None
Zaak C‑84/12


Rahmanian Koushkaki


tegen


Bundesrepublik Deutschland

(verzoek van het Verwaltungsgericht Berlin om een prejudiciële beslissing)
„Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Verordening (EG) nr. 810/2009 — Artikelen 21, lid 1, 32, lid 1, en 35, lid 6 — Procedures en voorwaarden voor de afgifte van eenvormige visa — Verplichting om visum af te geven — Beoordeling van risico van illegale immigratie — Voornemen van aanvrager om grondgebied van lidstaten te verlaten vóór geldigheid van aangevraagd visum verstrijkt — Redelijke twijfel — Beoordelingsmarge van bevoegde autoriteiten”
Samenvatting – Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 december 2013


Grenscontroles, asiel en immigratie – Visumbeleid – Gemeenschappelijke visumcode – Verordening nr. 810/2009 – Procedures en voorwaarden voor afgifte van eenvormige visa – Verplichting om visum af te geven – Uitzonderingen – Weigeringsgronden die in die verordening limitatief zijn opgesomd – Draagwijdte – Beoordelingsmarge van bevoegde autoriteiten
(Verordening nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 23, lid 4, 32, lid 1, en 35, lid 6)


Grenscontroles, asiel en immigratie – Visumbeleid – Gemeenschappelijke visumcode – Verordening nr. 810/2009 – Procedures en voorwaarden voor afgifte van eenvormige visa – Verplichting om visum af te geven – Voorwaarden – Geen redelijke twijfel over voornemen van aanvrager om grondgebied van de lidstaten vóór verstrijken van geldigheid van aangevraagd visum te verlaten – Beoordeling in concreto
(Verordening nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 32, lid 1)


Grenscontroles, asiel en immigratie – Visumbeleid – Gemeenschappelijke visumcode – Verordening nr. 810/2009 – Voorwaarden voor afgifte van eenvormige visa – Nationale bepaling op grond waarvan nationale autoriteiten niet verplicht zijn om eenvormig visum af te geven wanneer die voorwaarden zijn vervuld – Toelaatbaarheid – Voorwaarde – Uitlegging van dergelijke nationale bepaling overeenkomstig genoemde verordening
(Verordening nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 23, lid 4, 32, lid 1, en 35, lid 6)




 De artikelen 23, lid 4, 32, lid 1, en 35, lid 6, van verordening nr. 810/2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode moeten in die zin worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteiten van een lidstaat, na een onderzoek van een aanvraag voor een eenvormig visum, de afgifte van een dergelijk visum aan een aanvrager alleen kunnen weigeren in de gevallen waarin aan die aanvrager een van de in die bepalingen genoemde gronden voor weigering van een visum kan worden tegengeworpen.  (cf. punten 55, 63, dictum 1)


 Artikel 32, lid 1, van verordening nr. 810/2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode, juncto artikel 21, lid 1, daarvan, moet in die zin worden uitgelegd dat de verplichting van de bevoegde autoriteiten van een lidstaat om een eenvormig visum af te geven veronderstelt dat er, in het licht van de algemene situatie in het land waarin de aanvrager woont en diens persoonlijke omstandigheden, die zijn aangetoond op basis van de door de aanvrager verstrekte informatie, geen redelijke twijfel bestaat over het voornemen van de aanvrager om het grondgebied van de lidstaten vóór het verstrijken van de geldigheid van het aangevraagde visum te verlaten.
(cf. punt 73, dictum 2)


 Verordening nr. 810/2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode moet in die zin worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale bepaling waarin is bepaald dat de bevoegde autoriteiten, wanneer de in die code gestelde voorwaarden voor afgifte zijn vervuld, de bevoegdheid hebben om aan de aanvrager een eenvormig visum af te geven, maar waarin niet is bepaald dat zij gehouden zijn dat visum af te geven, mits een dergelijke bepaling conform de artikelen 23, lid 4, 32, lid 1, en 35, lid 6, van die verordening kan worden uitgelegd.
Het staat aan de nationale rechterlijke instantie om die nationale bepaling zo veel mogelijk in die zin uit te leggen dat de bevoegde autoriteiten alleen in de gevallen waarin aan de aanvrager een van de in die artikelen genoemde gronden voor weigering van een visum kan worden tegengeworpen, mogen weigeren een eenvormig visum af te geven.
 (cf.  punten 77, 78, dictum 3)




