Posição (UE) n.° 16/2015 do Conselho em primeira leitura tendo em vista a adoção de uma diretiva do Parlamento Europeu e do Conselho que aproxima a legislação dos Estados-Membros em matéria de marcas Adotada pelo Conselho em 10 de novembro de 2015 (Texto relevante para efeitos do EEE)
ODDELEK 6 Garancijske ali certifikacijske znamke in kolektivne znamke Člen 27 Opredelitev pojmov V tem oddelku se uporabljata naslednji opredelitvi pojmov: (a) „garancijska ali certifikacijska znamka“ pomeni blagovno znamko, ki je opisana kot taka ob vložitvi prijave znamke in je z njo mogoče razlikovati blago ali storitve, ki jih je imetnik blagovne znamke certificiral v zvezi z materialom, načinom izdelave blaga ali opravljanja storitev, kakovostjo, zanesljivostjo ali drugimi lastnostmi, od blaga in storitev, ki niso certificirane; (b) „kolektivna znamka“ pomeni blagovno znamko, ki je opisana kot taka ob vložitvi prijave in je z njo mogoče razlikovati blago ali storitve članov združenja, ki je imetnik znamke, od blaga ali storitev drugih podjetij. Člen 28 Garancijske ali certifikacijske znamke 1. Države članice lahko zagotovijo registracijo garancijskih ali certifikacijskih znamk. 2. Garancijske ali certifikacijske znamke lahko prijavi vsaka fizična ali pravna oseba, tudi institucije, organi in telesa, ki jih ureja javno pravo, če oseba ne opravlja dejavnosti, ki vključujejo zagotavljanje iste vrste blaga ali storitev, kot so certificirane. Države članice lahko določijo, da se garancijska ali certifikacijska znamka ne registrira, razen če je prijavitelj pristojen za certificiranje blaga ali storitev, za katere naj bi se blagovna znamka registrirala. 3. Države članice lahko določijo, da se garancijske ali certifikacijske znamke ne registrirajo oziroma se razveljavijo ali ugotovijo za nične iz razlogov, ki ne vključujejo tistih iz členov 4, 19 in 20, če tako zahteva funkcija teh znamk. 4. Z odstopanjem od točke (c) člena 4(1) lahko države članice določijo, da so znaki ali označbe, ki se v gospodarskem prometu lahko uporabljajo za označevanje geografskega porekla blaga ali storitev, lahko garancijske ali certifikacijske znamke. Takšna garancijska ali certifikacijska znamka imetniku ne daje pravice, da bi tretji osebi v gospodarskem prometu prepovedal uporabo takšnih znakov ali označb, pod pogojem, da jih tretja oseba uporablja v skladu z dobrimi poslovnimi običaji v industrijskih ali trgovinskih zadevah. Takšna znamka se zlasti ne sme uveljavljati proti tretji osebi, ki je upravičena do uporabe geografskega imena. 5. Zahteve, določene v členu 16, so izpolnjene, kadar katera koli oseba, pooblaščena za uporabo garancijske ali certifikacijske znamke, to resno in dejansko uporablja v skladu s členom 16. Člen 29 Kolektivne znamke 1. Države članice zagotovijo registracijo kolektivnih znamk. 2.  Združenja izdelovalcev, proizvajalcev, ponudnikov storitev ali trgovcev, ki so po pravu, ki ureja njihovo delovanje, sposobna postati nosilec pravic in obveznosti, sklepati pogodbe ali izvajati druga pravna dejanja ter tožiti in biti tožen, pa tudi pravne osebe, ki jih ureja javno pravo, lahko vložijo prijavo kolektivne znamke. 3. Države članice lahko z odstopanjem od točke (c) člena 4(1) določijo, da so znaki ali označbe, ki se v gospodarskem prometu lahko uporabljajo za označevanje geografskega porekla blaga ali storitev, lahko kolektivne znamke. Takšna kolektivna znamka imetniku ne daje pravice, da bi tretji osebi v gospodarskem prometu prepovedal uporabo takšnih znakov ali označb, če jih ta tretja oseba uporablja v skladu z dobrimi poslovnimi običaji v industrijskih ali trgovinskih zadevah. Takšna pravica se zlasti ne sme uveljavljati proti tretji osebi, ki je upravičena do uporabe geografskega imena. Člen 30 Pravilnik o uporabi kolektivnih znamk 1. Prijavitelj kolektivne znamke uradu predloži pravilnik o njeni uporabi. 2. Pravilnik o uporabi določa vsaj osebe, pooblaščene za uporabo znamke, pogoje za pridobitev članstva v združenju in pogoje za uporabo znamke, vključno s sankcijami. Pravilnik o uporabi znamke iz člena 29(3) vsaki osebi, katere blago ali storitve izvirajo z zadevnega geografskega območja, omogoča, da postane član združenja, ki je imetnik znamke, če navedena oseba izpolnjuje vse druge pogoje iz pravilnika. Člen 31 Zavrnitev prijave 1. Poleg razlogov za zavrnitev prijave blagovne znamke iz člena 4 se, kadar je primerno, z izjemo točke (c) člena 4(1) v zvezi z znaki ali označbami, ki se v gospodarskem prometu lahko uporabljajo za označevanje geografskega porekla blaga ali storitev, ter člena 5, in brez poseganja v pravico urada, da ne preveri relativnih razlogov po uradni dolžnosti, prijava kolektivne znamke zavrne, če niso izpolnjene zahteve iz točke (b) člena 27, člena 29 ali člena 30 ali če je pravilnik o uporabi znamke v nasprotju z javnim redom ali sprejetimi moralnimi načeli. 2. Prijava kolektivne blagovne znamke se zavrne tudi, če lahko zavaja javnost glede značaja ali pomena znamke, zlasti če je verjetno, da jo bodo razumeli drugače kot kolektivno znamko. 3. Prijava se ne zavrne, če prijavitelj s spremembo pravilnika o uporabi izpolni zahteve iz odstavkov 1 in 2. Člen 32 Uporaba kolektivnih znamk Zahteve iz člena 16 so izpolnjene, kadar katera koli oseba, pooblaščena za uporabo kolektivne znamke, to resno in dejansko uporablja v skladu z navedenim členom. Člen 33 Sprememba pravilnika o uporabi kolektivnih znamk 1.  Imetnik kolektivne znamke uradu predloži vsakršne spremembe pravilnika o uporabi. 2. Sprememba pravilnika o uporabi se vpiše v register, razen če spremenjeni pravilnik ne izpolnjuje zahtev iz člena 30 ali če vsebuje enega od razlogov za zavrnitev iz člena 31. 3. Za namene te direktive začnejo spremembe pravilnika o uporabi učinkovati šele od datuma začetka vnosa teh sprememb v register. Člen 34 Osebe, upravičene do vložitve tožbe zaradi kršitve pravic 1. Člen 25(3) in (4) se uporablja za vsako osebo, ki je pooblaščena za uporabo kolektivne znamke. 2. Imetnik blagovne znamke ima pravico, da v imenu oseb, ki so pooblaščene za uporabo znamke, zahteva nadomestilo, kadar so navedene osebe utrpele škodo zaradi nepooblaščene uporabe znamke. Člen 35 Dodatni razlogi za razveljavitev Poleg razlogov za razveljavitev iz členov 19 in 20 se pravice imetnika kolektivne znamke razveljavijo iz naslednjih razlogov: (a) imetnik ne izvede razumnih ukrepov, da bi preprečil uporabo znamke na način, ki ni združljiv s pogoji uporabe iz pravilnika o uporabi, vključno z vsakršno spremembo pravilnika, vpisano v register; (b) zaradi načina, na katerega so pooblaščene osebe uporabljale znamko, je ta lahko povzročila zavajanje javnosti, kot je navedeno v členu 31(2); (c) sprememba pravilnika o uporabi znamke je navedena v registru v nasprotju s členom 33(2), razen če imetnik znamke z nadaljnjo spremembo pravilnika o uporabi izpolni zahteve iz navedenega člena. Člen 36 Dodatni razlogi za ničnost Poleg razlogov za ničnost iz člena 4, kadar je primerno, z izjemo točke (c) člena 4(1) v zvezi z znaki ali označbami, ki se v gospodarskem prometu lahko uporabljajo za označevanje geografskega porekla blaga ali storitev, in člena 5, se kolektivna znamka, ki je registrirana v nasprotju s členom 31, ugotovi za nično, razen če imetnik znamke s spremembo pravilnika o uporabi izpolni zahteve iz člena 31. POGLAVJE 3 POSTOPKI ODDELEK 1 Prijava in registracija Člen 37 Zahteve v zvezi s prijavo 1. Prijava za registracijo blagovne znamke vsebuje vsaj vse naslednje: (a) zahtevo za registracijo; (b) informacije o identiteti prijavitelja; (c) seznam blaga ali storitev, za katere se zahteva registracija; (d) prikaz blagovne znamke, ki izpolnjuje pogoje iz točke (b) člena 3. 2. Za prijavo blagovne znamke se plača pristojbina, ki jo določi zadevna država članica. Člen 38 Datum vložitve prijave 1. Datum vložitve prijave blagovne znamke je datum, na katerega prijavitelj uradu predloži dokumente, ki vsebujejo informacije iz člena 37(1). 2.  Države članice lahko poleg tega določijo, da je dodelitev datuma vložitve prijave odvisna od plačila pristojbine iz člena 37(2). Člen 39 Določitev in razvrstitev blaga in storitev 1. Blago in storitve, za katere se vloži prijava za registracijo blagovne znamke, se razvrstijo v skladu s sistemom klasifikacije, uvedenim z Nicejskim aranžmajem o mednarodni klasifikaciji proizvodov in storitev zaradi registracije znamk z dne 15. junija 1957 (v nadaljnjem besedilu: Nicejska klasifikacija). 