Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 45, 1883, no. 4851, 04-02-1883 
Maandag, 5 Februarij 1883, N'. 4851. WEEKBLAD YIN HET KEflT. REGÏSKUNDIG NIEUWS- EN ADVERTENTIE-BLAD. VIJF-EN- VEERTIGSTE JAARGANG. JUS ET VEEITAS Dit blad verschijnt des Maandags en Donderdags, en om de veertien dagm^k des Dingsdags. - Prijs per iaaraana f 20- m J I' ZZT7"""Üf 1.00 verhooging. - Prijs der advertentiën, 20 cents per regel. - Bijdragen, brieven, enz., franco aan de Uitgevers. " ' ' *°* HOOGE RAAD DER NEDERLANDEN. Kamer van Strafzaken. Zitting van den 4 December 1882. Voorzitter, Mr. F. B. Coninck Libfstino. Is de regter bevoegd uit wettig bewezen feiten gevolgtrekkinnen af te leiden1 — Ja. (Vgl. Léon, Regtspr, Strafo., 2e druk ad art. 434, sub no. 4). Heeft de regter, waar ten aanzien van de ivijze waarop de beschuldigde in hei bezit is gekomen van hel papier, den naam van zeker persoon dragende, en van het gebruik dat daarvan moest worden gemaakt, mets anders bewezen is dan dat bedoelde persoon op verzoek van den beschuldigde op een qeheel onbeschreven stuk papier zijn naam heeft geschreven en dat beschuldigde dat papier bij zich heeft gestoken, zeggende dien middag de ter leen beloofde f 50 te zullen brengen" daaruit te regt afgeleid dat de beschuldigde van die naamteekeninq niP.t. in r/p.n np./>st vn.n art. d.07 7 a L'sl n n i /•. . . .. gemaalct of lieeft kunnen maken ? — Ja. C. G. v. S., oud 46 jaren, koopman, geboren en wonende te Amsterdam, gedetineerd, is requirant van cassatie tegen een arrest van het Geregtshof te Amsterdam, van den 31 Julij 1882, waarbij hij is schuldig verklaard aan: 1°. valschheid in een onderhandsch geschrift, door het verzinnen van eene overeenkomst, 2°. het des bewust gebruik maken van een, door het verzinnen van eene overeenkomst valsch onderhandsch geschrift, een en ander gepleegd, na reeds te voren tot eene crimineele straf en tot ee?ie gevangenisstraf van langer dan één jaar veroordeeld te zijn geweest, en, met toepassing van de artt. 150, j°. 147, 151, 164 Strafregt, art. 1 der wet van den 22 April 1864 (Stbl. no. 29), art, 22 der wet van den 29 Junij 1854 (Stbl. no. 102), veroordeeld tot eene tuchthuisstraf voor den tijd van 5 jaren en tot betaling van 2 geldboeten, ieder van ƒ 50, met bepaling, dat elke boete, zoo ue veroordeelde die niet betaalt, binnen 2 maanden na aanmaning, vervangen zal worden door gevangenisstraf van •3 dagen, voorts met veroordeeling in de kosten van het regtsgeding, des noods invorderbaar bij lijfsdwang, met bevel tot vernietiging van het valsche stuk, met last tot teruggave der overige stukken van overtuiging aan den regthebbende, en eindelijk met bevel tot aanplakking van een uittreksel uit voormeld arrest te Amsterdam en te Haarlem. Nadat was gehoord het verslag van den raadsheer Asser en de advocaat van den requirant, Mr. S. Katz, van Amsterdam, de voorziening nader bij pleidooi had toegelicht, heeft de adv.-gen. Smits de volgende conclusie genomen : Edel Hoog Achtbare Heeren, President en Raden! Van de drie voorgestelde cassatiemiddelen zullen de twee laatsten, als betreffende uen vorm, het eerst dienen behandeld te worden. Bij het tweede middel wordt voorgesteld: Schending van de "n'i-v6 6n 211' al' 1 en 2> j°- art* 442 en 443 Strafvord. Blijkens de ontwikkeling er van heeft het middel betrekking op de 8ste overweging, luidende: „dat het bewijs dat die woorden op het papier niet stonden toen W. haar naam daarop stelde, «chreven JS is dat bedoelde woorden daarop later zijn ge- Er wordt gezegd, men heeft hier te doen met eene aanwijzing en die moet bewezen worden. Ik antwoord : de 8ste overweging bevat eene gevolgtrekking door 1 Lp le^.ter Semaakt uit een feit dat hij als aanwezig gebruikt, ■pp. lt: ^at ^e woorden op het papier niet stonden toen YV . haar naam dnarnr» io 1 -v-r -i ,. — .uewezeu. ixaaac toen in de eerste overweging is medegedeeld dat zoowel M. W. als C. V. dit hebben verklaard, wordt in de zesde overweging uitdrukkelijk beslist, dat de verklaringen van deze twee getuigen het Vettig en overtuigend bewijs opleveren, dat getuige W. op een onbeschreven stuk papier heeft geschreven haren naam Omtrent de opmerking dat uit de omstandigheid, dat de bev oelde woorden niet door de getuigen op het papier zijn waargenomen, nog niet volgt dat die er niet in stonden, daar dit wel et geval kan geweest zijn op eene wijze dat de letters niet zigt>aar waren en later door eene chemische bewerking zigtbaar zijn gemaakt, breng ik slechts in het midden dat dit de kracht van ewijs betreft, dooi den regter aan eene aanwijzing te verleenen 116 .a?n. de bescheidenheid van den judex facti is overgelaten, ^eiwijl, indien de zaak zich mogt hebben toegedragen als door den P eiter verondersteld werd mogelijk te zijn, dit aan die zaak niets ou veranderen, daar het doen te voorschijn treden van die letters daarvan ^ gelijk zoude staan met het later er boven schrijven Dit middel is dus ongegrond. J". art.ïlt%™iaf.ekttorSd?hending ™ ^ 4°7' 2e al" StrafreSt' ««Hf WaS Van 00rdeel dat hetjfeit ten laste van den requi40~ „iS 1 ^V'ef,en aa'nSenomen, niet viel onder bereik van art. toey„|.,,' j ' 0B1 a e gestelde naamteekening hem niet was " sas, ïfcr •" "—«o- Strand , °fms<andiSheden' ,b™t men, eischte art. 211 Van art f opneming m het arrest van het tweede lid 40, C. P., luidende: „Dans le cas ou le blanc-seing ne lui aurait pas^ été confié, il sera poursuivi comme faussaire, VSiïT*» ' ^Cheel ten onrcgte- 0nder: »de tekst der w et welke wordt toegepast, ,s toch enkel te verstaan de tekst van de artt. der wet, waarbij de toegepaste straf is bedreigd, hoogstens daaiby nog het art. waarbij de overtreding bepaaldelijk is omgeven. Dit is ook de constante jurisprudentie van den Hoogen Raad. Men zie de arresten aangehaald bij Léon, Strafvord. op a„rt- 3U. "°: 5 f f; Maar tot die artt. behoort in casu volstrekt met het tjeede lid van art. 407 C. P. Het abus de blancsemg op zich zelf beschouwd is niets anders dan eene valschheid • in het geval van het eerste lid van art. 407 wordt deze valschheid met eene mindere straf dan gewoonlijk bedreigd, om de gemakkelijkheid waarmede die door het in den dader gestelde vertrouwen kan gepleegd worden. Voldoet nu de daad niet aan vereischten, bij art. 407, al. 1 gesteld, dan valt die weder onder cle gewone strafbedreiging teP'en tt««. i..i Y -. -o—o --ö— ■ axcu was ei^eniiiK overbodig dit te vermelden, daar het van zelf spreekt, maar het tweede lid van art. 407 drukt niets nnriovc „n,— i , , -mei, iiiiccu uevat net ClUS JTeen Straf hen rei crmo1 mn.n v 1 i ... ° . - — o—o' . gcciicntji omscnriivmg van een misarnf. en de onnemino' j.