Catholijke Nederlansche Stemmen
Various Author
Op dit blad, ’t welk alle Zaturdagen met een Nummer wordt vervoled, kan worden ingetekend aan alle Postkantoren en bij de voornaamste Boekyerkoopers in het Rijk. Hetzelve wordt met den post verzonden voor den prijs van $8.50 in het jaar: het half jaar of kwartal, naar evenredigheid; zullende de betaling bij kwartalen moeten geschieden. Alle abonnementen kun- nen worden opgegeven aan het Postkantoor te Grave; geene andere dan gefrankeerde stukken en brieven zullen door de Re- dactie worden aangenomen. men abonneren aan het Postkantoor te Antwerpen. Er DE REFORMATIE EN DE VRIJHEID VAN .ONDERWIS. > Veryolg en Slot.) Wi hebben in ons jongste nummer eene lange citatic ‘uit de Reformatie medegedeeld, om nader breedvoerig op ‘dezelve terug te komen, haar stukswijze te ontleden, en ‘daarbij de diepe onkunde der Reformatie-schrijvers, be- _trekkelijk de Catholijke leer en de gcvoelens der Catholij ken, aan te toonen, en eindelijk de verstands-verduistering _te doen zien, wel ke bij zekere menschen plaats heeft, wanneer zij ziel zelven en hunne meesters eine onzeilhaarheid - toekennende, die zij aan de universecle kerk ontzeggen, den geheimzinnigen apoealypsis doorsnuffelende, den verborgen zin van dat profetisch bock, naar eigen willekeu- rige uitlegging opvattende, daar een voedsel voor hunne - ingekankerden en voor hunne ingekankerden haat tegen de Catholijke Kerk zoeken. In one year, zegt de Reformatie, heben wij trachten aan te toonen, dat de yorst die ons regeert niet uit beginsel en buitenlandschen yorst als zijne overheid mag erkennen. Na de vernictiging van het leenstelsel, heeft dit nergens aats: zelfs delaatste schijn daarvan is, door de sing van het Westersche keizerrijk, waaraan men genocg, dep naam van het heilige Roomsche rik 1, geheel yerdwenen; de kleinste regerende © Aankondigingen worden tegen betaling van 15 centen den regeplaatst. *Voor Belgié kan yorstjes, 200 als Duitschland er eene menigte heeft, zijn geheel onafhankelijk van de grootste buitenlandsche modgenden. Wel te verstaan, zoolang als deze niet goed-vinden, hen, tot behoud van den algemeenen vrede, of ‘onder eenig ander voorwendsel, tot geheelen of gedeeite- lijken afstand hunner staten, te noodzaken. De vors¢, di ons regeert, staat hierin met alle andere regerende vorsten gelijk. Daar nu wij even als yele anderen gelooven, dat de Gods ‘ dienst ia het naauwste verband staat met het onderwijs, zoo erkennen wij echter tevens, dat het onderwijs de jeugd insgelijks moet yormen tot goede onderdanen, » Z Dat gelooven wij ook: wij zijn er zelfs innig van over- tuigd; en daar wij tevens overtuigd zijn, dat men bij ons bestaande onderwijs-stelsel, evenmin in staat is, om goede onilerdanen; als om goede Christenen te vormen, is zulks ‘voor ons eene dubbele reden om vrijheid van onderwijs te vorderen. Daarom geloven wij, dat de overheid niet mag toelaten, dat aan de kinderen zulk een schoolonderwijs gegeven wordt, waardoor hun blinde onderwerping aan een buitenlandsche mogendheid wordt ingeschert als noodzakelijk om zalig te worden. Tot hiertoe zijn wij het volmaakt met de Reformatie eens: dat geloven wij ook; wij zouden iemand, die cen dusdanig schoolonderwijs gaf, als krankzinnig beschouwen en geloven zelfs niet, dat verstandige menschen {2° _ hunne kinderen aan het onderwijs van zulk ecenen dwaas [St Ae zouden toevertrou wen. Ae v iss yee HiT ang ha — 28 — » Hierdoor toch wordt alle wezenlijke gehoorsaamheid aan de regering des lands ondermijnd, en deze slechts zoo lang niet da- deliik verworpen, als die buitenlandsche mogendheid het goedvindt, zulk eene regering niet onder eenen banyloek te brengen, ofeen interdict uit te vaardigen. » Wij hebben reeds meermalen beleefd, dat eene mogend- heid eene andere regering den Oorlog aandoet, en haar van een gedeelte harer Janden beröffn; wij hebben onderscheidene revolutien, zelfs dezulke, waarbij buitenlandsche modigenden de regering des lands verjaegden en vervingen, bijgewoond; maar wij hebben nog nimmer het belagchelijk schouwspel gezien van eenen mogendheid, die de regering van. von ander land onder eenen bany/ock wilde brengen, of een interdict uitvaardigde: zulk een mogendheid zou zich slechts bespottelijk maken. De geschiedenen der wereld dwingt ons deze opmerking te maken. Hen iegelik zal wel bevroeden, dat deze aanmerking niet zonder doel is ter nedergesteld ; zij betreft het Papismus. Hier springt de aap uit de mouw. — Jammer maar, dat men de geschiedenen der wereld, als mede door de bril des vooroordeels beschouwt, en nog wel, zooals zij door dom-heid en haat tegen het Catholicismus verminkt en vervalscht