None
81. In het onderhavige geval verwijt verzoeker het Parlement dat het zijn immuniteit heeft opgeheven op grond dat de omstreden uitlatingen waarvoor hij aansprakelijk wordt gesteld, buiten het kader van zijn activiteit als lid van het Parlement zijn uitgebracht, terwijl volgens hem artikel 9 van het Protocol ziet op alle buiten de uitoefening van de parlementaire activiteit stricto sensu verrichte handelingen en tot doel heeft, de vrijheid van politieke gedachtenwisseling en de vrijheid van meningsuiting van het lid van het Parlement te beschermen, ongeacht of daarvan binnen het strikte kader van het Europees Parlement gebruik is gemaakt.
82. Er zij aan herinnerd dat artikel 26 van de Constitution française bepaalt:
„Tegen leden van het parlement kan geen strafvervolging of opsporing worden ingesteld en zij kunnen niet worden aangehouden, gedetineerd of veroordeeld wegens een mening die zij hebben geuit of een stem die zij hebben uitgebracht in de uitoefening van hun ambt.
Geen lid van het parlement kan zonder toestemming van het bureau van de wetgevende kamer waarvan het deel uitmaakt, ter zake van een misdrijf of overtreding worden aangehouden of aan andere vrijheid benemende of vrijheid beperkende maatregelen worden onderworpen. Die toestemming is niet vereist in geval van betrapping op heterdaad of bij een veroordeling in kracht van gewijsde.
De detentie, de vrijheid benemende of vrijheid beperkende maatregelen of de strafvervolging van een lid van het parlement worden voor de duur van de zitting geschorst indien de wetgevende kamer waarvan hij deel uitmaakt, daarom verzoekt.
 [...]”
83. Ofschoon verzoeker niet nader aangeeft of hij toepassing vordert van de immuniteit dan wel van de onschendbaarheid waarin die bepalingen voorzien, dient te worden geoordeeld dat hij met zijn betoog in feite toepassing vordert van de immuniteit waarin artikel 26, eerste alinea, van de Constitution française voorziet, aangezien hij immers van mening is dat hij niet mag worden vervolgd of veroordeeld voor meningen die hij in de uitoefening van zijn ambt heeft geuit.
84. Om in aanmerking te komen voor toepassing van artikel 26, eerste alinea, van de Constitution française is het dus, net als om in aanmerking te komen voor toepassing van artikel 8 van het Protocol, noodzakelijk dat de door het lid van het Parlement geformuleerde meningen zijn geuit in de uitoefening van het ambt van lid van het Parlement, aangezien het lid in die hoedanigheid via artikel 9 van het Protocol de door de Constitution française toegekende immuniteit geniet.
85. Vaststaat echter dat dit in casu niet het geval is (zie punten 74-78 hierboven).
86. Bijgevolg heeft het Parlement geen fout gemaakt door te oordelen:
„[...] [H]et verzoek van de Franse autoriteiten [heeft] niet betrekking [...] op de politieke activiteiten van [verzoeker] als lid van het Parlement [...], maar alleen op zijn activiteiten op regionaal en lokaal vlak als lid van de regionale raad van de regio Rhônes-Alpes, een mandaat dat [hem] bij rechtstreekse algemene verkiezingen is verleend en dat verschilt van dat van lid van het Parlement [...]”
87. Hieruit volgt ook dat het van een enkel belang is of het lid van het Parlement bij zijn omstreden uitlatingen melding heeft gemaakt van zijn hoedanigheid, aangezien dit element niet relevant is om te bepalen of de betrokkene die uitlatingen in de uitoefening van zijn ambt heeft gedaan.
 88. Verzoeker aanvoert dat hij niet in de uitoefening van zijn ambt van lid van het Parlement heeft gehandeld, maar slechts in het kader van politieke activiteiten die ieder lid van het Parlement buiten dat ambt kan hebben, en dat bijgevolg in het onderhavige geval niet artikel 26, eerste alinea, van de Constitution française van toepassing is, maar artikel 26, tweede of derde alinea, daarvan. Welnu, vaststaat dat hij volgens artikel 26, derde alinea, van de Constitution française kan worden vervolgd tenzij het Parlement zich daartegen verzet, hetgeen betekent dat de onschendbaarheid die het parlementslid geniet, daarvoor niet dient te worden opgeheven.
89. Bovendien en voor zoveel nodig dient eraan te worden herinnerd dat artikel 9 van het Protocol uitdrukkelijk bepaalt dat het Parlement de door een lid op grond deze bepaling genoten immuniteit kan opheffen.
90. Bijgevolg kan aan het Parlement niet worden verweten dat het, gelet op de omstandigheden van het onderhavige geval en op het verzoek van de ministre d’État, garde des Sceaux, ministre de la Justice et des Libertés de la République Française, heeft geoordeeld dat het passend was verzoekers uit het Protocol voortvloeiende immuniteit op te heffen om de voortzetting van het door de Franse gerechtelijke autoriteiten gevoerde onderzoek mogelijk te maken.
91. Tot slot valt verzoekers betoog dat het Parlement zijn immuniteit in een dergelijk geval kon opheffen, maar dit blijkens zijn eerdere beslissingspraktijk doorgaans niet doet, grotendeels samen met zijn ter ondersteuning van het tweede en het derde middel gevoerde betoog, zodat naar het onderzoek van deze middelen wordt verwezen.
92. Bijgevolg moet zowel het eerste als het vierde middel worden afgewezen.
 Het tweede en het derde middel, betreffende, enerzijds, schending van de „vaste rechtspraak” van de commissie Juridische Zaken van het Parlement inzake de vrijheid van meningsuiting en de fumus persecutionis, en anderzijds, schending van het rechtszekerheidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel en het gelijkheidsbeginsel
93. Ter ondersteuning van zijn tweede middel stelt verzoeker dat het Parlement zijn eigen beginselen kan creëren en aldus met name op het gebied van parlementaire immuniteit een „rechtspraak” tot stand kan brengen die ook voor de andere instellingen geldt.
94. Uit zijn beraadslagingen over de verzoeken tot opheffing van immuniteit die hem in de loop der jaren zijn voorgelegd, zou het Parlement immers een aantal algemene beginselen hebben gedistilleerd, die zijn neergelegd in de resolutie die het tijdens zijn vergadering van 10 maart 1987 op basis van het verslag van de heer Donnez heeft aangenomen ter afsluiting van de raadpleging van het Parlement over het ontwerp-protocol houdende herziening van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen wat de leden van het Parlement betreft (A2-121/86) (PB C 99, blz. 44).
