De katholieke illustratie; zondags-lektuur voor het katholieke Nederlandsche volk, jrg 15, 1881-1882, no. 42, 1882 
336 DE KATHOLIEKE ILLUSTRATIE. _ „ _r _ _ _ .ttüw onafgebroken kunnen doorvaren, waarbij nacht zich opent, heeft het meer een omvang VAN ALLES, VOOR ALLEN. stcrk werkend lichttoestel al de voorwe van negentien kilometers, overal elders bedraagt — zich in de zee bevinden, op een aft de grootste afstand tusschen da beide oevers er Electriciteit op Flesschen. – Binnenkort van honderd dertig voet duidelijk laat o: slechts vijf. • i 7<1i mPT1 wellicht evenals men thans verduur- scheiden. Het onderduiken geschiedt evena Voorbij Brunnen wendt het »=er »ch op "it inblikto ontbiedt, «leetriclteit een viool,, tonder gedmiseh, en „oarverki, eens scherp rechts en vormt den vieiden a , | of bussen kunnen laten komen, langzaam of buitengewoon snel. Door m het meer van Uri, het schoonste en m waarvan ieder dan naar verkiezing gebruik kan eener zeer vernuftige inrichting kan het 1 drukwekkende gedeelte van de – ‘ ‘ werkman zal er bijvoorbeeld zijne reservoir van het schip ook onder water te tersee. Talr ke booten doorkruisen het op d “l/JSer hare naaimachine mede voor twaalf uren gevuld worden. ■ ''ABONNEMENTSPRIJS: P Per kwartaal f f 1 Per jaargang. • • • n J\y> ) Men abonneert zich voor een geheelen VjV/ jaargang. UITGA VS VAï? DS MAATSCHAPPIJ De Katholieke Illustratie ’s-Hertogenbosch. N°. 42. FANNY. Een verhaal uit onze dagen DOOR RAVO. ( Vervol;).) Overeenkomstig die meening van mevrouw welke overigens, gesteund op de verklaring van zulk een autoriteit, niet ongegrond kon heeten werd besloten, den volgenden avond aan INHOUD: GRAVURES: Lord Cavendish en Thomas Burke. In ’t hout. Het portret van Z. H. Paus Leo XIII, naar Gaillart. De Egyptische mummiën. TEKST: Fanny. Een verhaal uit onze dagen, door Ravo. Onze gravures. De Sterrenhemel. Een uitstapje naar Lucern en omstreken. Van alles, voor allen. 15e JAARGANG. â€žMascottaâ€~ een bezoek te brengen. Van Straalen was inde wolken. Nadat men nog een poosje had gekeuveld, stelde hij voor, om een wandeling door de verschillende lokalen te maken. Dat zou althans voor juffrouw Fanny de moeite wel loonen, geloofde hij; want al was Arnhem een lieve stad, en al kon liet op omstreken wijzen, welke in schilderachtigheid die der hoofdstad verre overtreffen, een Krasnopolski, den koning der Europeesche kofnehuishouders, bezat het niet. â€žZie, mejuffrouw,â€~ ging hij voort, â€ždaar gaat de vorst van het â€žßeierschâ€~ ADVERTENTIEN: / Jj Per regel .25 Ct3. V }°Zjr – Bij abonnement volgens tarief. f' l)e advertentien worden geplaatst op den V-i omslag van de maandclijksche uitgave. 'j) DIEECTEUEEU HENRI BOGAERTS en H. A. BjNNIKG, ’s-Hertogenb oseh. 1882. juist groetende voorbij. Hebt gij ooit kraniger type gezien?â€~ â€žlnderdaad de man schijnt mij uitnemend geschikt toe; althans naar zijn uiterlijk te oordeelen: dat gladgeschoren, blozende gezicht; dat vriÃ©ndelijk oog, dat innemend lachje ....â€~ â€žJa, en dat lachje is stereotiep, zoodat ik zelfs geloof, dat hij er meÃª slaapt. Andere kasteleins willen nog wel eens lachen inden vergelijkenden of overtreffenden trap, naar gelang het een habituÃ© of een zwerveling geldt; maar of men hier dagelijks of slechts een enkele maal in ’tjaar komt, geen enkele, die er zich op beroemen kan, in dat geboetseerd lachje eenige verandering te brengen. Ik maak mij sterk, dat zelfs geen brutale of langvingerige Eellner daartoe bij machte is.” „Maar dan is die lach gegrimeerd.” „Eigenlijk ja, en gelukkig dus, dat hij zich slechts terloops vertoont, juist lang genoeg om hem een allerbeleefdsten, allervriendelijksten kastelein te vinden.” „U zegt daar „kastelein”: is dat woord niet ietwat oneerbiedig tegenover zoo’n gewichtig persoon; zou bv. mr le propriétairc niet ccn meer gepaste benaming zijn?” „Ongetwijfeld, indien hij werkelijk alleen pro priel aire was; maar tot nu toe deelt liij dit 'voorrecht n:et eenige anderen, ofschoon, naar