None
330


Het Verenigd Koninkrijk betwist die grief en stelt in wezen dat het de aanvullende douaneschulden enkel had moeten boeken indien het verplicht was geweest om de betrokken douaneaangiften te verifiëren, aangezien de berekening van wettelijk verschuldigde aanvullende rechten enkel mogelijk is indien die douaneaangiften vooraf zijn gecontroleerd. Het Verenigd Koninkrijk was evenwel niet verplicht om die douaneaangiften met een lagere waarde dan de door OLAF vastgestelde drempelwaarde te verifiëren en heeft die aangiften dan ook niet geverifieerd. Hoe dan ook had het Verenigd Koninkrijk voor die verplichte boeking van de rechten in de boekhouding van de eigen middelen van de Unie over de exacte verschuldigde bedragen moeten beschikken die het niet had geboekt. Zelfs indien het Verenigd Koninkrijk verificaties zou hebben verricht, zou die staat niet over die informatie hebben beschikt.
331


Voor zover de Commissie het Verenigd Koninkrijk met haar grief die is ontleend aan schending van artikel 220, lid 1, van het communautair douanewetboek en van artikel 105, lid 3, van het douanewetboek van de Unie verwijt dat het, wat de betrokken invoer betreft, gedurende de hele inbreukperiode heeft nagelaten om alle verschuldigde douanerechten binnen de in die bepalingen gestelde termijnen te boeken, blijkt dienaangaande uit het onderzoek van het eerste middel dat de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk in strijd hebben gehandeld met artikel 325, lid 1, VWEU en het douanerecht van de Unie door geen passende douanecontrolemaatregelen te nemen om de aangegeven douanewaarden van die invoer te verifiëren.
332


Hieruit volgt dat die douaneautoriteiten, wat die invoer betreft, niet hebben voldaan aan de op hen rustende verplichting om door middel van passende douanecontroles na te gaan of de douanewaarden op juiste wijze waren vastgesteld volgens de regels van het douanerecht van de Unie.
 333


Bijgevolg hebben de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk, door de bedragen aan douanerechten die verband hielden met diezelfde invoer te hebben berekend op basis van onjuiste, want kennelijk te lage waarden en die bedragen vervolgens te hebben geboekt, in schending van artikel 220, lid 1, van het communautair douanewetboek en artikel 105, lid 3, van het douanewetboek van de Unie, nagelaten de verschuldigde douanerechten daadwerkelijk en volledig binnen de in die bepalingen gestelde termijnen te boeken.
334


Meer bepaald heeft, in schending van die bepalingen, geen tijdige boeking plaatsgevonden van de bedragen die overeenkwamen met het verschil tussen de rechten die waren berekend op basis van de onjuist aangegeven waarden en de rechten die zouden zijn vastgesteld indien zij, overeenkomstig de regels van Unierecht inzake de vaststelling van de douanewaarde, op basis van de werkelijke waarde van de betrokken goederen waren berekend.
335


Gelet op de voorgaande overwegingen moet het eerste middel worden aanvaard voor zover het eraan is ontleend dat het Verenigd Koninkrijk niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rustten krachtens artikel 325, lid 1, VWEU, artikel 13 en artikel 220, lid 1, van het communautair douanewetboek, artikel 46 en artikel 105, lid 3, van het douanewetboek van de Unie, artikel 248, lid 1, van de toepassingsverordening en artikel 244 van de uitvoeringsverordening.
2.
 Niet-nakoming van de Unierechtelijke verplichtingen inzake de terbeschikkingstelling van douanerechten, die traditionele eigen middelen zijn







336


Met haar tweede middel, dat betrekking heeft op enkele van de grieven die zijn uiteengezet in de eerste alinea van de eerste vordering van het verzoekschrift en op de enige grief in de derde alinea van die eerste vordering, verwijt de Commissie het Verenigd Koninkrijk in de eerste plaats dat het inbreuk heeft gemaakt op de Uniewetgeving inzake eigen middelen en in het bijzonder op de artikelen 2 en 8 van de besluiten 2007/436 en 2014/335, de artikelen 2, 6, 9, 10, 11 en 17 van verordening nr. 1150/2000 en de overeenkomstige bepalingen van de artikelen 2, 6, 9, 10, 12 en 13 van verordening nr. 609/2014, aangezien het wat de betrokken invoer betreft de verschuldigde traditionele eigen middelen tijdens de inbreukperiode niet ter beschikking van die instelling heeft gesteld. In de tweede plaats stelt de Commissie dat, volgens haar ramingen, de bedragen van de verliezen aan traditionele eigen middelen, verminderd met inningskosten maar vermeerderd met vertragingsrente, die het Verenigd Koninkrijk dientengevolge volgens die bepalingen aan haar ter beschikking moet stellen, luiden als volgt:





–


496025324,30 EUR voor 2017 (tot en met 11 oktober 2017);








–


646809443,80 EUR voor 2016;








–


535290329,16 EUR voor 2015;








–


480098912,45 EUR voor 2014;








–


325230822,55 EUR voor 2013;








–


173404943,81 EUR voor 2012;








–


22777312,79 EUR voor 2011.
 a)
 
Grief dat het Verenigd Koninkrijk niet heeft voldaan aan zijn principiële verplichting om de traditionele eigen middelen ter beschikking te stellen







337


In de eerste plaats stelt de Commissie, net als in het kader van haar eerste middel, dat de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk tijdens de inbreukperiode geen passende douanecontroles hebben verricht, waardoor de douanewaarde van de goederen die deel uitmaakten van de betrokken invoer niet op juiste wijze is aangegeven, wat ertoe heeft geleid dat de voor die goederen verschuldigde douanerechten niet correct zijn berekend en de bijbehorende bedragen aan eigen middelen niet, zoals wel had gemoeten, zijn vastgesteld en niet aan haar ter beschikking zijn gesteld op het moment dat dit had moeten gebeuren.
338


Voorts verwijt de Commissie het Verenigd Koninkrijk dat zijn douaneautoriteiten in het kader van operatie Snake vanaf juni 2015 de douaneschulden hebben ingetrokken die zij voordien hadden vastgesteld in de navorderingen die zij tussen november 2014 en februari 2015 hadden uitgevaardigd – te weten de Snake-C18-utb’s die betrekking hadden op de betrokken invoer die tussen november 2011 en november 2014 is verricht – en dat die staat derhalve, vanwege administratieve vergissingen die aan zijn douaneautoriteiten kunnen worden toegerekend, de voor die invoer verschuldigde traditionele eigen middelen niet aan die instelling ter beschikking heeft gesteld.
1) Principiële verantwoordelijkheid van het Verenigd Koninkrijk voor het niet vaststellen van de verliezen aan traditionele eigen middelen van de Unie