geworden is. Men verliest daarbij het toenmalige stelsel van maatschappelijke orde en openbaar regt geheel uit het oog. Dat stelsel is door de Reformatie gcheel vernieden: en thans de vrees te uiten voor datgeene, wat volgens de bestandende order van een vroeger tijdvak, alleen plaats hebben kon, verraadt een kinderachtige vorsprechte voor spooken, of kwade trouw, die, om haar doel te bereiken, eenvoudigen voor erschimmemen tracht te beangstigen. Zoo heeft men een, monsterachtig ding uitgevonden, dat nergens aanwezig is 4 maar dat er zoo verschrikkelijk en afschuwelijk uitziet, dat allen die nog aan spooken gelooven er voor sidderen en beven: en dan zegt men aan elk, die onnoozel genoeg is, om dat alles, zonder onderzoek aan te nemen:,, dat is nu het Papismus / het Papismus, waarvan gij in onze plakaatboeken lcest, tegen weiks stoutigheden en superstitien onze vroegere landvaderen zoo getrouwelijk waakten, “tis dat Rome dat onze voorvaders te gelijk met Spanje bestreden en overwonnen hebben, toen hetzelve het zuiver Evangelie, door brandstapels, moord-schavotten, auto-da-fés enz. trachtte uit te roeijen; *Tis de anti-christ, wiens rijk, volgens onze gelofsbelijdenis, door de regering des lands ten gronde - moet worden gegründig; *t is de hoer van Bade/, waarvan gij in Gods Woord leest..... Dat wij hier niet te veel zeggen, zullen wij later aanstoonen. — De Reformatie zegt wel: « Om niet verkeerd verstaan te worden, zullen wij ons echter zoo duidelijk mogelijk uitdrukken. » Dit doet de Reformatie evenwel niet. Zij verschuilt zich hier en daar achter rhetorische bloemen; maar wij verstaan haar des niet te min zoo goed, dat wij duidelijk zullen maken, wat zij duister laat. De bedeckung is niet om de Roomsch Catholijke Nederlanders enigzins te binden in hun godenstijke onderwijs aan de onfeilbaarheid yan den Paus in gelöszaken ; doch wij verlangen eene even duidelijke onderwijzing aan de kinderen, dat de Paus in het burgerlijke in Nederland niets te zeggen heeft, maar in het tijdelijke gelijk staat met alle buitenlandsche regeringen. Het hof van Rome is niets anders en moet voor Nederlanders niets zou de Catholijke ecenheid, dat kenteeken, waaraan anders zijn en worden, dan het hof van Napels, Constantinopel of China. De Reformatie denkt misschien, dat zij hier al zeer slim is geweest, en een middel heeft uitgevonden, om de Catholijken te binden, door het vorderen van verklaringen, die zij zich verbeeldt, dat door Catholijke Nederlanders niet zouden kunnen worden gedaan, zonder dat zij ophouden Papisten te zijn, en waardoor alzoo de zooge-naamde Papisten, Pausgezinden, of Ultramontanen, zoo als ‘men ze ook al noemt, van de vrijheid van onderwijs, zouden kunnen worden uitgesloten. — Intusschen bedriegt zij zich zeer, de arme Reformatie, die noch de leer der Catholijken Kerk, noch de principes en gevoelens der Catholijken kent. Om zich hiervan te overtuigen, behoft zij slechts in ons vorig nummer het artikel te lezen: “Heeft Nederland een ambassadeur te Rome noodig 2” Wij herhalen hier, wat wij, dddr gezegd hebben, dat de zigtbare Opperherder der uniyerscele Kerk tevens souverein van den Romeinschen staat is; dat er-een hof van Rome, als Zoodanig, dat is, als tadelijk gouvernement, is voor ons niets anders en niets meer, dan een ander buitenlandsch hof, onze betrekkingen met den algemeenen vader der Christenen, onze verpligting om hem, én alle geestelijke zaken, te eerbiedigen en te gehoorzamen, is altoos dezelfde, of hij een der paleizen van Rome bewoont, en zijne zydeliyke onderdanen, als tijdelijk vorst regeert, dan of hij als gevangene, in de vertrekken van Fontainebleau, of elders in ballingschap leeft 5 terwijl zijne staten yoor de heerschzucht van over- weldigers moeten bukken. — Maar de tijdelijke souverniteit over den Romeinschen staat, de oudste en meest legitime van alle bestaande souverciniteiten, is tevens bij uitstek providentiel. Vand alle aardsche souverenen zijn, zoo heeft de Voorz nigheid het gewild: en nooit is op die bepaling hoogste wijsheid, straffeloos inbreuk gemaakt. Ae Wat in het geheim, in den schoot des huisgezins geleerd wordt, kan de overheid niet nagaan, maar yan een’ ieder, die van de overheid erkenning vraagt als onderwijzer, vandien, mag de overheid vorderen erkenning van de wettigheid harer wereld-lijke magt, onafhankelijk van buitenlandsche erkenning. Dit moet ook duidelijk zijn in het onderwijs, en dus ook in de gebruikt wordende leerboeker. In het geheim, in den schoot des huisgezins wordt niets geleerd, wat niet openlijk in de Kerken van de predikstoe-len en in het Catechetiesch onderwijs geleerd wordt; waarbij elk, die begeerig is, om