95. Het Parlement zou aldus een aantal beginselen ter bescherming van de rechten van de leden van het Parlement hebben vastgesteld door de opheffing van hun immuniteit in zeer veel gevallen te weigeren, met name ter bescherming van hun recht op vrije meningsuiting en in het bijzonder wanneer hun politieke tegenstrevers of de uitvoerende macht aandringen op vervolging.
96. De in het kader van die „vaste rechtspraak” ontwikkelde beginselen zouden zijn samengevat in een document van de commissie Juridische Zaken en interne markt van het Parlement met als opschrift „Mededeling aan de leden nr. 11/2003” van 6 juni 2003 (hierna: „mededeling nr. 11/2003”).
 97. Verzoeker betoogt dat de hem ten laste gelegde uitlatingen duidelijk passen in het kader van zijn rol van vertegenwoordiger van de politieke partij waartoe hij behoort, en van voorzitter van de fractie van die partij in de regionale raad, terwijl hij tegelijkertijd voor deze partij lid van het Parlement is. Hieruit volgt zijns inziens dat hem niet kan worden ontzegd, ervan uit te gaan dat zijn uitlatingen rechtstreeks verband houden met zijn politieke activiteit. Volgens hem was de commissie Juridische Zaken dus kennelijk te kwader trouw toen zij oordeelde dat hij die uitlatingen had gedaan buiten de uitoefening van zijn ambt van lid van het Parlement.
98. Dit zou dus niet alleen een schending van bovengenoemde beginselen inzake de vrijheid van meningsuiting van de leden van het Parlement, maar ook een schending van de fumus persecutionis opleveren, daar de strafprocedure is ingeleid op grond van een klacht met civielepartijstelling door de LICRA, die werd en nog steeds wordt geleid door personen die zowel op lokaal en regionaal vlak als binnen het Parlement openlijke politieke tegenstrevers van verzoeker zijn.
99. Voorts is verzoeker, zakelijk weergegeven, van mening dat ook het gedrag van de Franse autoriteiten, en in het bijzonder van de gerechtelijke autoriteiten, wijst op het bestaan van een dergelijke fumus persecutionis.
100. Volgens verzoeker zijn de door het Parlement ontwikkelde beginselen echter erop gericht, het lid van het Parlement in een dergelijke situatie te beschermen tegen opheffing van zijn immuniteit.
 101. Ten slotte voert verzoeker ter ondersteuning van zijn derde middel, zakelijk weergegeven, aan dat het Parlement, enerzijds, door inbreuk te maken op de beginselen en de vaste rechtspraak die het ter zake van de vrijheid van meningsuiting en de fumus persecutionis heeft ontwikkeld, het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel heeft geschonden, en anderzijds, door zijn immuniteit op te heffen en daardoor af te wijken van zijn „vaste rechtspraak”, ook inbreuk heeft gemaakt op het beginsel van gelijke behandeling van alle leden van het Parlement.
102. Het Parlement bestrijdt deze stellingen.
103. Daar verzoeker, zakelijk weergegeven, in het kader van zijn tweede middel schending van de in mededeling nr. 11/2003 besloten liggende „vaste rechtspraak” van het Parlement op het gebied van immuniteit aanvoert, en in het kader van zijn derde middel stelt dat afwijking van die „vaste rechtspraak” een schending van het rechtszekerheidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel en het gelijkheidsbeginsel oplevert, dient allereerst de juridische aard van mededeling nr. 11/2003 te worden onderzocht.
– De juridische aard van mededeling nr. 11/2003 en de toetsing door het Gerecht
104. Allereerst dient aandacht te worden besteed aan mededeling nr. 11/2003, die luidt als volgt:
„Het secretariaat [van de commissie Juridische Zaken en interne markt] heeft op verzoek van die commissie het als bijlage bijgevoegde document opgesteld. Het heeft alle gevallen sinds 1979 onderzocht waarin bij het Parlement een verzoek tot opheffing van immuniteit wegens meningsuiting is ingediend, en heeft geprobeerd daaruit gemeenschappelijke beginselen af te leiden. Daarbij heeft het rekening gehouden met de eindstemming ter plenaire vergadering.
[...]
Ofschoon artikel [9], eerste alinea, sub a [...], van het Protocol verwijst naar de immuniteiten welke aan de volksvertegenwoordiging in het betrokken land zijn verleend, heeft het Parlement [...] het recht om zijn eigen beginselen te formuleren en aldus als het ware een ‚rechtspraak’ te creëren.
 [...]
De hierboven bedoelde beginselen of rechtspraak zouden moeten leiden tot een samenhangend beeld van de Europese parlementaire immuniteit, dat in beginsel los dient te staan van de verschillende praktijken in de nationale volksvertegenwoordigingen. [...] [Ofschoon] wordt onderzocht of er naar nationaal recht immuniteit bestaat, past het Parlement [...] vaste beginselen toe bij zijn beslissing over de opheffing van immuniteit.
[...]
Beginsel nr. 2: het is een fundamenteel beginsel dat de immuniteit niet zal worden opgeheven wanneer de handelingen waarvan het lid van het Parlement wordt beschuldigd, in het kader van diens politieke activiteit zijn gesteld of daar rechtstreeks verband mee houden.
Uitlatingen tijdens protesten (zelfs op de bezoekerstribune van het nationale parlement), tijdens politieke bijeenkomsten, in politieke geschriften, in de pers, in een boek, op televisie, in een politiek vlugschrift en zelfs voor een rechtbank worden als meningsuitingen in het kader van de politieke activiteit van het lid van het Parlement beschouwd. [...] Het Parlement heeft zelfs geweigerd, de immuniteit op te heffen voor bijkomstige beschuldigingen, wanneer de hoofdbeschuldiging een meningsuiting betrof.
De gestelde inhoud van de uitingen of geschriften is grotendeels irrelevant, vooral wanneer de meningsuiting een andere politicus of het onderwerp van een politiek debat betreft. Hierbij kan echter enig voorbehoud worden geformuleerd:
[...]
3. in de verslagen wordt vaak vermeld dat de meningsuiting niet mag aanzetten tot haat, geen laster of schending van de grondrechten van een persoon mag vormen en geen aanval op de eer of de reputatie van groepen of individuen mag inhouden. Het Parlement heeft echter steeds een zeer tolerante houding aangenomen ten aanzien van meningsuitingen in het politieke strijdperk, op grond van de overweging dat in het politieke strijdperk vaak moeilijk onderscheid kan worden gemaakt tussen polemiek en laster.
 [...]