ik hoor, bij hem plannen bestaan om die uit LORD CAVENDISH EN THOMAS BURKE, DF, KATHOLIEKE ILLUSTRATIE. te koopen, een leening te sluiten, en de zaak geheel voor eigen rekening te drijven. O, er gaat nog heel wat om in het brein van Kras! Men spreekt zelfs van nog verdere uitbreiding, â€™t Is enorm. AVat denkt u wel, dat dc zaak op het oogenblik waard is?” „Ja, wat zal ik u zeggen, mijnheer Van Straalen; ik ben in dit opzicht zoo geheel en al leek, dat ik me zelfs niet aan raden waag.” „Nu, maar wat denkt u dan wel? Ik beloof u stellig, dat ik niet lachen zal, al was ’t ook een millioen boven of beneden de waarde.” „Honderdduizend gulden? Meer?” „Flus vier ton.” „Verbazend 1” „Niet waar?” Allengs zijn Zuidhoek en zijn vrouw eenigszins vooruitgeraakt, en is het oogenblik daar, om van de verwondering over vijf ton bliksemsnel tot vroegere herinneringen terug te keeren. Na eenige seconden zwijgens, blijkbaar momenten van spanning, daar beiden als bij instinct begrijpen, wat volgen zal, knoopt Van Straalen weer het onderhoud aan. „Denkt u lang te blijven?” fluisterde hij eensklaps met een haast, alsof hij bang was, dat hem anders de woorden inde keel zouden blijven steken. „Een paar weken, mijnheer Van Straalen; wellicht niet lang genoeg, om al wat Amsterdam merkwaardigs oplevert, te zien.” „O neen, dan zoudt u hier minstens zes weken dienen te logeeren; maar wat nu overblijft, zou een volgenden keer kunnen worden waargenomen... En keert u rechtstreeks naar Arnhem terug?” „Hoogst waarschijnlijk, tenzij papa mij langer mocht willen missen, in welk geval ik nog eenige dagen bij mijn tante te Overveen ga doorbrengen.” Zoo draaiden ze om het gewichtige punt heen, als muggen om een kaarsvlam. Juist wilde Van Straalen den knoop kordaat doorhakken met de opmerking, dat hij zich het vorige jaar te Arnhem bijzonder liad geamuseerd, toen de heer Zuidhoek en echtgenoote, op hun schreden teruggekeerd, dit ongeraden maakten. „AVel Fan,” vroeg neef, na wederom aan het tafeltje te hebben plaats genomen, „hoe vindt je het hier?” „Magnifiek, neef; maar één ding bevalt me toch minder; ik heb namelijk op onze wandeling door de zalen zoo menige jodentronie gezien, dat men bijna zou denken inden beruchten „hoek” te zijn. En de AVarmoesstraat dat is het immers hier? is toch geen jodenbuurt, wèl?” â€žZoo, zoo, ook al een semietenhaatster ?â€~ â€žVolstrekt niet; ik haat niemand, ook geen jood; ik constateer het alleen als een opmerkelijk feit.â€~ â€žJa, en dat is het inderdaad,â€~ bevestigde Van Straalen; â€žal haat men de joden ook niet, het is en blijft een bepaald onverkwikkelijk verschijnsel, dat de zonen Abrahams zich tegenwoordig overal op den voorgrond dringen op een wijze, die hun wel is aangeboren, doch waarmede Christenen zich slecht kunnen ver- eenigen. Komt men hier Zaterdagavond, dan ziet men het omgekeerde gebeuren van hetgeen inde dagen van Mozes geschiedde. Trokken toen de joden uit Egypte, en kwamen zij droog door de Roode Zee, nu ziet men de Christenen in lange rijen door â€žKrasâ€~ trekken en er droog uitkomen; want alle tafeltjes zijn ingenomen door trossen joden en jodinnen van allerlei slag, wier eigenaardige zoetzure uitwaseming â€” permitteert me de misschien minder kiesche uitdrukking â€” aan een mengeling van augurkjes, biet, knoflook en ajuin herinnert.â€~ â€žZeker, zeker, mijnheer Van Straalen,â€~ be krachtigde mevrouw, â€ždat is ook zoo. Men kan waarlijk nergens komen, noch in Artis, noch in het Park, noch inde Opera, of men coudoyeert joden; dat is heel onaangenaam, en houdt vele families er van terug, zich op die plaatsen te vertoonen.