het te weten, tegenwoordig kan zijn; want de kerkdeuren staan daarbij altoos open. Het Catholicismus is geen geheim genootschap; deszelfs leer is aigemeen bekend, hoewel ze somwijlen door oncatholijk ken schandelijk verdraaid wordt. Wat de Reformatie will gevorderd hebben, betrekkelijk bet erkennen van de wettighcid der regering, onafhankelig van buitenlandsche erkenning, is waarlijk te belagchelijk om er bij stil te staan. Ein Roomsch Catholijke, die zu retten wieder auf wilde onderwerpen, zu retten daardoor in verdenkenden zijn. Wij heben reden om zoo te spreken, wanneer wij letten op de organen der Roomsch Catholijke partij in ons yaderland, en regtstreeksche verkändig van volksvertegeawoordigers, verantwoordelijkheid van ministers, belastingen enz., in verband zien brengen met vrijheid van Godsdienst en onderwijs. Bij deze zonderlinge zinsnede, die men van verstandige Menschen, in een constitutionel land, niet verwachten zou, is de volgende noot gevoegd: Wij willen hierdoor niet aan Roomsch Catholijke betwisten om. over politieke zaken te schrijven. Wanneer dit echter geschiedt, dan moet men opregt zijn, en de politieke belangen niet verwarren met die der Godsdienst: Wij zijn zoo opregt als iemand en zeggen altoos onze eedachte ronduit, als daardoor geen nadeel aan hoogere elangen zou worden toegebragt. Wij verwarren geenszins de politikke belangen met die van den Godsdienst 5 dit doen alleen zij, die a An de gouvernementen het regt te kennen, om zich met Godsdienstzaken te bemoeijen, of die eene Aeerschende Kerk verlangen, zoo als Mr. GROEN van PrinsTERER in zijnne dydragen tot het ziening der grondwet, in Nederlandschen zin, van welks lof de Reformation overvioeit, niettegenstaande die staatsraad in buitengewonen dienst de politieke belangen van ons vaderland, geheel en al met die van den gereformerden gods-dienst verwart! — Is dat opregt? Neen, voorzeker kan niemand vuriger dan wij verlangen, dat alle yerwarving van politikke belangen, met die van den Godsdienst, eheel en al ophoude; wijl die verwarring de noodlottige bron is yan wantrouwen, misnoegen, onrust en verdeeld-heid. Ja. wij verlangen, wij vorderen, regtstrecksche verkiezingen en verantwoordelijkheid van ministers en andere hooge ambtenaren, gelijktijdig met de vrijheid van Godsdienst en onderwijs: en waarom? — Omdat wij dic-regt-streeksche verkiezingen en verantwoordelijkheid beschouwen s de bolwerken en waarborgen v Oder vrijheid van Gods-nst.en onderwijs. Wat zouden ons die dierbare vrijheden als een minister van het openbaar onderwijs, of op die vrijheden zou kunnen maken? Als afhan-genaamde vertegenwoordigers die nict door het irtement van eeredienst, ieder oogenb/ik straffeloos. Volk verkocht zijn, ondanks hunnen gedanen eed, het inbreuk maken op de vrijheid van Godsdienst en onderwijs, stilzwijgend toelieten, zonder daarbij te vreezen te hebben van om die reden, niet herkozen te zullen worden? — Volstrekt picts: en daarom voegen wij te zamen, wat, in een constitutionel land, onafscheidelijk is: Vrijheden en waarborgen. — En dit is niet eene yerwarring van enderscheidene belangen, maar juist integden geschikt, om een geheel verwarde boel eindelijk met Gods hulp te entwarren. De Reformatie voegt hier de belastingen ook albij: hierover spreken wij zelden, en enkel als het te pas komt, om de regering te doen begrijpen, dat cene zwaar belaste natie wel ecnige aansprak op grondwettige waarborgen heeft. Maar heeft de Reformatie de historie van den tien-den penning vergeten? Was die belasting, door de toenmalige regering gevorderd, niet almede een voorwendsel, om, zooals men het noemt, het Spaansche juk af te schudden? Weeft men van toen af in ons vaderland niet alto. os de belangen der politik. Met die van den Godsdienst verward? En doch men dit niet nog, ondanks de onder vinding, ondanks de schokken en omwentelingen, die er bevölg van zijn geweest? Nu, juist die verwarring voor 'tvervolg te beteten, is het doel, dat wij bij een verstandig volk, door regtreksche verkiezingen en ministere ele verkehrte eindelijk hoopen te bereiken. Hoe men ook de geschiedenen dikwijls tracht te verminken, Het zal Rome toch niet gelukken, om de wandaden van de germann de Heilige Vaders, tegen vorsten en regeringen gepleggd, Wij behoven de geschiedenen niet te verminken: dit laten wij voor hen over die de waarheid trachten te verduisteren. De vijanden van. Rome kunnen wel geheuger hebben van hegene, wat zij in verminkte geschiedenissen gelezen hebben, maar gewisselijk niet van wandaden yan de genaamde Heilige Vaders; tegen yorsten en regeringen gelezen hebben, maar gewisselijk niet van wandaden van de genaamde Heilige