Het begrip fumus persecutionis, namelijk het vermoeden dat een lid van het Parlement gerechtelijk wordt vervolgd om zijn politieke activiteit te schaden, bijvoorbeeld wanneer het onderzoek naar aanleiding van een anonieme aangifte is ingesteld of het verzoek lange tijd na de gestelde handelingen wordt ingediend. Wanneer een politieke tegenstrever schadevergoeding wegens laster vordert, wordt bijvoorbeeld geoordeeld dat deze vordering, behoudens bewijs van het tegendeel, erop is gericht het betrokken lid van het parlement te schaden en niet schadevergoeding te verkrijgen. Fumus persecutionis kan in het bijzonder worden vermoed wanneer de vervolging betrekking heeft op oude feiten, tijdens een verkiezingscampagne wordt ingesteld, wordt ingesteld om een voorbeeld te stellen, enz.
Beginsel nr. 3: wanneer de vervolging wordt ingesteld op verzoek van een politieke tegenstrever zal, behoudens bewijs van het tegendeel, de immuniteit niet worden opgeheven wanneer moet worden geoordeeld dat de vervolging erop is gericht, het betrokken lid van het Parlement te schaden en niet schadevergoeding te verkrijgen. Hetzelfde geldt wanneer de vervolging wordt ingesteld in omstandigheden die doen vermoeden dat zij alleen is ingesteld om het betrokken lid van het Parlement te schaden.
[...]”
105. Erkend dient te worden dat het Parlement terecht aanvoert dat dit door het secretariaat van de commissie Juridische Zaken en interne markt opgestelde document geen handeling van het Parlement is, maar slechts een synthese van de beslissingspraktijk van deze commissie op het betrokken gebied.
 106. Verder dient eraan te worden herinnerd dat volgens vaste rechtspraak het recht op bescherming van het gewettigd vertrouwen toekomt aan iedere particulier die in een situatie verkeert waaruit blijkt dat de gemeenschapsadministratie door nauwkeurige toezeggingen te doen bij hem gegronde verwachtingen heeft gewekt (arrest Hof van 15 juli 2004, Di Lenardo en Dilexport, C-37/02 en C-38/02, Jurispr. blz. I-6911, punt 70, en arrest Gerecht van 17 december 1998, Embassy Limousines & Services/Parlement, T-203/96, Jurispr. blz. II-4239, punt 74). Van dergelijke toezeggingen is sprake bij nauwkeurige, onvoorwaardelijke, onderling overeenstemmende en van bevoegde en betrouwbare bronnen afkomstige inlichtingen, ongeacht in welke vorm deze zijn meegedeeld (zie in die zin arrest Hof van 25 mei 2000, Kögler/Hof van Justitie, C-82/98 P, Jurispr. blz. I-3855, punt 33, en arrest Gerecht van 18 oktober 2011, Purvis/Parlement, T-439/09, Jurispr. blz. II-7231, punt 69). Niemand kan zich echter op schending van dit beginsel beroepen, wanneer er geen sprake is van concrete toezeggingen die de administratie hem heeft gedaan (arresten Hof van 24 november 2005, Duitsland/Commissie, C-506/03, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 58, en 22 juni 2006, België en Forum 187/Commissie, C-182/03 en C-217/03, Jurispr. blz. I-5479, punt 147). Bovendien kunnen alleen toezeggingen die overeenstemmen met de toepasselijke voorschriften, gewettigd vertrouwen wekken (arresten Gerecht van 30 juni 2005, Branco/Commissie, T-347/03, Jurispr. blz. II-2555, punt 102, en 23 februari 2006, Cementbouw Handel & Industrie/Commissie, T-282/02, Jurispr. blz. II-319, punt 77).
 107. Aangezien mededeling nr. 11/2003 geen handeling van het Parlement is, maar slechts een synthese van de beslissingspraktijk van de commissie Juridische Zaken en interne markt die door het secretariaat-generaal van het Parlement is opgesteld om de leden van het Parlement bewust te maken van deze beslissingspraktijk, en een dergelijk document het Parlement dus niet kan binden, kan het geen nauwkeurige, onvoorwaardelijke, overeenstemmende en van het Parlement afkomstige inlichtingen bevatten die nauwkeurige toezeggingen van het Parlement kunnen vormen welke bij de leden van het Parlement gegronde verwachtingen hebben kunnen wekken.
108. Bijgevolg kan verzoeker in elk geval niet op goede gronden aanvoeren dat het Parlement het vertrouwensbeginsel heeft geschonden door af te wijken van een document dat geen handeling van het Parlement is.
109. De instellingen zijn echter verplicht hun bevoegdheden uit te oefenen met inachtneming van de algemene beginselen van het recht van de Unie, zoals het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van behoorlijk bestuur, en dienen, gelet op deze beginselen, rekening te houden met de beslissingen die op soortgelijke verzoeken zijn genomen, en zeer aandachtig te onderzoeken of al dan niet een soortgelijke beslissing moet worden genomen. Bovendien moeten het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van behoorlijk bestuur samen met het legaliteitsbeginsel worden geëerbiedigd (zie naar analogie arrest Hof van 10 maart 2011, Agencja Wydawnicza Technopol/BHIM, C-51/10 P, Jurispr. blz. I-1541, punten 73-75 en de aldaar aangehaalde rechtspraak).
 110. In dit verband dient eraan te worden herinnerd dat het beginsel van gelijke behandeling zich met name ertegen verzet dat vergelijkbare situaties verschillend worden behandeld, tenzij een dergelijke behandeling objectief gerechtvaardigd is (zie arresten Hof van 16 december 2008, Arcelor Atlantique et Lorraine e.a., C-127/07, Jurispr. blz. I-9895, punt 23, en 14 oktober 2010, Nuova Agricast en Cofra/Commissie, C-67/09 P, Jurispr. blz. I-9811, punt 78 en de aldaar aangehaalde rechtspraak).
111. Bovendien is het vaste rechtspraak dat tot de waarborgen die door de rechtsorde van de Unie in bestuurlijke procedures worden geboden, met name behoort het beginsel van behoorlijk bestuur, dat voor de bevoegde instelling de verplichting inhoudt om alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken (arresten Hof van 21 november 1991, Technische Universität München, C-269/90, Jurispr. blz. I-5469, punt 14, en 29 maart 2012, Commissie/Estland, C-505/09 P, punt 95).
112. Bijgevolg dient ervan te worden uitgegaan dat verzoeker met zijn middel inzake schending van de „vaste rechtspraak” van het Parlement inzake immuniteit, schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en van het beginsel van gelijke behandeling wil aanvoeren.
