Het Oosten; wekelijksch orgaan der Weesinrichting te Neerbosch, 1878, no. 371, 06-02-1878 
N°. 371. WOENSDAG 6 FEBRUARI. 1878. WEEKBLAD GEWIJD AAN CHRISTELIJKE PHILANTHROPIE. Ziet, Hij komt met de wolken, en alb oog zal Hem zien, ook degenen, die Hem doorstoken hebben; en alle geslachten der aarde zullen over Hem rouw bedrijven; ja, amen. Openb. 1 vs. 7. Redacteur: J. TAN 'T LINDENHOUT. Uitgever: P. J, jUILIIOHN, TE NIJMEGEN. De armen hebt gijlieden altijd met u, maar Mij hebt gij niet altijd. Joh. 12 vs. 8. Dit blad verschijnt eiken Woensdag. Abonnementsprijs per kwartaal 75 Cent. Afzonderlijke nommers 10 Cent. Prijs der Advertentie*: van 1-10 regels ƒ 1; elke regel meer 10 Cent. Brieven, gelden, advertentiën, enz., gelieve men franco te zenden onder het motto //Administratie* aan de Redactie te Nijmegen. INHOUD: MEDELIJDEN. EENIGE MEDEDEE- UNGBN ENZ. EEN GOED WOORD TOT OUDERS EN KINDEEEN. KRONIEK DER WEESINRICHTING. BINNKNT.ANDSCH NIEUWS. BUITENLANDSCH NIEUWS. KERKBERICHTEN. LIEFIIEGAVEN. CORRESPONDENTIE. ADVERTENTIEN. MEDELIJDEN. De beteekenis van dit woord is de heerlijkste zaak, die op deze aarde, waar de zonde zooveel lijden heeft te weeg gebracht, zich maar denken laat. Medelijden, wat wil het anders zegen dan het lijden, dat anderen heeft getroffen, mede te gevoelen en dan ook te helpen dragen. Onze gezegende Heiland wordt de medelijdende Hoogepriester genoemd, omdat Hij in de innigste roerselen van zijn hart het lijden van zijne geloovigen, ja van de geheele wereld gevoelt en draagt, als onze medelijdende Hoogepriester voor den troon zijns Vider. Datzelfde medelijden, wat in Christus in volkomen mate wordt aanschouwd, moet ook zichtbaar zijn in zijne geloovigen. Dit is de priesterlijke bediening der kinderen Gods, die zij dagelijks te vervullen hebben ten opzichte van hunne medebroeders en zusters, en de wereld in welks midden zij leven. Ziende op het offer van het geslachte Lam, in het midden van den troon van God, is het de be¬ hoefte van allen, die in waarheid den Heer kennen, om biddende het lijden van anderen aan den niedelijdenden Hoogepriester bekend te maken, en door Hem tot den Vader te gaan, om van Hem te begeeren in den naam van Jezus, dat Hij het lijden vermindere en in zijne groote liefde geheel moge wegnemen. In deze priesterlijke bediening neeit de geioovige zich geheel te onderwerpen aan den wille Gods, ook ten opzichte van de voorbede voor de lijdende menschheid, en altijd in het oog te houden dat de Heere God kastijdt dien Hij liefheeft en Hij de zijnen door lijden heiligt. Medelijden is dus een van de eerste vereischten m de voorbede voor anderen. Dat medegevoel met het lijden desgenen, voor wien gebeden wordt, moet aanwezig zijn. Medelijden zonder liefde is onmogelijk. Liefde, de heilige, onbaatzuchtige liefde zooals die in God alleen haar oorsprong kan vinden, die niet zichzelf zoekt maar hetgeen des anderen is, kan alleen de moeder zijn, waaruit waarachtig medelijden geboren wordt. Medelijden heeft op zichzelf geene beteekenis, wanneer de zelfopofferende liefde er niet mede gespaard gaat. Het is onmogelijk dat wij het lijden van anderen dagelijks in onze gebeden voor den Heer gedenken, en ons met de lijdenden vereenigd gevoelen , zonder dat wij al het mogelijke doen om het lijden dergenen die wij kennen en liefhebben te verzachten. De priester en de Leviet zagen den verslagene aan den weg liggen, wellicht ontglipte wel een zucht van roedelijden met den ongelukkige hun hart. Doch hoe weinig beteekende dit. Zij gingen tegenover hem voorbij, en lieten hem bebloed en uitgeplunderd aan den weg liggen. Hoevele priesters en Levieten zijn er in onze dagen die hetzelfde doen ? Men heeft een zucht, een traan voor de lijdenden over, men noemt hem of haar ongelukkig, maar waar zijn de barmhartige Samaritanen? Hoe weinigen worden er gevonden, die bun ezel, hun olie en geld met blijdschap voor de gewonden geven! En toch houden wij one verzekerd at er nooit een gelukkiger reiziger den weg van eruzalem naar Jericho heeft gereisd dan deze Sai iWitaan. Om echter recht medegevoel met de lijdenden te kunnen hebben, is het noodig dat de ellende, waarin zij verkeeren, door ons wordt onderzocht. Hadden de priester en de Leviet dit gedaan, zij hadden zeker den beroofden reiziger niet zonder hulp gelaten. Dit geldt ook en vooral in den arbeid onder de ouderlooze kinderen. De reden dat er onder de geloovigen zelfs nog gevonden worden die zeer weinig voor weezen doen, ligt eenvoudig daarin dat zij niet met net lilden en de ejiende bekend znn. waarin zulke kinderen verkeeren, wier ouders vroegtijdig door den dood zijn weggenomen. Vergun ons daarom, waarde lezer, een oogenblik bij vernieuwing uwe aandacht op deze zoo hulpbehoevende en zoozeer ons medelijden verdienende kinderen te vestigen. Wij begeven ons voor een oogenblik naar de woning van den arbeider of Handwerksman. H/en paar kleine vriendelijke kamers, waar de lieflijke zonnestralen als vriendelijke hemelboden licht en leven brengen, zijn het lustoord van vader, moeder en een vier- of vijftal kinderen. De moeder weet wat het is, zorgen te hebben voor man en kroost. Van het weekgeld, mei droppelen zweets verdiend, wordt met de meeste zuinigheid gebruik gemaakt. Al de meubeltjes zijn zeer eenvoudig, doch rein en netjes; het sobere maal wordt met de grootste zorg toebereid. Het is alsof een onzichtbare hand in alles zegen legt; en hoezeer ook de moeder dikwerf