339


Teneinde de verschillende grieven van de Commissie alsook het verweer van het Verenigd Koninkrijk te kunnen beoordelen, moet allereerst worden herinnerd aan de kenmerken van het stelsel van eigen middelen van de Unie zoals die zijn samengevat in de rechtspraak van het Hof.
 340


Uit artikel 8, lid 1, van de besluiten 2007/436 en 2014/335 volgt dat de in artikel 2, lid 1, onder a), van besluit 2007/436 en in artikel 2, lid 1, van besluit 2014/335 bedoelde eigen middelen van de Unie worden geïnd door de lidstaten, die deze middelen ter beschikking van de Commissie moeten stellen (arrest van 9 juli 2020, Tsjechië/Commissie, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, punt 56 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
341


Daartoe zijn de lidstaten krachtens artikel 2, lid 1, van de verordeningen nr. 1150/2000 en nr. 609/2014 verplicht om een recht van de Unie op de eigen middelen vast te stellen zodra is voldaan aan de voorwaarden die in de douanevoorschriften zijn vastgesteld „voor wat betreft de boeking van het bedrag van het recht en de kennisgeving daarvan aan de belastingschuldige”, en dus zodra de douaneautoriteiten in staat zijn om het bedrag aan rechten dat voortvloeit uit een douaneschuld te berekenen en de schuldenaar aan te wijzen. De lidstaten zijn dan ook verplicht om de overeenkomstig artikel 2 van die verordeningen vastgestelde rechten in de boekhouding van de eigen middelen van de Unie op te nemen op de in artikel 6 van die verordeningen vastgestelde wijze. Dienaangaande moet eraan worden herinnerd dat een vastgesteld recht dat nog niet is geïnd en waarvoor geen zekerheid is gesteld krachtens artikel 6, lid 3, onder b), van verordening nr. 1150/2000 en artikel 6, lid 3, tweede alinea, van verordening nr. 609/2014, moet worden opgenomen in boekhouding B (arrest van 9 juli 2020, Tsjechië/Commissie, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, punt 57 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 342


Vervolgens dienen de lidstaten de eigen middelen van de Unie volgens de voorwaarden die, in dezelfde bewoordingen, zijn vastgesteld in de artikelen 9 tot en met 11 van verordening nr. 1150/2000 en in de artikelen 9, 10 en 12 van verordening nr. 609/2014, ter beschikking te stellen van de Commissie door deze middelen binnen de gestelde termijnen te boeken op het credit van de rekening die daartoe op naam van die instelling is geopend. In artikel 11, lid 1, van verordening nr. 1150/2000 en in artikel 12, lid 1, van verordening nr. 609/2014 is bepaald dat elke te late boeking op die rekening de betrokken lidstaat verplicht tot het betalen van vertragingsrente (arrest van 9 juli 2020, Tsjechië/Commissie, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, punt 58).
343


Bovendien zijn de lidstaten krachtens artikel 17, lid 1, van verordening nr. 1150/2000 en artikel 13, lid 1, van verordening nr. 609/2014 verplicht om alle nodige maatregelen te treffen opdat de bedragen van de overeenkomstig artikel 2 van die verordeningen vastgestelde rechten ter beschikking van de Commissie worden gesteld.
344


Daarenboven behoeven de lidstaten op grond van artikel 17, lid 2, van verordening nr. 1150/2000 en artikel 13, lid 2, van verordening nr. 609/2014 de bedragen van de vastgestelde rechten slechts dan niet ter beschikking van de Commissie te stellen indien geen inning heeft kunnen plaatsvinden door overmacht of wanneer blijkt dat de inning definitief onmogelijk is om andere redenen die niet aan hen te wijten zijn.
 345


Hieruit volgt dat het beheer van het stelsel van eigen middelen van de Unie bij de huidige stand van het Unierecht is toevertrouwd aan de lidstaten en dat alleen zij hiervoor verantwoordelijk zijn. De verplichtingen om die eigen middelen te innen, vast te stellen en te boeken zodat zij ter beschikking van de Commissie worden gesteld, gelden krachtens het Unierecht inzake eigen middelen en in casu krachtens de besluiten 2007/436 en 2014/335 en de verordeningen nr. 1150/2000 en nr. 609/2014 dan ook rechtstreeks voor de lidstaten (zie in die zin arrest van 9 juli 2020, Tsjechië/Commissie, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, punt 62 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
346


Tot slot staat het, zodra er een rechtstreeks verband bestaat tussen de inning van ontvangsten uit douanerechten en de terbeschikkingstelling van de overeenkomstige middelen aan de Commissie, aan de lidstaten om overeenkomstig de verplichtingen die krachtens artikel 325, lid 1, VWEU op hen rusten de financiële belangen van de Unie te beschermen tegen fraude en alle andere onwettige activiteiten die die belangen schaden, en om de nodige maatregelen te nemen om te waarborgen dat die rechten en bijgevolg die middelen daadwerkelijk en volledig worden geïnd [zie in die zin arrest van 11 juli 2019, Commissie/Italië (Eigen middelen – Invordering van een douaneschuld), C‑304/18, niet gepubliceerd, EU:C:2019:601, punt 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 347


Gelet op die overwegingen betreffende de kenmerken van het stelsel van eigen middelen van de Unie moet worden vastgesteld dat de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk, zoals de advocaat-generaal in wezen heeft opgemerkt in punt 240 van zijn conclusie en zoals blijkt uit het onderzoek van het eerste middel, tijdens de inbreukperiode – in schending van artikel 325, lid 1, VWEU en het douanerecht van de Unie – geen maatregelen hebben getroffen om ervoor te zorgen dat voor de in die periode verrichte betrokken invoer de juiste douanewaarde werd vastgesteld, zoals op risicoanalysen gebaseerde controles vóór de inklaring van de betrokken goederen en het eisen van zekerheden voor de invoer die middels een risicoprofiel als invoer met een hoog onderwaarderingsrisico was gedetecteerd, en dat die staat daarom de voor die invoer verschuldigde douaneschulden heeft berekend op basis van onjuiste waarden, aangezien die waarden in de regel lager waren dan de werkelijke waarden van de betrokken goederen. Die staat heeft derhalve niet alle verschuldigde douanerechten geboekt en dientengevolge evenmin alle eigen middelen die verband hielden met die invoer vastgesteld en ter beschikking van de Commissie gesteld op het moment dat dit had moeten gebeuren, en aldus in strijd gehandeld met de artikelen 2 en 8 van de besluiten 2007/436 en 2014/335 alsook met de artikelen 2, 6, 9, 10, 11 en 17 van verordening nr. 1150/2000 en met de overeenkomstige bepalingen van de artikelen 2, 6, 9, 10, 12 en 13 van verordening nr. 609/2014.
 348