Vaders; tegen yorsten en regeringen gelezen hebben, maar wel leven er nog velen, die de wandaden van yorsten enregeringen aan de H. Vaders gepleggd, beleet hebben. Zoo lang als de Reformatie. Niet bepaaldelijk zegt, wat zij als wandaden beschouwt en welke de Heilige Vaders waren die dez Eleven aan yorsten en regeringen zouden gepleggen heben, kunnen wij niet raden, wat zij bedoelt. Verkiest zij die zoogenaamde wandaden op te noemen, dan zullen wij haar geen antwoord schuldig blijven. Er zu längeren er altitud gevonden worden, die, het welzijn van hun vaderlind zukende, aan de regeringen en vorsten tocroepen: laat u niet misleiden door het naar de wereldheerschappij strevende Rome; laat u niet begoochelen door deszelfs oude oppervoogden en de zachteid hunner pantoffels, Rome zal zich zelyen nooit yerloochenen, In het schijnbar toegeven en wijken yoor de om-standigheden, slaat het de met fluweel bedekte ijzeren klaauw in het geweten, en te laat ontdekt gij het bedrog. De verschrikkelijke poesy, die in deze regels wordt aangetroffen, welke misschien na eenen angstigen droom ge-schreven zijn, is voor ons verstand te hoog! Wij begrijpen niets van die zachte pantoffels in verband met de ijzeren. inet fluweel bedekte klaauwen, die Rome in de gewetens slaat! Maar over de wereldheerschappij, die Rome zou beoogen, willen wij een paar woorden zeggen. Wie den tegenwourdigen toestand van Rome en van de Catholijke Kerk kent en bejammert; wie den vernedenden staat beschouwt. Wäarin oncatholijke gouverne- menten, onder voorwendsel van descherming, de Catholijke Kerk in hunne staten houden; wie weet, welke middelen daartoe gebezigd worden; wie de kunstgrepen eener anti-Catholijke, huichelachtige diplomatie, in. verband met de allerwege in stand gehoudene strafwetten, wélke de slavernij der Kerk voltooijen, bestudeert, kan vessselijk niet zonder verontwaardig vernen, dat er, in onze dagen nog menschen gevonden worden, die dom genoeg zijn, om te beweeren, dat Rome naar eene tydelijke of aardsche wereldheerschappy streeft; maar dat menschen, die openlijk als toongevers, als schriftge-. lecrden, ais in welchen van vorsten en vorsten en vorsten, eene dusdanige zotheid, in den land als het onze, als het onze, als het onze, als het onze, openlijk aan hunne ligtgeloovige lezers op den mouw spelden; of dat sectenhaat en voorordeel hun verstand zoodanig verbijsterd. hebben, dat zij zulke beuzelpraat wezenlijk geloven, ja, dan gloeit het hart van elken regtschapen Catholijk van verontwaardiging, over de kluisters, die men dagelijks versterkt, om hunne, door Jesus Curistus God boven al te prijzen in eeuwigheid! vrijgekochte Kerk, vate have vrijheid te berooven, en de uitvoering van haren Godde-. Likken last: onderwist alle yolken, te beletten! Het is niet te ontkennen, dat er overal eene heimelijke vrees voor Rome bestaat; maar het is tevens opmerkelijk, dat deze vrees juist het meest wordt aangetroffen, waar het opregte geloof gemist wordt, en het Liberalismus den toon geeft. Het is niet te verwonderen, dat er overal eene eene eene lyke vrees, yoor Rome, of om beter te zeggen voor de Goddelijke geregtigheid en voor de moreele meerderheid van het lang getergde Catholicismus bestaat: ’tis de wel zwakke, maar toch duidelijke stem cener niet gehcel toegeschroeide conscientie! Dat zulks geen“plaats heeft, waar het opregt geloof gemist wordt, dat is, waar men niet zinneloos genoeg is, om de Kerk van Jesus Curis- rus, die reeds gedurende achttien eeuwen haren Godde- lijken last volvoerde en de volken tot het geloof aan eenen gekruisten Zaligmaker gebragt heeft, het rk yan den antichrist, de nhoer yan Babel en haar weerloos zigtbaar opperhoofd de anti-christ is Laat zich even gemakkelijk begrüßen, als men weet, waartoe de blindheid des verstands en de verstoptheid des harte (de geduchtste oor-declen Gods) den mensch vocren kunnen, de oude Godsche opperpriesters, schriftgeleerden en phariseén, gaven daarvan reeds het voorbeeld, toen zij den Zoon Gods beschuldigden, dat hij God lasterde en een oproerigewas, die verbood, den keizer schatting te g.ven.....