None
In de 16e rechtsoverweging van het in de zaak Macevicius t. Parlement gewezen arrest (zaak 66/75, Jurispr. 1976, blz. 593) heeft het Hof overwogen dat „een maatregel tot reorganisatie van de diensten de statutaire rechten van een ambtenaar niet reeds aantast, wanneer zijn bevoegdheden daardoor worden gewijzigd of zelfs ingekrompen, maar eerst wanneer zijn overblijvende bevoegdheidsterrein naar aard, belang en omvang duidelijk geringer is dan hetgeen overeenkomt met zijn rang en ambt.” Daaraan getoetst, moet het besluit List ter beschikking van het DG II te stellen, mijns inziens worden geacht zijn rechten te hebben aangetast en had het met redenen moeten worden omkleed. Afgezien daarvan was het besluit bovendien onrechtmatig omdat het afbreuk deed aan Lists recht „niet slechts zijn rang en ...” de daaraan verbonden bezoldiging (te behouden), maar ook ... (te) verlangen dat de hem opgedragen werkzaamheden en de hem verleende bevoegdheden in hun geheel met zijn ambt en hiërarchieke rang in overeenstemming zijn” (men zie de arresten gewezen in de zaken 15/65, Klaer t. Hoge Autoriteit, Jurispr. 1965, blz. 1362, en 61/70, Vistosi t. Commissie, Jurispr. 1971, blz. 542, r.o. 15). Het komt mij daarom onnodig voor na te gaan of de Commissie zoals zij stelt, het besluit tijdens twee eraan voorafgaande gesprekken voldoende heeft gemotiveerd.
 Ook het argument van de Commissie dat List met de overplaatsing genoegen heeft genomen er nu niet over mag klagen, gaat mijns inziens niet op. In de eerste plaats is het niet duidelijk of hij zich daarbij bewust is geweest welke taken hem op het DG II wachtten. In haar verweerschrift heeft de Commissie ook zelf verklaard dat List inlichtingen over zijn taken had kunnen verkrijgen. In de tweede plaats moet al hetgeen zweemt naar beweerde instemming met een voorstel van een hoger geplaatste ambtenaar dat aan rechten die betrokkene aan het Statuut ontleent tekort doet, kritisch worden bezien, en termen hierbij verder stil te staan, acht ik niet aanwezig. En indien List zich al formeel over zijn overplaatsing had willen beklagen, dan had hij dat slechts achteraf kunnen doen; uit het feit dat hij zich zes dagen na de overplaatsing heeft beklaagd, mag redelijkerwijs worden afgeleid dat hij er niet mee had ingestemd.
Ten verhöre heeft Lists raadsman, als ik het goed begrijp, betoogd dat verzoeker geacht moet worden te hebben gevorderd dat zijn „tewerkstelling op DG II, gezien de werkomstandigheden”, zal worden „nietigverklaard”. Ik geloof niet dat dit een wezenlijke wijziging inhoudt: verzoeker heeft niet gewraakt dat hij naar DG II is gestuurd, maar dat hij daar niet te doen kreeg wat hij zich had voorgesteld.
 Gesteld werd dat List bij nietigverklaring van de tewerkstelling geen werkelijk belang zou hebben gehad. Ik geloof niet dat dit waar is. Hij heeft er belang bij ervoor te zorgen dat zijn taakstelling met zijn rang en post in overeenstemming is. Mocht het Hof oordelen dat men, nu hem alleen dit werk is — en kan worden — opgedragen, zijn rechten heeft geschonden, dan dient zijn overplaatsing mijns inziens te worden nietigverklaard. Dit is het enige werkelijke middel dat het Hof ten dienste staat en het behoon mijns inziens in casu te worden aangewend. De Commissie moet er dan voor zorgen dat het hem opgedragen werk, aan de jurisprudentie getoetst en gezien de werksituatie, in overeenstemming is met zijn reviseursfunctie, met dien verstande dat daartoe ook enig vertaalwerk behoort.
Dat List door zijn overplaatsing enig materieel verlies heeft geleden, is niet komen vast te staan, zodat nietigverklaring alleen mijns inziens voldoende soelaas verschaft. Mocht het Hof menen tot nietigverklaring met schadevergoeding te moeten overgaan, dan zou mijns inziens met een symbolisch bedrag kunnen worden volstaan.
 Wat het derde punt betreft: alle bedoelde posten behoorden volgens de Commissie tot Lists loopbaan, zodat er geen bevordering aan vast zat en het geen schending van artikel 45 van het Statuut inhield dat zijn beoordelingsrapport voor het tijdvak 1977-1979 nog niet beschikbaar was toen men zijn sollicitatie had te beoordelen. Artikel 45, lid 1, bepaalt, voor zover te dezen van belang: „Bevordering vindt plaats bij besluit van het tot aanstelling bevoegde gezag. Zij brengt voor de betrokken ambtenaar aanstelling mede in de eerstvolgende hogere rang van de categorie of groep waartoe hij behoort. Bevordering geschiedt uitsluitend bij keuze uit die ambtenaren welke reeds een