None
4.6. Wijzigingen de Code inzake opleiding, diplomering en wachtdienst voor
zeevarenden (STCW -code)
Tijdens MSC 105 werd bevestigd dat de gezamenlijke tripartiete werkgroep van de IAO en de
IMO (JTWG) moet overwegen om binnen haar nieuwe taakomschrijving (MSC 105/20, punt
16.14.1) opleidingsbepalingen op te stellen voor de aanpak van pesten en intimidati e in de
zeevaart, met inbegrip van seksueel geweld en seksuele intimidatie; daarnaast werd de
subcommissie menselijke factor, opleiding en wachtdienst (HTW) opgedragen om voorrang te
geven aan de opstelling en voltooiing van STCW -opleidingsbepalingen voor de aanpak van
pesten en intimidatie in de zeevaart, met inbegrip van seksueel geweld en seksuele
intimidatie, als onderdeel van de nieuwe output betreffende de “alomvattende herziening van
het STCW -verdrag en de STCW -code van 1978”, rekening houdend met de  werkzaamheden
die samen met de JTWG moeten worden verricht.
Tijdens HTW 9 werd ingestemd met de ontwerpwijzigingen van tabel A -VI/1-4 van de
STCW -code met het oog het voorkomen van en reageren op pesten en intimidatie, met
inbegrip van seksueel geweld en seksuele intimidatie, zoals beschreven in bijlage 7 bij HTW
9/15, met de bedoeling ze tijdens MSC 107 goed te keuren en tijdens MSC 108 aan te nemen.
De subcommissie was het er ook over eens dat de ontwerpwijzigingen door de JTWG
moesten worden bestudeerd en ter afronding worden teruggestuurd naar HTW 10, voordat ze
door de commissie werden aangenomen.
 Het standpunt van de Unie tijdens HTW 9 bestond erin de inhoud van de documenten HTW
9/7/1 (Verenigde Staten) en HTW 9/7/8 (Bahama’s e.a.) te steunen, rekeni ng houdend met
HTW 9/7/5 (Republiek Korea), en te bevestigen dat het belangrijk is dat het probleem van
intimidatie en psychologische veiligheid wordt aangepakt; daarbij werd er ook op gewezen
dat overeenkomstig MSC 105 de drie documenten met voorrang moes ten worden besproken
in de werkgroep voordat een algemene evaluatie werd overwogen.
NL 15  NL Tijdens MSC 107 werden de ontwerpwijzigingen van tabel A -VI/1-4 van de STCW -code met
het oog op het voorkomen van en reageren op pesten en intimidatie, met inbegrip van
seksueel geweld en seksuele intimidatie, goedgekeurd met het oog op aanneming tijdens MSC
108. In dat verband nam de commissie nota van de afspraak tijdens HTW 9 om de
bovengenoemde ontwerpwijzigingen ook door te verwijzen naar de tweede vergadering van
de ge zamenlijke tripartiete werkgroep van de IAO en de IMO voor de vaststelling en de
aanpak van problemen van zeevarenden en de menselijke factor (JTWG), ter overweging en
advies tijdens MSC 108, voordat ze tijdens die zitting worden aangenomen.
Het standpunt van de Unie bestond erin de ontwerpwijzigingen te steunen.
Het standpunt van de Unie moet erin bestaan die wijzigingen te steunen omdat ze een veilige
werkplek voor zeevarenden zullen verzekeren door in deel A -VI/1 “verplichte minimumeisen
inzake de bekend heid met de materie, basisopleiding en instructie op het gebied van
veiligheid voor alle zeevarenden” een nieuwe vaardigheid op te nemen betreffende het
“bijdragen tot de preventie van en de reactie op pesten en intimidatie, met inbegrip van
seksueel gewel d en seksuele intimidatie”.
 5. DESBETREFFENDE EU-WETGEVING EN EU-BEVOEGDHEID
5.1. Wijzigingen van artikel V van Protocol I bij het Internationaal Verdrag ter
voorkoming van verontreiniging door schepen (Marpol)
Bij Richtlijn 2002/59/EG1, zoals gewijzigd, is een communautair monitoring - en
informatiesysteem voor de zeescheepvaart ingesteld. Volgens artikel 17 moeten de lidstaten
alle passende maatregelen nemen opdat de kapiteins van de schepen die in hun opsporings - en
reddingsgebied/exclusieve economische zone of soortgelijk gebied varen, aan het voor dat
geografische gebied verantwoordelijke kuststation onmiddellijk melding maken van: “ d)
iedere vlek van verontreinigende stoffen, in zee drijvende containers of stukgoederen die
worden waargenomen ”. De bedoe ling is de verantwoordelijke autoriteiten (de getroffen
kuststaten) op de hoogte te brengen zodat zij tijdig maatregelen kunnen treffen. Daarom
bestaat er op EU -niveau al een verplicht systeem (SafeSeaNet) voor het melden van verloren
gegane containers. Da t systeem voor het melden van incidenten vormt sinds 2012 een vaste
praktijk.
Bovendien is in Richtlijn 2009/18/EG tot vaststelling van de grondbeginselen voor het
onderzoek van ongevallen in de zeescheepvaartsector2 bepaald dat de instanties voor
onderzoe k van ongevallen op zee van de lidstaten door de verantwoordelijke autoriteiten en/of
de betrokken partijen onverwijld in kennis worden gesteld van alle ongevallen en incidenten
binnen het toepassingsgebied van de richtlijn. Dat betreft ook het verlies van  containers op
zee.
Daarom kunnen de wijzigingen van artikel V van Protocol I bij het Internationaal Verdrag ter
voorkoming van verontreiniging door schepen (Marpol) een beslissende invloed hebben op de
voorschriften die van toepassing zijn uit hoofde van Richtlijn 2002/59/EG en Richtlijn
2009/18/EG.
1 PB L  208 van 5.8.2002, blz.  10.
2 PB L  131 van 28.5.2009, blz.  114.
 NL 16  NL 5.2. Wijzigingen van bijlage VI bij het Marpol
Richtlijn (EU) 2016/802 betreffende een vermindering van het zwavelgehalte van bepaalde
vloeibare brandstoffen3 bevat voorschriften met betrekking tot het zwavelge halte van
brandstoffen en uitvoeringsbepalingen van de herziene bijlage VI bij het Marpol.