« dat ge- slacht is nog niet uitgestorven van ’t welk de Godelijke Ieeraar zeide:,, Laat ze  Dat is juist. Alleen de waarheid kan vaste en duurzaine beginselen heben: zij zou ophouden waarheid te wezen, als zij die varen tiet. De opmerkingen door ons gemaakt, hebben ten doel, ons vaderland te behoeden voor 2) die hevige schokken, die overal ko-men zullen, waar men het geweten en de Godsdienst tracht te beheerschen, en om dit te verkrijgen overeenkomsten en schikkin-gen maakt met eene vreemde magt, welke eenmaal, volgens de voorzeggingen van Gods Woord, door de koningen der aarde, die zich met dezelve hebben opgehouden, yerwoest zal moeten worden. Waarom spreckt de Reformatie hier zoo verbloemd? Wärme citeert zij hier, volgens hare gewonnte gewonnte texten uit Gods Woord? Zou het ook zijn, uit een overblissen van schaat, in de hoop van niet algemeen begrepen te worden? Want goede Catholijken, die de leer van het Evangelie beoefenen, zonder zich door on-ophoudelijk bijbel-lezen het hoofd bijster te maken, zul-len er niets van verstaan: maar wij, die, helaas! te lang door de droomerijen van de Reformatie bedwelind zijn geweest, zullen toelichten, wat zij hier duister laat, opdat men overal haren geest kenne en zich over hare ongeneeslijke blindheid verbaze. Welnu, de Reformatic doelt hier op de prophetie door den H. Apostel ‘en Evangelist Joannes in zijnen Apologyis geboekt, in het XVII hoofdstuk, ‘t welk wij hier, volgens de vertaling van den zoogenaamden staten-bijbel, afschrijven: Het XVII Capittel. ; 1. Ende éen uyt de sevem Engelen, die de seven phiolen hadden, quam ende sprac met my, ende seyde tot my, Komt herwaerts, ick sal u toonen het oordeel der groote Ho Ere 3), die daer sitt op vele wateren : ee A 2. Met welcke de Koningen der aerde gehoereert 4) hebben, ende die de aerde bewoonen zyn droncken geworden van den wyn harer hoerere, ta ; 3. Ende hy bracht my wech in een woestyne, in den geest, ende ick sagh een Vrouwe sittende op een scharlakenroot Beest, dat vol was van namen der (Godts-) lasteringe, ende hadde seven hoofden, ende tien hoornen..y 4. Ende de Vrouwe was bekleedt met purper ende scharlaken, ende verciert met gout ende kostelick gesteente, ende peerlen 5), 1) Vergel. met Lucas XI, 5. -2) Tegen, will men zeker reggen 3) Dat is, volgens de ontdekking van Lurngn c. s., de van Rome.. ; 4) Dat hoereeren bestaat volgens de Reformatie in van overeenkomsten en schikkingen met een of ander verwerfen, dat men gaarne Apostolischen Stoel te verkrijgen tracht. Want di is de hoer van Babel, uit den Rh a bet is een der gelofspunten van de Kefo1 5) Dat purper en scharlaken beteeken van Kardinalen en Bisschoppen: al die tige yersierselen der Kerken yan Reende hadde in hare hant eenen gouden drinckbeker yol yan grouwelen 1), ende van onreynigheyt harer hoererye. 5 Ende op haer yoorhooft was een naem geschreyen, (name-lick) Verborgenheyt, de groote Babylon, de moeder der hoere-rijen ende der grouwelen der aerde. 6 Ende ick sagh dat de Vrouwe droncken was van het bloet der Heiligen, ende van het bloet der getuygen Jesu 2) Ende ick verwonderde mij, als ickse sagh, met groote verwonderinge. 7. Ende de Engel seyde tot mij Werom verwondert gij u? Ick Sal u seggen de verborgenheyt der Vrouwe, ende des Beests dat haer draegt, ’t welck de seven hoofden heeft, ende de tien hoornen. 8. Het Beest dat gij gesien hebt, was, ende en is niet: ende het sal opkomen uyt den afgront, ende ten verderve gaen: ende die op de aerde woonen sullen yerwondert zijn, (welcher namen niet en zijn geschreyen i het boeck des levens van de grontleg~ inge der werelt) siende het Beest, dat was, ende niet en is, oewel het is. 9. Hier is ’t verstant.dat wysheyt heeft. De seven hoofden zyn — seven bergen 3), op welcke de Vrouwe silt. Ende zyn (oock) seven Koningen: de vyve zyn gevallen, ende de een is, de ander enis nogh niet gekomen, ende wanneer hy sal gekomen zyn, moet hy cen weynich (tyts) blyven. 11, Ende het Beest dat was, ende niet en is, die is oock de achtste (koningh) ende is uyt de seven, ende gaet ten verderve. 12. Ende de tien hoornen die gy gesien hebt, zyn tien konin- gen, die het koninckryck nogh niet en hebben ontfangen, maer als koningen macht ontfangen op ééne ure met het Beest. 13. Dese heben eenerley meyninge, ende sullen hare kracht ende macht het Beest overgeven. 14. Dese sullen tegen het Lam krygen, ende het Lam salse overwinnen, (want het is een Heere der heeren, ende een Koningh der poutonte *) ende die met hem zyn, de geroepene, ende uyt- verkorene, ende geloovige 4). 15. Ende de tien hoornen, die gy gesien hebt, daer de Hoere sitt, zyn yolcken ende scharen, ende natien, ende tongen. 16. Ende de tien hoornen, die gy gesien hebt op het Beest, die sull En de hoere haten, ende sullense woest maken y ende naeckt: ende sy sullen haer vleesch eten, ende sullense met vyer ver- branden 5). 17. Want Godt heeft (haer) in hare herten gegeven dat sy syne meyninge doen, ende dat sy eenerley meyninge doen, ende dat sy haer koninckryk het Beest geven tot dat de woorden Godts Yoleyndigt sullen syn. 18. Ende de Vrouwe die gesien hebt, is de groote ‘stadt, die het koninckryck heeft over de koningen der aerde 6). : 1) Van daar, dat men immer van de gruwelen der Roomsche Kerk spreekt, en allerlei fabeltjes van Monnikken en Nonnen yerdicht heeft. “ind 2) Dat is: van de oproerigen en afvalligen, die, yoornamelijk in de XVIe eeuw, volgens de toer bestaande landswetten tegen de ketterij, met den dood zijn gestraft geworden. 