2. Blago in storitve, za katere se zahteva varstvo, prijavitelj dovolj jasno in natančno opredeli, s čimer pristojnim organom in gospodarskim subjektom omogoči, da lahko samo na tej podlagi določijo obseg zahtevanega varstva. 3. Za namene odstavka 2 se lahko uporabljajo splošne oznake, vključene v naslove razredov Nicejske klasifikacije, ali drugi splošni izrazi, če so v skladu z zahtevanimi standardi jasnosti in natančnosti, določenimi v tem členu. 4. Urad zavrne prijavo zaradi oznak ali izrazov, ki so nejasni ali nenatančni, če prijavitelj teh oznak ali izrazov ne zamenja z ustreznejšo ubeseditvijo v roku, ki ga v ta namen določi urad. 5. Šteje se, da uporaba splošnih izrazov, vključno s splošnimi označbami v naslovih razredov Nicejske klasifikacije, vključuje vse blago ali storitve, ki so jasno zajete z dobesednim pomenom označbe ali izraza. Prav tako se šteje, da uporaba takih izrazov ali označb ne zajema zahtevka za blago ali storitve, ki se jih ne da tako razumeti. 6. Kadar prijavitelj zahteva registracijo za več kot en razred, blago in storitve razvrsti glede na razrede Nicejske klasifikacije, pri čemer pred vsako skupino stoji številka razreda, v katerega spada ta skupina blaga ali storitev, različne skupine pa so navedene v vrstnem redu razredov. 7. Za blago in storitve, ki so razvrščeni v isti razred po Nicejski klasifikaciji, ne velja domneva, da so si podobni. Za blago in storitve, ki so razvrščeni v različne razrede po Nicejski klasifikaciji, ne velja domneva, da si niso podobni. Člen 40 Pripombe tretjih oseb 1. Države članice lahko določijo, da lahko pred registracijo blagovne znamke vsaka fizična ali pravna oseba ter vsaka skupina ali organ, ki predstavlja izdelovalce, proizvajalce, ponudnike storitev, trgovce ali potrošnike, uradu predloži pisne pripombe, v katerih razloži, na podlagi katerih razlogov se blagovna znamka ne bi smela registrirati po uradni dolžnosti. Osebe in skupine ali organi iz prvega pododstavka niso stranke v postopku pred uradom. 2.  Poleg razlogov iz odstavka 1 tega člena lahko vsaka fizična ali pravna oseba ter vsaka skupina ali organ, ki predstavlja izdelovalce, proizvajalce, ponudnike storitev, trgovce ali potrošnike, uradu predloži pisne pripombe, ki temeljijo na posebnih razlogih, zaradi katerih bi bilo treba prijavo kolektivne znamke zavrniti v skladu s členom 31(1) in (2). Te določbe se lahko razširijo tudi na certifikacijske in garancijske znamke, če so te predmet urejanja v državah članicah. Člen 41 Razdelitev prijav in registracij Prijavitelj ali imetnik lahko prijavo ali registracijo nacionalne blagovne znamke razdeli na dve ali več ločenih prijav ali registracij, tako da uradu pošlje izjavo in pri vsaki razdeljeni prijavi ali registraciji navede tisto blago ali storitve, ki jih zajema prvotna prijava oziroma registracija, na katere se bodo nanašale razdeljene prijave ali registracije. Člen 42 Pristojbine za razrede Države članice lahko določijo, da se za prijavo in podaljšanje blagovne znamke zaračuna dodatna pristojbina za vsak razred blaga in storitev, ki presega prvi razred. ODDELEK 2 Postopki za ugovor, razveljavitev in ugotovitev ničnosti Člen 43 Postopek ugovora 1. Države članice v svojih uradih zagotovijo učinkovit in hiter upravni postopek za ugovarjanje registraciji prijave blagovne znamke na podlagi razlogov iz člena 5. 2. Upravni postopek iz odstavka 1 tega člena zagotavlja vsaj, da imata imetnik prejšnje blagovne znamke iz člena 5(2) in točke (a) člena 5(3) ter oseba, ki je v skladu z zadevnim pravom pooblaščena za uveljavljanje pravic, ki izhajajo iz zaščitene označbe porekla ali zaščitene geografske označbe iz točke (c) člena 5(3), pravico vložiti ugovor. Ugovor se lahko vloži na podlagi ene ali več prejšnjih pravic, če je njihov imetnik isti, in na podlagi dela ali vsega blaga ali storitev, za katere je prejšnja pravica varovana ali prijavljena, in se lahko nanaša na del blaga ali storitev ali vse blago ali storitve, za katere se prijavi sporna znamka. 3. Stranka, ki je vložila ugovor, in prijavitelj imata na njuno skupno zahtevo v postopku ugovora na voljo najmanj dva meseca, da lahko preučita možnost morebitne poravnave. Člen 44 Neuporaba kot način obrambe v postopkih ugovora 1.  V postopku ugovora v skladu s členom 43 imetnik prejšnje blagovne znamke, ki je vložil ugovor, na zahtevo prijavitelja predloži dokaz, da se je prejšnja blagovna znamka v skladu s členom 16 resno in dejansko začela uporabljati v petletnem obdobju pred datumom vložitve ali datumom prednostne pravice poznejše blagovne znamke ali da so obstajali upravičeni razlogi za neuporabo, če je petletno obdobje, v katerem bi se prejšnja blagovna znamka morala resno in dejansko začela uporabljati, kakor je določeno v členu 16, na datum vložitve ali datum prednostne pravice poznejše blagovne znamke že poteklo. Če takšnega dokaza ni, se ugovor zavrne. 2. Če se je prejšnja blagovna znamka uporabljala le za del blaga ali storitev, za katere je registrirana, se za namene preverjanja ugovora iz odstavka 1 šteje, da je registrirana le za ta del blaga ali storitev. 3. Odstavka 1 in 2 tega člena se uporabljata tudi, kadar je prejšnja blagovna znamka blagovna znamka EU. V takem primeru se resno in dejansko uporabo blagovne znamke EU ugotavlja v skladu s členom 15 Uredbe (ES) št. 207/2009. Člen 45 Postopek za razveljavitev ali ugotovitev ničnosti 1. Brez poseganja v pravico strank do pritožbe na sodišče države članice pred svojimi uradi zagotovijo učinkovit in hiter upravni postopek za razveljavitev ali ugotovitev ničnosti blagovne znamke. 2. Upravni postopek za razveljavitev določa, da se blagovna znamka razveljavi na podlagi razlogov iz členov 19 in 20. 3. Upravni postopek za ugotovitev ničnosti določa, da se blagovna znamka ugotovi za nično vsaj na podlagi naslednjih razlogov: (a) blagovna znamka ne bi smela biti registrirana, ker ni skladna z zahtevami iz člena 4; (b) blagovna znamka ne bi smela biti registrirana, ker obstaja prejšnja pravica v smislu člena 5(1) do (3). 4.  Upravni postopek določi, da imajo pravico vložiti zahtevo za razveljavitev ali ugotovitev ničnosti vsaj naslednje osebe: (a) v primeru odstavka 2 in točke (a) odstavka 3 vsaka fizična ali pravna oseba ter vsaka skupina ali organ, ki je ustanovljen za predstavljanje interesov izdelovalcev, proizvajalcev, ponudnikov storitev, trgovcev ali potrošnikov, ki je sposoben, da v lastnem imenu toži in da je tožen v skladu s pravom, ki to ureja; (b) v primeru točke (b) odstavka 3 tega člena imetnik prejšnje blagovne znamke iz člena 5(2) in točke (a) člena 5(3) ter oseba, ki je v skladu z zadevnim pravom pooblaščena za uveljavljanje pravic, ki izhajajo iz zaščitene označbe porekla ali zaščitene geografske označbe iz točke (c) člena 5(3). 5. Zahteva za razveljavitev ali ugotovitev ničnosti se lahko nanaša na del blaga ali storitev ali vse blago ali storitve, za katere je sporna znamka registrirana. 6. Zahteva za ugotovitev ničnosti se lahko vloži na podlagi ene ali več prejšnjih pravic, če je njihov imetnik isti. Člen 46 Neuporaba kot način obrambe v postopku za ugotovitev ničnosti 1. V postopku za ugotovitev ničnosti na podlagi registrirane blagovne znamke z zgodnejšim datumom prijave ali datumom prednostne pravice imetnik prejšnje blagovne znamke na zahtevo imetnika poznejše blagovne znamke predloži dokaz, da se je v petletnem obdobju pred datumom zahteve za ugotovitev ničnosti prejšnja blagovna znamka resno in dejansko uporabljala v skladu s členom 16, in sicer za blago ali storitve, za katere je registrirana in ki so navedeni kot razlog za zahtevo, ali pa da obstajajo upravičeni razlogi za neuporabo, če je bila prejšnja blagovna znamka na datum zahteve za ugotovitev ničnosti registrirana vsaj pet let. 2. Imetnik prejšnje blagovne znamke poleg dokaza iz odstavka 1 tega člena predloži dokaze, da se je blagovna znamka resno in dejansko začela uporabljati v petletnem obdobju pred datumom vložitve ali datumom prednostne pravice poznejše blagovne znamke, ali da so obstajali upravičeni razlogi za neuporabo, če je petletno obdobje, v katerem bi se prejšnja blagovna znamka morala resno in dejansko začela uporabljati, kakor je določeno v členu 16, na datum vložitve ali datum prednostne pravice poznejše blagovne znamke že poteklo. 3. Če dokazov iz odstavkov 1 in 2 ni, se na podlagi prejšnje blagovne znamke zahteva za ugotovitev ničnosti zavrne. 4.  