Bovendien is in Verordening (EU) 2015/757 betreffende de monitoring, de rapportage en de
verificatie van kooldioxide -emissies door maritiem vervoer4 (MRV -verordening ) het
rechtskader vastgesteld voor een EU -systeem voor de monitoring, de rapportage en de
verificatie van broeikasgasemissies. De verordening heeft tot doel robuuste en verifieerbare
gegevens over broeikasgasemissies te verstrekken, beleidsmakers te inform eren en de
marktintroductie van energie -efficiënte technologieën en handelswijzen te stimuleren. Dat
gebeurt door marktbelemmeringen, zoals het gebrek aan informatie, aan te pakken. De
verordening is op 1 juli 2015 in werking getreden.
In Verordening (EU) 2021/1119 tot vaststelling van een kader voor de verwezenlijking van
klimaatneutraliteit (“Europese klimaatwet”)5 is een bindende klimaatdoelstelling van de Unie
vastgesteld om de netto broeikasgasemissies — de uitstoot na aftrek van verwijderingen —
tegen  2030 met ten minste 55  % te verminderen ten opzichte van 1990. De verordening bevat
ook de doelstelling om tegen 2050 klimaatneutraal te zijn en een ambitieuze doelstelling om
daarna tot negatieve uitstoot te komen.
 Op basis van de voorstellen van de Comm issie in het Fit for 55-pakket om de broeikasuitstoot
te verminderen, hebben de EU -wetgevers de volgende rechtshandelingen vastgesteld die
specifiek gericht zijn op de uitstoot van de scheepvaart:
• de herziening van Richtlijn 2003/87/EG tot vaststelling van  een regeling voor
de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Unie6 en van Besluit (EU)
2015/1814 betreffende de instelling en de werking van een
marktstabiliteitsreserve voor de EU -regeling voor de handel in
broeikasgasemissierechten7 door middel va n Richtlijn (EU) 2023/9598,
teneinde het EU -emissiehandelssysteem (ETS) vanaf 1 januari 2024 uit te
breiden tot het zeevervoer (samen met de noodzakelijke wijzigingen van de
MRV -verordening9 om de voorschriften voor monitoring en rapportage te
herzien, ook  via de herziening van de desbetreffende uitvoeringshandelingen
en gedelegeerde handelingen) ;
• Verordening (EU) 2023/1805 is gericht op het gebruik van hernieuwbare en
koolstofarme brandstoffen in de zeevaart10 (FuelEU  Zeevaart -verordening) en
schrijft voor dat het gebruik van die brandstoffen door schepen die EU -havens
aandoen, van toepassing moet zijn vanaf 1 januari 2025.
3 PB L  132 van 21.5.2016, blz.  58.
4 PB L  123 van 19.5.2015, blz.  55.
5 PB L  243 van 9.7.2021, blz.  1.
6 PB L  275 van 25.10.2003, blz.  32.
7 PB L  264 van 9.10.2015, blz.  1.
8 PB L  130 van 16.5.2023, blz.  134.
9 Verordening (EU) 2023/957 van het Europees Parlement en de Raad van 10 mei 2023 tot wijziging van
Verordening (EU) 2015/757 om maritieme vervoersactiviteiten in het EU -emissiehandelssysteem op te
nemen en te voorzien in de monitoring, rapportage en verificatie van emissies van aanvullende
broeikasgassen en emissies van aanvullende  scheepstypes (PB L  130 van 16.5.2023, blz.  105).
10 PB L  234 van 22.9.2023, blz.  48.
 NL 17  NL De naleving van de nieuwe verplichtingen die voortvloeien uit de uitbreiding van het EU -
emissiehandelssysteem (ETS) tot het zeevervoer e n de FuelEU  Zeevaart -verordening, zal
gebaseerd zijn op het systeem voor monitoring, rapportage en verificatie dat is ingesteld bij de
MRV -verordening.
Die EU -handelingen houden op hun beurt nauw verband met de IMO -maatregelen inzake
broeikasgassen, zoals het IMO -systeem voor gegevensverzameling, de energie -efficiëntie -
index van bestaande schepen (EEXI) en de koolstofintensiteitsindicator (CII), die tot doel
hebben informatie over de technische en operationele energie -efficiëntie van schepen per
schip te ve rzamelen en te publiceren.
Elke IMO -maatregel inzake broeikasgassen die de monitoring, de rapportage en de verificatie
van broeikasgasemissies door de scheepvaart verplicht stelt, kan gevolgen hebben voor de
MRV -verordening, de EU -ETS-richtlijn en de FuelE U Zeevaart -verordening.
Daarom kunnen de wijzigingen van bijlage VI bij het Marpol een beslissende invloed hebben
op de voorschriften die van toepassing zijn uit hoofde van Richtlijn (EU) 2016/802,
Verordening (EU) 2015/757, Richtlijn 2003/87/EG, Besluit ( EU) 2015/1814 en Verordening
(EU) 2023/1805.
5.3. Wijzigingen van het Verdrag voor het beheer van ballastwater
Richtlijn 2009/16/EG betreffende havenstaatcontrole11 heeft tot doel te waarborgen dat
schepen de Europese en internationale regels inzake maritieme veiligheid en milieu naleven
en stelt gemeenschappelijke criteria voor scheepsinspectie vast.
Naar aanleiding van een voorstel van de Commissie tot herziening v an de richtlijn zal het
Verdrag voor het beheer van ballastwater worden opgenomen in de lijst van verdragen (artikel
2, punt 1) waarvan de toepassing op schepen die onder buitenlandse vlag varen, moet worden
verzekerd door inspecteurs inzake havenstaatcont role tijdens hun inspecties (artikel 13).
 Volgens de rechtspraak12 van het Hof van Justitie heeft het risico van aantasting niet alleen
betrekking op de huidige stand van het recht, maar ook op de voorspelbare verwachte
ontwikkeling.