3) De zeven bergen van Rome. | 4) Dat is, zij, die met de Reformatic, in de Kerk van Rome de Babijlonische hoer, en met den heer Groen van Parnstenen in den Paus den Antichrist van Rome zien, Wet is dan ook denkelijk daarom, dat de Reformatie tegenwoordig voor haren aan- hang, het woord: gelovigen beziet. 5) Dat beteekent, wat voor de helder ziende Reformatie dui- delijk is, dat Home, wat zij, vreemde magt en ons nog besaande strafwetboek: buitenlandsch hof of mogendheid noemt, waarmede de Geestelijken niet zonder verlof van den minister  staatsmannen die de gouvernementen de bemoeijingen met Godsdienstzaken, met de inwendige zaken der Catholijke Kerk aanraadt, of er aan medewerkt, en, om uw doel te bereiken, diplomatische betrekkingen met Rome meent te moeten hebben, hoe de gereformeerden over dat alles denken, terwijl er de Catholijken door verbitterd worden! Wat moeter daarvan eindelijk de gevolgen worden in een landals het onze...? De Reformatie zegt vervolgens : Onze regering krijgt in den weg van Gods Voorzienigheid zoodanige lessen en wenken, welke, wanneer zij onopgemerkt worden voorbijgegaan, de wroeging des te grooter zullen maken, bij eene mogelijke omwendig yan zaken. Nu is het nog tijd, nu is er nog mogelijkheid op redding en behoudenis. Ja, de gouvernementen en vooral ook ons gouvernement, hebben zich over het ontbreken van lessen en wenken niet te beklagen. Er is slechts een middel om allen te bevredigen: yolledige Godsdienstyriyheid En yriheid yan onderwiys VOOR ALLEN! Overal dreigt de revolutie-geest; de yorsten worden misleid en op eenen weg gevoerd, dic hen in het verderf zal storten! Zij worden bedrogen, door heimelijke intrigues, die door den anti-christischen, hui- chelachtigen revolutie-geest worden aangewend om hen van de liefde der volken te berooven! Onze Catholijke Stemmen 4 hebben niet opgehouden, daartegen eenstemmig met anderen van het Catholicismus te waarschu- wen; thans komt, van eenen anderen kant de Reforma- tic » hoewel in cenen anderen geest, hare dreigende waar- schuwingen, met de onze paren. — En, opdat er niets ,aan entbreken zou, zullen wij hier cene koningsgezinde stem, die zich onlang treurig en weemoedig heeft doen hooren, in onze taal laten spreken, Canoe EENE CATHOLIJKE KONINGSGEZINDE STEM UIT ZIVITSERLAND. Eux guélèrent la verité aux rois sont de grands coupables: il faut la leur dire à avec respect, mais se condamner à la dire à alors méme qu’elle est pénible, alors méme guélèrent à un reçu ou d’une injure. Gaz. de France. Het tijdschrift? Juyariable 1) te Friburg, in Zittserland, uitkomende, heeft in deszelfs jongste nummer het volgende merkwaardig artikel  verlaten en zich in Zwits serland gevestigt heben. — 22 — het, dat hetzelve maar al te vaak het eene principe tegen het andere heeft overgesteld. 5, Nu, uit deze tegenstelling in dezelfde kwestie vloeit eene oppositie voort tusschen de pligten dergenen, die ze behandelen; en de zwarigheid wordt nog gewigtiger voor ons, uit hoofde der soort van tegenstanders der beide principes, die altoos op de loer zijn, om ons op schijn- bare tegenstrijdigheden te betrappen en zich van onze eigene woorden tegen en zich van onze eigene woorden. Alzoo wanneer wij als koningsgezinden sprekende, de zuiver politicke regten verdedigen van vorsten die godstelligelyk in verzet zijn, tegen het Catholicismus, dan beschuldigt men ons geyoclen en de regten der hoogste majesteit aan de belangen der weede op te offeren, Wanneer wij, integendeel, als Christenen sprekende, met een Godsdienstige reprobatie- de daden van vervolging bejegenen van vorsten, die hevige of trouwlooze vijan- den van ons gelööl, dan zegt men, dat zulks is een wankelbaar maken van het tijdelijk gezag, een zijdelings opzetten hunner onderdanen tot revolte en een ondermijnen alzoo van den groon, om het a/taar te ondersteunen. Underdaad, in elken anderen tijd, zou die dubbele beschuldiging, die zuiver sophistisch is, voor een oogenblik verdwijnen, en het zou genoeg zijn, in eenige regels te herinneren aan de eigendomme-lijke regten en de wederzijdsche betrekkingen der beide magten, om te bewijzen, dat wij in Het een en in het andere geval, en altoos getrouw aan de ware leer, als reclamerende Christenen, in niets de politikke legitimiteit der koningen aantasten: en, als verklaarde koningsgezinden in nicts de geheiligde regten der Kerk opofferen 5 met een woord, dat zelfs wanneer César, de vijand van God geworden is, wij, volgens het voorschrift van den God- delijken Meester, voor alles aan God gevende, wat aan God toekomt. 