Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 23, 1861, no. 2259, 11-04-1861 
Donderdag, 11 April 1861. N° 2259. WEEKBLAD VAN HET REGT. REGTSKUNDIG NIEUWS- EN ADVERTENTIE-BLAD. BRIEF- EN TWINTIGSTE JAARGANG. JUS ET NEMESIS. Dit blad verschijnt geregeld twee malen per week. Prijs per jaargang fl. 20; voor de buitensteden, franco per post, met fl. 1.20 verhooging. — Prijs der advertenties, zonder het zegelrecht, 20 cents per regel — Bijdragen, brieven, enz., behalve van de III gewone correspondenten, franco. HOGE RAAD DER NEDERLANDEN. Gerechtelijke Kamer. Zitting van den 22 Maart 1861. Voorzitter, Mr. F. de Greve. Is de regeringsmacht bevoegd, kennis te nemen van een vordering betreffende het in Friesland bekend ontvangen van schuldeisers bij het stukken der vaarten aldaar? — Ja. Mr. P. Heeringa Cats c.s., eiser in cassatie, procureur Mr. J. van der Laan, tegen den burgemeester der gemeente Leeuwarden, verweerder, procureur Mr. C.J. Francois. Wij hebben in Weekblad n°. 2136, 2185 en 2208 het vonnis van de Rechtbank van Leeuwarden, de conclusie van den procuur-generaal, en het arrest van het Hof in Friesland medegedeeld, hetwelke is vernietigd bij het volgende arrest van den Hoogeren Raad: De Hooge Raad enz., Gehoord de advocaat-general, namens den procureur-generaal, in zijn conclusie, strekkende tot cassatie van het beklaagde arrest van het Provinciale Gerechtshof in Friesland van den 27 Juni 1860; en voorts tot terugwijzing der zaak naar genoemd Hof, met last om, met inachtneming van 's Hoogeren Raads arrest, de zaak zelve verder te behandelen en te beslissen; met veroordeeling van den verweerder in de kosten van hooger beroep en cassatie, reserve der kosten, in eersten aanleg gevallen, en bevel tot teruggave der boete van cassatie; Overwegende, dat zijn voorgesteld twee middelen van cassatie: 1°. schending en verkeerde toepassing van art. 148 der Grondwet, art. R. O., en de art. 625, 627, 1401 en 1403, derde zin, W., door het tusschen partijen gevoerde twistgeding te verklaren, dat betrekkelijk is tot eigendom en daaruit voortspruitende rechten en toestanden, en tevens de rechtelijke macht onbevoegd daarvan kennis te nemen; en 2°. schending en verkeerde toepassing der bij het eerste middel ingehaalde artikelen, alsmede van art. 147 der Grondwet, van de art. 230, 231 en 179 der gemeentewet en van de reglementen der wetten van Friesland, goedgekeurd bij de Koninklijke besluiten van 21 Augustus 1851, n°. 78, en van den 16 Juni 1836, n°. 33, van 720 B. W. en art. 3 Alg. Bep.; Door aan een administratieve schade te doen. In collegie van dagelijks bestuur toe te kennen het bepalen van een recht van eengemaakte openbare, het recht van eigendom wettig beperkende, verordening; wat betreft het eerste middel van cassatie, dat het onderwerp van het regtsgeving, omtrent hetwelke het Hof in Friesland zich heeft verklaard onbevoegd te beslissen, betreft de door de eischers ingetrokken vordering: «dat de verweerder bij vonnis zoude worden verboden, dat hunne landen zijn onbezwaard met den last, om, bij een slatting der stadsgracht, zand, aarde en andere uit de slatting ontstaande specierichten zonder hunne toestemming daarop te laten bergen; dat de verweerder zoude worden veroordeeld, om hun eigendom te eerbiedigen, zich te onthouden daarin verdere storing toe te laten en de plaats gehad hebbende storing te doen ophouden, met hergebrachte van alles in vorige staat, en met vergoeding der schade, door des verweerders handelingen aan hen reeds toegebracht of nog toe te brengen;» dat het Hof de onbevoegdheid der rechtelijke macht om kennis te nemen van de onderwerpelijke vordering onder anderen daarop heeft gegrond, dat de verplichting tot het ontvangen der uit te graven specierichten onder de onderhoudsplichtigheid is begrepen, en dat de beslissing daarover aan de administratieve macht is opgedragen; dat echter een verplichting tot onderhoud van een vaart, als bestaande in de gehoudenheid, hetzij door persoonlijken arbeid, hetzij door het leveren van werkvolk, geld of materialen, daarin te voorzien, daartoe mede te werken, of daartoe bij te dragen, geheel verschilt van de verplichting tot het ontvangen der daaruit gegraven specierichten; dat immers, terwijl de eerste geen inbreuk maakt op het vrije genot en de beschikking over den grond van den onderhoudsplichtige, de tweede daarentegen het vrije genot van den eigendom van den grond belemmert en beperkt; en dat het beroep van het Hof op art. 720 W. mitsdien is onjuist; dat de Hoge beslissing mede daarop berust, dat de ingestelde Ordering niet is gericht tegen de uitoefening van enig beweerd burgerlijk recht, maar tegen die van een beweerd staatsrecht op de eigendom van den eiser; dat echter, hetzij de betwisting van het volle en vrije genot van het recht aan eigendom is gegrond op een beweerd burgerlijk recht, hetzij op een staatsrecht, niettemin het geding tot behoud van het volle en vrije eigendomsrecht is een geding daarover, en mitsdien, naar art. van het Provinciaal Gerechtshof in Friesland van den 27 Juni 1860, en verklaart dat Hof bevoegd kennis te nemen van het onderwerpelijk geding; Wijst mitsdien de zaak terug naar gezegd Hof, met last om, met in-achtneming van 's Hoogeren Raad arrest, de zaak zelve verder te behandelen en te beslissen. (Gepleit voor de eischers Mr. W. Wintenkoers, en voor den verweerder Mrs. A. de Pinto en J. Cappeyne van de Coppello.) ARRONDISSEMENTS-REGTBANK AMSTERDAM. Hamer van Strafzaken. Zitting van den 18 September 1860. Voorzitter, Jhr. Mr. P. C. Nahuys. Is de tapper strafregtelijk aansprakelijk voor het aanwezig zijn van gedistilleerd, ongedekt door behoorlijk accijnzen-biljet, in een aan een ander verhuurd gedeelte van het door hem bewoonde huis? — Neen. De Regtingbank enz., Gehoord de conclusie van het Openbaar Ministerie, ten deze vertegenwoordigd door de heer sub-stoffier van justitie bij deze Regtingbank, Mr. J. M. Smits, door hetzelfde voorgelezen en daarna in geschrift overgelegd, daartoe strekkende: dat de Regtingbank de beklaagde zal vrijspreken, met veroordeling der gemeente Arnhem in de kosten van het regtinggeding; Eindelijk gehoord de