â€~ „Mijn vrouw schijnt het intussclien niet zoo bijzonder te hinderen,” plaagde Zuidhoek ; „ten minste als ze practiscli wilde vermijden wat haar theoretisch een doorn in het oog is, zou mijn bibliotheek niet zoo dikwijls met haar bezoeken worden vereerd.” „Dat is niet zeer galant van je, man,” riposteerde mevrouw wel ietwat vinnig. „Daar moest je prijs op stellen, dat ik nu en dan als een reddende engel bij je verschijn, om te voorkomen, dat je met je boeken vergroeit, of er onder bedolven raakt.” „Je bent een advocaat van kwade zaken, vrouw,” schertste Zuidhoek goedhartig voort; „en daarom wil ik maar niet verder tegen je pleiten ; want ik zou liet ten slotte, in hoogste instantie, toch tegen je moeten verliezen.” „Goed, maar dan blijf ik de winnende partij, en veroordeel je om morgen naar „Mascotta” te gaan, subsidiair een nieuwe japon.” „AVe zullen ons het vonnis, zonder appèl, laten welgevallen. Dus morgen, Van Straalen, ben je ten 7 ’/2 uur stipt bij me aan huis, hè?” „Afgesproken.” Eenige oogenblikken later is Van Straalen op zijn kamer en alleen, ’t Is omstreeks middernacht, en derhalve zeker niet te vroeg, om naar bed te gaan; maar hij heeft geen slaap, hij is helder wakker en werpt zich ineen fauteuil, om, met de sigaar tusschen de tanden, nog een half uurtje wakend te droomen. Over wie of wat, ligt voor de hand. Of is hij nog niet geheel onder den indruk van hetgeen hij dezen avond doorleefde? Wèl was hij nog niet veel verder dan na zijn bezoek op de lieerengraclit; maar dat behoefde geen reden voor bezorgdheid te wezen. Zij wist, wat hij gevoelde, en beantwoordde daaraan. Immers au moment suprème, dat, helaas, door het echtpaar Zuidhoek zoo ontijdig was verstoord geworden, had haar arm merkbaar op den zijne getrild, ’t Is waar, bij de nieuwe kennismaking had zij den schijn aangenomen, alsof zij hem vroeger nooit had gezien; doch dat was wellicht een diplomatieke zet, waardoor zij het mogelijk maakte, dat zij elkander ongehinderd zouden kunnen spreken, terwijl neef en nicht, vaneen vroegere kennismaking wetende, misschien achterdocht hadden kunnen opvatten. Neen, neen, het leed geen twijfel: ook zij beminde; honderden kleinigheden, dooreen verliefd oog zoo gretig opgevangen, waren er hem borg voor. Met graagte luisterde zij naar hetgeen hij zeide; waande zij zich door neef en nicht onbespied, dan staarde zij hem langer aan; zijn voorstel, om een wandeling door de zalen te maken, viel bij haar in do vruchtbaarste aarde, niet om de zalen, maar om hem, wijl zij dan aan zijn zijde was nu en dan kneep Van Straalen de oogen toe, ten einde beter te genieten daar ziet hij eensklaps haar beeld in wit satijn, met oranjebloesem in het haar wat is dat ?.... zijn vriend Bommelman aan haar zijde 1 ?.... met een half gesmoorde verwensching schiet hij wakker.... Gelukkig 1 ’t was slechts een droom. In zich zelven lachend over den onmogelijken mededinger en zijn gevallen sigaar oprapend, mijmert hij voort, en dommelt weldra andermaal in.... hoe nu ?.... ha, ze is toch in het wit, en draagt een sluier met bruidskrans, maar.... wie zijn die wezens, welke haar omringen ?.... Hemel! dat zijn nonnen.... zou dan Fanny ineen klooster zijn opgesloten en.... dat is onmogelijk!.... Desniettemin bleef hij nog geruimen tijd zijn brein plagen, en nauw scheen hij te zullen insluimeren, of telkens fluisterde hem een geheimzinnige geest het woord „protestant” toe, en werd liij met een schok wakker. Niemand zal beweren ■— daargelaten zijn eigenaardige, lichtzinnige opvatting van het begrip „godsdienst” en van den plicht der gehoorzaamheid van kinderen aan hun ouders —, dat Van Straalen de zaak lichthartig opnam, ’t Was trouwens dan ook niet van vandaag of gisteren, dat hij aan een huwelijk dacht; reeds lang ging hij met dat plan om, en vooral sinds hij het vorige jaar te Arnhem met Fanny Volhert toevallig kennis had gemaakt, en binnen minder dan vijf minuten „doodelijk” was geworden, stond liet meer dan ooit bij hem vast, dat het leven van den vrijgezel dor en ledig is, en dat hij trouwen moest. Hoe menigmaal had hij, op zijn kamer gezeten en zijn omgeving vergetende, inde kringetjes rook van zijn sigaar als ineen blauw lijstje allerlei gezellige, huiselijke tafrceltjes getooverd, kleurig en met veel zon, waarin zijn Fanny als een kleine fee het middelpunt vormde. En wanneer een tochtje of zucht uit eigen boezem het wijder en wijder wordende kringetje een trechtervorm deed aannemen, en het met al de liefelijke beelden, die het bevatte, uiteenblies, hoezeer gevoelde hij dan niet de behoefte, dat die illusie werkelijkheid werd. Werkelijkheid ? Zou zij dat ooit worden ? â€žMASCOTTA.