Weekblad voor notaris-ambt en registratie, jrg 14, 1883, no. 698, 13-05-1883 
No. 698 13 MEI 1883. No. 698 WEEKBLAD VOOR NOTARIS AMBITIE EN REGISTRATIE. (Uitgegeven voor rekening der Broederschap van Candidaat-Notarissen in Nederland). VEERTIENDE JAARGANG. Redacteur: H. W. J. SANNES, ontvanger der registratie en domeinen te Oirschot Administrateur: H. F. W. KOLB, Candidaat-Notaris te ’sGravenhage. Dit blad wordt elk Zaterdag verzonden. Prijs per kwartaal, franco per post, f 1.50. Advertenties van 1 tot 6 regels, f 1.25, voor iedere regel meer 20 Cents. Bijdragen te zenden aan de Redacteur. Aanvragen om Abonnement, Advertenties enz. aan de Administrateur. Beknopte handleiding tot de kennis der zegel- en registratiewetten, door A. Moll, vroeger Ontvanger der Registratie en Domeinen, thans notaris te Arnhem. Tweede stuk. 1883. In twaalf hoofdstukken behandelt de heer Moll de wet op de registratie. Ook hier geen verklaring van elk artikel, maar een korte en duidelijke opsomming soms wel wat al te beknopt uiteenzetting van de beginselen der wet, van de leer der schrijvers en van de uitlegging door het Bestuur der Registratie op de meeste punten gegeven. Achtereenvolgens worden besproken de grondslagen der belasting, beginselen omtrent de heffing op akten, aangewezen wie de belasting moeten dragen en wie aansprakelijk zijn, de middelen ter verzekering van de inning der belasting, de verplichtingen der openbare ambtenaren, de teruggaven, verjaringen, vervolgingen en rechtsgedingen, om daarna de tarieven te behandelen, die eerst in het algemeen en later in het bijzonder worden besproken. Al hadden wij hier en daar gaarne wat meer uitvoerige behandeling gezien, wij mogen niet uit het oog verliezen, dat de heer Moll in de eerste plaats zich voorstelde beknopt te willen zijn en in de tweede plaats meer uitsluitend op het oog had een beknopte handleiding te geven, die vooral door de beoefenaars van het notariaat met vrucht kon worden geraadpleegd. En dan moeten we zeggen, dat de poging van den heer Moll volkomen is geslaagd. Wij zien in zijn werk het handboek, dat door hen, die zich in het vervolg voorbereiden voor het notarieel examen, zal worden gebruikt. De overigens uitstekende werken van de heeren Bartstra en Vroom zijn voor dat doel te uitgebreid. Belangrijke aanteekeningen waarin de schrijver bespreekt de bewijskracht van eenzijdige akten met het oog op de toepassing van de registratiewet. Schrijver beantwoordt de vraag of door de eenzijdige onderteekening van een overeenkomst kan worden bewezen, zodanig dat het daarvoor bepaalde evenredige recht kan worden geheven, toestemmend. Voorheffingen op testamenten bijvoorbeeld kan deze vraag van groot belang zijn. De eenzijdige akte kan zijnde schriftelijke bekentenis van het bestaan van een uit zekerder overeenkomst voortgevloeid verbintenis. Die akte bewijst in verband met het aanbod het bestaan der verbintenis, vormt den titel en op haar is dus het recht te heffen, onverschillig in wiens handen zich de akte bevindt en zonder dat men te onderscheidt heeft tusschen unilaterale en synallagmatische verbintenissen, tusschen notarieele en onderhandsche akten van aanneming, tusschen mondelinge en schriftelijke, geregistreerde of ongeregistreerde aanbiedingen. De schrijver zegt dat zogenaamde aanneming der verplichtenis nooit moet worden gevorderd, iets onmogelijks is omdat alleen aanbiedingen worden aangenomen waaruit verbintenissen kunnen ontstaan, en omdat een verbintenis die werd aangegaan alleen dwingt tot nakoming, nooit tot aanneming. Om het voorgegaande willen de schrijver bijvoorbeeld evenredig recht heffen op schuldbekentenissen in testamenten, erkenningen van schuld in akten van boedelbeschrijving of scheidingen, en hij acht het geen vereiste dat de schuldeiser als onmiddellijk belanghebbende van het testament een afschrift kan vorderen of dat bij de schuldenaar het doel bestond om eenen titel van schuld te verschaffen. Met een beroep op Hesse "Juristische Probleme das Gestandnis", Jena 1872, dringt schrijver zijn mening, waarvoor wij ons wel kunnen vereenigen, nader aan. Immers, zegt hij, naar de grond, waarop de geloofwaardigheid van de schriftelijke bekentenis