Daarom kunnen de wijzig ingen van het Verdrag voor het beheer van ballastwater een
beslissende invloed hebben op de voorschriften die van toepassing zijn uit hoofde van
Richtlijn 2009/16/EG.
5.4. Wijzigingen van de hoofdstukken II -1, II-2 en V van het Internationaal Verdrag
voor de veiligheid van mensenlevens op zee (Solas) van 1974
Bij artikel 6, lid 2, punt a), i), van Richtlijn 2009/45/EG inzake veiligheidsvoorschriften
en -normen voor passagiersschepen13 is het Solas van toepassing op passagiersschepen van
klasse A, terwijl hoo fdstuk II -2 “Bescherming tegen, opsporing van en bestrijding van brand”
van bijlage I diverse en uitgebreide voorschriften bevat voor passagiersschepen van de
klassen B, C en D die worden gebruikt voor binnenlandse reizen.
Bovendien is in de voorschriften II-1/A-1/5 (punt 1) en II -1/A-1/3-4 (punt 2) van bijlage I
bepaald dat schepen van klasse B voorzien moeten zijn van een noodsleepprocedure. Die
procedure moet aan boord van het schip beschikbaar zijn voor toepassing in noodsituaties en
gebaseerd zijn op b estaande regelingen en de aan boord beschikbare uitrusting. In die

11 PB L  131 van 28.5.2009, blz.  57.
12 Advies 1/03 van het Hof van Justitie van 7 februari 2006, Verdrag van Lugano, punt 126.
13 PB L  163 van 25.6.2009, blz.  1.
NL 18  NL voorschriften wordt ook verwezen naar de “Richtsnoeren voor reders/exploitanten voor het
opstellen van noodsleepprocedures” (MSC.1/Circ.1255).
 Volgens Richtlijn 2002/59/EG, zoals gewijzigd,  moeten de lidstaten alle passende
maatregelen nemen opdat de kapiteins van de schepen die in hun opsporings - en
reddingsgebied/exclusieve economische zone of soortgelijk gebied varen, aan het voor dat
geografische gebied verantwoordelijke kuststation onmi ddellijk melding maken van: “ d)
iedere vlek van verontreinigende stoffen, in zee drijvende containers of stukgoederen die
worden waargenomen ”. De bedoeling is de verantwoordelijke autoriteiten (de getroffen
kuststaten) op de hoogte te brengen zodat zij tij dig maatregelen kunnen treffen. Daarom
bestaat er op EU -niveau al een verplicht systeem (SafeSeaNet) voor het melden van verloren
gegane containers. Dat systeem voor het melden van incidenten vormt sinds 2012 een vaste
praktijk.
Bovendien is in Richtlijn 2009/18/EG tot vaststelling van de grondbeginselen voor het
onderzoek van ongevallen in de zeescheepvaartsector bepaald dat de instanties voor
onderzoek van ongevallen op zee van de lidstaten door de verantwoordelijke autoriteiten en/of
de betrokken partij en onverwijld in kennis worden gesteld van alle ongevallen en incidenten
binnen het toepassingsgebied van de richtlijn. Dat betreft ook het verlies van containers op
zee.
Daarom kunnen de wijzigingen van de hoofdstukken II -1, II-2 en V van het Internationa al
Verdrag voor de veiligheid van mensenlevens op zee (Solas) van 1974 een beslissende
invloed hebben op de voorschriften die van toepassing zijn uit hoofde van Richtlijn
2009/45/EG, Richtlijn 2002/59/EG en Richtlijn 2009/18/EG.
 5.5. Wijzigingen van de Int ernationale Veiligheidscode voor schepen die gassen of
andere brandstoffen met een laag vlampunt gebruiken (IGF -code)
Bij artikel 6, lid 2, punt a), i), van Richtlijn 2009/45/EG inzake veiligheidsvoorschriften
en -normen voor passagiersschepen is het Solas , zoals gewijzigd, van toepassing op
passagiersschepen van klasse A die worden gebruikt voor binnenlandse reizen. Omdat de
IGF-code krachtens het Solas een verplichte code is, is ook de IGF -code uit hoofde van die
richtlijn van toepassing op passagierssche pen.
Bovendien bevat bijlage I bij Richtlijn 2009/45/EG twee voorschriften met betrekking tot
schepen die brandstoffen met een laag vlampunt gebruiken:
• voorschrift II -1/G/1: van toepassing op nieuwe schepen van de klassen B, C en
D [en bestaande schepen va n klasse B]: “Schepen, ongeacht hun bouwdatum,
die zijn omgebouwd voor het gebruik van gasvormige of vloeibare
brandstoffen waarvan het vlampunt lager is dan anders toegestaan op grond
van voorschrift II -2/A/10, punt.1.1, moeten voldoen aan de eisen van de  IGF-
code, zoals gedefinieerd in Solas II -1/2.28.”;  en
• voorschrift II -1/G/57: voorschriften voor schepen die gebruikmaken van
brandstoffen met een laag vlampunt - “Schepen die gebruikmaken van
gasvormige of vloeibare brandstoffen waarvan het vlampunt lager  is dan anders
toegestaan op grond van voorschrift II -2/4.2.1.1 moeten voldoen aan de eisen
van de IGF -code, als gedefinieerd in Solas II -1/2.28.”.
Daarom kunnen de wijzigingen van de Internationale Veiligheidscode voor schepen die
gassen of andere brandst offen met een laag vlampunt gebruiken (IGF -code) een beslissende
invloed hebben op de toepassing van Richtlijn 2009/45/EG.
 NL 19  NL 5.6. Wijzigingen van de Internationale Code voor het uitgebreide
inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen (ESP -
code) van 2011
Volgens Verordening (EU) nr.  530/2012 betreffende het versneld invoeren van de vereisten
inzake een dubbelw andige uitvoering of een gelijkwaardig ontwerp voor enkelwandige
olietankschepen14 is de keuringsregeling scheepvaart (CAS) van de IMO verplicht van
toepassing op enkelwandige olietankschepen van meer dan 15 jaar oud. In het uitgebreide
inspectieprogramma b ij inspecties van bulkschepen en olietankschepen (ESP) is
gespecificeerd op welke manier die verscherpte controles moeten worden uitgevoerd.