â€~ Den volgenden avond was Van Stranlcn, in onberispelijk toilet, op liet bepaalde uur bij Zuidhoek. Het rijtuig wachtte reeds, en na eenige minuten rolde liet voort naar de Plantage, waar zich de schouwburg, die „Mascotta” te zien gaf, bevond. De plaatsen zijn besproken, de tekstboekjes gekocht, en ze treden dus, zonder zich op te honden, de zaal binnen. „Fijn ziet het er bepaald niet ur,” voegde Fanny, toen zij hadden plaats genomen inde stalles, haar jeugdigen begeleider eenigszins teleurgesteld toe. „Misschien vindt u het wel een weinig pretentieus, wel wat veeleischend van me, mijnheer Van Straalen ; maarde schouwburg op zich zelf valt me bepaald tegen. We zitten hier ook nogal erg gedrongen, vindt u niet ?” Wat zou Van Straalen niet hebben bevestigd, zoo Fanny het vroeg? „Zeker,” gaf hij ten antwoord, „u hebt volkomen gelijk, en ’t is dus te hopen, dat „Mascotta” dubbel zal meêvallen. Ã~3Ãˆ KATHOLIEKE Ã~LLUSTRATIÃ‹. Ook Fanny had achteloos een paar bladzijden ingezien. Juist viel haar oog op èen couplet van Fritellini, waarin deze zegt, of liever zingt: Op welgemaaktheid kan ik aanspraak maken, Mijn vormen zijn meer elegant. Ontegenzeggclijk aesthetisch. „Kijk,” deed ze geestig opmerken, „dat is zeker de passage, die den professor inde aestlietica zoo gunstig voor „Mascotta” heeft gestemd. En hier deze regels: En ik "bezit in ruime maat: „’t lek en weet niet wat” zoo poëtisch! zullen wellicht al evenmin zonder invloed op het professorale oordeel zijn gebleven. Immers, waar zulke aesthetisch gevormde en poëtische figuren op de planken komen, kon een hooglecraar inde aestlietica, zelf dichter, niet ongevoelig blijven.” „Erg ondeugend, Fan,” zei oom luider lachende dan dit wellicht passend was; althans zijne vrouw maande hem aan, zijn hilariteit wat te temperen. Ook Van Straaien lachte, en vond de opmerking gevat, zeer gevat, ofschoon hij moest toegeven, dat er wel ietwat ondeugendheid onder schuilde een ondeugendheid, welke hem overigens best beviel; dit laatste was hij evenwel zoo wijs voor zicli te houden. Onder die opmerkingen door heeft het orkest zjn zoogenaamde ouverture afgespeeld, en wordt bi t scherm opgehaald. Aanvankelijk gaat alles goed; de stemmen der hoofdfiguren zijn wel niet frisch van timbre, maar liet kan er toch door. De kalkoenenhoedster Bettina, „Mascotta,” en de herdersjongen Pippo zien er bovendien niet onaardig uit, en behalen in liet duo, waarvan mevrouw Zuidhoek reeds hij voorbaat den tekst had gesmaakt, een inderdaad verdiend succes; er zit gang in het ding. Dat: „’k heb jou liever dan mijn vee,” van Bettina, wat Pippo, zich weinig bekommerende om bet rythmus, beantwoordt met: „Jij valt mij nog veel meer meê,” is, hoe eenvoudig ook, lief, en van harte stemmen Zuidhoek cum suis dan ook in met het goedkeurend handgeklap en gestamp zonder natuurlijk daaraan mede te doen —, dat op liet: „klok, klok, klok,” „bè” volgt en cm herhaling vraagt. „Alleraardigst, hè, Fan,” zegt mevrouw, na afloop van het eerste bedrijf, ofschoon de coupletten van vorst Laurent, en nog meer diens mimiek, bereids een verdacht odeurtje waren begonnen te verspreiden. „Ja, nicht, werkelijk naïef en goed voorgedragen; en dan dat Vlaamsch accent doet er ook geen kwaad aan.” „Inderdaad,” sprak Van Straalen, „in dat „iek,” in plaats van „ik”, is iets behaaglijks voor onze ooren; het Vlaamsch heeft iets gemoedelijks en iets guls, dat aan onze taal ontbreekt.” „Heb je wel eens een Vlaming boos gezien en hem liooren schelden, Van Straalen ?” vroeg Zuidhoek. „Ja, mijnheer Zuidhoek; doch ook daarin ligt kleur tegenover het ruw gemeene, dat men dikwijls gedwongen is in onze