5, Maar om dit thans te doen begrijpen aan diegen, welke ons nu eens van servi/ismus, dan weder van dui- tensporige onafhankelijkheid beschuldigen, zou het niet meer de zaak eener discussie van een oogenblik zijn; er - zouden niet meer eenige regels, eenige bladzijden toerci- kend voor wezen: boekdeeien en nog eens’ boekdeelen zouden niet genoeg zijn; want icdere redenecring moct op een bestemd punt rusten en uitgaan van een een eerste prin- cipe, dat buiten alle tegenspraak is. Nu, wat zou tegen- woordig het rustpunt zijn? Welk uitgangspunt is er aan te nemen? Welk is het godsdienstig, moreel, speciaal, politiek principe, hoe eenvoudig ook, dat men nog een- parig erkend? Wat is er nog waar in deze leugen-eeuw? Wat is er klaar in deze tijden van duisternis? Wat is er onbetwist en onbetwistbaar-in deze maatschappij van vit- ters; van scepticken en van protestanten tegen alles en tegen allen? Wat nog meer is, welk woord heeft zijnen _ oorspronkelijken z In, zijnne natürlich beteekenis, behohen in het mobile woorden boek van het hedendagsche Babel; iain S Te hopen. derhalye, van zich te doen hoore door die regtbank, alwaar regters, advocaten en clienten elk eene taal, of, om beter te zeggen, elk zijn zeigen, elk zijn zeigen, zijn zeigen, omdat zijn zeigen, moeten tot eene volgende eeuw de hoop uitstellen van hare vonnissen te zien verbreken. Sedert lang hebben wij ons, wat ons betreffend, dien stand moeten getroosten; en tevens hebben wij er de ge-volgen: van moeten berekenen, niet voor ons zelyen, waarbij niemand belang heeft, maar voor de dubbele zaak, die wij verdedigen. Tusschen twee ongelegenen moesten wij trachten de minste te kiezen, dat is tusschen debeide tegenstrijdige verwijten, dic men ons beurtelings doet, nu als koningsgezinden, dan als Christenen, onderzooken an welk van beide het beter ware minder vat te geregen. En zie hier, volgens welke bemerkingen wij ons gedraghebben geregeld. Zeker is het, dat de haat tegen God en 2ijnen Curis-Tus eene fondamentele gedachte van de revolutie is: de haat tegen de koningen en de koninklijke waardigheid is slechts een aanhangsel en als een wity/oeisel harer oorspron. kelijke gedachte. Desniettenstände heeft die tweederlei haat hunne rangen meermalen verwisseld en men heeft dezelve beurtelings de overhand. Zien hebben, naar aan- leiding van plaatsen, tijden en omstandigheden. Zoo was, de eerste schijngestalte van het philosophismus essentieel anti-christelijk, de tweede voornamelijk anti-monarchaal ;: na de republik waarbij de tweederlei haat openlijk te werk ging, verbrak het consulaat scepters en verhief het kruis weder ; het keizerrijk. fabriceerde kroonen en. verbrak de tiare ; gedurende de restauratie ontstak de wond weder van de prctro-phobie en was gelijktijdig verdraagzaam, medelijdend — met het koningschap. 1830 eindelijk, na zich eerst op de altaren te hebben geworpen, heeft zich censklaps tegen de troonen gekeerd, eet » Nu, “tis het bijzonder karakter van den aanyal, ’t welk het karakter der verdediging bepalen moet; en onze plaats is, of aan de deur des tempels, of aan de deur van het paleis, naar  van verleiders worden zij tyrannen; van predikers worden zij vervolgers. Zoo barst tegen de Roomsche K if complot uit, waaraan wif oa hebben gelofad ‘P. ca. odes. -— ee ae Ay ons ook zeggen mogt, een complot inde schaduy der kabi: netten ontworpen en ongevoelig uitgebreid en yersterkt onder de duisternisyolle bescherming der diplomatie. Eindelijk, als wij alles betrekkelijk dit droevig onder-werp moeten zeggen, meent men, dat de onstaatkundige (geheime) ongelijke, men kan zelfs zeggen, tegen naturlijke allantie, welke is aangegaan tusschen Rws/and en Engeland 2), die elkander naijverig en vijandig zijn, in alle punten, uitgezonderd in het godsdienstige punt; meent men, dat dezelve niet zijn voorgeschreven, door een hei-nelijk secten-instinct, veel cer dan door de schijnbare re-denen, die men er voor aangeven wil? En wat moet men er wezenlyk in zien, zoo niet een soort van wederzijd-sche verzekering van cen schisma, ’t welk door een ratio-nalistisch philosophismus begint te wankelen, met een woord, een offensiel en defen- a ; 1) Men behoeft slechts het tijdschrift: de Reformatie te lezen, om zich te overtuigen, dat dit ook in Nederland het geval is. = Wat, } oewel het Engelsch ministerie het “schijnt te willen verbloemen, in de zaken Van het Oosten, meer en meer blik-baar en door Frankrijk reeds bespeurd wordt. Rep. Sief tractat tusschen den