beklaagde in zijn antwoorden en middelen van verdediging; Overwegende, dat uit een proces-verbaal, op 20 Juli 1860 opgemaakt door de commiezen bij de gemeente-belastingen te Arnhem, M. W. Philippens en P. J. Leenen, op de eed, bij de aanvaarding hunner bediening afgelegd, en op de 23 daaropvolgende geregistreerd, versterkt door hunne ter teregtzitting onder eed afgelegde verklaringen, is gebleken, dat zij op 19 Juli 1860 zich hebben begeven in de woning en tapperij van de beklaagde, tot het peilen van de aldaar aanwezige voorraad gedistilleerd; dat zij bij het onderzoek in die woning zijn gekomen aan een gesloten vertrekje, dat op hun aanbellen werd geopend door de derde ter ontlasting gehoorde getuige, en volgens de beklaagde opgave verhuurd was; dat zij in een bedstede in dat vertrekje verborgen vonden tien flessen, inhoudende 20½ kan buitenlandsch gedistilleerd, waarvoor de beklaagde geen bewijzen van betaalde belasting of consenten van wettige inslag konde vertonen; Dat, krachtens besluit van de Raad der gemeente Arnhem dd. 18 Oct. 1859, binnen die gemeente belasting op het gedistilleerd wordt geheven, en dat, krachtens art. 8 der verordening op de invordering die belasting dd. eodem, het gedistilleerd, de hoeveelheid van een kan te boven gaande, in de kelders, magazijnen, winkels en andere bergplaatsen van handelaren en neringdoenden in gedistilleerd gevonden wordende, moet gedekt zijn door bewijzen van betaalde belasting of consenten van wettige inslag; Dat de beklaagde, de waarheid der bovengemelde feiten erkennend, ter teregtzitting heeft beweerd, dat het door de genoemde ambtenaren ter bovengenoemde plaats gevonden gedistilleerd niet konde geacht worden in een hem toebehoorende bergplaats te zijn gevonden, daar de kamer, waar hetzelfde is in beslag genomen door hen was verhuurd aan zekeren D. Chenla, en hij niet konde weten wat, noch aansprakelijk zijn voor hetgeen door deze in zijn gehuurd vertrek werd gebracht of bewaard, ten bewijze van het verhuren van dat vertrek aan gezegde Chenla voorbrengende de getuigen P. de Jong, A. A. A. Gubi en W. De Regtingbank, na overweging van de voorgenoemde stukken en gebrachte bewijzen, de beklaagde vrijsprekend, met veroordeling van de gemeente Arnhem in de kosten van het regtinggeding. ARRONDISSEMENTS-RECHTBANK TE 'S-GRAVENHAGE. Kamer van correctionele appellen. Zitting van den October 1860, Voorzitter, Mr. D. J. Bijleveld. Regt verstand van art. 28 der jagtwet. De kantonrechter te 's Gravenhage heeft op 6 Sept. 1860 het volgende vonnis gewezen: De kantonrechter enz., Overwegende, dat de beklaagden zijn aangeklaagd van op den 20 Juli 1860, des namiddags, in de zeeduinen onder de gemeente Wassenaar, zijnde gereserveerde jacht van Z.M. den Koning, ieder voorzien van een graaf, konijnen gedolven of uitgegraven te hebben, niet in gezelschap van of met schriftelijke toestemming van den eigenaar of rechthebbende; O., dat door het op den ambtseed opgemaakt rapport van H. Brouwer, rijks-veldwachter, opziener der jacht en visserij, door den relatant als getuige onder eed bevestigd, bewezen is, dat de beklaagden, ter voormelde tijd en plaats, konijnen hebben gedolven of uitgegraven; doch door de beklaagden is verklaard, dat zij in dienst en op last van den almede onder eed gehoorde getuige J. Parlevliet, opziener van het hoogheemraadscollege van Rijnland, dat delven van konijnen hebben verricht; O., dat tot steun daarvoor ten processe is overgelegd een besluit, genomen te Leiden den 7 Juli 1860 door Dijkgraaf en Hoogheemraden van Rijnland, waarbij, op grond van de twee voorlaatste alinea's van art. 17 der verordening op het onderhoud van de duinen, de ambtenaren J. Parlevliet en C. van Rhijn gelast worden om, ieder bijgestaan door vier werklieden, onmiddellijk over te gaan tot het uitgraven of delven van het in de duingronden onder Wassenaar zich bevindende konijn, om daarna dat dier te dooden, zonder iets daarvan voor eigen voordeel te genieten of mee te voeren; O., dat bij het tweede lid van art. 28 der wet van den 13 Juni 1857 (Stbl. n°1. 87) is voorgeschreven, dat door de bepaling van het eerste lid van dat artikel niet verminderd wordt de bevoegdheid van waterschapsbesturen om, ten aanzien van het uitgraven of delven van konijnen, in het belang van de waterkeering verordeningen vast te stellen, ten gevolge waarvan door Dijkgraaf en Hoogheemraden van Rijnland is vastgesteld een verordening op het onderhoud van de duinen dd. 18 Aug. 1859, en door Gedeputeerde Staten van Zuiden Noord-Holland, bij besluiten van den 8 en 13 Dec. 1859 goedgekeurd; bij welke verordening in art. 17 bepaald is, dat de eigenaren of gebruikers van onvrije duinen verpligt zijn de ambtenaren van het Hoogheemraadschap, met het houden van toezicht belast, en de onder hunne bevelen staande werkloten op hunne duinen toe te laten en te gedogen, dat zij daar konijnen door middel van fretten en buidels vangen, zoomede uitgraven of delven; voorts, dat tot het vangen, door middel van fretten en buidels, zoomede tot het uitgraven of delven van konijn, de ambtenaren niet overgaan dan voorzien van een daartoe strekkenden bijzonderen last van Dijkgraaf en Hoogheemraden, hoedanige last ten deze was verleend; Dat uit de verklaringen der beklaagden, bevestigd door den onder eede gehoorden getuige Parlevliet, gebleken is, dat zij de werkloten waren, welke, onder de bevelen staande van die opziener Parlevliet, door laatstgenoemde waren gelast, om, ten tijden plaats voormeld, konijnen uit te graven of delven; Dat de beklaagden die last hebben opgevolgd, zonder den omvang van den aan den opziener door Dijkgraaf en Hoogheemraden van Rijnland verstrekken last te onderzoeken, en zonder alzoo te weten, dat die ten gevolge zij door de ambtenaren Parlevliet of van Rhijn moesten zijn bijgestaan; Dat aan de beklaagden, die gewoon waren van den voornoemden opziener Parlevliet bevelen te ontvangen, niet de verplichting kan worden toegekend om, vóór het verrichten van den opgedragen arbeid, de vertooning of mededeeling van den aan hunnen meester verleenden bijzonderen last te vorderen, ten einde daarvan de uitgestrektheid te onderzoeken; zoodat ten