113. Indien mededeling nr. 11/2003 voldoende nauwkeurige inlichtingen zou bevatten over de houding die de leden van het Parlement van dit laatste mogen verwachten wanneer het uitspraak dient te doen over de immuniteit van een lid van het Parlement, in het bijzonder ten aanzien van de vrijheid van meningsuiting en de fumus persecutionis, mag het Parlement daarvan slechts afwijken indien daarvoor een voldoende motivering wordt gegeven.
 114. In dit verband dient eraan te worden herinnerd dat de door artikel 296 VWEU vereiste motivering moet beantwoorden aan de aard van de betrokken handeling en de redenering van de instelling die de handeling heeft verricht, duidelijk en ondubbelzinnig tot uitdrukking moet doen komen, opdat de belanghebbenden de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel kunnen kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. De aan de motivering te stellen eisen moeten worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de inhoud van de handeling, de aard van de redengeving en het belang dat de adressaten of andere personen die rechtstreeks en individueel door de handeling worden geraakt, bij een toelichting kunnen hebben. Het is niet noodzakelijk dat alle relevante gegevens feitelijk of rechtens in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 296 VWEU voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen ervan, doch ook op de context en op het geheel van rechtsregels die de betrokken materie beheersen (arresten Hof van 2 april 1998, Commissie/Sytraval en Brink’s France, C-367/95 P, Jurispr. blz. I-1719, punt 63; 30 september 2003, Duitsland/Commissie, C-301/96, Jurispr. blz. I-9919, punt 87, en 22 juni 2004, Portugal/Commissie, C-42/01, Jurispr. blz. I-6079, punt 66).
 115. Wat ten slotte het rechtszekerheidsbeginsel betreft, blijkt uit de rechtspraak dat dit beginsel een fundamenteel beginsel van het recht van de Unie is, dat met name verlangt dat een regeling duidelijk en nauwkeurig omschreven is, opdat de justitiabelen ondubbelzinnig hun rechten en verplichtingen kunnen kennen en dienovereenkomstig hun voorzieningen kunnen treffen. Aangezien de betekenis of de draagwijdte van een rechtsregel steeds uit zichzelf in bepaalde mate onzeker is, dient te worden onderzocht of de betrokken rechtsregel zo dubbelzinnig is dat de justitiabelen eventuele twijfels over de draagwijdte of de betekenis ervan niet met voldoende zekerheid kunnen wegnemen (zie in die zin arrest Hof van 14 april 2005, België/Commissie, C-110/03, Jurispr. blz. I-2801, punten 30 en 31).
– De bestreden handeling
116. Ter ondersteuning van zijn tweede middel voert verzoeker aan dat het Parlement is voorbijgaan aan zijn beslissingspraktijk betreffende de beoordeling van gevallen waarin de vrijheid van meningsuiting van de leden van het Parlement in het geding is en er een vermoeden van fumus persecutionis bestaat.
117. Wat allereerst de vrijheid van meningsuiting betreft, volgt uit de in mededeling nr. 11/2003 samengevatte beslissingspraktijk van het Parlement dat in het bijzonder wanneer de aan de leden van het Parlement ten laste gelegde feiten uitlokking van rassenhaat opleveren, opheffing van de immuniteit kan worden overwogen.
 118. Vaststaat in het onderhavige geval dat volgens de overwegingen A en B van de bestreden handeling de bevoegde autoriteiten de feiten aldus hebben gekwalificeerd:
„A. overwegende dat een Franse officier van justitie om opheffing van de parlementaire immuniteit van [verzoeker], lid van het Parlement [...], heeft verzocht om gevolg te geven aan een klacht wegens uitlokking van rassenhaat en, in voorkomend geval, de betrokkene voor de rechtbank van eerste aanleg, het hof van beroep en het hof van cassatie van de Franse Republiek te kunnen dagen;
B. overwegende dat het verzoek tot opheffing van de immuniteit van [verzoeker] betrekking heeft op een gestelde overtreding, namelijk uitlokking van rassenhaat door de bekendmaking op 3 oktober 2008 van een persbericht van de destijds door [verzoeker] voorgezeten fractie van het Front National van de regio Rhônes-Alpes.”
119. Wat vervolgens de fumus persecutionis betreft, staat vast dat de gerechtelijke vervolging van verzoeker niet is ingeleid op initiatief van een politieke tegenstrever, maar op initiatief van een vereniging die krachtens de wet van 29 juli 1881 betreffende de persvrijheid ( Bulletin des Lois , 1881, nr. 637, blz. 125) naar Frans recht bevoegd is om voor de rechter op te komen tegen racistische of antisemitische uitlatingen en geschriften, dat het onderzoek niet is begonnen naar aanleiding van anonieme aangiften, dat de ingestelde vervolging niet betrekking had op oude feiten of feiten zich tijdens een verkiezingscampagne hebben voorgedaan, en dat, gelet op de door het Parlement in aanmerking genomen en door verzoeker overigens niet betwiste feiten, niets erop wijst dat de vervolging kennelijk was bedoeld om een voorbeeld te stellen.
120. Het onderhavige geval voldoet dus aan geen enkel van de in de beslissingspraktijk van het Parlement vastgestelde criteria op grond waarvan in het verleden een verzoek tot opheffing van de immuniteit is afgewezen.
 121. Het Parlement heeft in zijn besluit tot opheffing van verzoekers immuniteit dus weldoordacht verklaard:
„[...] [I]n het onderhavige geval [is] voor het Parlement niet aannemelijk [...] gemaakt dat er sprake is van een fumus persecutionis, dat wil zeggen een voldoende ernstig en nauwkeurig vermoeden dat de procedure is ingeleid om de politieke activiteiten van het lid van het Parlement te schaden [...]”
122. Hieruit volgt dat het Parlement zowel ter zake van de vrijheid van meningsuiting als ter zake van het eventuele bestaan van een fumus persecutionis heeft voldaan aan zijn verplichting om alle relevante elementen van de zaak zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken, en dat verzoeker niet aantoont dat het beginsel van behoorlijk bestuur is geschonden.
123. Hetzelfde geldt voor het beginsel van gelijke behandeling, daar verzoeker niet aantoont dat hij ten aanzien van de in mededeling nr. 11/2003 onder de aandacht gebrachte beslissingspraktijk van het Parlement anders is behandeld dan de leden van het Parlement doorgaans in vergelijkbare situaties worden behandeld.