steunt nl. dat niemand ernstig en voorbedacht tot eigen nadeel iets zegt, dat hij weet niet waar te zijn, hangt haar bewijskracht niet af van de instemming door de crediteur met haar inhoud, noch zelfs daarvan of hij in de gelegenheid is gesteld zich van het stuk als bewijsmiddel te bedienen. Deze leer is in strijd met die van het Bestuur der Registratie, vervat in P. W's. 1532, 3113, 4491, 4874, 405, 509, 5067, 5182, 6303, 6389 en meerdere. INGEZONDEN. OVERSCHRIJVING. Naar aanleiding van het artikel van de heer Th. van Uijen Pieterse, in no 61, ben ik zoo vrij mij enkele opmerkingen te veroorloven. De wet van 16 Juni 1832 (Stbl. no. ‘29) is een fiscale wet en kan voor de levering van onroerend goed niet worden ingeroepen; die wet is enkel gemaakt voor de heffing der belasting, maar dan ook voor niets meer. Wanneer art 17 zegt dat de overschrijving van het afschrift zal plaats hebben, dan bewijst dit alleen dat, wanneer een afschrift ter overschrijving wordt aangeboden, de overschrijving moet plaats hebben en de fiscus op dat afschrift het recht kan heffen. Dit blijkt ook temeer wanneer men er op let dat de wet van 1832 enkel en alleen werd gemaakt om een meerdere opbrengst der belasting te verzekeren en de straf voor te late overschrijving, benevens de termijn binnen welken de overschrijving moet plaats hebben, uitsluitend in die wet werden opgenomen om tot overschrijving te noodzaken, daar die in 1832 niet noodig was voor de levering van onroerend goed en dus de prikkel niet aanwezig was, die thans den termijn overbodig maakt. Betreft de wet van 1832 alzoo alleen de regeling der belasting, dan kan zij op het gebied der levering van zakelijke rechten niet den minsten invloed uitoefenen. Die levering geschiedt uitsluitend zooals die in het burgerlijk wetboek is voorgeschreven en wanneer het over te schrijven stuk niet geheel aan de daar gestelde eischen beantwoordt, dan brengt het m.i. geen levering teweeg. De omstandigheid dat art 671 R. W. werd vastgesteld bij de wet van 29 Maart 1833 (Slbl no. 10) kan niets baten; al waren de wetten van 1832 en van 1833 op denzelfden dag geboren, dit zou nog geen invloed uitoefenen; de eenetele wet toch is een fiscale, de andere een burgerlijke, de een behoort tot het publiek-, de andere tot het privaatrecht en deze twee hebben toch met elkaar niets te maken. Misschien zal men nu zeggen: maar dan kan op een stuk, ingericht volgens de burgerlijke wet en dat niet tevens valt onder de stukken in de fiscale wet genoemd, ook geen belasting worden geheven. Hierop antwoord ik dat dit bezwaar niet bestaat. RECHTSVRAAG. Voor Notaris H. compareerden: X, weduwnaar met 5 kinderen, en Y, jonge dochter, die de bedingen van hun voorgenomen huwelijk hebben vastgesteld als volgt; Artikel een. Er zal tusschen de aanstaande echtgenooten plaats hebben een algemeene gemeenschap van hunne goederen, zowel roerende als onroerende, tegenwoordige en toekomende, zonder enige uitzondering of voorbehoud. Artikel twee. De gemeenschap zal echter alleen plaats hebben ten behoeve van de langstlevende der aanstaande echtgenooten en van des bruidegoms of van beider kinderen of afkomelingen, zodat indien de eerststervende geen kinderen of afkomelingen naliet, de geheele gemeenschap zal behoren aan de langstlevende der aanstaande echtgenooten, behoudens het recht der erfgenamen van de eerststervende om terug te nemen hetgeen door dezen zal zijn ingebrengt. Verder wordt opgegeven wat ieder ten huwelijk aanbracht. Voorts verklaarde de eerststervende der aanstaande echtgenooten aan de langstlevende hunner te maken en te bespreken de volle eigendom van al de goederen, roerende en onroerende, die de eerststervende door de dood zal ontruimen en nalaten, niets hoe ook genaamd uitgezonderd, dan het erdeel, hetwelk op den dag van zijn of haar overlijden blijken mocht aan anderen wettelijk toe te behooren en waarover alzoo door de eerststervende niet kon worden beschikt. Wordt gevraagd: Wat is de zin van de huwelijksche voorwaarden? Hoe te handelen met hetgeen eenderde echtgenooten staande huwelijk bij erfenis, making of schenking heeft verkregen? Wordt de zin van art. 4 veranderd, indien er in plaats van “algemene