onder den last der zorgen gebukt gaat, en de vader niet weinig bekommerd is voor de toekomst, men leeft bij den dag- En terwijl de vogelen daarbuiten hun liederen zingen, en de leeuwrik hoog in de lucht zweeft om zijn Schepper te prijzen, stemt het hart der ouders in met hunne kinderen in een danklied tot God. Missen zij veel voor de wereld, en is hun aardsch deel maar zeer sober, het voornaamste, wat alleen in staat is aan het leven hier beneden nog eenigszins de paradijsvreugde terug te schenken, de liefde, wordt hier niet gemist. Vader en moeder dragen gezamelijk het menigmaal zoo zwaardrukkend juk van zorgen en beproevingen, en dit maakt de zwaarste lasten licht De kinderen spelen rondom hunne ouders, en dartelen in het kleine vertrek rond alsof er geen lijden in de wereld was. Zij klauteren op vaders knie en moeders schoot; zij liefkozen hen en spelen, en zijn in hunne kleine guitenstreken gelukkig. Hoe zouden wij den Heer niet bidden, dat uit dit kleine para¬ dijs de engel des doods toch nog lang geweerd moge blijven. Doch ziet, een verraderlijke kuch, de nimmer falende bode van het teringlijden, wordt bij het hoofd des gezins vernomen. Hoe krimpt het moederhart ineen, en met welk een teedere bezorgdheid ziet de vrouw haren echtvriend aan, en fluistert haar oudste dochtertje in het oor: „Ik hoop dat vader maar niet ziek wordt." Arme hoop, zij zal niet verwezenlijkt worden. De krachten van den ijverigen handwerksman en zoo teerbeminden huisvader nemen met den dag af. Zoolang mogelijk arbeidt de lijder nog; want hij moet het brood voor zijn vrouw en kinderen verdienen. Ten laatste kan hij niet meer. O, hoe krimpt het hart van de huismoeder ineen; hoe liefkozen en kussen de kleine kinderen die magere handen; hoe¬ veel tranen vloeien er langs die bleeke ingevallen wangen, en hoe menige zucht stijgt er naar boven! Doch het wordt al donkerder; de huisvader ligt te bed, ten laatste verzoent hij zich met de gedachte dat hij zal heengaan. De ster der hope, Christus Jezus, zijn lijden, sterven en heengaan naar het Vaderhuis, heeft in zijne ziel geschenen. Hij gelooft en daarom hoopt hij voor zich en de zijnen, dat de Heer uitkomst zal geven. Doch waar geloof en hoop is, daar kan de liefde nooit sterven, en daarom, hoe pijnlijk is de gedachte, dat hij spoedig niet meer hier zal zijn ! Daar is de laatste avond des levens, die het einde zal zijn van het lange smartelijke lijden, eindelijk aangebroken. Met een zwakke stem troost de vader zijne kinderen, omarmt ze, en met een zegenbede in het hart en op de lippen neemt hij van hen afscheid. Hoe zwaar valt het hem, van zijne vrouw te scheiden; maar neen, hij wil niet morren, de Vader der weezen zal zorgen. Met een vriendelijken glimlach roept hij haar een laatst vaarwel toe, en nog weinige ademhalingen, een zware zucht, en hii is niet meer. Welk een lijden! En hoe weinigen gevoelen het in zijne zwaarte. Wel beloven vele vrienden en familiebetrekkingen alles voor de weduwe te doen wat zij kunnen, doch weinigen houden hierin woord; want als de eerste indruk van het heengaan vergeten is, denkt men niet meer aan de arme weduwe van den trouwen handwerksman. Indien de Heere God niet voor haar zorgde, hoe treurig zou het er uitzien. En hoe verlaten gevoelt zij zich; hoeveel zorgen, te zwaar voor een vrouwenhart om te dragen, rusten op hare schouders! Hoe somber is het nu in die ééne kleine kamer! Vroeger had zij er twee, maar door den dood van haar man, nu zij grootendeels van liefdegaven moet leven, of van familiebetrekkingen afhankelijk is, of van diaconiebesturen eene toelage ontvangt, nu heeft zij er maar één meer over. De zon schijnt er wel in met hare liefelijke stralen , maar het is alles donker daar binnen. Geen glimlach wordt er meer op haar gelaat gezien; de kinderen zijn gewoon moeder met betraande oogen te vinden, en wanneer haar kleine jongen van drie jaren haar stamelend vraagt: „Moeder, vader is al zoo lang weg naar den hemel, komt hij haast niet weerom?" dan barst zij in luid snikken uit, en zegt: „Mijn lieve kind, vader blijft altijd bij Jezus, en daar zal moeder ook heengaan." De laatste woorden sterven op hare lippen bijna weg en de kleine strekt zijne armpjes uit, om haar te omhelzen, en zegt: „Moeder mag niet gaan; moeder moet bij ons blijven." En toch, lieve kleine, ook moeder zal gaan. Hare krachten zijn door het waken bij het ziekbed van hare man, en door de vele zorgen, maar vooral door zijn gemis zoo ondermijnd, dat zij haar plotseling ontzinken. Als een bloem des velds verkwijnt en verdort zij. Wie kan zeggen wat die lieve kleinen lijden, wanneer zij daar in het donker nac itelijk uur worden gewekt, om aan de stervenssponde van hunne lieve moeder te komen ! Nog immer vloeien woorden van troost en vermaning tot het oudste dochtertje van haren lippen. Haar kleinen K. of N. drukt zij aan haar hart, en bijna stervend houdt zij hem nog omklemd. Zij wilde hem zoo gaarne medenemen naar het Vaderhuis met de vele woningen, maar zij moet haar kind met de drie overige hier laten. Daar staan nu de vier hulpelooze weezen: nooit vinden zij hier op aarde een vader of moeder meer terug. Zij lijden veel, maar eerst op lateren leeftijd zullen zij zich volkomen bewust worden, wat zij in hunne ouders verloren hebben. Zullen wij hen daar nu laten staan, waarde lezer ? Neen wij hebben medelijden met hen. Wij dragen het lijden dus met hen mede. God heeft ons gezegend, en zouden