124. Daarbij komt dat, gelet op de juridische aard van mededeling nr. 11/2003, die geen document van het Parlement is (zie punten 107 en 108 hierboven), verzoeker niet op goede gronden kan aanvoeren dat het Parlement het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden door op een voor hem onverwachte wijze af te wijken van deze mededeling, aangezien deze mededeling, die slechts door het secretariaat-generaal van het Parlement is opgesteld, niet als een regeling in de zin van de (in punt 115 hierboven) genoemde rechtspraak kan worden beschouwd.
125. Ten slotte blijkt uit een en ander dat het bestreden besluit ter zake van de twee hierboven genoemde punten voldoende is gemotiveerd.
126. Mitsdien moeten het tweede en het derde middel volledig worden afgewezen.
 Het vijfde middel, betreffende schending van het Reglement van orde ter zake van de procedure die tot vervallenverklaring van het mandaat van lid van het Parlement kan leiden
127. Verzoeker betoogt, zakelijk weergegeven, dat voor de feiten waarvoor hij wordt vervolgd, naar Frans recht een bijkomende straf van onverkiesbaarheid kan worden opgelegd, die meebrengt dat zijn door verkiezing verkregen mandaten vervallen worden verklaard.
128. De Franse regering zou zich echter niet hebben gehouden aan de procedure van artikel 3, lid 6, van het Reglement van orde en zou in haar briefwisseling niet hebben vermeld dat de tegen verzoeker ingestelde vervolging tot gevolg kon hebben dat zijn mandaat van lid van het Parlement vervallen wordt verklaard.
129. Daarbij komt volgens verzoeker dat geen enkel orgaan van het Parlement de Franse regering om verantwoording daarvan heeft verzocht. De voorzitter van het Parlement had dit wezenlijke element echter moeten meedelen aan de commissie Juridische Zaken en interne markt en deze had daarmee rekening kunnen houden, al was het hoogst onwaarschijnlijk dat verzoeker een dergelijke bijkomende straf zou worden opgelegd.
130. Volgens verzoeker tast het ontbreken van deze wezenlijke formaliteit de geldigheid van het verslag van de bevoegde commissie en dus ook van het besluit betreffende de opheffing van zijn immuniteit aan.
131. Het Parlement bestrijdt deze stellingen.
 132. Volgens vaste rechtspraak heeft het Reglement van orde van een gemeenschapsinstelling tot doel, de interne werking van de diensten te regelen met het oog op een goed bestuur. Hieruit volgt dat natuurlijke personen of rechtspersonen zich ter ondersteuning van een beroep tot nietigverklaring niet kunnen beroepen op schending van deze regels, die niet ter bescherming van particulieren zijn vastgesteld (arrest Hof van 7 mei 1991, Nakajima/Raad, C-69/89, Jurispr. blz. I-2069, punten 49 en 50; zie in die zin arrest Hof van 13 september 2007, Common Market Fertilizers/Commissie, C-443/05 P, Jurispr. blz. I-7209, punten 144 en 145).
133. Bovendien is het vaste rechtspraak dat schending van een wezenlijk vormvoorschrift slechts de nietigverklaring van het betrokken besluit kan meebrengen indien komt vast te staan dat dit besluit zonder deze onregelmatigheid een andere inhoud had kunnen hebben (zie in die zin arrest Hof van 29 oktober 1980, Van Landewyck e.a./Commissie, 209/78–215/78 en 218/78, Jurispr. blz. 3125, punt 47, en arrest Gerecht van 5 april 2006, Degussa/Commissie, T-279/02, Jurispr. blz. II-897, punt 416).
134. In het onderhavige geval is de eerste grief van verzoeker er in wezen op gericht, door het Gerecht te doen vaststellen dat de Franse autoriteiten niet hebben voldaan aan de krachtens artikel 3, lid 6, van het Reglement van orde op hen rustende verplichting om het Parlement in kennis te stellen van de opening van een procedure op grond waarvan het mandaat van verzoeker vervallen kan worden verklaard.
135. Vaststaat echter dat artikel 3, lid 6, van het Reglement van orde de lidstaten geen dergelijke verplichting oplegt.
 136. Artikel 3, lid 6, van het Reglement van orde bepaalt immers dat indien de bevoegde autoriteiten van de lidstaten ten aanzien van een lid van het Parlement een procedure openen op grond waarvan het mandaat van dit lid van het Parlement vervallen zou kunnen worden verklaard, de voorzitter van het Parlement deze autoriteiten verzoekt hem regelmatig op de hoogte te stellen van de voortgang van de procedure en de zaak naar de voor het onderzoek van de geloofsbrieven bevoegde commissie verwijst, op voorstel waarvan het Parlement zich over de zaak kan uitspreken.
137. Dit artikel bepaalt dus welke procedure de voorzitter van het Parlement dient te volgen, en bevat geen procedure voor de lidstaten. Het is overigens in elk geval uitgesloten dat bij het Reglement van orde van het Parlement een verplichting zou kunnen worden opgelegd aan de lidstaten.
138. Bijgevolg moet de eerste grief worden afgewezen.
139. Als tweede grief is aangevoerd dat geen enkel orgaan van het Parlement, te beginnen met de voorzitter ervan, de Franse autoriteiten heeft verweten dat zij het Parlement niet hebben meegedeeld dat het mandaat van verzoeker vervallen kon worden verklaard, ofschoon de voorzitter de bevoegde commissie daarop had moeten wijzen, zodat deze daarmee rekening kon houden bij de vaststelling van het besluit betreffende de opheffing van verzoekers immuniteit.
140. Vaststaat echter dat artikel 3, lid 6, van het Reglement van orde, dat geen regels ter bescherming van de particulieren bevat, uitsluitend is bedoeld om, zoals het Parlement betoogt, ervoor te zorgen dit laatste op de hoogte wordt gehouden van het gevolg dat de nationale autoriteiten geven aan een procedure die ertoe kan leiden dat het mandaat het lid van het Parlement vervallen wordt verklaard en dat dit lid in voorkomend geval moet worden vervangen.
 141. Deze bepaling beoogt aldus de goede interne werking van het Parlement te verzekeren en is dus geen wezenlijk vormvoorschrift van de procedure tot opheffing van de immuniteit van een het lid van het Parlement.
142. Bijgevolg moet ook de tweede grief worden afgewezen.
143. Mitsdien moet het vijfde middel in zijn geheel worden afgewezen.
Het zesde middel, betreffende schending van het beginsel van hoor en wederhoor en van de rechten van de verdediging
144. Verzoeker betoogt dat het beginsel van hoor en wederhoor en de rechten van de verdediging zijn geschonden doordat hij niet de mogelijkheid heeft gekregen zich te verdedigen toen ter plenaire vergadering over het besluit betreffende de opheffing van zijn immuniteit werd gestemd, en doordat zijn daartoe strekkend verzoek aan de voorzitter van het Europees Parlement is afgewezen.