deze bij de beklaagden niet de wil, om het eerste lid van art. 28 der voormelde jagdwet te overtreden (hoedanige wil of dolus malus ook bij overtredingen dier wet, als zijnde wanbedrijven, moet bestaan), kan worden aangenomen, en derhalve de schuld van de beklaagden aan het hun bij de dagvaarding ten laste gelegde feit niet overtuigend bewezen is; Dat hiertegen niet obsteert de bedenking, dat op die wijze iedereen zou kunnen opgeven, dat hij op last van Dijkgraaf en Hoogheemraden konijnen delfde, daar eensdeels uit het rechtlijk onderzoek steeds zal kunnen blijken, of de beklaagde Tegen dat vonnis voorzag het Openbaar Ministerie zich in hoger beroep. De heer substation-officier van justitie, Mr. H. J. A. Rakt van Oldenbarnevelt, nam, tot aanvulling van het hoger beroep, de. volgende conclusie: De officier enz., Overwegende, dat het aan de geïntimeerden bij dagvaarding in eerste instantie te laste gelegde feit als voldoende bewezen kan worden aangemerkt; O., dat deze echter bij het vonnis a quo zijn vrijgesproken van het hun te laste gelegde feit, op grond, dat de geïntimeerden zonder boos opzet Idolus malus zouden hebben gehandeld, welke dolus ook voor de toepassing van de wet op de jagt en visserij, als betreffende wanbedrijven, noodwendig zoude vereisen; O. dienaangaande, dat, hoezeer die stelling, ook in verband met de door de kantonrechter ex bono et aequo gevoerde redenering, in het algemeen waar is en niet kan betwist worden, deze echter uitzondering lijdt voor de speciale gevallen, waarin de wet, ook bij gebreve van dolus malus op het bestaan van culpa etiamsi levissima, de bedreigde straffen wil toegepast hebben, als wanneer een onderzoek naar het bestaan van boos opzet als van zelf komt te vervallen; O., dat die uitzonderingen op het algemeen ook voor de jachtwet vigerende beginsel, behalve in het ten deze toepasselijk art. 28, al. 1, waar met zoovele woorden wordt gezegd, «dat zodanige schriftelijke toestemming (in casu om op een anderes grond konijnen te delven) niet vereist wordt, wanneer de handeling plaats grijpt in gezelschap van de eigenaar of rechthebbende, ook zijn neergelegd in de bepalingen van art. 1—2, al. 1, 27, al. 2, van de jachtwet, in welke gevallen op het zonder enige boos opzet niet-vertoonen van acte of vergunning, welke veelal uit enkele onachtzaamheid te huis is gelaten, een straf wordt bedreigd; O. voorts, dat zowel in het toepasselijk art. 28, al. 1, in fine als in art. 2, al. 2, 7, al. 3—13, litt. a, 27, al. 2, en 34, al. 2, de onmiskenbare bedoeling van de wetgever is uitgedrukt, om in de zaak van ieder het bezit eener acte of vergunning te vorderen, en daarop alleen dan een uitzondering toe te laten, wanneer ondergeschikte personen met hun meesters of meerderen, en vergezeld van deze, enige bij de wet bepaaldelijk omschreven feit verrigten, en welke uitzonderingen noodwendig moeten worden beperkt tot de speciaal bij de wet aangegeven gevallen; O., dat geen waterschaps-verordening op dit algemeen bij de wet geregelde beginsel inbreuk kan maken, en de zin van art. 28, al. Vereisert, dat de Regtbank, met te-met-doend van het appel, tevens vernietigen het vonnis van den kantonrechter te 's Hage van den G Sept. 11.; en , op nieuw recht doend, de geïntimeerden zal verklaren schuldig aan het wanbedrijf van het uitgraven of delven van konijn op eens anders grond, zonder schriftelijke toestemming van den eigenaar of rechtgebbende, en die ten gevolge veroordeelen ieder in een geldboete van f 1, en in de kosten van het geding solidair , met verbeurdverklaring en bevel tot uitlevering van de vijf gevangen konijnen , of betaling der waarde daarvan ad ƒ1.25, en niet bepaling, dat, indien de geïntimeerden aan deze veroordeeling niet zullen hebben voldaan binnen twee maanden na gedane aanmaning de opgelegde straf door gevangenis-straf van een dag voor ieder zal worden vervangen. De Regtingbank wees daarop het volgende vonnis; De Regtingbank enz., Gehoord het verslag van den rechter-schapenmaker Mr. G.N. de Leempenaer; Gezien het relaas van den 20 Juli 1860, opgemaakt door den rijks-veldwachter, opzichter der jacht en visscherij, H. Brouwer; Gezien de verklaringen der geïntimeerden, en van een getuige ter ontlasting; Gehoord de conclusie van het Openbaar Ministerie, en de verdediging der geïntimeerden; Overwegend, dat de geïntimeerden bij de oorspronkelijke dagvaarding zijn aangeklaagd; op den 20 Juli 1860, des namiddags, in de duinen onder de gemeente Wassenaar, zijnde gereserveerde jacht van Z.M. de koning, ieder voorzien van een graaf, konijnen gedolven of uitgegraven te hebben, niet in gezelschap of met schriftelijke toestemming van den eigenaar of rechthebbende; O., dat de kantonrechter, bij vonnis van 6 Sept. 1860, de geïntimeerden heeft vrijgesproken, op grond, dat hun schuld niet zou zijn bewezen, en het Openbaar Ministerie van die uitspraak den 18 Sept. daaraanvolgende is gekomen in hooger beroep; O., dat zoowel vroeger in eersten aanleg, als thans in hooger beroep, de waarheid der feiten, in het relaas van den jacht-opzichter en in de dagvaarding omschreven, volledig is erkend door de verklaringen van de geïntimeerden, toegelicht door de beëedigde verklaring van den ter ontlasting gehoorde getuige; maar al deze personen hebben beweerd, dat de geïntimeerden niet onderworpen aan de voorschriften van art. 2 der jachtwet, omdat zij in dienst van de duinen en onder de bevelen stonden van den opzichter van het waterschap Rijnland, J. Parlevliet, die door de Dijkgraaf en toegehoorigheiden van dat waterschap-bestuur, bij ordonnantie van den 7 Mei 1860, was gelast om, bijgestaan door vier werklieden, de konijnen uit te graven of te delven in de duinen onder Wassenaar; O., dat art. 28 der jachtwet, in al. 2, wel de bevoegdheid geeft aan waterschap-bestuurs om zoodanige verordeningen vast te stellen, als zij, ten aanzien van het uitgraven of delven van konijnen, in het belang van de waterkeeringen, noodig oordeelen, maar dat deze in casu aan den opzichter van Rijnland wettig verleende bevoegdheid de verpligting noch voor dien ambtenaar zeven, noch voor de door hem gebezigde werklieden, opheft, om te voldoen