gemeenschap” stond “wettelijke algeheele gemeenschap”? Is, wanneer de vrouw 't eerst kinderloos overlijdt, alinea 3 van art. 4 van de successiewet van toepassing? X. administratieve beslissingen. TOEPASSING DER ZEGELWET OP QUITANTIËN VOOR SCHOOLGELD. Min. Aanschrijving dd. 7 April 1883. Schoolgelden moeten voor de toepassing der Zegelwet niet als belastingen aangemerkt worden Bij de invoering der wet van 1 Juli 1882 (Stbl. No. 93) moest het bestuur, ten aanzien van de vraag wat belastingen zijn voor de toepassing van het tweede lid van art. 1 dier wet, uit de verschillende daaromtrent bestaande meeningen eene aannemen. Inde eerste plaats kwam in aanmerking de meening van den Hoogen Raad, dat eene heffing die bevolen wordt door het Staatsgezag als staatsgezag, ten behoeve van den publieken dienst, en welke heffing aan allen wordt opgelegd, die zich in het geval bevinden of plaatsen, waarin de heffing is voorgeschreven, het karakter van belasting draagt (zie het arrest van 3 November 1863, E. 2534; vergel. ook de arresten van 21 Juli 1868, E. 3030 en van 20 October 1873, E. 3657) en dat bij art. 238 der gemeentewet de daargenoemde heffingen volkomen gelijkgesteld worden met hetgeen inden eigenlijken zin des woords belasting is (arresten van 5 December 1865, E. 2756 en van 16 Maart 1874, E. 3716). Hoeveel ook voor het stelsel van de Hooghe Raad op deze beide punten te zeggen valt, heeft echter het bestuur gemeend voor de toepassing van de genoemde wetsbepaling de tegenovergestelde opvatting, waarvoor ook veel te zeggen valt (zie de conclusie van de advocaat-generaal Karseboom bij de arr. van 20 Juni en 5 December 1865, W. 2716 en 2756) te moeten aannemen. Daarbij heeft het bestuur in de eerste plaats het belang der belastingschuldigen op het oog gehad. Werd de opvatting van de Hoog Raad gevolgd, dan zou in vele gevallen een recht van fl. 0,22½ moeten worden betaald, waar anders met een recht van 5 centen kon worden volstaan. Het bestuur heeft zich de vraag gedaan wat men met het woord belastingen in het tweede lid van art. 1 der wet van 1882 kon bedoeld hebben. Uit de geschiedenis der wet blijkt dit niet, zodat men daarbij evenzeer de ruimere als de beperktere opvatting voor ogen kan gehad hebben. Wat de Rijksbelastingen betreft, is zeker wel het aannemelijkste, dat men onder belastingen heeft willen begrijpen wat daaronder aan het Departement van Financiën verstaan wordt. Het Departement van Financiën nu begrijpt tolgelden, sluisgelden, havengelden, bruggelden en dergelijken niet onder de belastingen. Dit blijkt uit de jaarlijksche wet tot aanwijzing van de middelen tot dekking van de uitgaven op de Staatsbegrootingen. In die wet worden alleen als belastingen aangemerkt: a. de grondbelasting, b. de belasting op het personeel, c. het patentrecht, d. de accijnsen, e. rechten en boeten van zegel, registratie, hypotheek, successie en van overgang bij overlijden, f. de rechten op den invoer, g. de waarborg en belasting der gouden en zilveren werken. Daarentegen worden bij die wet o. a. niet als belastingen aangemerkt: de opbrengst van posterijen, rijkstelegrafen, staatsloterij, akten voor de jacht en visscherij, loodsgelden, de verschillende schoolgelden enz. Niet alleen dat deze en dergelijke opbrengsten niet bij de wet op de middelen onder de belastingen worden gerangschikt, zij worden ook in het dagelijksch leven niet als zoodanig aangemerkt. Voor de vraag wat voor de toepassing van art. 1 al. 2 der wet van 1882 als Rijksbelasting te beschouwen is, vermeent het bestuur dat het een eisch der praktijk is, dat daaromtrent geen onzekerheid bestaat. De ambtenaren beveren daarom in voorkomende gevallen het antwoord op deze vraag inde jaarlijksche wet op de middelen te zoeken en dus als belasting aan te merken wat daarin onder de belastingen gerangschikt wordt, en daarentegen daaronder niet te begrijpen alle andere, inde wet opgenomde Staatsinkomsten. Voor de plaatselijke belastingen maken de wetten van 29 Juni 1851 (Stbl. No. 85) en van 7 Juli 1865 (Slbl. No 79) een onderscheid tusschen belastingen en andere heffingen, want in die wetten is zoowel sprake van eigenlijke belastingen (opcenten op de