haat en de vrees tegen de waar-heid 1)? In die gewigtige omstandigheden, onder den indruk dier bedroevende ontdekking en nog geheel verschrift over de tyrannieke en heiligschennige handelwijze, die, eens- klaps vijftiea maal honderd duizend Catholijke Russen an de Kerk van Jesus Curistus ontrukt, moeten wij, onze stem met die onzer treurende moeder vereenigen en met haar het anathema uitroepen over den roover harer ongelukkige kinderen. De menschelijke inzigten, de poli- tische berekeningen, de partij-belangen, de monarchale symphatien, de eerbied zelfs voor de troonen der aarde, dat alles eclipseert en verdwijnt voor den pligt, om ons geloof openlik te belijden, als hetzelve bedreigd wordt en deszelfs regten té verdedigen, als zij geschonden worden. Dien pligt heben wir reeds op eene loyale wijze vervoll, toen twee jaren geleden, de vervolging tegen onze broeders van Duttschland uitbrak; en ondanks den blaam dien de strenge energie onzwecken, destijds op ons heeft kunnen laden, zullen wij dien thans op nieuw vervullen, ten opzigte onzer broeders van Rusland. En zouinden wij overigens kunnen aarselen, daar wij, niet alleen geauthoriserd, maar zelfs aangepord worden, door het voorbeeld yan den plaatsbekteeder van Jesus Curistus? en als hij van de hoogte des oppersten zetels zijne vaderlijk zuchten hoore laat, zouden wij dan, als ondankbare of ongevoelige kinderen, niet met hem weeklagen en in een lafhartig stilzwijgen gewikkeld, zijne smarten een- daamlaten smooren? Neen, daar zijn gelöst ons gelöst is, zijn ook zijne droevenissen onze droefheid, zijne angsten, onze angst, enals hi zich wapend, met het zwaard des woords 5 om den strijd des Heeren te strijden, hopen wij, zwakke en onbed undende strijders, ten minste de achterste gelederen der getrouwe krijgsbende te vormen : gelukkig, als onze verkuochtheid, die voor als nog zon- der gevaar en zonder vyerdienste is, eenmaal ook de aan- moediging der vervolging en de belooning van -het marte- laarschap verwerven mogt!” VOORLOOPIG ANTWOORD. OP HET ADRES DER GEESTE- LIJKE OVERHEID, IN VEDERLAND, OM VRIJHEID VAN GODSDIENST EN ONDERWUS. -De commissarissen des konings in Limburg heben eine gouvernementale, geplaceteerde 2) uitvaardiging eener - 1) Wij zijn voornens, om elders, meer uitgebreid te behandeln wat wij hier slechts kunnen aanstippen, door het geheim dier Goddelooze politiek, die onder den sluijer van materielle be-langen de uitgebreidste, en welligt de sag nab zamenzwering bedekt, die misschien nog ooit tegen den Catholijken Godsdienst is gesmeed geworden, in het helderste daglicht te stellen. Met Gods hulp hopen wij, dat die questie, aldus beschouwd, vele zaken zal ophelderen, die men nog niet heeft kunnen verklaren; of die men verkeerd uitlegt, en aan hen die nog gelöst hebben, de geheimen der boosheid, die zij zelfs niet konden vermoeden, openbarende, zal zulks hen gelijktijdig de nieuwe pligten aanwijzen, welke de gevaren der Kerk hen opleggen. (Aant. van Invariable.) 2) Men heeft in het besluit de uitdrukking: p/acet vermeden: er wordt gezegd: ons welgevallig te verklaren; wat slechts eene Pausselijke Breve betrekkelijk eene van Rome verlangde, en door Rome ingewilligde verandering in de kerkelijke juris- dictien, aan de Geestelijken 1) en burgemesters dier provincie gezonden. De Kerkvoogden der in het stuk vermelde jurtsdictien hebben dat geplaceterde document van het Departement tot de zaken yan den Catholijken Eeredienst ontvangen; terwijl cindelijk, op last van den gouverneur van. Noord-Braband dat geplaceteerde stuk, van het raadhuis der stad Graye en elders, op Zondag den 2% Augustus is afgekondigd 2), opdat de gehece we- reld weten zou, dat de Catholijke Kerk in Nederland nog onder de plak van het placet zucht! — En zoo iets geschied, door, of. op last van Catholijke hooge ambten naren! — Zal men zich dan nog langer beklagen, dat de Catholijken in de bedeeling van ambten en bedieningen worden voorbij gegaan? Intusschen zijn alle die a anschrijvingen tot hiertoe joy- ter gouvernemental: door de kerkelijke authorität is er nog niets dienaanga afgekondig. — Waartoe die haast bij het gouvernement, om die zaak bekend te maken? Zou het ook zijn, om de Catholijke bevolking vooraf te yer- wittigen, dat wanneer de kerkelijke authorität, die afkon- diging doet, zij zulks doen mag, ten gevolge van het yverleendé placet? 4M Het geheugen der bovenvermelde hooge ambtenaren zal toch wel nict zoo kort zijn, dat zij zich de geschiedenis van het jubilé in 1826, en de gisting welke daaruit al- terwege ontstaan is, nict meer herinneren: zou men nu van deze zaak het tweede deel dicr geschiedenis willen ma- ken.'.33-8 Rg». 