Ontmaskerd!
,Ja, mijnheer, ik ben het," aldus beantwoordde hy kortaf den ver- J nnn luan neem deze daTn6 ° ^ wonderden uitroep van den Don Juan. ^ r protektie. Wat hebt ge daarop prébordi 20nder zich kwaad te „Volstrekt niets, moncher, autwo . .nnen te beho0ren. Nu ik dat maken- .De dame schijnt touw^ beireur ^ mtjn verloren weet, wil ik u niet in de wielen j denk ik> wanl van avond loopt moeite. Gij «U» gelukkiger zijn dan , ^ .fc wengch u beiden een alles u mee. Ik maak de dame mvjne goeden nacht." „„thlootte het hoofd toi een overdreven De onbeschaamde spotter schreden terug. Darcy had beleefden groet en keerde vervolge». P ^ ^ beyenrt handje opj een scherp antwoord gereeddochhfl ^ die op een wonderdadige arm en hoorde een paar gefluisterde wijze zijn drift beteugelden ^ om mij> ge zoudt mg u» „Om Gods wil, mvjnheer, begin » het verderf storten 1" melodieus, dat ze regelrecht sprak tot het De stem was zoo lie , onmiddellijk: hart van Darcy en deze antwoordde ^ ^ ^ ^ dien ,Ge hebt gelijk, dame. Het denfe enik weet, waar ik hem kan digen mijnheer te zeggen, wat 1 van dheid bevrijd, wat mag ik ver¬ wedervinden. Ik heb u van zijn ongetn der voor u doen?" mij naar huis te geleiden. Als ik durfde, zou ik u viageu woon in de rue Ponthieu 97 du3 niet. het is mejuffrouw „In de rue Ponthieu 97 . Ik veg^ ^ ^ bewflzen. Bertha Lestérel, die ik het genoegen „Hadt ge mij herkend^' die stem eens heeft gehoord, kan men „Ja, aan uw stem. Als mtn ^ ^ uwe schoonheid, uwe be.alze niet licht vergeten... evenmin al ligheid kan doen..." u verzoeken mag geen komplimenten, „O, manheer, maak m«, als ik vleit, zou ik mij gaan ik heb er al zooveel "^""^ervolge^ ontslagen was." verbeelden, dat ik nog n.et vanmjn # nterien al zeer ,astig „Ja, die dwaas moetumetxB ^ ^ kunnen zien> z00 dicht zijn geweest. En toch beeft bÖ ® * gesluierd als gij waart... als gl| ie kan herkend hebben!" „Ik beef bij de gedachte dat hV) „Kende hij u dan?" et in de salons, waar ik kotn zingen. „Hij heeft mij wel eens ontm ^ # aandacht VOor hem heb Ik had hem niet herkend, a noemdet, herinnerde ik mij, dat hij overgehad, maar toen gij z ten buj7.e van de markiezin e • aan mij werd voorgesteld op een Barancos." „Op een harer konceiten had ik ook het geluk u voor het eerst te ontmoeten." en de goedheid u rnet mij in te laten. Ik was des te meer getroffen door uw beleefdheid, omdat myne stelling in de groote wereld eigenlijk eene zeer valsche stelling is. Ik vertoon mjj alleen in mijne hoedanigheid van artiste. Men betaalt mjj voor mijne zang." „Wat beteekent dat, daar gy door opvoeding, verstand en hart hooger staat dan de meeste dames der groote wereld? Met uw talent trouwens, angt het slechts van u zelf af om in den schouwburg te schitteren als een ster van den eersten rang." ,0, ik heb volstrekt geen berouw, dat ik ieder aanzoek om mjj aan het tooneel te verbinden, van de hand heb geslagen. Ik heb niet de minste neiging voor het leven 't welk men dsar leidt. Mijn nederig bestaan lijkt my het best." „Maar drukt u niet somtijds de eenzaamheid, waartoe ge u zelf thans veroordeeld hebt." „Lieve hemel!" antwoordde de jonge dame lachend, „ik beweer niet, at mijn leven het ideaal vertegenwoordigt dat ik mij had voorgesteld, maar ik schik rnjj welgemoed in mijn lot. Er bestaan heel wat gelukkiger ames dan ik ben, maar men vindt er ook, die veel ongelukkiger zijn. m maar eens iets te noemen — ik heb mjjne opvoeding gekregen aan een kostschool tegelijk met een allerliefst, mooi meisje. Ik hield zeer veel van haar en wjj gingen druk met elkander om, hoewel zij eenige jaren ouder was dan ik, welnu, tegenwoordig bewoont zjj een hotel en heeft een prachtige ekwipage." „Pardon, maar mij dunkt dat hetgeen ge daar noemt niet zoo'n bizonder groot ongeluk is." „Niet ? Ik ken geen grooter ramp! Mijn vriendin is den slechten weg opgegaan. Zij heeft haar examens gedaan als onderwijzeres, en in den aanvang beproefd om met lesgeven haar brood te verdienen, doch weldra stond haar de fatsoenlijke armoede tegen. Zjj was een wees evenals ik... arm als ik... de moed ontbrak haar, en Julie Berthier heet op dit oogenblik Julia d'Orcival." Gaston voer een schok door de leden, wat mej. „Kent ge haar?" hernam de dame. „Ja, ge moet haar wel kennen, daar ge leeft in een wereld, waarin..." „Heel Parijs kent haar," viel Darcy in, „maar gij, mejuffrouw ziet haar tegenwoordig niet meer, denk ik ?" „O, neen. Zij heeft mjj echter, nu een paar jaar geleden, eens geschreven om haar een dienst te bewijzen. Ik was in de gelegenheid aan haar verzoek te voldoen en ging naar haar toe. Zij liet mij hare schilderden zien... al haar weelde... Arme Julie ! Zij betaalde dat alias wel zeer duur!" __ Darcy vroeg niet verder. Hg was al te gelukkig bij de ontdekking, dat niej. Lestérel niets scheen te weten van zijne intieme verstandhouding tot Julia d'Orcival om door een onvoorzichtig woord iets van die verstandhouding te laten doorschemeren. Van haar kant betreurde mej. Lestérel misschien hare bekentenis van een bezoek aan eene dame van verdachte zeden, want ook zij bewaarde het stilzwijgen en het gesprek hield dus eensklaps op. Die stilte maakte, dat Darcy opmerkzamer werd op het geiuul van schreden, die reeds eenigen tijd achter hem cp het trottoir weerklonken. Zijn eerste gedachte was, dat Prébord zich had omgekeerd en hen beide achtervolgde. Snel wendde hij het hoofd om en bemerkte op een vrij grooten afstand een man, wiens gang niets gemeen had met de manier vaa loopen van Prébord, een man, die met zwaren tred slechts weinig vooruit kwam, doordien hü met de welbekende zigzagsche bewegingsn op het brecde trottoir