None
62015FO0035



BESCHIKKING VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN
VAN DE EUROPESE UNIE (Derde kamer)
15 juli 2015

Fernando De Esteban Alonso


tegen


Europese Commissie

„Openbare dienst — Artikel 24 van het Statuut — Verzoek om bijstand — Strafprocedure voor een nationale rechterlijke instantie — Civiele partijstelling van de Commissie — Beroep kennelijk ongegrond”

Betreft:

Beroep, ingesteld krachtens artikel 270 VWEU, van toepassing op het EGA-Verdrag op grond van artikel 106 bis ervan, waarmee De Esteban Alonso vraagt om nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van de Europese Commissie van 21 november 2014 tot afwijzing van de klacht die hij had ingediend tegen een besluit van de Commissie van 6 mei 2014 tot afwijzing van zijn verzoek om bijstand krachtens artikel 24 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”). Hij vraagt eveneens om de Commissie te veroordelen tot betaling van een voorlopig bedrag van 17242,51 EUR aan hem.
Beslissing:

Het beroep wordt kennelijk ongegrond verklaard. De Esteban Alonso draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.
 Samenvatting



Ambtenaren – Bijstandsverplichting van de administratie – Omvang – Grenzen – Strafprocedure ingesteld tegen de ambtenaar
(Ambtenarenstatuut, art. 24)


Beroepen van ambtenaren – Beoordeling van de wettigheid van de bestreden handeling aan de hand van de elementen feitelijk en rechtens zoals die op het moment van de vaststelling ervan bestonden
(Ambtenarenstatuut, art. 91)


Ambtenaren – Bezwarend besluit – Motiveringsplicht – Omvang
(Art. 296, tweede alinea, VWEU; Ambtenarenstatuut, art. 25, tweede alinea)




 Artikel 24 van het Statuut heeft tot doel de ambtenaren en personeelsleden zekerheid te bieden voor het heden en de toekomst, teneinde hen in staat te stellen in het algemeen belang van de dienst hun taken beter te vervullen. De bijstandsplicht van een instelling ziet dus zowel op de bescherming van haar personeel als op het veiligstellen van haar eigen belangen en berust dus op de aanname van een gemeenschappelijk belang. De administratie is dus niet verplicht om een ambtenaar bij te staan die wordt verdacht van ernstig plichtsverzuim en tegen wie uit dien hoofde een tuchtprocedure wordt ingesteld. Bovendien verplicht artikel 24 van het Statuut de administratie om met de nodige voortvarendheid op te treden wanneer zij wordt geconfronteerd met een incident dat niet verenigbaar is met de orde en de kalmte van de dienst. Meer bepaald, de in artikel 24 van het Statuut neergelegde bijstandsplicht beoogt de ambtenaren te beschermen tegen handelingen van derden, en niet tegen handelingen van de administratie zelf; het toezicht daarop wordt geregeld in andere bepalingen van het Statuut.
 In een context die wordt gekenmerkt door de aanwezigheid van de instelling als civiele partij in een strafprocedure die de nationale instanties tegen een ambtenaar hebben ingesteld wegens feiten die mogelijk fraude met de begroting van de Gemeenschappen inhouden, streeft de instelling een ander belang na dan de betrokken ambtenaar. De instelling kan derhalve, ongeacht de vermeende rol van derden in die procedure, zonder schending van artikel 24 van het Statuut weigeren om die ambtenaar bijstand te verlenen in de tegen hem ingestelde strafvervolging voor in het kader daarvan vastgestelde handelingen of geuite beschuldigingen.
(cf. punten 32 en 33)Referentie:Hof: arresten van 17 december 1981, Bellardi-Ricci e.a./Commissie, 178/80, EU:C:1981:310, punt 23, en van 12 juni 1986, Sommerlatte/Commissie, 229/84, EU:C:1986:241, punt 19
Gerecht van eerste aanleg: arrest van 27 juni 2000, K/Commissie, T‑67/99, EU:T:2000:169, punt 35
Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 23 november 2010, Wenig/Commissie, F‑75/09, EU:F:2010:150, punt 49; van 20 juli 2011, Gozi/Commissie, F‑116/10, EU:F:2011:124, punt 12, en van 26 maart 2015, CW/Parlement, F‑124/13, EU:F:2015:23, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak, waartegen hogere voorziening is ingesteld bij het Gerecht van de Europese Unie, zaak T‑309/15 P


 De wettigheid van een handeling moet worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden feitelijk en rechtens zoals die op het moment van de vaststelling van de handeling bestonden. Dit in geschillen geldende beginsel impliceert dat een eventueel latere, voor de betrokkene gunstige ontwikkeling in geen geval in aanmerking kan worden genomen bij de beoordeling van de wettigheid van die handeling.
 (cf. punt 34)Referentie:Gerecht van de Europese Unie: arrest van 13 maart 2013, Inglewood e.a./Parlement, T‑229/11 en T‑276/11, EU:T:2013:127, punt 72 en aldaar aangehaalde rechtspraak


 Ofschoon uit de motivering van een bezwarende handeling duidelijk en ondubbelzinnig de redenering van de betrokken instelling moet blijken, moet zij worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval, met name de inhoud van de handeling, de aard van de redengeving en het mogelijk belang dat de adressaten van de handeling of andere personen die daardoor rechtstreeks en individueel worden geraakt, bij een verklaring kunnen hebben. Het is bovendien niet noodzakelijk dat alle gegevens feitelijk en rechtens in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling toereikend is, niet alleen acht moet worden geslagen op de tekst ervan, doch ook op de context waarin deze is genomen, en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen. In het bijzonder is een bezwarende handeling toereikend gemotiveerd, wanneer zij tot stand is gekomen in een context die de betrokkene bekend is, zodat deze de strekking van de hem betreffende maatregel kan begrijpen.
Hieruit volgt dat een motivering toereikend is wanneer daarin de feiten en de overwegingen rechtens worden uiteengezet die van essentieel belang zijn voor de opzet van het besluit, zodat de administratie niet verplicht is een motivering van haar motivering te geven.
In elk geval moet de motivering van een handeling toereikend, maar niet uitputtend zijn en volstaat het dat de administratie de feiten en de juridische overwegingen uiteenzet die van essentieel belang voor de opzet van het besluit zijn. De onnauwkeurigheid van een onderdeel van de motivering dat niet doorslaggevend is, tast derhalve niet de geldigheid van de betrokken handeling aan.
 (cf. punten 38, 39 en 41)Referentie:Hof: arresten van 25 november 1976, Küster/Parlement, 123/75, EU:C:1976:162, punt 33, en van 22 december 2008, Régie Networks, C‑333/07, EU:C:2008:764, punt 70
Gerecht van eerste aanleg: arrest van 11 juli 2007, Sison/Raad, T‑47/03, EU:T:2007:207, punt 188 en aldaar aangehaalde rechtspraak
Gerecht voor ambtenarenzaken: arresten van 29 september 2011, AJ/Commissie, F‑80/10, EU:F:2011:172, punt 117 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en van 6 maart 2013, Scheefer/Parlement, F‑41/12, EU:F:2013:31, punt 30.