Zaak C‑84/12


Rahmanian Koushkaki


tegen


Bundesrepublik Deutschland

(verzoek van het Verwaltungsgericht Berlin om een prejudiciële beslissing)
„Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Verordening (EG) nr. 810/2009 — Artikelen 21, lid 1, 32, lid 1, en 35, lid 6 — Procedures en voorwaarden voor de afgifte van eenvormige visa — Verplichting om visum af te geven — Beoordeling van risico van illegale immigratie — Voornemen van aanvrager om grondgebied van lidstaten te verlaten vóór geldigheid van aangevraagd visum verstrijkt — Redelijke twijfel — Beoordelingsmarge van bevoegde autoriteiten”
Samenvatting – Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 december 2013


Grenscontroles, asiel en immigratie — Visumbeleid — Gemeenschappelijke visumcode — Verordening nr. 810/2009 — Procedures en voorwaarden voor afgifte van eenvormige visa — Verplichting om visum af te geven — Uitzonderingen — Weigeringsgronden die in die verordening limitatief zijn opgesomd — Draagwijdte — Beoordelingsmarge van bevoegde autoriteiten
(Verordening nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 23, lid 4, 32, lid 1, en 35, lid 6)


Grenscontroles, asiel en immigratie — Visumbeleid — Gemeenschappelijke visumcode — Verordening nr. 810/2009 — Procedures en voorwaarden voor afgifte van eenvormige visa — Verplichting om visum af te geven — Voorwaarden — Geen redelijke twijfel over voornemen van aanvrager om grondgebied van de lidstaten vóór verstrijken van geldigheid van aangevraagd visum te verlaten — Beoordeling in concreto
(Verordening nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 32, lid 1)


Grenscontroles, asiel en immigratie — Visumbeleid — Gemeenschappelijke visumcode — Verordening nr. 810/2009 — Voorwaarden voor afgifte van eenvormige visa — Nationale bepaling op grond waarvan nationale autoriteiten niet verplicht zijn om eenvormig visum af te geven wanneer die voorwaarden zijn vervuld — Toelaatbaarheid — Voorwaarde — Uitlegging van dergelijke nationale bepaling overeenkomstig genoemde verordening
(Verordening nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad, art. 23, lid 4, 32, lid 1, en 35, lid 6)




 De artikelen 23, lid 4, 32, lid 1, en 35, lid 6, van verordening nr. 810/2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode moeten in die zin worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteiten van een lidstaat, na een onderzoek van een aanvraag voor een eenvormig visum, de afgifte van een dergelijk visum aan een aanvrager alleen kunnen weigeren in de gevallen waarin aan die aanvrager een van de in die bepalingen genoemde gronden voor weigering van een visum kan worden tegengeworpen.  (cf. punten 55, 63, dictum 1)


 Artikel 32, lid 1, van verordening nr. 810/2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode, juncto artikel 21, lid 1, daarvan, moet in die zin worden uitgelegd dat de verplichting van de bevoegde autoriteiten van een lidstaat om een eenvormig visum af te geven veronderstelt dat er, in het licht van de algemene situatie in het land waarin de aanvrager woont en diens persoonlijke omstandigheden, die zijn aangetoond op basis van de door de aanvrager verstrekte informatie, geen redelijke twijfel bestaat over het voornemen van de aanvrager om het grondgebied van de lidstaten vóór het verstrijken van de geldigheid van het aangevraagde visum te verlaten.
(cf. punt 73, dictum 2)


 Verordening nr. 810/2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode moet in die zin worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale bepaling waarin is bepaald dat de bevoegde autoriteiten, wanneer de in die code gestelde voorwaarden voor afgifte zijn vervuld, de bevoegdheid hebben om aan de aanvrager een eenvormig visum af te geven, maar waarin niet is bepaald dat zij gehouden zijn dat visum af te geven, mits een dergelijke bepaling conform de artikelen 23, lid 4, 32, lid 1, en 35, lid 6, van die verordening kan worden uitgelegd.
Het staat aan de nationale rechterlijke instantie om die nationale bepaling zo veel mogelijk in die zin uit te leggen dat de bevoegde autoriteiten alleen in de gevallen waarin aan de aanvrager een van de in die artikelen genoemde gronden voor weigering van een visum kan worden tegengeworpen, mogen weigeren een eenvormig visum af te geven.
(cf. punten 77, 78, dictum 3).
