Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 17, 1855, no. 1634, 15-04-1855 
Maandag, 16 April 1855. m irn. \ - WEEKBLAD VAN HET REGT REGTSKUNDIG NIEUWS- EN ADVERTENTIE-BLAD. TIEN DE JAARGANG. «OS ET VER1TAS. blad verschijnt geregeld twee malen per week. — Prijs per jaargang f 20; voor de buitensteden, franco per post, met f 1.20 verhooging. — Prijs der advertentiën, zonder het zegelregt, 20 cents per regel. —• Bijdragen, brieven, enz., behalve van de HII. gewone correspondenten, franco. élL I!°OGE RAAD DER NEDERLANDEN. [Ie; ==_. 3^ Biarg-erlïjke Kamer* Zitting van den 9 blaart 1855. -,ett * gO Voorzitter, Mr. P. A. tan Steenbergen. —' Testament. — Valschheid. — Nietigheid. — Bewijs. dc erflater , die zijn uitersten wil te roren aan een notaris vejt opgegeven, dien in tegenwoordigheid der getuigen mondeling 1 er halen , of kan dat ook op andere wijze geschieden ? Niet ff K beslist. * I oint het middel van zoogenaamde inschrijving van valschheid alleen pas wegens materiële valschheid; of kan dat ook worden aan^il' Qewend wegens intellectuele valschheid? In laatstgemclden zin J ^ beslist. rg(jt anneer de authentieke acte de vervulling van zekere formaliteit als gebeurd vermeldt, mag dan het tegendeel daarvan door getuigen l'1" £ l°orden bewezen ? Ja. ■ lij; Qn de authentieke acte , die van valschheid is beticht, wegens het p ontbreken een er Jormaliteit, op straffe van nietigheid coorgeschrer» l'l Ve.n 5 worden nietig verklaard, indien niet vooraf hare valschheid ' uitdrukkelijk is uitgesproken ? Ja. van het Hof in Noordbrabant, medegedeeld in ' Jtestel'i n ' 15 2' ■ zijn twee afzonderlijke voorzieningen in cassatie lt'1 rj, ' ' d"01' verschillende partijen. 0,'J«len • Stavbg der eerste werden aangevoerd de drie volgende mid- °WCl,cntlinR en ve'keerde toepassing der artt. 986 en 1000 B. W., ' :llIl^enf,mGn dat wettig bewezen ware, wat het Hof als bes(n:ei1-1:;|1 e 11111 • dat de geluiden den zakelijken inbond van het Ju,;,. ''if'' den erflmer niet mondeling hebben liooren opgeven ;l)l"ermj,„ 00 Z'"S> het 'estament daardoor niet zoude nietig wezen; l°'strekr e'.s,Senoemil artikel vcl vordert eene zakelijke opgave, maar Sder ',"et ''epanlt' dat di® alleen mondeling kan geschieden, veel Jpe 11 x'j d"or do getuigen inoet worden gehoord; en vermits |A,„,J a«took, zonder eene groote ongerijmdheid te willen, niet zou ji;C 2„ " '««leren ; UeWoo !end'"g en verkeerde toepassing van dezelfde artt. 986 en Min , ' niltsgaders van de artt. 1902, 1904 , 1905, 1907 , 1909, 1932 ijjlfe,, | 4 u- W. en van de arlt. 176 tot en met 198, en inzonderheid | ejS(e ilrt^ aitt' '"6, 178 , 183, 184, 193 en 194 B. li., in verband met jde ;Ult, '45 eu 146 Stral'regt (C. P.), omdat, volgens art. 1907 B. W., ' f |er]ne]acte het volledig bewijs oplevert van alles wat daarin A rdriij'1. fctaat> en omdat dus tegen de inliet testament voorkomende SI* vermelding, dat de bedoelde opgave in tegenwoordig''t^Sel't'! ®=etu'Sen heeft plaats gehad, geen bewijs door getuigen is maar integendeel bij art. 1934 bepaaldelijk is uitgesloten, 'j®H j at het geoorloofd is, deze gebiedende en algetneene bepalin„](fcke Wel ,c ontduiken door de eenvoudige bewering, dat de authenAi dé"8 va,.sch 's; eene bekering, welke wel bevoegd kan maken ^a"i' ,™Steriële valschheid der acte of van het geschrift te bewijzen; i .?eenszins het regt geeft om legen den inhoud der acte ' öl'e nut" 'U?'JS 'n '6 roepen en langs dien weg door getuigonbewijs ƒ''• l9n»tleke "c,e krachteloos te maken; iets wat de aangehaalde se!" ƒ ijl ' en 1934 in allen gevalle onvoorwaardelijk verbieden, terO"jtei4en"|-00k üit den inhoud van de geheele vijfde afdeeling van den J'?"Jtotf(Ie 1 ■ eerste boek, 15. R. en inzonderheid uit de aangc■2'l'ior '76. 178, 183 en 184 blijkt, dat men aan dien regel j geval niet heeft willen derogeren, maar integendeel daar f' °P het oog geluid materiële valschheid van het ge- S' T l5oo'1C"('-'n^ cn verkeerde toepassing van dezelfde artt. 986, 1000 [j ' "'"Sgaders van de artt. ■?"'n«kt 'f, ''ijzoudere meeningen of gissingen, bij redenering op'il geenszins had vermogen acht te slaan op, veel minder ■'L"|: 'r 'jsmiddel mogt aannemen de verklaringen de auditu ■ jft 1 j f^e Vluut en Scbroeten , en omdat daaraan te minder ■oefelko best aan in tieschillen over de echtheid van geschrift, in ./!et geschr'ft i' gecne andere als getuigen toelaat dan hen. die Jl'r" de daiJj e''hen zien schrijven of die persoonlijk kennis hebben }ï.r"diu ^''"^'^en, welke dienen kunnen om de waarheid te ontdekken; ^ jferbod v ° " strijd met de wet, en in strijd met het uitdrukkelijk enkele a" B.W., heeft regt gedaan op tle verklaring van .yj81' v«]si.j j' getu'ge van Heek ; en b. omdat, terwijl de wet lot bewijs IDC'^'e 1,0 vei'valsching eener acte bij art. 178 B. K. geeue lflïe". l'et"lJ|Sn'"l('e;C" t,ieiaat (1an bescheiden, deskundigen of geK vet*itiop i uiet vermogt acht. te slaan, veel minder regt te spreken II li', e'lcns i ' "mdat nog bovendien de twee eerste dezer ver- een ' ,.w.e'ler beru«len ieder op de op zich zelf staande verklaiing ti'Wn o-,,1/n.ke'en getuige, die, naar luid van art. 1942 B. W., inregten f beioof verdient. „nV "oinen-'~^en' Gkegouy heeft in deze zaak de volgende conclusie \ / '«a arrest van het Prov. Geregtshof in Noordbrabant van |l' e ir. 1854 zijn door den eiseher drie middelen van cassatie aangevoerd, waarvan het eerste bestaat in schending cn verkeerde tóepassing der artt. 9S6 en 1000 B. W., omdat, aangenomen dat de getuigen den zakelijken inhoud van bet testament door den erflater niet mondeling hebben hooren opgeven voor de