Če se je prejšnja blagovna znamka uporabljala v skladu s členom 16 le za del blaga ali storitev, za katere je registrirana, se za namene preverjanja zahteve za ugotovitev ničnosti šteje, da je registrirana le za ta del blaga ali storitev. 5. Odstavki od 1 do 4 tega člena se uporabljajo tudi, kadar je prejšnja blagovna znamka blagovna znamka EU. V takem primeru je treba resno in dejansko uporabo blagovne znamke EU ugotavljati v skladu s členom 15 Uredbe (ES) št. 207/2009. Člen 47 Posledice razveljavitve in ničnosti 1. Če so pravice imetnika razveljavljene, se šteje, da je registrirana blagovna znamka prenehala imeti učinke, navedene v tej direktivi, od datuma zahteve za razveljavitev. V odločbi o zahtevi za razveljavitev se na zahtevo ene od strank lahko določi zgodnejši datum, na katerega je nastopil eden izmed razlogov za razveljavitev. 2. Če se blagovna znamka ugotovi za nično, se šteje, da registrirana blagovna znamka že od začetka ni imela učinkov, navedenih v tej direktivi. ODDELEK 3 Trajanje in podaljšanje registracije Člen 48 Trajanje registracije 1. Blagovne znamke se registrirajo za desetletno obdobje od datuma vložitve prijave. 2. Registracija se lahko v skladu s členom 49 podaljša za nadaljnja desetletna obdobja. Člen 49 Podaljšanje registracije 1. Registracija blagovne znamke se podaljša na zahtevo imetnika blagovne znamke ali katere koli osebe, ki je po zakonu ali po pogodbi pooblaščena za to, pod pogojem, da so bile plačane pristojbine. Države članice lahko določijo, da se potrdilo o plačilu pristojbin za podaljšanje šteje za tako zahtevo. 2. Urad imetnika blagovne znamke obvesti o izteku registracije vsaj šest mesecev pred navedenim iztekom. Urad ne odgovarja, če tako obvestilo ni bilo dano. 3. Predložitev zahteve za podaljšanje in plačilo pristojbin za podaljšanje se opravita v obdobju vsaj šest mesecev neposredno pred iztekom registracije. V nasprotnem primeru se zahteva lahko predloži v nadaljnjem šestmesečnem obdobju po izteku registracije ali njenem naknadnem podaljšanju. Pristojbina za podaljšanje in dodatna pristojbina se plačata v tem nadaljnjem obdobju. 4. Kadar se zahteva predloži ali so pristojbine plačane le za nekatero blago ali storitve, za katere je blagovna znamka registrirana, se registracija podaljša le za navedeno blago ali storitve. 5. Podaljšanje začne učinkovati od dneva, ki sledi datumu, na katerega se izteče obstoječa registracija. Podaljšanje se vpiše v register.  ODDELEK 4 Komunikacija z uradom Člen 50 Komunikacija z uradom Stranke v postopku ali njihovi zastopniki, kadar so ti imenovani, navedejo uradni naslov za vso uradno komunikacijo z uradom. Države članice imajo pravico zahtevati, da se tak uradni naslov nahaja v Evropskem gospodarskem prostoru. POGLAVJE 4 UPRAVNO SODELOVANJE Člen 51 Sodelovanje na področju registracije in upravljanja blagovnih znamk Uradi imajo možnost, da učinkovito sodelujejo med seboj in z Uradom Evropske unije za intelektualno lastnino, da se spodbudi približevanje praks in orodij v zvezi s preverjanjem in registracijo blagovnih znamk. Člen 52 Sodelovanje na drugih področjih Uradi imajo možnost, da učinkovito sodelujejo med seboj in z Uradom Evropske unije za intelektualno lastnino na vseh področjih svojega delovanja, ki zadevajo varstvo blagovnih znamk v Uniji, poleg tistih iz člena 51. POGLAVJE 5 KONČNE DOLOČBE Člen 53 Varstvo podatkov Za obdelavo vseh osebnih podatkov, ki se v državah članicah opravlja v okviru te direktive, se uporabljajo nacionalni zakoni, s katerimi se izvaja Direktiva 95/46/ES. Člen 54 Prenos 1. Države članice sprejmejo zakone in druge predpise, potrebne za uskladitev s členi 3 do 6, členi 8 do 14, členi 16, 17 in 18, členi 22 do 39, členom 41, členi 43 do 50, do … (10). Države članice sprejmejo zakone in druge predpise, potrebne za uskladitev s členom 45, do … (11). Besedilo teh predpisov takoj sporočijo Komisiji. Države članice se v sprejetih predpisih sklicujejo na to direktivo ali pa sklic nanjo navedejo ob njihovi uradni objavi. Vključijo tudi izjavo, da se v obstoječih zakonih in drugih predpisih sklici na direktivo, razveljavljeno s to direktivo, razlagajo kot sklici na to direktivo. Način sklicevanja in obliko izjave določijo države članice. 2. Države članice Komisiji sporočijo besedilo temeljnih predpisov nacionalnega prava, ki jih sprejmejo na področju, ki ga ureja ta direktiva. Člen 55 Razveljavitev Direktiva 2008/95/ES se razveljavi z učinkom od … (12), brez poseganja v obveznosti držav članic glede roka za prenos Direktive 89/104/EGS v nacionalno pravo, ki je določen v delu B Priloge I k navedeni direktivi. Sklici na razveljavljeno direktivo se upoštevajo kot sklici na to direktivo in se razlagajo v skladu s korelacijsko tabelo v Prilogi. Člen 56 Začetek veljavnosti Ta direktiva začne veljati dvajseti dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije. Členi 1, 7, 15, 19, 20, 21 in 54 do 57 se uporabljajo od … (12) Člen 57 Naslovniki Ta direktiva je naslovljena na države članice.  V …, Za Evropski parlament Predsednik … Za Svet Predsednik … (1)  UL C 327, 12. 11. 2013, str. 42. (2)  Stališče Evropskega parlamenta z dne 25. februarja 2014 (še ni objavljeno v Uradnem listu) in stališče Sveta v prvi obravnavi z dne 10. novembra 2015. Stališče Evropskega parlamenta z dne … (3)  Direktiva 2008/95/ES Evropskega parlamenta in Sveta z dne 22. oktobra 2008 o približevanju zakonodaje držav članic v zvezi z blagovnimi znamkami (UL L 299, 8. 11. 2008, str. 25). (4)  Uredba Sveta (ES) št. 207/2009 z dne 26. februarja 2009 o blagovni znamki Skupnosti (UL L 78, 24. 3. 2009, str. 1). (5)  Direktiva 2006/114/ES Evropskega parlamenta in Sveta z dne 12. decembra 2006 o zavajajočem in primerjalnem oglaševanju (UL L 376, 27. 12. 2006, str. 21). (6)  Uredba (EU) št. 608/2013 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 12. junija 2013 o uveljavljanju pravic intelektualne lastnine s strani carinskih organov in razveljavitvi Uredbe Sveta (ES) št. 1383/2003 (UL L 181, 29. 6. 2013, str. 15). (7)  Direktiva 95/46/ES Evropskega parlamenta in Sveta z dne 24. oktobra 1995 o varstvu posameznikov pri obdelavi osebnih podatkov in o prostem pretoku takih podatkov (UL L 281, 23. 11. 1995, str. 31). (8)  Uredba (ES) št. 45/2001 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 18. decembra 2000 o varstvu posameznikov pri obdelavi osebnih podatkov v institucijah in organih Skupnosti in o prostem pretoku takih podatkov (UL L 8, 12. 1. 2001, str. 1). (9)  Prva Direktiva Sveta 89/104/EGS z dne 21. decembra 1988 o približevanju zakonodaje držav članic v zvezi z blagovnimi znamkami (UL L 40, 11. 2. 1989, str. 1). (10)  36 mesecev po datumu začetka veljavnosti te direktive. (11)  Sedem let po datumu začetka veljavnosti te direktive. (12)  Dan po datumu iz prvega stavka prvega pododstavka člena 54(1) te direktive.  C_2015432NL. 01000101. xml 22. 12. 2015    NL Publicatieblad van de Europese Unie C 432/1 STANDPUNT (EU) Nr. 16/2015 VAN DE RAAD IN EERSTE LEZING met het oog op de vaststelling van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (herschikking) Door de Raad vastgesteld op 10 november 2015 (Voor de EER relevante tekst) (2015/C 432/01) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114, lid 1, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1), Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (2), Overwegende hetgeen volgt: (1) In Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad (3) moeten een aantal wijzigingen worden aangebracht. Ter wille van de duidelijkheid van de tekst moet tot herschikking van die richtlijn worden overgegaan. (2) In Richtlijn 2008/95/EG zijn de centrale bepalingen van materieel merkenrecht geharmoniseerd die ten tijde van de vaststelling ervan werden geacht het meest rechtstreeks van invloed te zijn op de werking van de interne markt doordat zij het vrij verkeer van goederen en het vrij verrichten van diensten in de Unie belemmerden. (3) De bescherming van merken in de lidstaten bestaat naast de bescherming op het niveau van de Unie in de vorm van merken van de Europese Unie („Uniemerken”) die een eenheid vormen en in de hele Unie geldig zijn, zoals bepaald in Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad (4). Het naast elkaar bestaan van en het evenwicht tussen merkenstelsels op nationaal en Unieniveau vormt in feite een hoeksteen van het Uniebeleid inzake de bescherming van intellectuele eigendom. (4) In aansluiting op de mededeling van de Commissie van 16 juli 2008 over een strategie inzake industriële-eigendomsrechten voor Europa heeft de Commissie een diepgaande evaluatie van de algemene werking van het merkenstelsel in Europa als geheel verricht, waarbij het niveau van de Unie en het nationale niveau zijn behandeld, alsmede de onderlinge betrekkingen tussen beide. (5) In zijn conclusies van 25 mei 2010 over de toekomstige herziening van het merkenstelsel in de Europese Unie heeft de Raad de Commissie gevraagd voorstellen in te dienen voor de herziening van Verordening (EG) nr. 207/2009 en Richtlijn 2008/95/EG.  