rijksbelastingen, hoofdelijke omslagen of andere plaatselijke directe belastingen, de belasting op de honden en die op tooneelvertooningen en andere openbare vermakelijkheden) als van inkomsten die slechts voor belastingen worden gehouden of daarmede worden gelijkgesteld. Het is niet waarschijnlijk, dat de wet van 1882 in art 1 al. 2 deze laatste inkomsten op het oog heeft. Blijkens de toelichting van het genoemde tweede lid is de bedoeling daarvan om de aanzienlijke bate, die het zegelrecht voor de belastingquitantiën afwerpt, niet grootendeels voor de schatkist te doen verloren gaan, dus om hetgeen bestond in stand te houden. Nu is het een bekende zaak dat het zegelrecht voor de quitantiën voor de eigenlijke belastingen geregeld werd betaald, maar dat dit ten aanzien van de gewone gemeente-inkomsten eveneens te wensen overliet als ten aanzien van betalingen aan bijzondere instellingen en particulieren. Men mag dus aannemen dat de wetgever voor ogen gehad heeft de eigenlijke belastingen, dus die waarvoor het zegelrecht werkelijk betaald werd. Dit is temeer aannemelijk, omdat in art. 238 der gemeentewet genoemde inkomsten, gelijk gezegd is, niet als belastingen werden aangemerkt, indien ze voor 's Rijks schatkist worden geheven en in het gewone leven ook niet als belastingen worden beschouwd. De Minister acht het daarom voldoende dat de quitantiën voor gemeente-inkomsten als zijn opgenoemd in art. 238 der gemeentewet en dus ook die voor schoolgelden op een zegel van vijf centen gesteld worden. Ten slotte is te kennen gegeven dat bij gemelde K. B. van 1 Maart jl. alleen is ingetrokken de vrijstelling voor de quitantiën, zoodat die voor de declaraties is in stand gebleven. 698 RECHTSPRAAK. BINNENLAND. Een proces-verbaal van openbare verkooping, opgemaakt door den notaris overeenkomstig de voorschriften van de wet van 22 Pluviôse jaar VII, kan geen koopovereenkomst bewijzen. De notaris-verkooper kan echter getuigenbewijs worden toegelaten. Arr. Gerechtshof te ’s Hertogenbosch dd 20 Maart 1883. B. J. Borghans, notaris, wonende te Noorbeek, appellant, advocaat-procureur Mr. L. H. F. Wenemaekers, tegen W. Cuijpers, landbouwer, wonende te Drievogel, gemeente Kerkrade, geïntimeerde, advocaat-procureur J. J. Verhellouw. Het Hof, enz. Gehoord partijen in hare middelen en conclusie; " Gezien de stukken, voor zooveel noodig geregistreerd; Overwegende ten aanzien der daadzaken, hetgeen vermeld is in het vonnis der Arrond.-Rechtbank te Maastricht, van den 21 Oct. 1882, waarvan appel, neerkomende met hetgeen nader is omgegaan op hetgeen volgt: dat de appellant betaling vordert van f 409 40 voor koopsom, met kosten en boete, van een roodbruin merriepaard met haam en toom, door den geïntimeerde zullende gekocht zijn op een openbare verkooping van roerende goederen, door den appellant den 1 Maart 1881 gehouden te Blankenbergen, ten verzoeke van P. J. Souren; dat hij op de tegenspraak van de wederpartij overlegt een uittreksel uit het proces-verbaal van voormelde verkooping, aan het hoofd waarvan voorkomt de verklaring ten kantore der registratie, voorgeschreven bij de wet van 22 Pluviôse jaar VII, in welk proces-verbaal van den 1 Maart 1881 onder anderen voorkomt, dat de betaling zonder eenige schuldvergelijking moet geschieden ten kantore van den notaris, en vervolgens dat is overgegaan tot den verkoop van de navolgende roerende goederen: 11e *Een roodbruin merriepaard met haam en toom, voor f 346, aan W. Cuijpers, landbouwer, wonende te Drievogel (Kerkrade),” terwijl aan het slot vermeld wordt, dat de verschenen personen den notaris bekend waren, de plaats der verkooping, de voorlezing, de tegenwoordigheid en mede-onderteekening van den verkooper en van twee getuigen te Noorbeek woonachtig, met den notaris, de verklaring dat al de koopers, behalve twee, die niet in deze zaak betrokken zijn, zich vóór de onderteekening hebben verwijderd zonder daarvoor bepaalde reden te hebben gegeven; dat de geïntimeerde, toen gedacht, de vordering en de bewijskracht van het overgelegde bescheid betwistende, de appellant met beroep op art. 1940 B. W. eenige feiten heeft gesteld, welke zouden aantonen, dat de bedoelde verkooping is gehouden en dat de