voortsukkelde. De man moest stellig een paar zware, plompe laarzen aan hebben, want zijn tred weerklonk als de hamerslag uit een smidse, 't Was klaarblijkelijk iemand, die te veel gedronken had, die nu den weg naar zijn huis zocht en die zich al zeer weinig bekommerde over het paar dat voor hem uitliep. Gerustgesteld door 'tgeen hij gejien had, begon Darcy na te uenken over de vreemde toevalligheden van het Parijsche leven. ^ Bij 't begin van den winter had hij op een muzikale soiree in t hotel der markiezin de Barancas voor het eerst de schoonheid en het talent bewonderd van een jonge kunstenares, die verrukkelijk zong. Hij had naar die dame geïnformeerd ea vernomen dat zij tot eene achtenswaardigs familie behoorde, dat zij van haar kunst leefde en zeer deugdzaam was. Die zeldzame verschijning uit de kunstenaarswereld trok hem bijzonder aan en iedere gelegenheid om haar weder te zien had hij dan ook met beide handen aangegrepen. Geen enkel koncert verzuimde hij als er kans bestond dat de goddelijke stem met het zuiverst sopraan-geluid zich alaaar zou doen hooren. In sommige intieme kringen, waar men de betaalde kunstenares geheel als genoodigde beschouwde, was hij in de gelegenheid geweest met haar te praten en derhalve ook, om, naast haar schoonheid en talent, haar verstand, haar bevaliigheid en haar beschaving te leeren waardeeren. Haar het hof te maken was voor Gaston Darcy het natuurlijk gevolg van die waardeering, en hij was er de man niet naar om in zulk eene schoone richting halverwege te blijven staan. Hü was tegenover de jonge dame vol kleine beleefdheden geweest, die zij zonder preutschheid had geaccepteerd, maar tevens met de uiterste kieschheid. Zij had voortdurend den al te galanten jonkman op 6 een eerbiedigen afstand weten te houden. Bjj een bezoek ten harent werd hjj onverrichter zake terug gezonden en toen zij hem daarop weder in gezelschap ontmoette, had zij hem uitgelegd, waarom het haar passend voorkwam, dat iemand van zijn stand en van zijn fortuin niet bij haar aan huis ontvangen werd. Zij had die uitlegging eerlijk, openhartig, zelfs vroolgk gedaan en er bij verklaard, dat de heer Darcy geheel op het dwaalspoor was geraakt, indien hij meende, dat zij ooit eenige neiging zou gevoelen, tot een min of meer avontuurlijk leven. Van die ontmoeting af, dagteekende zijne verkoeling voor Julia d'Oreival, die wel eenige verandering bespeurde in zijn manier van doen, maar zicb omtrent het „waardoor" deerlijk vergiste. Overigens was Gaston volstrekt niet van plan, om zich te gaan wijden aan zijn nieuwe liefde. Het leven, 't welk hij leidde, behaagde hem niet meer, maar hij dacht in de verte niet aan eene huwelpsverbintems met Bertha Lestérel. Hij was nog niet zoover gekomen, dat hjj zonder ongerustheid durfde denken aan een huwelijk uit liefde met een zangeres. Voorloopig had hij slechts een middenweg gekozen en alle relatie met de kostbare maitresse voor goed afgebroken. Hij gevoelde zich dus een geheel vrij man. En ter nauwernood in dien toestand gekomen, bezorgde hem eene toevallige ontmoeting een lang tezamenijzn met mejuffrouw Lesiérel. Was dat een voorteeken? Gaston, bijgeloovig als de meeste snelers, geloofde dit wel en dacht, dat hij als een dwaas zou handelen, indien hij geen partij wist te trekken van de gelukkige toevallige omstandigheid. Hoe streng zij ook mag wezen, een dame kan toch niet weigeren een heer terug te zien, die haar in een moeielijk geval zijn bescherming heeft verleend en die bescherming zelve moest immers Darcy een goed eind doen vorderen in de gunst der voorzichtige kunstenares. Tech niet zoo bizonder voorzichtig, wijl zij zich op een ongehoord uur alleen op de straten van Parijs durfde vertoonen. Dit denkbeeld, dat in 't begin reeds bü Gaston was opgekomen, doch later door andere gedachten verdrongen, dit denkbeeld, dat nagenoeg gelijk stond aan een slecht vermoeden, ging hem opnieuw door het hoofd en hinderde hem meer dan hij zich zelf wilde bekannen. Hinderde dat denkbeeld hem werkelijk? Nu ja, als Panjzenaar van den echten stempel, als bon vivant — als mauvais sujet gelijk zijn oom hem betitelde — kon het hem niet ongevallig zijn, indien het mooie meisje niet zoo onkreukbaar was als hij vermoed had, maar aan den anderen kant zou 't hem zeer aan het hart zijn gegaan, indien een zijner weinige illusiën in rook moest verdwijnen. Hij was bjjna geneigd de jonge dame er een verwijt van te maken, dat zij hem had bedrogen. Dit gevoel was een leelijk verschijnsel bij de opkomende ziekte, en bijaldien Darcy slechts de moeite had genomen zijn hart behoorlijk te onderzoeken, zou bjj tot de ervaring zijn geraakt, dat hjj veel ernstiger beminde, dan ooit te voren, veel ernstiger dan voor zjjn gemoedsrust dienstig was. Maar hij dacht niet zoover, althans nu niet, h(j wilde alleen zijn twijfel zien weggenomen en om tot dat doel te geraken, sloeg hjj den weg in, die hem als beschaafd mensch het fatsoenlykst voorkwam. „Een allernoodlottigs toeval, nietwaar, dat u dien Prébord deed ontmoeten," aldus ving hjj aan. „Hij is een half uur voor mjj uit de klub gegaan, waar wjj beiden dagelijks kooien en hjj woont in de rue d'Anjou, op den hoek van den boulevard Haussmann." ,'t Was juist op den boulevard Haussmann, dal hij mg lastig begon te vallen," antwoordde Bertha zonder de minste verlegenheid. „Ik wilde hem ontloopen, maar hij bleef steeds in mjjn nabijheid; hij sprak mij aan, ik antwoordde niet, maar het mocht mij niet gelukken om hem te ontmoedigen. De straten waren geheel verlaten. Ik ben niet laf van aard en ik gevoelde mij dan ook niet erg ongerust, maar toen ik met dien man geheel alleen was