Annalen van het Genootschap der Heilige Kindschheid tot het doopen en vrijkoopen van de ongeloovige kinderen in Sina en in andere afgodische landen, jrg 32, 1882, no. 187-192, 1882 
’s Anderendaags groot rumoer en bedreigingen: het goed van Tongrob zou in beslag genomen worden, en Tsjöktho moest dan maar mee .... Intusschen werd het middag, toen wij op eens van verre een heele bende ruiters van Klein-Brugge zien komen. Spoedig was de stoet ons genaderd; een christen reed voorop en riep: Su-ta-jen lè-leau ! (De groote man Su is daar!) Inderderdaad , er waren drie Sineesche mandarijnen met een aanzienlijk gevolg. Eer ik nog eenige verklaring had kunnen vragen, had een mandarijn met rooden knop (*) mij de hand gegeven en op zijn europeesch gegroet, terwijl een ander met hlanwen knop het woord nam: „ Ik stel u vóór Su-ta-jen, groot mandarijn van ïingpiin deze tweede is Li-ta-lao -jè, krijgsmannarijn van Nginpiin ; en mij zelven kent de Sjen-foe (geestelijke vader) reeds lang. (Inderdaad deze blauwe-knop heeft reeds meermalen te Klein-Brugge met mij een kopje thee gedronken). Wij kwamen gisteren , zoo ging hij voort, bij den mandarijn van Ning-tjao-leang, en deze vertelde ons, dat hij, ziek zijnde, van den Sjen-foe medicijnen ontvangen had en genezen was. Daarom wilde Su-ta-jen ook voor zich en zijne vrouw europeesche medicijnen hebben, want beiden zijn onpasselijk. Wij meenden dan naar Sjao-tjao (Klein-Brugge) te gaan, toen wij vernamen , dat gij hier moeilijkheden hadt met die vuile Mongolen; dit hoorende, zijn wij herwaarts gekomen....’’ Na eeiiige wederzijdsclie vragen en uitleggingen, zeide de roode knop , dat men die afgezanten des ministers eens zou roepen. Maar jawel; de helden waren al op den loop ; zelfs hadden zij een hunner rijpaarden in den steek gelaten. Onze vier Klein-Bruggelingen zetten hen achterna en kwamen weldra mét de drie voornaamsten terug. De blauwe knop , die niet op den mond gevallen is, hield voor hen een sermoontje in twee punten. 1' Punt : de groote invloed van Su-ta-jen, die in zijn leven veel tegen de oproerlingen had gevochten en de priesters onder zijne bescherming nam. 2® Punt: de goede bedoelingen en het verstand der Sjen«foe’s zelveu, die daarenboven allen een vrijbrief van den keizer van Peking hebben , Toen de redenaar ging nederzitten, vroeg Su-ta-jen aan de gezanten, of zij nog iemand van de christenen wilden meenemen. Neen , zeiden zij. Brengt dan uwen brief maar aan de ministers terug en doet hem de (*) De lezers der Annalen zullen weten , dat de verschillend gekleurde knoppen op den hoed den rang der mandarijnen aanduiden. complimenten van mij.” Daarop richt hij het woord tot mij : „ Sjen-foe , gij hebt gelijk , gij moogt Tongrob niet afstaan; de koning kan gemakkelijk een ander man vinden , en gij niet.” ■— En zoo was de zaak afgeloopen. Eenige dagen later zond ik zelf een gezantschap van vier Mongolen naar den tweeden minister (12 uren van hier) om te hooren of nu alles uit zou zijn. „ Ja, alles is gedaan ; men zal Tongrob niet meer oproepen, de zaak is anders geregeld En dan, hij (de tweede minister) kent de christenen zeer wel; maar misschien had de eerste minister geloof geslagen aan slechte geruchten, enz., enz.; kortom , de Sjen-foe mag gerust zijn.” Onze in het oog vallende goede betrekkingen met de mandarijnen , vooral tengevolge van het verzorgen hunner zieken, geven ons veel invloed bij het volk, en brengen veel toe tot het bekeeringswerk. Nu echter schijnt de duivel juist in dien invloed een middel te zoeken om onze zaken te bederven. Sedert eene maand spreekt men hier in de omstreken van niets meer dan van de groote macht die de christenen beginnen te krijgen. Wij, twee priesters met 6 a 700 christen en geloofsleerliugen, zullen een grooten opstand beginnen ! Eenige dagen geleden had ik geld noodig en zond eenige paarden naar de markt te Ngin-piin. Geen kans om er een te verkoopen; de markt was ledig, noch koopers noch verkoopers. Onze christenen hoorden openbaar zeggen: „Wat is dat nu? De christenen gaan opstand maken , en zij komen nog paarden verkoopen ?” Men is drie dagreizen ver uit het binnenland hier komen zien, of de stad Ning-tjao-leang nog bestond! Immers , zoo liep het gerucht, met deze moesten wij beginnen , en dan maakten wij ons meester van Ning-sja. Ik kan niet van het eene dorp naar het andere reizen, of dat staat in verband met den opstand.— Zelfs mijn vriend de mandarijn van Tsheung-tjing heeft mij iemand gezonden om te vragen hoeveel nieuwe priesters te Porrobalgassan waren gekomen (helaas, geen enkele!) Een ander mandarijn, 16 uren oostwaarts van hier, heeft insgelijks doen vragen met hoeveel priesters en hoeveel christenen wij hier zijn ! Duidelijk is het, dat de duivel in het groot getal bekeeringen een middel zoekt om onzen invloed in eens weg te nemen. Maar, Goddank, de bekeeringen gaan niettemin vooruit. In de streken waar wij eenmaal goed gevestigd zijn, hecht men weinig geloof aan al die geruchten , en ook elders zullen die praatjes wel uitsterven. Het feest der HH. Apostelen Petrus en Paulus bracht ik over bij het oude stadje ïsheung-lao-poe en op die twee dagen hebben zich 15 familiën als catechumenen aangeboden. Een paar dagen geleden ontving ik een bezoek van het hoofd eener heidensche buurtschap dier zelfde streek. Hij bleef twee dagen te Klein-Brugge, en kende reeds den inbond van den catechismus des doopsels. Hij zeide mij , dat hij wel 10 a 20 familiën tot bekeering kon overhalen. Ik heb hem met goede woorden van aanmoediging teruggezonden. Verder zijn er nog een groot aantal familiën, die hier en daar verspreid en