Het Verenigd Koninkrijk betwist die vaststelling en stelt dat het onderhavige beroep ertoe strekt om hem door het Hof te laten veroordelen tot het ter beschikking stellen van bepaalde bedragen aan eigen middelen aan de Commissie. Bijgevolg is dit beroep een beroep tot schadevergoeding dat gebaseerd is op schending van artikel 325 VWEU en van het douanerecht van de Unie gelegen in het feit dat zijn douaneautoriteiten de op frauduleuze wijze ondergewaardeerde invoer op ongeschikte wijze hebben gecontroleerd.
349


Het staat dan ook aan de Commissie om overeenkomstig de beginselen die van toepassing zijn op beroepen tot schadevergoeding te bewijzen dat er een rechtstreeks oorzakelijk verband bestaat tussen die controles en de verliezen aan eigen middelen die die instelling uit hoofde van schadevergoeding vordert.
350


Dat oorzakelijk verband ontbreekt echter. Het Verenigd Koninkrijk stelt dienaangaande dat overeenkomstig die beginselen de vraag moet worden gesteld wat er zou zijn gebeurd indien het de douanecontrolemaatregelen had genomen die OLAF en de Commissie hem hadden aanbevolen om de betrokken onderwaarderingsfraude te bestrijden, dat wil zeggen wanneer hoofdzakelijk op risicoprofielen gebaseerde controles vóór de inklaring van de betrokken goederen waren verricht.
351


Volgens het Verenigd Koninkrijk zou de betrokken invoer simpelweg niet hebben plaatsgevonden indien dergelijke maatregelen waren genomen, zodat er dus geen sprake zou zijn geweest van verliezen voor de Uniebegroting. De betrokken marktdeelnemers zouden immers niet bereid zijn geweest om de voor de betrokken invoer verschuldigde douanerechten te betalen, met name omdat hun inkomsten afhankelijk waren van de bedragen aan ontdoken douanerechten.
 352


Bijgevolg kan het Verenigd Koninkrijk niet worden verweten dat het de traditionele eigen middelen die verschuldigd waren voor de betrokken invoer, waarvan dat land bovendien zelf het slachtoffer was, niet ter beschikking van de Commissie heeft gesteld, en kan het dus geenszins aansprakelijk worden gesteld voor de verliezen van die middelen.
353


Een dergelijk betoog snijdt geen hout.
354


Allereerst moet in herinnering worden gebracht dat, zoals in de punten 180 en volgende van dit arrest is uiteengezet, de Commissie het Hof met het onderhavige beroep niet verzoekt om het Verenigd Koninkrijk te veroordelen tot het betalen van schadevergoeding, zodat dit beroep geen beroep tot schadevergoeding is en het niet nodig is om een rechtstreeks oorzakelijk verband tussen de ontoereikende controles van de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk en de verliezen aan eigen middelen vast te stellen vanwege de bewering dat het om een schadevergoedingsprocedure zou gaan.
355


Anders dan het Verenigd Koninkrijk stelt, vloeit de verplichting voor de Commissie om een rechtstreeks oorzakelijk verband vast te stellen tussen een schending van het Unierecht en de verliezen aan eigen middelen waarvoor een lidstaat aansprakelijk moet worden gesteld, evenmin voort uit het arrest van 31 oktober 2019, Commissie/Verenigd Koninkrijk (C‑391/17, EU:C:2019:919).
 356


Het klopt dat het Hof in de punten 121 en 122 van dat arrest gebruik heeft gemaakt van de term „causaal verband” tussen een onregelmatige handeling van de douaneautoriteiten van Anguilla (een overzees gebied van het Verenigd Koninkrijk) en de verliezen aan eigen middelen die het gevolg waren van een schending van besluit 91/482/EEG van de Raad van 25 juli 1991 betreffende de associatie van de landen en gebieden overzee met de Europese Economische Gemeenschap (PB 1991, L 263, blz. 1), om het betoog waarmee het Verenigd Koninkrijk stelde dat er geen sprake was van een dergelijk verband te onderzoeken en vervolgens af te wijzen. Zoals blijkt uit punt 120 van dat arrest had die term evenwel betrekking op de vraag of die onregelmatige handeling „met zekerheid een verlies aan eigen middelen [had] veroorzaakt”, welke vraag het Hof in dat punt van het arrest bevestigend heeft beantwoord op basis van de vaststelling dat die onregelmatige handeling ertoe had geleid dat de Italiaanse autoriteiten de uit Anguilla afkomstige producten vrij van douanerechten in de Unie hadden toegelaten en besluiten tot kwijtschelding en terugbetaling van douanerechten hadden gegeven.
357


In casu moet worden vastgesteld dat het feit dat de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk tijdens de inbreukperiode geen passende controles hebben verricht van de douanewaarden die voor de betrokken invoer waren aangegeven, ertoe heeft geleid dat de bijbehorende douanerechten op basis van ondergewaardeerde waarden zijn berekend en geboekt, en de betrokken producten bijgevolg in de Unie zijn toegelaten terwijl slechts een fractie van de verschuldigde douanerechten was betaald. Het ontbreken van passende controles heeft dus met zekerheid verliezen aan eigen middelen van de Unie veroorzaakt.
 358