145. Hij geeft toe dat artikel 7, lid 8, derde alinea, van het Reglement van orde inderdaad bepaalt dat, onverminderd het bepaalde in artikel 151, het lid van het Parlement om wiens voorrechten of immuniteiten het gaat, tijdens het debat niet het woord mag voeren.
146. Hij voert echter aan dat deze bepaling onrechtmatig is omdat zij in tegenspraak is met de eerbiediging van de rechten van de verdediging en in het bijzonder met het recht om te worden gehoord.
147. In dit verband voert hij ten eerste aan dat niet kan worden aangenomen dat zijn rechten van verdediging zijn geëerbiedigd door het enkele feit dat hij met gesloten deuren is gehoord door de commissie Juridische Zaken op een tijdstip waarop de strekking van het door de rapporteur opgestelde verslag niet bekend was.
 148. Ten tweede wijst hij erop dat in de notulen van de vergadering van de commissie geen melding wordt gemaakt van de namen van de leden van het Parlement die daadwerkelijk aanwezig waren toen hij werd gehoord, maar alleen van de presentielijst. Volgens hem waren een aantal leden van het Parlement die deze lijst hebben ondertekend, echter niet meer aanwezig toen hij werd gehoord.
149. Ten derde stelt hij dat verschillende leden van het Parlement die aan de stemming over het verslag hebben deelgenomen, niet aanwezig waren toen hij werd gehoord. Doorgaans wordt echter aangenomen dat in een tuchtprocedure, een gerechtelijke procedure of een bestuurlijke procedure alleen degenen die de betrokkene hebben gehoord, een besluit mogen nemen, hetgeen impliceert dat dezelfde personen zowel aan de hoorzitting als aan de vaststelling van het besluit betreffende die persoon deelnemen.
150. Ten vierde zou deze weigering om hem te horen ook in tegenspraak zijn met de meeste parlementaire gebruiken en in het bijzonder met artikel 80, lid 7, van het reglement van de Franse Assemblée nationale (kamer van volksvertegenwoordigers), volgens hetwelk de volksvertegenwoordiger deelneemt aan het debat in het kader van het onderzoek van het verzoek tot opheffing van zijn immuniteit.
151. Ten vijfde voert verzoeker aan dat het Parlement daarenboven elke mogelijkheid van debat heeft uitgesloten door gebruik te maken van de in artikel 138, lid 2, van het Reglement van orde bedoelde vereenvoudigde procedure zonder debat voor de vaststelling van teksten waarop geen amendementen zijn ingediend. Deze bepaling van algemene aard kan volgens hem echter niet worden toegepast omdat de ter zake van immuniteit toepasselijke bijzondere bepalingen van artikel 7, lid 8, van het Reglement van orde voorzien in een debat.
 152. Ten zesde worden de ontwerpen voor de vaststelling van een handeling met of zonder debat onderzocht door de Conferentie van fractievoorzitters. Volgens verzoeker hebben de niet-ingeschreven leden van het Parlement echter geen verkozen vertegenwoordiger in deze conferentie en beschikken zij slechts over een aangewezen vertegenwoordiger die niet aan de besluitvorming kan deelnemen, zodat hij geen debat kan eisen. Dit is volgens hem nog een geval van discriminatie van de niet-ingeschreven leden van het Parlement, net als die in de zaak die aanleiding heeft gegeven tot het arrest van het Gerecht van 2 oktober 2001, Martinez e.a./Parlement (T-222/99, T-327/99 en T-329/99, Jurispr. blz. II-2823).
153. Gepreciseerd dient te worden dat verzoeker ter terechtzitting heeft verklaard dat zijn middel alleen ziet op het ontbreken van waarborgen in de interne procedures van het Parlement voor het onderzoek van een verzoek tot opheffing van de immuniteit, te weten een debat op tegenspraak en eerbiediging van de rechten van de verdediging, maar dat hij niet stelt dat deze interne procedures in het onderhavige geval zijn geschonden.
154. Het Parlement bestrijdt deze stellingen.
155. Verzoekers betoog, zoals deze het ter terechtzitting heeft gepreciseerd, bestaat zakelijk weergegeven hierin dat hij ter plenaire vergadering het woord had willen voeren om zich te verdedigen en dat dit recht hem is ontzegd omdat toepassing in onderlinge samenhang van artikel 7, lid 8, en artikel 138, lid 2, van het Reglement van orde eraan in de weg stond dat een debat zou plaatsvinden en dat hij daarin het woord zou voeren.
 156. Verzoeker is namelijk van mening dat het beroep op artikel 138, lid 2, van het Reglement van orde heeft belet dat een debat zou worden gehouden, ofschoon artikel 7, lid 8, van dat reglement voorziet in een debat, en dat de toepassing van artikel 7, lid 8, van het Reglement van orde bovendien belet dat de volksvertegenwoordiger het woord voert wanneer een dergelijk debat plaatsvindt.
157. Verzoeker geeft weliswaar toe dat het Parlement de bepalingen van zijn Reglement van orde in acht heeft genomen, maar betwist de rechtmatigheid van die bepalingen omdat deze volgens hem in strijd zijn met zowel de eerbiediging van de rechten van de verdediging als met het beginsel van hoor en wederhoor.
158. Bijgevolg dient ten eerste te worden onderzocht of ter plenaire vergadering een debat diende te worden gehouden en tweede of, indien dat het geval was, aan verzoeker kon worden geweigerd daar het woord te voeren en dus of de bepalingen van artikel 7, lid 8, van het Reglement van orde dienaangaande onrechtmatig zijn, en ten derde of de andere grieven inzake de door het Parlement gevolgde procedure de rechtmatigheid van het verloop van die procedure ter discussie stellen.
– Het houden van een debat ter plenaire vergadering
159. Om te beginnen dient erop te worden gewezen dat verzoeker artikel 7, lid 8, van het Reglement van orde niet ter discussie stelt voor zover daarin wordt voorzien in een debat, maar alleen voor zover daarin wordt bepaald dat het betrokken lid van het Parlement tijdens dat debat niet het woord mag voeren.
 160. Ten eerste dient dus te worden onderzocht of artikel 138, lid 2, van het Reglement van orde, dat voorziet in een vereenvoudigde procedure zonder amendementen en zonder debat ter plenaire vergadering, mag worden toegepast voor de vaststelling van een besluit betreffende de opheffing van de immuniteit van een lid van het Parlement.