De herziening van de richtlijn moet maatregelen omvatten die deze meer in overeenstemming brengen met Verordening (EG) nr. 207/2009, waardoor op minder gebieden binnen het merkenstelsel in Europa in zijn geheel verschillen zouden bestaan, terwijl de nationale bescherming van merken als een aantrekkelijke optie voor aanvragers behouden blijft. Hierbij moet de complementaire relatie tussen het Uniemerkenstelsel en nationale merkenstelsels worden gewaarborgd. (6) De Commissie concludeerde in haar mededeling van 24 mei 2011 met als titel „Een eengemaakte markt voor intellectuele-eigendomsrechten” dat om te voldoen aan de toegenomen vraag van belanghebbenden naar steeds snellere, kwaliteitsvollere en eenvoudigere inschrijvingsstelsels die ook consistenter, gebruiksvriendelijker, beter toegankelijk voor het publiek en meer technologisch actueel zijn, het merkenstelsel in de Unie in zijn geheel moet worden gemoderniseerd en aangepast aan het internettijdperk. (7) Uit raadplegingen en evaluaties ten behoeve van deze richtlijn is gebleken dat er, ondanks de vorige gedeeltelijke harmonisatie van nationale wetgevingen gebieden resteren waar verdere harmonisatie een positief effect op concurrentievermogen en groei zou kunnen hebben. (8) Om bij te dragen tot de beoogde bevordering en totstandbrenging van een goed functionerende interne markt en de verkrijging en bescherming van merken in de Unie te vereenvoudigen ten bate van de groei en het concurrentievermogen van Europese ondernemingen, in het bijzonder kleine en middelgrote ondernemingen, is het noodzakelijk verder te gaan dan het beperkte toepassingsgebied van de met Richtlijn 2008/95/EG tot stand gebrachte onderlinge aanpassing en deze aanpassing uit te breiden naar andere aspecten van het materiële merkenrecht inzake merken die door middel van inschrijving overeenkomstig Verordening (EG) nr. 207/2009 worden beschermd. (9) Om de inschrijving van merken in de hele Unie te vereenvoudigen en gemakkelijker te beheren, is het van wezenlijk belang om niet alleen bepalingen van materieel recht onderling aan te passen, maar ook procedurele regels. Daarom moeten de belangrijkste procedurele regels op het gebied van merkinschrijving in de lidstaten en binnen het Uniemerkenstelsel met elkaar in overeenstemming worden gebracht. Wat de procedures op grond van het nationale recht betreft, is het voldoende algemene beginselen vast te stellen en het aan de lidstaten over te laten meer specifieke regels op te stellen. (10) Het is essentieel om ervoor te zorgen dat ingeschreven merken in alle lidstaten dezelfde wettelijke bescherming genieten.  In overeenstemming met de ruimere bescherming die wordt verleend aan Uniemerken die bekend zijn in de Unie, moet ook op nationaal niveau ruimere bescherming worden verleend aan alle ingeschreven merken die in de betrokken lidstaat bekend zijn. (11) Deze richtlijn mag de lidstaten de bevoegdheid niet ontnemen om door gebruik verkregen merken te blijven beschermen, maar moet deze merken enkel in aanmerking nemen wat betreft hun verhouding tot door inschrijving verkregen rechten. (12) Het doel van deze aanpassing kan alleen worden bereikt indien de verkrijging en het behoud van het recht op een ingeschreven merk in alle lidstaten in beginsel afhankelijk wordt gesteld van identieke voorwaarden. (13) Hiertoe moet een niet-limitatieve opsomming van tekens worden vastgesteld die een merk kunnen vormen, mits die tekens de waren of diensten van een onderneming kunnen onderscheiden van die van andere ondernemingen. Om aan de doelstellingen van het inschrijvingsstelsel voor merken te voldoen, te weten het waarborgen van rechtszekerheid en behoorlijk bestuur, is het ook van wezenlijk belang voor te schrijven dat het teken op een duidelijke, nauwkeurige, autonome, gemakkelijk toegankelijke, begrijpbare, duurzame en objectieve wijze kan worden weergegeven. Een teken moet daarom in elke passende vorm weergegeven kunnen worden met algemeen beschikbare technologie, en dus niet noodzakelijk met grafische middelen, zolang de weergave in dat opzicht voldoende garanties biedt. (14) De gronden voor weigering of nietigverklaring betreffende het merk zelf, waaronder het ontbreken van onderscheidend vermogen, of betreffende conflicten tussen het merk en oudere rechten, moeten voorts limitatief worden opgesomd, ook al zijn zij deels facultatief, zodat de lidstaten deze in hun wetgeving kunnen handhaven of opnemen. (15) Om ervoor te zorgen dat de beschermingsniveaus die de Uniewetgeving en het nationale recht aan geografische aanduidingen verlenen, in de hele Unie eenvormig en volledig worden toegepast bij het onderzoek van absolute en relatieve weigeringsgronden, moet deze richtlijn voor geografische aanduidingen dezelfde bepalingen bevatten als Verordening (EG) nr. 207/2009. Voorts is het passend ervoor te zorgen dat de absolute weigeringsgronden worden verruimd naar beschermde traditionele aanduidingen voor wijnen en gegarandeerde traditionele specialiteiten. (16) De door het ingeschreven merk verleende bescherming, waarvan de functie met name is het merk als aanduiding van herkomst te waarborgen, moet absoluut zijn wanneer het merk gelijk is aan het teken en de waren of diensten dezelfde zijn. De bescherming moet ook gelden wanneer het merk overeenstemt met het teken en de waren of diensten soortgelijk zijn.  Het begrip overeenstemming moet in samenhang met het gevaar van verwarring worden uitgelegd. Het gevaar van verwarring, dat van vele factoren afhangt en met name van de bekendheid van het merk op de markt, van de vraag in hoeverre associatie mogelijk is met het gebruikte of ingeschreven teken, van de mate van overeenstemming tussen het merk en het teken en van de aangeduide waren of diensten, moet de grondslag voor de bescherming vormen. De wijze waarop verwarringsgevaar kan worden vastgesteld, en in het bijzonder de bewijslast dienaangaande, moet worden bepaald in het nationaal procesrecht, waaraan deze richtlijn geen afbreuk mag doen. (17) Ter wille van de rechtszekerheid en met het oog op volledige overeenstemming met het voorrangsbeginsel, op grond waarvan een ingeschreven ouder merk voorrang krijgt op later ingeschreven merken, moet worden bepaald dat de handhaving van aan een merk verbonden rechten geen afbreuk doet aan de rechten die houders vóór de datum van indiening of voorrang van het merk hebben verkregen. Deze benadering is in overeenstemming met artikel 16, lid 1, van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom van 15 april 1994 („TRIPS-Overeenkomst”). (18) Er moet worden bepaald dat een inbreuk op een merk alleen kan worden vastgesteld indien wordt geconstateerd dat het inbreuk makende merk of teken in het economisch verkeer wordt gebruikt voor het onderscheiden van waren of diensten. Het gebruik van het teken voor andere doeleinden dan het onderscheiden van waren of diensten moet aan de bepalingen van het nationale recht onderworpen zijn. (19) Het begrip „merkinbreuk” moet ook zien op het gebruik van het teken als handelsnaam of een soortgelijke aanduiding, voor zover dat gebruik plaatsvindt met het oog op het onderscheiden van waren of diensten. (20) Ter wille van de rechtszekerheid en met het oog op volledige overeenstemming met specifieke Uniewetgeving moet worden bepaald dat de merkhouder een derde moet kunnen verbieden gebruik te maken van een teken in vergelijkende reclame wanneer deze reclame in strijd is met Richtlijn 2006/114/EG van het Europees Parlement en de Raad (5).  (21) Om de merkenbescherming te verbeteren en namaak doeltreffender te bestrijden, en op een wijze die strookt met de internationale verplichtingen van de lidstaat in het kader van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), in het bijzonder artikel V van de General Agreement on Tariffs and Trade over vrijheid van doorvoer, en, wat generieke geneesmiddelen betreft, de door de WTO-ministerconferentie op 14 november 2001 in Doha aangenomen „Verklaring over de TRIPS-Overeenkomst en de volksgezondheid”, moet de houder van een merk kunnen verhinderen dat derden in het economische verkeer waren binnenbrengen in de lidstaat waar het merk is ingeschreven zonder dat deze daar in het vrije verkeer worden gebracht, wanneer deze waren uit derde landen afkomstig zijn en zonder toestemming een merk dragen dat gelijk of in wezen gelijk is aan het voor deze waren ingeschreven merk. (22) Daartoe moet het voor houders van merken mogelijk zijn het binnenbrengen van inbreukmakende waren en de plaatsing ervan in alle douanesituaties, waaronder doorvoer, overlading, opslag in een entrepot, vrije zones, tijdelijke opslag, actieve veredeling of tijdelijke invoer, te verhinderen, zelfs wanneer deze waren niet voor de markt van de betrokken lidstaat zijn bestemd. Bij douanecontroles moeten de douaneautoriteiten, ook op verzoek van de houders van rechten, gebruikmaken van de bevoegdheden en de procedures die zijn vastgesteld bij Verordening (EU) nr. 608/2013 van het Europees Parlement en de Raad (6). In het bijzonder moeten de douaneautoriteiten de nodige controles uitvoeren op basis van risicoanalysecriteria. (23) Om de noodzaak van doeltreffende handhaving van het merkenrecht te verenigen met het voorkomen van hinder voor de vrije handel in legitieme waren, moet het recht van de houder van het merk vervallen wanneer de aangever of de houder van de waren tijdens de daaropvolgende procedure die wordt ingeleid bij de rechterlijke of andere autoriteit die bevoegd is tot het nemen van een beslissing over de vraag of inbreuk op het ingeschreven merk is gemaakt, het bewijs kan leveren dat de houder van het ingeschreven merk niet gerechtigd is het op de markt brengen van de waren in het land van de eindbestemming te verbieden. (24) Artikel 28 van Verordening (EU) nr. 608/2013 bepaalt dat een houder van het recht aansprakelijk is voor schade jegens de houder van de waren, onder meer indien achteraf wordt vastgesteld dat de betrokken waren geen inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht.  (25) Er moeten passende maatregelen worden genomen om te zorgen voor een vlotte doorvoer van generieke geneesmiddelen. Met betrekking tot internationale generieke benamingen (international non-proprietary names — INN), als wereldwijd erkende generieke namen voor werkzame stoffen in farmaceutische producten, is het essentieel om rekening te houden met de bestaande beperkingen aan de uitwerking van merkenrechten. Bijgevolg mag de houder van een merk niet het recht hebben derden, op basis van gelijkenissen tussen de INN voor de werkzame stof in de geneesmiddelen en het merk, te verhinderen waren op de markt te brengen in een lidstaat waar het merk is ingeschreven, zonder dat deze daar in het vrij verkeer worden gebracht. (26) Om houders van ingeschreven merken in staat te stellen namaak doeltreffender te bestrijden, moet hun het recht worden verleend het aanbrengen van een inbreukmakend merk en bepaalde daaraan voorafgaande voorbereidende handelingen te verbieden. (27) De door een merk verleende exclusieve rechten mogen de houder niet het recht verlenen het gebruik door derden te verbieden van tekens of aanduidingen die op billijke wijze en dus volgens eerlijke gebruiken in nijverheid en handel worden gebruikt. Om voor handelsnamen en merken gelijke voorwaarden te creëren, rekening houdend met het feit dat aan handelsnamen geregeld onbeperkte bescherming tegen jongere merken wordt verleend, moet dat gebruik uitsluitend geacht worden het gebruik van de persoonsnaam van de derde te omvatten. Verder moet ook een dergelijk gebruik van beschrijvende of niet-onderscheidende aanduidingen in het algemeen worden toegestaan. Voorts mag de houder niet gerechtigd zijn het billijke en eerlijke gebruik van het merk te verbieden wanneer dit gebruik bedoeld is ter identificatie of aanduiding van waren of diensten als die van de houder. Gebruik van een merk door derden om de aandacht van de consument te vestigen op de wederverkoop van authentieke waren die oorspronkelijk door of met de toestemming van de houder van het merk in de Unie waren verkocht, moet als billijk worden beschouwd wanneer dit gebruik tevens strookt met de eerlijke gebruiken in nijverheid en handel. Gebruik van een merk door derden met het oog op artistieke expressie moet als billijk worden beschouwd wanneer dit gebruik tevens strookt met de eerlijke gebruiken in nijverheid en handel. Voorts moet deze richtlijn worden toegepast op een wijze die de volledige inachtneming van fundamentele rechten en vrijheden, en in het bijzonder de vrijheid van meningsuiting, waarborgt.  (28) Het beginsel van het vrij verkeer van goederen houdt in dat de houder van een merk niet gerechtigd mag zijn het gebruik daarvan door een derde te verbieden voor waren die in de Unie door hemzelf of met zijn toestemming onder het merk in de handel zijn gebracht, tenzij de houder gegronde redenen kan aanvoeren om zich tegen verdere verhandeling van de waren te verzetten. (29) Ter wille van de rechtszekerheid en zonder de houder van een ouder merk onredelijk in zijn belangen te schaden, moet worden bepaald dat deze niet meer de nietigverklaring kan eisen noch zich kan verzetten tegen het gebruik van een jonger merk dan het zijne waarvan hij geruime tijd bewust het gebruik heeft gedoogd, tenzij het jongere merk te kwader trouw is aangevraagd. (30) Ter wille van de rechtszekerheid en ter vrijwaring van legitiem verkregen merkenrechten, is het, zonder afbreuk te doen aan het beginsel dat een jonger merk niet kan worden tegengeworpen aan een ouder merk, passend en noodzakelijk te bepalen dat houders van oudere merken niet gerechtigd mogen zijn een weigering of nietigverklaring van een jonger merk te verkrijgen of zich te verzetten tegen het gebruik van een jonger merk, indien het jongere merk werd verkregen op een tijdstip waarop het oudere merk nietig of vervallen kon worden verklaard, bijvoorbeeld omdat het nog geen onderscheidend vermogen door gebruik had verkregen of indien het oudere merk niet aan het jongere merk niet kon worden tegengeworpen omdat niet aan de noodzakelijke voorwaarden was voldaan, bijvoorbeeld wanneer het oudere merk nog geen bekendheid had verworven. (31) Merken voldoen alleen aan hun doelstelling dat zij waren of diensten onderscheiden en consumenten in staat stellen gefundeerde keuzes te maken, wanneer zij daadwerkelijk op de markt worden gebruikt. Een gebruiksvoorwaarde is ook noodzakelijk om het totale aantal in de Unie ingeschreven en beschermde merken en bijgevolg het aantal conflicten daartussen te verminderen. Daarom is het van essentieel belang te bepalen dat een ingeschreven merk ook daadwerkelijk dient te worden gebruikt voor de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven, of, indien het niet binnen vijf jaar vanaf de datum van voltooiing van de inschrijvingsprocedure daarvoor wordt gebruikt, dat het mogelijk dient te zijn het vervallen te verklaren.  (32) Bijgevolg moet een ingeschreven merk slechts worden beschermd voor zover het daadwerkelijk wordt gebruikt en mag een ingeschreven ouder merk de houder daarvan niet het recht geven oppositie tegen een jonger merk in te stellen of dat merk nietig te laten verklaren wanneer die houder zijn merk niet normaal gebruikt. Voorts moeten lidstaten bepalen dat een merk in een inbreukprocedure niet kan worden ingeroepen indien ten gevolge van een exceptie is vast komen te staan dat het merk vervallen kan worden verklaard of, indien de vordering tegen een jonger recht wordt ingesteld, vervallen had kunnen worden verklaard op het tijdstip waarop het jongere recht is verkregen. (33) Het is passend te bepalen dat wanneer voor een Uniemerk de anciënniteit is ingeroepen van een nationaal merk of van een merk dat ingeschreven is uit hoofde van een internationale overeenkomst die in een lidstaat van toepassing is, en daarna van het merk dat aan de anciënniteitsvordering ten grondslag ligt, afstand is gedaan of het merk is komen te vervallen, de geldigheid van dat merk nog steeds kan worden aangevochten. Het merk moet alleen kunnen worden aangevochten in situaties waarin het nietig of vervallen had kunnen worden verklaard op het tijdstip waarop het uit het register werd geschrapt. (34) Ter wille van de samenhang en om de commerciële exploitatie van merken in de Unie te bevorderen, moeten de regels voor merken als vermogensbestanddelen voor zover nodig worden aangepast aan de reeds bestaande regels voor Uniemerken en moet worden voorzien in voorschriften inzake afstand en overdracht, licentieovereenkomsten, zakelijke rechten en gedwongen tenuitvoerlegging. (35) Collectieve merken zijn een nuttig instrument gebleken voor het promoten van waren of diensten met specifieke gemeenschappelijke kenmerken. Daarom dienen nationale collectieve merken aan hetzelfde soort regels te worden onderworpen als die welke op collectieve Uniemerken van toepassing zijn. (36) Teneinde de toegang tot merkenbescherming te verbeteren en te vergemakkelijken en de rechtszekerheid en juridische voorspelbaarheid te vergroten, moet de procedure voor de inschrijving van merken in de lidstaten doeltreffend en transparant zijn en soortgelijke regels volgen als die welke op Uniemerken van toepassing zijn. (37) Ter wille van de rechtszekerheid inzake de omvang van merkenrechten en teneindede toegang tot merkbescherming te vergemakkelijken, moeten de aanduiding en indeling van waren en diensten waarop een aanvraag voor een merk betrekking heeft, in alle lidstaten dezelfde regels volgen en worden aangepast aan de op Uniemerken toepasselijke regels.  