afgezonderd wonen, welke zich willen bekeeren. Hoe bitter spijt het mij , niet allen te kunnen aannemen ! Maar bij gebrek aan priesters, alsook aan oude christenen als catechisten , is ons onmogelijk die afgezonderde familiën te onderwijzen; en catechumenen , die geen onderwijs ontvangen en te midden der heidenen alleen wonen, houden moeilijk stand. Daarom hebben wij voor vasten regel aangenomen , dezulken niet bepaald aan te nemen , tenzij op voorwaarde, dat zij verhuizen naar een gehucht waar een catechist woont, of dat zij in hun eigen gehucht nog eenige familiën van bekeerlingen aanwinneu, zoodat wij daar eene bidplaats kunnen oprichten en er een catechist vestigen, dien wij dan wegnemen uit eene plaats , waar hij zonder groot ongerief het best kan gemist worden. Een boekje over den godsdienst krijgen zij altijd mee, alsook vele goede woorden en aanmoedigingen ; maar hen openlijk als geloofsleerlingen behandelen durf ik niet; bij gebrek aan genoegzame kennis zouden zij wellicht onze zaken maar bederven. Zij zijn catechumenen in petto, en hun aantal is vrij groot. Met goeden wil doen zij voor God en wij voor hen het weinige wat in ons vermogen is. Dringend beveel ik in uwe gebeden die verstrooide schapen, opdat ook zij bij de kudde van den goeden Herder mogen terecht komen. BOOBSBEïIICHTEN. In het gebed der leden worden aanbevolen : 1“ HH. DD. HH. Mgr. Paulinier, Aartsbisschop van Mgr. Rousselet, Bisschop van Seéz; Mgr. Obré, oud hulpbisschop van Mgr. Gignoux, Bisschop van Beauvais. 2° HH. DD. HH. Mgr. J. D. Barbero, Ap. Vic. van Haiderabad (Voor-Indië) en Mgr. Daniël Comboni. stichter en eprste Ap. Vic. der Missie van Midden-Afrika; eeuige oogenblikken voor zijn dood zegende Z. D. H. nog al de weldoeners zijner Missie en hernieuwde hij het offer van zijn leven voor de bekeering van Nigritie. Uit Nederland : 3® Mej. Christina Meyer, ijvervolle Hoofdzelatrice des Genootschaps te Delden (Aartsbisdom van Utrecht). 4° Mej. Maas, Hoofdtresorierster te Boxtel (Bisdom ’s-Bosch) plotseling aan het Genootschap, dat zij met voorbeeldigen ijver behartigde, door den dood ontrukt. 5“ Mej. Adriana Josepha Swerts, den 15 November 1881 te Hilvarenbeek overleden. Als ijverige bevorderaarster des Genootscbaps heeft zij aanspraak op het gebed der leden. Door milde bijdragen werkte zij krachtig mede tot oprichting van ’t Genootschap in verschillende parochiën. Zij begreep dit woord van den H. Dionysius Areop. r Het Goddelijkste van alle goddelijke dingen is mede te werken met God aan de zaligheid dar zielen. VAN ELDERS: 6® 10 EE. HH. Geestelijken, 2 kloosterzusters, en 21 andere weldoeners , ijveraars , enz. in Frankrijk , België , Lotharingen, Canada; daarenboven nog een aantal ongenoemden uit het bisdom van (Frankrijk). 3!w r«ir.iSL.ac-< :»E3 Tw VAN HET GENOOTSCHAP DER H. KINDSHEID. (No 188.) Ivl 21,J1v. CENTRALE RAAD Een Mik op den toestand van het Genootschap. Op het zien der verwoestingen, in de hedendaagsche maatschappij aangericht door de verderfelijke beginselen welke alom in Europa worden verkondigd, heeft de Opperherder der Kerk zyne stem verheven; in zijne hewonderswaardige Encycliek van den 3 December 1880, die wij allen kennen (*), vestigt de Stedehouder van Christus de blikken der Katholieke wereld op drie apostolische Genootschappen, welke ten doel hebben de leemten aan te vullen, die in onze treurige tyden zich in Gods Kerk vertoonen. (*) Zie n° 181 der Annalen bladz. 3—13. 3 Spoedig daarop doet de H. Vader, deels om in onze geschokte maatschappij het geloof te verlevendigen, de lauwen tot ijver op te wekken en nieuwe afvallen te voorkomen, deels ook om den Hemel door eene vermeerdering van gebeden en goede werken als een heilig geweld aan te doen, een algemeen jubilee afkondigen, en terwijl hij daarbij eene aalmoes tot een of ander godvruchtig doel voorschrijft, geeft hij duidelijk zijne voorliefde te kennen voor diezelfde Genootschappen, die weinige maanden te voren het voorwerp waren der Pauselijke Encycliek. En wat zien wij gebeuren ? Op het woord van Leo XIII heeft de katholieke liefdadigheid, een oogenblik als het ware weifelend tusschen zoo vele en verscheidene belangen, die hare hulp vragen, eene nieuwe vlucht genomen , zij vermenigvuldigt zich , overtreft zich zelve en werkt wonderen! Ons gezegend Genootschap der 11. Kindsheid. sedert eenigen tijd zoo gedwarsboomd, zal dit jaar, door zijne heerlijke ontvangsten, die meer dam drie mimocn francs bedragen , alle godvreezende zielen verheugen , en eene blijde hoop storten in het hart der Missionarissen , die reeds met angst de uitkomst afwachtten, om te zien, of het hun mogelijk zou zijn „ brood te geven aan zoovele arme kindertjes, die er om vragen." Wij waren met reden bezorgd voor de toekomst, en, evenals de edelmoedige apostelen der ongeloovige landen, hadden ook velen onzer ijveraars en ijveraarsters in tranen en bekommering gezaaid; maar Jezifs waakte over de zijnen, en in vreugde mochten zij maaien! Qui S6ïniïi(iïit iïi lücryTïiis, iu exultütioue t/iGteifit, De Bestuurder des Geuootschaps in het bisdom St. Brieuc schreef ons: „Z. H. Leo XIII heeft onzen ijver op geheel bijzondere wijze verlevendigd, ons aansporende om het liefdewerk der H. Kindsheid niet aan zijn lot over te laten , een werk, dat heden ten dage, volgens Z. H., een hoofdbelang der Kerk is, daar het te doen is om de jeugd, die men aan God wil ontrukken.” En die van het aartsbisdom Bourges antwoordt: „Ja, dank zij den zegen van Christus Stedehouder, onze medegenooten hebben hunnen gver en vurigheid verdubbeld. Maar hoezeer hebben wij nog altijd behoefte aan die aanmoediging van ons aller Vader ! Waarlijk, zijn bevel was ons noodig, om in eene zoo onstuimige zee het net te durven uitwerpen; maar op zijn woord, zal de vangst overvloedig zijn.” Van een anderen kant klinkt ons uit Holland de vreugdekreet te gemoet: „ Het woord des Pausen werkt wonderen.” Uit Milaan wederom schrijft men ons: „ Het woord van den H. Vader heeft de harten getroffen en de beurzen geopend. Laat ons den goeden God danken, die in zijne Voorzienigheid de zijnen nooit verlaat.”