aan de algemene en voor iedereen geldende verpligting, in art. 2 der jachtwet te neer gesteld, dat men, op een anderen grond wild doodende, d.i. jagende, door de eigenaar of rechthebbende moet vergezeld worden, of een schriftelijk bewijs van toestemming moet kunnen vertonen, op de eerste vordering van de met het toezicht op de jacht en visserij belaste ambtenaren; dat in casu in het bijzonder geval van al. 2 van art. 28 der jachtwet, van de geïntimeerden niet kon gevorderd worden de tegenwoordigheid of het schriftelijk bewijs van toestemming van de eigenaar van de grond, maar wel de tegenwoordigheid van de ambtenaar van het waterschaps-bestuur, dat, krachtens art. 28, al. 2, der jachtwet, aan die ambtenaar last had gegeven tot het uitgraven of delven van konijnen, of het schriftelijk bewijs, dat de geïntimeerden in dienst van die ambtenaar waren, ten einde op die wijze aan de opziener der jacht en visserij de overtuiging te geven, dat de geïntimeerden verkeerden in licentie; dat de geïntimeerden, aan die verplichting van art. 2 der jachtwet niet voldaan hebbende, terecht door de opziener der jacht en visserij zijn gecaleerd en bekeurd, en moeten veroordeeld worden in de geldboete, vastgesteld bij art. 40; echter, dat de geïntimeerden te goed trouw meenden de van hun meester ontvangen last te moeten uitvoeren, ook zonder schriftelijk bewijs van die last te kunnen vertonen, en dit aanleiding geeft tot toepassing van art. 53; dat de vordering van het Openbaar Ministerie, ten aanzien der gevorderde straf, alzoo kan worden toegewezen, maar de verbeurdverklaring der konijnen, of de waarde daarvan, niet kan worden uitgesproken, omdat uit het relaas van de opziener der jacht en visserij niet blijkt, dat er konijnen zijn in beslag genomen, noch zelfs dat de geïntimeerden die zouden hebben vervoerd; Gezien art. 2, 28, 40, 43 en 53 der wet van 13 Juni 1857 (StbL no. 87), en art. 463 C. P.; Regt doende in hoger beroep, Doet te niet het appel en het vonnis van de kantonrechter te s-Gravenhage, den 6 Sept. 1860 tegen de geïntimeerden gewezen; Verklaart de geïntimeerden C. Oosterveer, A. Parlevliet en A. ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE GORINCHEM. Bureau van justitie. Zitting van den 4 December 1860. Voorzitter, Mr. P. L. Beqram van Jaarsveld. Is een verschenen gedaagde, ingeval een mede-gedaagde niet verschenen is, en dien ten gevolge tegen laatstgemelde is verleend verstek, met aanhouding der zaak ten opzichte van eerstgenoemde, bevoegd den eischer op te roepen, om voort te procederen ? Ja. G. d. H., weduwe P. M., opposante en eischeres, incidenteel eischeres, procureur Mr. J. van Tienhoven, tegen W.J. B., weduwe P. M., geopposeerde, gedaagde en incidenteel verweerderes, procureur W.J. de Vries van Huist, en tegen J. A., mede-geopposeerde, gedaagde en defaillant. Het is ons aangenaam, dat wij door de mededeeling van dit voor de praktijk niet onbelangrijk vonnis in de gelegenheid gesteld zijn te voldoen aan het verlangen van H.V., uitgedrukt in Weekbl. n°. 2252. De Regtbank enz., Wat de daadzaken betreft: Overwegende, dat de opposante en eischeresse op den 4 Aug. jl., bij geregistreerd exploist van den deurwaarder J. Kamper, aan de geopposeerde en gedaagde, en aan de na te melden J. Muylwijk heeft verklaard, dat zij opposante en eischeresse, als mede-eigenaresse, in verzet komt tegen den verkoop van zekere roerende goederen, reeds op den 19 April 1859, bij geregistreerd proces-verbaal van de deurwaarder J. M. Röhrman in pandbeslag genomen ten huize en ten laste van haar opposante en eischeresse, zoon J. Muylwijk, bouwman te Leerdam, alles met dagvaarding van de geopposeerde en gedaagde en van den voornoemden J. Muylwijk voor deze Arrond.Regtbank, ten einde het verzet te zien van waarde verklaren en het beslag opgeheven; 0., dat ten dienende dage wel de geopposeerde gedaagde is in regten verschenen, doch niet de voornoemde J. Muylwijk, tegen wien op den 4 Sept. jl. door deze Arrond.-Regtbank is verleend verstek, met bepaling, dat dit aan den defaillant zal worden beteekend, met dagvaarding tegen den dag, waarop de opposante en eischeresse de zaak op nieuw ter rolle zal willen doen oproepen, terwijl inmiddels de zaak opzijtenaam van de geopposeerde en gedaagde is aangehouden; 0., dat de geopposeerde gedaagde op den 10 der laatstvermelde maand, bij geregistreerde acte van den deurwaarder D. de Looy, der opposante en eischeresse procureur heeft doen sommeren om op den 2 Oct. jl. ter rolle te verschijnen, ten einde het geding voort te zetten: 0., dat te dien dage door de opposante en eischeresse, bewerende, dat het voormeld vonnis van den 4 Sept. jl., en de wetsbepaling, waarop het is gevestigd, aan de geopposeerde gedaagde het recht benemen om de opposante en eischeresse tot het voortzetten van het geding te noodzaken, tegen de geopposeerde gedaagde handeling heeft geprotesteerd, en geconcludeerd, dat de geopposeerde gedaagde bevoegdheid daartoe haar zal worden ontzegd; 0., dat de geopposeerde gedaagde, ter rolle van den 9 Oct. jl., op grond, dat bij ieder verweerder het recht berust tot voortzetting van het geding, en dat haar dit recht in den tegenwoordigen stand van de zaak door geen wetsbepalingen wordt benomen, — heeft geconcludeerd tot ontzegging der laatstgemelde conclusie der wederpartij! voorts dat de Arrond.-Regtbank, op de hoofdzaak recht doende, de opposante en eischeresse zal verklaren kwade opposant met de wettige gevolgen daarvan; en subsidiair, dat de opposante en eischeresse zullen. worden gelast voort te procederen, waar tegen door de opposante eischeressen, ter rolle van den 16 Oct. jl., is volhard bij hare vorige, conclusie; 0. eindelijk, dat tot dusver in het geding niets is kennelijk geworden van de door de opposante en eischeressen aan den mede-gebrachte J. Muylwijk te doen betekening van het verstek, met nadere oproeping voor deze Arrond.