nabij de kerk de la Madeleine met haar groot en somber kerkportaal, schijn ik toch het hoofd een weinig te zijn kwijt geraakt. Ik heb het daar ten minste op een loopen gezet om de rue Royale te bereiken, die ik dacht dat niet zoo doodstil zou zijn. Ik zou mjj onder de bescherming van den eersten den besten voorbijganger hebben gesteld... Mgn vervolger liep aanhoudend achter mij en haalde mjj in bjj den boulevard Malesherbes, waar hij myn arm trachtte te bemeesteren. Als ik u niet had opgemerkt, geloof ik, dat ik het zou hebben uitgegild van angst." „Piébord heeft zich gemeen aangesteld en morgen zal ik hem mijn getuigen sturen." „Doe dat niet," viel de jonge dame haastig in. „Denk eens aan de praatjes, die uit iets dergelijks zouden voortkomen.... Als men eens te weten kwam, dat ik alleen op straat was gezien... op dit uur! En dan... uw leven in gevaar brengen voor mij!... Neen, neen... beloof my dat ge niet duelleert." Haar hand beefde en haar arm drukte dien van Gaston, alsof ze hem nu reeds zocht terug te houden van een dreigend gevaar. „Goed!" antwoordde Darcy, die bijlang niet ongevoelig was voor een aandrang als de hare, „goed, ik zal zwijgen om u niet in ongelegenheid te brengen. Als die man te weten kwam, wie hij ontmoet had, zou hjj laf genoeg zijn om alles wereldkundig te maken." „Dus zweert ge my, dat er geen tweegevecht zal plaats hebben?" sprak mejuffr- Lestérel. „Ge maakt mij daarmee zeer gelukkig en ik denk dat ik u niet beter mijn dank kan betuigen, dan door u te melden, waaraan het is toe te schrijven dat men mij op straat vond, op een uur, waarin alle eerbare jonge dochters behooren te slapen, 't Wordt waarlijk tijd! Ik had met mijn verhaal wel dadelijk mogen beginnen, want de lieve hemel weet wat ge al niet van mij moet gedacht hebben." „Wel, ik dacht dat ge op het een of ander koncert had gezongen en van daar huiswaarts keerdct," zeide Darcy met een onnoozelheid, waarachter eene geheime bedoeling stak. De toekomstige magistraat sprak als een rechter van instruktie, die het den ondervraagde schijnbaar gemakkelijk maakt om hem later met zichzelf in tweespraak te brengen. „Als ik op een koncert was geweest," antwoordde het meisje zonder zich te bedenken, „zou ik immers in een geheei ander toilet zijn en ook niet te voet terugkeeren. Ik zal u mijne geheimen toevertrouwen," voegde zij al lachend erbij. „Ge moet dan weten, dat ik een zuster heb., een zuster die getrouwd is met een scheepskapitein en dat haar man op het punt is om van een lange zeereis huiswaarts te keeren, — achttien maanden is hjj weg geweest en binnen een paar dagen kan men hem nu terug verwachten. Op dit oogenblik is iuijn zuster nog alleen en zeer lijdende. Zij had mij verzocht om den avond ba haar te komen doorbrengen, «n tegen tien uur, toen ik alweer gerfeed stond om haar te verlaten, kreeg zij op eens een zenuwtoeval... O, ze lijdt daar veel aan. Ik kon haar natuurlek niet aan haar lot overlaten, en toen ik eindelijk goedschiks naar huis mocht gaan, was het twee uur geworden. Ik wilde niet om een fiacre sturen... mijn zuster heeft slechts eane dienstbode... want ik dacht er dadelijk een op den boulevard te vinden. Mijn lieve zieke woont nl. in de rue Caumartin... Op nog geen honderd schreden van haar huis had ik toen het ongeluk van dien heer te ontmoeten." Darcy hoorde met veel aandacht naar dit verhaal met tusschenzinnen, en hij vond dat het verslag van mejuiïr. Lestérel min of meer op eene mislukte verontschuldiging geleek. De Parijzen&ar had misschien reeds tienmaal in zijn leven een dergelijk verhaal met bizonder veel nadruk hooren opdisschen door jonge dames, die hij niet ten onrechte het suspekte uitgaan verweten had. Een zieke zuster of een nicht in het kraambed deden bij dergelijke verantwoordingen altijd uitmuntend dienst. Darcy maakte niet deze opmerking overluid, doch zijn stilzwijgen zeide aan de vertelster vrij duidelijk, dat haar toehoorder geen geloof sloeg aan haar verhaal. Ook zji bleef een paar minuten zwijgen en sprak daarop eenigszins geraakt: „Ik zie wel dat ge mij niet vertrouwt. Tegenover ieder ander zou ik mij wel wachten, om mij zelf nog meer en nog beter te rechtvaardigen, maar u wil ik bewijzen, dat ik niets dan de waarheid heb gezegd. Mijne zuster heet mevr. Crozon. Zij woont in de rue Caumartin 112, op de vierde verdieping. Morgen middag om drie uur ga ik weer naar haar toe. Haar echtgenoot wordt overmorgen verwacht. Ge hebt gelijk, mijnheer, dat ge mij niet vertrouwt. M«n zuster zou mij kunnen helpen liegen, is 'tniet? Ik kon haar morgen ochtend een brief sturen en haar zoodoende de rol voorschrijven, die zij om drie uur te spelen had. Ik dacht niet, mijnheer, dat ge mij tot iets zoo laags in staat rekendet. Vergeet dus alles, wat ik u gezegd heb en denk over mij, zooals ge goedvindt." Er bestaan gemoedsuitingen, die niet geveinsd kunnen zijn, eene verontwaardiging die geen komedie spel kan wezen, antwoorden, waaruit de waarheid als van zelf spreekt. Darcy was tot in de ziel getroffen en hij begreep eindelijk, dat deze jonge maagd niets gemeen had met ae fraaie dametjes, die gcheele romans weten te verzinnen om haar doen en laten te rechtvaardigen. .. ., Vergeef mij, mejuffrouw," sprak hij hartelijk, „vergeef mij, dat ik u een oogenblik heb kunnen verdenken. Ik geloof alles wat ge mij gezegd hebt, ik zweer het u en om 'een bewijs te geven, dat ik u ten volle geloof, doe ik afstand van het voorgestelde bezoek aan uwe zuster, roch hoop ik dat gij op een andere wijze aan uwe belofte wilt voldoen. Ik zou u zoo gaarne eens ontmoeten, want ik heb, helaas, tot nog toe dat geluk maar al te zelden