— „Wij hopen, zoo voegt onze berichtgever uit Genua hierbij, dat dit woord in het vervolg niet zal ophouden dezelfde vruchten voort te brengen.” Inderdaad, de bereidwilligheid en de ijver, waarmede de geloovigen aan den oproep van Z. H. De H. Kindsheid in het bijzonder heeft veler hart gewonnen, en met recht, want, gelijk een ijverig Missionaris niet moede wordt te herhalen: Men kan hef GenootscJiap der H. Kindsheid niet kennen, zonder het te beminnen, noch het beminnen zonder er uit al zijne macht toe mede te werken. In de Annalen van de Aartsbroederschap van O. L. V. der Overwinningen (Februari-nummer dezes jaars) vinden wij eene merkwaardige redevoering over het aandeel der kinderen in de hekeering der volkeren, uitgesproken in de kerk van O. L. V. der Overwinningen door den Eerw. Pater Emonet, van de Congregatie van den H. Geest, sedert 28 jaren als Missionaris werkzaam en wel laatstelijk te Cayenne (Fransch Guyana.) De Eerw. redenaar geeft daarin den hoogsten lof aan het Genootschap der H. Kindsheid, en wendt zich daarop rechtstreeks tot de huisvaders en huismoeders, met de woorden; „En wat uwe eigen kinderen aangaat, zoo terecht het voorwerp van al uwe bezorgdheid en liefde, ik ken voor hen geen nuttiger en krachtdadiger middel van hehoud, dan dat gij hen leden doet worden van het Genootschap der H. Kindsheid. Dit is onder alle werken van ijver en liefde datgene hetwelk het zekerst onmiddelijkst werkt tot de zaligheid der zielen. En welk kind is er, aan hetwelk men niet het maandelijksch offer van een sou (2'/j cent) kan opleggen, als men het daardoor een advocaat en verdediger hij God kan bezorgen? Ik heb eene heilige negerin gekend, die eene teedere liefde had voor het Kindje Jezus. Gedurende de 40 dagen tusschen Kerstmis en O. L. V. Lichtmis, kwam zij eiken morgen haar penningske offeren aan het Goddelijk Kind. Dagelijks bedroeg dit 4 soms (10 centen.) Deze vrouw verdiende met werken van dag tot dag haren kost; vier jaren geleden is zij gestorven. Jezus, die haar geoordeeld heeft, moet hare liefderijke gift wel zwaar hebben laten wegen in de schaal zijner gerechtigheid , en zal haar zeker met goddelijke mildheid hebben beloond. Welnu , geeft in naam uwer kinderen in een jaar ten minste zooveel, als deze arme zwarte vrouw in drie dagen gaf, dan zult gij met die lieve kinderen in eeuwigheid ook deel hebben aan de belooning dier liefderijke ziel; en indien God u de goederen dezer wereld in overvloed gegeven heeft, maakt dan uwe aalmoes ten minste voldoende om er een slavenkind voor vry te koopen.” Deze eervolle getuigenis, aan ons geliefd Genootschap door den E. P. Emonet gegeven, was reeds herhaaldelijk bij plechtige gelegenheden te zijnen gunste uitgesproken, met name door Z. D. H. Als naar gewoonte had deze vergadering plaats op Donderdag (12 Januari) onder het octaaf van Driekoningen, in de kapel der EE. HH. Lazaristen. Dejaarlijksche Mis voor de levende Leden werd opgedragen door den Hoogeerw. Heer De Courcy, eerekanunnik van Parijs, in tegenwoordigheid van den Hoogeerw. Heer Du Fougerais, Algemeen Bestuurder des Genootschaps en eene groote menigte aandachtige geloovigen. De Zusters van het H. Kindje Jezus (Dames de St. Maur) , de Zusters van St. Andreas, en de Zusters van Liefde (van den H. Vincentius) hadden met lofwaardigen ijver hare kinderen naar dit leest medegebracht. Na de H. Mis en plechtig Lof richtte de Hoogeerw. Heer De Courcy tot de kinderen eene kleine toespraak, welke wij beproeven hier beknopt weer te geven : „Geliefde Kinderen , „ Gij kent zeer goed de geschiedenis der drie Wijzen uit het Oosten; de kleinste van u zou ze weten te vertellen. Die groote, machtige, geleerde mannen (men gelooft zelfs dat zij koningen waren) zagen eene buitengewone ster, die de geboorte des Zaligmakers aankondigde, en gevoelden tevens in het binnenste van hun hart iets dat hen aanspoorde om naar Jerusalem te gaan. Zij gingen er werkelijk heen ; doch daar verdween de ster. Dit was voor hen eene beproeving, maar hun geloof werd niet geschokt. Zij gingen weder op weg, en opnieuw vertoonde zich de ster. Zij waren niet met ledige handen gekomen; zij hadden uit hun land het kostelijkste wat zij hadden, medegebracht. „ Deze gescWedenis, geliefde kinderen, vindt haar welgelijkend evenbeeld in het schoone Genootschap, waartoe gij de eer en het geluk hebt te behooren. Gij zijt ook geroepen tot de kribbe des Zaligmakers. Is ook u niet eene geheimzinnige ster verschenen ? Men heeft u gesproken van het uitmuntende liefdewerk der H. Kindsheid ; dat was voor u, als het ware, de ster, die u naar de kribbe des Heeren wees en geleidde. Men heeft u gezegd dat er arme kinderen waren, die, pas geboren, door hunne ouders werden verlaten , om van honger te sterven, door beesten verslonden te worden, of als vee te worden verkocht. Gij hadt medelijden met die arme kindertjes, en gij zeidet bij u zei ven : „ Moeten zij dan zoo zonder doopsel sterven ? sterven, zonder den goeden God, dien wij dienen, te hebben gekend en bemind ?” Daarop hebt gij vernomen, dat godvreezende Missionarissen die kindertjes opnamen, desnoods kochten , om – hun het H. Doopsel en eene