-i. t . » ' -- -i- o — in net veruuraeexena gewijsde was daarom volstrekt onnoodig. xiet eeisce en nootctmicldel heet: Schending der artt. 150 i°. 147, 151. 164. i . 407 r>ji al i •• ' - n ~ ° aaai'dn worat hewpf»ivi <laf ï,:— • „„i-.-i.T , , J ^ lliei scumaig verKlaara aan valschheid in onderhandsch geschrift, dewijl het bewezen feit daarstelde het misbruik maken van een toevertrouwde handteekening in blanco, len ODziÊfte van lipt — , nuiiiu up een scuk geneei onbeschreven papier door de getuige W., staat, ingevolge de eerste in verband met de vijfde overweging feitelijk vast, dat de rp.rmirfl.nfc haar era OVO „ r<.,l i •. 1 .. ° .. ' __u—r^ xiccn,: itan je senrijven, en zij, na haar oevestigend antwoord, op een stuk onbeschreven papier op aanwijzing van den requirant haar naam M. W. gesteld heeft, waarop de beschuldigde dat papier bij zich heeft gestoken, terwijl voorts worde uitgemaakt dat de requirant later boven dien naam eene verklaring heeft geschreven (geheel in strijd met de waarheid) dat de ondergeteekende aan hem requirant had verkocht 12 lombardbriefjes voor ƒ 25. Nu wordt bij het arrest in de elfde overweging gezegd: dat het Hof art. 407, 1ste lid Strafregt in casu niet van toepassing aeht, omdat de ten verzoeke van den beschuldigde gestelde naamteekening hem niet is toevertrouwd en zeker niet met het uitdrukkelijk of stilzwijgend mandaat, daarboven iets te schrijven hetwelk tusschen hem en dp mti,;™ W wnc ' ...... ui vast¬ stond en omdat lnj dus in dien geest van die naamteekenino- "een misbruik heeft gemaakt, noch heeft kunnen maken. Deze beslissing komt mij allezins juist voor. Het eerste lid van art. 407 C. P. spreekt van het misbruik maken : .,d\n blanc seina qui aura été conjié.'''' Nu kan ik met het Hof, vooreerst geen toevertrouwen van het papier met de handteekening in casu zien, nu vaststaat dat de requirant dat papier willekeurig bij zich gestoken heeft. Maar bovenal ben ik het met het Hof eens dat hier in den zin der wet geen blanc-seing bestaat. Daaronder is toch niet te begrijpen iedere naamteekening door den persoon welke dien betreft geschreven, met welk doel ook, b. v. van te dienen als adres of om, als in casu, tot bewijs te strekken dat men schrijven kan. Het moet zijn: een blanc-seing, zooals onze Hollandsche vertaling het uitdrukt: eene handteekening in blanco. De naamteekening moet toevertrouwd zijn met het doel dat daarboven iets geschreven zal worden, hetgeen die teekening zal bekrachtigen. De gemakkelijkheid om daarboven te stellen wat de bedoeling niet was, het gevolg van de onvoorzigtigheid van den persoon die door zijn verkeerd geplaatst vertrouwen de oorzaak is dat hij benadeeld wordt, heeft den wetgever bewogen deze soort van valschheid met eene mindere straf te bedreigen dan zonder de bepaling van art. 407 het areval zoude ziin. Omtrent deze on- De Hooge Baad enz., Gelet op de middelen van cassatie, namens den requirant voorgesteld bij pleidooi, luidende: I. Schending der artt. 150, 1°., 147, 151, 164 j°. 407, le en 2e alinea Strafregt; II. Schending van de artt. 206, 211, alinea's 1 en 2 iis.de artt. 442 en 443 Strafvord.; ' 1 III. Schending van art. 407, 2e alinea Strafregt, i". art 211 2e alinea, Strafvord.; Overwegende en wel in de eerste plaats met betrekking tot het 2e middel, als betreffende den vorm, dat de requirant daaromtrent heeft beweerd, dat aan het voorschrift der wet, dat aanwijzingen behoorlijk moeten zijn bewezen, bij het beklaagde arrest niet zou zyn voldaan, daar het Hof, blijkens de 8e overweging heeft geoordeeld, dat het bewijs, dat de (aldaar bedoelde) woorden op het papier niet stonden, toen de getuige M. M. W. haar naam daarop stelde, tevens het bewijs is, dat die woorden daarop later zijn geschreven ; O. daaiomtrent, dat de gemelde overweging niet bevat eene aanwijzing, maar eene gevolgtrekking uit een naar behooren bewezen als aan'.vijzing gebezigd feit, dat namelijk de op het papier boven de handteekening geplaatste woorden daarop nog niet stonden, toen de getuige W. haar naam op het papier plaatstedat nu wel door den requirant aanmerkingen tegen de waarde der genoemde aanwijzing zijn te berde gebragt, maar dat het oordeel over de kracht der aanwijzingen geheel aan den judex facti is overgelaten; J J O., dat dus het 2e middel is onaannemelijk; O. ten aanzien van het 3e middel, alsmede betreffende den vorm, dat ter toelichting daarvan is aangevoerd, dat art. 407 2e lid, Strafregt, door het Hof is toegepast; dat echter dit artikel' in strijd met het voorschrift van art. 211, 2e lid Strafvord. niet in het arrest is opgenomen ; O., dat art. Teregt is daarom m. i. de requirant schuldig verklaard aan valschheid m onderhandsch geschrift, want dat hier mogelijkheid van nadeel bestond voor de eigenares van de lombardbriefjes, zoo de valschheid met ware ontdekt, zooals bij pleidooi werd betwijfeld, omdat de requirant door de overgifte der briefjes daarover de beschikking had gekregen, is, dunkt mij, niet te betwijfelen. •" Indien toch de politie aan de echtheid van de acte geloofd had waren waarschijnlijk al de panden voor de eigenares verloren geweest, die thans behouden zijn gebleven. Ik acht de voorziening ongegrond en heb de eer te concluderen tot verwerDinff daarvan, met vemniYWKr»™ a • .. de kosten. 5 ucu 'eH""-ani in O. dat die bewering is onjuist; O. toch, dat ten aanzien van de wijze, waarop de requirant m het bezit is gekomen van het papier, de naamteekening van de getuige W. bevattende, of van het gebruik, dat daarvan moest worden gemaakt, niets anders is beslist, dan hetgeen staat in de 6e overweging van het arrest, dat namelijk „getuige W., op verzoek van beschuldigde" (nu requirant) „op een geheel onbeschreven stuk papier heeft geschreven haar naam „M. W."