gehad.". „Aanstaanden Zaterdag kuat ge mij weerzien op de soiree van mevr. Ghanbiy," zeide mejuffr. Lestérel, doch zij liet daarbij niet doorschemeren dat dit wederzien ook voor haar een genoegen zou zijn. „Ik zal daar uw geliefkoosde aria's zingen. Wees verzekerd, dat ik uw slecht vermoeden van daareven gaarne vergeven wil, en nu gij, uit eigen beweging, afstand doet van het bezoek aan mijn zuster, moet ik u zeggen, dat het het verstandigst voorkomt, om ook naar alle onnoodige aandoeningen te besparen. Hecht gij er aan, mij nu en dan te zien, welnu aan gelegenheden daartoe ontbreekt het u waarlijk niet. Ge komt overal, waar men mij „En is 't nooit bij u opgekomen, dat ik mij bij die families alleen vertoon om u? Hebt ge niet begrepen, dal het mfl tot heden toe slechts aan eene gelegenheid heeft ontbroken, om vrij uit met u te spreken... te zeggen..." gevoel, kortom met al datgene wat in staat is om den heer en meester te herscheppen tot den nederigen slaaf. Hg liet zich niet vangen en bleef hij zijn onwrikbaar besluit, maar dit nam niet weg, dat hg bij zich zelf moest bekennen dat de voormalige minnares hem door hare stilzwijgendheid een enormen dienst had bewezen. Tot zoover gekomen met zijne overwegingen, belde Darcy om zijn kamerdienaar, stond op en kleedde zich. De aanranding, waardoor hij bijna verworgd was geworden en den diefstal van zjjn portefeuille was hü nagenoeg vergeten. De indruk van Julia's brief verdween o)k langzaam en toen hij zich aan zijn ontbijttafel zette dacht hij alleen aan zijne zonderlinge ontmoeting met Bertba Leetérel. Hij had de zekerheid de jonge dame weldra te zien op een soirée, maar hij vond dat het veel te lang was om tot Zaterdag te moeten wachten, als hij haar nog dienzelfden dag kon te zien en te spreken krijgen. Na zijn déjeuner — het was intusschen twee uur geworden — ging hij te voet uit en begon hij eene wandeling langs de boulevards. Zijn oom woonde in de rue Rougemont en heai wilde hij gaan bezoeken, maar •zeer toevallig, niet waar? - sloeg hij, langs de lue de la Madeleine gegaan zijnde, een blik in de rue Gaumartin. De verlokking was al te groot. Langzaam trad hij die gelukkige straat in en, tegen kwartier voor drieën, bevond hij zich, alweder toevallig natuurlijk, tegenover nummer 112. ,Ik zal haar niet vragen om mij bij haar zuster te brengen, dacht hij. ',Het zou den schijn hebben, alsof ik haar nog niet vertrouwde en bovendien zou ik gewis een zot figuur maken bij die ziekelijke zuster, die denkelijk een erg vervelend burger vrouwtje zal zijn. Maar ik kan Bertha toch wel tven aanspraken sn haar zeggen... ja, wat kan ik haar zeggen? nu dat doet er minder toe, als zij er maar uit begrijpt, dat ik haar lief heb..." Nog geen vijf minuten stond hij in de nabijheid van 112 op schildwacht, toen mej. Lestérel uit de rue Saint Lazaire te voorschijn kwam. Nog nooit had hü haar anders gekleed gezien dan in soirée-toilet, want de ° nachtelijke ontmoeting mocht voor de kleeding niet meê worden gerekend. Bij de gasverlichting der straatlantaarns valt moeielijk te oordeelen over de schoonheid en het tooisel eener dame. Verlicht door het zonnetje van een helderen winterdag, kwam Bertha hem nog verlokkender voor dan wanneer zij zich in de groote wereld vertoonde. Ze was met kieschen smaak gekleed en de kleine voetjes waren door keurige laarsjes omsloten; zij liep met veerkrachtigen tred en ze had iets in haar geheele voorkomen - 't was moeielijk te zeggen wat! - dat een man, die niet bepaald gevoelloos is, a*' 't wue dwingt, om nog eens naar haar om te zien en zelfs om haai te Volgen, ten einde zoolang mogelijk het lieve figuurtje te bewonderen. Gaston ging het meisje tegemoet en begroette haar min of meer hedeesd, want hij meende bemerkt te hebben dat er eenigermate ontevredenheid sprak uit het overigens zoo zacht en lieftallig gelaat. „Hoe nu, mijnheer," sprak ze, „zijt ge hier toch en dat wel niettegenstaande uwe belofte en mijn verbod ï" „Ik geef u de verzekering, mejuffrouw, dat ge alleen het toeval hebt te beschuldigen. Ik ging toevallig hier langs en..." „O foei! Wat is dat liegen leelp 1" viel Bertha, schalks mokkende hem in de rede. „Ge deedt vr\j wat beter met maar ronduit te zeggen, dat ge mij nog altijd verdenkt en dat ge hier gekomen zij% om mjj met mijne zuster te konfronteeren, alsof ge reeds een rechter in funktie waart." „Neen, op mijn woord, niet! Het bewijs voor mijn ontkenning zal ik u oogenblikkelijk geven door onverrichter zake heen te gaan." Bertha dacht een oogenblik na en sprak daarop op beslissenden toon: „Welnu, ik wil niet, dat ge met uwe slechte gedachten blijft rondloopen. Ik kon niet denken, dat ik u hier zon vinden, dat weet ge wel, omdat wy overeen waren gekomen, dat ge niet hier zoudt zijn ge kunt dus niet veronderstellen dat ik mijne zuster gewaarschuwd heb, ga daarom thans met mij mede, mijnheer, ik sta erop.' Mejuffr. Lestérel was reeds in de vestibule van het huis, dat er zeer fatsoenlijk uitzag. Darcy liet zich niet bidden of bevelen om het lieve meisje te volgen en gezamenlijk beklom men de breede trap. „'tls buitensporig wat ik nu doe," zeide Bertha. „Als mevr. Cambry het wist, zou ik nooit meer bij haar mogen komen zingen." „Waarom niet?" informeerde Darcy met een gezicht zoo onschuldig mogelijk. „Wel, in de eerste plaats omdat het niet zeer passend is, dat een jonge dame met een jongmensch de trappen beklimt — het is waar, dit gezegde jonge dame zich des nachts heeft doen geleiden door de straten van Parijs door gezegd jongmensch — en vervolgens ook, omdat mevrouw Cambry een weduwe is, die als ik mij niet vergis we! genegen zou zijn tot een tweede