christelijke opvoeding te bezorgen ; en. gij hebt gezegd : „Ik wil lid worden van de H. Kindsheid.” „ Gij weet ook, wat de Missionarissen in staat stelt om die werken van liefde en ijver te verrichten , namelijk de aalmoezen des Genootschaps, dat is te zeggen , uw maandelijksch half stuivertje. Alle christenkinderen zijn geroepen om aan dit bewonderenswaardig liefdewerk deel te nemen. ■— Ziedaar dus wat gij doet, en wat gij in het vervolg nog beter doen zult. „ Ja, het Genootschap was voor u als de ster, die u bracht tot de wieg der arme heidenkindertjes, en in die kindertjes hebt gij Jezus zelven erkend; want gij weet, dat Jezus altijd in zekeren zin in eiken behoeftige verborgen is. Het goddelijk Kind van Bethlehem is u aangewezen (al wat gij aan die ongelukkige schepseltjes doet, doet gij aan Rem zelven !) „ Even als de Wijzen brengt gij ook uwe schatten. Gij weet die te vinden in de edelmoedigheid van uw eigen hart en in de milddadigheid uwer ouders. Gij hebt een stukje geld geofferd (dat is het goud uwer liefde dat God gezegend heeft); gij hebt ook geofferd den wierook van uw gebed, want, ja, het gebed hoort er bij; zonder gebed doet men niet goeds op deze wereld; eindelijk of" ferdet gij nog mirre, dat is eenige overwinning op u zelven , eenige versterving of ontbering, die gij u hebt opgelegd; als ik u eens wilde uitvragen, zou ik misschien heldhaftige opofferingen vernemen, die gij u getroost hebt, om wat meer voor het Genootschap te kunnen geven ! Maar ik laat dat alles een geheim blijven tusschen u zelven en onzen Lieven Heer, die er u wel voor zal weten te beloonen; ik behoef u slechts aan te moedigen tot volharding en vooruitgang. Hebt altijd veel ijver voor uw schoon Genootschap, verdubbelt uwe liefde en werkzaamheid voor uwe verlaten broertjes, en zamelt vele en milde aalmoezen in 1 Die aalmoezen zijn goed voor de heidenkinderen; zeker, maar ook voor u: gij trekt uit dat werk van liefde kostbare voordeelen. Het gewent u, van jongs af, aan de beoefening der christelijke barmhartigheid, en die barmhartigheid jegens de heidenkinderen is een band van onderlinge liefde. •—■ Het moet verder in uwe harten eene levendige dankbaarheid opwekken jegens onzen lieven Heer, die u zooveel goedheid bewezen heeft. Wat hadt gij gedaan om beter behandeld te worden dan die kleine heidenen ? Niets; gij hebt het aan loutere onverdiende goedheid Gods te danken! „Door u als echt christelijke kinderen te gedragen, zult gij aan den kleinen Jezus uwen dank betuigen voor de genade die Hij u geschonken heeft om godvreezend te blijven in weerwil van de pogingen die men tegen- woordig doet om de christelijke opvoeding der kinderen te beletten. Het is eene eer en een geluk voor u, leden te zijn van de H. „ Weest dus, evenals Jezus, gehoorzaam aan uwe ouders, uwe onderwijzers en onderwijzeressen; neemt naar zijn voorbeeld, dagelijks toe in wijsheid. Onze Lieve Heer nam uiterlijk, zichtbaar toe ia alle goed, om ons te leeren dat onze voortgang in deugd aanhoudend moet zijn. Wat immers is het christelijk leven anders, dan een gedurig opklimmen om tot God te komen ? „ Gedurende het H. Misoffer, dat ik voor al de levende Leden heb opgedragen, heb ik God gesmeekt, u allen en uwe bloedverwanten te zegenen, en meer en meer met zijne vertroostingen te begunstigen ; ook heb ik om zegen en troost gebeden voor onze Moeder de H. Kerk. Dat die zegen, welken ik op dit feest na weinige oogenblikken nog op bijzondere wijze over u ga afsmeeken, overvloedig over uwe zielen nederdale, u nog ijveriger en vindingrijker make om de hulpmiddelen des Genootschaps te vermeerderen, maar vooral vuriger en ijveriger in een christelijk leven ! Dat die zegen u braver, gehoorzamer, leerzamer en wijzer make , en u eens brenge tot het het geluk des Hemels ! Amen.” Na deze toespraak werd het Evangelie van de zegening der kinderen gezongen, en sprak de Hoogeerw. Heer De Courcy over de aanwezige Leden den gebruikelijken plechtigen zegen uit. NEDERLAND. A-artshisdotn, van Utrecht. Staat van Ontvangsten en Uitgaven over 1881. ONTVANGSTEN. In de kas van 't vorig jaar . . f 3939,61' Hiervan verzonden naar Parijs, ƒ 3939,61' Almelo (Decan) Amersfoort (Pensionaat ) met de onderafdeelingen ‘ Baarn , Hilversum , Hamersveld. Soest, Eemnes C7i Achteveld. ... ƒ 700,— Amersfoort ( Decan) Arnhem St. Martinus. ... – 50,— , Arnhem St. Wal- l burg. ... – 240,— ‘■ Bussloo 169,50 Zutphen f \S. – 187,50 Deurningen en Laterop. . . – 127,60 Helden. ... – 98,30 ( Dokkum. . . – 88,35 ( Gent – •——■ Gorinchem. . . – 102,— Harmelen. . . – 72,95 Heeten. ... – 80,— Herwen en Aardt. i Houten. ... – 80,— Irtisum (met inbegrip j van JubiU-aalmoes. 145,— j Transporteeren. f 1971,70 '] Transport, f 1971,70 Kockengen. . . – 36,40 Lettel. ... – 300,— Lobith. ..." Maarssen. . . – 100,— Mijdrecht. . . – 70,— Oldenbroek. . – —^— Ootmarsum. . – 300,— Raalte. ... – Saasveld. . . – 100,— Stadskanaal. . – 25,— Uithuizen. . . – 35,— Utrecht. ... – 534,10 Veendam. . . – 99,84 Vossen. ... – Weerseloo. . . – 45,— Wijhe (Boerhare) 25,— Zevenaar. . . – 221,— Zeddam. ... – 39,29 Zwolle. ...” 723,— Buurlo. ..." 