geïntimeerde daar het opgegevene heeft gekocht, feiten, welke de geïntimeerde proces-verbaal van de daar bedoelde openbare verkooping van roerende goederen niet kan gelden, om ten laste van de geint. een contract van koop en verkoop te constateeren, voorts dat het getuigenbewijs niet kon worden toegelaten, omdat de uitzondering, vervat in het ingeroepen artikel, niet aanwezig is; dat toch de eischer, blijkens de voorwaarden, in het overgelegd proces-verbaal voorkomende, de mogelijkheid kende dat hij zonder dadelijke betaling zou verkoopen, en hij zich dus schriftelijk bewijs kon verschaffen door bijvoorbeeld tijdig de bijstand van een andere notaris in te roepen en deze te doen tegenwoordig zijn; dat de app. nu vernietiging vordert van dat vonnis, subsidiair verzoekende tot getuigenbewijs toegelaten te worden, als het overgelegd proces-verbaal al niet als volledig bewijs kan worden aangenomen, en buitendien op grond van art. 1940 B. W., en de stelling verdedigt, dat het proces-verbaal van verkoop, door hem als notaris gehouden, bevoegdelijk opgemaakt in den vorm, bij de speciale daartoe betrekkelijke wet voorgeschreven, is een authentiek geschrift, en dat, al heeft de wet van Pluviöse het doel gehad de rechten van de schatkist te verzekeren, de akte, door een bevoegd ambtenaar in den vereisten vorm opgemaakt, toch altijd haar karakter behoudt en bewijs levert; dat de geint. tot bevestiging van het vonnis concludeert, zich bepalende tot de betwisting van de bewijskracht der overgelegde akte en tot de bestrijding van de toelaatbaarheid van het getuigenverhoor, en volhardende bij zijn ontkentenis, met de opgaaf, dat hij het paard in geschil reeds vóór des appellants verkooping van den eigenaar zelven had gekocht en aan hem betaald; dat de notaris wel aanspraak heeft gemaakt op vergoeding wegens het hem aldus ontvallende salaris, maar dat hij daarvan niet heeft willen weten en met het paard vertrokken is; Ten aan zien van het recht: O. dat de app. zijn vordering uitsluitend grondt op de wet van 22 Pluviöse jaar VII, en de twist tusschen partijen loopt over de bewijskracht der overgelegde akte en de toelaatbaarheid van getuigenverhoor; O. dat, zooals door den eersten rechter met juistheid is verstaan, een proces-verbaal van openbare verkooping van roerende goederen, volgens de wet van 22 Pluviöse jaar VII gehouden, is een authentieke akte, bewijs leverende van alles, tot het constateeren waarvoor die akte is bestemd, maar dat, als daartoe niet bestemd, zij niet kan bewijzen dat de geint. een koopcontract heeft aangegaan; O. dat de opdracht van de bevoegdheid om overeenkomsten te eonstateeren aan de ambtenaren daar bedoeld, noch uit die wet is af te leiden, noch uit enige hier te lande uitvoerbaar verklaarde wettelijke verordening, waartoe zij verwijst; dat die opdracht niet alleen daarin niet te lezen staat, maar ook niet verondersteld kan worden door de wetgever te zijn gewild, daar waar hij de formaliteiten van de verkooping regelende, niet eens gewaagt van enige vermelding van koopers, en, blijkens de voorafgaande verordeningen, uitgaat van het begrip dat die verkoopingen geschieden tegen dadelijke betaling, en dus zijn een op de plaats afloopende handeling; dat dan ook, zooals in het vonnis waarvan appel is betoogd, de fiscale strekking van de bedoelde verordeningen ten sterkste op den voorgrond treedt en het hoofddoel is; waarom het houden en regelen van die verkoopingen aan zekere ambtenaren hun opgedragen; dat voor de bewijskracht der overgelegde, door de geïnt. niet onderteekende akte, of voor de staving van des appellants vordering, een beroep op des appellants hoedanigheid van notaris en op het in acht nemen van formaliteiten, voor notarieële akten voorgeschreven, niets vermag, omdat dit beroep de onderwerpelijke vordering dan zou willen doen steunen op een notariële akte, bij welke de notaris zelf partij is, of waarbij bedingen voorkomen ten bate van den notaris, een en ander in strijd met de wet; dat wat betreft des appellants subsidiaire conclusie, om toegelaten te worden tot getuigenbewijs, dat, zooals uit een zin van de conclusie van 19 December 1882, toegelicht door het pleidooi, moet worden