huwelijk. Men verzekert zelfs dat een zekere Gaston Darcy haar niet onverschillig is." „Ik heb zoo iets nooit hooren beweren en als ik den door u genoemden heer eenigszins ken, dan mag ik gerust zeggen dat hg in 't geheel niet aan een huwelijk met die weduwe denkt, vooral niet, sedert hij..." „Stil, stil! Hier zijn we, waar wij wezen moeten. Ik zal u aan mijn zuster voorstellen en na een onderhoud van vijf minuten zult ge volkomen gerust zijn omtrent mijn gedrag, mijnheer de magistraat. Doe mij evenwel het genoegen om het bezoek ook niet langer te rekken dan strikt noodzakelijk is, want mijn zuster gevoelt zich zeer zwak." Bertha had gescheld. Eene jonge vrouw, die er zeer bleek uitzag maar overigens het evenbeeld harer jongere zuster mocht heeten, vertoonde zich aan de deur. Zg was in ieder opricht eene schoone vrouw, doch zjj miste de frischheid van kleur en het lachende mondje dat Bertha zoo cnwederstaanbaar maakte. „Maar komt ge nu zelf de deur openmaken, zoo ziek als ge zjjt?" beknorde de jongste zuster. ,Ik ben alleen te huis," antwoorde mevr. Crozon. „Ik heb Sophie naar het station gestuurd om te zien of mijn man ook met den trein van Havre komt, een trein die hier om drie uur arriveert." Bjj die laatste woorden zag de vrouw beurtelings naar hare zuster en naar Gaston Darcy. „Verwacht ge uw man van daag nog?" zeide Bertha. „Ik dacht, dat hij niet voor morgen avond hier kon zjjn." „Ik meende het zelf ook," antwoordde de jonge vrouw, „maar zjjn schip is van morgen vroeg te Havre aangekomen... Ik heb een telegram van onze vriendin gekregen... en misschien heeft Crozon den eersten trein van Parijs genomen." „Ja... zoo iets is heel licht mogelijk en als hij komt is het maar goed, dat ik er bij ben. Laten wij in uw salon gaan, daar zal ik u met een paar woorden uitleggen, waarom ik hier met mijnheer Darcy kom... mijnheer Gaston Darcy, dien ik dikwijls ontmoet bij mevrouw Cambry — en die mij gisteren een dienst heeft bewezen, waarvoor ik hem niet dankbaar genoeg kan zijn." Mevr. Crozon keek eenigszins verwonderd op en beantwoordde met een beleefden groet de eerbiedige buiging van den onverwachten bezoeker. Het vertrek, waarin Darcy werd binnengeleid, was niet weelderig gemeubeld, maar de donkerkleurige houten vloer blonk als een spiegel en te vergeefs zou het oog hebben gezocht naar een smetje of een stofje op de met trijp bekleede fauteuils. De kamer geleek op een Vlaamsch vertrek. Aan den wand hing tusschen twee staalgravures van Jazet, een vrij goed geschilderd portret van een man, met een streng en zelfs terugstootend voorkomen, het portret van den echtgenoot ongetwijfeld. Dicht bjj het venster, dat op straat uitzag, stond een sofa, waarop de vrouw des huizes in een gemakkelijke houding plaats nam, na met een kleine beweging van de hand, Darcy tot plaats nemen te hebben uitgenoodigd. De bezoeker was echter na de ontvangene waarschuwingen niet voornemens het bezoek lang te rekken en bleef dus staan. „Gevoelt ge u heel slecht?" vroeg Bertha, terwijl zjj de hand harer zuster opriam. „Waarom zijt ge ook niet te bed gebleven?" De zieke antwoordde niet, maar haar blikken wendden zich naar het venster. „Ik begrijp u," mompelde mejuffr. Lestérel, „en ik vraag u vergiffenis als ik u een oogenblikje kom vermoeien, maar geloof me, 't is voor mij ,Maar, hy is heel slecht ingelicht, uw kommissaris, oom! Hij had niet moeten schrijven: l» op dit oogenblik, maar wel: was den laatsten tijd de erkende enz." „Wanneer hebt ge 't dari afgemaakt ?" .Gisteren." .Drommels 1 't werd tijd- Lees nu verder dit belangwekkend dokument, Gaston I" Gaston hervatte, niet bizonder op zijn gemak, de afgebrokene lektuur: „Nu omstreeks drie jaar geleden heeft Julie ook kennis gekregen aan den zoogenoemden graaf Golymine. Deze persoon, wiens ware naam, gelijk men met reden veronderstelt, Lembeig is, werd in Gallicië geboren en heeft zeer veel gereisd in Europa en in Amerika; leefde op grooten voet te Parijs, zonder dat iemand den ooi sprong van zijn fortuin wist; is in Rusland beschuldigd geworden van het maken van valsch# bankbiljetten en in Frankrijk verdacht van geheimzinnige oplichterijen. Die laatste verdenkingen stonden in verband met zjjne veelvuldige minnarijen met zeer hooggeplaatste dames. Een bepaalde aanklacht omtrent die oplichterijen werd evenwel nooit tegen hem ingediend. Hoewel zijne gangen een jaar lang zijn nagegaan, heeft men hem niets kurnen ten laste leggen, dan zijn intiemen omgang met sommige personen, even verdacht als hij zelf, hoewel zij in de groote wereld leven en zich dagelijks in de salons en in de klubs vertoonen. De surveillance is nu een half jaar geleden gestaakt, omdat de graaf zich veel minder vertoonde en betrekkelijk zuinig was gaan leven. Er is sprake van geweest om hem op nieuw te laten nagaan, toen de nachtelijke aanrandingen te Parijs zich op onrustbarende wijze begonnen te herhalen. Een anoniem schrijven aan den heer prefekt wees Golymine aan als het hoofd eener bende, samengesteld uit schijnbaar hoogst fatsoenlijke lieden, die hunnen ondergeschikten boosdoeners de rijke menschen aanwezen, die des nachts met veel geld op zak langs de straten zouden komen. Niets bewees echter dat die beschuldiging eenigen grond had en men heeft geene termen kunnen vinden om Golymine gestadig door de politie te laten nagaan." „Rooverhoofdman!" zeide Roger Darcy. „Ik verwonder mij waarlijk niet dat de vrouwen van hem gecharmeerd waren, maar ik geloof niet aan eene georganiseerde bende van nachtelijke dieven. De politie haalt zich tegenwoordig allerlei rare dingen in het hoofd. ,Bjj een door de politie ingesteld onderzoek heeft men in