18,50 TOEVALLIGE ONTVANGSTEN Fan onbekenden. (postm. Deventer) – 1000,— ( „ Amersfoort) – 500,— ( „ Hoornenburg)- 100,— Juhilé-aalmoezen. Kuinre. ... – 40,— Wietgaard. . . – 50,— Varik. ... – 9,50 Lemmer. . . – 42,— Veendam. . . – 44,78 Dokkum. . . – 36,65 Bussloo. . . – 46,— Transporteeren. f 6512,76 Transport, ƒ 6512,76 Bijzondere gift van Bussloo. . . – 52,72 Jubilé-aalmoes van Tassen. . . – 50,22 Uit Arnhem voor 2 Transporteeren. ƒ 6615,70 Transport, ƒ 6615,70 Sineesche kinderen welke bij doop de namen ontvangen moeten van Anna en Maria. . . – 12,60 Totaal, ƒ 6628,30 UITGAVEN. Annalen, enz – 225,10 Prentjes , porten , enz. Stipendi’én. j – 2,11 Totaal: ƒ 227,21 BALANCE. Ontvangsten – 6628,30 Uitgaven – 227,21 Batig Saldo ƒ 6401,09 Hiervan voorloopig verzonden naar Parijs. / 2284,48’(*) Ha onmiddellijk aan Z. H. Leo XIII als Jubilé-aalmoes voor de H. Kindsheid. – 645,— samen: ƒ 2929,48’ Blijft in kas: ƒ 3471,60’ Seminarie Rijzenburg, 9 April 1882. Professor J. W'. S. van Egeren, Kan. th., Directeur van het Genootschap in 't Aartsbisdom van Utrecht. Waardige Directrice, zelatricen , leden en donatricen van ons H. Genootschap ! Aanvaardt bij deze, namens zoovele duizende arme kindertjes van Sina, den innigsten dank voor uwe liefderijke zorgen, aan hun geluk gewijd. Zij zullen tijdens hun leven hier op aarde en eenmaal in den Hemel, steeds zijn en blijven uwe beschermers en voorsprekers bij God. (*) Deze voorloopige verzending is geschied te gelijk met het bedrag van vorig jaar boven vermeld 3939,61’, zoodat de wissel naar Parijs bedroeg ƒ 6224,10. Nota der ontvangsten gedurende de twee laatste jaren voor de Vereeniging der H. Jeugd van Jezus. 1880. Harmelen ƒ11,50, Bussloo/-42, , Zevenaar ƒ7,—Zeddamƒ 16,— , Cockengen ƒ 16,50, Amersfoort ƒ 54,50 , Veendam , ƒ 11,83 , IJsselstein ƒ 30,—, Zwolle ƒ 171,—. 1881. Harmelen f 15,—, Cockengen ƒ 16,70, Bussloo ƒ 40,—, Zeddam ƒ 15,70, Amersfoort f 54,— , Zwolle ƒ 167,— , IJsselstein ƒ 35,—, Veendam ƒ11,16. J. W. S. van Egeren , Directeur van het Gen. in het Aartsb. Utrecht. Bisdom, van Breda, Staat van Ontvangsten en Uitgaven over 1881. GENOOTSCHAP DER H. KINDSHEID VAN JEZUS. ONTVANGSTEN. Breda. . . . f 912,— Dongen. ... – 332,86 Oosterhout. . . – 345,— Btten – 325, Steenbergen. . . – 290,— Rozendaal. . . – 206,52' Wagenberg. . . – 200,— Oost-eind. . . – 95,— Wouw. ... – 125,— Den Hout. . . – 82,80 Baarle-Nassau. . – 82,50 Teteringen. . . – 111,— Transport: ƒ3107,69 Transport: ƒ3107,69 i Hulst. (Zeeland). – 160,— \Axel. „ – 200,— Rapenburg: gem. Stoppeldijk. . – 140,— Zuiddorpe. . . – 60,— Het Bisdom, een aandeel van de offers van het Jubilé. . – 1000,— Totaal: ƒ 4667,69 Uitgaven aan Annalen enz. . – 164,20 Blijft: ƒ 4503^^9 iV. B. Onder de ontvangen géiden, zijn begrepen eene liefdegift van f2O en twee van f 5 uit Breda; alsook f 8 van de parochie Leur, en van een onbekende f 2,38; uit de gemeente Stoppeldijk eene liefdegift van ƒ 50. Gezien en goedgekeurd. Breda, den 30 Maart 1882. De Bisschep van Breda , t H. VAN Beek. BERICHTEN UIT DE mSSIËN. SINA. MISSIE VAN KJANG-NAN. Brief van den Eerw. Fr. Prinzen, van het Gezelschap van Jezus, aan zijne moeder. Zi-ka-wei, 26 December 1881. Beminde Moeder , In mijn vorig schrijven beloofde ik u een langen brief; ik ga bij deze gelegenheid mijne belofte vervullen. Mij dunkt, dat ik niet beter aan uwe verwachting kan voldoen, dan door u het een en ander te schrijven over het werk der H. Kindsheid, waarvoor ge steeds zooveel ijver en belangstelling getoond hebt. Ik noodig u daarom uit met mij een reisje te doen naar Tsong-ming, dat omtrent twee dagreizen van Sjang-hai gelegen is. In dit eiland Tsong-ming hebben we een groot getal christenen: meer dan 11000. Ze zijn vurig, eenvoudig en sinds eeuwen hebben hunne voorvaderen den schat des Geloofs ontvangen, ja te midden der zwaarste moeielijkheden ongeschonden bewaard. Maar wat hun niet minder tot glorie strekt, is : dat ze meer dan hunne overige broeders in het geloof, het werk der H. Kindsheid op hun arm eiland hebben doen bloeien. Van oudsher hebben de heidenen daar de gewoonte aan de christenen die kinderen toe te vertrouwen, waarvan ze zich ongetwijfeld anders op eene wreede wijze zouden ontdoen. De christenen doopten die kinderen, en trachtten ze zooveel mogelijk op te voeden. De missionaris zag den ijver dier vurige christenen en dacht er aanstonds aan om weeshuizen op te richten. Heden telt Tsong-ming 4 weeshuizen, waar men verleden jaar 3000 kinderen heeft opgenomen. Het voornaamste weeshuis is in de parochie van het H. Hart, en zij draagt den naam der H. Kindsheid. Een oude maagd (vierge) van meer dan 50 jaren heeft daarover het bestuur en wordt bijgestaan in dit liefdewerk door andere maagden, waarvan de meesten in dit zelfde weeshuis werden opgenomen en opgevoed. Eenigen dezer hebben de zorg over de kindertjes in de kribbe, nog anderen bewaken de grootere, nog anderen eindelijk onderwijzen de jonge meisjes in den godsdienst en in alles wat noodig is voor een volmaakte en brave huisvrouw. De heidenen kennen dit weeshuis zeer goed; ze komen zelfs dikwijls uit eigen beweging hunne kinderen daar brengen ; maar om meer kinderen te bekomen, heeft men op verschillende plaatsen in den omtrek, dikwijls zeer ver afgelegen, maagden aangesteld, die deze kinderen der heidenen moeten opnemen en ze naderhand overbrengen in het gesticht. Zóó heeft men er in de laatste maand 187 aangebracht; eens heeft er de missionaris op één dag 22 gedoopt. Deze kinderen zijn meestal meisjes, maar toch iedere week ontvangt men 3 of 4 jongens. vinden we moeders , die hare eigene kinderen weigeren te verzorgen; hier is men verplicht voor die arme kleinen eene voedster op te zoeken, die men zóó gemakkelijk niet vindt. Velen derhalve dier kleinen sterven. Wij hebben voor hen achter de kerk een kerkhof, dat sinds lang tot dit doel is ingericht. Te midden dier onschuldige kleinen liggen ook twee missionarissen begraven, P. Werner en P. Guibeau. Met schat het getal der lijkjes op 30 è, 40 duizend, eenigen zelfs zeggen 80,000. Wat zal dat eene schoone vlucht van Engeltjes zijn op den dag der verrijzenis! Ik