wij dan niet gaarne eenige droppelen olie in die wonden gieten ? Niets is zaliger dan de barmhartige Samaritaan te zijn voor de ouderlooze kinderen; en niemand onzer zal hen toch op den weg laten liggen, en gelijk de priester en de Leviet voorbij durven gaan! Neen wij kunnen, wij mogen, en Gode zij dank, wij willen dat ook niet De ouders zijn heengegaan, zoo wij hopen naar het Yaderhuisdaarboven; hunne kinderen konden zij niet medenemen. De Heer wilde hen daar hebben, en ons de kinderen laten, opdat wij hier op aarde gelegenheid zouden vinden om medelijden te betoonen jegens ongelukkigen, die den lijdensbeker drinken reeds van hunne jeugd aan. In de laatste dagen komen zoovele aanvragen om een plaats voor arme weezen in onze inrichting tot ons, dat wij bijna niet weten hoe te handelen, daar onze woningen overvol zijn. Toch willen wij hen niet afwijzen, zonder de vrienden te zeggen dat wij medelijden met dezulken hebben, opdat zij met ons dit medegevoel met de in zoo diepe ellende verkeerende ouderlooze kinderen door daden mogen toonen. De Heere God geeft ons nu nog gelegenheid om den armen wees te kunnen weldoen; laat ons deze niet voorbij laten gaan. Laat ons door daden toonen dat wij volgelingen zijn van onzen medelijdenden Hoogepriester Jezus Christus, die ons met zijn bloed verlost heeft en door zijn Heiligen Geest regeeren en leiden wil, tot alle goed werk. Als een bewijs hoe dringend de aanvragen zijn, en hoe noodzakelijk de opname van ouderlooze kinderen is, laten wij hier een briefje volgen, dat wij den 29en Januari uit D. ontvingen. Het luidt aldus: Zeer geachte vriend en broeder in onzen trouwen Heiland Jezus! Het is bij 11 ure in den avond nu ik mij nederzet om u dezen brief te schrijven, omdat het naar mijn inzien geen uitstel kan dulden. Zooeven thuis komende van de zangschool der jongelingsvereeniging, is er bericht voor mij dat een man, v. O. geheeten, na een lijden van anderhalf jaar is overleden. Deze man laat vijf kinderen na, waarvan de jongste een meisje van 12 jaren. De oudere kinderen dienen op grove wijze de wereld, uitgezonderd een jongen die lid is van onze jongelingsvereeniging. Om u een kleine voorstelling hieromtrent te geven: op één na de jongste, ook een meisje, nog geen 15 jaar oud (in de andere maand bereikt zij dien leeftijd), zoekt op alle mogelijke wijze een Dubbeltje uit te zuinigen voor entrée in de danshuizen des Zondagsavonds! Den overledene was het zeer moeilijk om van zijne kinderen te scheiden, vooral van de jongste. Immer klaagde hij, waar toch zijn kleine Mina zou blijven, en wat er van haar zou worden als hij heenging. Dit duurde tot op het oogenblik, 1.1. Zondag, toen ik hem liet zeggen dat ik alles zou aanwenden wat in mijn vermogen was, om uwe toestemming te verkrijgen tot opname van zijne Mina in uw weeshuis; — toen legde hij zijn hoofd gerust ter neder en heeft er ook niet weder over gesproken. Nu staat dit meisje daar alleen; geen harer broeders of zusters is gehuwd, en al waren zij getrouwd, och arm kind: jenever, danshuis, vloeken en Godonteeren zou hare opvoeding zijn. Het was dan ook daarom dat ik de kinderen den vader deed beloven, dat zoo hun jongste zusje bij u kon opgenomen worden, niemand het mocht verhinderen. Ik had werkelijk deernis met het lot van dien vader en zijn jongste lieveling. Over de veertienjarige sprak hij niet, en toch het zou ook voor haar noodig, dringend noodig zijn, zal zij, reeds zoo jong op het pad der zonde, niet verder voorthollen, dat ook zij onder goede leiding kwam; doch het is mij voor haar niet gevraagd, hoewel ik bet zeer noodig acht. En nu, mijnheer, vraag ik u dringend, zeer dringend : kan dat twaalfjarig meisje in uw weeshuis opgenomen worden? Het is mijne bede van den Heer, maar ook mijne bede van u, als een middel in 's Heeren hand. En wanneer ik nu niet te veel van u verg, och wees dan zoo goed mij dezen brief, zoo het u doenlijk is, spoedig te beantwoorden. Ik hoop en bid dat ik toestemmend antwoord van u moge ontvangen. eeniae mededeelinue» DIT DE VEERTIGJARIGE GESCHIEDENIS VAN HET DIACONESSENWEESHUIS TE KAISERSWERTH. „Den 13 Oct. 1876 heeft onze inrichting haar 40jarig bestaan gevierd. In het jaar 1836 was het diacone ssenhuis een geheel onbekende zaak. De stichter, Fliedner, moest bij de christenen als het ware bedelen om gaven. Doch met Gods hulp kwam het toch tot stand. In het eerste jaar kwamen in ons moederhuis 7, na 5 jaren 29 en na tien jaren 108 zusters, 78 diaconessen en 30 proefzustersdie op 22 plaatsen arbeiden. Toen het moederhuis 20 jaar bestaan had, waren er 244 jonge dochters, 165 diaconessen 79 proefzusters en 59 plaatsen waar zij arbeidden. De vooruitgang van het werk was vooral een doorn in het oog der Boomsch-catolieken. Vóór mij ligt nu nog een blad uit het jaar 1848, waarin aan de zending en de diaconesseninrichting een treurig uiteinde wordt voorspeld. En nu op dit oogenblik hebben wij 12 diaconessen die onderwijzeressen zijn, 550 zusters, n.1. 