- dat beschuldigde dat papier bij zich heeft gestoken, zeggende' dien middag de ter leen beloofde f 50 te zullen brengen;" O., dat het Hof, van oordeel, dat uit die feiten'volgt, dat de ten verzoeke van den requirant gestelde naamteekening "hem niet is toevertrouwd en zeker niet met het uitdrukkelijk of stilzwijgend mauuaai, uaai uoven ie» ue scurijven, netwelk tusschen hem en de getuige W. was afgesproken of vaststond, te regt heeft beslist dat hij in den geest van art. 407, le lid, van die naamteekening geen misbruik heeft gemaakt, noch heeft kunnen maken : Verwerpt de voorziening in cassatie ; Veroordeelt den requirant in de kosten daarop gevallen, invoruerbaar bij lijfsdwang. GEREGTSHOVEN. GEREGTSHOF TE AMSTERDAM. (Raadkamer). Zitting van den 30 December 1881. Voorzitter, Mr. C. W. E. Vaili.ant. Raadsheeren, Mrs.: P. S. Noyon, F. J. A. Fles, A. van Kijk Bijle\ eld en M. H. s Jacob. Subst.-Griffier, Mr. H. E. Kann. Faillissement. — Heropening. — Art. 887 W. v. K. Hebben de crediteuren van den gefailleerden en insolvent verklaarden man by later faillissement van diensin gemeenschap gehuwde als openbare koopvrouw gehandeld hebbende vrouw, belang by verzoek tot heropening van het faillissement van den man? — Neen. Aan het Geregtshof te Amsterdam, Geven met verschuldigden eerbied te kennen, 1 . de handelsvennootschap onder de firma de R. en M,, papierhandelaars , behoorlijk gepatenteerd, gevestigd te Amsterdam en aldaar kantoor houdende; 2°. A. R. v. d. W., stoommeelfabriekant te Dordrecht, mede behoorlijk gepatenteerd; kiezende de vertooners homilie ten kantore van den ondergeteekenden procureur te Amsterdam; dat zij zich bij request tot de Arrond.-Regtbank te Amsterdam (Tweede Kamer) hebben gewend met verzoek, dat op grond van art. 887 W. v. K., de Regtbank het faillissement van I. J. B., thans wonende te Amsterdam, bij vonnis zou verklaren heropend, met benoeming van een regter-eommissaris en een curator als bij de wet bepaald; dat voormelde Regtbank en Kamer bij dispositie van den 9n Sept. 1881 waarvan de geregistreerde expeditie bij deze wordt overgelegd, in strijd met de gemotiveerde conclusie van den officier van justitie, Mr. A. Telders, dat verzoek heeft afgewezen; dat de vertooners met die beschikking zeer bezwaard, daarvan bij deze in hooger beroep komen bij uw Hof en vertrouwen dat het Hof, doende wat de eerste regter had behooren te doen, hun verzoek alsnog zal fiatteren. Kortheidshalve nemen de vertooners de vrijheid de feiten en gronden waarop hun verzoek werd gebaseerd niet te herhalen, onder eerbiedige verwijzing daaromtrent naar het ingediende request, en bepalen zij zich er toe de gronden aan te geven, welke zij meenen te kunnen aanvoeren tot bestrijding der beschikking der Regtbank. In de eerste plaats vestigen de vertooners de aandacht van het Hof op de motieven die den officier van Justitie tot ZEA. conclusie hebben geleid. Daarnaast zij het hun vergund te doen opmerken, dat de regter a quo s. r. ten onregte de vereischten volgens art. 887 W. v. K., niet aanwezig acht, omdat aan den insolvent verklaarden failliet geene goederen (in den zin der wet) zouden zijn opgekomen, teiwijl de Regtbank uitdrukkelijk als grond harer beslissing, in welken zij alle argumenten en beschouwingen concentreert, aangeeft: „dat I. J. B. wel verre van rijker, veeleer nog armer is geworden dan hij bij het einde van zijn (vorig) faillissement was". De vertooners nu meenen, dat, waar echtgenooten in gemeenschap van goederen gehuwd zijn (en reeds waren tijdens het faillissement waarvan thans de heropening wordt gevraagd), de gemeenschap van goederen alle tegenwoordige en toekomende goederen der echtgenooten als actief en als passief alle schulden, door ieder hunner vóór en staande huwelijk gemaakt, omvat, zoodat het willekeurig en in strijd met de wet te achten is, dat de Regtbank de beschouwing niet deelt, dat noodzakelijkerwijze ook de handelsactiva eene bate der gemeenschap zijn, wanneer die verkregen zijn door de cchtgenoote, welke als openbare koopvrouw handelt. De wet onderscheidt in art. 175 B. W., niet tusschen de baten of goederen die door handel of langs anderen weg en evenmin of die door de vrouw (koopvrouw of niet) of door den man zijn verkregen en huldigt alleen de leer, dat de gemeenschap van goederen leidt tot en bestaat in eene algeheele vermenging van actief en passief, zoodat — vermits beide echtgenooten, zoolang de gemeenschap bestaat, ieder voor de helft pro indiviso tot de baten geregtigd zijn — de acquisitie van eene bate, van welke zijde ook, ten voordeele van ieder der participanten strekt. De vraag nu of, bij faillissement van den man, de gemeenschap in staat van faillissement moet geacht worden te verkeeren, moge voor de theorie niet van gewigt ontbloot zijn, practisch en naai het bestaande regt, verliest zij hare beteekenis, en dit te eerder omdat, waar zooals in casu, eerst de man en later de vrouw gedurende het bestaan der wettelijke gemeenschap van goederen failleert, toch wel zal vaststaan, dat niet van twee faillissementen van dezelfde nooit ontbonden of geliquideerde gemeenschap sprake kan zijn, doch dezelfde vermogensmassa eenvoudig tweemaal de faillissementsprocedure ondergaat. De vierde overweging der beschikking schijnt dan ook geheel achterwege te hebben kunnen blijven, omdat zij niets beslist. Daarbij wordt buitendien uit het oog verloren, dat het geheel onverschillig is of een voordeelig saldo door de baten wordt opgeleverd en de eigendom pro indiviso wordt miskend. Bij de zesde en volgende overwegingen redeneert de Regtbank klaarblijkelijk uit de min juiste stelling, dat met het faillissement van den man, d. i. met het ontslag des curators, in dat faillissement een nieuwe gemeenschap is ontstaan, aan welke nieuwe baten en nieuwe lasten zijn aangekomen, en dat eene scheiding tusschen den vorigen toestand en den nieuwen door dat ontslag is daargesteld. Daargelaten de vreemde gevolgen dier leer (waaronder dit behoort: dat de