De tijdgenoot; verzameling van stukken betreffende den tegenwoordigen toestand des vaderlands, 1841, no. 7, 04-09-1841 
De Redactie, door den aandrang van den welmeenenden schrijver opgewekt, heeft zich in het eerst zeer geneigd gevoeld om het ingezonden opstel te plaatsen. Echter heeft zij , na eenigen tijd ernstig hierover nagedacht te hebben, besloten, het opstel ter zijde te leggen ; deels, omdat het haar voorkwam, dat het ingezonden stuk, na de belangrijke Proeve van onderzoek omtrent het Armwezen in ons Vaderland door den Heer G. Letterberg , (een werk dat, door elken Nederlander op hoogen prijs geschat, zeker algemeen bekend is) niets nieuws opleverde, — deels, omdat in het opstel slechts algemeene waarheden voorkwamen, — algemeene waarheden, waaraan niemand twijfelt, en die een ieder gaarne in toepassing zoude willen brengen; de moeijelijkheden daarentegen, welke aan die toepassing in den weg staan , werden niet opgeheven. Wij willen die moeijelijkheden kortelijk opnoemen, zoowel om te doen zien, dat wij niet zonder grond de plaatsing van het opstel geweigerd hebben, als om te doen gevoelen, hoe gemakkelijk het is, uit de hoogte op verbeteringen aan te dringen, wanneer men bij algemeene waarheden blijft stilstaan, zonder den maatschappelijken toestand in aanmerking te nemen. Laat den onderstand verdienen; — ondersteunt vlijtige en deugdzame armen door het aanmoedigen van werkzaamheid, zoo zult gij de bronnen der armoede, luiheid en lediggang, wegnemen. — Dit alles is volkomen waar. Maar wat zal men laten werken? Zie hier eene eerste moeijelijkheid. Het werk moet zoodanig ingerigt zijn, dat het de broodwinning van anderen niet benadeelt; want anders veroorzaakt dc ondersteuning der armen het arm-worden van anderen. Wanneer men armen laat werken en huti werk duurder betaalt dan dat van anderen, dan wordt indedaad een stelsel van bescherming ingevoerd, hetwelk zeer drukkend is voor dengenen, die voor zijn fabrijkaat eenen zoo hoogen prijs niet maken kan. Daarenboven zijn de artikelen, welke de armoede kan fabriceren, meestal van dien aard, dat spoedig in de behoefte van de markt voorzien wordt, zoodat in waarheid door te sterke aanmoediging van zulke artikelen, die de armen kunnen maken, dikwijls te veel overvloed, en hierdoor gebrek aan werk ontstaat. Het beginsel van den onderstand te laten verdienen, heeft, buiten deze bezwaren, nog met eene andere moeijelijkheid, inzonderheid in eene handelstad, te kampen. — De personen, die bedeeling behoeven, — hetzij voortdurend, hetzij in sommige jaargetijden, hetzij alleen in zeer ongunstige tijden, — zijn voor het grootste gedeelte lieden, die iets verdienen, en zulks niet bij week- of dagloon, maar bij uur en uur, door omstandigheden, dieniet altijd te voorzien zijn. De sjouwer heeft den eenen dag een' gulden of een' daalder verdiend, terwijl hij den anderen dag geen' stuiver te huis brengt; de groentenventer is den eenen dag gelukkiger dan den anderen, en zoo ook vele anderen. Deze onzekere verdiensten worden in eene groote stad, en inzonderheid in eene groote handelstad, door duizenden genoten. Dezelve te doen ophouden door in werkhuizen en werkzalen arbeid te verschaffen, zou den last van den onderstand aanmerkelijk bezwaren, aan de gewone middelen van bestaan der lagere volksklasse eene ongewone rigting geven, en daardoor niet dan nadeelig werken. Eene wijziging in het beginsel: laat den onderstand door werken verdienen, is in groote steden derhalve niet te ontwijken. Aan sommige armen moet men wel onderstand verleenen, zonder dat zij van hunne werkzaamheid doen blijken, omdat de aaid van hun beroep niet toelaat, dat zij eenig bewijs van hunne werkzaamheid leveren. Indien nu eenige bcpeiiking van het beginsel, dat niet dan voor werk onderhoud zal worden verleend, noodig is, — waar en bij wie zal dan die beperking aanvangen en ophouden?— Het is gemakkelijk gezegd : het armbestuur is gebrekkig; moeijelijk, zeer moeijelijk is het aan te wijzen, hoe het armbestuur indedaad zoude moeten zijn. En nu de klagt omtrent de Bedelarij. — Wij zijn het geheel eens met hen die zeggen: dat de bedelaars geweerd en als schadelijke leden uit de maatschappij verbannen moeten worden. Wij gelooven, da) op vele plaatsen de policie te slap is tegen bedelaars, waartegen zij behoort te waken-, maar wij gelooven insgelijks, dat de klagt omtrent de Bedelarij, voor het grootste gedeelte, eene onverdiende beschuldiging tegen de Regering is. Geene wetten, geene besluiten, geenc policiebeambten, al wierd hun getal tienvoudig vermenigvuldigd, kunnen een kwaad weren, dat bij het publiek bescherming en ondersteuning vindt. Hoe zullen honderd policiebeambten het vragen van aalmoezen beletten, wanneer er duizenden zijn, die aalmoezen geven? Het niet ophouden der Bedelarij ligt in het verkeerde medelijden, in de laauwheid van velen om mede te werken tot het nut van het algemeen. Het vervolg hierna. NB. In ons vorig nommer bl. 80 regel 1 van boven is, gelijk men uit den iln reeds zal hebben opgemaakt , het cijfer ƒ 21,499,717. 60 abusivelijk geplaatst voor ƒ 71,396,032. Dit Weekblad wordt op onbepaalde tijden, meestal eenmaal per week, uitgegeven bij JOHANNF.S MULLER te Amsterdam. Men abonneert »ich, voor ten minste drie Maanden, tegpn 25 Cents het heele en 12£ Cent het halve vel, franco aan huis. Afzonderlijke Nomra®rs zijn niet veikiijgbaar. 