430 diaconessen en 120 proefzusters, uitgenomen die van het moederhuis, terwijl in 4 werelddeelen op 156 verschillende plaatsen gearbeid wordt. En buiten het onze bestaan er nog 50 andere zelfstandige moederhuizen, met meer dan 25,000 zusters. Dit alles heeft de Heer gedaan ; het is een wonder in onze oogen ! Gedurende de 40 jaren van ons bestaan zijn in ons moederhuis 940 diaconessen ingezegend, waarvan er 92 gestorven zijn; 41 liggen er op den doodenakker te Kaiserswerth naast elkander begraven, de anderen over de gansche aarde verspreid, op de slagvelden in Sleeswijk-Holstein, Bohemen, en Frankrijk, in Constantinopel, Smyrna, Beiroet, Jeruzalem, en Alexandrië; 70 diaconessen zijn tot hunne ouders weergekeerd, omdat dezen zelf hulpbehoevend waren, 129 zijn er gehuwd, anderen zijn om verschillende redenen vertrokken. Van de 430 diaconessen, die zich nu in onze inrichting bevinden, zijn er 9 reeds langer dan 30 jaar ingezegend, 10 langer dan 25 jaar, 33 langer dan 20, 34 langer dan 1-5, 85 langer dan 10, 122 langer dan 5, en 137 nog geen 5 jaren. Onze zusters die gehuwd zijn bevinden zich in Duitschland, Oostenrijk, Hongarije, Zwitserland, Holland, Engeland, Busland, Syrië en Palestina. Zoo wordt er in Oost en West, overal gearbeid en daarom is het ook, dat wij in alle landen en provinciën aankloppen, waar men een hart voor de uitbreiding van Gods koninkrijk heeft. Wanneer wij op dien 40jarigen arbeid terug zien, zijn al degenen die verpleegd zijn ontelbaar. Het zou niet om te verhalen zijn, hoevele zieken, dwalenden, kreupelen, blinden, veriatenen, armen en verlorenen onze zusters al naar lichaam en ziel gespijsd en verzorgd hebben. Op onze scholen hebben wij reeds 1400 onderwijzeressen gevormd, die allen op scholen en in familiën werkzaam zijn. Ook ons Paul-Gerhards-gesticlit hebben wij voor korten tijd ingewijd. Aller, die door een lied van dezen man troost gevonden hebben, zullen ons zeker medehelpen om dit huis daar te stellen; wij ontvingen er reeds 5600 Mark voor. Overal waar vrouwelijke krachten helpen kunnen zijn onze zusters werkzaam: in 55 ziekenhuizen, 22 armhuizen, 40 gemeenten, 18 opvoedingsgestichten en scholen, 24 bewaarscholen, 6 inrichtingen voor meisjes, 2 asylen, 30 handwerks- en Zondagsscholen, en in 4 logementen, waarin eerzame dienstboden, die zonder betrekking zijn, worden opgenomen. In Kaiserswerth zelf hebben wij 8 inrichtingen voor jongedochters, namelijk het Magdalena-gesticht, het weeshuis, de school voor onderwijzeressen, de bewaarschool, het huis waarin vrouwen, die aan gemoedskrankheden lijden, worden verpleegd, het huis van diaconessen-onderwijzeressen, het Paul-Gerhardsgesticht en de boerderij. Buiten Kaiserswerth hebben wij nog 17 inrichtingen, namelijk de rustplaats voor vermoeide zusters, de diaconessenschool in Hilden, de huizen voor jonge meisjes in Berlijn en Derendorf, in de nabijheid van Düsseldorf, de scholen te Berlijn op het Martha-hof, het weeshuis te Altdorpin Silezië, het asyl en Magdalena-gesticht in Brandenburg, het kinderhuis te Mallbaum, in de nabijheid van Hattingen, de diaconessenscholen in Smirna, Beiroet en Elorence, de weeshuizen en opvoedingsgestichten in Smirna, Beiroet en Jeruzalem, en de hospitalen in Jeruzalem en Alexandrië. Wanneer wij aan het Oosten en Turkije denken, dan denken wij aan de woorden van het Duitsche lied: „Wapenen worden toebereid, krijgstrompetten zijn gereed, om hun geluid te doen hooren; maar het lied van den Vredevorst spreekt van een zaligen vredetijd." Trots alle krijgsgewoel in het Oosten hebben onze zusters steeds voort kunnen arbeiden, en in Jeruzalem 325, in Alexandrië 279 en in Beiroet 78 zieke Mahomedanen verpleegd; in Constantinopel 165 Turken vn de ziekenhuizen en buitendien nog duizenden kranke Mahomedanen. In Jeruzalem begeert men zelfs voor 2 Mahomedaansche kinderen den doop. Juist komt er een brief, waarin verhaald wordt dat een Turksch officier met twee soldaten in een huis gekomen was, om een vroom, begaafd kind met gt weid weg te voeren. Zij wilde echter volstrekt niet tot het Mahomedanisme terugkeeren, hoewel de diacones haar volle vrijheid gaf om te doen wat zij verkoos. Een zuster verhaalde: „Ik verpleeg op dit oogenblik een Duitsch zeeman, die door de Turken 4 maanden als spion in gevangenschap is gehouden. Een steen diende hem in den dompigen kerker als hoofdkussen, en het vocht, dat langs de wanden afdruppelde, was hem tot drank. Nog met eenige andere ongelukkigen kwam hij tot ons. Daar hij iederen dag hevige koorts had, durfden wij niet op zijn beterschap hopen. Hij deed niets dan razen en vloeken, doch toen ik hem hierop wees, beloofde hij beterschap. Hij hield zijn woord. Zoodra hij eenigszins kon, liet hij zich naar den bidstond brengen. Dezen avond, waarop wij den Kerstboom hebben, schijnt hij bijzonder getroffen, en met zijn Nieuw Testament is hij zeer blijde. Hij schijnt waarlijk geheel omgekeerd te zijn. Hij helpt de andere kranken waar hij kan, en is dankbaar jegens ons." Nu ik eenmaal begonuen ben geschiedenissen te verhalen, wil ik er nog een paar bijvoegen. Een gemeente-diacones verpleegde een grijsaard, die door de geheele stad „de rooverhoofdinan" genoemd werd, omdat zijn handwerk uit niets dan stelen en rooven bestond. „Zuster/' zeide hij, „weet gij wel wien gij verpleegt? Ik word door iedereen verafschuwd!" Zij verhaalde hem de geschiedenis van den moordenaar aan het kruis „Op deze genade wil ik vertrouwen," zeide de oude; „de Heer heeft mij nooit verlaten en zal mij ook zeker aannemen." Met de woorden: „De Heer neemt ook mij in genade aan!" is hij gestorven. „Op zijn aangezicht," schrijft de diacones, „kon men den vrede lezen, dien hij nog zoo laat gevonden had. De menschen zeiden: „De rooverhoofdman is gestorven." Wij echter wisten: Een verloren zoon is in het Vaderhuis teruggekeerd. Een derde zuster verhaalt: „Met het Kerstfeest verpleegden