voorlezing, het testament daardoor niet zoude nietig wezen. Door mannen, die met betrekking tot hunne kennis van het notaris ambt een zeker gezag in ons vaderland bobben, wordt beweerd, dat de wet eene mondelinge opgave vordert. Wanneer men zich de bepalingen van het Fransche regt herinnert (art. 972 C. N.), volgens welke het testament door den erflater moest worden gedicteerd, en dus woord voor woord uitgesproken, eu voorts bedenkt, dat wegens de onuitvoerlijkheid van het voorschrift in vele, ja zelfs in de meeste gevallen, de Nederlandsebe weigever slechts eene opgave van den zakelijken inhoud van het testament heeft gevorderd, dan kan men niet zeggen, dat die opvatting zoo geheel ongegrond zoude zijn. Intusscheu kan ik er mij niet mede vereenigen. l)e Nederlandsebe wetgever loch heeft het woord dicter, voorzeggen, niet gebezigd, maar het woord opgeven. Voorzeggen (dicterj geeft eene bepaalde wijze van mededeelen of kenbaar maken, eu wel eene mondelinge, ie kennen; opgeven eene onbepaalde. Wanneer dus de wetgever voorschrijft, dat de erflater den zakelijken inhoud van zijnen wil moet opgeven, zonder aan te duiden, op welke wijze die wil moet worden medegedeeld , dan kan zulks niet alleen mondeling, maar ook schriftelijk (1), ja zelfs door bekende teekenen geschieden (2). Naar mijne beschouwing kan dus de erflater zijnen wil zakelijk bij geschrifte aan den notaris bekend maken cn kan hij, wanneer die opgave buiten de tegenwoordigheid der getuigen is gedaan, zijnen wil nader, zakelijk, evenzeer bij geschrifte, aan de getuigen mededeelen, om daarvan inzage en kennis te nemen, ten einde zoo doende te kunnen beoordeelen, of die uitgedrukte wil met den inhoud deivoor ie lezen acte overeenstemt. De uitdrukking in tegenwoordigheid der getuigen staat aan die beschouwing niet in den weg. Wanneer toch de erflater bij het overhandigen van hel geschrift aan de getuigen verklaart, dat dit stuk zakelijk zijnen wil bevat, geeft hij werkelijk zijnen wil in tegenwoordigheid der getuigen op. Evenzeer kan, naar mijn inzien, de ei flater door bekende teekenen zijnen wil zakelijk mededeelen, wanneer namelijk die teekenen door den notaris en de getuigen verstaan worden. Deze wijze van zien is dan ook in volkomene overeenstemming met het doel van het voorschrift van art. 986. Dit doel is toch geen ander dan dat èn de notaris èn de getuigen de zekerheid hebben, dat hetgeen in de notariële acte wordt opgenomen, werkelijk is de wil van den ei flater. Doch al ben ik ook van oordeel, dat het woord opgeven niet in eeuen beperkten, maar in den gewonen zin moer, worden opgevat, zoo ben ik echter tevens van gevoelen, dat daarom het beklaagde arrest niet kan worden vernietigd. Het aangevoerde middel toch berust op eene onjuiste voorstelling van hetgeen het Hof ten deze beeft beslist. Het Hof heeft niet uitgemaakt, dat de opgave mondeling moet geschieden, dat de zoodanige in deze niet heeft plaats gehad, en bij gevolg het testament nietig was. Had het Hof dit gedaan, dan zoude het iets anders wezen. Het Hof is in geen onderzoek getreden omtrent de vraag, op welke wijzede opgave moet geschieden. Het heeft eenvoudig beslist, dat de erflater zijnen uitersten wil niet. beeft opgegeven. Het heeft die beslissing opgemaakt uit de verklaringen der getuigen, waarvan de eerste wel begonnen is met te vermelden, dat hij uit den mond van den erflater gecne boschikkingen heeft vernomen, doch tevens heeft medegedeeld al wat er, tot in de kleinste bijzonderheden toe, in de ziekenkamer gedurende zijn verblijf van tien of vijftien minuten aldaar heeft plaats gehad, terwijl door de andere getuigen diezelfde omstandigheden werden bevestigd. Uit die verklaringen nu van de getuigen, waarvan de beoordeeling uitsluitend aan den judex facti toekomt, heeft het Hof afgeleid en beslist: «dat de erflater in tegenwoordigheid der getuigen van Beek eu van Roosmalen niet zakelijk zijnen uitersten wil heelt opgegeven , zoo als die door den notaris Bode is voorge'ezen geworden • (.3). Waar letterlijk zoodanige beslissing en geene andere aanwezig is, daar kan men onmogelijk zeggen, dat het Hof daarmede de beide aangehaalde artikelen zou hebben geschonden of verkeerd toegepast. Het eerste middel komt mij dus voor ongegrond te zijn. Als tweede middel van cassatie is voorgedragen: schending en verkeerde toepassing van dezelfde artt. 986 en 1000, mitsgaders van de artt. 190-, 1904, 1905, 1907, 1909, 1932 en 1934 B. W., en van de artt. 176 tot en met 198, inzonderheid van de artt. 176, 178 183, 184, 193 en 194 B. B., in verband met de artt. 145 en 146' Strafregt: omdat, volgens art. 1907 B. W., de authentieke acte het volledig bew ijs oplevert van alles wat daarin vermeld staat, en omdat dus tegen de in het testament voorkomende uitdrukkelijke vermelding, dat de bedoelde opgave in tegenwoordigheid der getuigen heeft p.aats gehad, volgens art. 1934 geen bewijs door getuigen is toegelaten, terwijl dan ook de verklaring van valschheid ter griffie, waarover bij artt. 176 en volg. B. R. gehandeld wordt, alleen dc materiele valschheid van het geschrift op bet oog heeft. Teregt wordt door Berriat-Saint-Pkix; (4) op het voetspoor van Cujacius en Pothieiï opgegeven, dat valschheid in regten is un changement oa une suppression de la vérité fait Jrauduleusement au prejudice d'autrui. Ditzelfde leert dan ook Pereziüs (5), met de bijvoeging, dat dit het algemeen gevoelen der interpretes is. In (1) Cf. Diephijis, hetNederl. Burg. Regt, deel IV,n's. 918 en 921. (2) Cf. MabÉ , Handhoek voor Notarissen, 3de druk,- deel II, p. 132. (3) Men zie de vierde overweging van het beklaagde arrest. (4) Cours de procédure civile, partie II, livre 1, sect. III, div. II, tit. II, du Jaux incident, tom. I, pag. 273, der Bruss. uitgave van 1823. (5) Praelectiones in codicem ad legem Corneliam de falsis, lib. IX, tit. 22, n°. 