de kleederen van den zelfmoordenaar gevonden een som van deitig duizend franc» aan bankbiljetten, vier honderd zeventien francs aan goud geld, een gouden horloge en eenige edelgesteenten van vrjj groote waarde. Het is dus zeker, dat er op het lijk geen diefstal had plaats gegrepen. Golymine had overigens in zjjn portefeuille of in zijn zakken noch brieven, noch papieren. De onderzoekingen, die hedenmorgen gedaan zyn in de gemeubileerde appartementen van de rue Neuve-des Mathurins, door hem bewoond, hebben niets aan het licht gebracht. Geen enkel beschreven dokument heeft men daar gevonden. Men heeft niettemin redenen om te veronderstellen, dat Golymine de bezitter is geweest van eenige brieven, die zeer kompromiteerend moesten zjjn voor de eer en den goeden naam van zekere personen en het is zelfs niet onmogelijk dat zjjn laatste bezoek aan Julie Berthier in verband heeft gestaan met die kompromiteerende briefwisseling. De vroegere verstandhouding dier twee menschen wettigde zelfs die veronderstelling, maar om na te gaan, in hoeverre zjj juist mocht heeten, zou eene nauwkeurige huiszoeking bjj Julie Berthier onvermijdelijk zjjn geweest en de kommissaris achtte zich niet gerechtigd om de verantwoordelijkheid van eene dergelijke huiszoeking op zich te nemen. Julie Berthier, ook genaamd Julia d'Orcival, is verbonden met eenige menschen uit de beste kringen en het overgaan tot de maatregelen, waaraan de kommissaris een oogenblik heeft een vermomde agent van politie kon zijn. De generaal had ontegenzeggelijk goede manieren, doch de oogen stonden zeer onrustig in zijn hoofd. .Mevrouw," begon hij met een zekere gemakkelijkheid van uitdrukking, „mevrouw, ik ben noch een schuldeischer, noch een bedelaar en evenmin een dief. Om mij in de gelegenheid te stellen u het doel van mijn komst mede te deelen, zult ge wel zoo vriendelijk willen zijn vanjplaats te nemen en mjj vergunnen hetzelfde te doen." De heer Simancas dacht, om het eens plat uit te drukken, de dame van de demi monde te kunnen overbluffen en hjj had zijne goede redenen waarom h{) dit dacht, maar spoedig zag hij in, dat bij een geheel verkeerden weg was ingeslagen. „Mijnheer," antwoordde de dame op haar beurt, „schuldeischers heb ik niet, bedelaars krijgen van mijn huisknecht een aalmoes aan de deur en voor dieven ben ik nooit bang geweest. Uw inleiding was derhalve eenigszins misplaatst en het eenige wat ik u nog te verzoeken heb, is om mij met eenigen spoed de reden van uw komst mede te deelen, want ik heb slechts weinige oogenblikken voor u beschikbaar." De Peruaan, inziende dat hg met eene sterke partij te doen had, veranderde onmiddellijk van toon en van houding. „Ik had volstrekt geen bedoeling u iets onaangenaams te zeggen, mevrouw," hernam hij en liet daarbij den stoel los welks leuning hij reeds gegrepen had. „Ge zult dit dadelijk begrijpen, als ik u zeg dat ik de wapenbroeder en de vriend ben geweest van dien armen Wenceslas." „Ik begrijp u niet," zeide mevr. d'Orcival, die evenwel haar bezoeker zeer goed begreep. „Ik zeg, dat ik de vriend en wapenbroeder was van dien armen Wenceslas Golymine, wiens uiteinde zoo vreeselijk treurig is geweest." „Wat gaat mij dat aan, mijnheer?" „Zeer veel. Ik kende alle geheimen van Golymine..." „Ik niet." „Ten minste niet allen, doch er waren wel enkele geheimen, die hij u had toevertrouwd..." „Vergeef me, mijnhser, maar ik kan niet veronderstellen dat ge mij een bezoek brengt, om met mij Golymine's dood te beweenen of om u hier te verdiepen iii de herinneringen uit zijn leven. Wat is uw doel?" „Dat zal ik u zeggen: Golymine droeg altijd bjj zich... O, ik weet het vast... eenige papieren van groote waarde; nu wilde ik weten, of gij die papieren na zjjn dood hebt gevonden, en zoo ja, dan ben ik bereid u voor de teruggave ervan de som aan te bieden, die gij er voor mocht willen eischen. Ik kan u wel zeggen, hoe de zaak in elkander zit: Ik heb mijn land verlaten na het mislukken eener samenzweering, waarvan ik het hoofd was; Golymine, die destijds in Peru verblijf hield, behoorde tot mijne party. Hier, in Frankrijk, waren wy beiden van voornemen, om naar Lima terug te keeren en aldaar eene omwenteling op touw te zetten. De papieren, waarvan ik sprak, hieiden al onze plannen in, benevens de lijst der saamgezworenen, zoodat het voor mij zeer kompromitteerend zijn zon, indien die gewichtige dokumenten in het bezit van de Fransche politie kwamen. Ik heb hier alleen bij te voegen, dat ik rijk ben en dat geen geldelijk offer mjj te groot kan zjjn, om..." ,'t Is genoeg, mijnheer," zeide Julia. „Ik heb u aan het woord gelaten, omdat ik eens wilde zien tot hoever zich uwe vermetelheid wel zoude uitstrekken. Hoe durft ge mij vragen of ik de papieren heb weggenomen, die, volgens u, Golymine bij zich droeg ? Denkt ge dan dat ik het lijk heb geplunderd ? En om mjj een soort van ruilhandel voor te slaan, komt gfc voor den dag met ik weet niet welk een bespottelijk fabeltje van een Peruaansche samenzwering! AU ge naar mjj hebt geinformeerd, heeft men u al zeer slechte inlichtingen gegeven. „Mevrouw, sprak hy bedaard, „ik zal mij onmiddellijk verwyderen en ik bied u wel mjjne excuses aan voor de stoornis, die ik mocht veroorzaakt hebben. Vergun my echter, u vooraf eene enkele vraag te doen, die u misschien zeer vreemd zal voorkomen: Mag ik u vragen... hoe de graaf gekleed was, toen hy gisteren avond bij u kwam?" „Wat beduid die nieuwe aardigheid, mijnheer?" „Ik ben niet aardig, mijn waarde mevrouw, ik spreek in vollen ernst, dat zweer ik u. 