Aangezien de CAS gebruikmaakt van het ESP om die doelstelling te bereiken, zullen
wijzigingen in de ESP -inspecties,  zoals de huidige wijzigingen om bij de eerste herinspectie
van dubbelwandige olietankschepen alleen te focussen op verdachte plaatsen voor
diktemetingen, automatisch van toepassing worden via Verordening (EU) nr. 530/2012.
Daarom kunnen de wijzigingen van  de Internationale Code voor het uitgebreide
inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen (ESP -code) van 2011
een beslissende invloed hebben op de toepassing van Verordening (EU) nr.  530/2012.
5.7. Wijziging van de Internationale Co de voor reddingsmiddelen (LSA -code)
Richtlijn 2014/90/EU inzake uitrusting van zeeschepen15 verzekert het vrije verkeer van die
uitrusting binnen de Unie door de uniforme toepassing van de desbetreffende internationale
instrumenten met betrekking tot uitrus ting van zeeschepen die aan boord van EU -schepen
moet worden geïnstalleerd. In dat verband is Uitvoeringsverordening (EU) 2023/1667
vastgesteld, waarin ook reddingsmiddelen en reddingsvesten zijn opgenomen en waarbij
wordt verwezen naar de LSA -code en naar  resolutie MSC.81  (70).
 Bovendien is bij artikel 6, lid 2, punt a), i), van Richtlijn 2009/45/EG inzake
passagiersschepen die voor binnenlandse reizen worden gebruikt, het Solas van toepassing op
passagiersschepen van klasse A. Overeenkomstig dezelfde rich tlijn moeten schepen van de
klassen B, C en D ook de belangrijkste bepalingen van de LSA -code en hoofdstuk III van het
Solas naleven.
Daarom kunnen de wijzigingen van de Internationale Code voor reddingsmiddelen (LSA -
code) een beslissende invloed hebben op  de toepassing van Richtlijn 2014/90/EU en Richtlijn
2009/45/EG.
5.8. Wijzigingen van de Internationale Code voor brandveiligheidssystemen (FSS -
code)
Bij artikel 6, lid 2, punt a), i), van Richtlijn 2009/45/EG is het Solas, zoals gewijzigd, met
inbegrip van de Internationale Code voor brandveiligheidssystemen (FSS -code), van
toepassing op passagiersschepen van klasse A, terwijl hoofdstuk II -2 “Bescherming tegen,
opsporing van en bestrijding van brand” van bijlage I diverse en uitgebreide voorschriften
bevat voor passagiersschepen van de klassen B, C en D die worden gebruikt voor
binnenlandse reizen.
Daarom kunnen de wijzigingen van de Internationale Code voor brandveiligheidssystemen
(FSS -code) een beslissende invloed hebben op de toepassing van Richtlijn 2009/45/EG.
14 PB L  172 van 30.6.2012, blz.  3.
15 PB L  257 van 28.8.2014, blz.  146.
 NL 20  NL 5.9. Wijzigingen van de Code inzake opleiding, diplomering en wachtdienst voor
zeevarenden (STCW -code)
Bij Richtlijn (EU) 2022/993 is het STCW -verdrag opgenomen in het recht van de Unie. De
voorschriften inzake opleiding en diplomering van zeev arenden worden door het EU -recht
geregeld in Richtlijn (EU) 2022/993. Volgens artikel 3 van de richtlijn moeten de lidstaten de
nodige maatregelen treffen om te waarborgen dat zeevarenden die dienstdoen op schepen, ten
minste een opleiding hebben genoten d ie voldoet aan de eisen van het STCW -verdrag,
opgenomen in bijlage I bij de richtlijn, met inbegrip van, in voorkomend geval, de
toepasselijke bepalingen van de STCW -code (artikel 2, punt 21, van de richtlijn).
Daarom kunnen de wijzigingen van de Code inzake opleiding, diplomering en wachtdienst
voor zeevarenden (STCW -code) een beslissende invloed hebben op de toepassing van
Richtlijn (EU) 2022/993.
5.10.  EU-bevoegdheid
Het onderwerp van de beoogde handelingen betreft een gebied waarvoor de Unie krachte ns
het laatste zinsdeel van artikel 3, lid 2, VWEU exclusieve externe bevoegdheid heeft,
aangezien de beoogde handelingen “gemeenschappelijke regels kunnen aantasten of de
strekking daarvan kunnen wijzigen”.
6. RECHTSGRONDSLAG
6.1. Procedurele rechtsgrondslag
6.1.1.  Beginselen
Artikel 218, lid 9, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU)
voorziet in de vaststelling van besluiten tot bepaling van “ de standpunten die namens de Unie
worden ingenomen in een krachtens een ove reenkomst opgericht lichaam, wanneer dit
lichaam handelingen met rechtsgevolgen vaststelt, met uitzondering van handelingen tot
aanvulling of wijziging van het institutionele kader van de overeenkomst ”.
Artikel 218, lid 9, VWEU is van toepassing ongeacht o f de Unie lid is van het lichaam dan
wel partij is bij de overeenkomst16.
 Het begrip “ handelingen met rechtsgevolgen ” omvat tevens handelingen die rechtsgevolgen
hebben uit hoofde van de op het betrokken lichaam toepasselijke volkenrechtelijke
bepalingen. O nder dit begrip vallen tevens instrumenten die volkenrechtelijk niet bindend
zijn, maar die “ beslissende invloed [kunnen hebben] op de inhoud van de regelgeving die de
wetgever van de Unie vaststelt ”17.
6.1.2.  Toepassing op het onderhavige geval
De Commissi e voor de bescherming van het mariene milieu en de Maritieme
Veiligheidscommissie van de IMO zijn lichamen die zijn opgericht uit hoofde van een
overeenkomst, namelijk het Verdrag inzake de Internationale Maritieme Organisatie.