2. die definitie is ontegenzeggelijk zoowel de materiële als de intellectuele valschheid begrepen, omdat zij niets omtrent de wijze van valschheid plegen bevat, en zoowel de e'ëne als de andere valschheid een changement of eene suppression de la vérité uitmaakt. Let men op de gevallen, door Fkkezius (1) en Voet (2) vermeld, dan blijkt het duidelijk, dat volgens bet Romeinsche regt onder valschheid zoowel de materiële als de intellectuele was begrepen. Volgens het Fransche regt- was dit evenzeer het geval. Geen enkel Fransch regtsgeleerde, die over den Code Napole'm of over deu Code de Proc. Civ. geschreven heeft, is mij voorgekomen, die bet anders heeft begrepen. Volkomen in overeenstemming hiermede is dan ook de bepaling van art. I46C. P., zoo als dan ook èn bet Hof van cassatie in Frankrijk èn deze Raad (kamer van strafzaken) bij meer dan ëén arrest heeft uitgemaakt. Voor zooverre ik mij herinner, heeft de pleiter van eisch dan ook niets anders aangevoerd dan eene enkele plaats van Chauveaü (3), die echter geheel in zijn nadeel is. Chauveaü behandelt daar do vraag,of een notaris, die een gelijk feit had geplcejd als de notaris Bode , ter zake van valschheid, in staat van beschuldiging moest gesteld worden. Het Hof van cassatie had die vraag bevestigend beantwoord. Dit gevoelen bestrijdt hij, doch erkent te gelijker tijd, dat er overblijft un acte enlachê tle nullitê, waarover ten deze alleen sprake is. Men mag dus veilig aannemen, dat onder de uitdrukking Jaux in art. 1319 C. N., zoowel het faux matériel als bet faux inlellcctuel is begrepen, en dat dit evenzeer het geval is hij de artt. 214 eu volg. C. de Proc. Civ., die over het Jaux incident civil handelen. Heeft nu de Nederlandsche wetgever in dit opziet willen afwijken van betgeen algemeen en in bet bijzonder volgens het Fransche regt regtens was? De geschiedenis van de artt. 1907 en 1909 B. W., welke met art. 1319 C. N overeenkomen, levert daarvan geen bet minste spoor op. Raadpleegt men de geschiedenis van de 5de afd. van den 3den titel van het Iste boek van het Wetboek van B. R., «van de geschillen over de echtheid of onechtheid van geschriften,. in welke aldeeling de titels de la vérijication d'êcritures en du faux incident civil zijn ineengesmolten, dan zal men daarbij evenmin eenig spoor hieiomtrent aantreffen, althans bij van den IIonebt (4) is daarvan niets te vinden. Doch waarop grondt dan de eiseher zijne stelling, dat bij de voorn. 5de afdeeling alleen de rede zoude zijn van materieel faux? Hij drukt op de woorden echtheid of onechtheid, in het opschrift eu in art. 176 voorkomende; doch door die woorden kan zijne stelling niet worden goedgemaakt, omdat een stuk, hetwelk intellectueel valseh is, evenzeer onecht is als een materieel valsch stuk. Hij tracht zulks verder uit den inhoud der artt. 183, 184, 193 en 194 af te leiden, omdat vooral bij de twee eerstgenoemde artikelen van stukken van vergelijking gesproken wordt, hoedanige bij een Jaux inlellcctuel niet te pas komen. Ditzelfde echter heeft insgelijks plaats bij de artt. 232, 233, 234 en 236 Code do Proc. Civ., en evenwel beeft daaruit geen enkel Fransch schrijver, voor zoover mij bekend, afgeleid hetgeen uit die omstandigheid de eiseher, met opzigt tot de voornoemde wets-artikelen, wil opgemaakt hebben. Die voorschriften betreffen, wel is waar, het geval, dat het Jaux een materieel Jaux is, doch lorsque le faux nest qu'intellectuel, zegt Rogron teregt op art. 232, il est clair que la preuve par experts est inutile, et tte doil pas être ordonnée par le tribunal (5) Wanneer men nu aanneemt, gelijk men aannemen moet, dat de Nederlandsche wetgever in dit opzigt niet heeft willen afwijken van hetgeen algemeen en in het bijzonder volgens het Fransche regt regtens was, dan volgt daaruit, dat èn bij art. 1909 B. W. onder het woord valschheid, èn bij art. 176, 3'., B. R. onder het woord valsch, zoowel de materiële als de intellectuele valschheid moet begrepen worden. Doch wanneer dit nu zoo is, dan vervalt hiermede ten eenemale de kracht van het beroep op art. 1907 B. W. Immers wanneer men dit artikel in verband brengt metart. 1909 B. W., dan blijkt daaiuit, dat eene authentieke acte een volledig bewijs oplevert van hetgeen daarin vermeld staat, zoolang zij niet van valschheid beticht wordt. Wordt dit echter gedaan op de wijze, bij art. 176 en vol^. B. R. voorgeschreven, en hare valschheid bewezen , dan verliest zij de kracht, die art. 1907 alleen aan echto authentieke acteu toekent. En wat nu de beweertle schending of verkeerde toepassing van art. 1934 betreft, zoo kan hiervan ten deze onmogelijk sprake zijn, omdat het Hof tegen den inhoud der schriftelijke acte niet het bewijs door getuigen heeft toegelaten, waarover de 3de titel van het 4de boek van bet B. W. handelt, maar het middel van verklaring van valschheid ter griffie, waarvan bij art. 176 en volg. B. R. sprake is. En nu moge hij, die van dit middel gebruik maakt, volgens art. 178 de valschheid van hc-t stuk ook door getuigen kunnen bewijzen, daardoor maakt hij echter geenszins gebruik van het middel van art. 1932 en volg., hetwelk een geheel ander is dau dat van art. 178. Het doel van art. 1934 is dan ook geen ander, dau dat men niet op de gewone wijze het bewijs door getuigen zoude mogen bezigen , om de kracht eener schriftelijke acte op zijde te stellen. Om dit te kunnen doen, schrijft de wet eene bijzondere wijze van regtspleging vooi, en hij, die dezen weg inslaat, kan nimmer gezegd worden daardoor in strijd met art. 1934 te handelen., (1) Op. 1., lib. 1., tit. 1., n". 