crediteuren van het eerste faillissement nimmer iets zouden kunnen doen of ontvangen, voordat de crediteuren van het tweede faillissement volledig zouden zijn voldaan, zoodat dezen de prioriteit zou worden verleend), komt het den vertooners voor, dat dergelijke scheiding in lijnregten strijd is met de bepaling van art. 1177 B. W., waarop ons faillietregt steunt. Man en vrouw te zamen, als men wil de gemeenschap zijn crediteuren en debiteuren en alle hunne tegenwoordige en toekomstige goederen, d. i. baten, bezittingen, activa, derhalve de baten door hen gemeenschappelijk bezeten of verkregen wordende, zijn aansprakelijk; dus daarover loopt de concursus van hen die iets te vorderen hebben wegens verbindtenissen ten laste der gemeeuschap, d. i. van man of vrouw, bestaande. Nu is het zeker waar, dat, zooals de Regtbank in overweging no.6 stelt, de bedoeling van art. 887 W. v. K. alleen is, om te regelen hoe den insolvent verklaarde die niet gerehabiliteerd is, tot na betaling aan zijne vroegere crediteuren (welke alleen op heropening van het faillissement kunnen aandringen), te noodzaken, doch de Regtbank geeft in hare 7e overweging eene s. r. door beperking onjuiste uitlegging aan het woord „goederen", en wil daaruit (door liet Romeinsche: bona non intelligentur msi aere alieno deducto misschien misleid, doch toch bona in dien zin niet opvattende) lezen, dat de wetgever bedoeld heeft, „vermogen. Merkwaardig is dat zij in dien zin vermogen als eenheid van activa en passiva opvat en dat zij dan toch niet aanneemt dat B. thans „goederen" heeft. Immers het is geposeerd en niet betwist, dat de vrouw van B. (en dus B's en zijne vrouw en derhalve ook B's pro indiviso) actief heeft verkregen, al moge ook tevens passief Z1JLgteCargeumênt door de Regtbank aan de geschiedenis van het artikel ontleend, bewijst niets of te veel- Daaruit blijkt, dat men zich van den toestand van een insolvent verklaarde niet volledig rekenschap heeft gegeven, anders zou trouwens zeker een meer juiste omschrijving van dien toestand in de wet zijn opgenomen, liet „als anderzins" laat dan ook ruimte voor de opvatting en de stelling der vertooners en ligt nu het gewigt in het woord toevallige, dan zou de geschiedenis van het bewuste artikel aanleiding geven tot de stelling dat, als een insolvent verklaarde langs gewonen, regelmatigen weg door handel, werkzaamheid enz. rijk wordt de heropening van zijn faillissement niet kan worden gevraagd. Doch er is meer. De Regtbank schijnt te begrijpen, dat de wetgever heeft willen uitsluiten, dat eene heropening zou strekken ten nadeele der latere crediteuren. Vooreerst heeft deze redenering veel eeliikenis met eene petitio principii, omdat van een nadeel voor latere crediteuren geen sprake is (op een wettelijk standpunt, wanneer de wet werkelijk wil dat ook de oude crediteuren van de opgekomen goederen uitkeering zullen kunnen ontvangen.; Doch ten andere, zoo de heropening moet dienen opdat toevallige baten, erfenissen als anderszins geheel zouden zijn ten behoeve der crediteuren en die bedoeling in ons artikel gecoucheeid is, dan schijnt aan het regt van de oude crediteuren , zelfs door het gege¬ ven middel van heropening, dc prioriteit boven dat Van latere crediteuren te zijn toegekend. Wat hiervan intusschen zij, hetgeen alleen in casu eene vraag van executie zou wezen, die op de quaestie en dus het verzoek van !geen overwegenden invloed mag zijn —- de redenering uit de geschiedenis ten aanzien van dit geval is tamelijk subjectief omdat uit niets blijkt, dat de wetgever gedacht heeft aan een faillissement van den man, gevolgd door dat van de vrouw, ja zelfs de mogelijkheid van twee achtereenvolgende faillissementen niet overwogen heeft. De geheele 9e overweging schijnt geene afdoende argumentatie te bevatten en is veeleer eene beschouwing omtrent art. 887, waartegenover voor eene meer eenvoudige plaats is. De vertooners toch meenen dat de gedachtengang des wetgevers is geweest: de crediteuren behouden hunne regten, en kunnen ze alleen op gelijke wijze als in de voorloopig getermineerde faillissements-procedure doen gelden, d. i. door heropening, en dan nog alleen wanneer de kosten en omslag niet in te dwaze verhouding met hun wezenlijk belang staan. Ten slotte mogen de vertooners er op wijzen, dat de Regtbank zelf van oordeel is, dat zonder heropening geen der oude crediteuren zich uit de activiteiten, zich in het faillissement der vrouw van B.'s bevindende, mag doen betalen. Derhalve wordt weinig rationeel de boedel in dit faillissement als een afgescheiden boedel beschouwd en tevens voorbij gezien, dat de gemeenschap van baten en lasten tusschen man en vrouw één is en één blijft, terwijl bovendien uit het oog wordt verloren, dat de nieuwe crediteuren, die weten kunnen en moeten, dat zij handelden met- en erediet gaven aan de vrouw van een insolvent verklaarde worden bevoorregt verklaard boven de crediteuren, wier regt op volledige betaling is blijven bestaan en reeds bestond toen het nieuwe actief verkregen werd en de nieuwe verbindtenissen werden aangegaan. Dit laatste mag, naar de meening der vertooners, eene onbillijkheid heeten tegenover hen die inderdaad trouwens geen middel kunnen aanwenden, ten einde zich op hunne vordering nog eenige uitdeeling te doen geven, wanneer niet nu de heropening van het faillissement jvan hunnen debiteur wordt bevolen. Immers wanneer hun debiteur en zijne vrouw (of één hunner) goedvinden nu weder na eventueel accoord of insolventverklaring der echtgenoote van I. J. B., bij het verkrijgen van nieuw actief nieuw passief te creëeren, zou het nader actief (gesteld de leer der Regtbank ware juist) toekomen aan de oude crediteuren deivrouw of de nog toekomende schuldeischers van den man of van de gemeenschap. Bn is het om vorenstaande redenen, dat de vertooners eerbiedig verzoeken, dat het den Hove moge behagen, de beschikking den 9 September 1881, op hun verzoekschrift door de Arrond.