161. Artikel 138, lid 2, van het Reglement van orde bepaalt dat wanneer een niet-wetgevingsontwerpresolutie in de commissie is goedgekeurd met minder dan een tiende van de stemmen tegen, zij op de agenda van het Parlement wordt ingeschreven om zonder amendementen en zonder debat in stemming te worden gebracht, tenzij op voorstel van de Conferentie van voorzitters of op verzoek van een fractie of van ten minste veertig leden anders is beslist.
162. In de eerste plaats dient te worden geoordeeld dat, zoals het Parlement betoogt, het begrip „niet-wetgevingsontwerpresolutie” in tegenstelling tot het begrip „ontwerp van wetgevingshandeling” in de zin van artikel 138, lid 1, van het Reglement van orde het begrip „ontwerpbesluit” in de zin van artikel 7, lid 2, van het Reglement van orde omvat. Deze uitlegging wordt door verzoeker overigens niet betwist.
163. Ten tweede dient erop te worden gewezen dat pas na een debat in de commissie en voor zover minder dan een tiende van de leden van de commissie binnen die commissie tegen de tekst heeft gestemd, volgens het Reglement van orde van rechtswege de in artikel 138 van dat reglement bepaalde procedure zonder debat en zonder amendementen zal worden gevolgd, en zulks om redenen van procedure-economie.
 164. Ten derde dient te worden beklemtoond dat het Reglement van orde niettemin heeft voorzien in een beveiligingsmechanisme volgens hetwelk, in weerwil van het resultaat van de stemming in de commissie, op voorstel van de Conferentie van voorzitters of op verzoek van een fractie of van ten minste veertig leden toch een debat ter plenaire vergadering kan worden gehouden.
165. De mogelijkheid van een debat ter plenaire vergadering is dus geenszins uitgesloten, ook al is een punt overeenkomstig artikel 138, lid 2, op de agenda van de plenaire vergadering ingeschreven om zonder debat en zonder amendementen in stemming te worden gebracht.
166. Ten vierde wordt in artikel 7, lid 8, van het Reglement van orde geen debat ter plenaire vergadering opgelegd, maar wordt daarin alleen bepaald hoe dit debat in voorkomend geval dient te worden gehouden, namelijk een debat dat slechts betrekking heeft op de argumenten vóór en tegen elk van de ontwerpbesluiten inzake opheffing of handhaving van de immuniteit van een lid van het Parlement en dat niet tot indiening van amendementen kan leiden.
167. Bijgevolg sluiten deze bepalingen geenszins uit dat wanneer een ontwerpbesluit in de commissie is goedgekeurd en minder dan een tiende van de leden van de commissie binnen die commissie tegen de tekst heeft gestemd, het punt overeenkomstig artikel 138, lid 2, van het Reglement van orde van rechtswege op de agenda van de plenaire vergadering wordt ingeschreven om zonder debat en zonder amendementen in stemming te worden gebracht.
 168. Artikel 7, lid 8, is dus geen lex specialis waarvan niet op grond artikel 138, lid 2, kan worden afgeweken, maar deze twee bepalingen zijn elkaar aanvullende procedurevoorschriften die erop zijn gericht het werk van het Parlement ter plenaire vergadering te vergemakkelijken wanneer slechts een zeer kleine minderheid of helemaal niemand in de bevoegde commissie tegen het ontwerpbesluit heeft gestemd.
169. Verder dient te worden gepreciseerd dat het Parlement door verzoeker niet is weersproken waar het heeft verklaard dat met betrekking tot besluiten betreffende verzoeken tot opheffing van de immuniteit doorgaans de in artikel 138, lid 2, van het Reglement van orde bepaalde procedure zonder debat wordt gevolgd, en dat slechts in uitzonderlijke gevallen een debat ter plenaire vergadering als bedoeld in artikel 7, lid 8, plaatsvindt, daar uitsluitend de uitkomst van de stemming binnen de bevoegde commissie bepaalt of artikel 138, lid 2, van toepassing is.
170. Bovendien staat enerzijds vast dat in het onderhavige geval het punt op de agenda van de plenaire vergadering is ingeschreven om zonder amendementen en zonder debat in stemming te worden gebracht omdat het ontwerpbesluit in de commissie was goedgekeurd en minder dan een tiende van de leden van de commissie binnen die commissie tegen de tekst had gestemd. Anderzijds staat vast dat verzoeker niet betwist dat noch de Conferentie van voorzitters, noch een fractie en zelfs geen 40 leden van het Parlement om een debat over het besluit tot opheffing van verzoekers immuniteit hebben verzocht.
171. Bijgevolg dient te worden geoordeeld dat het Parlement de in artikel 138 van het Reglement van orde bedoelde procedure zonder amendementen en zonder debat terecht heeft toegepast.
 172. Voor zover verzoeker in weerwil van de precisering van zijn grieven ter terechtzitting nog steeds misbruik van procedure aanvoert, dient er bijgevolg en concluderend aan te worden herinnerd dat volgens vaste rechtspraak van misbruik van bevoegdheid, waarvan het misbruik van procedure slechts een vorm is, slechts sprake is wanneer op grond van objectieve, relevante en overeenstemmende aanwijzingen blijkt dat de bestreden handeling uitsluitend of althans overwegend is vastgesteld om andere dan de aangegeven doelen te bereiken, of om zich te onttrekken aan de toepassing van een procedure waarin het Verdrag speciaal heeft voorzien om aan de omstandigheden van het geval het hoofd te bieden (arresten Hof van 10 maart 2005, Spanje/Raad, C-342/03, Jurispr. blz. I-1975, punt 64, en 7 september 2006, Spanje/Raad, C-310/04, Jurispr. blz. I-7285, punt 69).
173. Aangezien het betrokken punt in het onderhavige geval van rechtswege krachtens artikel 138, lid 2, van het Reglement van orde op de agenda van de plenaire vergadering is ingeschreven om zonder amendementen en zonder debat in stemming te worden gebracht, omdat het ontwerpbesluit in de commissie was goedgekeurd en minder dan een tiende van de leden van de commissie binnen die commissie tegen de tekst had gestemd, is er in het onderhavige geval geen enkele objectieve en relevante aanwijzing dat de bestreden handeling is vastgesteld om andere dan de aangegeven doelen te bereiken of om zich te onttrekken aan de toepassing van een procedure waarin het Verdrag daartoe speciaal heeft voorzien.