De door deze beide IMO -commi ssies vast te stellen handelingen zijn handelingen met
rechtsgevolgen. De beoogde handelingen kunnen een beslissende invloed hebben op de
inhoud van de EU -regelgeving, te weten:

16 Zaak C -399/12 Duitsland/Raad (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, punt 64.
17 Zaak C -399/12 Duitsland/Raad (OIV), ECLI:EU:C:2014:2258, punten 61 tot en met 64.
NL 21  NL – Richtlijn 2002/59/EG betreffende de invoering van een communautair monitoring -
en informatiesysteem voor de zeescheepvaart. Volgens die richtlijn moeten de
lidstaten immers alle passende maatregelen nemen opdat de kapiteins van de schepen
die in hun opsporings - en reddingsgebied/exclusieve economische zone of soortgelijk
gebied vare n, aan het voor dat geografische gebied verantwoordelijke kuststation
onmiddellijk melding maken van: “d) iedere vlek van verontreinigende stoffen, in
zee drijvende containers of stukgoederen die worden waargenomen”.  De bedoeling
is de verantwoordelijke au toriteiten (de getroffen kuststaten) op de hoogte te brengen
zodat zij tijdig maatregelen kunnen treffen. Daarom bestaat er op EU -niveau al een
verplicht systeem (SafeSeaNet) voor het melden van verloren gegane containers.
 – Richtlijn 2009/18/EG tot vaststel ling van de grondbeginselen voor het onderzoek van
ongevallen in de zeevaartsector. Volgens die richtlijn moeten de instanties voor
onderzoek van ongevallen op zee van de lidstaten immers door de verantwoordelijke
autoriteiten en/of de betrokken partijen o nverwijld in kennis worden gesteld van elk
onder het toepassingsgebied van de richtlijn vallend ongeval of incident. Dat betreft
ook het verlies van containers op zee.
– Richtlijn (EU) 2016/802 betreffende een vermindering van het zwavelgehalte van
bepaalde vloeibare brandstoffen. Die richtlijn bevat immers de eisen met betrekking
tot het zwavelgehalte van brandstoffen en uitvoeringsbepalingen van de herziene
bijlage VI bij het Marpol.
– Verordening (EU) 2015/757 betreffende de monitoring, de rapportage en de
verificatie van kooldioxide -emissies door maritiem vervoer. In die verordening is
immers het rechtskader vastgesteld voor een EU -systeem voor de monitoring,
rapportage en verificatie van broeikasgasemissies. De naleving van de nieuwe
verplichtingen die voor tvloeien uit de uitbreiding van het EU -emissiehandelssysteem
(ETS) tot het zeevervoer en de FuelEU  Zeevaart -verordening, zal gebaseerd zijn op
het systeem voor monitoring, rapportage en verificatie dat is ingesteld bij de MRV -
verordening.
– Richtlijn 2003/87/EG tot vaststelling van een regeling voor de handel in
broeikasgasemissierechten binnen de Unie en Besluit (EU) 2015/1814 betreffende de
instelling en de werking van een marktstabiliteitsreserve voor de EU -regeling voor
de handel in broeikasgasemis sierechten, beide zoals gewijzigd bij Richtlijn (EU)
2023/959, waarbij het EU -ETS werd uitgebreid tot het zeevervoer. Die handelingen
houden immers nauw verband met de IMO -maatregelen inzake broeikasgassen, zoals
het IMO -systeem voor gegevensverzameling, d e energie -efficiëntie -index van
bestaande schepen (EEXI) en de koolstofintensiteitsindicator (CII), die tot doel
hebben informatie over de technische en operationele energie -efficiëntie van schepen
per schip te verzamelen en te publiceren.
 – Verordening (EU)  2023/1805 betreffende het gebruik van hernieuwbare en
koolstofarme brandstoffen in het zeevervoer. Die verordening houdt immers nauw
verband met de IMO -maatregelen inzake broeikasgassen, zoals het IMO -systeem
voor gegevensverzameling, de energie -efficiënt ie-index van bestaande schepen
(EEXI) en de koolstofintensiteitsindicator (CII), die tot doel hebben informatie over
de technische en operationele energie -efficiëntie van schepen per schip te verzamelen
en te publiceren.
– Richtlijn 2009/16/EG betreffende ha venstaatcontrole. Het Verdrag voor het beheer
van ballastwater zal naar aanleiding van een voorstel van de Commissie tot
herziening van de richtlijn immers worden opgenomen in de lijst van verdragen
NL 22  NL (artikel 2, punt 1) waarvan de toepassing op schepen die onder buitenlandse vlag
varen, moet worden verzekerd door inspecteurs inzake havenstaatcontrole tijdens
hun inspecties (artikel 13). Volgens de rechtspraak van het Hof van Justitie heeft het
risico van aantasting niet alleen betrekking op de huidige stand van het recht, maar
ook op de voorspelbare verwachte ontwikkeling.
– Richtlijn 2009/45/EG inzake veiligheidsvoorschriften en -normen voor
passagiersschepen. Bij artikel 6, lid 2, punt a), i), van die richtlijn is zowel het Solas
als de FSS -code immers van to epassing op passagiersschepen van klasse A, terwijl
hoofdstuk II -2 “Bescherming tegen, opsporing van en bestrijding van brand” van
bijlage I diverse en uitgebreide voorschriften bevat voor passagiersschepen van de
klassen B, C en D die worden gebruikt voor  binnenlandse reizen. Omdat de IGF -
code krachtens het Solas een verplichte code is, is ook de IGF -code uit hoofde van
die richtlijn van toepassing op passagiersschepen. Schepen van de klassen B, C en D
moeten ook de belangrijkste bepalingen van de LSA -code  en hoofdstuk III van het
Solas naleven.
 – Verordening (EU) nr.  530/2012 betreffende het versneld invoeren van de vereisten
inzake een dubbelwandige uitvoering of een gelijkwaardig ontwerp voor
enkelwandige olietankschepen. Volgens die verordening is de toep assing van de
keuringsregeling scheepvaart (CAS) van de IMO immers verplicht voor
enkelwandige olietankschepen die meer dan 15 jaar oud zijn. In het uitgebreide
inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen (ESP) is
gespecificeerd op  welke manier die verscherpte controles moeten worden uitgevoerd.