Teneinde de bevoegde autoriteiten en de marktdeelnemers in staat te stellen de omvang van de gewenste merkbescherming uitsluitend aan de hand van de aanvraag vast te stellen, moet de aanduiding van waren en diensten voldoende duidelijk en nauwkeurig zijn. De gebruikte algemene bewoordingen moeten zo worden uitgelegd dat zij alleen betrekking hebben op waren en diensten die duidelijk onder de letterlijke betekenis ervan vallen. Ter wille van de duidelijkheid en de rechtszekerheid moeten de bureaus er in onderlinge samenwerking naar streven een lijst op te stellen waarin hun respectieve administratieve praktijken met betrekking tot de classificatie van waren en diensten worden weergegeven. (38) Met het oog op een effectieve merkenbescherming moeten de lidstaten een doeltreffende administratieve oppositieprocedure beschikbaar stellen, die ten minste de houder van oudere merkenrechten en eenieder die krachtens het toepasselijke recht gemachtigd is de uit een beschermde oorsprongsbenaming of geografische aanduiding voortvloeiende rechten uit te oefenen, de mogelijkheid biedt zich te verzetten tegen de aanvraag om inschrijving van een merk. Daarnaast moeten de lidstaten, om doeltreffende middelen te verstrekken waarmee merken vervallen of nietig kunnen worden verklaard, voorzien in een administratieve procedure voor vervallen- of nietigverklaring, en dit binnen de langere omzettingstermijn van zeven jaar vanaf de inwerkingtreding van deze richtlijn. (39) Het is wenselijk dat de centrale bureaus voor industriële eigendom van de lidstaten en het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom onderling en met het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie samenwerken op alle gebieden met betrekking tot de inschrijving en het beheer van merken, teneinde de convergentie van praktijken en instrumenten te bevorderen, zoals de oprichting en actualisering van gemeenschappelijke of onderling verbonden gegevensbanken en portalen voor raadpleging en recherche. Verder moeten de lidstaten ervoor zorgen dat hun bureaus in het kader van hun activiteiten met elkaar en met het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie samenwerken op alle andere gebieden die relevant zijn voor de bescherming van merken in de Unie. (40) Deze richtlijn dient de toepassing van andere rechtsregels van de lidstaten op merken, zoals die betreffende oneerlijke mededinging, burgerlijke aansprakelijkheid of bescherming van de consument, niet uit te sluiten. (41) De lidstaten zijn gebonden door het Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom („het Verdrag van Parijs”) en de TRIPS-overeenkomst. Deze richtlijn moet volledig stroken met dat Verdrag en die overeenkomst.  Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de verplichtingen van de lidstaten die uit dat Verdrag en die overeenkomst voortvloeien. In voorkomend geval moet artikel 351, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie toepassing vinden. (42) Daar de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk een goed functionerende interne markt aanmoedigen en tot stand brengen, en de inschrijving, het beheer en de bescherming van merken in de Unie bevorderen ten bate van groei en concurrentievermogen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, maar vanwege de omvang en de gevolgen ervan, beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken. (43) Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (7) regelt de verwerking van persoonsgegevens die in de lidstaten plaatsvindt in het kader van deze richtlijn. (44) De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is overeenkomstig artikel 28, lid 2, van Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (8) geraadpleegd en heeft op 11 juli 2013 advies uitgebracht. (45) De verplichting tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht moet worden beperkt tot de bepalingen die ten opzichte van de vorige richtlijn materieel zijn gewijzigd. De verplichting tot omzetting van de ongewijzigde bepalingen vloeit voort uit de vorige richtlijn. (46) Deze richtlijn laat de krachtens richtlijn 2008/95/EG op de lidstaten rustende verplichtingen onverlet met betrekking tot de in deel B van bijlage I bij Richtlijn 2008/95/EG gestelde termijn voor omzetting in nationaal recht van Richtlijn 89/104/EEG, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK 1 ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Toepassing Deze richtlijn is van toepassing op ieder merk voor waren of diensten dat in een lidstaat het voorwerp is van een inschrijving of een aanvraag om inschrijving als een individueel merk, een garantie- of certificeringsmerk of een collectief merk, dan wel het voorwerp is van een inschrijving of een aanvraag om inschrijving bij het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom of van een internationale inschrijving die rechtsgevolgen heeft in een lidstaat.  Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: a)   „bureau”: het centraal bureau voor industriële eigendom van de lidstaat dan wel het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom, die belast is met de inschrijving van merken; b)   „register”: het door een bureau bijgehouden merkenregister. HOOFDSTUK 2 MATERIEEL MERKENRECHT AFDELING 1 Tekens die een merk kunnen vormen Artikel 3 Tekens die een merk kunnen vormen Merken kunnen worden gevormd door alle tekens, in het bijzonder woorden, waaronder namen van personen, of tekeningen, letters, cijfers, kleuren, vormen van waren of verpakkingen van waren, of geluiden, mits deze: a) de waren of diensten van een onderneming kunnen onderscheiden van die van andere ondernemingen; en b) in het register kunnen worden weergegeven op een wijze die de bevoegde autoriteiten en het publiek in staat stelt het voorwerp van de aan de houder ervan verleende bescherming duidelijk en nauwkeurig vast te stellen. AFDELING 2 Gronden voor weigering of nietigheid Artikel 4 Absolute gronden voor weigering of nietigheid 1.  