wij een ouden heer, die aan de apentheorie geloofde en dikwijls zulke roekelooze uitdrukkingen deed, dat ik hem er over bestraffen moest. g«| Wij) hij heden avond zijn bed niet, verlaten kon, ontstaken wij een kleinen Kerstboom in zijn kamer en zongen het lied : „Uit den hemel daal Ik neer." En, o wonder! de spotter, die altijd met de Kerstgeschiedenis gelachen had, begon te weenen en liet zich de geschiedenis van den Heiland voor zondaren vertellen. Van dien tijd af werd hij veel geduldiger. Toen ik hem echter van den dood sprak, vroeg hij mij verontwaardigd, hoe ik het waagde hem daarvan te spreken. Doch ik liet mij niet afschrikken en wees hem op de waarheid van mijne woorden; bij reikte mij de hand en zeide: _^ „Ik dank u, lieve zuster, ik weet dat gij het goed meent." Acht dagen moest hij nog veel lijden doorstaan, doch sliep aan het einde van dien tijd rustig in/' „;i| Na nog een geldgeschiedenis: „Men bracht," zoo schrijft onze diacones „een ouden man in ons huis, die aan een verzwering aan zijn been leed. Hij had aan de stad 3 voet van zijn land verkocht, waarop een oude scheidsmuur stond, die afgebroken moest worden. Opdat vreemde arbeiders hem niets van de spijkers ontnemen zouden, brak hij dien zelf af, doch de muur viel te vroeg in, en de oude zelf viel er onder, en werd zwaar gewond. Men droeg hem in ons huis, doch hij wilde dat men hem bij zijn geldkist zou brengen, en eerst toen zijn been begon te zwellen en hij vreeseliike pijnen leed, stond hij toe, dat men hem tot ons overbracht, doch op voorwaarde dat hij zijn geldkist mede mocht nemen. Dit gebeurde. Juist naast zijn bed moest zijn mammon een plaats vinden. Sprak men hem over zijn einde en over Gods woord, zoo wilde hij niets daarvan hooren; bracht men het gesprek echter op zijn have en zijn goed, dan herleefde hij geheel. Deze aardschgezindheid behield hij tot aan zijn einde. Naast zijn geldkist is hij gestorven." Uit deze mededeelingen ziet men welk een rijke zegen uit de kleine plant, door Pliedner in het geloof te Kaiserswerth in den grond der christelijke liefde geplant, is voortgekomen en nog voorkomt. Het is ook hier een herhaling van de geschiedenis van het mosterdzaad. een «0ed woord tot ouders eu kinderen. DOOR EEN DUITSCH THEOLOOG. //Mijn zoon bewaar het gebod uws vaders en verlaat de wet uwer moeder niet." (Spr. 6 : 20—23.) In de eerste plaats wensch ik u te doen opmerken dat deze woorden de taak der ouders beschrijven. Eene oppervlakkige beschouwing zou doen vermoeden dat hier niets voor de ouders staat; eenig nalezen en nadenken toont echter dat er veel voor ten in is te vinden. De spreukdichter vooronderstelt dat een vader geboden geeft, dat eene moeder eene wet bezit. Zegt niet: „O maar dat is natuurlijk!" Br zijn door de zonde vele natuurlijke dingen onnatuurlijk geworden en vele onnatuurlijke zeer gewoon. Het is eene ingescbapene, niet eene geschrevene wet dat de ouders de natuurlijke opvoeders en bestuurders der kinderen zijn; maar helaas, de ondervinding leert dat, evenals alle wetten, ook deze wet wordt overtreden. Er zijn kinderen in het bazit hunner ouders, maar zelden of nimmer ontvangen zij gehoA of verhod. Het is alsof er voor hen geene gehoorzaamheid of ongehoorzaamheid bestaat. Geen landbouwer laat het jong zijner dieren zoo ongeregeld opgroeien als menig vader zijne kinderen. Ouders, die mij hoort, denkt allen na, of gij uwen kinderen gebod en wet gegeven hebt, opdat zij die kunnen bewaren en niet verlaten. Maar hebt ook acht op den wenk, dien deze woorden geven omtrent de bron, waaruit gij uwe geboden hebt te putten. Van de geboden der ouders wordt hier aan de kinderen hetzelide gezegd wat elders geschreven staat van de geboden Gods, aan de menschen gegeven. De woorden van vers 21 bevatten een weerklank van de woorden uit Deut. «Legt de woorden des Heeren in uw hart en in uwe ziel, en bindt ze tot een teeken op uwe hand." Wat in vers 22 van het ouderlijke gebod gezegd Wordt is eene herhaling van wat de psalmen zeggen van hem, dien God bewaart, die ook Gods woord een lamp voor den voet en een licht op het pad noemen, gelijk vs. 24 de woorden der ouders. Wat geeft dit te kennen F Niet alleen dat voor de kinderen de wil hunner ouders even heilig moet zijn als Gods wil voor iederen mensch, maar dat de ouders ook Gods wil moeten willen; en aan hunne kinderen gebieden wat zijzelven van God weten ontvangen te hebben. Geen ouder kan met recht gehoorzaamheid van zijn kind eischen tenzij die gehoorzaamheid overeenkome met die, welke wij hooger en beter Vader verschuldigd zijn. Om op te voeden moet men zelf opgevoed wezen; om te kunnen bevelen moet men eerst geleerd hebben te gehoorzamen. Hoeveel ongeluk, hoeveel twijfel aan de liefde Gods en de liefde der ouders moet niet ontstaan, wanneer een kind in tweestrijd geraakt over de gehoorzaamheid, Gode verschuldigd, en die welke zijne ouders van hem eischen. Ouders, nw gebod moet zijn grond hebben in het gebod des Heeren; qeeft dus uwen kinderen gebod en wet, maar onderzoekt die vooraf of ze niet strijden met hetgeen God eischt van u en uwe kinderen. In plaats van de gehoorzaamheid wor it de ongehoorzaamheid aan menig kind als met geweld geleerd, door de wispelturigheid der onders, die gebieden en verbieden naar eigen willekeur, heden bestraffen Wat zij gisteren toegelaten hebben; morgen verbieden wat zij heden geboden hebben. En dit noem ik natuurlijk. Want de wispelturigheid is