Aangezien de CAS gebruikmaakt van het ESP om die doelstelling te bereiken, zullen
wijzigingen in de ESP -inspecties, zoals de huidige wijzigingen om bij de eerste
herinspectie van dubbelwandi ge olietankschepen alleen te focussen op verdachte
plaatsen voor diktemetingen, automatisch van toepassing worden via Verordening
(EU) nr. 530/2012.
– Richtlijn 2014/90/EU inzake uitrusting van zeeschepen. Zowel reddingsvesten en
reddingsmiddelen als resolut ie MSC.81(70) maken immers deel uit van de bijlage bij
Uitvoeringsverordening (EU) 2023/1667 van de Commissie.
– Richtlijn (EU) 2022/993 inzake het minimumopleidingsniveau van zeevarenden. Bij
die richtlijn wordt zowel het STCW -verdrag als de STCW -code immer s opgenomen
in het recht van de Unie.
De beoogde handelingen strekken niet tot aanvulling of wijziging van het institutionele kader
van de overeenkomst.
De procedurele rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve artikel 218, lid 9,
VWEU.
6.2. Materiële rechtsgrondslag
6.2.1.  Beginselen
De materiële rechtsgrondslag voor een overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te
stellen besluit wordt in de eerste plaats bepaald door de doelstelling en de inhoud van de
beoogde handeling ten aanzien waar van namens de Unie een standpunt wordt ingenomen.
 Wanneer de beoogde handeling een tweeledige doelstelling heeft of bestaat uit twee
componenten, waarvan er een kan worden gezien als hoofddoelstelling of hoofdcomponent,
terwijl de andere doelstelling of de  andere component slechts ondergeschikt is, moet het
overeenkomstig artikel 218, lid 9, VWEU vast te stellen besluit op één materiële
NL 23  NL rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is voor de hoofddoelstelling of
de hoofdcomponent dan wel de belangrijkste doelstelling of component.
6.2.2.  Toepassing op het onderhavige geval
De hoofddoelstelling en de inhoud van de beoogde handeling hebben betrekking op vervoer
over zee.  De materiële rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is derhalve art ikel 100,
lid 2, VWEU.
6.3. Conclusie
De rechtsgrondslag voor het voorgestelde besluit is artikel 100, lid 2, VWEU, in samenhang
met artikel 218, lid 9, VWEU.
 NL 24  NL 2024/0040 (NLE)
Voorstel voor een
BESLUIT VAN DE RAAD
betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie moet worden ingenomen in de
Internationale Maritieme Organisatie tijdens de  81e zitting van de Commissie voor de
bescherming van het mariene milieu en de  108e zitting van de Mari tieme
Veiligheidscommissie met betrekking tot de vaststelling van wijzigingen van het
Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen (Marpol), het
Verdrag voor het beheer van ballastwater, het Internationaal Verdrag voor de
beveilig ing van mensenlevens op zee (Solas), de Internationale Veiligheidscode voor
schepen die gassen of andere brandstoffen met een laag vlampunt gebruiken (IGF -code),
de Internationale Code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van
bulkschepen en olietankschepen (ESP -code) van  2011, de Internationale Code voor
reddingsmiddelen (LSA -code), de Internationale Code voor brandveiligheidssystemen
(FSS -code) en de Code inzake opleiding, diplomering en wachtdienst voor zeevarenden
(STCW -code)
DE RAAD VA N DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 100,
lid 2, in samenhang met artikel 218, lid 9,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1) Het Verdrag inzake de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) is op 17 maart
1958 in werking getreden.
(2) De IMO is een gespecialiseerd agentschap van de Verenigde Naties dat
verantwoordelijk is voor de veiligheid en betrouwbaarheid van de scheepvaart en de
preventie van verontreiniging van de zee en de lucht door schepen. Alle lidstaten van
de Unie zijn lid van de IMO. De Unie is geen lid van de IMO.
 (3) Volgens artikel 38, punt a), van het Verdrag inzake de IMO voert de Commissie voor
de bescherming v an het mariene milieu taken uit die haar zijn of kunnen worden
toegewezen door de IMO in het kader van internationale verdragen voor de preventie
van en het toezicht op mariene verontreiniging door schepen, met name wat betreft de
vaststelling en de wijzig ing van voorschriften en andere bepalingen.
(4) Volgens artikel 28, punt b), van het Verdrag inzake de IMO treft de Maritieme
Veiligheidscommissie voorzieningen voor de uitvoering van de taken die haar
overeenkomstig dat verdrag zijn toegewezen door de alg emene vergadering of de raad
van de IMO, of van de taken die haar binnen het toepassingsgebied van dat artikel
kunnen zijn toegewezen in het kader van een ander internationaal instrument en die
door de IMO zijn goedgekeurd.
(5) De Commissie voor de bescher ming van het mariene milieu van de IMO moet tijdens
haar 81e zitting, van 18 tot en met 22 maart 2024, wijzigingen vaststellen van artikel V
van Protocol I bij het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door
NL 25  NL schepen (Marpol), bijlage VI bij het Marpol betreffende brandstoffen met een laag
vlampunt en andere kwesties in verband met stookolie, betreffende de
toegankelijkheid van de gegevens in de IMO -databank voor het verbruik van
scheepsbrandstof (IMO  DCS) en betreffende de opname van gege vens over
vervoerswerkzaamheden en een grotere mate van granulariteit van de gegevens in de
IMO  DCS, en betreffende het Verdrag voor het beheer van ballastwater.
 (6) De Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO moet tijdens haar 108e zitting,
van 15 tot en  met 24 mei 2024, wijzigingen vaststellen van de hoofdstukken II -1, II-2
en V van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee
(Solas) van 1974, de Internationale Veiligheidscode voor schepen die gassen of andere
brandstoffen met een laag vlampunt gebruiken (IGF -code), de Internationale Code
voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en
olietankschepen (ESP -code) van 2011, de Internationale Code voor reddingsmiddelen
(LSA -code), de Internationale Code voor brandveiligheidssystemen (FSS -code) en
sectie A -VI/1 van de Code inzake opleiding, diplomering en wachtdienst voor
zeevarenden (STCW -code).