opgemaakt, hij zich vooreerst wil beroepen op art. 1908 B. W., maar dat, als de ambtenaar volgens de wet van Pluviôse is onbevoegd om te doen blijken dat de geïnt. zich als kooper verbonden heeft, de vermelding van dezen kooper alle kracht en betekenis mist, en dus ook niet eens als bloot te kennen geven tot begin van bewijs kan dienen; dat daarentegen omtrent des appellants beroep op art. 1940 B. W. Tegen de overtreding van art. 5, al. 2, der wel van Pluviöse, bepalende dat bij een openbare verkooping van roerende goederen, elk verkocht voorwerp dadelijk op het procesverbaal moet worden gebracht, is geen straf bedreigd. Art. 7, al. 4, die wet treft niet het geval, dat in het geheel geen proces-verbaal is opgemaakt. Vonnis Arr.-Rechtb. te ’s Hertogenbosch dd. 16 Febr. 1883. J. S. Jiskoot, notaris te Veen, opposant, tegen Het Bestuur der Registratie, uitgeoefend door den Minister van Financiën, resideerende te ’s Hage, domicilie kiezende ten kantoor van den Ontvanger der Registratie en Domeinen te ’s Bosch, geopposeerde. De Rechtbank enz., Gehoord partijen in bare middelen en conclusies; Gehoord het rapport van den heer rechter-commissaris; Gehoord het Openb. Min., concludeerende: dat de opposant worde verklaard kwaad opposant tegen het dwangschrift van 29 Juli 1882, met handhaving van dat dwangschrift en bevel dat het volkomen effect zal sorteeren, alsmede met veroordeling van den opposant in kosten; Gezien de stukken; Ten aanzien der feiten: Overwegende dat het bestuur der registratie den 29 Juli 1882 tegen den opp. een dwangschrift heeft uitgevaardigd, hetwelke na voorafgaande executieve verklaring den 31 derzelfde maand beteekend is en strekte, om betaling te bekomen van f 123,441, onverminderd de kosten van vervolging, door den opp. verschuldigd, omdat hij den 9,14, 16,28 en 30 Maart en op den 6, 13 en 14 April 1882, achtereenvolgens acht openbare verkoopingen van roerende goederen heeft gehouden, zonder daarvan een proces-verbaal op te maken en mitsdien zonder de toegewezen voorwerpen in het proces-verbaal te vermelden, - dat het bestuur in het dwangschrift verder aanvoert: dat bij die verkoopingen in het geheel werden toegewezen 1789 voorwerpen, terwijl de overtredingen blijken uit twee processen-verbaal, het eerste opgemaakt den 29 April 1882, door den inspecteur der registratie en domeinen te Gorinchem en den ontvanger der registratie en domeinen te Werkendam (geregistreerd enz.) en het tweede door laatstgenoemde ambtenaar den 24 Mei 1882 (geregistreerd enz.), alsmede uit de processen-verbaal van die verkoopingen, allen door den opposant den 24 Mei 1882 opgemaakt en denzelfden dag ter registratie aangeboden; dat daardoor zijn verbeurd 1789 boeten aan f50, makende met 38 opcenten f123,441; dat eindelijk de vordering berust op art. 5, 7 en 8 der wet van 22 Pluviöse VII, art. 64 der wet van 21 Primaire VII, art. 16 der wet van 16 Juni 1832 {SM. no. 29, en art. 2, no. 10, litt. De wet van 30 Dec. 1881 (SM. no. 244): O. dat de opposant bij exploit van 7 Aug. 1882 tegen dit dwangschrift in verzet is gekomen, op grond dat de aangehaalde wetsartikelen ten deze niet toepasselijk zijn, vragende hij mitsdien: dat hij wordt verklaard goed opposant, met buiten-effectstelling van het dwangschrift en veroordeeling van het bestuur in de proceskosten; O. dat het bestuur bij memorie, welke den 2 Sept. 1882 beteekend werd, de aangevoerde feiten nader uiteenzette en voorts betoogde: dat uit verschillende bepalingen der wet van 22 Pluviöse VII, in verband met haar doel, nl. verzekering der belangen van de schatkist volgt, dat de ambtenaar, die een openbare verkooping van roerende goederen houdt, onmiddellijk en wel tijdens de verkooping een proces-verbaal moet opmaken, waarin al het verkochte wordt opgenomen; dat derhalve de later door de opposant opgemaakte processen-verbaal niet in aanmerking komen en hij moet beschouwd worden als geen verbalen te hebben opgemaakt; dat, waar geen verbalen zijn opgemaakt, zeer zeker geen enkel der verkochte voorwerpen vermeld is en alzoo den art. 7, al. 4, der dikwijze genoemde wet van Pluviöse bedreigde geldboeten verbeurd zijn; O. dat de opposant bij memorie, welke den 4 Oct. 1882 