ieder mensch eigen, tenzij hij zijn denken, gevoelen en willen late richten door den geopenbaarden wil van God. De opvoeding der kinderen schijnt menig echtpaar zoo licht toe; zij vangen maar aan zonder richting, zij gaan uit zonder te weten waar zij komen zullen, niet uit geloof, maar uit onverschilligheid en domheid. En terwijl niemand een ambacht opvat of hij zal zich toch een weinig geoefend en op de hoogte gesteld hebben, wordt het heilige ambt van opvoeden met ruwe onopgehevene handen aangevangen, als wierd er minder bedorven aan het gemoed van een kind, dan aan den eersten arbeid, dien een leerling gaat aanvangen op zijnen winkel. ( Wordt vervolgd.) UUUKi OS WiSESIMRICHTISÖ. Bij vernieuwing deelen wij onzen vrienden mede dat wij gegronde hoop hebben, door aankoop spoedig in het bezit van een geschikt bouwterrein voor het nieuwe plan te zullen komen. Wij zullen dan aanstonds met het voorjaar den bouw beginnen. Doch, waarde vrienden, dan komen wij wederom tot u met een dringend verzoek om uwe hulp in dezen te mogen ontvangen. Wij weten, er zijn vele warme harten in ons vaderland, die zoo gaarne den lijdenden hunne hulp verleenen. En zooals wij reeds meermalen er opmerkzaam op maakten, niemand heeft hier meer aanspraak op dan die arme ongelukkige, aan lichaamsgebreken lijdende, ouderlooze kinderen. Wij hopen de nieuwe inrichting op korten afstand van de bestaande te bouwen, opdat wij zelf dagelijks het toezicht over de kinderen kunnen hebben. J^ij. zijn onzen vrienden zeer dankbaar voor de uerde waarmede zij ons dringend uitnoodigen om in hun midden te komen} en daar een woord tot opwekking over den arbeid onder de weezen te' 1 TTT • • '1 1 .. J 'i „ Jnnn . rlnnU spreken. vv ij wuaen un zeer gaarne uuou, uuuu kunnen onzen persoon niet verdeelen , en waar ik de vrienden bezoek, moet ik de wen zen op Neerbosch verlaten; en aan hunne opvoeding wilden wij zoo gaarne al onze krachten geven. Het is daarom geen onwil dat wij niet tot u komen, en niet dat wij niet gaarne in uw midden eenige oogenblikken zouden willen vertoeven, maar oordeelt zelf: is het niet beter zooveel mogelijk te blijven te midden van de ouderloozen ? Ik denk, onze vrienden zelf zullen daarom de weezen even gaarne hunne gaven zenden. Waar wij kunnen, hopen wij echter nog voor het einde van den winter te kotnen. Wij maken enkele gemeenten en bijzondere personen opmerkzaam op de beloften, die zij hebben gedaan voor hunne weezen, welke in de inrichting zijn opgenomen. In de afgeloopen week zijn ons twee brandspuiten met al het toebehooren geworden, met het volgend schrijven er aan toegevoega. Vergun nij dus, hooggeachte heer, u te verzoeken om deze brandspuiten met toebehooren, door den heer D u namens mij aangeboden, ter nagedachtenis mijner^ overledene dochter J. A. ten behoeve der weesinriehting te Neerbosch aan te nemen. Ontvancr tevens de verzekering miiner overtuiging dat Gods liefderijke hand mij in dezetj geleid heeft, en mocht de aanbieding bovendien uwe sympathie wegdragen, dan beschouw ik aan dit mijn voornemen gevolg te hebben kunnen geven als een mij geschonken voorrecht. Met mijne heilbede voor stichtingen en stichter heb ik de eer hoogachtend mij te noemen N. N. De Vader der weezen zegene den edelen gever van dit rijke geschenk, en troosie zijn hart met de heerlijke gedachte dat zijn kind is bij haren Heer en Heiland. Zeker een heeilijk monument, waarvan ook de weezen de vruchten hebben, en dat zoo wij hopen als een blijvend aandenken in onze inrichting zal zijn, zonder ooit bij brand of onheil te behoeven gebruikt te worden. Onze weezen hebben reeds een proef met de behandeling van de brandspuit genomen, en met uitnemend goed gevolg is binnen weinig tijds de binnenplaats zeer rein gespoten, zoodat wij ook reeds hare diensten hebben ondervonden. In de zomermaanden zal zij zeker nog veel meer dienst doen. De spuit heeft twee machines, en deze kunnen in verbinding met elkan¬ der, doch ook afzonderlijk gebruikt worden. Er is behalve een gutta-percha-slang van 15 M. een gewone slang van 150 Meter bij. De beide machines worden op twee lichte handwagens zeer gemakkelijk vervoerd. Boven de machines zijn twee groote branders aangebracht, die met petroleum gevuld kunnen worden en, aangestoken, des avonds genoegzaam licht verspreiden om alle werkzaamheden te kunnen verrichten. Wij ontvingen het volgende bericht, dat wij hier gaarne nog een plaats geven. Heeg, 30 Januari 1878. Deze dag was voor de Herv. gemeente te Heeg een blijde dag. Het was vijfentwintig jaar geleden, dat haar geliefde leeraar ds. J. G. Verhoef? de bediening des Woords aanvaardde in de gemeente Elspeet, en ofschoon te Heeg, de 9de gemeente die Z.Ew. in die 25 jaren mocht dienen nog maar 10 maanden werkzaam zijnde, ontbrak het toch niet aan groote belangstelling, vele gelukwenschen en zegenbeden, vergezeld door verschillende rijke geschenken, zoo van de Gemeente als de ambtsbroeders, van de Jongel.