Amsterdamsche straten op te vangen. De Vlaming doorspekt zijn scheldwoorden ook wel met vloeken, maar ’t is toch heel wat anders. Misschien komt het, omdat hij die Vlaamsclie en Frapsche vloeken zoo koddig dooreenwerkt.” „’t Is mogelijk.....” antwoordde Zuidhoek. Iof zou het ook mogelijk wezen,” viel Fanny in, „dat de oorzaak moet gezocht worden in het goed hart, dat wij onzen Zuid-Nederlandschen broeders toedragen, en verkeeren wij misschien inden toestand van den vader, die den verloren zoon inniger liefhad dan zijn jongens, die nooit van huis waren geloopen?” „Ook mogelijk,” lachte Zuidhoek, „ofschoon ’t een waagstuk van je is, Fanny, te beweren, dat de vader der parabel den verloren zoon werkelijk innigerliefhad dan zijn andere jongens. Doch dit daargelaten, wat dunkt je, Van Straalen , van mijn mensclikundige, pliilosophische nicht. Ben je â€™t niet met me eens, dat ze aanleg heeft om Betsy Perk eenmaal naar de kroon te steken ?â€~ „Wat verstand betreft, wil ik niet zeggen, neen; aangenomen echter, dat het verstand een onschatbaar juweel is, vind ik liet étui ontegenzeggelijk veel scliooner dan dat, ’t welk Betsy Perks geest omsluit.” De blos, dien deze hulde aan hare schoonheid naar Fanny’s wangen joeg, deed Van Straalen zijn onvoorzichtigheid, of minstens ongepaste vleierij, begrijpen, temeer nog, nu Zuidhoek het balletje opving, en er plagend op liet volgen: „Zeg eens, Van Straalen, geen advocatenstreken, lioor, om je met goed fatsoen van de beantwoording van mijn vraag af te te maken. Je durft niet zeggen, hé, dat ze....” Gelukkig voor Van Straalen begint het tweede bedrijf. Ook dit wordt vlug afgespeeld, en heeft hier en daar geen onverdienstelijke trekjes; maar het odeurtje van straks, dat om den wille van „klok, klok, klok,” „bè,” inde hoop, dat liet nu wel op zijn ergst zou zijn, nog Heel eventjes kon worden verdragen, is allengs pi- ’ kanter geworden. LORD CAVENDISH EN THOMAS BURKE. Wij geven in dit nommer de portretten der slachtoffers van den geheimzinnigen moord, welke geheel lerland te midden van de grootste vreugde inde diepste verslagenheid gedompeld heeft. Het lersche volk toch verheugde zich in het blijde vooruitzicht, dat de Engelsche regeering eindelijk zijne grieven zou wegnemen, en juichte over de invrijheidstelling zijner gekerkerde voorvechters, waarin het â€™t bewijs meende te zien voor de veranderde politiek der regeering, die thans besloten scheen den weg der verzoening in te slaan. Met luidruchtige toejuichingen ontving men dan ook te Dublin op Zaterdag den 6™ Mei 11. den nieuwen onderkoning van lerland, toen hij met den nieuwen ministerlord Cavendisch en diens secretaris Thomas Burke, alsmede een talrijken stoet van ambténaars en autoriteiten daar zijn feestelijken intocht hield. 1100 weinig vermoedde het jubelende volk, dat twee dier mannen, welke liet als de voorboden eener gelukkige toekomst begroette, nog denzelfden avond een lijk zonden zijn! Hoe weinig konden de slachtoffers zelf aan die vreeselijke mogelijkheid denken! Toch deed 'zich bij dien schitterenden optocht een schijnbaar onbeduidend incident voor, dat als een onheilspellend voorteelten kon beschouwd worden. Terwijl de stoet op weg was naar het kasteel van Dublin, vroeg een onbekende herhaalde malen wie lord Cavendish was, tot deze eindelijk zelf zeide: „Ik ben het.” Maar wie kon op' dat feestelijk oogenblik vermoeden, dat die vraag met eene misdadige bedoeling gedaan werd? Eenige uren later verkondigde een salvo van kanonschoten aan de blij gestemde bevolking van Dublin dat op het kasteel de plechtige installatie van den nieuwen vertegenwoordiger der koningin was afgeloopen. De nieuwe minister, of zooals zijn eigenlijke titel luidt, de oppersecretaris (rhief secretary) voor lerland, lord Cavendish, alsmede de onder-secretaris (under-secrelary) Thomas Burke hadden den ambtseed afgelegd en verbleven nog eenigen tijd in hun afzonderlijk departement. Omstreeks zes uur verliet lord Cavendish het kasteel, om