4. (2) Commentarius ad Pand. ad legem Corneliam de falsis lib. XLVI1I. tit. 10, n°. 5. (3) Théorie du Code Pènal, tom. II, pag. 113, der Bruss. uitgave van 1837. (4) Handboek voor de Burg. lieglsv., pag. 290 en volg. (5) Men zie ook Bonnier, traité théorique et pratique des preuves, n°. 553, pag. 547 , en denzelfden schrijver in zijn werk éléments dorganisalion judiciaire et de procédure civile, torn. II, n°. 994 rrni» 164 en 165. ' 1 B' Ook.dit middel komt mij dus voor ongegrond te zijn. Als derde en laatste middel is voorgesteld: schending en verkeerde toepassing van dezelfde artt. 19S6, 1000 eu 1902, mitsgaders van de artt. 1903, 1941, 1942, 1944, 1952 en 1959 B. W. en van de artt. 178 en 191 B. R.: eensdeels, omdat het Hof geenszins had verinogen acht te slaan op, veel mindor als wettig bewijsmiddel mogt aannemen de verklaringen van getuigen de auditu, zoodat het heeft regt gedaan op de verklaring van eenen enkelen getuige; en anderdeels, omdat in geschillen als het onderwerpelijke, volgens art. 178 B. R., geene andere bewijsmiddelen zijn toegelaten dan bescheiden, deskundigen of getuigen, zoodat het Hof niet vermogt acht te slaan, veel minder regt te spreken op vermoedens. Bij de 3de overweging vaa het beklaagde arrest heeft het Hof letterlijk het navolgende oeslist: ■ Overwegende, dat de pertinente verklaring van C. van Beek dus riiet op zich zelve staat, doch bevestigd door de ^overeenkomende verklaring van twee getuigen, die dezelfde daadzaken, welke door van Beek zijn opgegeven, uit den mond van den overledenen instrumentairen getuige van Roosmalen hebben vernomen, een volkomen wettig bewijs daarstelt. • Het Hof heeft dus regt gedaan op getuigenbewijs. Het zegt dan ook uitdrukkelijk, dat de later bij het arrest vermelde minder directe omstandigheden alleen zijn bijgebragt tot vestiging zijner zedelijke overtuiging. De valschheid van het testament heeft dus het Hof bewezen geoordeeld niet door vermoedens, maar door getuigen , in overeenstemming met het voorschrift van art. 128B. R., zoodat hierdoor het tweede gedeelte vau het middel vervalt. Wat is er nu van dat getuigenbewijs? Uit de zoo even vermelde overweging van het beklaagde arrest is het den Raad gebleken, dat het Hof tevens beeft acht geslagen op de verklaringen van twee getuigen de auditu , niet de auditu proprio of partis, maar de auditu alieno. In strafzaken kan met grond beweerd worden, dat zoodanige verklaring niet als een getuigenis kan wordou aangemerkt , omdat art. 434 Strafvord. uitdrukkelijk voorschrijft, dat ieder afgelegd getuigenis loopen moet over feiten, welke de getuige zelf gehoord, gezien of ondervonden heeft. Doch het is in deze de vraag niet, v. at in strafzaken, maar alleen wat in burgerlijke zaken regtens is. Volgens het oude regt konden zij in zekere gevallen worden toegelaten, wanneer de vier omstandigheden zamenlicpen, waarvan men bij antwoord heeft melding gemaakt. Men zie Meelis, liep., voce preuve, sect. II, § III, art, 2, n'J. 7, Toullier, Droit Cioil, tom. IX, n°. 254 tot en met 255, page 242 en volg., en Bonnier, Traité théorique et pratique des preuves, n°. 193 , page 209 en 210. Onder den Code Civil was men aan die beperking niet gebonden, zie Bosniër, 1. 1. Heeft nu de Nederlandsche wetgever in afwijking van den Franschen wetgever gewild, dat in burgerlijke zaken op dergelijke verklaringen geeu acht mogt worden geslagen of regt gedaan ? De geschiedenis van het Burgerlijk Wetboek is daar, om die vraag ontkennend te beantwoorden. In het Burgerlijk Wetboek van 1830 kwamen de bepalingen van de artt. 1944 eu 1945 niet voor; zij werden echter gevonden in liet Wetb ek van Strafvordering van dat jaar, en wol in de artt. 332 en 333 , welke- de artt. 434 eu 435 zijn van het tegenwoordig Wetboek van Strafvordering. In het jaar 1833 werden die bepalingen ook in het Burgerlijk Wetboek opgenomen, Voorduin, Gesch. en Beg.derNed. , IVetg., d. V, pag. 511 en 512 ; dofih hoe ? Art. 333 wetboek vau 1830 j (art. 435 van het tegenwoordig Wetboek van Strafvordering) werd in zijn geheel en wel letterlijk overgenomen in art. 1945 B.W. Anders was het echter gesteld met art. 332 van 1830 (art. 434 van het tegenwoordig Wetboek van Strafvordering). Dat artikel bevatte drie bepalingen: lo. dat ieder afgelegd getuigenis loopen moet over feiten, welke de getuige zelf gehoord, gezien of ondervonden heeft; 2°. dat bij ieder afgelegd getuigenis tevens uitdrukkelijk moeten worden opgegeven de redenen van wetenschap; en 3». dat bijzondere meeningen of gissingen , bij redenering opgemaakt, geene getuigenissen zijn. En wat deed nu de Nederlandsche wetgever? De bepalingen sub ir\ 2 en S nam hij geheel en letterlijk over in art. 1944 B. \V.; doch die sub n°. 