-vereenig. en particulieren. Ook in bet kerkgebouw bewees des namiddags de saamgevloeide schare door stille aandacht in den lofpsalm mede in te stemmen, onder het klaaglied mede te gevoelen, en de zielszucht mede te ontboezemen, waarvan Lshw. acntereenvoigens bpraK, nacir aanleiding van 1 Tim. 1 : 12., en bij de hulde aan de trouw van Christus den Heer, en het kennen van eigen schuld en ontrouw, kon het niet anders of ook nu was het als voor 25 jaren de bede: „Heere! open Gij mijne lippen door uwe kracht, zoo zal mijn mond uwen lof ontvouwen." Aan het einde werd ZEw. door ds. v. d. Bijtel pred. te IJlst, zegenbiddend toegesproken, die het voorrecht had ook bij ZEw. aanvaarding van het leeraarsambt tegenwoordig te zijn. En nadat de gemeente den geliefden leeraar het lied: „Dat 's Heeren zegen op U daal" enz. had toegezongen, werd een feestgave geofferd ten voordeele van de weesinrichting vau den heer Van 't Lindenhout, die f 5 5,«6 opbracht. De Heer bevestige al de goede woorden tot zijne eer en tot heil der gemeente, tot in lengte van dagen! De Vader der weezen zegene den waardigen leeraar en de gemeente Heeg. BiNMUMSCB MEUWS. Nu de nieuwe kiesdistricten gereed zijn, zal de bevolking aldaar spoedig weder naar de stemhus worden geroepen. De gevoelens zijn immer onder de christenen nog zeer verdeeld aangaande het kiezen van personen voor wereld¬ lijke besturen. Terwijl de eene partij het als een der hoogste eischen van den christen stelt, naar de stembus te gaan, om zijn stem op den man zijner keuze uit te brengen , stelt de andere bijna geen belang in deze zaak, of beschouwt dezelve als te aardsch en te. wereldsch, dan dat de geloovige zich hiermede zoude inlaten. Dit laatste meenen wij de voornaamste oorzaak te zijn, waarom er zoovelen van de stemgerechtigden niet aan de stemhus verschijnen, en eenvoudig te huis blijven. Wij voor ons gelooven dat elk christen ook bij de stemmingen, waarin hij geroepen wordt zijn stem uit te brengen, een getuigenis des geloofs heeft af te leggen. Het moet hem daarom niet in de eerste plaats te doen zijn om de zegepraal van den candidaat, wien hij als den man zijner keuze zij» stem schenkt, maar in dien candidaat moet hij als het ware zijn geloof tegenover zijn tegenpartij belijden. Het komt naar onze meening daarom in de eerste plaats aan op de candidaten, die in de verschillende kiesdistricten door de vrienden, die het getuigenis des evangelies ook in de regeeringszalen wenschen, worden gesteld. Het is niet genoeg dat dezen een programma onderteekenen, het komt er vooral op aan of hetgeen daarin gezegd wordt, bezielend in hunne personen en werken leeft. Met andere woorden: de candidaten der geloovigen moeten niet alleen christelijke staatslieden zijn, maar eerst christen en dan staatsman, zooals onze waardige Groen Van Prinsterer was. Wellicht vraagt deze of gene onzer lezers : waar vinden wij zulk een man ? Wij stemmen toe , dat het getal der oude helden in den strijd, die den moed bezaten in de kracht van hun Heer en Heiland met open vizier den vijand te gemoet te treden, zeer gedund is. Doch enkelen van die ouden zijn er nog over. Wij wijzen in de eerste plaats op onzen waardigen A. Brummelkamp, professor aan de theologische school der Christelijke Gereformeerde gemeente te Kampen; op den weled. heer J. Esser, oudpresident van Timor, te 's-Gravenbage. Beide mannen, oud en grijs geworden in den strijd, de eerste op het gebied van kerk en school, de tweede voor zending en alle belangen van onze Oost-Indische bezittingen, die een groot gedeelte van zijn leven in Indië heeft doorgebracht, en aldaar allijd voor recht en gerechtigheid heeft gestreden. Zijn het beiden geen mannen, die zieh nergens het evangelie hebben geschaamd, en die zelfs een goed getuigenis hebben bij hunne tegenstanders, vanwege hun christelijken handel en wandel P Zal men ons toevoegen: „Professor Brummelkamp behoort tot de Christelijke Gereformeerde kerk ?" Dan antwoorden wij hierop : „Mag dan de Chr. Gereformeerde kerk met hare honderdduizenden zielen, die zij telt, geen enkele vertegenwoordiger hebben in onze Tweede Kamer. Is dat christelijk ? Daarbij geloof ik , dat deze waardige broeder evenzeer de belangen der Hervormde , als die der Christelijke Gereformeerde kerk, ja van welke kerk ook in Nederland zal verdedigen, wanneer hij een plaats onder onze volks¬ vertegenwoordigers mocht waardig gekeurd worden. Wellicht is er deze of gene die de aanmerking maakt: „Beide mannen zijn zoo sterk gekleurd op het gebied van den strijd tegenover onze tegenstanders." Waarde lezer, laat toch de tijd van halfheid uit zijn. Onze vijanden lachen om onze tweeslachtigheid, wanneer wij mannen, die zich het evangelie schamen, als candidaten stellen. Onze leuze zij: „A lies of niets!" BÜITËEAIDSCH NIEUWS. Rusland. Wij staan nu, zoo wij hopen aan het einde van het vreeselijk bloedig drama van den Russisch—Turkschen oorlog. Immers de telegraaf heeft uit Petersburg het volgende bericht van de Russische regeering aan Europa bekend gemaakt. „Petersburg 3 Eebr. (Officieel.) Uit Adrianopel wordt van 31 Jan. des avonds 6 ure gemeld: „De vredes-grondslagen, door de Porte aangenomen, zijn zooeven door grootvorst Nicolaas en de gevolmachtigden des sultans onderteekend, en evenzeer de wapenstilstand. „Het bevel tot het staken der vijandelijkheden zal onmiddellijk naar alle detachementen, alsmede naar den Kaukasus gezonden worden. „Alle Donau-vestingen en Erzerum worden door de Turken ontruimd." Stroomen bloeds heeft deze oorlog gekost; want niet minder dan 85,000 Russen zijn er gevallen. Het getal, dat aan Turksche zijde op het slagveld bleef, is zeker nog veel grooter. Dan komen nog de verliezen der Rumeniërs en van het Servisch leger; zoomede die van de Montenegrijnen. Hoeveel Bulgaren en Muzelmannen er in dezen oorlog in Bulgarije en vooral aan de zuidzijde van den Balkan gedood zijn, dit zal waarschijnlijk nooit bekend