minimumdiensttijd in hun rang hebben, na een onderzoek waarbij de verdiensten der ambtenaren die voor bevordering in aanmerking komen, alsmede de beoordelingsrapporten die over hen zijn uitgebracht, onderling worden vergeleken.” Geen van de posten waarnaar List solliciteerde, zou hem zulk een bevordering hebben opgeleverd, het zijn allemaal posten in de loopbaan LA 5/LA 4. Maar omdat artikel 45 voor in lagere rangen dan de rang LA 4 geplaatste ambtenaren zou gelden, zou een gelijke behandeling hebben medegebracht dat de Commissie, alvorens te beslissen, hun beoordelingsrapporten vergeleek met die van de andere sollicitanten, waaronder List. Ook al mocht artikel 45 in het geheel niet van toepassing zijn, dan nog houdt een beoordelingsrapport blijkens artikel 43 een formele beoordeling van bekwaamheid, prestaties en gedrag in de dienst van de betrokken ambtenaar in, en naar werd uitgemaakt in het arrest in zaak 24/79 (Obertbur t. Commissie, Jurispr. 1980, blz. 1743, r.o. 8) vormt het „althans wanneer de loopbaan van een ambtenaar door het hiërarchisch gezag in aanmerking wordt genomen, ... een onontbeerlijk beoordelingscriterium”. Het behoort derhalve bij de tewerkstelling in aanmerking te worden genomen, ook al wordt het in het Statuut van de Ambtenaren niet met zoveel woorden verlangd, en zijn er meer sollicitanten, dan dienen alle beoordelingsrapporten in aanmerking te worden genomen, ter verzekering van een gelijke behandeling en een werkelijke vergelijking van hun capaciteiten.
 Op het eerste gezicht zou men kunnen denken dat de verplichting de beoordelingsrapporten in aanmerking te nemen alleen geldt voor zover zulke rapporten reeds werden opgemaakt: vergelijkende onderzoeken kunnen niet op de lange baan worden geschoven omdat bepaalde rapporten nog niet (definitief) zijn opgemaakt, indien er goede redenen zijn waarom zulke rapporten er nog niet zijn op het moment dat een sollicitatie moet worden beoordeeld. Ontbreken ze evenwel en blijkt niet van deugdelijke redenen waarom ze nog niet werden opgemaakt, dan kan de eerlijkheid gebieden dat de Commissie ze, alvorens te beslissen, alsnog inwint.
In casu is niet bevredigend verklaard waarom het rapport niet was geproduceerd voordat de hoofden van de Duitse groepen van vertalers waren geselecteerd (COM/895-961/80; de anderen spelen mijns inziens te dezen geen rol, omdat het daarbij gaat om talen die niet Lists moedertaal zijn en zijn raadsman grieven die in zoverre mochten hebben bestaan, heeft laten varen). Anderzijds erkende de Commissie dat Lists sollicitatie opnieuw moest worden bezien zodra zijn beoordelingsrapport zou zijn gemaakt. Het rapport van april 1981 werd in juni 1981, naar aanleiding van zijn opmerkingen, gewijzigd en hij verzocht de zaak te verwijzen naar het Paritaire Beoordelingscomité. Voordat dat Comité vervolgens ter behandeling van Lists bezwaren was bijeengekomen, werd aan het te dezen verantwoordelijke lid der Commissie aanbevolen de voorgestelde benoemingen ongewijzigd te laten.
Van een herziening van Lists positie op grond van zijn beoordelingsrapport kan uiteraard pas sprake zijn als de definitieve versie er is, hetgeen, voor zover het Hof bekend, nog niet het geval is.
 Ik neem aan dat de Commissie, wanneer die versie er is, haar toezegging gestand zal doen en ook dat zij daarbij de nodige eerlijkheid en onbevangenheid aan de dag zal leggen. Ik meen dan ook dat de vordering van de heer List niet behoort te worden toegewezen, voorzover hij de procedure tot benoeming van de hoofden der groepen vertalers wenst te zien nietigverklaard.
Op grond van een en ander concludeer ik:





1)


dat Lists eerste vordering, waarin hij stelt dat er te zijnen aanzien verkapte strafmaatregelen zijn toegepast doordat men hem geen of geen passend werk te doen gaf, zal worden afgewezen;








2)


dat het besluit van de Commissie hem ter beschikking van DG II te stellen, zal worden nietigverklaard;








3)


dat het Hof geen uitspraak zal doen over Lists derde vordering, tot nietigverklaring van de procedure gevolgd bij de benoeming van hoofden van groepen vertalers als bedoeld in de aankondigingen van vacatures COM/895-901/80, nu de Commissie heeft toegezegd Lists sollicitatie te zullen herzien, en zich evenmin zal uitspreken over de aankondigingen van de vergelijkende onderzoeken COM/902-934/80;








4)


dat de Commissie in haar eigen kosten en in 2/3 van de kosten door List gemaakt, zal worden verwezen.
(
1
)	Vertaald uit het Engels.