-Regtbank te Amsterdam (Tweede Kamer) gegeven, te vernietigen, en op nieuw daarop beschikkende, alsnog den staat van faillissement waarin de daarbij genoemde I. J. B. bij vonnis der voormalige Arrond.Regtbank te Amsterdam, de dato 1 April 1868 is verklaard, te heropenen, met benoeming van een regter-eommissaris en van eenen curator als bij de wet is bepaald, of wel het verzoekschrift te renvoijeren naar de Arrond.-Regtbank te Amsterdam, ten einde met inachtneming van 's Hofsbeslissing daarop verder te disponeren. Hetwelk doende enz. (get.) L. H. Ktjhn Jr. De procureur-generaal bij het Geregtshof te Amsterdam, Overwegende, dat bij het bestaan van huwelijksgemeenschap, volgens artt! 175 en 176 B. W. zoowel de baten, waartoe de tegenwoordige en toekomstige roerende en onroerende goederen behooren, als de schulden tusschen de echtgenooten gemeen zijn en alzoo in casu ook de gefailleerde I. J. B. pro indiviso mede geregtigd is tot de aan zijne vrouw als openbare koopvrouw opgekomen goederen ; O. dat het onder die omstandigheden voor de toepassing van art. 887 W. v. IC. er niet toe af doet dat de in dezelfde gemeenschap vallende handelschulden der vrouw bedoelde goedeien verre te boven gaan, vermits tusschen de verschillende crediteuren geen onderscheid mag worden gemaakt en de wet geene aanleiding geeft aan die schulden, wellce na liet ontslag des curators zijn ontstaan, voorrang toe te kennen boven die welke reeds voor dat ontslag bestonden; dat zoodanige onderscheiding niet is overeen te brengen met de artt. 1177 en 1178 B. W.; O. dat hoewel adressanten welligt mede hun doel hadden kunnen bereiken door, zich op de gemeenschap der schulden beroepende, als crediteurs op te komen in het faillissement der vrouw, er echter geene termen bestaan, om, nu zij zich beroepen op de gemeenschap der goederen, hun de gevraagde heropening van het faillissement van den man te weigeren; Concludeert tot vernietiging van de beschikking a quo en tot toewijzing van het verzoek. Amsterdam, 22 Dec. 1881. (get.) H. J. Kist. Het Hof, enz., Gezien vorenstaand verzoekschrift en de bijlage; Gehoord de conclusie van den proc.-gen. strekkende tot vernietiging van de beschikking a quo en tot toewijzing van het ver- 0.', dat requestranten in deze niet van hun belang hebben doen blijken bij eene heropening van het faillissement van I. J. B., thans wonende te Amsterdam aan de Otidezijds Voorburgwal bij het Vredenburgerstraatje, omdat, als zij op grond der tusschen man en vrouw bestaande gemeenschap regten hebben, zij zich kunnen aanmelden in het faillissement van de vrouw; Op deze gronden : n Zich vereenigende met de beschikking der Arrond.-Regtbank te Amsterdam dd. 9 Sept. 1881; Bevestigt die beschikking, en Wijst af het gedaan verzoek. AURONDISSEMENTS-REGTBANKEN. ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE 'SGRAVENHAGE. Kamer van Strafzaken. Zitting van den 30 November 1882. Voorzitter: Mr. F. A. Th. Weve. Regters: Jhr. Mr. J. J. de la Bassecoür Gaan en Mr. C. J. van makle. Verkoop van sterken drank. — Ingetrokken vergunsino. — Verkoop aan logeergasten. — Ontslag van REOTSVERV01.Q1NO. Kan de gewone strafregter in een ondersoek treden naar de redenen, waarom de administratieve magt eene vergunning tot drankverkoop heeft ingetrokken ? — Neen. Behoeft een logementhouder eene vergunning tot verkoop van sterken drank in het klein aan zijne logeergasten? — Neen. De officier van justitie, ambtshalve eischer, tegen J. F. H. v. L., koffiehuis- en hotelhouder te 's Gravenliage, beklaagd van op 28 October 1882 te 's Gravenhage te zijn bevonden in een localiteit van het door hem bewoonde perceel no. 10, aan het Plein, sterken drank ten verkoop in het klein in voorraad voorhanden te hebben, zonder daartoe de vereischte vergunning te hebben verkregen. De Regtbank enz., Gelezen: een proces-verbaal van den hoofdagent van politie en onbez. rijksveldwachter V., te 's Gravenhage, dd. 30 Oct. jl., een patentacte voor het dienstjaar 1882/83, eene verklaring van den burgemeester van 's Gravenhage, dd. 1 Nov. jl. en een afschrift van eene beslissing van Gedep. Staten van Zuidholland, dd. 5 Sept. jl. Gehoord enz. ; Gelet op de verdediging van den beklaagde, zoo in persoon, als hij monde van zijn raadsman Mr. J. van Gigch ; Gezien de stukken van het geding; Overwegende dat ter teregtzitting is gebleken, uit voormeld, op den ambtseed opgemaakte proces-verbaal van den onbez. rijksveldwachter V., versterkt en toegelicht door diens getuigenis, dat deze den 28 Oct. jl. in het koffiehuis van den bekl. aan het Plein no. 10 alhier, boven welks straatdeur het woord vergunning nog stond en waarin hij geen bezoekers aantrof, aanwezig heeft bevonden in een ongesloten kastje in het buffet drie karaffen, en in eene door de vrouw van den bekl. geopende kast nog drie karaffen, allen inhoudende sterken drank, als: jenever, bitter, brandewijn, cognac, punsch en rum, en dat hij getuige niet weet of den bekl. de beslissing van Gedep. Staten betreffende de intrekking der hem verleende vergunning reeds bekend was; O. dat de bekl. heeft aangevoerd dat de alzoo bij hem gevonden sterke drank door hem uit het buffet verwijderd en ter zijde gezet was en alleen bestemd bleef voor de logeergasten in zijn hotel en dat hij, na ontvangst van de beslissing van Gedep. Staten zich op nieuw tot het gemeentebestuur heeft gewend om vergunning ; 0. dat uit bovengemelde, op den ambtseed opgemaakte verklaring van den burgemeester van 's Gravenhage, is gebleken, dat de op den 16 Mei jl. aan den bekl. daartoe verleende vergunning, den 10 Julij jl. is ingetrokken, op grond van art. 9, le lid, in verband met art. 3, 5°. der wet van 28 Junij 1881 (Stbl no. 97) en dat uit voormeld afschrift van eene beslissing van Gedep. Staten der provincie Zuidholland, van 5 Sept. jl. blijkt, dat die intrekking is gehandhaafd; 0. dat alzoo is gebleken dat de bekl., wel is waar, vergunning heeft verkregen, doch dat die is ingetrokken en dat deze intrekking in hooger beroep is bekrachtigd; 0., dat namens den bekl. wel is aangevoerd dat de hem verleende vergunning ten onregte is ingetrokken, daar hij als indertijd gefailleerd zijnde, wel is waar, niet in het volle genot is van zijne burgerlijke of burgerscliapsregten, maar niet bij een vonnis van den strafregter ontzet is van zoodanige regten; —• doch dat dit beweren, hoe allezins aannemelijk het ook moge zijn, niet aan het oordeel der Regtbank is onderworpen en de beslissing der Gedep. ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE HAARLEM. Burgerlijke Kamer, Zitting van den 12 December 1882. Beneficiaire erfgenamen. — Rekening en verantwoording. — Oproeping der schuldeischers. — Art. 1082 B. W. — Artt. 784 kn volg. B. R. Kunnen erfgenamen onder voorregt van boedelbeschrijving, gesommeerd tot het doen van rekening en verantwoording, nadat zij den termijn, binnen welken zij die vrijwillig hadden kunnen doen, hebben laten voorbijgaan, tot het doen van rekening volstaan met opvolging der voorschriften van art. 1082 li. W. zonder tevens verpligt te zijn die van artt. 784 en volgg. Regtsvord. in acht te nemen? — Ja. Volgt uit art. 1082 B. W., krachtens welke wetsbepaling de benificiaire erfgenaam, binnen den tijd van drie maanden, ie rekenen van het verloop des termijns, bij art. 1071 bepaald, verpligt is om door middel van eene aankondiging in de dagbladen de onbekende schuldeischers op te roepen, ten einde zoowel aan dtze als aan degene die bekend zijn en aan de legatarissen, dadelijk rekening en verantwoording van zijn beheer af le leggen, dat hij zich, ten aanzien van de bekende schuldeischers, van iedere kennisgeving zal mogen onthouden 1 — Neen. H. Honig Hz., koopman, firma C. Honig & Zoon, eischer, procureur Mr. T. de Haan Hugenholtz, tegen IJ. Wals Hz., J. Bunschoten, I). Dil en 1'. Keijzer qq. te zamen erfgenamen van wijlen C. Bunschoten, gedaagden, procureur Mr. J. Gerdenier. De Regtbank enz., Gehoord partijen; Gehoord de conclusie van den Officier van Justitie, daartoe strekkende dat den eischer acte zal worden verleend, waarvan acte is gevraagd en hem zijn eisch en conclusien zullen worden toegewezen met veroordeeling van de gedaagden in de kosten. Overwegende wat de daadzaken en gevoerde procedure betreft : dat de eischer na bij behoorlijk geregistreerd deurwaardersexploit van 15 Maart 11. de gedaagden te hebben gesommeerd om aan eischer binnen twee weken na dien te doen rekening en verantwoording van hun beheer over den onder het voorregt van boedelDesclinjving aanvaarden boedel van wijlen hun erflater C. Bunschoten, bij dagvaarding heeft gesteld dat de eischer aan den erflater der gedaagden C. Bunschoten heeft verkocht en geleverd de koopwaren aan het hoofd der dagvaarding gespecificeerd tot een bedrag van ƒ989,65 ; dat gedaagden als erfgenamen van gezegden C. Bunschoten verpligt zijn die som als schuld van hunnen erflater te betalen; dat nu wel is waar op 27 Julij 1881 ter griffie dezer Regtbank namens eenige der gedaagden eene verklaring werd afgelegd, dat zij de gezegde nalatenschap aanvaarden onder het voorregt van boedelbeschrijving, doch de door de wet gegeven termijn tot vereffening des boedels en het doen van rekening en verantwoording aan bij dien boedel belanghebbenden is verstreken; dat gedaagden bij deurwaarders exploit van 15 Maart 11. zijn aangemaand om binnen 14 dagen te doen behoorlijke rekeningen verantwoording en zij dezen termijn mede hebben doen voorbijgaan, zonder hunne door de wet opgelegde verpligting na te komen; dat de erfgenamen, gedaagden, zich niet meer op het voorregt van boedelbeschrijving kunnen beroepen ; en op dien grond heeft gevorderd dat gedaagden zullen worden veroordeeld om aan eischer te betalen de som van ƒ989.65, met de renten ad 5 pet. van af den dag der dagvaarding, cum expensis; O. dat de eischer ten dienenden dage conform de dagvaarding heeft geconcludeerd; O., dat gedaagden hierop hebben geantwoord, dat zij die allen ter griffie dezer Regtbank verklaard hebben de nalatenschap van C. Bunschoten onder benefice van inventaris te aanvaarden, bij exploit van 15 Maart jl. aangemaand om binnen 14 dagen te doen rekening en verantwoording, binnen dien termijn en wel op 25 Maart 11. zonder eenig verzet rekening hebben gedaan in de herberg van Boon te Purmerende, welke plaats daartoe vooraf was aangekondigd in de Staats Courant en de Haarlemsche Courant, beide van 21 Maart 11. en dat zij alzoo, als niet in gebreke zijnde om de rekening af te leggen, in hunne eigene goederen niet kunnen worden aangesproken, voorts dat het beweren des eischers dat gedaagden zich tegenover de vordering des eischers niet meer op het voorregt van boedelbeschrijving kunnen beroepen, ongegrond is, daar gedaagden dat voorregt slechts zouden verlie- zen ais zij willens en wetens en ter kwader trouw goederen der nalatenschap niet op den inventaris hadden gebragt, of zich aan verduistering dier goederen hadden schuldig gemaakt, hetgeen echter niet beweerd, veelmin bewezen is; dat zij mitsdien concluderen tot niet-ontvankelijk verklaring immers tot ontzegging van den eisch cum expensis; 0. dat de eischer bij repliek persisterende bij zijne genomen conclusie heeft aangevoerd, dat gedaagden erkennen den boedel Van C. Bunschoten onder benefice van inventaris te hebben aanvaard, niet betwisten dat de eischer op de gronden en voor het bedrag als bij dagvaarding uiteengezet, crediteur was van den erflater en derhalve van diens nalatenschap en dat zij toegeven dat de wettelijke termijn tot het doen van rekening als beneficiaire erfgenamen van dien erflater is verstreken en dat zij beweren dat beneficiaire erfgenamen niet eerder in hunne eigene goederen kunnen worden aangesproken dan nadat zij tot het afleggen der rekening aangemaand, in gebreke zijn gebleven aan die verpligting te voldoen, hetgeen in casu niet is geschied; dat echter gedaagden als beneficiaire erfgenamen van C. Bunschoten niet in gebreke zijn gebleven als zoodanig rekening en verantwoording te doen na daartoe te zijn gesommeerd, en dat de eischer ontkent dat die rekening tot heden is afgelegd; dat toch beneficiaire erfgenamen alleen kunnen worden gedechargeerd door eene rekening en verantwoording afgelegd en aOeagekeura overeenkomstig de voorschriften der wet daarop betrekkelijk en dat gedaagden die voorschriften verzuimd hebbende, zooals blijkt uit eene vergelijking van hetgeen volgens het antwoord van gedaagden heeft plaats gehad met art 1082 B. W. j°. art. 784 Kegtsvord., mitsdien in eigene goederen voor des eischers schuldvordering aansprakelijk zijn; O. <-„-v nc TV/r„„..