None
Ten tweede bestaat er een precedent waarin een verzoeker een beroep wegens nalaten tegen de Commissie heeft ingesteld omdat deze geen gedelegeerde handeling als bedoeld in artikel 1, lid 4, van verordening nr. 539/2001 had vastgesteld.
78.
De reactie van de Commissie, die door de verzoeker als onbevredigend werd ervaren, was gebaseerd op drie elementen. Om te beginnen voerde de Commissie aan dat zij verschillende verslagen en mededelingen over de wederkerigheid van de visumvrijstelling voor onderdanen van lidstaten met betrekking tot talloze derde landen had gepubliceerd en dat zij zich actief had ingezet om een dergelijke onbeperkte wederkerigheid ook met de Verenigde Staten van Amerika te garanderen. Vervolgens zette zij uiteen dat zij niet verantwoordelijk was voor de beperkingen van de toegang tot de Verenigde Staten waarmee de verzoeker werd geconfronteerd en dat diens situatie niet zou verbeteren indien de visumvrijstelling voor Amerikaanse onderdanen werd opgeheven. Tot slot concludeerde de Commissie dat een eventueel toekomstig beroep wegens nalaten niet-ontvankelijk zou zijn, omdat de verzochte gedelegeerde handeling de verzoeker niet rechtstreeks en individueel raakte. Het Gerecht was van oordeel dat de Commissie daarmee haar standpunt had bepaald, zodat het door de verzoeker ingestelde beroep wegens nalaten niet-ontvankelijk was. (
46
)








79.
Met haar mededeling van 22 december 2020 heeft de Commissie in casu dus duidelijk haar standpunt bepaald in de zin van artikel 265, tweede alinea, VWEU, in die zin dat haar voorkeur bleef uitgaan naar het bewandelen van de diplomatieke weg om de Verenigde Staten van Amerika tot wederkerigheid te bewegen en dat zij de vaststelling van de verzochte gedelegeerde handeling contraproductief achtte voor het verkrijgen van visumvrijstelling voor alle Unieburgers die naar dat land wilden reizen.
80.
Om deze redenen ben ik van mening dat het beroep wegens nalaten van het Parlement niet-ontvankelijk is.
C.
 Is er sprake van nalaten?