Anders dan het Verenigd Koninkrijk stelt, is de vraag die in dat verband moet worden gesteld om na te gaan of de verliezen aan eigen middelen van de Unie het gevolg waren van het feit dat het douanecontrolemechanisme ongeschikt was, niet of de betrokken invoer zou hebben plaatsgevonden in het geval dat de door OLAF en de Commissie aanbevolen douanecontroles zouden zijn verricht, maar enkel welke bedragen aan douanerechten en welke bedragen aan eigen middelen van de Unie door de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk zouden zijn geboekt c.q. vastgesteld indien die invoer – waarvan vaststaat dat zij in grote volumen op het grondgebied van dat land heeft plaatsgevonden – aan passende controles zou zijn onderworpen zodat had kunnen worden gewaarborgd dat die douanerechten werden berekend op basis van douanewaarden die op juiste wijze waren vastgesteld overeenkomstig de regels van het douanerecht van de Unie inzake de vaststelling van de douanewaarde, en niet op basis van kennelijk ondergewaardeerde douanewaarden.
359


Zoals blijkt uit de rechtspraak die in punt 346 van dit arrest in herinnering is gebracht, is het, gelet op het rechtstreekse verband tussen de inning van ontvangsten uit douanerechten en de terbeschikkingstelling aan de Commissie van de overeenkomstige traditionele eigen middelen, in dat verband de taak van de lidstaten om overeenkomstig artikel 325, lid 1, VWEU de nodige maatregelen te nemen om te waarborgen dat die rechten en bijgevolg de bijbehorende bedragen van die middelen daadwerkelijk en volledig worden geïnd.
360


In casu heeft het Verenigd Koninkrijk, zoals is geoordeeld na onderzoek van het eerste middel, tijdens de inbreukperiode echter niet de maatregelen genomen die in dat verband noodzakelijk waren.
 361


De douanerechten in verband met de betrokken invoer zijn dan ook berekend op basis van waarden waarvan kan worden aangenomen dat zij in veruit de meeste gevallen op frauduleuze wijze zijn aangegeven, aangezien zij aanzienlijk lager waren dan de werkelijke waarden van die invoer en dus niet juist zijn vastgesteld.
362


Het feit dat er geen passende controles zijn verricht, heeft dus tot gevolg gehad dat de bedragen aan douanerechten en eigen middelen die in werkelijkheid verschuldigd waren voor de betrokken invoer niet daadwerkelijk en volledig door het Verenigd Koninkrijk zijn geïnd en ter beschikking van de Commissie zijn gesteld.
363


Aangezien die bedragen al bij de invoer van de betrokken goederen en vervolgens bij de inklaring ervan op juiste wijze hadden kunnen worden vastgesteld indien de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk de nodige controles hadden verricht, moet die staat voor de inbreukperiode in een situatie worden gebracht die gelijkwaardig is aan die waarin hij zou hebben verkeerd indien hij de bijbehorende douanerechten op juiste wijze had vastgesteld en in de boekhouding van de eigen middelen van de Unie had geregistreerd (zie naar analogie arrest van 17 maart 2011, Commissie/Portugal, C‑23/10, niet gepubliceerd, EU:C:2011:160, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 364


Voorts moet, zoals ook de advocaat-generaal in wezen heeft opgemerkt in punt 265 van zijn conclusie, worden benadrukt dat het verzuim van de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk om passende controles te verrichten waardoor zij – in voorkomend geval als gevolg van door hen begane vergissingen – niet alle voor de betrokken invoer verschuldigde douanerechten hebben geïnd en bijgevolg niet hebben voldaan aan de krachtens artikel 325, lid 1, VWEU en het douanerecht van de Unie op hen rustende verplichtingen, onverlet laat dat het Verenigd Koninkrijk verplicht is om de middelen die zouden zijn vastgesteld indien die rechten op juiste wijze zouden zijn geboekt, ter beschikking van de Commissie te stellen.
365


Tot slot heeft het Verenigd Koninkrijk, daar het gedurende de hele inbreukperiode massale hoeveelheden ondergewaardeerde producten heeft ingevoerd en die producten in het vrije verkeer heeft gebracht zonder vooraf te verifiëren of de aangegeven waarden ervan overeenkomstig de regels van Unierecht inzake de vaststelling van de douanewaarde juist waren, een onomkeerbare situatie gecreëerd die tot aanzienlijke verliezen aan eigen middelen van de Unie heeft geleid waarvoor die staat aansprakelijk moet worden gesteld.
366


Afgezien van het feit dat een reconstructie van de feiten zoals het Verenigd Koninkrijk die voorstaat, zou leiden tot een speculatieve exercitie die niet thuishoort in een onderzoek waarbij het Hof moet nagaan of een lidstaat de verliezen aan eigen middelen van de Unie moet vergoeden, zou die reconstructie hoe dan ook niet kunnen afdoen aan de omvang van de verliezen die daadwerkelijk zijn geleden in verband met de betrokken invoer.
 2) Verantwoordelijkheid van het Verenigd Koninkrijk voor de verliezen aan eigen middelen van de Unie die zijn vastgesteld in de Snake-C18-utb’s






367


Thans moet de grief worden onderzocht waarmee de Commissie het Verenigd Koninkrijk verwijt de traditionele eigen middelen die verschuldigd waren voor de betrokken invoer die tussen november 2011 en november 2014 is verricht, in schending van artikel 13 van verordening nr. 609/2014, niet aan haar ter beschikking te hebben gesteld, voor zover zijn douaneautoriteiten tussen juni en november 2015 de navorderingsbesluiten, en met name de 23 Snake-C18-utb’s, hebben ingetrokken die zij tijdens operatie Snake hadden vastgesteld en tussen november 2014 en februari 2015 hadden uitgevaardigd teneinde de aanvullende douanerechten in te vorderen waarvan het totaalbedrag volgens het Verenigd Koninkrijk uiteindelijk 192568694,30 GBP bedroeg.
368


In dat verband staat vast dat de aanvullende douanerechten die in de Snake-C18-utb’s werden gevorderd, zijn geboekt en ter kennis zijn gebracht van de schuldenaren, dat de bijbehorende bedragen aan eigen middelen overeenkomstig artikel 6, lid 3, van de verordeningen nr. 1150/2000 en nr. 609/2014 in boekhouding B zijn geboekt – omdat de betrokken rechten waren vastgesteld, maar nog niet waren geïnd en er nog geen zekerheid voor die rechten was gesteld – en dat de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk die navorderingen vervolgens hebben ingetrokken en die bedragen uit die boekhouding hebben verwijderd.
369