<. A .. vi:il 11 1. J 1 ** -"j-atui, u. ci. v. unjneu» jiu-uces-verDaai van aen notaris Dijkstra en getuigen, die rekening zonder dat die door den eischer werd opgenomen hebben afgelegd en eindelijk dat des eischers schuldvordering zelve, door de gedaagden in het geding niet is betwist; O. echter dat naar hetgeen blijkens de gewisselde conclusien tusschen partijen in geschil is, de beslissing in deze zaak afhangt van de beantwoording der vragen: 1°. of de gedaagden, gesommeerd zijnde tot het doen van rekening, nadat zij den termijn binnen welken zij die vrijwillig hadden kunnen doen, hebben laten voorbijgaan tot het doen dier rekening konden volstaan met opvolging der voorschriften van art. 1082 B. W. dan wel tevens die van art. 784 en volg. Regtsvord. hadden moeten in acht nemen ; 2°. of gedaagden, voor het eerste geval, door hetgeen zij gedaan hebben, tegenover den eischer geacht kunnen worden naar den eisch van art. 1082 B. W. en naar den aard van deze hunne verpligting rekening te hebben gedaan, zoodanig dat den eischer zijne actie uit art. 1086 B. W. niet zou toekomen ; O. ad Ium: dat moet worden aangenomen, dat de beneficiaire erfgenaam zoolang de termijn van art. 1082 15. W. daarvoor nog niet verstreken is, naar omstandigheden zijne rekening en verantwoording kan afleggen hetzij volgens dat art., hetzij met inachtneming tevens van art. 784 en volg. Regtsvord., doch dat hij, gesommeerd zijnde tot het doen der rekening, omdat hij den termijn heeft laten voorbijgaan waarin hij die vrijwillig had kunnen doen, als nalatige rekenpligtige niet onderworpen is aan de bepalingen van art. 784 en volg. Regtsvord., welke toch slechts gelden voor hen die rekening verlangen te doen, waartoe de gedaagden niet behooren, zoodat de bewering der gedaagden is juist dat zij den weg hadden in te slaan bij het B. W. aangegeven; O. ad Ilum: dat de strekking der rekening en verantwoording van den beneficiairen erfgenaam is, dat de schuldeischers daaruit zullen te beoordeelen hebben, of en zoo ja, wat hun uit de nalatenschap zal moeten worden uitgekeerd, en of zij die zullen goed- of afkeuren, alsmede dat die rekening in geval van goedkeuring voor den erfgenaam zeiven zal zijn de décharge voor zijn gevoerd beheer, uit welke beginselen, in verband met de bij art. 1082 B. W. aan den erfgenaam opgelegde verpligting om de rekening aan alle schuldeischers, zoo bekende als onbekende, af te leggen, van zelf volgt, dat zullen alle tot het verleenen der décharge werkelijk medewerken of geacht worden dat te hebben gedaan, ook alle crediteuren door de zorg van den erfgenaam naar de middelen die hem daartoe ten dienste staan zullen weten of althans kunnen weten, waar en wanneer de rekening zal worden afgelegd; O. dat daarom dan ook de wetgever, wiens bedoeling nimmer kan geweest zijn om alleen de onbekende schuldeischers (waarvan het zelfs onzeker is of zij bestaan) tot de beoordeeling der rekening toe te laten en daarentegen de schuldeischers die men kent en gelijke regten hebben als de onbekende, daarvan uit te sluiten, — niet geacht kan worden bij art. 1082 B. W. op dien grond, bij wijze van tegenstelling, de oproeping slechts der onbekende crediteuren te hebben voorgeschreven, maar veeleer moet gerekend worden van den eenen kant, ten einde te waken voor de belangen der onbekenden, die anders niet tot het opnemen deirekening zouden kunnen medewerken, voor deze slechts de wijze van oproeping te hebben willen vaststellen, die voor hen, hoewel gebrekkig, met de openbare dagvaarding ter bereiking van dat doel de eenige mogelijke is en van den anderen kant te hebben voorondersteld, dat de beneficiaire erfgenaam, wien het met de behartiging der belangen ook der crediteuren en met het doen van rekening ernst is, met de bekende schuldeischers omtrent tijd en plaats der bijeenkomst is overeengekomen of wel dat hij deze daartoe heeft opgeroepen op eene bijzondere wijze die hem den meesten waarborg voor hunne verschijning oplevert; 0. dat de gedaagden met beroep op een brief dien zij aan den eischer zouden hebben toegezonden, wel beweerd hebben, dezen ook op bijzondere wijze van de bijeenkomst te hebben kennis gegeven, doch dat deze bewering door den eischer uitdrukkelijk tegengesproken door niets is bevestigd en evenmin is gebleken dat de gedaagden op eenige andere wijze dan bij aankondiging in de dagbladen den eischer tot het opnemen der rekening hebben opgeroepen of dat zij daaromtrent met hem zijn overeengekomen; O. O. dat zulks te meer moet worden aangenomen, waar dit kennelijk wordt bevestigd door de bedoeling des wetgevers, die toch, door bij artt. 784, 785 en 786 Regtsvord. (in eene materie zoo volkomen gelijk aan deze dat zij soms als één geheel daarmede uitmakende wordt beschouwd) te bepalen dat de bekende belanghebbenden niettegenstaande hunne openbare dagvaarding en niettegenstaande de plaatsing daarvan in de dagbladen, bovendien op meer bijzondere wijze zullen worden opgeroepen, duidelijk heeft te kennen gegeven dat tot oproeping der bekende schuldeischers evenals in het geval van faillissement, de aankondiging in de dagbladen alléén niet voldoende zou zijn voor het doel dat daarmede wordt beoogd; O., dat vermits alzoo de gedaagden naar algemeene regtsbeginselen en naar den geest der wet, geacht moeten worden den eischer tot het opnemen hunner rekening niet te hebben opgeroepen en van onderling overleg daaromtrent niet is gebleken, de rekening door de gedaagden gedaan, zonder dat de eischer daartoe heeft medegewerkt of heeft kunnen medewerken, voor dezen eischer was eene res inter alios aeta, met dit gevolg dat de gedaagden als zijnde in gebreke gebleven om na de sommatie van eischer aan dezen binnen den daartoe gestelden termijn hunne rekening af te leggen, zullen behooren te worden veroordeeld om aan eischer diens schuldvordering, welke door gedaagden niet is betwist, uit eigen goederen te voldoen; Gezien de aangehaalde wetsartikelen en art. 56 Regtsvord.: Verleent &cte waarvan acte is gevraagd; Wijst den eischer zijne vordering toe; Veroordeelt mitsdien de gedaagden om ter zake bij de dagvaarding omschreven aan den eischer tegen kwijting te betalen eene som van j 989.65 met dc renten daarvan berekend a 5 pet. 