1 nam hij niet over, maar liet haar geheel weg. Waar de geschiedenis zoo duidelijk spreekt, vermeen ik met eenig vertrouwen te mogen beweren, dat 'le Nederlandsche wetgever de verklaringen van getuigen de auditu iu burgerlijke zaken niet heeft willen uitsluiten, en uat in allen gevalle, door het acht slaan op zoodanig getuigenis , geen enkel artikel, het allerminst art. 1944 B. W., waarop men zich voornamelijk beroept, geacht kan worden geschonden te zijn. Doch al mogten ook de verklaringen van die getuigen niet als getuigenissen mogen aangemerkt worden, dan nog zou er altijd volkomen wettig bewijs aanwezig zijn. Art. 1942 bepaalt, dat de verklaring van een enkelen getuige, zonder eenig ander middel van bewijs, in regten geen geloof verdient. Onder de bewijsmiddelen kent het Burgerlijk Wetboek ook de vermoedens, hetgeen een geheel ander bewijsmiddel is dan dat der aanwijzingen in het Wetboek van Strafvordering. De verklaring van eenen enkelen getuige, bevestigd door vermoedens, maakt dus een wettig bewijs door getuigen uit. Volgens art. 1952 zijn vermoedens gevolgtrekkingen , welke de wet of de regter uit eene bekende tot eene onbekende daadzaak afleidt. Past men dit nu op het önderwerpelijk geval toe, dan heeft de regter uit de daadzaak van het verhaal van Roosmalen aan de getuigen, welke daadzaak bekend was, als zijnde door twee getuigen bewezen, gevolgtrekkingen afgeleid tot de onbekende daadzaak, of de bedoelde formaliteit at dan niet had plaats gehad. Eu nu zegge men niet, dat art. 178 B. R. wel toelaat de valschheid te bewijzen door getuigen , maar niet door vermoedens; want wanneer, gelijk hier, de verklaring van eenen getuige aanwezig is , welke door vermoedens en dus door een ander middel van bewijs wordt bevestigd, dan bestaat er wettig getuigenbewijs en heeft dus de regter do valschheid als door getuigen bewezen aangenomen. Eerst dan zou het beweren des eischers welligt kunnen opgaan, indien het getuigenis van den getuige van Beek niet aanwezig was, en de verklaringen der beide overige getuigen niet als getuigenissen konden worden aangemerkt. Hoe men 's Hofs uitspraak ook beschouwt, altijd zal men tot het besluit moeten komen, dat het Hof op wettig bewijs heeft regt gesproken , en dat dus het derde middel van cassatie insgelijks als ongegrond moet worden bsschouwd. Naar aanleiding vau dit een en ander concludeer ik mitsdien tot verwerping van den eisch tot cassatie , met veroordeeling van den eiseher in de kosten in cassatie, zoowel aan zijde van de verweerders als in die, aan zijde van de mede-Verweerders gevallen, alsmede in de boete .'au cassatie. De Hooge Raad heeft zich met deze conclusie vereenigd bij het volgende arrest: De Hooge Haad enz., Overwegende, ten aanzien van bet eerste middel, door den eiseher in cassatie voorgesteld, schending en verkeerde toepassing der artt. 986 en 1000 B. W., omdat, aangenomen dat de getuigen den zakelijken inhoud van het testament door den erflater riiet mondeling hebben hóoreu opgeven vóór de voorlezing, het testament daardoor niet nietig zoude wezen: dat bij het arrest, waartegen cassatie, is uitgemaakt, dat het door de daarin vermelde verklaringen blijkt, dat de erflater in tegenwoordigheid der getuigen van Beek en van Roosmalen niet zakelijk zijnen uitersten wil heeft opgegeven, zoo als die door den notaris Bode is voorgelezen, en dat, volgens die beslissing geheel geene opgave hoegenaamd hebbende plaats gehad, het middel op eene onjuiste feitelijke voorstelling van hetgeen in deze is beslist, rust, en reeds daarom kennelijk is ongegrond, zonder dat het noodig is om in het onderzoek te treden, of bij de aangehaalde artikelen eene mondelinge opgave wordt voorgeschreven; Ten aanzien van het tweede middel, schending en verkeerde toepassing van de artt. 986 en 1000, mitsgaders van de artt. 1902, 1904, 1905, 1907, 1909 , 1932 en 1934 B. W. en van de artt. 176 tot en met 198, inzonderheid van dö artt. 176, 178, 183, 184t, 193 en 194 B. K., in verband met de artt. 145 eu 146 Strafregt, omdat, volgens art. 1907 B. W., eene authentieke acte het volledig bewijs oplevert van alles wat daarin vermeld staat, en omdat dus tegen de in het testament voorkomende uitdrukkelijke vermelding, dat de bedoelde opgave in tegenwoordigheid der getuigen heeft plaats gehad, geen bewijs door getuigen is toegelaten; terwijl dan ook de verklaring van valschheid ter griffie, waarvan bij art. 176 B. R. gehandeld wordt, alleen de materiële valschheid van het geschrift óp het oog heeft: O., dat wel artt. 1907 en 1934 B. W. aan authentieke en schriftelijke acten volledige bewijskracht verzekeren, en het getuigeu-bewijs, nopens hetgeen tegen of boven de acte gevorderd wordt, verbieden, doch dit verbod ophoudt, voor zoover ter zake van betichting van valschheid de wet andere bepalingen heeft daargesteld, waarbij uitdrukkelijk voor dat geval het getuigen-bewijs is toegelaten; dat reeds uit art. 1909 B. W. is af te leiden, dat die bepalingen in het algemeen alle soort van valschheid betreffen , daar bij dat artikel de bevoegdheid van schorsing wordt gegeven in alle gevallen, waarin eene authentieke acte van valschheid beticht wordt, eu die bevoegdheid niet tot materiële valschheid of vervalsehing is beperkt; O., dat ook bij de artikelen van het Wetboek van Burgerlijke Regtsvordering, waarin over die betichting van valschheid gehandeld wordt (hoezeer dan ook de meeste op de materiële valschheid betrekking mogen hebben), niet alleen geen onderscheid tusschen zoogenaamde materiële en intellectuele valschheid wordt gemaakt, maar daarenboven de artt. 176 en 178 van gemeld Wetboek, waarin vau valsch en vervalscht, van valschheid en vervalsehing wordt gesproken, allen grond geven om aan te nemen, dat de Wetgever beide genoemde soorten op liet oog heeft gehad, en dit ook door de bepalingen van artt. 191 en 193 bevestigd wordt; terwijl ook de uitdrukking echtheid en onechtheid, in art. 176 gebezigd, de intellectuele valschheid geenszins uitsluit, maar integendeel zich hiermede volkomen laat vereenigen ; vermits eene valsche of vervalschte acte met regt onecht kan worden genoemd; 0., dat bij dit alles nog in aanmerking komt, dat de wet, welke door de tegenwoordige is vervangen, en welke met opzigt tot het punt in geschil gelijke