-Regtbank; Ten aanzien van het recht: 0., dat, zo een eiser vrijstaat zijn zaak voort te zetten te vervolgen, gelijk naar algemene rechtsbeginselen en de bepalingen der wet op het verweren en volgen van de zaak onmiskenbaar is, daaruit noodwendig moet volgen, dat aan een verweerder hetzelfde recht toekomt, daar toch aan een eiser niet kan worden toegelaten, wat aan een verweerder ontzegd wordt, terwijl integendeel beiden gelijke aanspraak hebben om, door het verwerven eener rechterlijke beslissing, buiten het geding te geraken; 0., dat dit algemene rechtsbegrip een nog meer klemmende toepassing verdient in zaken van verzet door eenen beweerden eigenaar der goedereu tegen een daarop gelegd pandbeslag, gelijk in tegenwoordig geding, nadat alsdan de uitoefening der beweerde rechten van den beslaglegger wordt verhinderd, waardoor voor deze een dringend belang geboren wordt om de afdoening van het geding te bespoedigen, zonder zich daarin te laten belemmeren door een mogelijke samenspanning der beide andere partijen, in het tegenwoordig geding moeder en zoon, een gemeenschappelijk belang bij het weerloos uitschakelen der rechten van de beslaglegster hebbende; 0., dat door de opposante en eischeressen wordt beweerd, dat, bij uitzondering van deze algemene rechtsregelen, de geopposeerde gedaagde staat verstoken is van het vermogen om tegen haar opposante en eischeressen enige rechten uit te oefenen, vermits daartoe het nader in rechten roepen van den defaillant J. Muylwijk vereist wordt, en dit bij het aangehaalde vonnis van den 4 Sept. jl., overeenkomstig de wet, aan de onbelemmerde willekeur van haar opposante en eischeressen is overgelaten; 0. echter, dat deze bewering allen grond mist, vermits daaromtrent in dat vonnis niets voorkomt, terwijl het integendeel inhoudt de stellige en zonder termijn van uitstel uitgevaardigde bepaling dat de opposante en eischeressen gehouden is het verstek met nadere oproeping aan den defaillant J. (Gepleid voor de opposante en eiseres Mr. K. E. de Mow en voor de geopposeerde en gedaagde Mr. H. J. Dijkesteen, advocaten te Gorinchem.) ARRONDISSEMENTS-RECHTBANK TE MAASTRICHT. Zitting van den 3 Januari 1861. Voorzitter, Mr. A. Gordon. Is de curator in een faillissement bevoegd de actie paulianische tegen een schuldeiser in te stellen, ook zonder den failliette het geding te roepen? — Ja. Kan de handeling van hem, die zich, ter gedeeltelijke betaling van een wettig erkend en opeisbaar schuldvordering, een pretentie overdragen door zijn schuldenaar, op een ogenblik dat nog niet failliet verklaard is en de vrije beschikking heeft over zijn goederen, en een ander gedeelte daarvan compenseert, hetgeen hij zelf uit kracht van overeenkomst verschuldigd is, worden te kwader trouw of te beroekigheden voor derden geschied te zijn, al mocht hij overigens den benadeelde toestand van zijn schuldenaar gekend hebben, of van de tegen zijn schuldenaar door derden ingestelde vorderingen onderricht zijn, of de schuldenaar zelf te kwader trouw gehandeld hebben? — Neen. (Zie Léon, Wetboek van Koophandel, en Faillietenrecht, * art. 777 W. K.) De Rechtbank enz., Gehoord de conclusies van partijen, bij slotsom lindende: die van den eischer van den 13 Sept. 1860; dat het der Rechtbank behaagt te vernietigen; 1°. de overdrag van de vordering van 485 door den failliet ten behoeve van de gedaagden te doen bij de bovenvermelde onderhandse actie van den 7 1860- en 2°. de overdrag van een partij leder ter waarde van 900, gedaan in het begin derzelfde maand Februarij 1860; die ten gevolge de gedaagden te veroordeelen: 1°. om aan den eischer in zijn hoedanigheid terug te geven de bovengenoemde som van 1825 of zoodanige mindere als zij bewijzen zullen ten gevolg van de overdrag te hebben opgetrokken; en 2°. om binnen een redelijke bepaalde termijn in den boedel des failliet terug te brengen de ontvangen partij leder ter waarde van 900, en, bij gebreken zulks te doen, om aan den eischer in zijn hoedanigheid, betalen de voormelde som van 900; en voorts de gedaagden te veroordeelen tot voldoening der wettelijke handels-interesses van de te betalen sommen sedert den dag der dagvaarding en hen verwijzen in de kosten van het geding; die van de gedaagde firma van den 27 Sept. 1860: dat het vermoegen van de eischer te verklaren in zijn eisch en conclusies, en hem te veroordeelen in de kosten van het rechtsgeding; die van den eischer van den 18 Oct. 1860: dat het der Rechtbank behaagt, onder verwerping van het voorgesteld middel van niet-ontvankelijkheid, des eischers vordering toe te wijzen cum expensibus. Redende de eischers aan afschrift der stukken, waarop in bovenstaande conclusie wordt beroep gedaan; die van de gedaagde firma van den 8 Nov. 1860: dat het der Rechtbank moge behagen, zijn laatstelijk ter rolle genomen conclusie toe te wijzen, cum expensibus; en voordat het Openbaar Minister bij monde van den officier van justitie, 't Aldus: dat de Rechtbank behaagt om, met verwerping der voorgestelde exceptie, aan den eischer zijn vordering te ontzeggen, en te veroordeelen van denzelven om in de kosten van het rechtsgeding; Overwegend, wat de daadzaken en gevoerde procedure betreft, dat de eischer, in hoedanigheid van bij vonnis dezer Rechtbank van 14 Febr. IS60 tot curator in het op den voorgaande dag angevangen faillissement van J. P. W. F. zadelmaker, behaard en winkelier, te Maastricht benoemd, na daartoe door den voor-commissaris in dat faillissement te zijn gemagtigd geworden, diens beschikking van den 13 Aug. 1860, de gedaagde firma, exploit van den deurwaarder Acampo van den 29 Aug. 1860, voor deze Regtbank heeft doen oproepen ten fine zijner eerste in het hoofd dezes vermelde conclusie, en tot staving daarvan heeft ingevoerd: dat, bij onderhandsche acte van 7 Febr. 1860, gerefereerd den volgenden dag, de thans gefailleerde J. P. W. F. aan de gedaagden heeft overgedragen een som van f 4825, hem komende wegens het contract van aanneming, den 21 Junij 1859, tussen de inspecteur der draagbare wapenen te Delft en de gedaagden aangegaan voor de levering van een partij bajonet- en sabelscheden, zulks volgens die acte voor gelijke som, die F. aan de gedaagden schuldig was, ook voor de levering van aan die aanneming gebezigd leder, als voor andere leveringen van leder; dat, omstreeks denzelfde tijd, wel in het begin der maand Februarij 1860, door F. nog aan de gedaagden is overgedragen een partij leder