beteekend werd, opmerkte: dat het dadelijk opmaken van een proces-verbaal nergens is voorgeschreven, met name niet in art. 8 der wet van Pluviöse, waar zulks bloot ondersteld wordt, en evenmin in art 5. derzelfde wet, vermits de aldaar gebezigde uitdrukkung de suite de betekenis heeft van achtereenvolgens; dat, al ware deze beschouwing onjuist en al moest men dus aannemen, dat het proces-verbaal dadelijk en tijdens de verkooping moet worden opgemaakt, dan nog geen straf tegen het verzuim is bedreigd; dat toch den art. 7, al. 4, bedreigde boete, alleen ziet op het geval, dat nagelaten werd in een bestaand verbaal een of meerder verkochte voorwerpen te vermelden, zooals blijkt uit het bezigen der uitdrukking au procès-verbal, terwijl het niet aangaat een enkel verzuim, nl. het niet opmaken van verbaal, te ontleden in evenzo veel verzuimen als er voorwerpen op dat verbaal moesten komen; dat de wetgever zelf dit niet deed, toen hij het niet-uitbrengen der verklaring met slechts één geldboete strafbaar stelde, en ook het bestuur zich niet gelijk bleef door niet buitendien de bij art. 7, al. 3 en 6, bedreigde boete te vorderen; O. dat het bestuur in een den 18 Nov. 1882 beteekende memorie zich tegen deze inconsequentie verdedigt en overigens zijn gevoelen staande hield, meer bijzonder aantoonende, dat op den ambtenaar wel degelijk de verplichting rust, om terstond een proces-verbaal op te maken, en dat art. 7, al. 4, op het verzuim toepasselijk is, ook omdat anders de ambtenaar, die in het geheel geen proces-verbaal houdt, in gunstigeren toestand zou verkeeren dan de ambtenaar, die wel deze verplichting naleeft, doch verzuimt ook maar een enkel voorwerp te vermelden; Dat ten slotte ook de opposant in zijn den 23 Dec. 1882 beteekende memorie bij het vroeger gezegde bleef volharden; In rechten: Dat tegen den feitelijken grondslag van de vordering des bestuurs geen bedenkingen zijn gemaakt en dus als vaststaande mag worden aangenomen: Dat de opposant, als notaris, in Maart en April 1882 bij acht verschillende openbare verkoopingen van roerende goederen tezamen 1789 voorwerpen heeft toegewezen, en dat hij eerst den 24 Mei 1882 de processen-verbaal dier verkoopingen heeft opgemaakt; Dat volgens art. 5, al. 2, der wet van Pluviöse elk verkocht voorwerp dadelijk op het proces-verbaal moet worden gebracht; Dat toch de suite, hoewel ook en zelfs meestal gebezigd in de betekenis van achtereenvolgens, door vele gezaghebbende schrijvers gebruikt wordt in de betekenis van terstond, en altijd deze laatste betekenis heeft, wanneer zij gelijk in casu aan een singularis gekoppeld is; Dat voorts in art. 5, al. 3 eod. het sluiten en onderteekenen van elke zitting bevolen wordt, terwijl eindelijk art. 8 eod. aan de ambtenaren der registratie de bevoegdheid geeft, zich staande de zitting het proces-verbaal te doen vertoonen; Dat uit deze wetsbepalingen onmiskenbaar volgt, dat de ambtenaar, die de verkooping houdt, verplicht is dadelijk en wel staande de zitting, een proces-verbaal op te maken, waaruit wederom voortvloeit, dat later opgemaakte processen-verbaal niet als zoodanig kunnen gelden; Dat als nu te onderzoeken staat, of tegen de overtreding van dit voorschrift straf bedreigd is, Dat echter deze strafbepaling klaarblijkelijk uitgaat van de onderstelling, dat er een proces-verbaal gehouden is, waarop dan verzuimd werd een of meerder verkochte voorwerpen te vermelden, en geenszins het geval treft, dat in het geheel geen proces-verbaal opgemaakt is; Dat. BERICHTEN. De Min. van Justitie heeft bepaald dat het examen bedoeld in art. 11 der wet op het notariële ambt voor het jaar 1883 zal aanvangen op Maandag 2 Juli e. k., en dat het zal gehouden worden te 's-Gravenhage en heeft benoemd tot lid en voorzitter van de Staatscommissie belast met het afnemen van gemeld examen: mr. J. Kalff, raadsheer in de Hooge Raad der Nederlanden; tot leden: mr. A. A. de Pinto, raadsheer in de Hooge Raad der Nederlanden; mr. M. A. Van den Acker, raadsheer in de Hooge Raad der Nederlanden; mr. H. J. Hamaker, hoogleeraar in de rechtsgeleerdheid aan de Rijksuniversiteit te Utrecht; mr. W. Hemsing, ontvanger der registratie en domeinen te Gouda; jhr. A. W. L. Tjarda