Het Verenigd Koninkrijk stelt dat de intrekking van de Snake-C18-utb’s gerechtvaardigd was omdat het om redenen die niet aan hem te wijten waren definitief onmogelijk was geworden om de betrokken rechten in te vorderen, zodat deze staat derhalve overeenkomstig artikel 13, lid 2, onder b), van verordening nr. 609/2014 was vrijgesteld van zijn verplichting om de bedragen van die vastgestelde rechten ter beschikking van de Commissie te stellen.
 370


Volgens het Verenigd Koninkrijk was de invordering van de in die navorderingen vastgestelde rechten definitief onmogelijk geworden om de niet aan hem te verwijten reden dat de schuldenaren van die rechten zogenaamde „spookondernemingen” waren die verdwenen of insolvabel bleken, en voorts doordat uit beslissingen die waren vastgesteld in het kader van het onderzoek van de beroepen die tegen die navorderingen waren ingesteld bij een onafhankelijke dienst van de HMRC naar voren kwam dat de aanvullende douanerechten die in die navorderingen werden gevorderd, op basis van de GGP’s en dus volgens een „onaanvaardbare en onvoldoende onderbouwde methode” waren berekend.
371


Dienaangaande moet allereerst in herinnering worden gebracht dat de lidstaten krachtens artikel 13, lid 1, van verordening nr. 609/2014 verplicht zijn om alle nodige maatregelen te treffen opdat de bedragen van de overeenkomstig artikel 2 van die verordening vastgestelde rechten volgens de voorwaarden van die verordening ter beschikking van de Commissie worden gesteld.
372


In casu zijn die aanvullende douanerechten, zoals blijkt uit de details van de berekeningen van de aanvullende douanerechten die in de Snake-C18-utb’s werden gevorderd, welke details het Verenigd Koninkrijk in de bijlage bij de memorie van dupliek heeft opgenomen, abusievelijk berekend op basis van de GGP’s.
373


Het betreft hier een administratieve vergissing van de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk, aangezien de GGP’s, zoals OLAF herhaaldelijk heeft benadrukt tijdens de bijeenkomsten met die douaneautoriteiten en zoals overigens duidelijk blijkt uit de richtsnoeren voor PCA Discount, enkel konden worden gebruikt als een instrument voor risicoanalyse, dat wil zeggen als een op risicoprofielen gebaseerd instrument om mogelijk ondergewaardeerde invoer te detecteren die vervolgens moest worden geverifieerd, en niet als een instrument om de douanewaarde van die invoer vast te stellen.
 374


Teneinde te voldoen aan de krachtens artikel 13, lid 1, van verordening nr. 609/2014 op hem rustende verplichtingen had het Verenigd Koninkrijk die administratieve vergissing dus moeten verhelpen om ervoor te zorgen dat de bedragen van de overeenkomstig artikel 2 van die verordening vastgestelde rechten ter beschikking van de Commissie werden gesteld. Het Verenigd Koninkrijk had in het bijzonder de douanewaarde opnieuw moeten berekenen door een van de methoden toe te passen waarin het douanerecht van de Unie daartoe voorziet en met name door gebruik te maken van de opeenvolgende regels van het Unierecht inzake de vaststelling van de douanewaarde die zijn neergelegd in de artikelen 70 tot en met 74 van het douanewetboek van de Unie.
375


In dat verband heeft het Hof geoordeeld dat binnen de in die artikelen neergelegde methoden voor het vaststellen van de douanewaarde sprake is van een onderlinge ondergeschiktheid, zodat wanneer een douanewaarde niet met toepassing van een bepaald artikel kan worden vastgesteld, moet worden verwezen naar het artikel dat er in de vastgestelde rangorde onmiddellijk op volgt (zie in die zin arrest van 16 juni 2016, EURO 2004. Hungary, C‑291/15, EU:C:2016:455, punt 29).
376


Bovendien blijkt uit het dossier dat is voorgelegd aan het Hof, en met name uit de notulen van de bijeenkomst van 20 februari 2015 tussen OLAF en de HMRC, dat de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk hun vergissing snel hebben ontdekt, maar dat zij hebben besloten de navorderingen in te trekken in plaats van deze opnieuw uit te vaardigen na correctie door middel van een van de methoden voor de juiste vaststelling van de douanewaarde als bedoeld in het vorige punt van dit arrest. Ook een dergelijk besluit om de navorderingen niet te corrigeren en opnieuw uit te vaardigen is een administratieve vergissing.
 377


In dat verband kan het Verenigd Koninkrijk niet aanvoeren dat het, ondanks de toezegging van OLAF om hem informatie van de Chinese autoriteiten over de exportprijzen te verstrekken, uiteindelijk heel weinig van die informatie heeft ontvangen in een formaat waarmee het de douanewaarde van de betrokken goederen overeenkomstig de opeenvolgende regels van het Unierecht inzake de vaststelling van de douanewaarde had kunnen vaststellen. Deze staat kan evenmin aanvoeren dat het geen informatie over de waarde van die goederen had waarmee het de douanewaarde van die goederen overeenkomstig die regels had kunnen vaststellen.
378


Aangezien de toepassing van het douanerecht van de Unie onder de uitsluitende verantwoordelijkheid van de lidstaten valt, was het Verenigd Koninkrijk namelijk verplicht om passende maatregelen – zoals fysieke controles, verzoeken om inlichtingen en documenten alsook het nemen van monsters – te nemen om voldoende informatie te vergaren waarmee de betrokken douanewaarden op juiste wijze konden worden vastgesteld. Die staat kan zich dus niet beroepen op zijn eigen stilzitten om te rechtvaardigen dat het de verschuldigde middelen niet ter beschikking van de Commissie heeft gesteld.
379


Hieruit volgt dat het Verenigd Koninkrijk, vanwege het besluit van zijn douaneautoriteiten om de Snake-C18-utb’s in te trekken in plaats van deze te corrigeren door de GGP’s te vervangen door douanewaarden die volgens de opeenvolgende methoden van het douanerecht van de Unie waren vastgesteld en opnieuw uit te vaardigen, in schending van artikel 13, lid 1, van verordening nr. 609/2014 niet de maatregelen heeft genomen die nodig waren om ervoor te zorgen dat de bedragen van de overeenkomstig artikel 2 van die verordening vastgestelde of vast te stellen rechten volgens de voorwaarden van die verordening ter beschikking van de Commissie werden gesteld.
 380