zich te voet naar zijn huis in het naburige Phoenixpark te begeven, waarschijnlijk alleen om zijne nieuwe woning te zien; want hij moest dien avond met zijn secretaris op de villa van den onderkoning, aan den ingang van hetzelfde park gelegen, dineeren. Hij kende den weg zeer goed; want hij was meermalen daar ter plaatse geweest, ten tijde dat zijn broeder minister voor lerland was. Ongeveer een half uur na hem vertrok ook Thomas Burke van het kasteel naar het Phoenixpark; hij ging per rijtuig en haalde lord Cavendish niet ver van de poort van liet park in. Zoodra hij zijn superieur herkende, stapte hij uit, zond 'den koetsier met het rijtuig weg en wandelde met lord Cavendish verder. Omstreeks twee honderd passen van het monument in het midden van liet park gekomen, werden zij door de moordenaars overvallen. Het was omstreeks half zeven, doch nog bijna helder dag. Toch was de aanval zoo plotseling en geschiedde in zoo diepe stilte, dat. niemand er iets van bespeurde. Op dat oogenblik trad de onderkoning, die een half uur tevoren met zijn particulieren secretaris het kasteel per rijtuig verlaten had, den tuin zijner villa binnen en bemerkte inde verte eene worstelende groep op den weg. Het scheen slechts eene vechtpartij te zijn, zoodat de onderkoning er weinig notitie van nam, maar hij gaf tocli bevel dat er een politie-agent zou heengezonden worden om te zien wat er gaande was. Weinig vermoedde hij dat op dit oogenblik zijne twee bijzondere vrienden voor zijne oogen vermoord werden! Dc aanval zelf geschiedde volgendenvijze. Ecne gewone huurkoets met roode paneelen reed langs den weg, waarop lord Cavendish en de heer Burke al pratend voortwandcldcn. Eensklaps sprongen de vier mannen, die er in zaten, uit liet rijtuig, terwijl de koetsier langzaam doorreed. Onverhoeds vielen zij dc wandelaars op het lijf, die niets vermoedend arm in arm hun weg voortzetten. Zij waren met dolken of zoogenaamde bowie-messen gewapend, en niettegenstaande de ongelukkigcn zich heldhaftig verdedigden, zoodat ei eene wanhopige worsteling ontstond, waren dc slachtoffers binnen weinige seconden gedood, zonder dat er een kreet gehoord werd. Daarop stapten de moordenaars weder in hun rijtuig en reden langs een zijweg inde richting van Chapelizod weg. Slechts weinige personen behalve den onderkoning hadden de gruweldaad van verre aangezien ; maar daar er niet het minste hulpgeroep vernomen werd, dacht niemand aan moord. Een officier van de koninklijke dragonders, luitenant Greatorex, wandelde met zijne honden op ongeveer twee- a driehonderd yards afstand, en bemerkte de worsteling, die hij voor eene dronkemansvechtpartij aanzag. Hij zag een der mannen neerstooten, en naderbij komende, zag hij nog een ander op den grond liggen. Hij verwonderde zich, toen de kar met de vier mannen wegreed, dat de twee op den grond liggende slachtoffers niet opstonden; maar toen liij de lichamen bereikt had, vond hij ze ontzield. Een andere getuige was een knaap, Samuel Jacob genaamd, die langs de heg van de villa des onderkonings wandelde; ook hij zag een man, naar hij dacht, met de vuist neerstooten, terwijl een ander reeds op den grond lag. Hij die dien laatstcn slag had toegebracht, liep dc kar achterop en voegde zich bij zijn makkers, die reeds daarop gevlucht waren. Verder waren in het park twee jongelieden, die zich met het rijden op velocipèdes amuseerden. Eerst inde richting van het monument rijdende, hadden zij de beide wande- laars gezien, uoeii toen zij om ue koiom waren heengereden en terugkeerden vonden zij ze dood op den grond uitgestrekt. Lord Cavendish lag op hef voor rijtuigen bestemde middelpad, met een steek door de rechter long, eene diepe wonde inden hals en eene andere inde zijde, terwijl zijn rechterarm gebroken was. De dood moet bij hem oogenblikkelijk geweest zijn; want er was geen teeken van leven meer en het bloed gutste, bij stroomen uit zijne wonden. Het lichaam van den heer Burke lag vreeselijk verminkt op