ter waarde van f900, almede, tot afkwijting van pretense schuld wegens levering van leder; dat deze overdragten, welke geschied zijn slechts korte dagen voor de eigen aangifte van F. tot failliet-verklaring en op een oogenklik dat een ander schuldeischer, de gebroeders Cloots te Brussel, eeds twee vervolgingen tot betaling van het verschuldigde tegen F. aan ingespannen, in een van welke ook reeds op den 2 Febr. door een Regtbank te Maastricht een vonnis van veroordeeling was uitgesproken, en waarbij buitendien voor een grotere waarde is overgedragen dan de gedaagden van F. te vorderen hadden, — blijkbaar zijn gedaan ter bedriegelijke verkorting van de rechten der schuldeisers en mitsdien moeten vernietigd worden; dat door de gedaagde firma bij haar conclusie van den 2 7 Sept. en 8 Nov. 1860 bedenking is geopperd tegen de bevoegdheid van en curator om de onderwerpelijke vordering in te stellen, gegrond op de omstandigheid, dat uit de wet (art. 77 7 W. K.) zou blijken, dat het de schuldeisers zouden zijn, die de vordering hadden moeten in te stellen; dat door die firma bij diezelfde conclusie is gevoerd, dat de vordering mede had moeten zijn gericht geworden tegen de gefailleerde zelve, en zulks op grond, dat deze in een actie, waarin de kwade trouw van wederzijden moet worden bevestigd, nog een ander dan geldelijk belang te verdedigen heeft; dat bij diezelfde conclusie door de gedaagde firma is erkend de door de eiser vooruitgestelde overdracht, zowel van de som van f 4825, als het contract van aanneming van den 21 Juni 1859 verschuldigd, als de overdracht van een partij leder ter waarde van f 900, doch die erkenning heeft gevoegd de navolgende beweringen: dat, ten gevolg het op 7 Febr. 1860 aan haar overdragen van de som van €825, het zich reeds liet aanzien, dat die som niet ten volle uitbetaald, maar daarop gekort zouden worden meerdere boeten wegens gedeelte niet-levering of te late levering, waartoe de gefailleerde bij die overeenkomst zich ook nog jegens haar verbonden had; dat dan ook het geheel ongeacht door haar is ontvangen; dat de eischer daarvan, blijkens het staat zijner dagvaarding, niet onbekend schijnt te zijn; dat de partij, voor haar overgenomen, heeft bestaan in afval van een door haar geleverde veelvuldigheid leder, dat, slechts ten halve gelooid, alleen geschikt was tot het maken van bajonet- en sabelscheden; dat de verneming van die afval van leder heeft plaats gehad ingevolgens een vereenkomst; dat uit de overeenkomst wel van een grotere waarde, doch niet dat de gedaagde firma inderdaad is bevoordeeld boven wat haar volgens de eigen boeken van de gefailleerde toekwam; dat met de door haar opgetrokken sommen op verre na niet voldaan en ten stelligste ontkent een hoger bedrag te hebben genoten, dan zij vorderen heeft; dat, al waren de omstandigheden, door de eischer aangevoerd, volledig bewezen, daaruit niet zou voortvloeien, dat er ook van de zijde der gedaagden als van die des gefailleerden, met bedrieglijkheid zou zijn gehandeld; dat de gedaagden, al waren zij tijdens de hele afhandeling volkomen bewust geweest van de vervolgingen, eerder door anderen tegen de gefailleerde waren ingesteld, in ieder geval slechts als een waakzaam schuldeischer voor haar belangen behandeld heeft; en dat de handeling van hem, die zich, ter gedeeltelijke afbetaling van een wel erkende en op eisenbare schuldvordering, een afstelde had overdragen door zijn schuldenaar, op een ogenblik, nadat hij verklaard is en de vrije beschikking heeft over goederen, of een ander gedeelte daarvan compenseert met iets hij zelf uit kracht van overeenkomst verschuldigd is, niet mag aan geacht worden ter kwade trouw of ter bedrieglijke verkorting van de rechten van derden geschied te zijn, al mogt hij overigens den verdere toestand van zijn schuldenaar gekend en van andere middelen van verhaal weinig hoop verwacht hebben. De eiser hier tegen is aangevoerd: dat de curator in functie de bevoegdheid tot het instellen van een vordering, als de onderwerpelijke ontleent uit art. 813 W. K. bepalingen van datzelfde artikel de tegenwoordigheid of aanwezigheid van den gefailleerde zei ven wordt uitgesloten; dat de gedaagden aangevoerde daadwerkelijk in hun samenhang en -D^et a^®en aantoonen, dat, tijdens de overdragende, zoowel bij de gefailleerde als bij de gedaagde firma, de wetenschap bestond van de insolventie van eerstgenoemde, maar ook dat door die overdragende ten bate van de eisers werden benadeeld, en de gedaagde zelfs boven het haar gelegen bevoordeeld; en dat overigens het consilium fraudandi ten gevolg van bedoelde handelingen zelf blijkbaar is, daar een overdracht van een schuldvordering als een retrocessie van een verkocht recht elk ongewoon middel van betaling zijn, die slechts kunnen worden geaccepteerd, wanneer men weet, dat van de gewone middelen van betaling gebruik is gemaakt; en dat door den eiser in het geding gebracht navolgende bescheiden: 1. de onderhandsche acte van den 7 Febr. 1860, waarbij de gedaagde F. aan de gedaagde firma de som van 4825, in 1859 te betalen wegens het contract van aanneming van den 21 Juni 1860, overdraagt; 2. van een den 11 Febr. 1860 door den deurwaarder ter ore van de gedaagde firma gekomen exploit, waarbij aan den heer minister een voorstel werd gedaan van het onderhandsche contract van 7 Febr. 1860 af te schrijven van het op den 21 Junij 1859 tussen F. en de gedaagde firma gesloten contract aanleunend voor de levering van bajonet- en sabelscheden, waaruit blijkt, dat hij zich had verbonden vóór den 31 Dec. 1859 12,500 bajonet-scheden en 1000 scheden tot sabels te leveren, en dat, ingeval van gebrek van leveringen, bij het verschijnen van den bepaalden leverings-termijn, een boete zou verbeurd worden van een ten honderd van het achterblijven, naar de waarde, waarop de aanneming aanvaard was, over elke week, dat de levering later zou worden volbracht, dan bepaald was; 3. de grosse van een door deze Rechtbank op den 2 Febr. 1860 in zaken tusschen de firma Cloots te Molenbeek St. Jean bij Brussel en den gefailleerde F. gewezen vonnis, waarbij laatstgemelde is veroordeeld om aan die firma te betalen f 2035.21 met de wettelijke interesten en in de kosten, daarbij vereffend op f 119.48; 4. een op 21 Nov. 1859 ten verzoeke van gezegde firma Cloots aan de gefailleerde F. deur den deurwaarder Schreuder te Maastricht betekend exploot, waarbij gezegde gefailleerde voor de Regtbank wordt gedagvaard ter zake van / 237.331/* met de interessen ad 6 pet. sedert de dagvaarding; een staat van inschrijvingen ten kantore van bewaring der hypotheken en van het kadaster te Maastricht, sedert de invoering van het tegenwoordige Burgerlijk Wetboek (1 Jan. 1848) tot en met den 23 Febr. 1860 genomen of overgebracht, en op laatstgemelde dag nog bestaande op het perceel, gelegen te Maastricht en kadastraal bekend sectie A, n°. 