Vervolgens moet worden opgemerkt dat de lidstaten de bedragen van de vastgestelde rechten op grond van artikel 13, lid 2, van verordening nr. 609/2014 slechts dan niet ter beschikking van de Commissie hoeven te stellen indien geen inning heeft kunnen plaatsvinden door overmacht of wanneer blijkt dat de inning definitief onmogelijk is om andere redenen die niet aan hen te wijten zijn.
381


In dat verband kan een lidstaat zich enkel op een dergelijke – per definitie uitzonderlijke – vrijstelling beroepen om redenen die niet aan hem te wijten zijn indien hij de procedure van artikel 13, leden 3 en 4, van verordening nr. 609/2014 eerbiedigt.
382


Die procedure wordt in gang gezet zodra de betrokken lidstaat binnen drie maanden na vaststelling van het besluit van de bevoegde administratieve instanties tot oninbaarverklaring van de bedragen van de vastgestelde rechten, informatie aan de Commissie heeft verstrekt betreffende de gevallen van toepassing van artikel 13, lid 2, van die verordening, voor zover het bedrag van de vastgestelde rechten meer dan 50000 EUR bedraagt. Deze informatie „moet de Commissie in staat stellen” de in artikel 13, lid 2, onder a) en b), van die verordening bedoelde redenen „te beoordelen” die de betrokken lidstaat hebben verhinderd om het betrokken bedrag ter beschikking te stellen, alsmede de maatregelen die hij heeft genomen om de invordering te bewerkstelligen. De Commissie zendt dan binnen zes maanden na ontvangst van die informatie, dan wel binnen zes maanden na ontvangst van de door haar uit noodzaak opgevraagde aanvullende inlichtingen, haar opmerkingen aan de betrokken lidstaat toe.
 383


In casu moet worden vastgesteld dat die procedure, die gebaseerd is op een open dialoog met de Commissie en op eenduidige en uitvoerige communicatie over de redenen die volgens het Verenigd Koninkrijk rechtvaardigden dat het overeenkomstig artikel 13, lid 2, van verordening nr. 609/2014 was vrijgesteld van de verplichting om de in de Snake-C18-utb’s vastgestelde middelen ter beschikking van de Commissie te stellen, niet door deze staat is geëerbiedigd.
384


De douaneschulden die waren vastgesteld in de Snake-C18-utb’s blijken namelijk niet oninbaar te zijn verklaard bij een besluit van de bevoegde administratieve instantie in de zin van artikel 13, lid 2, tweede alinea, van verordening nr. 609/2014. De brieven waarbij een instantie van de HMRC die navorderingen in het kader van administratieve heronderzoeksprocedures heeft ingetrokken, zijn immers geen dergelijk besluit.
385


Bovendien staat vast dat het Verenigd Koninkrijk tevens heeft verzuimd om de Commissie binnen drie maanden na de vaststelling van een dergelijk besluit de informatie te verstrekken die „de Commissie in staat [moest] stellen” de in artikel 13, lid 2, van verordening nr. 609/2014 bedoelde redenen die die staat hebben verhinderd om de in de Snake-C18-utb’s vastgestelde bedragen ter beschikking te stellen, alsmede de maatregelen die het heeft genomen om de invordering te bewerkstelligen, „te beoordelen”.
386


Hierdoor heeft de Commissie binnen de aan haar toegekende termijn van zes maanden geen opmerkingen kunnen maken en, in voorkomend geval, geen aanvullende informatie kunnen opvragen.
 387


Hieraan moet worden toegevoegd dat het Verenigd Koninkrijk ter rechtvaardiging van het feit dat het definitief onmogelijk was geworden om de in de Snake-C18-utb’s vastgestelde rechten te innen, ten gronde, ten eerste, aanvoert dat de schuldenaren van die rechten zogenaamde „spookondernemingen” waren die verdwenen of insolvabel bleken en, ten tweede, dat die rechten waren berekend op basis van de GGP’s en er geen andere methoden waren om de waarde van de betrokken goederen vast te stellen, aangezien de gegevens die daarvoor nodig waren, zoals de exportprijzen die OLAF ondanks zijn toezeggingen niet had verstrekt, ontbraken.
388


De redenen die het Verenigd Koninkrijk daarmee aanvoert, kunnen hem echter niet ontheffen van zijn verplichting om de eigen middelen die voortvloeien uit de in de Snake-C18-utb’s vastgestelde douanerechten ter beschikking van de Commissie te stellen.
389


Dat het onmogelijk is gebleken om die rechten van de betrokken „spookondernemingen” in te vorderen, is immers te wijten aan een dubbele administratieve vergissing van de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk, aangezien zij na hun ontdekking dat zij de rechten abusievelijk op basis van de GGP’s hadden berekend, terwijl OLAF duidelijk had aangeven dat die prijzen enkel in het kader van risicoanalysen moesten worden gebruikt, er de voorkeur aan hebben gegeven om de Snake-C18-utb’s in te trekken in plaats van deze tijdig te corrigeren middels een van de opeenvolgende methoden van het Unierecht inzake de vaststelling van de douanewaarde, en vervolgens opnieuw uit te vaardigen.
 390


Bovendien konden de in de Snake-C18-utb’s vastgestelde douanerechten uiteindelijk niet worden ingevorderd omdat was verzuimd om voorafgaand aan de inklaring van de betrokken goederen voldoende systematisch fysieke controles in combinatie met monsternemingen te verrichten. Het ontbreken van dergelijke controles heeft er immers toe geleid dat de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk, ondanks hun exclusieve verantwoordelijkheid op dat gebied, niet over de informatie beschikte, en met name niet over informatie betreffende de kwaliteit van die goederen, die nodig was om de waarde van die goederen overeenkomstig de bepalingen van het douanerecht van de Unie vast te stellen.
391


Evenzo had de omstandigheid dat het in veruit de meeste gevallen onmogelijk is gebleken om achteraf de rechten van zogenaamde „spookondernemingen” in te vorderen omdat die ondernemingen insolvabel waren, kunnen en moeten worden voorkomen indien de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk, zoals OLAF en de Commissie hun herhaaldelijk hadden geadviseerd, systematisch zekerheden hadden geëist voorafgaand aan de inklaring van de betrokken goederen.
392