van Starkenborgh Stachouwer, notaris te Groningen; mr. W. S. J. van Waterschoot van der Gracht, notaris te Amsterdam; tot plaatsvervangende leden: mr. L. U. de Sitter, rechter in de arrondissementsrechtbank te Arnhem; mr. Ph. W. van Heusde, advocaat te 's-Gravenhage; H. J. W. Sannes, ontvanger der registratie en domeinen te Oorschot; F. Meijer, notaris te 's-Gravenhage; A. Moll, notaris te Arnhem; tot secretaris: mr. A. Teixeira de Mattos, hoofdcommissaris bij het Dept. van Justitie. De commissie zal zitting houden in het gebouw voor Kunsten en Wetenschappen. Zij, die tot het examen wensen te worden toegelaten, moeten zich minstens 14 dagen vóór den aanvang daarvan schriftelijk aanmelden bij den Voorzitter, Mr. J. Kalff. Bij Koninklijk Besluit van 8 dezer, No. 36, is aan de heer W. G. Nibbelink op zijn verzoek, met ingang op 15 Juni a.s., eervol ontslag verleend als notaris te Zwijndrecht, arr. Dordrecht. ADVERTENTIES. Notaris FERCKEN te Terneuzen vraagt, om op 1 Juni 1883 in functie te treden, een Candidate of Klerk, volkomen ervaren in de praktijk. Salaris, buiten de emolumenten, f 800. (2687) Frank bewijzen aan gezegde notaris. HH. NOTARISSEN. Een NOTARISKLEIN, jaren bij de praktijk, zoekt VERPLAATSING. Brieven onder No. 703, bij de Erven J. J. TUL, te Zwolle. (2689,) TE KOOP voor f 150 de BOEKEN vermeld inde advertentie No. 2685 van het Weekblad No. 697. (2692) Op een dorp in Gelderland WORDT GEVRAAGD een CANDIDAT-NOTARIS of KLERK, met de praktijk bekend. (2693) Brieven aan den Administrateur, onder het No. dezer. Een Jongmensch, circa 4 jaar bij het Notariaat werkzaam, bekend met de moderne talen, bekwaam om als 2e KLERK, en onder toezicht van den patroon, als 1e KLERK te fungeeren, zoekt zoo spoedig mogelijk plaatsing op een notarieel kantoor. Gunstige getuigschriften staan ten dienste. Brieven aan den Administrateur, onder het no. dezer. (2691) I MEN I vraagt gratis en franco Prospectussen, Drukproeven, enz. van „Multiplex” (D. R.-P.-A.) nieuwste Zwartdruk-Autograaf tot het vermenigvuldigen van letterschrift, teekeningen, muziek, enz. De onuitwiseerbare, onvergankelijke afdrukken kunnen over de post, elk afzonderlijk, als drukwerk worden verzonden. Prijs van een „Multiplex” met 2 bruikbare druk-oppervlakten van 8° formaat af, geheel compleet, f10. Industrieel Agentschap; Paviljoensgracht 17, ’s Gravenhage. (2690) Wordt gevraagd: op een druk notarieel kantoor in een der hoofdplaatsen van ons land, een plaatsing als CANDIDAT-NOTARIS. De vrager is iemand, die geheel op de hoogte is van het notariaat en ook wel de leiding van het kantoor op zich kan en wil nemen. (2688) Brieven met opgave van salaris aan den Administrateur, onder het no. dezer. MAANDELIJKSCHE VACATURESTANDING-NOTARIAAT. DATUM VAN HET NAAM VAN OVERLEDEN, ONTSLAGEN OF VERPLAATSING OF VAN ARRONDISSEMENT. STANDPLAATS. DEN LAATSTEN TITULARIS. OF VERPLAATST. HET KON BESLUIT- Arnhem. Zevenaar. Z. J. G. de Both. Benoemd tot not. te Sillevolde. 16 Aug. 1882. Arnhem. Varsseveld. F. X. L. de Both- Eervol ontslagen op verzoek. 25 Oct. » Amsterdam. Amsterdam. C. B van Rinsum. Overleden. 6 Febr. 1883. Haarlem. Westzaan. S. Heinis. » 6 Maart » Amsterdam. Amsterdam. P. A. Smits. Eervol ontslagen op verzoek. 13 » » Leeuwarden. Leeuwarden. J. de Wal. Overleden. * Leeuwarden. Anjum. Mr. T. Y. Kingma Boltjes. Benoemd tot not. te Jorwerd. 27 » » Arnhem. Steenderen. G. J. van Tricht. Eervol ontslagen op verzoek. 28 » » Dordrecht. Zwijndrecht. W. C Nibbelink. » » » » 8 Mei MAANDELIJKSCHE VACATURENSTAAT-REGISTRATIE. DATUM VAN HET NAAM VAN OVERLEDEN, ONTSLAGEN OF VERPLAATSING OF VAN BETEKENIS. STANDPLAATS. DEN LAATSTEN TITULARIS. OF VERPLAATST. HET KON BESLUIT. Ontvanger. Zaltbommel. J. A. En aura. Benoemd tot inspecteur 3e kl. 9 Febr. 1883. Administrateur van de Regie enz. ’s Gravenhage. W. L. van Meurs. Eervol ontslagen op verzoek. 17 Maart » Ontvanger Regie BA. no. 2. Amsterdam. W. Macalester Loup. Overleden. 11° * * Ontvanger. Waalwijk. D. E. C. Frankamp. Benoemd tot ontv. te Heerenveen. 120 » » Directeur Regie. ’s Gravenhage. M. A. J. Losgert. Benoemd tot dir. der Staatsloterij. 131 » » Gedrukt bij GEBR. BELINFANTE, voorh.; A. D. SCHINKEL. 176. 