worden. Gerust kan men aannemen dat er 250,000 mensehen zijn gedood of gewond, behalve de vele mannen, vrouwen en kinderen, die door gebrek en allerlei ziekten, daaruit voortkomende, zijn omgekomen. Voor hoeveel milliarden aan eigendommen, levensmiddelen, enz., er verwoest is geworden, zal moeilijk te berekenen zijn. Uit dit alles blijkt, welke vreeselijke offers deze oorlog heeft geëischt. De oorzaak der vertraging van het sluiten van den wapenstilstand en van de aanneming der vredesvoorwaarden, door Rusland gesteld, was, naar men meldt, dat de Russen eerst de zekerheid wilden hebben voor hunne troepen, zoodat deze een goede versterkte stelling konden innemen. Ook moeten de Turken nog altijd gehoopt hebben op de hulp van Engeland, doch nu deze uitbleef, moesten zij toegeven, daar het Russisch leger op drie pnnten de zee van Marmora had bereikt en reeds tot in de nabijheid van Constantinopel was doorgedrongen. Oostenrijls.. Geen land in Europa verkeert in een moeilijker positie dan Oostenrijk. De Hongaren zijn anti-Russisch. Met leede oogen hebben zij reeds lang het moeten aanzien hoe den Russen de handen vrij werden gelaten in den oor4 log met Turkije. Hun is het een doorn in het oog, dat niet zij, maar de Russen de macht aan den Donau in handen krijgen. De regeering zelf, met graaf Andrassy aan het hoofd, is zeer Duitschgezind, en gevoelt dat zij in geecen deele den stenn van Duitschland missen kan. Engeland laat intusschen niets onbeproefd om Oostenrijk aan zijn zijde te krijgen, doch in de laatste dagen schijut het toch dat alle beloften en dreigementen niets zullen baten en ook Oostenrijk zijn woord zal houden in de driekeizersbond. "Voorzeker een geluk voor den vrede van Europa. Engelandl. Naar Groot-Brit,tanje zijn aller oogen gericht. In de afgeloopeu week zijn hier in het Lagerhuis de meest opgewondene redevoeringen gehouden. De eene partij wilde met alle kracht betoogen dat Engelands eer eischte gewapend tusschenbeide te treden en de Russen te dwingen vrede met Turkije te maken. De andere pattij, die des volks, daarentegen zocht allerlei bewijzen aan te voeren om aan te toonen dat de Engelsche regering zich niet te beklagen had, over de handelwijze van Rusland en een oorlog met Rusland niet alleen onrechtvaardig zou zijn, maar zeker ook tot groot nadeel van Engeland moest aflöopen. Over de crediet aanvraag van fl i,000,000 voor organisatie van leger en vloot, zou Maandag bij vernieuwing worden beraadslaagd. Het is zeer te hopen dat, aan de regeering deze som worde geweigerd ; anders kou het licht gebeuren dat waar de eene donkere wolk aan het Oosten verdwijnt, er nog een donkerder uit het Westen opkomt. Franltrljli. De republikeinen zijn hier wederom volkomen de baas, en laten niets onbeproefd om de conservatieven en ultramontanen zooveel mogelijk den voet dwars te zetten. Het is merkwaardig hoe het ministerie alles doet om de Duitsche regeering genoegen te geven Het is zeer duidelijk te zien dat ïrtnkrijk zijn steun in Duitschland zoekt. KERRBËRiCfim ÜVederlandsclie Hervormde Kerk. beroepen te Beuningen c. a., W. J Coenen, te Druten, — Bleiswijk, W. Callenbach, te Loosduinen. — Katwijk a/Zee, S. h! Buijtendijk, te Kralingen. — Baaften, W A. Van der Lmden, te Hardingsveld. — Sluipwyk, M. Lotz, te Schelluinen. — Simonshave c. a.. J. Schuttevaer, te Oudelande (aang.) - Wijdenes c. a., D. Post, te Oude-Schild (toez.) — Noordgouwe, P. Knuttel, te Oosterdijk. — Giessen Nieuw- ' kerk, A. H. De Klerck, te Neerlangbroek. — Den Andel, P. J. Rogaar, te Midwolda. — Arnemuiden en te Hoogvliet, E. Jansen Schoonhoven, te Raamsdonk. ADVERTENTIE! y - —— j * * * Door Gods goedheid werden we heden . verblijd door de geboorte van een ZOOJ\. 1 G. NIJLAND en echtgen. Ramaxlah, 11 Jan. 1878. i 5 * * * Heden werden wij verblijd door de ge1 boorte van een MEISJE. H. KRAMER—J. T. Boersma, St. Jacobi-Pakochie 28 Jan. 1878. Eenige kennisgeving. * * * Mijne geliefde echtgenoote H. M. TAN DONGEN BOLDING, is heden bevallen van een dooden ZOON. Door 's Heeren goedheid is de moeder wel. B. BELONJE. Neeebosch, 5 Febr. 1878. *** Heden behaagde het den Heere van mijne zijde weg te nemen mijne dierbare echtgenoote SJOUK-iE PIETERS DIJKSTRA, in den gezegenden ouderdom van 81 jaar en 8 maanden, na eene genoegelijke echtvereeniging van bijna 57 jaren Zeer zwaar valt mij deze slag, doch mijn oog is steeds op Hem, die gezegd heeft: „Mijne genade is u genoeg." HANS ROUKES DE HAAN. Rodweed, 22 Januari 1878. * * * Heden overleed, tot onze diepe droefheid, na een langdurig en smartelijk lijden, onze innig geliefde zuster en behuwdzuster, mejuffrouw ALEXANDRA RUDOLPHINA STRONCK. B C. STRONCK, J. J. STRONCK, M. S STRONCK, — 'T Hooft. Dordrecht, 31 Januari 1878. Asyl „Jezus' Hulp" te Jeruzalem. Met hartelijken dank ontvangen bij den heer L. J. LUIJKS, Hofdijk te Rotterdam: Rotterdam, door br. d. R. f 0,50 van H. A. T. ^en met 1 Mei a. s. te Rot- terdam in een groot gezin eene bekwame KEUKENMEID P. G., die tevens eenig huiswerk kan verrichten, en van goede getuigen is voorzien. Brieven franco onder letter B. bij den boekverkooper W. WENK, te Rotterdam. 1an&bnomeh naar Noord-Scharwoude, J. D. H. Van Setten. bedankt vook Kampereiland, H. B. Noorda. Christelijke Gereformeerde Kerk. beroepen tb Londen, C. L. Queré, te Alblasserdam. — Oenkerk, B. Vos, te Euinerwold. bedankt vook Broek op Langendijk, J. Westerhuis, te Landsmeer. LIEFDEGAVEN^ Y00R DE WEEZEN. 