreken en lasteren. Diegenen, uit welke de Heer Zijn volk te zamen brengt, verschillen hemelsbreed van elkander, zoowel wat hun karakter, als ook wat hunne gesteldheid betreft. Even zoo zijn ook de wegen onderscheiden, langs welke de Heer hen leidt. Maar Hij maakt hen allen op Zijn- nen tijd zdddanig, dat zij alles schade achten, opdat aij cuRIsTUs mogen winnen, Van daar dat wij, 200 lang de menschen deze groote zaligheid verwaarloozen,— onophoudelijk hen moeten waarschuwen: dat hij, die niet in den Zoon gelooft, het leven niet zien zal, en de toorn Gods op hem blijft. Het zoude zeer on-= doelmatig zijn, in het openbaar sprekende, hierin on-= derscheid, uilzondering of bepaling te maken. Neen, het is alleen noodzakelijk dat de leeraren der Gods- dienst er mede bekend zijn. In hun bijzonder onder-= wijs echter komt het niet zelden Dringend te pas. Zoodanig zal men de eenvoudigste waarheden der Gods darodoor niet wordt tegenge-sproken, Dit is de vaste spijze, voor de yolwassenen geschikt, welke reeds eenen gedefenden geest hebben, om het goede van het kwade te onderscheiden. Ouvierigens is dit gewis, dat als de menschen eene verkeerde toepassing willen maken, kan er niemand yoor. En wie zal in derzelver overtuiging beter slagen: zij, die wel, en naar behoore onderscheiden, of zij, die van niets af welen? Bij voorbeeld, indien iemand aan de yoorsehriften van den Heere, in Zijn bergrede (*) gegeven, eenen als eenen en volstrekten zin wilde toekennen, en Zijn stelselmatig betoog, dat Hij daaruit afleidde, tot in het uiterste wilde voortzetten; dan zoude hij geheel tegen eene gezonde uitlegkunde strijden; en het zoude niet moeijelijk vallen hem dadelijk aan te toonen, dat hij dwaalde: doordien hij omtrent s Commige uitdrukkingen niet die uilzonderingen in aanmerking nam, welke met den overigen inhoud des Bijbels overreenkomen, en in deze rede slechts bijzonderlijk te pas kwamen. Most men niet deunzelfden regel opvolgen, in het beoordeelen en verslaan der algemeene uildrukkingen, welke ons thans bezig houden, wil men niet gevaar loo- pen zich gestadig in tegenstrijdigheden te verwarren? Ja, zwoodanig zoude men waarlijk de duidelijkste wit- spraken des Bijbels volkomen tegen andere doen spre- ken, en z00 zal het ook steeds vergeefsche mocite blijven, te willen beweren dat’*het ware geloof het gevolg van de wedergeboorte nie¢ is. 