bepalingen inhield, steeds in dien algemeenen zin is verklaard en toegepast, en het niet aannemelijk is, dat de wetgever in de nu geldende wet dezelfde uitdrukkingen in een minder algemeenen zin zoude hebben gebezigd, en dit te minder, omdat uit niets blijkt, dat bij de daarstelling dier wet zulk eene gewigtige verandering gewild of bedoeld is; O., dat uitdit alles volgt, dat, de stellingdes eischers onjuist bevonden zijnde, hier ook aan geene schending of verkeerde toepassing der aangehaalde artikelen te denken is, en dus ook dit tweede middel is ongegrond; Ten aanzien van het derde middel, schending en verkeerde toepassing van de artt. 986, 1000 en 1902, mitsgaders van de artt. 1903, 1941 , 1942, 1944, 1952 en 1959 B. W., en van de artt. 178 en 191 B. In de tweede zaak is als eerste middel voorgesteld: schending van artt. 1907 en 1934, en verkeerde toepassing van de artt. 986 en 1000 B. W., op de volgende gronden: De nietigheid van het testament werd bij het beklaagde arrest uitgesproken, niet op grond der valschheid van de acte, maar op grond, dat, gelijk de slot-overweging luidt, de zakelijke opgave van des erflaters wil, zoo als die in art. 986 B. W. wordt gevorderd, niet had plaats gehad, en dus eene formaliteit ontbrak, waarvan de inachtneming bij art. 1000 was voorgeschreven op straffe van nietigheid. Het Hof verloor uit het oog, dat de authentieke acte, zoolang hare valschheid niet is uitgesproken, volledig geloof verdient en dat jn de onderwerpelijke acte, die door het Hof niet is valsch verklaard, Mtidem verbis vernield staat (gelijk bij het arrest zelf is geconstateerd), dat de formaliteit, die, volgens het Hof, niet is "in acht genomen, wel degelijk is geobserveerd geworden. Het Hof heeft alzoo, door de authentieke acte te stellen tegenover hetgeen uit eene enquête zoude zijn geresulteerd, om bij verschil tusschen hetgeen de acte vermeldt en de getuigen hebben verklaard, de authentieke acte te ecarteren, en , zonder hare valschheid uit te spreken, niettemin aan te nemen, dat hetgeen in die acte als waar en waarachtig is geconstateerd, onwaar en onwaarachtig is; door de nietigheid van den uitersten wil uit te spreken op grond, dat eene formaliteit is verzuimd, die volgens de authentieke acte wel is geobserveerd, geschonden de artt. 1907 en 1934 B. W., en daardoor tevens verkeerd toegepast de artt. 986 eu 1000 van datzelfde wetboek. De overige middelen komen hoofdzakelijk overeen met de andere middelen, iu de eerste zaak voorgesteld. De adv.-gen. Gregory heeft in deze zaak geconcludeerd, "fei volgt: k Vau de vier middelen van cassatie, welke tegen het arrest het Prov. Geregtshof in Nóordbrabaut van den 14 Febr. 1854 z'jf? aangevoerd, bestaat het e&ste in scheading van de artt. 1907 1934 B. W., en daardoor tevens verkeerde toepassing der artt. 98^' en 1000 van datzelfde wetboek, doordien het Hof heeft uit het oü: verloren, dat de authentieke acte, zoolang hare valschheid niet uitgesproken , volledig geloof verdient. 11 Ik antwoord hierop, dat het Hof dit niet heeft uit het oog vet' loren; dat het beklaagde arrest eene uitspraak is op de incidentelf1, vordering, "Waarbij! de autfiefltieke acte van valschheid werd beticb| l'i dat men dus niet, gelijk men bij repliek gedaan heeft, kan bewere^ dat dit incident in de lucht is blyven hangen; en dat bij dat arre^ over de al- of niet-valschheid der acte klaarblijkelijk is uitspra«fe gedaan, ofschoon dan ook het woord valsch niet bepaaldelijk mol? f genoemd zijn. f' Uit eene vergelijking van art. 1907 B. W. met art. 1909 v»!,H datzelfde wetboek eu van de artt. 176 en volg. B. R. blijkt duidelijk ]'' dat eene authentieke acte alleen volledig geloof verdient, zooSL' zij niet van valschheid wordt beticht, on hare valschheid waf1./' bewezen op de wijze, bij de wet voorgeschreven. - Is die valschheid aangenomen en uitgesproken, gelijk naar raff5 inzien in deze heeft plaats gehad, dan kan er van geene schendt v van art. 1907 B. W. sprake zijn. En wat nu de beweerde schending van art. 1934 van datzeH®^ wetboek betreft, zoo heb ik de ongegrondheid daarvan reeds &Ï inijne conclusie in de zaak van Massow aangetoond, zoodat ik t®^e deze vermeen te kunnen volstaan met daarnaar te verwijzen. Le Het Hof heeft in J'acto aangenomen, dat in het authentiek testaf,6 ment gezegd wordt, dat de erflater in tegenwoordigheid der getuig®' van Beek en vau Roosmalen zakelijk zijn uitersten wil heeft opg4'^ geven, zoo als die door den notaris Bode is voorgelezen geworde^ Het Hof heeft verder in facto aangenomen, dat de verweerde1', dit testament op onderscheidene gronden van valschheid hebM,v beticht, en wel in de eerste plaats, op grond, dat de erflater tegenwoordigheid dor getuigen van Beek eu vau Roosmalen «! tj( zakelijk zijnen uitersten wil heeft opgegeven, zoo ais die duor d8'ac notaris Bode is voorgelezen geworden. L* Over de waarheid en valschheid van dit gezegde in het testamA heeft dit onderwerpelijk regisgeding uitsluitend geloopen. En wat heajhc nu het Hof beslist? Het Hof heeft uitgemaakt, dat de verweerde'*^ op de wijze, bij art. 178 B.R. voorgeschreven, door getuigen namelij^ wettig hadden bewezen, dat de bewuste opgave in tegen woordigWi), der getuigen niet had plaats gehad. Het Hof had zich bij het leveren van dit wettig bewijs kun»®,"^ bepalen; door dit bewijs toch hield de authentieke acte op volleyt geloof te verdienen. Het is echter verder gegaan: het heeft zich met het wettig be^iF' niet willen tevreden stellen, het heeft ook de zedelijke ooertuig>%( willen hebben van de valschheid der authentieke acte. Tot vestiging daarvan heeft het