't Is voor mij en mijne vrienden van het grootste belang, om te weten of Golymine gisteren gekleed was in zijnpels met marterbonten kraag." „Ja, mijnheer, zoo was hjj gekleed en ik wil u ten overvloede er wel bij zeggen, dat die pels hier niet is achtergebleven, evenmin als eenig ander kleedingsluk." „Ik ben u zeer dankbaar voor het antwoord, mevrouw, en ik zal u nog 'erkentelper zijn, indien ge de redenen van mijn komst ten uwen iedereen wilt verzwijgen. Eene indiskretie van uw kant zou vele menschen, die ik mijne vrienden noem, kunnen kompromitteeren en ge zult met a les geheim te houden mjj en hen steeds bereid vinden u in ieder mogeigk opzicht van dienst te zijn." En zonder mevr. d'Orcival den tijd tot antwoorden te laten, boog de de generaal op eene beleefde wijze en verwijderde zich. Julia keerde naar haar boudoir terng, vrijwel onstemd over de redenen van het bezoek van dien echten of gewaandenPeruaanschen generaal. Als hjj een vermomde agent der politie was, dacht zjj „zou ij mij op eene andere manier hebben uitgehoord. Die man moet wel degelijk Golymine gekend hebben en God weet, wat die twee te zamen al niet hebben uitgevoerd? Ik geloof geen woord van dieheele samenzwering, want Golymine heeft zich altijd buiten de politiek gehouden, maar zooveel staat bij mü vast, dat mijn laatste bezoeker wel degelijk wist, dat Golymine brieven van zijne vroegere maitressen bij zich had. Ik geloof dus, dat ik een gewaagd spel zou spelen, met die brieven onder mijne berusting te houden. Gelukkig zal ik ze spoedig genoeg kwijt zijn. - Ik wil maar dadelijk alles regelen, om aanstaanden Zaterdag die heele geschiedenis ten einde te brengen." Julia belde haar kamenier en vroeg haar, of mijnheer Darcy zich nog niet had aangemeld, waarop Mariette een ontkennend antwoord gaf. „Maak u klaar om even een brief weg te brengen, Mariette! beval de:TarSmevronw» bracht de soubrette in het midden, ,het is nog geen vier uur — mijnheer Darcy komt nooit zoo vroeg.. „Wie zegt u, dat de brief, dien ge moet wegbrengen, voor ^hem is i Ga u dadelijk kleeden; meer heb ik u voorloopig niet te zeggen. Mevr. d'Orcival had tegenover Gaston de rol van eene onverschillige gespeeld, maar met bezorgdheid vroeg zij zich telkens af, of hij zich nog dien dag bij haar zou vertoonen, want ze begreep maar al te goed dat, indien zij hem nu, na den bewezen dienst, niet bij zich zag, Xfl de hoop moest opgeven, van hem ooit weder te zien. . .. . , Voor wie wil hij mij verlaten," peinsde zfl, terwijl zö het oog hield gericht op het meubelstuk, waarin de brieven, b« Golymine gevonden, verborgen lagen. ,Dat dingen naar eene plaatsing bij de magistratuur was slechts een voorwendsel tot de scheiding. Ik ken hem. y 19 "e te veel op zün gemak gesteld, om carrière te willen maken. Ik ben zeker dat hij aan trouwen denkt. Met wie? Ik weet het volstrekt met, maar ik zal er wel achter komen en dan zal ik mjj wreken. Hoe... O als t zoover is vind ik wel [een geschikt middel. Ha, als hij eens het oog had ge- slagen op de markiezin, wier brieven daar liggen, dan ware mijn wraakplan reeds kant en klaar, een uitstekend wraakplan ! Ik liet het huwelijk doorgaan, maar daarna speelde ik Darcy de schriftelijke bewijzen in handen, dat hjj getrouwd was met de gewezen maitresse van een man, dien hij zoo verre beneden zich waande, 't Is echter niet waarschijnlijk, dat die twee een paar zullen worden. Zij heeft een te schoonklinkenden naam om die te veranderen tegen het eenvoudige .mevrouw Darey." Wie weet of zy hem niet tot haar minnaar gekozen heeft? Hij komt veel bij haar en de kleine Carneiro, die dergelijke kringen zoo goed kent, beweert dat hij in blakende gunst staat bij de markiezin. Ik moet derhalve die dame noodzakelijk spreken, maar mag haar niet de geheele korrespondentie terug geven. Ik wil dat zij verplichting aan mjj heeft, maar ik wil tevens een wapen tegenover haar blijven bezitten." De zilverklank eener oud Saksische pendule kwam deze alleenspraak storen. „Half vijf!" sprak mevr. d'Orcival. „'t Wordt tijd. Heb ik hier ook papier en enveloppes zonder mijn merk? Die dames mogen natuurlijk niet weten, dat de brieven van mij komen. Ha, hier heb ik, 't geen ik zocht. Ik zal met die markiezin beginnen." Zij schreef het volgende: .Mevrouw, een toeval heeft de brieven, door u indertijd aan Wenceslas Golymine geschreven, aan mü in handen gebracht. Ik wil ze u zelve teruggeven, maar ik geloof, dat het niet voorzichtig en niet passend zou zijn, indien ik mij bij u kwam vertoonen, of gij bij mij. Aanstaanden Zaterdag zal ik op het bal van de opera zijn, in de loge No. 27, rechts van het tooneel. Ik zal daar alleen zijn, geheel alleen, met een zwart- en witten domino. Ik wacht u daar..." .Wacht even," zei Julia tot zich zelf, .moet ik haar ontbieden voor of na de burger-dame, die ik niet ken ? Mij dunkt, dat het daarna moest zijn. Met die andere duurt het heele gesprek hoogstens vijf minuten omdat ik haar geschrijf zonder eenig voorbehoud kan terug geven, terwijl hetgeen ik met de markiezin heb te bespreken van langer duur en misschien niet zoo heel kalm zal wezen." Zij schreef dus verder: ,Ik wacht u daar om half twee." Toen, met eenig nadenken : ,Als zij zich eens ging verbeelden, dat men haar in een hinderlaag lokte en weg bleef! Ik dien haar noodzakelijk met een paar woorden gerust te stellen." En Julia voltooide den brief aldus: ,'t Is eene vrouw, die u schrijft, een vrouw, die u haar naam zal noemen, indien ge dien verlangt te weten, en die ualleen om een onderhoud verzoekt, ten einde u uit een groot gevaar te redden. De „ouvreuse" der loges zal de deur van No. 27 voor u openmaken, zoodra ge haar hebt gezegd, dat de dame, die in die loge is, uw komst verwacht. Een Vriendin" Na den