zei zoo even, dat we voor de kinderen der H. Kindsheid eene voedster opzoeken , we betalen die voedster 4 francs per maand, en we laten de kleinen 12 tot 18 maanden bij haar. Wanneer die voedsters christenen zijn, dan worden gewoonlijk die kleinen in de familie als kinderen opgenomen. De heidenen brengen ze geregeld terug. Zóó hebben we er op het oogenblik 12, die ons teruggegeven zijn en eene aanneming afwachten in de een of andere christenfamilie. De meeste onzer maagden nemen deze kleinen op en wijden aan hunne opvoeding alle zorg. Wanneer de een is groot geworden , dan volgt een kleinere den groeten op. Twee zusters, die bij elkander wonen, hebben er 5 opgenomen, die thans den leeftijd hebben van 4 tot 30 jaren. Een kleine jongen, die den leeftijd van 20 jaren bereikt had, is getrouwd met een weesmeisje uit eene andere familie. Onze christenen ijveren voor het werk der H. Kindsheid op eene voorbeeldige wijze; eene weduwe kwam onlangs haar achttiende aangenomen kind halen. Ongetwijfeld, de goede God zal het haar in den Hemel ruimschoots beloonen. Ge begrijpt dus dat het werk der H. Kindsheid hier veel nut sticht; de duivel schijnt dit ook goed te begrijpen. Althans vele heidensche en rijke familiën hebben ook weeshuizen « geopend, ze betalen daar per kind 1000 sapekken en voeden de kinderen op tot 7 jaren. De heidenen brengen er alleen de kinderen, welke ze naderhand wederom terug willen ; andere kinderen brengen ze niet. We hebben naar dit weeshuis eene maagd gezonden, die een weinig van de geneeskunst kent, om te zien of er ook zieken waren, die gedoopt konden worden. Doch er waren geen doopsels toe te dienen, omdat alle kinderen gezond waren. Ik zei, dat rijke dames deze weeshuizen ondersteunden ; eene dier dames is zóó verslaafd aan het rooken van opium, dat ze iederen dag wel 800 sapekken verrookt. Die hartstocht van het rooken van opium is vreeselijk in Tsong-ming, vandaar dat er ook talrijke familiën geheel en al worden geruïneerd; dan hierover later meer in het bijzonder. Nu moet ik eindigen: moge het Kindje Jezus, wiens geboorte we gisteren plechtig vierden, ruimschoots de weldoeners van het Genootschap der H. Kindsheid zegenen, en overal dit Genootschap doen bloeien. In vereeniging der HH. Harten van Jezus en Maria blijf ik Uw liefhebbende Zoon, Fr. Prinzen , s. j. In een tweeden brief, dd. 7 Januari 1882, spreekt deEerw. Schrijver, na een hartelijken nieuwjaarswensch en een gunstig bericht over zijne gezondheid en die zijner gezellen, nog een woord over de Sineesche dieven, die aan zijn P. Superior op zijne jaarlijksche visitatiereis naar Nanking een kleed ontstalen ; voorts, naar aanleiding van een brief van P. Bobet, over eene kleine huiselijke onaangenaamheid, die het geduld van den Missionaris en zijne biecht- kinderen wel eens op de proef stelt. „Op Missiedagen komt de Missionaris zoo wat tegen negen uren uit de kerk om te ontbijten, en daarna zich in den biechtstoel te begeven; maar de kok heeft zijne rijst nog niet gekookt; andere dingen heeft hij vergeten, en de Missionaris moet wat geduld hehben; zijne biechtelingen zitten ondertusschen ook al dikwijls met eene nuchtere maag te wachten. Als het zoowat drie kwartier geduurd heeft, en hij eindelijk ongeduldig roept: „is het klaar ?” dan krijgt hij eeuwig en altijd het onveranderlijke antwoord : „ het komt dadelijk, het komt dadelijk !” Onlangs echter speelde de Missionaris den kok eene mooie poets. Hij had ergens eene doos (conserve) boter van een ouden Missionaris gevonden, misschien wel 10 jaar oud. lederen morgen nu na zijne dankzegging nam hij voor ontbijt eenvoudig een stuk brood met boter, en terwijl hij den kok vergeefs liet roepen , „ Het is klaar, „ het is klaar,” zat hij al in zijn biechtstoel en bleef er biecht hooren. „De christenen daar te Hai-men (dit schijnt de standplaats van P. Bobet te zijn , hoewel Fr. Prinzen dit in zijn brief niet uitdrukkelijk zegt) zijn zeer arm; dit jaar inzonderheid zijn ze te beklagen; hun oogst is geheel en al mislukt, vooral ten gevolge der overstrooming. De Superior zendt wel bij zulke gelegenheden wat meer geld , maar het is toch dikwijls onvoldoende om in zoo vele en groote behoefte te voorzien. Er blijft den Missionaris dan niets anders over, dan zijne christenen tot betrouwen op .te wekken , en zich met hen in de armen der goddelijke Voorzienigheid te werpen. O, onze arme christenen geven waarlijk dikwijls een schoon voorbeeld van geduld en onderwerping aan Gods heiligen wil, en mij dunkt, dit moet zeker de oorzaak zijn van vele bekeeringen. Ziedaar dus, lieve Moeder, 4 iets over het leven onzer Missionarissen in het arme Hai-men. Wanneer zal ik het geluk hebben, die arme christenen bij te staan, en met hen lijden en gebrek te deelen 1 Misschien over twee jaar; maar zeker is het niet. Wij hebben twee colleges, een te Sjang-hai, vooral voor de Europeanen, met 120 leerlingen, waaronder 15 internen ; het andere hier te Zi-ka-wei vast aan ons huis, uitsluitend voor Sineezen. Deze beide colleges eischen surveillanten en professoren Maar waar ik ook ben, en wat ook mijne werkzaamheid is, ik doe den wil van God, daar ik leef onder gehoorzaamheid In vereeniging der HH. Harten van Jezus Maria blijf ik Uw liefhebbende Zoon Frans Prinzen , s. j. A^OHTEÜ-ITVÜIË. MISSIE VAN MALAKKA. Brief der Eerw. Moeder St.