2352, houdende, dat op dat perceel een hypothecaire inschrijving bestaat voor een schuldvordering, in hoofdsom, interessen en kosten te een bedrag gezamenlijk van / 1200, en een andere dergelijke inschrijving ten gezamenlijken bedrag van / 7000, beiden ten laste van den gefailleerde F.; en de balans, door den eischer in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van meergemelde F. op den 9 Mei 1860 opgemaakt, behoorlijk geregistreerd, volgens welke het passief bedraagt / 28.694.371/* en het actief / 12.431.871/*, zoodat er een deficit bestaat van / 16,262,50; de waarde der onroerende goederen, bestaande uit het hiervoormelde te Maastricht gelegen en kadastraal sectie A n°. 2352 bekend perceel, is ƒ7000, die der roerende goederen / 4595, die der inschulden ƒ836.861/*, in welke balans de gedaagde firma onder het passief voor een som van ƒ4.855.77 vermeld wordt; O., wat het recht betreft, en in de eerste plaats met opzicht tot de middelen van niet-ontvankelijkheid, tegen de vordering ingebracht, dat de bevoegdheid van den eischer om, in zijn voormelde hoedanigheid van curator in het faillissement van J. P. W. F., de onderwerpelijke vordering in te stellen, voortvloeit uit de bepaling van art. 813 W. K., dewijl bij de onderwerpelijke rechtvordering de belangen van den faillieten boedel betrokken zijn en dan, wanneer dit het geval is, de curator bij gezegd artikel als de persoon, door of tegen wie moet gehandeld worden, wordt aangewezen; dat het voor de rechten en belangen, die de gedaagde firma in dit geding te handhaven heeft, namelijk haar eigen en niet die van den failliete, onverschillig is, of de failliete zelf al of niet in het geding is geroepen, dewijl zijn tegenwoordigheid daarin haar belangen niet zou kunnen baten, even weinig als zijn afwezigheid kan schaden; dat overigens, voorzoverre haar beweren ten doel heeft de verdediging der rechten en belangen van den failliete te zorgen, daarop geen acht kan geslagen worden, dewijl haar de handhaving daarvan niet opgelegd en daarenboven, voorzoverre die belangen andere zijn dan geldelijke, derzelver handhaving niet bij de burgerlijke rechter moet worden gezocht; O., wat de vordering tot nietigverklaring betreft, dat, opdat deze kan uitgesproken worden, noodig zou zijn, dat, bij het ongetwijfeld nadeel, dat de massa des faillieten boedels en alzoo de gezamenlijke schuldeisers van den failliete door de overdracht der meervermelde som van f 4,825 lijden, bewezen ware, dat, tijdens de overdracht, zoowel van de zijde van de gedaagde firma als van die van den failliete, opzet tot bedriegelijkheid had bestaan; dat, zoo er al geen twijfel kan bestaan ten opzichte van het tijdens die overdracht bestaan van bedriegelijkheid van zijde van den failliete, dit het geval niet is ten opzichte van de gedaagde firma; dat toch door den eiser niet is weersproken het beweren des ged., dat zij tijdens die overdracht schuldeisers was van den failliete voor een grotere som dan f 4,825 en dat zij die aan haar overgedragen som niet ten volle heeft ontvangen, terwijl daarenboven deze hare beweringen worden bevestigd door de balans, waarin zij als schuldeiser voorkomt voor f 4,855.77, en door de omstandigheid, dat de eiser vordert teruggave niet enkel en alleen van een som van f 4,825, maar de teruggave daarvan of van zodanige mindere als de ged. zou bewijzen ten gevolge van de overdracht ontvangen te hebben; dat ook door den eiser niet is betwist, zelfs niet is betwijfeld, dat, tijdens de overdracht van de partij leder ter waarde van f 900, de ged. (Gepleit door Mr. L. Nijpels voor de eiser, en Mr. W. Sassen Jr. voor de gedaagde firma.) MENGELWERK. Kan in strafzaken als getuige gehoord worden de man van de beklaagde, wanneer hun huwelijk in het buitenland is voltrokken en niet blijkt, dat de huwelijks-afkondigingen hier te lande zonder stuiting hebben plaats gehad? In de Opmerkingen en Mededeelingen betreffende het Nederlands recht, verzameld door Mrs. Oudeman en Diephuis, 13de dl., 2de reeks, 3de deel, p. 292 sqq., wordt bovenstaande vraag toestemmend beantwoord. Het onderwerp komt ons belangrijk genoeg voor, om te onderzoeken, of en in hoeverre de aangevoerde gronden kunnen geacht worden de oplossing te rechtvaardigen. Al dadelijk moeten wij doen opmerken, dat de geachte schrijver dit onderwerp van strafrechtelijk aard geenszins op strafrechtelijk terrein heeft behandeld, alzoo hij zich bepaalt bij een onderzoek, in hoeverre een huwelijk, buiten 's lands voltrokken, van waarde moet geacht worden, indien niet blijkt, dat de huwelijks-afkondigingen hier te lande zonder stuiting hebben plaats gehad. Wij betwijfelen het, of met dusdanige oplossing het doel des schrijvers werd bereikt, namelijk, om te betoogen, dat de wraking van de positieve echtgenoot in jure criminali behoort te worden afgewezen, daar, o.i., nog altijd onbeantwoord bleef, of de positieve echtgenoot, al moge ook, naar beginselen van burgerlijk recht, het huwelijk als bedoeld nietig zijn, al dan niet als getuige in een Strafzaak voor of tegen de positieve echtgenoot kan worden gehoord. Wij zullen trachten, dit in deze regelen te onderzoeken, in het midden latende, of de niet-observantie van art. 1.39 B. W. de nietigheid van het huwelijk zou te weeg brengen, doch alleen, op zuiver strafrechtelijk gebied ons bewegende, nagaan, of art. 188, no. 3, Strafvogel, aan echtgenoten gewagende, daarmede bedoelde, slechts hem of haar te