brief te hebben overgelezen, zeide mevr. d'Orcival: Zjj komt. Het is onmogelijk dat zij weg blijft. Ik heb haar brieven gelezen. Die James uit Havanna zijn letterlijk vuur en vlam. Zooals zij deed, heb ik nooit geschreven, zelfs niet aan den man, dien ik het meest heb lief gehad. Er staat in die brieven genoeg om haar voor altijd in het verderf te storten. Haar halve vermogen zou haar niet te veel zijn, om dat geschrijf terug te koopen. Men belasterde Golymine; hij had een millioen kunnen eischen voor de inwisseling dier korrespontie en hij deed het niet, maar ik geloof wel dat die Peruaansche generaal zijn fortuin dacht te te maken met diezelfde brieven. — Kwartier voor vijven" hernam zij, naar de pendule ziende, ,en Gaston is hier nog nietl Hij verkiest dus den oorlog, goed we zullen oorlog voeren. Nu aan die andere. Wat moet ik schryven aan die onbekende, die ook al de dwaasheid heeft gehad van Golymine te beminnen? Zjj schrift een geheel anderen stijl dan de markiezin. Haar brieven zijn meesterstukken van voorzichtigheid, 't Is alsof zij aanhoudend gedacht heeft, aan ecne onderschepping van haar korrespondentie en indien Golymine zich niet de moeite had gegeven, om op het pakket den naam en het adres der dame te schrijven, zou geen mensch ooit vermoed hebben dat die brieven afkomstig waren van mevrouw,., een naam, dien ik volstrekt niet ken, even weinig als ik kan nagaan of d# schrijfster zelve eene gehuwde dame of eene weduwe is. Zooveel staat echter vast, dat het eene zeer goed opgevoede en verstandige vrouw moet zijn. Zal z{j op het bal van de opera verschijnen? 't Valt te betwijfelen. Haar levenswijz# is misschien van dien aard, dat het haar moeielijk valt om des nachts een tijdlang buiten hare woning te vertoeven. Maar wat gaat mij dat aan? Haar heb ik niets te vragen. Wat ik met haar voorheb, geschied uit zuivere mensehenliefde. De vrouwen mogen »1kander waarlijk wel een weinig de hand boven het hoofd houden... en men zegt ook, dat een goede daad altijd geluk aanbrengt. Als zij niet verschijnt, zal ik haar brieven bewaren of verbranden, al naar mij dat in het hoofd komt, maar ik waag er in elk geval niets bij, door haar te ontbieden in de loge No. 27. „Ik zal ze zelf op de post doen," dacht zij, „het is minder noodig, dat Mariette de namen leest." Juist kwam Mariette binnen, hoewel de meesteresse niet om haar gescheld had. „Is mijnheer Darcy er ?" vroeg zjj, de brieven opbergend in den lessenaar, waaraan zij ze had geschreven. „Neen, mevrouw," antwoordde de kamenier, „de dokter is er, dien mevrouw heeft laten ontbieden." „Welke dokter?" „Dokter Saint-Galmier." „Onbekend. Ik heb trouwens in 't geheel niet om Ren dokter gevraagd. Stuur dien heer maar weg." „Best, mevrouw, maar hij zegt dat hij een vriend is van mijnheer Darcy, daarom dacht ik..." „Dat mijnheer Darcv hem misschien gezonden had? 't Zou al heel vreemd zijn. Enfin — laat mijnheer boven komen." Een oogenblik later vertoonde SaintGalmier aan mevrouw d'Orcival zijn gladgeschoren en glimlachend gezicht. Hij deed zich zeer goed voor, die geneesheer met zijn diploma's van de universiteit te Quebec en zyn geheele uiterlijk droeg er niet weinig toe bij, om reeds op het eerste gezicht vertrouwen te wekken. „Vergeef mij, mevrouw, dat ik mjj, ongeroepen aan u kom voorstellen," zeide hij op een alleraangenaamsten en beschaafden toon. ,'t Is anders mijne gewoonte niet, om patienten te zoeken, doch ik had vernomen dat gij lijdende waart... ik had het vernomen van mijnheer Darcy." „Kent ge hem dan ?" „Zeer goed. Van nacht vertelde iemand in de sociëteit, waar mijnheer Darcy en ik elkander dagelijks ontmoeten, het vreeselijke voorval, dat in uw hotel had plaats gevonden..." „Van nacht ? Werd het van nacht reeds in uwe klub verteld ?" „Ja, mevrouw. De nieuwtjes van Parijs verspreiden zich als een loopend vuur. Het laatste nieuws kwam ons ter ooren door een jong mensch, die altijd wonderwel op de hoogte blijkt te zijn van dergelijke voorvallen, en die toevallig uw hotel moet zijn voorbijgegaan, toen de politie binnentrad." „Ha zoo 1" zeide Julia, terwijl zij met aandacht toeluisterde. „En daarop heeft denkelijk mijnheer Darcy u verzocht..." „Mijnheer Darcy was vreeselijk aangedaan, mevrouw, dat kunt ge wel nagaan. Indien hjj vandaag nog niet hier is geweest — want ik veronderstel dat ge hem nog niet zult gezien hebben — dan..." 10 / men hem de laatste weken weder geregeld op de Zaterdagsche recepties zag verschijnen, was het wel voornamelijk, omdat hij wist bij mevr. Cambry ook mejuffrouw Lestérel te vinden. Na begonnen te zijn met als betaalde zangeres in de salons van mevr. Cambry op te treden, was Bertha Lestérel geeindigd met nagenoeg eene vriendin van de vriendelijke gastvrouw te wezen. Bertha's lief en onschuldig voorkomen, hare beschaafde manieren en spreekwijze en vooral haar gevestigde goede naam hadden haar die wel verdiende onderscheiding bezorgd. Zy verscheen eiken Zaterdag op de receptie der jonge weduwe en wist ook daar hare eigenaardige plaats altijd lofwaardig te bekleeden. Op de eerste receptie na den dood van Golymine vertoonde zich de heer Roger Darcy reeds vroegtijdig in de salons van mevr. Cambry. Hy had dienzelfden dag zijn neef bij zich ten eten gehouden en hem nu ook medegenomen, om hem des te meer te doordringen van de heilzame denkbeelden, die, geljjk hij meende, by Gaston nog niet diep genoeg hadden wortel geschoten. De rue Montaigne lag op den weg naar de avenue d'Eylau en daaiorn had Roger Darcy zijn neef vergund om op diens kamer van kleeding te verwisselen, terwijl hjj hem intusschen beïig hield met eene niet al te vervelende zedepreek. 