 174. Ten tweede dient te worden onderzocht of, zoals verzoeker betoogt, ondanks de regelmatigheid van de door het Parlement gevolgde procedure de algemene beginselen betreffende de eerbiediging van de rechten van de verdediging en van het beginsel van hoor en wederhoor zich verzetten tegen procedurevoorschriften voor de vaststelling van een besluit tot opheffing van de immuniteit van een lid van het Parlement zoals die in het Reglement van orde van het Parlement voorkomen.
175. In dit verband dient eraan te worden herinnerd dat, volgens vaste rechtspraak, de eerbiediging van de rechten van verdediging, en in het bijzonder van het recht om te worden gehoord, in elke tegen een persoon gerichte procedure die tot een voor deze laatste bezwarende handeling kan leiden, een grondbeginsel van het recht van de Unie is, dat zelfs bij ontbreken van een regeling betreffende de betrokken procedure in acht moet worden genomen (arrest Hof van 9 november 2006, Commissie/De Bry, C-344/05 P, Jurispr. blz. I-10915, punt 37, en arrest Gerecht van 14 oktober 2009, Bank Melli Iran/Raad, T-390/08, Jurispr. blz. II-3967, punt 91). Dit beginsel is overigens opgenomen in artikel 41, lid 2, sub a, van het Handvest van de grondrechten.
176. Op grond van dit beginsel moet de belanghebbende vóór de vaststelling van het hem betreffende besluit in staat zijn gesteld om zinvol zijn standpunt kenbaar te maken omtrent het bestaan en de relevantie van de feiten en omstandigheden op basis waarvan dit besluit is vastgesteld (zie in die zin arresten Hof van 15 juli 1970, Buchler/Commissie, 44/69, Jurispr. blz. 733, punt 9, en 3 oktober 2000, Industrie des poudres sphériques/Raad, C-458/98 P, Jurispr. blz. I-8147, punt 99).
 177. Hieruit volgt dat overeenkomstig deze beginselen een besluit niet mag worden vastgesteld op basis van feiten en omstandigheden waarover de betrokkene zijn standpunt niet nuttig kenbaar heeft kunnen maken vóór het besluit werd vastgesteld.
178. Het recht om te worden gehoord impliceert echter niet dat in elke tegen een persoon gerichte procedure die tot een voor deze laatste bezwarende handeling kan leiden, een openbaar debat moet worden gehouden.
179. De eerbiediging van de rechten van de verdediging en van het beginsel van hoor en wederhoor impliceert dus niet dat elk besluit van het Parlement betreffende de opheffing van de immuniteit van een lid van het Parlement moet worden voorafgegaan door een debat ter plenaire vergadering.
180. Verzoeker toont overigens niet aan dat in het recht van de meeste lidstaten, zelfs in het Franse recht, een dergelijk beginsel geldt.
181. Verzoeker heeft het Parlement immers niet weersproken waar dit ter terechtzitting heeft verklaard dat in Frankrijk sinds 1995 besluiten betreffende de opheffing van de immuniteit van een volksvertegenwoordiger worden genomen door het bureau van de wetgevende kamer waartoe de betrokken volksvertegenwoordiger behoort, en niet meer door die wetgevende kamer in plenaire samenstelling.
182. Daarentegen mag niet uit het oog worden verloren dat artikel 7, lid 3, van het Reglement van orde bepaalt dat het betrokken lid van het Parlement om opheffing van wiens immuniteit is verzocht, de gelegenheid krijgt te worden gehoord en alle documenten of andere schriftelijke bewijsstukken kan overleggen die hij voor het vormen van een oordeel nodig acht. Hij kan zich bovendien laten vertegenwoordigen door een ander lid van het Parlement.
 183. Aldus worden in het kader van de door het Parlement vastgestelde procedure voor de behandeling van verzoeken tot opheffing van de immuniteit van leden van het Parlement aan de betrokkene voldoende waarborgen ter zake van de rechten van de verdediging en van het beginsel van hoor en wederhoor verleend.
184. Bijgevolg stelt verzoeker ten onrechte dat het beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging en van het recht van hoor en wederhoor in de weg staat aan de procedure die krachtens de artikelen 7 en 138 van het Reglement van orde bij het Parlement van toepassing is voor de behandeling van verzoeken tot opheffing van de immuniteit.
185. Bovendien staat in het onderhavige geval vast dat verzoeker niet betwist dat hij door de commissie Juridische Zaken is gehoord alvorens deze haar ontwerpbesluit heeft vastgesteld.
186. Verder geeft verzoeker niet aan over welke door de commissie Juridische Zaken of door het Parlement in aanmerking genomen feiten of omstandigheden hij zijn standpunt niet kenbaar heeft kunnen maken vóór het besluit betreffende de opheffing van zijn immuniteit werd vastgesteld.
187. Daarbij komt dat uit de motivering van het besluit betreffende de opheffing van verzoekers immuniteit blijkt dat het Parlement heeft geantwoord op de twee belangrijkste argumenten die verzoeker voor het Gerecht heeft herhaald, te weten dat hij in de uitoefening van zijn ambt heeft gehandeld en dat er een fumus persecutionis bestond die de handhaving van zijn immuniteit rechtvaardigde.
188. Bijgevolg dient te worden geoordeeld dat verzoeker niet heeft aangetoond dat in het onderhavige geval zijn rechten van verdediging of het beginsel van hoor en wederhoor zijn geschonden.
 – Het in artikel 7, lid 8, van het Reglement van orde bepaalde recht van het lid van het Parlement om het woord te voeren tijdens het debat
189. Gelet op het voorgaande dient te worden geoordeeld dat verzoekers betoog geen hout snijdt voor zover deze stelt dat de omstandigheid dat hij niet het recht heeft ter plenaire vergadering het woord te voeren tijdens het debat over de vaststelling van het besluit betreffende de opheffing van zijn immuniteit, in strijd is met de eerbiediging van de rechten van de verdediging en het beginsel van hoor en wederhoor.
190. Indien een ontwerpbesluit tot opheffing van de immuniteit van een lid van het Parlement krachtens artikel 138, lid 2, van het Reglement van orde op de agenda van de plenaire vergadering mag worden ingeschreven om zonder debat en zonder amendementen in stemming te worden gebracht, snijdt de grief dat het onrechtmatig is dat hij niet het woord mag voeren tijdens een dergelijk debat, immers geen hout.
191. Hieruit volgt ook dat in die omstandigheden aan mevrouw A., die de plenaire vergadering voorzat, niet kan worden verweten dat zij verzoeker niet het woord heeft verleend met het oog op een debat over de opheffing van zijn immuniteit, aangezien geen debat was voorzien.