wraken, die, volgens het B. W., in strikten zin, als echtgenoten worden beschouwd. Wij zullen voorzeker niet in breedvoerige ontwikkeling behoeven te treden omtrent de redenen, die de wetgeving geleid hebben, om bloedverwanten en echtgenooten der beschuldigden als getuigen te weren; de ratio legis is gegrond op de praesumptie affectio parentum et conjugum, omdat men het onmenschelijk en onvoorzichtig tevens achtte, bloedverwanten of echtgenooten als getuigen, hetzij aan charge, hetzij aan verdediging, tegen of voor elkaar te doen optreden. Zou nu deze reden niet, of in mindere mate, bestaan bij echtgenooten, die, ofschoon wettig gehuwd, verzuimd hebben een formaliteit te vervullen, waardoor het huwelijk, in dessen burgerlijke gevolgen, in dit land niet van waarde zou geacht worden? Wij gelooven niet, dat art. 188, no. 3, Strafvoord. in gezonden zin zoo kan worden geïnterpreteerd. De affectie tusschen echtgenooten, welker huwelijk buitenlands werd voltrokken, kan toch met evenveel grond worden verondersteld als tusschen hen, die hier te lande huwden; de ratio legis is voor beide gevallen dezelfde. Behartiging verdient hetgeen Mittermaier in de volgende regels leert: «Nur dann soll ein Zeuge beeidigt worden, wenn das Gericht Überzeugung heeft, dass die Person, welche als Zeuge aussagt, auch eine solche sey, welcher man noch ihrem ganzen Betragen und nach ihren Verhältnissen Glaubwürdigkeit zuschreiben und Achtung des Eides zutrauen kann.» Hierbij komt nog, dat, volgens art. 188, n°. 3, cit. zeven na echtscheiding, de gewezen echtgenoot des beschuldigde als getuige kan worden gewraakt; en toch bestaan er in dat geval eigenlijk geen echtgenooten meer, alzoo door echtscheiding het huwelijk wordt ontbonden (art. 254, al. 4, B. W.). Hieruit mag, onzes erachtens, worden afgeleid, dat de wetgever de bedoelde wraking zoo ruim mogelijk heeft willen stellen. Doch er is nog meer. Volgens art. 340 C. P. is schuldig aan bigamie, als wie, in de band des levendes, een tweede huwelijk aangaat vóór de ontbinding van het vorige. Nu zou, volgens de redeneringen van Mr. Thiemk, degenen, die buiten Nederland was gehuwd, doch verzuimd had overeenkomstig art. 139 B. W. te handelen, een tweede huwelijk aan te gaan, niet wegens bigamie kunnen worden gestraft, als zoo het eerste huwelijk als niet bestaande zou moeten beschouwd worden. Ondertussen heeft de Hooge Raad, bij arrest van 27 Mei 1846, reeds beslist, dat een als wettig voltrokken huwelijk niet als niet bestaande kan worden beschouwd, omdat, op grond van verzuim van formaliteiten, de nietigverklaring van hetzelfde zou kunnen worden gevorderd (zie Schooneveld ad art. 340, Doe 4). Bij analogie nu redenerende, zou derhalve de leer, door Mr. T. verkondigd, geen ingang kunnen vinden. Bovendien schijnt het hier bestreden gevoelen ook onder het opzicht van reciprociteit minder aanbevelingswaardig, nadat, volgens dat gevoelen, vreemdelingen hier te landen, in zekeren zin, van beter recht zouden zijn dan Nederlanders. Genen toch behoeven, om een huwelijk, in hun land behoorlijk voltrokken, hier te landen van kracht te doen zijn, geen formaliteiten alhier te vervullen en worden dus als echtgenoten beschouwd; en zou derhalve een vreemdeling, die hier te landen te recht staat, met grond zijne echtgenoot als getuige in zijn zaak kunnen wraken, hetwelk de Nederlander, in het bedoelde geval, niet zou kunnen doen. Afgescheiden van de vraag, of een huwelijk, als bedoeld, in deszelfs burgerlijke gevolgen, al dan niet als wettig moet worden beschouwd, vermenen wij alzoo als slotsom onzer beschouwingen te mogen vaststellen, dat echtgenoten, als zoodanig in een vreemd land, met inachtneming der aldaar gebruikelijke vormen, vereenigd, op grond van art. 188, al. 3, Strafvoord., als getuigen in de strafzaak van den echtgenoot kunnen worden gewraakt. Mogten wij gedwaald hebben, elke rechtswijzing zal ons welkom zijn. Utrecht, 30 Maart 1861. H. J. van Lier. Advokaat. BEVOEGDHETI DE RIKS-VELDWACHTERS TOT DAGVAARDING VAN GETUIGEN. (Ingezonden.) In nr. 2243 van het Weekblad werd opgenomen een arrest van den Hoogen Raad van 8 Maart 1859, waarbij, overeenkomstig met het vonnis der Regtingbank te Zierikzee van 21 Januari vorige jaar (Weekbl. nr. 2039), is beslist, dat de veldwachters tot het betekenen der acten van dagvaarding in zaken van politie-overtreding bevoegd moeten worden geacht, welke beslissing alleen gegrond is op het verband, dat er zoude bestaan tusschen art. 253 en 224 (het Weekblad zegt aanvullend 244) Strafvord. en op de als boven allen twijfel vaststaande overweging, dat het aanhangig maken van de correctionele zaken plaats moet bij wijze van dagvaarding, beteekend door eenen deurwaarder of dienaar van de openbare macht. De juistheid of niet-juistheid dier beslissing, waaromtrent verschil bestaat, voor een oogenblik ter zijde latende, is het ons voorgekomen, dat ten onregte in een noot, onder gemeld arrest geplaatst, die uitspraak van het hoogste rechtelijke collegie wordt in strijd geacht met vroegere arresten van den Hoogen Raad van 5 Oct. 1858 (moet zijn 1859), Weekbl, nr. 2003, en 28 Dec. daaropvolgende, Weekbl. nr. 2026, alsof de vraag, of de rijks-veldwachters en andere dienaren van de openbare macht bevoegd zouden zijn tot het doen van dagvaardingen aan getuigen ter openbare correctionele rechtzitting, bij die arresten ontkennend was beslist. Wel oppert de steller dier noot een gelijk gevoelen als Mr. Leon, Wetboek van Strafvord, art. 177, n°. 2, en als de procuur-generaal van den Hoogen Raad in zijn circulaire, opgenomen in Weekblad no. 2026; maar een nauwkeurige inzage van beide arresten, in 1858 gewezen, leidt tot de overtuiging, dat, volgens het stelsel van den Hoogen Raad: 1°. bij het Wetboek van Strafvord, het doen van gerechtelijke exploiten, aankondigingen, betekeningen enz. is opgedragen in de regel aan deurwaarders, en dat alleen bij uitzondering anderen daartoe bevoegd worden verklaard, zoo als dit o.a. geschiedt in de art. 60, 95, 105, 222, 224 en 246 Strafvord., en 2°. daar, zolang die uitzondering niet met naam wordt toegelaten, de algemene regel van bevoegdheid steeds moet worden in acht genomen. 