verder op andere omstandighcd®"Vc gelet; en de slotsom van dit alles is geweest, dat het niet alleen wett')' maar ook overtuigend was bewezen, dat de bewuste zakelijke opg'lïi. niet had plaats gehad in de tegenwoordigheid der getuigen. Wanneer men nu bedenkt, dat hier een regtsgeding gevoerd over de echtheid of valschheid eener authentieke acte , cn dat die act®; in dit geding, van valschheid beticht werd, alleen op grond, dat opgave niet had plaats gehad, welke in hot testament gezegd woA wel te hebben plaats gehad, dan geloof ik, dat men gerustelijk ""ye aannemen, dat het Hof, hetwelk als wettig en overtuigend beweï® % heeft aangenomen, dat die opgave werkelijk niet heeft plaats geb^Sc en dus het tegendeel van hetgeen in het testament vermeld w0' ,, als wettig eu overtuigend bewezen heeft uitgemaakt, daardoor valschheid dier vermelding iu het testament op eene ontwijfelba' wijze heeft beslist. ie En wat heeft het Hof nu verder gedaan? Hot heeft het testament nietig eu van onwaarde verklaard. G arne erken ik, dat in eene nietig-verklaring eener acte o'ja altijd per sa ligt opgesloten hare valsch-verklaring; doch wanneer >'Je eeu geschil over de echtheid of onechtheid van geschrift, de vals®'je' beid van het geschrift als bewezen is aangenomen, dan geloof '.jj'a dat in de daarop uitgesprokene nietig-verklaring van dat geschyJft tevens is vervat de valsch-verklaring daarvan; zoodat, al moge Ma valsch-verklaring dau ook niet expressis verbis bij name zijn gesproken, zij zeer zeker, wil men aan het beklaagde arrest ge®''a geweld doen, geacht moet worden virtualiter te zijn uitgesproken lo Dit blijkt dan ook nog nader op overtuigende wijze uit het der teruggave der gedeponeerde boete, welke teruggave niet te P^Bware gekomen, indien in de nietig-verklaring der acte niettevo»8 valsch-verklaring lag opgesloten. ie: Het eerste middel komt mij dus voor ongegrond te zijn. ,, Als tweede middel van cassatie is bijgebragt: schending en v|L,j keerde toepassing vau dezelfde artt. 1907 en 1934 B. W., de ®'^ 176 en 178 B. R. , en dezelfde artt. 986 en 1000 van eersté,'^ meld wetboek, uit hoofde de bewijskracht, door de wet aan authentieke acte toegekend, geen tegenbewijs in den vorm eener 1 I schrijving wegens valschheid gedoogt, gelijk dan ook artt. 17" volg. B. R. het regt om eene authentieke acte van valschhe' „ betichten, niet uitstrekken tot substantiële, maar beperken tot B1® :riële valschheid. ^ Dit middel stemt geheel en al overeen met het tweede midde' de zaak van Massow; en daar nu de eischers bij de toelichting % het onderwerpelijke middel volstrekt geene nieuwe gronden liebjjj bijgebragt, zoo kan ik mij gerust dienaangaande aan mijne i" ' zaak genomene conclusie gedragen. Alleen veroorloof ik mij twee opmerkingen: 1°. dat ik in mijne vorige conclusie, naar ik vertrouw, uit de schiedenis voldingend heb aangetoond, dat er geeu het minste aanwezig is, dat de Nederlandsche wetgever in dit opzigt heeft ^ ^ afwijken van hetgeen algemeen en in het bijzonder volgen3 Fransche regt regtens was; en ^ 2°. dat ik bij die conclusie tevens heb opgemerkt, dat betG men uit den inhoud der artt. 183, 184, 193 en 194 B. R. tr»c'1ji af te leiden, men inet hetzelfde regt zou kunnen opmaken 11 artt. 232, 233, 234 en 236 C. do Proc. Civ.; en dat evenwel enkel Fransch schrijver daaruit zoodanige gevolgtrekking heeft 11 leid, als door de eischers gedaan is. . jj En wat is nu hun antwoord op beide dezo punten? Ten °Pz'yjv van het eerste vergenoegen zij zich met eenvoudig te zegge"' „uj! het hier allceu een geschil is over het Nederlandsch burgerlijk terwijl zij met betrekking tot het tweede punt een diep stil?'xV1Jj,|i!|1(1 bewaren, ofschoon het mij uit de gehoudene pleidooijen roe01" Sjii.1; eens is gebleken, dat zij met den inhoud mijner conclusie '' ■} bekend geweest. , ,cf ( Als derde middel van cassatie is voorgedragen: schending o£' keerde toepassing der artt. 1903, 1941 en 1942 B. W,, art. ^ 191 B. R. en der reeds bij de twee vorige middelen aangcl';u' ;, artt. 986 en 1000 van eerstgemeld wetboek, doordien het H°' gedaan heeft op onwettig bewijs, vermits, bij het wegvalle" vermoedens, die in deze in geene aanmerking mogten kom®' verklaring van eenen enkelen getuige geheel alleen overbleef; t(il Ra'i a'S v'olde en 'aatsto middel van cassatie is voorge'"l: schending of verkeerde toepassing van art. 1952, in verband " 7 de artt. 1902, 1903, 1942 en 1944, van art. 1959 en van de e'« meergenoemde artt. 986 en 1000, alle van het B. W., alsv'V> Va" artt' 2'^ en ^42 doordien het Hof, al had het zij l een bewijs door vermoedens regt mogen doen: 1°. gevolgtrek[5jJnSei1 heeft afgeleid uit ten processe geheel onbekende daadzaken; "ütëlk 1,1 a"en gevalle op vermoedens heeft acht geslagen, die niet met °°f an<Jer in overeenstemming waren; eu 3°. een vermoeden heeft 3t kmt U't de weigering om de antwoorden op de gestelde vraagpunten Leï' eede te bevestigen. veUil?kl°.cleze ln*<"'c'e^eD komen hoofdzakelijk overeen met het derde 1 lii]- I 'n de zaa^ van Massow, en zijn voor eene gemeenschappa»ert limdeling vatbaar, omdat zij beiden op éénen en denzelfden cerden grondslag rusten. Bij beiden toch gaan do eischers van 'eïi,ecl v®londerstelling uit, dat het Hof door vermoedens heeft regt 1 #e\v';'la' terwijl het Ilof uitdrukkelijk heeft verklaard het wettig l0%'0 :^j. °mtrent het niet-opgeven vau den zakelijken inhoud in tegenin I'"gheid der getuigen gevonden te hebben in getuigenbewijs, •^fcPPK anig Mi art. 178 B. R. bepaaldelijk als geoorloofd in deze is l Aet n>emd' Wel waren onder de drie getuigen, op wier verklaringen ' #ocl h-^ '16t wettiS bewijs heeft gegrond, twee getuigen de auditu; 'Uit1 mijne vorige conclusie heb ik in het breede aangetoond, ® strafzaken regtens moge wezen, dit geenszins was in bur'®%ro3 • za'5en. gelijk dit uit de geschiedenis der wet op de méést ]itt ^tuigende wijze bleek. engerd ?Vat mea 1111 aan de ^jde der eischers daartegen aange¬ kken- ' ^en beeft van dat geheele betoog geen enkel woord gespro1 .