's jaars van af den dag der dagvaarding en verder in de kosten van het geding, begroot aan zijde des eischers tot heden op ƒ198.215. KANTONGEREGT TE LEMMER. Zitting van den 5 October 1882. Kantonregter, Mr. K. Klein. Kerkelijke aanslag — Lidmaatschap eener kerkelijke ge- iheemris. — (jebrek aan bewijs. — Ontzegging der 1>1ÜKIKU. Is men lid eener kerkelijke gemeente eenvoudig door zich steeds als zoodanig te gedragen ? — Neen. Hebben eischers bewezen dat gedaagde ooit heeft behoord tot de kerkelijke gemeente, die zij vertegenwoordigen ? — Neen. 1. D. S. van Veen, 2. J. Brandsma en 3. J. S. Visser, allen wonende te Lemmer, als te zamen uitmakende het college kerkvoogden der gecombineerde Hervormde o'pmoontn ^ r — VOR- mer, Eesterga en Follega, belast met de administratie dier gemeente, voor haar in regten optredende met de speciale ma»tigmg van het college notabelen dier gemeente, gegeven bij besluit van den 12 Junij 1882, te dezer woonplaats kiezende ten kantore van deurwaarder A. Kerkhoff, wonende te Lemmer — eischers bij dagvaarding van 14 Julij 1882, tegen P. de Boer, wonende te Lemmer, — gedaagde bij gemeld exploit. IXTi: Tr. , * * 'J ivantonregter enz., Gezien de dagvaardingen de daaraan voorafgaande sommatie; behoord partijen; Overwegende ten aanzien der daadzaken : dat eischers bij dagvaarding en ter teregtzitting hebben gesteld : dat ged. als lid der gecombineerde Hervormde gemeente van de Lemmer Eesterga en Follega, voor welke gemeente eischers, door de Notabelen behoorlijk gemag.igd, als kerkvoogden in regten optreden, overeenkomstig de statuaire bepalingen dier gemeente in den hoofdelijken omslag, ten behoeve] van die gemeente geheven, voor het jaar 1880 is aangeslagen voor ƒ3.09 en voor het jaar 1881 voor f 4; dat de betaling van dien omslag door ged. is verzuimd, niettegenstaande hij daartoe overeenkomstig de statuten deigemeente en bij sommatie is aangemaand; dat eischers bij dagvaarding en ter teregtzitting hebben geconcludeerd : dat ged. worde veroordeeld om aan eischers in hunne gezegde hoedanigheid te betalen ƒ 7.09, verschuldigd ter zake voorschreven, met de rente sedert den dag der dagvaarding en in de kosten van het geding; dat ged. heeft verklaard, dat hij geen lid was of was geweest noch van de Nederlandsche Hervormde kerk, noch van de eischende gemeente, en op dien grond heeft geconcludeerd tot ontzegging van den eisch met veroordeeling van eischers in de kosten van het geding; dat eischers daarop hebben verklaard: dat gedaagdes lid zijn van de eischende gemeente kan worden bewezen of door zijne uitdrukkelijke toetreding of door feiten, welke aantoonen dat hij zich steeds als lid heeft gedragen; dat dit laatste het geval is, daar lo. ged. door den doop teWoudsend is ingelijfd in de Nederlandsche Hervormde kerk, 2o. ged. zijne negen kinderen Grietje, Harmen, Geertje, Trijntje. Klaas, Teedze, Durk, Maria en Froukje, onderscheidenlijk op 13 Maart 1868, 28 Febr. 1869, 16 Oct *1870 3 Dec. 1871, 28 Sept. 1873, 25 Julij 1875, 25 Febr. 1877, 25 Jan. 1880 en 12 Febr. 1882 te Lemmer heeft doen doopen; '30. ged. zijn huwelijk met S. Visser den 21 Julij 1867 in de kerk té Lemmer heeft doen inzegenen ; 4o. ged. zelf als lid der kerk vrij trouw de godsdienstoefeningen der gemeente bijwoont, den predikant bij huisbezoek ontvangt en zijne kinderen van diens godsdienstonderwijs laat genieten; dat zij, eischers, onder aanbod van het bewijs van bovenstaande feiten ingeval van tegenspraak, volharden bij de door hen genomen conclusie; dat ged. daarop heeft ontkend zich als lid van gezegde kerk of gemeente te hebben gedragen, heeft verklaard geene geloofsbelijdenis te hebben afgelegd, er bij is gebleven, dat hij nooit lid dier kerk of gemeente was en overigens de door eischers gestelde feiten heeft erkend; ten aanzien van het regt: dat de vordering van eischers steunt op het door hen gestelde feit: des gedaagdes lid zijn van de gecombineerde Hervormde gemeente Lemmer, Eesterga en Follega; dat art. 2 van het Algemeen Reglement voor de Hervormde Kerk m het Koningrijk der Nederlanden bepaalt wie tot elke bijzondere gemeente dier kerk behooren; dat door eischers is gesteld en door ged. niet tegengesproken, V'M°- eQ §escbil, dat ged. door den doop te Woudsend is inge>J d in de Nederlandsche Hervormde kerk, onder welken doop liier moet worden verstaan den in die kerk gebruikelijken kinderdoop; dat door eischers niet is beweerd, dat ged., nadat hij, invoege vooimeld was gedoopt, enkel door het wonen te Lemmer lid werd van de eischende gemeente; dat deze bewering dan ook is verwerpelijk: dat toch, gesteld al dat ged. (niettegenstaande hij regtens van de Hervormde gemeente te Woudsend, bij 't ontbreken van anderen wettelijken grond, slechts lid kon worden bij overeenkomst en hij, toen hij aldaar werd gedoopt, niet het voor eene overeenkomst vereischte wilsvermogen bezat) door den gestelden doop te Woudsend regtens geacht kan worden lid van de Hervormde gemeen te van dien naam te zijn geworden, en alzoo krachtens gemeld art .2 in verband met art. 3 van gezegd reglement was lid der Nederlandsche Hervormde kerk toen hij te Lemmer ging wonen, toch niet kan worden aangenomen, dat hij enkel door dat wonen regtens werd lid van de eischende gemeente, zulks op grond dat gemeld ait. 2, hetwelk iuist bestemd is om te bepalen wie leden eener bijzondere gemeente van gezegde kerk zijn, in stede van het lid zijn aan woonplaats of verblijf te verbinden, duidelijk zegt, dat tot elke bijzondere gerileente behooren : lo. die op belijdenis des geloofs in die gemeente tot lidmaten zijn aangenomen, 2o. die voor alsnog alleen door den doop in de gemeenschap van die gemeente zijn ingelijfd, 3o. die door geboorte tot die gemeente in betrekking staan, 4o. die elders als leden der kerk erkend in die gemeente van hunnen doop of hunne belijdenis door behoorlijke bewijzen hebben doen blijken, zoodat volgens dat art. 