Worden niet ingeschreven of, indien ingeschreven, kunnen nietig worden verklaard: a) tekens die geen merk kunnen vormen; b) merken die elk onderscheidend vermogen missen; c) merken die uitsluitend bestaan uit tekens of benamingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van soort, hoedanigheid, hoeveelheid, bestemming, waarde, plaats van herkomst of tijdstip van vervaardiging van de waren of van verrichting van de dienst of andere kenmerken van de waren of diensten; d) merken die uitsluitend bestaan uit tekens of benamingen die in het normale taalgebruik of in het bonafide en gevestigd handelsverkeer gebruikelijk zijn geworden; e) tekens die uitsluitend bestaan uit: i) de vorm of een andere eigenschap die door de aard van de waren wordt bepaald, ii) de vorm, of een andere eigenschap van de waren die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen, iii) de vorm, of een andere eigenschap, die een wezenlijke waarde aan de waren geeft; f) merken die in strijd zijn met de openbare orde of de goede zeden; g) merken die tot misleiding van het publiek kunnen leiden, bijvoorbeeld ten aanzien van aard, hoedanigheid of plaats van herkomst van de waren of diensten; h) merken die bij gebreke van goedkeuring van de bevoegde autoriteiten, krachtens artikel 6 ter van het Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom („het Verdrag van Parijs”), geweigerd of nietig verklaard moeten worden; i) merken die van inschrijving zijn uitgesloten op grond van Uniewetgeving of het nationale recht van de betrokken lidstaat, of op grond van internationale overeenkomsten waarbij de Unie of de betrokken lidstaat partij is en die in bescherming van oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen voorzien; j) merken die van inschrijving zijn uitgesloten ingevolge Uniewetgeving of internationale overeenkomsten waarbij de Unie partij is en die in bescherming van traditionele aanduidingen voor wijn voorzien; k) merken die van inschrijving zijn uitgesloten ingevolge Uniewetgeving of internationale overeenkomsten waarbij de Unie partij is en die in bescherming van gegarandeerde traditionele specialiteiten voorzien; l) merken die bestaan uit of de essentiële onderdelen reproduceren van een oudere plantenrasbenaming die is ingeschreven overeenkomstig Uniewetgeving of het nationale recht van de betrokken lidstaat, of overeenkomstig internationale overeenkomsten waarbij de Unie of de betrokken lidstaat partij is, ter bescherming van kweekproducten, en die betrekking hebben op hetzelfde of een nauwverwant plantenras. 2. Een merk kan nietig worden verklaard wanneer de aanvraag om inschrijving van het merk te kwader trouw is ingediend.  Een lidstaat kan ook bepalen dat een dergelijk merk niet wordt ingeschreven. 3. Elke lidstaat kan bepalen dat een merk niet wordt ingeschreven of, indien ingeschreven, nietig kan worden verklaard indien en voor zover: a) het gebruik van dat merk verboden kan worden op grond van andere dan merkenrechtelijke bepalingen in die lidstaat of in de Unie; b) het merk een teken met grote symbolische waarde, en met name een religieus symbool, omvat; c) het merk andere badges, emblemen en wapenschilden van openbaar belang omvat dan bedoeld in artikel 6 ter van het Verdrag van Parijs, tenzij de inschrijving daarvan overeenkomstig het recht van de lidstaat door de bevoegde autoriteiten is toegestaan. 4. Een merk wordt niet geweigerd op grond van lid 1, onder b), c) of d), indien het merk, als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt, vóór de datum van de aanvraag om inschrijving onderscheidend vermogen heeft verkregen. Een merk wordt niet om dezelfde redenen nietig verklaard indien het, voor de datum van de vordering tot nietigverklaring, als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt, onderscheidend vermogen heeft verkregen. 5. De lidstaat kan bepalen dat lid 4 ook van toepassing is wanneer het onderscheidend vermogen is verkregen na de datum van de aanvraag om inschrijving maar vóór de datum van inschrijving. Artikel 5 Relatieve gronden voor weigering of nietigheid 1. Een merk wordt niet ingeschreven of kan, indien ingeschreven, nietig worden verklaard indien: a) het gelijk is aan een ouder merk en de waren of diensten waarvoor het merk is aangevraagd of ingeschreven, dezelfde zijn als de waren of diensten waarvoor het oudere merk is beschermd; b) het gelijk is aan of overeenstemt met een ouder merk en betrekking heeft op dezelfde of soortgelijke waren of diensten en daardoor bij het publiek gevaar voor verwarring bestaat, ook wanneer die verwarring het gevolg is van associatie met het oudere merk. 2.  Onder „oudere merken” in de zin van lid 1 worden verstaan: a) merken waarvan de depotdatum voorafgaat aan de depotdatum van het merk, waarbij in voorkomend geval rekening wordt gehouden met het ten behoeve van die merken ingeroepen voorrangsrecht, en die behoren tot de volgende categorieën: i) Uniemerken; ii) in de betrokken lidstaat of, in het geval van België, Luxemburg en Nederland, bij het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom ingeschreven merken; iii) merken ingeschreven ingevolge internationale overeenkomsten met werking in de betrokken lidstaat; b) Uniemerken waarvan overeenkomstig Verordening (EG) nr. 207/2009 op geldige wijze de anciënniteit wordt ingeroepen op grond van een onder a), ii) en iii), bedoeld merk, ook al is van dit merk afstand gedaan of is het merk vervallen; c) de aanvragen om inschrijving bedoeld onder a) en b), mits deze zullen worden ingeschreven; d) merken die op de depotdatum van de aanvraag om inschrijving van het merk of, in voorkomend geval, van het ten behoeve van de merkaanvraag ingeroepen voorrangsrecht, in de betrokken lidstaat algemeen bekend zijn in de zin van artikel 6 bis van het Verdrag van Parijs. 3.  Voorts wordt een merk niet ingeschreven of kan, indien ingeschreven, nietig worden verklaard indien: a) indien het gelijk is aan of overeenstemt met een ouder merk ongeacht of de waren of diensten waarvoor het is aangevraagd of ingeschreven, gelijk aan, overeenstemmend of niet overeenstemmend zijn met die waarvoor het oudere merk ingeschreven is, wanneer het oudere merk bekend is in de lidstaat ten aanzien waarvan de inschrijving is aangevraagd of waar het merk is ingeschreven, of, in geval van een Uniemerk, in de Unie bekend is en door het gebruik, zonder geldige reden, van het jongere merk ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk; b) indien het door een gemachtigde of de vertegenwoordiger van de houder op eigen naam en zonder toestemming van de houder wordt aangevraagd, tenzij de gemachtigde of vertegenwoordiger zijn handelwijze rechtvaardigt; c) indien en voor zover ingevolge de Uniewetgeving of het recht van de betrokken lidstaat ter bescherming van oorsprongsbenamingen en geografische aanduidingen: i) er reeds een aanvraag voor een oorsprongsbenaming of een geografische aanduiding was ingediend overeenkomstig de Uniewetgeving of het recht van de betrokken lidstaat, vóór de datum van de aanvraag om inschrijving van het merk of de datum van het ten behoeve van de aanvraag ingeroepen voorrangsrecht, onder voorbehoud van latere inschrijving; ii) die oorsprongsbenaming of geografische aanduiding de persoon die krachtens de toepasselijke wetgeving bevoegd is voor de uitoefening van de daaruit voortvloeiende rechten, machtigt om het gebruik van een later merk te verbieden. 4.  Elke lidstaat kan bepalen dat een merk niet wordt ingeschreven of, indien ingeschreven, nietig kan worden verklaard indien en voor zover: a) rechten op een niet ingeschreven merk of een ander in het economische verkeer gebruikt teken verkregen zijn vóór de datum van indiening van de aanvraag om inschrijving van het jongere merk of in voorkomend geval vóór de datum van het ten behoeve van die merkaanvraag ingeroepen voorrangsrecht, en dat niet ingeschreven merk of dat andere teken de houder ervan het recht verleent om het gebruik van een jonger merk te verbieden; b) het gebruik van het merk kan worden verboden op grond van een ander ouder recht dan de in lid 2 en in het onderhavige lid, onder a), vermelde rechten, met name van: i) een recht op een naam, ii) een recht op een portret, iii) een auteursrecht, iv) een recht van industriële eigendom; c) het merk aanleiding kan geven tot verwarring met een ouder merk dat in het buitenland wordt beschermd, op voorwaarde dat de aanvrager op het tijdstip van de aanvraag te kwader trouw handelde. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat er in passende omstandigheden geen verplichting bestaat tot weigering van de inschrijving of tot nietigverklaring van het merk wanneer de houder van het oudere merk of oudere recht erin toestemt dat het merk wordt ingeschreven. 6. De lidstaten kunnen bepalen dat, in afwijking van de leden 1 tot en met 5, de gronden voor weigering van inschrijving of nietigheid welke in die lidstaat golden vóór de datum van inwerkingtreding van de bepalingen die nodig zijn om aan Richtlijn 89/104/EEG van de Raad (9) te voldoen, van toepassing zijn op merken waarvoor vóór die datum een aanvraag is ingediend. Artikel 6 Vaststelling achteraf van nietigheid of vervallenverklaring van een merk Wanneer de anciënniteit van een nationaal merk of van een merk, dat is ingeschreven ingevolge internationale overeenkomsten met werking in de lidstaat, waarvan de houder afstand heeft gedaan of dat hij heeft laten vervallen, wordt ingeroepen voor een Uniemerk, kan de nietigheid of het verval van het merk dat de basis vormt voor het inroepen van de anciënniteit, achteraf worden vastgesteld, mits dit merk nietig of vervallen had kunnen worden verklaard op het tijdstip waarop de houder daarvan afstand heeft gedaan of het heeft laten vervallen. In dat geval heeft de anciënniteit niet langer uitwerking.  