(7)  Het is passend het  standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden
ingenomen tijdens de 81e zitting van de Commissie voor de bescherming van het
mariene milieu van de IMO, omdat de beoogde handelingen een beslissende invloed
kunnen hebben op de inhoud van het Unierecht,  namelijk Richtlijn 2002/59/EG
betreffende de invoering van een communautair monitoring - en informatiesysteem
voor de zeescheepvaart1, Richtlijn 2009/18/EG tot vaststelling van de grondbeginselen
voor het onderzoek van ongevallen in de zeevaartsector2, Ric htlijn (EU) 2016/802
betreffende een vermindering van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare
brandstoffen3, Verordening (EU) 2015/757 betreffende de monitoring, de rapportage
en de verificatie van kooldioxide -emissies door maritiem vervoer4, Richtlijn
2003/87/EG tot vaststelling van een regeling voor de handel in
broeikasgasemissierechten binnen de Unie5, Besluit (EU) 2015/1814 betreffende de
instelling en de werking van een marktstabiliteitsreserve voor de EU -regeling voor de
handel in broeikasgasemissie rechten6, Verordening (EU) 2023/1805 betreffende het
gebruik van hernieuwbare en koolstofarme brandstoffen in het zeevervoer7 en
Richtlijn 2009/16/EG betreffende havenstaatcontrole8.
 (8) De Unie moet de wijzigingen van artikel V van Protocol I bij het Inte rnationaal
Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen (Marpol) dan ook steunen
omdat het belangrijk is één enkel meldingssysteem voor verloren gegane containers op
te zetten, zodat dubbele meldingseisen en verwarring worden voorkomen en het ri sico
wordt vermeden dat op zee verloren gegane containers niet worden gemeld.
(9) De Unie moet de wijzigingen van bijlage VI bij het Marpol met betrekking tot
brandstoffen met een laag vlampunt en andere kwesties in verband met stookolie
steunen omdat ze e en oplossing zullen bieden voor de eis betreffende het testen en het

1 PB L  208 van 5.8.2002, blz.  10.
2 PB L  131 van 28.5.2009, blz.  114.
3 PB L  132 van 21.5.2016, blz.  58.
4 PB L  123 van 19.5.2015, blz.  55.
5 PB L  275 van 25.10.2003, blz.  32.
6 PB L  264 van 9.10.2015, blz.  1.
7 PB L  234 van 22.9.2023, blz.  48.
8 PB L  131 van 28.5.2009, blz.  57.
NL 26  NL opnemen van vlampuntgegevens op de bunkerafleveringsbon (BDN) voor
brandstoffen met een laag vlampunt, die onverenigbaar was met de recente
wijzigingen van hoofdstuk II -2 van het Solas di e tijdens MSC 106 zijn aangenomen.
 De Unie moet ook steun verlenen aan de wijzigingen van bijlage VI bij het Marpol
met betrekking tot de toegankelijkheid van de gegevens in de IMO -databank voor het
verbruik van scheepsbrandstof (IMO  DCS) en de opname van gegevens over
vervoerswerkzaamheden en een grotere mate van granulariteit in de IMO  DCS, omdat
ze het gebruik van de DCS optimaliseren ten behoeve van de beleidsvorming inzake
de decarbonisatie van de scheepvaart en een compromis vormen tussen de ruimere
toegang tot de gegevens in de IMO  DCS en de controle daarop door het IMO -
secretariaat. Enerzijds krijgen analytische adviesbureaus en onderzoeksinstellingen na
goedkeuring van het IMO -secretariaat toegang tot de gegevens in de DCS; anderzijds
krijgen maatsc happijen de mogelijkheid om de DCS -gegevens over hun schepen op
vrijwillige basis bekend te maken aan het grote publiek.
(10) De Unie moet wijzigingen van het Verdrag voor het beheer van ballastwater steunen
omdat ze de digitalisering voor het bijhouden va n elektronische journaals in het kader
van het verdrag zullen bevorderen.
(11)  Het is passend het standpunt te bepalen dat namens de Unie moet worden
ingenomen tijdens de 108e zitting van de Maritieme Veiligheidscommissie van de
IMO, omdat de beoogde handelingen een beslissende invloed kunnen hebben op de
inhoud van het Unierecht, namelijk Richtlijn 2009/45/EG inzake
veiligheidsvoorschriften en -normen voor passagiersschepen9, Richtlijn 2002/59/EG
betreffende de invoering van een communautair monitoring - en informatiesysteem
voor de zeescheepvaart10, Richtlijn 2009/18/EG tot vaststelling van de
grondbeginselen voor het onderzoek van ongevallen in de zeevaartsector11,
Verordening ( EU) nr.  530/2012 betreffende het versneld invoeren van de vereisten
inzake een dubbelwandige uitvoering of een gelijkwaardig ontwerp voor enkelwandige
olietankschepen12, Richtlijn 2014/90/EU inzake uitrusting van zeeschepen13 en
Richtlijn (EU) 2022/993 inzak e het minimumopleidingsniveau van zeevarenden14.
 (12) De Unie moet derhalve de wijzigingen van de hoofdstukken II -1, II-2 en V van het
Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee (Solas) van 1974
steunen, omdat ze de veiligheid aanzie nlijk zullen verhogen door te waarborgen dat
alle nieuwe schepen, met inbegrip van passagiersschepen, van 20 000 brutoton en
meer die geen tankschepen zijn, over geschikte noodsleepvoorzieningen beschikken,
en in het algemeen de standaarden zullen verstren gen voor de brandveiligheid van
passagiersschepen, met inbegrip van roropassagiersschepen, en het veilige gebruik van
brandstofolie aan boord van passagiersschepen. De wijzigingen zullen ook de
verwerking van meldingen van verloren gegane containers vereen voudigen teneinde
aan de wettelijke verplichtingen te voldoen, in een meldingsverplichting van de
vlaggenstaat aan de IMO te voorzien, de veiligheid van de scheepvaart te vergroten en
verontreiniging te voorkomen.