-Gaëtan, Overste der Zusters van het Kindje Jezus te Singapore, aan den Hoogeerw. Heer Bestuurder. Singapore, 26 Maart 1881. Hoogeerwaarde Heer , Ik heb de eer nog niet gehad, met uin briefwisseling te treden, daar ons jaarverslag u tot heden toe werd toegezonden door onze Provinciale Overste, die thans in Japan verblijft, alwaar zij bloeiende gestichten heeft gevestigd. .... Ik wenschte wel, Hoogeerw. Heer, dat gij eens ons gesticht te Singapore, dat reeds te klein wordt, kondet bezoeken , om met eigen oogen de vruchten te zien van het gezegend liefdewerk, dat gij met zoo goed gevolg bestuurt. Ik houd mij overtuigd, dat uw hart op dit gezicht van vreugde zou overvloeien en met nieuwen ijver ontvlamd worden. Ook zou ik willen, dat eenigen van de Leden des Genootschaps eens mee naar Indië voeren en in ons klooster wat kwamen uitrusten. Wat zouden wij ze vriendelyk onthalen ! Na zich eerst wat versterkt en wat verfrischt te hebben, want het is hij ons verschrikkelijk heet, konden zij dan de verschillende gedeelten van het gesticht eens bezichtigen , dat met zijne talrijke gebouwen en lange verbindingsgangen een heel dorp schijnt te zijn. Niets ontbreekt er aan, zelfs niet de klokkentoren, waarin prachtige vogels, die men in Europa niet kent, hunne nesten maken. Maar wat onze goede kinderen uit Europa het meest zou treffen , is de afdeeling der allerkleinste kinderen: zij zouden tot schreiens toe bewogen worden, als zij die onnoozele wichtjes hun zagen toelachen , en hoe leelijk zwart ze er ook uitzien, hunne kleine weldoeners zouden er niet voor schrikken ze in hunne armen te nemen en aan hun hart te drukken. „Kijk eens, hoe dat jongetje mij aanlacht!” zei laatst eene jonge dame; „ik zal vragen om het als mijn eigen kind te mogen aannemen en opvoeden.” Het knaapje, waarvan zij sprak, was gevonden bij de kerkdeur op den natten vloer, waar het door onbekenden was neergelegd. Gelukkig dat de hond van het bisschopshuis op zijn geschrei begon te blaffen, anders was de kleine van koude gestorven, want het was reeds nacht en het waaide. Een der Missionarissen, door het gerucht gewekt, ging er op uit met den trouwen hond, die hem spoedig ter plaatse bracht. Op de borst van den kleine was een papier gehecht met de woorden: „ Pater, laat mijn kind niet van koude sterven, maar doe het naar het klooster brengen, waar ik weet dat het goed verzorgd en christen gemaakt zal worden.” Dit geschiedde dan ook. De kinderen, die tot de jaren van verstand gekomen zijn, geven dikwijls blyken van een levendig geloof, hoewel met onwetendheid gepaard. Een meisje zat te schreien omdat haar kanarievogel dood was. „Waarom zijt gij bedroefd,” vroeg haar eene andere; „gij weet immers, dat uw vogeltje in den Hemel is?”— Opeen anderen keer vroeg een der kinderen aan hare gezellin, wat voor belooning diegene zou krijgen, die haar werk het eerst afhad. „Dat is mij onverschillig, antwoordde deze. Het eenige wat indruk op mij maakt, is, als men mij verzoekt iets te doen ter liefde Gods.” Een meisje, dat nog niet gedoopt was, had eens een ander eene schoone oefening van deugd zien verrichten; zij begreep niet, hoe een mensch zoo iets van zich kon verkrijgen, en sprak er over met eene christin. „ Dat heeft die persoon gedaan om er voor beloond te worden in den Hemel,” gaf deze ten antwoord. „Zoo, zal zij daarvoor beloond worden ? Ja zeker, kindlief; gij kent zeker het Evangelie der christenen nog niet; daarin staat te lezen , dat een glas water uit liefde gegeven , niet zonder loon zal blijven.” Het heidensche meisje was getroifen door deze gedachte, en zocht van dit oogenblik de gelegenheid om de deugd van liefdadigheid te oefenen. Doch ik maak misbruik van uw geduld, Hoogeerw. Heer Directeur, en ik moet er aan denken om dezen brief te sluiten. Eerst echter moet ik aan uw liefderijk hart eene pijnelijke ontdekking toevertrouwen, tot welke de H. Jozef ons op zijn feestdag gebracht heeft. Bij het plaatsen van een kleinen trap bevond men namelijk, dat vele balken van de slaapzaal der weesmeisjes door de witte mieren schier weggeknaagd waren. Een enkele hamerslag deed eene kamer, door eene der surveillanten bewoond, instoiten. Door deze tijding ontsteld, deed ik het gansche gebouw onderzoeken en vernam tot mijn leedwezen, dat het in den ellendigsten staat verkeert. Ik moest nu dadelijk de kinderen in veiligheid brengen ; want men zeide mij, dat zonder eene bijzondere bescherming , die wij den H. Jozef dank wijten , groote ongelukken hadden moeten gebeuren. Op het oogenblik begint men aan de herstelling van het gesticht; er zijn 34 werklieden in huis, en ik hoor dat de kosten wel 5,000 fr. zullen beloopen! "Waar vind ik die som ? Voor een zoo groot aantal monden, als ik te onderhouden heb, is toch reeds het dagelijksch brood zoo moeilijk te bekomen. Ik stel deze zorg in de handen der Algoede Voorzienigheid en van uwe liefdadigheid. AFRIKA. MISSIE VAN EQUATORIAAL-AFRIKA. Brief van den E. P. Eeguerry, procurator-generaal der Missionarissen van Algiers. Hoogeerw. Heer Bestuurder , Van de eerste schrede af, die wij in Equatoriaal-Afrika deden, begrepen wij , dat een der krachtigste middelen tot redding dezer arme volkeren in uw gezegend Liefdewerk gelegen is. Wij hadden het voorbeeld voor oogen der goede uitkomsten, door de Paters van den H. Geest te Bagamoyo (Missie van Zanguebar) verkregen. Die overtuiging is gedurig meer bij ons versterkt; zoodra wij dan ook wisten, dat wij op uwe ondersteuning konden rekenen, hebben wij moedig de hand aan het werk geslagen. Thans hebben wij voor onze vrijgekochte slavenkinderen vier gestichten , die op het oogenblik 175 kinderen bevatten. Het eerste is te Roebaga, aan het Nyanza-meer, op het grondgebied van koning Mteesa. (De kinderen leeren er, behalve den godsdienst, ook lezen, schrijven en rekenen , alsmede verschillende handwerken.) In het eerst had men hun wijsgemaakt, dat wij slechte menschen