«het Vm°n dat geheele punt onaangeroerd gelaten en daaromtrent t0be).%vleI>ste stilzwijgen in acht genomen. Dat stilzwijgen van denzoo ■fieüi awon pleiter der eischers omtrent een zoo gewigtig punt in dit Jls verineen ik, naar ik geloof, met regt te mogen beschouwen 'o® j)ee s'ei kst mogelijke bevestiging van de juistheid van mijn betoog. aad zal zich voorts herinneren, dat ik bij mijne vorige converder ben gegaan, en zelfs heb aangetoond, dat, ook dun, , jÊetui'^61. 110 verklaringen van die twee getuigen de auditu niet als #ettifeiUSSe.n moGten worden aangenomen , er dan nog altijd volkomen ' '<l6eiien rfetu'Senbewijs zoude aanwezig zijn. De verklaring toch van ?I#°0r vgctnige • gesterkt door een ander middel van bewijs, en dus 99.10 moedens, is evenzeer een wettig getuigenbewijs volgens art. (treeft 1 ''as' men dit nu toe op het onderwerpelijk geval, dan l6Aget|C'^ reg'er de daadzaak va.i het verhaal van Roosmalen aan 'rr^vej ' welkedaadzaak bekend was, als zijnde door twee getuigen lf3ie([oe]®a' gevolgtrekkingen afgeleid tot do onbekende daadzaak, of de ijpllof ■ ma''teit al dan niet had plaats gehad; zoodat, hoe men 'l6 flat ]'u"sPraak ook beschouwt, men altijd tot het besluit moet komen, D 1 °P wettig getuigenbewijs heeft regt gesproken. '"yjleij V wanneer dit zoo is, dan is daardoor tevens do ongegronda«a«'bn L beide laatste middelen van cassatie aangetoond, vermits rijbaan 1S aanSenomen, dat het Hof alleen op vermoedens had regt van dit een en ander vermeen ik dus te moeten conclu1 (fan ti0 °ï vei'werping van den eisch tot cassatie, met veroordeeling ■Jeru.o e,lschei s in de boete en in de kosten, ook aan zijde der medeM ^erders in cassatie gevallen. ' pt eevoi00g0- ^aad heeft ook deze voorziening verworpen, omtrent 11 G het volgende overwegende: d q0 H°°ge Raad enz., ' ' ten aanzien van het eerste middel, door de eischers «Wüoor't V00rSesteld, schending der artt. 1907 en 1934 B. \V., en '"pfde Jrr verkoerde «oepassins der artt. 986 en 1000 van dat'zj uthentipi ' dlJ0rdieu het Hof' heeft uit het oog verloren, dat de '..H» „ acte' zoolang hare valschheid niet is uitgesproken, vol,j# ^ geloof verdient: JV"*' middel rust Op de bewering', dat het Hof op' de betichting b dat iu deze ge0ne uitsPraak heeft gedaan; leid ,,ecluer uit het bestreden arrest blijkt, dat die beweerde valsehiefllit£r«^aarbÖ nits'u'tend het onderwerp van 'sregters onderzoek heeft ^CInaak.t; len. gevolge van dit onderzoek als bewezen is aangenomen, , f|e n ®trijd met den inhoud der acte er geene zakelijke opgave vóór icli'iehjj 0rlezing der acte in tegenwoordigheid der getuigen heeft plaats i%ail' 1' en dien ten gevolge de acte, overeenkomstig de bepalingen W' |U0va artt- 986 en 1000 B. W., nietig en van onwaarde is verklaard, l''('alsehh e'°nlC0mstig de bepaling van art- 198 > '"geval van bewezene oit'[ «Jut -ia,-de ter uggave der geconsigneerde boete is bevolen; Ie81 alschh !•" a"6S ten duidelijkste blijkt, dat in deze op de beweerde '' °0i' d 'S u'tsPraak gedaan, en daaraan het gevolg is gegeven , esehr6 %Ye' 'iet bestaan van zoodanige valschheid in casu voor^yCV?n; zoodat de als geschonden aangevoerde artt. 1907 en 1934 SJ( ■ met van toepassing zijn, en mitsdien dit middel is ongegrond. Brstg0' '10t ovei'ige is dit arrest letterlijk gelijkluidend met het jftWr. eï,; 'n de eerste zaak, Mr. A. de Pinto voor den eiseher, en NTGEÏ«s voor de verweerders; — in de tweede, Mr. J. C. >ei'i°0r ,1 VAli "ieM3dijk. voor de eischers, Mr. F. C. Donkess Cürtius "iii'l. L verweerders.) ; -:l i" at'Y PROVINCIALE HOVEN. vJi! lll°ViNCIAAD GEKEGïSïIOF IN NOORDHOLLAND. i* * v"n correcCoanelc ajpjiellen. Zitting van den 26 Maart 1855. rf 0g0< Voorzitter, Mr. W. D. Crameb. 'ji'c' naarC" 7^ arLihelm der wet, waarin de straf bepaald wordt, het °°der verordening, wellce overtreden zijn, moeten in Zi» en ZTrVür(Ü? 0We"ome,': kt'® zesdnm , woorden in art. 272 der gemeentewet: het . Ji ^ d®' verschuldigde belasting, doch tenminste f 50. re$ din-dn' /1'i't% 2'2 voorn°emd straffen tegen hen, die geene verschul- |VC' hebben gel'f'"? 0"^ü'ce"'!» m<™*" slechts formaliteiten onvervuld 'VulS deze'k,!,'/1*!'' 11'' IS2f,> hebben wij de tegenstrijdige beslissingen X1» en Van ^ rfStBvra;1g van do Arrondiss.-Regtbank te Amster,k ij hebb.r. t '°V' Ge,egtshof in Noordholland medegedeeld. 0lhardt H„(°en te.VGnS gemeld- dat de Uegtbank bij haar gevoelen iinSelfdè „pf ?^ulsuoil' van mr- f- p- X^arseboom. adv.-gen., die Reliant «7 omholsde als de verdediger van den toenmali<'en ve'f ULDEB' 6n h6t Pr°V' H°f' is afgedl'"kt in ' aï^leden heeft het Hof voorn°emd, zamengesteld uit andere :! ,1, 'Ssti,, u'111 eene volkomen gelijke zaak, op 26 Maart jl., overeeni(',en apMI„Lre?niSitoir van den adv.-gen. Mr. J. A. Jolles , na voor de conrt ? advokaat Jhr. Mr. D. Rutgers yan Rozenburg Jr. , ' i' ^'"aedp emr*ati° der Regtbank bestreed,gehoord te hebben , —• eenen veroordeeld tot eene boete van /50 , en heeft het Hof alzoo op 26 Maart tjecondemneerd, waar het op 23 Jan. ontsloeg van alle regtsueroolging. De veroordeelde heeft tegen het arrest cassatie aangeteekend. Met belangstelling ziet men de beslissing van het hoogste regterlijke collegio te gemoet. 