81.
Ik acht het niettemin noodzakelijk om subsidiair in te gaan op de vraag ten gronde of de Commissie al dan niet heeft nagelaten te handelen.
82.
Zoals ik in de punten 32 tot en met 45 van deze conclusie heb uiteengezet, ben ik van oordeel dat de Commissie over een beoordelingsmarge beschikt bij haar beslissing om al dan geen gedelegeerde handeling krachtens artikel 7, eerste alinea, onder f), van verordening 2018/1806 vast te stellen. Deze beoordelingsmarge wordt begrensd door de drie in punt d) van dit artikel genoemde criteria.
83.
De vraag of de Commissie van enig nalaten kan worden beticht, moet dus in het licht van deze drie criteria worden onderzocht.
84.
Het eerste criterium is de verplichting voor de Commissie om rekening te houden met de gevolgen van de maatregelen die de betrokken lidstaat heeft genomen om de visumvrijstelling met het betrokken derde land te verzekeren.
85.
De mededeling van 22 december 2020 is op dit punt bijzonder gedetailleerd en vermeldt dat voor de vier lidstaten die nog steeds te maken hebben met een visumplicht voor hun naar de Verenigde Staten reizende onderdanen, thans op maat gesneden werkprogramma’s gelden, waarin de maatregelen zijn opgenomen die elk van hen moet treffen om aan het Amerikaanse visumvrijstellingsprogramma te voldoen.
86.
Verder brengt de Commissie de ontwikkelingen in beeld met betrekking tot het percentage geweigerde visa voor elk van deze lidstaten en de eisen op het gebied van de veiligheid die voor de Verenigde Staten van Amerika van cruciaal belang zijn.
87.
Het tweede criterium is de verplichting om rekening te houden met de stappen die bij de Verenigde Staten van Amerika zijn ondernomen, met name op politiek, economisch en handelsgebied, met het oog op de herinvoering of invoering van het visumvrij reizen.
88.
 Enerzijds brengt de Commissie uitvoerig verslag uit over de drie bilaterale of tripartiete werkvergaderingen die in 2020 hebben plaatsgevonden, waarvan de bilaterale vergadering in mei 2020 op ministerieel niveau was.
89.
Anderzijds zet de Commissie in haar mededeling van 22 december 2020 uiteen dat zij zich in verband met de overgangsperiode na de verkiezingen in de Verenigde Staten en in afwachting van de installatie van het nieuwe bestuur na de inhuldiging van de nieuwe president, die gepland stond op 20 januari 2021, heeft moeten beperken tot het uitwerken, tezamen met de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO), van een voorstel voor een nieuwe trans-Atlantische agenda waarin het belang van de trans-Atlantische banden opnieuw wordt benadrukt.
90.
Op die wijze rechtvaardigt de Commissie de stappen die op politiek niveau zijn ondernomen om visumvrijstelling voor de laatste vier betrokken lidstaten te bewerkstelligen. Daarentegen is de uiteenzetting hierover in de memories die de Commissie bij het Hof heeft gedeponeerd, niet van invloed op de beantwoording van de vraag of er al dan niet sprake is van nalaten, aangezien deze van latere datum is dan haar standpuntbepaling naar aanleiding van de door het Parlement aan haar gerichte uitnodiging tot handelen.
91.
Het derde criterium betreft de gevolgen van de opschorting van de visumvrijstelling voor de externe betrekkingen van de Unie en haar lidstaten met de Verenigde Staten van Amerika.
92.
 In tegenstelling tot de mededeling van 12 april 2016, waarin zeer uitvoerig werd ingegaan op de gevolgen en de impact van de opschorting van de visumvrijstelling voor de onderdanen en ondernemingen van de Unie, volstaat de mededeling van 22 december 2020, in het onderdeel dat aan de achtergrond is gewijd, met een verwijzing naar de eerdere mededeling. Voorts verklaart de Commissie in haar conclusies dat zij er rekening mee houdt dat het opschorten van de visumvrijstelling voor Amerikaanse onderdanen „aanzienlijke negatieve gevolgen voor een groot aantal beleidsterreinen en -sectoren zou hebben en tevens schadelijk zou zijn voor de trans-Atlantische samenwerking en [de] externe betrekkingen met een strategische partner. Een opschorting kan bovendien het visumvrije reizen naar de Verenigde Staten voor alle andere […] burgers [van de Unie] in gevaar brengen, indien de Verenigde Staten de daad bij het woord zouden voegen en, zoals herhaaldelijk aangekondigd, de vaststelling van een gedelegeerde handeling tot opschorting van de visumvrijstelling voor Amerikaanse burgers van zijde van de Commissie onmiddellijk zouden beantwoorden met de herinvoering van de visumplicht voor alle […] burgers [van de Unie]”. Opgemerkt zij dat dit dreigement om de visumplicht opnieuw in te voeren gekoppeld is aan de loutere vaststelling van een gedelegeerde handeling door de Commissie en niet aan de inwerkingtreding van die handeling, ofschoon die inwerkingtreding ervan afhangt dat het Parlement en de Raad geen bezwaar maken. (
47
)








93.
Ik ben derhalve van oordeel dat de Commissie genoegzaam heeft aangetoond dat zij het bepaalde in artikel 7, eerste alinea, onder f), van verordening 2018/1806 in acht had genomen. Hieruit volgt dat het beroep wegens nalaten ten gronde moet worden afgewezen voor zover het Hof dit beroep ontvankelijk mocht verklaren.
VI. Conclusie