het gras. Hij had eene snede dwars door de luchtpijp, eene wond inde borst, die tot in het hartwas doorgedrongen en eene derde van twee duim lengte inde linkerzijde van den hals, juist onder het oor. Eender velocipedisten reed naar de stad om de politie te waarschuwen, terwijl de ove.ige omstanders bij de lijken bleven; deze werden spoedig daarop, elk afzonderlijk op een brancard uitgestrekt, weggehaald , terwijl eene menigte volks, op het ver schrik kei ij ke nieuws bijeen gestroomd, rondom de bloedplassen samenschoolde, die door de politie bewaakt werden. De treurmare verspreidde zich als een loopend vuur door de stad, waar oogenblikkelijk alle feestelijkheden werden gestaakt, en waar de algeraeenc vreugde plotseling voor de grootste ontsteltenis en de diepste verontwaardiging plaats maakte. Alzoo had de misdaad van enkele booswichten, die aan de lersche natie geheel vreemd schijnen men oppert zelfs de verdenking' dat het Engelschen waren ■— een geheel volk, dat op het punt stond uit zijn eeuwenlange ellende opgebeurd te worden, opnieuw in den diepsten rouw gedompeld. Want de moord in het Phoenixpark was het sein tot nieuwe dwangmaatregelen, waaronder de welgezinde en rustige burgers van het gansclie eiland, wie weet hoe huig nog zullen gehukt gaan! in ’t hout. Eene heerlijke gedachte heeft de schilder ons door zijn penseel vertolkt. Het is alsof hij de jeugd en de grijsheid te gelijk heeft willen voorstellen; en hij heeft zijne beelden meesterlijk gegroepeerd. De kolossale hoornen, wier dikke takken zich in grillige bochten in alle richtingen uitstrek Hen, doen ons bij men somberen ach-, tergrond aan een ondoordringbaar woud van eeuwenoude eiken denken. En wie zich niet door eene geheimzinnige kracht voelt aangegrepen hij het aanschouwen van zulk een woud, hij zal ten minste oog hebben voor liet viertal knapen, die in zulke ongedwongen houdingen op den voorgrond treden. Al zijn drie van i hen zwaar beladen met eene vracht hout, waar- uit men kan besluiten, dat zij reeds op jeugdigen leeftijd moeten werken en de lasten des levens naar hun zwak vermogen dragen, die arbeid is niet in staat dien gullen lach ook maar voor een oogenblik van hun gelaat weg te nemen. Zij zijn nog even gelukkig als hun makker, die niet werkt, die trots alle waarschuwingen den hoogsten boom niet heeft gevreesd om een nestje uitte halen en die zich nu met zijn buit vermaakt. Wat zou het ons baten dien jongen eene vermaning te geven over zijne wreedheid? Cet age est sans pilié! lid) uoet ons goed zoon groepje te zien, we denken nog eens aan onze eigen jongensjaren en zeggen met den dichter: lloc zalig, wien eens als de jongens kiel Nog om de schoudren glijdt, Dan is het hemel inde ziel En alles even blijd. HET rORTEET VAN z. H. PAUS LEO XIII. (naar Gaillnrd.) Inden Parijselirn salon van dit jaar is thans eene schilderij tentoongesteld, die zeer de aandacht trekt. Het is ’t portret van Z. H. Paus Leo XIII, dat door alle kenners geroemd wordt als een meesterstuk van uitvoering en koloriet. Wat de schilderij intusschen hoogere waarde schenkt is de betuiging van allen, die ooit den H. Vader gezien hebben, dat het beeld sprekend gelijkt en zelfs het beste portret is, dat nog van den algemeenen vader der Christenheid is verschenen. Wij hebben daarom gemeend onzen lezers aangenaam te zijn met eene gravure van deze schilderij te geven, welke, naar wij zeker weten, in elk katholiek gezin die belangstelling zal opwekken welke zij verdient. DL EGYPTISCHE MUMMIËN. Het is bekend dat de oude Egyptiërs hunne voorname en beroemde dooden met een godsdienstigen eerbied bewaarden en hen zoo wisten te, balsemen, dat die lijken nog heden ten dage even ongeschonden worden gevonden als zij ze aan de aarde hebben toevertrouwd. Eeeds sedert omstreeks duizend jaren heeft men uit de Egyptische graven een groot aantal van zulke mummiën of gebalsemde lijken te voorschijn gehaald; de voorname werden gevonden in sarcophagen, omwon- den met linnen of