Dat de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk na de intrekking van de Snake-C18-utb’s geen nieuwe navorderingen hebben uitgevaardigd omdat zij niet over de informatie beschikten die zij nodig hadden om de waarde van de betrokken goederen vast te stellen op basis van de regels van Unierecht inzake de vaststelling van de douanewaarde, hetgeen voortvloeit uit het feit dat het Verenigd Koninkrijk zich heeft onttrokken aan zijn exclusieve verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat de douanewaarden op juiste wijze werden vastgesteld op basis van toereikende fysieke gegevens en documenten, kan in geen geval rechtvaardigen dat die staat krachtens artikel 13, lid 2, van verordening nr. 609/2014 werd ontheven van zijn verplichting om de bij die navorderingen horende middelen ter beschikking van de Commissie te stellen.
 393


In die context kon het Verenigd Koninkrijk zich niet onttrekken aan zijn verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat de douanewaarden van de betrokken goederen juist werden vastgesteld op basis van gegevens die zijn douaneautoriteiten daartoe hadden ontvangen, met het betoog dat maar zeer weinig van de gegevens over de exportprijzen die OLAF van de Chinese autoriteiten had ontvangen en vervolgens in het kader van operatie Snake aan het Verenigd Koninkrijk had verstrekt, bruikbaar waren. Die prijzen konden immers hooguit als een aanvullend instrument worden gebruikt bij de vaststelling van de juiste douanewaarde van de betrokken invoer op basis van een van de methoden waarin het Unierecht daartoe voorziet. Die prijzen konden echter in geen geval als een vervangende waarde worden gebruikt voor de gegevens over de waarde van die invoer die de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk moesten verzamelen bij de toepassing van de douanecontrolemaatregelen voorafgaand aan de inklaring van de betrokken goederen.
394


Hieruit moet, volgens vaste rechtspraak van het Hof, worden opgemaakt dat, aangezien het Verenigd Koninkrijk het recht van de Unie op de eigen middelen had vastgesteld en het overeenkomstige bedrag niet ter beschikking van de Commissie had gesteld, zonder dat een van de voorwaarden van artikel 13, lid 2, van verordening nr. 609/2014 was vervuld, die staat de verplichtingen die krachtens het Unierecht op hem rustten en in het bijzonder de verplichtingen die voortvloeien uit de artikelen 2 en 8 van de besluiten 2007/436 en 2014/335, niet is nagekomen (zie in die zin arrest van 9 juli 2020, Tsjechië/Commissie, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, punt 67 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 395


Bijgevolg moet worden vastgesteld dat het Verenigd Koninkrijk, zoals ook de advocaat-generaal in wezen heeft opgemerkt in punt 250 van zijn conclusie, vanwege de intrekking van de 23 Snake-C18-utb’s en het in schending van artikel 13 van verordening nr. 609/2014 niet aan de Commissie ter beschikking stellen van de overeenkomstige traditionele eigen middelen, die middelen verschuldigd is voor de periode tussen november 2011 en november 2014.
396


Wat tot slot de schending betreft van artikel 12 van verordening nr. 609/2014 en de bijbehorende bepaling van artikel 11 van verordening nr. 1150/2000 doordat het Verenigd Koninkrijk de rente niet heeft betaald die het verschuldigd was vanwege het feit dat het de bedragen van de verliezen aan traditionele eigen middelen die het niet ter beschikking van de Commissie had gesteld, te laat had geboekt op de rekening als bedoeld in artikel 9, lid 1, van die verordeningen, moet worden opgemerkt dat de Commissie in het met redenen omkleed advies (in de punten 271‑273 alsook in de considerans ervan) duidelijk heeft aangegeven dat overeenkomstig artikel 12 van verordening nr. 609/2014 vertragingsrente verschuldigd was en dat die rente zou worden berekend zodra het hoofdbedrag aan haar ter beschikking zou zijn gesteld. Ook in de conclusies van het met redenen omkleed advies is uitdrukkelijk vermeld dat die bepaling niet is nagekomen. Het Verenigd Koninkrijk stelt derhalve ten onrechte dat het verzoek tot betaling van vertragingsrente uit hoofde van artikel 12 van verordening nr. 609/2014 dat de Commissie in het verzoekschrift heeft geformuleerd, niet-ontvankelijk is omdat het niet in het met redenen omkleed advies zou zijn opgenomen.
 397


Evenmin kan worden meegegaan met het betoog van het Verenigd Koninkrijk dat het verwijt betreffende de niet-nakoming van zijn verplichting om vertragingsrente te betalen prematuur en onaanvaardbaar is omdat een dergelijke verplichting pas in de toekomst kan ontstaan.
398


Dienaangaande moet in herinnering worden gebracht dat een lidstaat die nalaat om de Commissie een bedrag aan eigen middelen van de Unie ter beschikking te stellen omdat hij het niet eens is met het standpunt van die instelling over de op hem rustende verplichting om haar dat bedrag ter beschikking te stellen, het risico loopt vertragingsrente te moeten betalen indien het Hof vaststelt dat hij is tekortgeschoten in zijn verplichtingen die voortvloeien uit de voorschriften op het gebied van de eigen middelen van de Unie (arrest van 9 juli 2020, Tsjechië/Commissie, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, punt 69).
399


Volgens vaste rechtspraak van het Hof bestaat er immers een onlosmakelijk verband tussen de verplichting om de eigen middelen van de Unie vast te stellen, de verplichting om deze middelen binnen de gestelde termijnen op de rekening te boeken die daartoe op naam van de Commissie is geopend en de verplichting om vertragingsrente te betalen, waarbij die vertragingsrente opeisbaar is ongeacht de reden waarom die middelen te laat op die rekening zijn geboekt (arrest van 9 juli 2020, Tsjechië/Commissie, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, punt 59 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 400


De bij artikel 11, lid 1, van verordening nr. 1150/2000 opgelegde verplichting om vertragingsrente te betalen is derhalve accessoir ten opzichte van de verplichting om de Commissie de eigen middelen van de Unie ter beschikking te stellen overeenkomstig de voorwaarden van de artikelen 9 tot en met 11 van die verordening en in het bijzonder met inachtneming van de in diezelfde verordening vastgestelde termijnen (arrest van 9 juli 2020, Tsjechië/Commissie, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, punt 70).
401


In die context moet nog worden opgemerkt dat een lidstaat de nadelige financiële consequenties die voortvloeien uit de vertragingsrente – waarmee mogelijkerwijs een groot bedrag gemoeid is – kan vermijden door de Commissie het door haar gevorderde bedrag ter beschikking te stellen en daarbij een voorbehoud te maken ten aanzien van de gegrondheid van de standpunten van die instelling (arrest van 9 juli 2020, Tsjechië/Commissie, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, punt 72 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
402