94.
 Gelet op de voorgaande overwegingen stel ik het Hof voor te beslissen als volgt:





–


Primair: het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
–


Subsidiair: het beroep wordt afgewezen.
–


Het Europees Parlement wordt verwezen in de kosten.
(
1
)	Oorspronkelijke taal: Frans.
(
2
)	Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (PB 2018, L 303, blz. 39).
(
3
)	Verordening van de Raad van 15 maart 2001 tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (PB 2001, L 81, blz. 1).
(
4
)	Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 tot wijziging van verordening nr. 539/2001 (PB 2013, L 347, blz. 74).
(
5
)	Zie artikel 14 van deze verordening.
(
6
)	Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad, getiteld „Stand van zaken en mogelijke verdere stappen met betrekking tot de situatie van niet-wederkerigheid met een aantal derde landen op het gebied van visa” [COM(2016) 221 final]; hierna: „mededeling van 12 april 2016”.
(
7
)	Mededelingen van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot de situaties van niet-wederkerigheid van 13 juli 2016 [COM(2016) 481 final]; 21 december 2016 [COM(2016) 816 final]; 2 mei 2017 [COM(2017) 227 final]; 20 december 2017 [COM(2017) 813 final]; 19 december 2018 [COM(2018) 855 final] en 23 maart 2020 [COM(2020) 119 final].
 (
8
)	Resolutie van het Europees Parlement over de verplichtingen van de Commissie op het gebied van visumwederkerigheid overeenkomstig artikel 1, lid 4, van verordening (EG) nr. 539/2001 [2016/2986(RSP)]; hierna: „resolutie van 2 maart 2017”.
(
9
)	Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het standpunt van de Commissie naar aanleiding van de resolutie van het Europees Parlement van 2 maart 2017 inzake de verplichtingen van de Commissie op het gebied van visumwederkerigheid, en tot verslaglegging over de voortgang [COM(2017) 227 final].
(
10
)	Resolutie van het Europees Parlement over de verplichtingen van de Commissie inzake wederkerigheid op het gebied van visa overeenkomstig artikel 7 van verordening (EU) 2018/1806 [2020/2605(RSP)]; hierna: „resolutie van 22 oktober 2020”.
(
11
)	Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het standpunt van de Commissie naar aanleiding van de resolutie van het Europees Parlement van 22 oktober 2020 over de verplichtingen van de Commissie op het gebied van visumwederkerigheid, en tot verslaglegging over de voortgang [COM(2020) 851 final]; hierna: „mededeling van 22 december 2020”.
(
12
)	Artikel 7, eerste alinea, onder e), van verordening 2018/1806.
(
13
)	Artikel 7, eerste alinea, onder f), van verordening 2018/1806.
(
14
)	Artikel 7, eerste alinea, onder h), van verordening 2018/1806.
(
15
)	Krachtens artikel 7, eerste alinea, onder b), van verordening 2018/1806.
 (
16
)	Zie het op 24 mei 2011 ingediende voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld [COM(2011) 290 final]; hierna: „voorstel van 2011”.
(
17
)	Voorstel van 2011, blz. 6.
(
18
)	Zie notulen van de werkvergadering over visa van 7 februari 2012 van de visumwerkgroep/Gemengd comité (EU-IJsland/Noorwegen en Zwitserland/Liechtenstein), document 6807/12, beschikbaar op het volgende internetadres: https://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST‑6807‑2012-INIT/en/pdf, met name de voorgestelde wijziging van artikel 1, lid 4, onder c), van verordening nr. 539/2001 (blz. 9).
(
19
)	Zie de in de voorgaande voetnoot van deze conclusie genoemde notulen, met name voetnoot 1 (blz. 8).
 (
20
)	Zie het rapport over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad tot vaststelling van de lijst van derde landen waarvan de onderdanen bij overschrijding van de buitengrenzen in het bezit moeten zijn van een visum en de lijst van derde landen waarvan de onderdanen van die plicht zijn vrijgesteld (A7‑0139/2013), beschikbaar op het volgende internetadres: https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/A-7‑2013‑0139_NL.html#_section1
(
21