waren, die de kinderen opaten, enz. Nu weten zij beter. De oudste is onze koster, hij heeft door zijne naarstigheid en goed gedrag reeds verdiend tot het doopsel te worden toegelaten. Dit geeft hem op de anderen een grooten invloed, die slechts ten goede kan werken, daar deze jongen een zeer goed karakter heeft. Het tweede gesticht is te Tabora, in Oenianjembé, zoowat halfweg tusschen het Nyanza- en het Tanganikameer, in een huis dat wij van de zendelingen van den koning van België gekocht hebben. Zes maanden geleden namen wij er de eerste kinderen op; zij kwamen uit al de verschillende slavenlanden. Onder hen zijn de vier knapen gekozen, over welke ik verderop zal spreken, en die zich nu in Europa bevinden. Geldgebrek, zoo hier als elders door de eerste kosten van nederzetting veroorzaakt, heeft ons nog niet toegelaten vele kinderen op te nemen. Kon de H. Kindsheid ons wat ruimer ondersteuning schenken, dan zouden wij onze onderneming verder uitbreiden. Het derde gesticht is bij het Tanganika-meer. Dit moet aan het Genootschap daarom te dierbaarder zijn, wijl het aaa hetzelve zijne eerste martelaren heeft geschonken. Inderdaad, gelijk gij zult zien , hehben de Eerw. Pater Deniaud, Overste der Missie, Pater Augier zijn medebroeder, en de Heer Felix d’Hoop, oud-zouaaf van den Paus, voor het Liefdewerk der H. Kindsheid hun leven verloren. Gelijk u uit ons verslag van het vorige jaar bekend is, was onze eerste Missie gevestigd in Oeroendi, aan de noordzijde langs het ïanganika-meer gelegen. Terstond na hunne aankomst waren de Paters begonnen met het opnemen van negerkinderen; zij onderrichtten hen in de waarheden van den godsdienst, die, als het ware, van zelve in deze jeugdige zielen doordrongen; tevens leidden zij hen op tot den landbouw. Alles ging naar wensch en scheen de heste uitkomsten te beloven, toen de duivel, die ons voorzeker die schoone verwachtingen benijdde, een storm deed opsteken, die alles scheen te moeten verwoesten. Nabij de volkstammen van Oeroendi, bij welke onze Paters zich hadden neergezet, wonen andere nog meer wilde horden, die den naam van Wabikari’s dragen. Deze, ziende, dat de Paters aan hunne naburen veel goed deden, hadden hen tot zich willen lokken; doch daar de Paters te weinig in getal waren om zich te verdeelen, hadden zij het aanbod moeten afslaan. Van toen af voedden de Wabikari’s <een heimelijken haat tegen hen. Deze haat werd behendiglijk aangewakkerd door de Mahomedaansche Arabieren , die hoewel weinig talrijk in deze streken (er zijn er weinig meer dan vijftig) evenwel op de arme negers eenen groeten invloed hebben , ongelukkiglijk altijd ten kwade. De haat der Wabikari’s was vooral gericht tegen de vrijgekochte negerkinderen die allengs tot christenen opgroeiden (een bewijs te meer, dat dit werk het werk van God was). Herhaaldelijk hadden zij getracht er eenige heimelijk te stelen; maar de kinderen hadden telkens weer weten te ontvluchten en waren by de Paters terug gekomen. Eindelyk in Mei laatstleden roofden zij met geweld een onzer weesjongetjes. De Paters wendden alle pogingen aan om zich het kind te doen teruggeven. Ware slechts hun eigen belang of het goed der Missie in het spel geweest, dan zouden zij zich volgaarne in alles geschikt hebben; maar het gold hier een hunner kinderen, een dier kinderen, die door uwe aalmoezen zijn vrijgekocht en welke God als door een wonder tot het licht zijns Evangelie’s riep. Hoewel zij den haat der barbaarsche roovers kenden, lieten zij hun aanzeggen, dat, zoo het kind niet werd teruggegeven , de negers die rondom hen woonden, hun vee zouden komen weghalen. Dit gebeurde. Daarop kwamen de Wabikari’s in groote menigte , met hunne pylen gewapend om hunne beesten terug te vorderen. De beide Paters, wier namen ik hier boven opgaf en de oud-zouaaf Felix d’Hoop, traden hun te gemoet om hun te verklaren, dat zij niets zouden hebben, zoo lang zij het geroofde kind niet wedergaven. Als eenig antwoord zonden de wilden eene hagelbui van pijlen op de Missionarissen af, en alle drie stortten doodelijk gewond ter aarde. Intusschen meenden de negerkinderen en de beide Paters , die bij hen gebleven waren, op het hooren der kreten en het zien van den val der Paters, dat ook hun laatste uur geslagen had. Zij roepen schier vertwijfelend tot God en de H. Maagd om hulp, en, o wonder, nauwelijks zien de aanvallers hunne slachtoffers in hun bloed badend ter aarde vallen, of een plotselinge schrik grijpt hen aan, zij werpen hunne wapenen weg en nemen de vlucht. De beide overgebleven Missionarissen snellen daarop toe om de drie martelaren bij te staan. Dezen leefden nog; alle drie brachten zij edelmoedig het offer huns levens, hun bloed aan God aanbiedende voor het welslagen der heilige onderneming, welke zij hadden begonnen maar niet ten einde konden brengen, en naar den Hemel de troostrijke gedachte medenemende, dat zij gestorven waren om een kind te redden dat zij in uwen naam hadden opgenomen. Daarom mag ik wel zeggen, dat zij alle drie martelaren zijn van de H. Kindsheid. Ik schrijf hier nog eens hunne namen neder, opdat alle Leden des Genootschaps hen mogen kennen; De E. P. Deniaud, priester, uit het bisdom van Nantes; De E. P. Augier, priester, uit hef bisdom van Belley; De Heer Felix d’Hoop , uit het bisdom van Brugge in België. Ten gevolge dezer gebeurtenis zijn de beide overblijvende Paters met de kinderen het meer overgestoken en hebben zich aan den anderen oever gevestigd in eene Missie, reeds door hunne medebroeders gesticht, en die Massanzé genoemd wordt. Acht Missionarissen of medehelpers zijn van Algiers op weg om zich bij hen te vervoegen. 