9 PB L  163 van 25.6.2009, blz.  1.
10 PB L  208 van 5.8.2002, blz.  10.
11 PB L  131 van 28.5.2009, blz.  114.
12 PB L  172 van 30.6.2012, blz.  3.
13 PB L  257 van 28.8.2014, blz.  146.
14 PB L  169 van 27.6.2022, blz.  45.
NL 27  NL (13) De Unie moet de wijzigingen van de In ternationale Veiligheidscode voor schepen die
gassen of andere brandstoffen met een laag vlampunt gebruiken (IGF -code) steunen
omdat ze de veiligheid zullen verbeteren aan boord van schepen, met inbegrip van
passagiersschepen, die aardgas als brandstof geb ruiken.
 (14) De Unie moet de wijzigingen van de Internationale Code voor het uitgebreide
inspectieprogramma bij inspecties van bulkschepen en olietankschepen (ESP -code)
van 2011 steunen omdat ze de procedures voor de goedkeuring en certificering van
bedrij ven die diktemetingen van scheepsrompen uitvoeren zullen wijzigen die zijn
opgenomen in de bijlagen bij de wijzigingen uit 2019 van de ESP -code van 2011,
waarbij wordt verwezen naar de administratie in plaats van naar een door de
administratie erkende organisatie. Dat zal bijdragen tot een verduidelijking van de
procedure.
(15) De Unie moet de wijzigingen van de Internationale Code voor reddingsmiddelen
(LSA -code) steunen omdat ze de veiligheid op zee bevorderen door de snelheid van
het strijken van red dingsvaartuigen en hulpverleningsboten voor passagiersschepen te
herzien, door geschikte prestaties in het water van reddingsvesten te garanderen met
het oog op de veiligheid van zeevarenden en door de veiligheidsnormen voor
enkelvoudige loper -met-haaksyst emen met ontkoppelingshaken in belaste toestand te
verhogen door de vrijstellingen in punt 4.4.7.6.17 te schrappen.
(16) De Unie moet de wijzigingen van de Internationale Code voor
brandveiligheidssystemen (FSS -code) steunen omdat ze aanzienlijke voordelen  zullen
opleveren voor de veiligheid van mensenlevens op zee doordat de brandveiligheid van
passagiersschepen, en met name roropassagiersschepen, wordt verhoogd.
(17) De Unie moet de wijzigingen van sectie A -VI/1 van de Code inzake opleiding,
diplomering e n wachtdienst voor zeevarenden (STCW -code) steunen omdat ze een
veilige werkplek voor zeevarenden zullen verzekeren door in sectie A -VI/1 “verplichte
minimumeisen inzake de bekendheid met de materie, basisopleiding en instructie op
het gebied van veilighei d voor alle zeevarenden” een nieuwe vaardigheid op te nemen
betreffende het “bijdragen tot de preventie van en de reactie op pesten en intimidatie,
met inbegrip van seksueel geweld en seksuele intimidatie”.
 (18) Het standpunt van de Unie moet tot uiting wo rden gebracht door de lidstaten van de
Unie die lid zijn van de IMO en door de Commissie, die gezamenlijk optreden,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
Artikel 1
Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 81e zitting van de
Commissie voor de bescherming van het mariene milieu van de Internationale Maritieme
Organisatie (IMO) houdt in dat wordt ingestemd met de vaststelling van wijzigingen van:
a) artikel V van Protocol I bij het Internationaal Verdrag ter voor koming van
verontreiniging door schepen (Marpol), zoals beschreven in de bijlage bij IMO -
document MEPC 81/3/1,
b) bijlage VI bij het Marpol betreffende brandstoffen met een laag vlampunt en andere
kwesties in verband met stookolie, de toegankelijkheid van de gegevens in de IMO -
databank voor het verbruik van scheepsbrandstof (IMO  DCS) en de opname van
gegevens over vervoerswerkzaamheden en een grotere mate van granulariteit in de
IMO  DCS, zoals beschreven in de bijlage bij IMO -document MEPC 81/3/2, en
NL 28  NL c) het Verdrag voor het beheer van ballastwater, zoals beschreven in de bijlage bij
IMO -document MEPC 81/3.
 Artikel 2
Het standpunt dat namens de Unie moet worden ingenomen tijdens de 108e zitting van de
Maritieme Veiligheidscommissie van de IMO houdt in dat wor dt ingestemd met de
vaststelling van wijzigingen van:
a) de hoofdstukken II -1, II-2 en V van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging
van mensenlevens op zee (Solas) van 1974, zoals beschreven in de bijlagen 1 en 2 bij
IMO -document MSC 108/3,
b) de Internationale Veiligheidscode voor schepen die gassen of andere brandstoffen
met een laag vlampunt gebruiken (IGF -code), zoals beschreven in bijlage 3 bij IMO -
document MSC 108/3,
c) de Internationale Code voor het uitgebreide inspectieprogramma bij inspect ies van
bulkschepen en olietankschepen (ESP -code) van 2011, zoals beschreven in bijlage 5
bij IMO -document MSC 108/3,
d) de Internationale Code voor reddingsmiddelen (LSA -code), zoals beschreven in
bijlage 6 bij IMO -document MSC 108/3,
e) de Internationale  Code voor brandveiligheidssystemen (FSS -code), zoals beschreven
in bijlage 7 bij IMO -document MSC 108/3, en
f) sectie A -VI/1 van de Code inzake opleiding, diplomering en wachtdienst voor
zeevarenden (STCW -code), zoals beschreven in de bijlage bij IMO -docu ment MSC
108/3/2.
Artikel 3
1. Het in artikel 1 bedoelde standpunt wordt tot uitdrukking gebracht door de
Commissie en door de lidstaten van de Unie die lid zijn van de Commissie voor de
bescherming van het mariene milieu van de IMO, die gezamenlijk optreden.
2. Het in artikel 2 bedoelde standpunt wordt tot uitdrukking gebracht door de
Commissie en door de lidstaten van de Unie die lid zijn van de Maritieme
Veiligheidscommissie van de IMO, die gezamenlijk optreden.
Artikel 4
Dit besluit is gericht tot  de Commissie en de lidstaten.
Gedaan te Brussel,
 Voor de Raad
 De voorzitter.