)	Zie Toelichting op het voorstel voor een wetgevingsresolutie van het Parlement in het in de voorgaande voetnoot van deze conclusie genoemde rapport: „Wat de wederkerigheid in eigenlijke zin aangaat, is het duidelijk dat het huidige systeem, zoals gewijzigd bij verordening nr. 851/2005, ondanks de verklaringen van de Commissie niet doeltreffend is. Hoewel het niet nodig is het oorspronkelijke mechanisme van verordening nr. 539/2001 opnieuw in te voeren, dringt een grondige herziening van het huidige mechanisme zich op, teneinde een eensgezind optreden en solidariteit tussen de lidstaten te verzekeren. Andere overwegingen, zoals de handelsbetrekkingen van de Unie, zouden de fundamentele pijlers van het gemeenschappelijk visumbeleid niet in gevaar mogen brengen.”
(
22
)	Zie advies van de Commissie buitenlandse zaken over het voorstel van 2011 in het in voetnoot 20 van deze conclusie genoemde rapport.
(
23
)	Verklaring beschikbaar op het volgende internetadres: https://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST‑16088‑2013-ADD-1-REV-1/nl/pdf
(
24
)	Zie de zaak die aanleiding heeft gegeven tot het arrest van 16 juli 2015, Commissie/Parlement en Raad (C‑88/14, EU:C:2015:499).
(
25
)	Zie arrest van 16 juli 2015, Commissie/Parlement en Raad (C‑88/14, EU:C:2015:499, punt 32).
(
26
)	Overwegingen J en K, waarin opnieuw wordt gewezen op de op het spel staande solidariteit en de institutionele uitdagingen waartoe het nalaten van de Commissie leidt.
 (
27
)	Zie overweging C van de resoluties van 2 maart 2017 en 22 oktober 2020.
(
28
)	Zie overwegingen E tot en met G van de resoluties van 2 maart 2017 en 22 oktober 2020.
(
29
)	Zie arrest van 16 december 2015, Zweden/Commissie (T‑521/14, niet-gepubliceerd, EU:T:2015:976, punt 53).
(
30
)	T‑521/14, niet-gepubliceerd, EU:T:2015:976.
(
31
)	Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden (PB 2012, L 167, blz. 1).
(
32
)	Arrest van 16 december 2015, Zweden/Commissie (T‑521/14, niet-gepubliceerd, EU:T:2015:976, punt 53).
(
33
)	Door de Commissie bekendgemaakte informatie over kennisgevingen van de lidstaten in geval van niet-wederkerigheid overeenkomstig artikel 1, lid 4, onder a), van verordening (EG) nr. 539/2001 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 1289/2013 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, C 111, blz. 1).
(
34
)	Zie voetnoot 7 van deze conclusie.
(
35
)	Zie arrest van 6 juli 1971, Nederland/Commissie (59/70, EU:C:1971:77, punt 19).
(
36
)	Zie voetnoot 9 van deze conclusie.
(
37
)	Zie arrest van 16 februari 1993, ENU/Commissie (C‑107/91, EU:C:1993:56, punt 24). In de aan dat arrest ten grondslag liggende zaak bedroeg de termijn 16 maanden.
(
38
)	Zie arrest van 15 september 1998, Gestevisión Telecinco/Commissie (T‑95/96, EU:T:1998:206, punt 80).
(
39
)	Zie voetnoot 7 van deze conclusie.
(
40
)	Zie arresten van 1 april 1993, Pesqueras Echebastar/Commissie (C‑25/91, EU:C:1993:131, punt 12 en aldaar aangehaalde rechtspraak), en 7 oktober 2009, Vischim/Commissie (T‑420/05, EU:T:2009:391, punt 255 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
41
)	Zie arrest van 18 oktober 1979, GEMA/Commissie (125/78, EU:C:1979:237, punten 17 en 18).
 (
42
)	Cazet, S., Le recours en carence en droit de l’Union européenne, Bruylant, Brussel, 2012, punten 101 en 102, blz. 76‑78.
(
43
)	Zie arrest van 26 februari 2003, CEVA/Commissie (T‑344/00 en T‑345/00, EU:T:2003:40, punten 82‑84).
(
44
)	Zie arrest van 14 december 1962, Acciaierie San Michele e.a./Hoge Autoriteit (5/62–11/62 en 13/62–15/62, EU:C:1962:46, blz. 881).
(
45
)	Zie voetnoot 9 van deze conclusie.
(
46
)	Beschikking van 16 oktober 2017, Salehi/Commissie (T‑773/16, niet-gepubliceerd, EU:T:2017:739, punten 5 en 15‑18).
(
47
)	Zie artikel 10, lid 7, van verordening 2018/1806: „Een overeenkomstig artikel 7, [eerste alinea,] onder f), vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van vier maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie heeft medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd.”.