Artikel 7 Gronden voor weigering of nietigverklaring voor slechts een deel van de waren of diensten Indien een grond voor weigering van inschrijving of nietigverklaring van een merk slechts bestaat voor een deel van de waren of diensten waarvoor dit merk is gedeponeerd of ingeschreven, betreft de weigering van inschrijving of de nietigverklaring alleen die waren of diensten. Artikel 8 Ontbreken van onderscheidend vermogen of bekendheid van een ouder merk waardoor nietigverklaring van een ingeschreven merk is uitgesloten Een vordering tot nietigverklaring op basis van een ouder merk moet op de datum van de vordering tot nietigverklaring worden afgewezen indien zij op de datum van indiening of voorrang van het jongere merk niet zou zijn geslaagd om een van de volgende redenen: a) het oudere merk, dat nietig kan worden verklaard krachtens artikel 4, lid 1, onder b), c) of d), had nog geen onderscheidend vermogen verkregen overeenkomstig artikel 4, lid 4; b) de vordering tot nietigverklaring is gebaseerd op artikel 5, lid 1, onder b), en het oudere merk had nog niet voldoende onderscheidend vermogen verkregen om de conclusie te staven dat er verwarring kon ontstaan in de zin van artikel 5, lid 1, onder b); c) de vordering tot nietigverklaring is gebaseerd op artikel 5, lid 3, onder a), en het oudere merk was nog niet voldoende bekend in de zin van artikel 5, lid 3, onder a). Artikel 9 Voorkoming van nietigverklaring wegens gedogen 1. De houder, in een lidstaat, van een in artikel 5, lid 2, of artikel 5, lid 3, onder a), bedoeld ouder merk, die het gebruik van een in die lidstaat later ingeschreven merk bewust heeft gedoogd gedurende vijf opeenvolgende jaren, kan niet meer op grond van het oudere merk vorderen dat het jongere merk nietig wordt verklaard voor de waren of diensten waarvoor dat jongere merk is gebruikt, tenzij het jongere merk te kwader trouw is gedeponeerd. 2. De lidstaten kunnen bepalen dat lid 1 van dit artikel van toepassing is ten aanzien van de houder van een ouder recht bedoeld in artikel 5, lid 4, onder a) of b). 3. In de in de leden 1 en 2 bedoelde gevallen kan de houder van een later ingeschreven merk geen bezwaar maken tegen het gebruik van het oudere recht, ofschoon dat recht niet langer aan het jongere merk kan worden tegengeworpen.  AFDELING 3 Verleende rechten en beperkingen Artikel 10 Rechten verbonden aan het merk 1. De inschrijving van een merk geeft de houder daar een exclusief recht op. 2. Onverminderd de rechten van houders die vóór de datum van indiening of de datum van voorrang van het ingeschreven merk zijn verkregen, is de houder van een ingeschreven merk gerechtigd, iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen, te verhinderen in het economische verkeer met betrekking tot waren of diensten gebruik te maken van een teken wanneer dit teken: a) gelijk is aan het merk en gebruikt wordt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het merk is ingeschreven; b) gelijk is aan of overeenstemt met het merk en gebruikt wordt met betrekking tot gelijke of overeenstemmende waren of diensten als die waarvoor het merk is ingeschreven, indien daardoor bij het publiek gevaar voor verwarring bestaat, ook wanneer die verwarring het gevolg is van associatie met het oudere merk; c) gelijk is aan of overeenstemt met het merk ongeacht of dat wordt gebruikt voor waren of diensten die gelijk aan, overeenstemmend of niet overeenstemmend zijn met die waarvoor het merk is ingeschreven, wanneer dit merk bekend is in de lidstaat en door het gebruik, zonder geldige reden, van het teken ongerechtvaardigd voordeel getrokken wordt uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk. 3. Met name kan krachtens lid 2 worden verboden: a) het aanbrengen van het teken op de waren of verpakking; b) het aanbieden of in de handel brengen, of daartoe in voorraad hebben van waren of het aanbieden of verrichten van diensten onder het teken; c) het invoeren of uitvoeren van waren onder het teken; d) het gebruik van het teken als handels- of bedrijfsnaam of als deel van een handels- of bedrijfsnaam; e) het gebruik van het teken in stukken voor zakelijk gebruik en in advertenties; f) het gebruik van het teken in vergelijkende reclame op een wijze die in strijd is met Richtlijn 2006/114/EG. 4.  Onverminderd de rechten van houders die vóór de datum van indiening of de datum van voorrang van het ingeschreven merk zijn verkregen, heeft de houder van dat merk eveneens het recht te verhinderen dat derden in het economische verkeer waren binnenbrengen in de lidstaat waar het merk is ingeschreven zonder dat deze daar in de vrije handel worden gebracht, wanneer deze waren, met inbegrip van verpakking, uit derde landen afkomstig zijn en zonder toestemming een merk dragen dat gelijk is aan het voor deze waren ingeschreven merk of in zijn belangrijkste onderdelen niet van dat merk kan worden onderscheiden. Het recht van de houder van het merk op grond van de eerste alinea vervalt indien door de aangever of de houder van de waren tijdens de procedure om te bepalen of inbreuk is gemaakt op het ingeschreven merk, die is ingesteld overeenkomstig Verordening (EU) nr. 608/2013, het bewijs wordt geleverd dat de houder van het ingeschreven merk niet gerechtigd is om het op de markt brengen van de waren in het land van de eindbestemming te verbieden. 5. Indien op grond van het recht van de lidstaat het gebruik van een teken, overeenkomstig lid 2, onder b) en c), vóór de datum van inwerkingtreding van de bepalingen die noodzakelijk zijn om aan Richtlijn 89/104/EEG te voldoen, niet kon worden verboden, kunnen de aan het merk verbonden rechten niet worden ingeroepen om verder gebruik van dit teken te verhinderen. 6. De leden 1, 2, 3, en 5 laten onverlet bepalingen in een lidstaat, betreffende bescherming tegen het gebruik van een teken anders dan ter onderscheiding van waren of diensten, indien door gebruik, zonder geldige reden, van dat teken ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk.  Artikel 11 Het recht om voorbereidende handelingen in verband met het gebruik van een verpakking of andere middelen te verbieden Wanneer het risico bestaat dat de verpakking, labels, etiketten, beveiligings- of echtheidskenmerken of alle andere middelen waarop het merk is aangebracht, kunnen worden gebruikt met betrekking tot waren of diensten en dit gebruik een inbreuk zou vormen op de rechten van de houder van een merk op grond van artikel 10, leden 2 en 3, heeft de houder van dat merk het recht de volgende handelingen te verbieden indien zij in het economische verkeer worden verricht: a) het aanbrengen van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk, op een verpakking, labels, etiketten, beveiligings- of echtheidskenmerken of alle andere middelen waarop het merk kan worden aangebracht; b) het aanbieden, in de handel brengen of daartoe in voorraad hebben, of het invoeren of uitvoeren van verpakkingen, labels, etiketten, beveiligings- of echtheidskenmerken of alle andere middelen waarop het merk is aangebracht. Artikel 12 Weergave van merken in woordenboeken Wanneer door de weergave van een merk in een woordenboek, een encyclopedie of een ander naslagwerk in gedrukte of elektronische vorm de indruk wordt gewekt dat het gaat om de soortnaam van de waren of diensten waarvoor het merk is ingeschreven, draagt de uitgever er op verzoek van de houder van het merk zorg voor dat de weergave van het merk onverwijld, en ingeval het een werk in gedrukte vorm betreft, uiterlijk bij de volgende uitgave van het werk, vergezeld gaat van de vermelding dat het een ingeschreven merk betreft. Artikel 13 Verbod op het gebruik van een merk dat op naam van een gemachtigde of vertegenwoordiger is ingeschreven 1. Wanneer een merk zonder de toestemming van de houder is ingeschreven op naam van de gemachtigde of vertegenwoordiger van een persoon die de houder van dat merk is, is de houder gerechtigd een van beide of beide volgende handelingen te verrichten: a) zich te verzetten tegen het gebruik van het merk door zijn gemachtigde of vertegenwoordiger; b) de overdracht van de inschrijving te zijnen gunste te vorderen. 2. Lid 1 is niet van toepassing wanneer de gemachtigde of vertegenwoordiger zijn handelwijze rechtvaardigt. Artikel 14 Beperking van de aan het merk verbonden rechtsgevolgen 1. 