In casu heeft het Verenigd Koninkrijk er evenwel voor gekozen om het bedrag aan eigen middelen dat in het met redenen omkleed advies wordt gevorderd niet, en in voorkomend geval zelfs niet onder voorbehoud, binnen de in dat advies vastgestelde termijn ter beschikking van de Commissie te stellen, maar heeft het enkel aangevoerd dat het geenszins verplicht was om een bedrag aan eigen middelen ter beschikking van die instelling te stellen, waardoor die staat het risico liep om vertragingsrente te moeten betalen.
 403


Hieruit volgt dat het Verenigd Koninkrijk, gelet op de vaststelling dat het wat de betrokken invoer betreft niet heeft voldaan aan zijn verplichting om tijdens de inbreukperiode de eigen middelen van de Unie ter beschikking van de Commissie te stellen, in schending van artikel 12 van verordening nr. 609/2014 en de bijbehorende bepaling van artikel 11 van verordening nr. 1150/2000 evenmin heeft voldaan aan de bijkomende verplichting die op hem rustte om de bij die middelen horende vertragingsrente te betalen met, in voorkomend geval, het maximum van 16 % als bedoeld in artikel 12, lid 5, derde alinea, van verordening nr. 609/2014.
 404


Gelet op al het voorgaande moet het tweede middel van de Commissie worden toegewezen voor zover het betrekking heeft op de grief in de eerste alinea van de eerste vordering, dat de niet-nakoming door het Verenigd Koninkrijk die erin bestond dat deze staat in schending van artikel 325 VWEU en het douanerecht van de Unie niet de douanecontrolemaatregelen heeft genomen die nodig waren voor een doeltreffende bestrijding van de betrokken onderwaarderingsfraude, tot verliezen aan douanerechten en dus tot verliezen aan traditionele eigen middelen heeft geleid, zodat het Verenigd Koninkrijk de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rustten krachtens het Unierecht inzake de eigen middelen van de Unie en met name de verplichtingen die voortvloeien uit de artikelen 2 en 8 van de besluiten 2007/436 en 2014/335 alsook uit de artikelen 2, 6, 9, 10, 11 en 17 van verordening nr. 1150/2000 en de overeenkomstige bepalingen van de artikelen 2, 6, 9, 10, 12 en 13 van verordening nr. 609/2014, doordat het heeft nagelaten om de verschuldigde middelen ten bedrage van de douanerechten die hadden moeten worden geboekt indien de douanewaarde van de betrokken invoer op juiste wijze was vastgesteld, vast te stellen en ter beschikking van de Commissie te stellen.
 b)
 
Grief dat het Verenigd Koninkrijk niet heeft voldaan aan zijn verplichting om bepaalde bedragen aan traditionele eigen middelen ter beschikking te stellen







405


In de tweede plaats moet in het kader van het onderzoek van het tweede middel van de Commissie worden ingegaan op haar grief in de derde alinea van de eerste vordering van het verzoekschrift waarmee zij stelt dat het Verenigd Koninkrijk meer specifiek de verplichtingen die krachtens het Unierecht inzake de eigen middelen op hem rustten niet is nagekomen door niet voor elk jaar van de inbreukperiode een bepaald bedrag aan traditionele eigen middelen ter beschikking van die instelling te stellen, welk bedrag voor die gehele periode in totaal, na aftrek van inningskosten, 2679637088,86 EUR bruto bedroeg.
406


Om vast te stellen hoe hoog die verliezen aan traditionele eigen middelen waren die het Verenigd Koninkrijk volgens de Commissie aan haar ter beschikking moest stellen, heeft die instelling zich – net als OLAF in zijn rapport had gedaan om de verliezen aan traditionele eigen middelen voor de periode 2013‑2016 te berekenen – gebaseerd op een statistische raming op basis van de OLAF-JRC-methode, die oorspronkelijk was ontwikkeld als een instrument voor risicoanalyse en die sinds PCA Discount werd toegepast om invoer te detecteren die mogelijk was ondergewaardeerd en vóór de inklaring van de betrokken goederen moest worden geverifieerd.
407


Het Verenigd Koninkrijk meent, op basis van zijn eigen methode die speciaal is ontwikkeld om de hoogte van de verliezen aan traditionele eigen middelen te berekenen (hierna: „methode van de HMRC”), dat het voor de inbreukperiode wat die middelen betreft slechts een totaalbedrag van maximaal 123819268 GBP (circa 145450494 EUR) verschuldigd is.
 408


Het Verenigd Koninkrijk heeft de details van zijn berekening van dat bedrag uiteengezet in de memorie van dupliek. Voor het eerste gedeelte van de inbreukperiode, te weten de periode tussen november 2011 en november 2014, komen de verliezen aan traditionele eigen middelen overeen met het totaalbedrag van de douaneschulden die in de 23 Snake-C18-utb’s werden gevorderd, te weten een bedrag van 192568694,30 GBP. Volgens de methode van de HMRC moet dat bedrag worden verlaagd tot een bedrag van ongeveer 25 miljoen GBP, aangezien die schulden abusievelijk waren berekend volgens de OLAF-JRC-methode en in het bijzonder op basis van de GGP’s. Bij dat bedrag van circa 25 miljoen GBP moet voor het tweede gedeelte van de inbreukperiode, te weten de periode van 1 januari 2015 tot en met 11 oktober 2017, vervolgens een bedrag van 143115553 GBP (circa 168117840 EUR) worden opgeteld, welk bedrag overeenkomt met de verliezen aan eigen middelen die volgens de methode van de HMRC zijn berekend. Tot slot moeten wat de betrokken invoer tijdens die tweede periode betreft de bedragen in mindering worden gebracht die in de Breach-C18-utb’s werden gevorderd en die reeds aan 34 marktdeelnemers zijn opgelegd voor een herzien totaalbedrag van 44296285,04 GBP (circa 52034846 EUR).
409


Bijgevolg is het aanzienlijke verschil tussen de door de Commissie en de door het Verenigd Koninkrijk gemaakte raming van de hoogte van de verliezen aan traditionele eigen middelen die voortvloeien uit het verzuim om passende controles van de betrokken invoer te verrichten, het gevolg van de volstrekt verschillende methoden die die instelling en die staat hebben gebruikt om die verliezen te berekenen.