wollen windsels en de huid en het vleesch doortrokken met kruiden en harssoorten, terwijl men inde Thebaanschc volksgraven honderden en duizenden mummiën ongekist naast en op elkaar vond liggen, evenals eene houtmijt. IN ’t hout. DE KATHOLIEKE ILLUSTRATIE. HET PORTRET VAX Z, H. PAUS LEO XIII, NAAR GAILLARD, DE KATHOLIEKE ILLUSTRATIE. beschrijvingen der dooden, lofredenen en mecdeelingen over hunne daden bevatten, welke gewichtige bijdragen hebben geleverd voor de geschiedenis van dit volk. Bij al deze mummiÃ«n waren de borst- en buikholten ontdaan van de ingewanden, welke m afzonderlijke vazen werden bewaard, en deze holten opgevuld met in hars gedoopte ballen van lijnwaad, doch de gelaatstrekken, zoowel als de vormen van de lichamen, zijn bewaaid gebleven. Het eigenaardig gezicht en de reuk welken de mummiÃ«n verspreiden hebben aanleiding gegeven dat men haar in oude tijden eene bijzondere geneeskracht toeschreef. Zelfs in Euiopa geloofde men daaraan en er is zelfs oen tijd geweest, dat geheele mummiÃ«n of gedeelten daarvan evenmin ineen apotheek mochten ontbreken als thans de kina. Nog tot op het einde der 17e eeuw werd een levendige handel in mummiÃ«n gedreven, vooral met Frankrijk, terwijl de Egyptische boeren, de Fellahs en BedouÃ¯nen der woestijn, ze als brandstof gebruikten, waardoor de mumiÃ«n zeer zeldzaam werdÃ©n. Inden loop van het vorig jaar heeft professor Maspero, directeur van het oud-Egyptisch museum te Bulak, toevallig ontdekt, dat de Arabieren van Thebe in Opper-Egypte, die alleen leven van het plunderen van graven en liet verkoopen van mummiÃ«n, opnieuw eenige koningsgiaven hadden gevonden, waarvan zij kostbare oudheden verkochten. Het onderzoek, dat daarop gevolgd is, deed het bestaan dezer koningsgraven aan het licht komen en wel ineen zijdal van den Nijl inde nabijheid van Thebe, waarin koningen en koninginnen uit de 17Â° tot de 21Â° dynastie in prachtige marmeren lijkkisten waren bijgezet. De 39 gevonden mummiÃ«n zijnde. schoonste en best bewaard gebleven lijken, welke men nog heeft gevonden en naar het museum te Bulak overgebracht. Onze gravure stelt de geopende lijkkist van koning Amen-Hotep I voor, uit de achttiende dynastie. De kist is wit geverfd, doch het deksel (zie de tweede figuur) is met dwarsstaande hieroglyphen versierd; het hoofd op het deksel is geel beschilderd en moet een portret voorstellen. De mummie is 1.65 meter lang en van het hoofd tot de voeten gehuld in guirlandes van lotusbloemen en oranjegele windsels. Het gelaat is met een van hout gesneden en beschilderd masker bedekt, waarin oogen zijn gezet van geÃ«mailleerd porselein. DE STERRENHEMEL met het bloote oog bekeken. (Vervolg.) 111. Het zal zeker menigeen wel eens overkomen zijn, dat hij op eene bepaalde plaats aan den hemel, waar hij eenige avonden te voren een sterrebeeld of eene ster zag blinken, daar later geen spoor meer van terugvindt. Toch is dat beeld of die ster niet verdwenen; want als men zich de moeite geeft om het onderzoek verder uitte strekken zal men weldra het verloren gewaande beeld terugvinden, doch nu op eene geheel andere plaats dan waar men het vroeger gezien heeft. Het sterrebeeld heeft zich dus verplaatst. Nog frappanter wordt deze waarneming als men haar eenige avonden achterelkaar herhaalt, waartoe wij thans onze lezers komen uitnoodigen. Wij kiezen daartoe eene standplaats, waar wij een muur voor ons hebben, langs welks achterkant wij heen kunnen zien, en om onze waarneming gemakkelijker te maken, vestigen wij bepaald de aandacht op de sterren van een ons bekend beeld, bijv. den Grooten Beer. Met het horloge.in de hand teekenen wij nauwkem-ig het juiste oogenblik aan, waarop al de sterren van het beeld van achter den muur zichtbaar worden. Herhalen wij dit den volgenden avond, zoo nauwkeurig mogelijk van dezelfde standplaats, dan vinden wijden tijd, die er tusschen de twee verschijningen van de eene ster verloopen is, juist gelijk aan dien voor iedere andere ster. Wij zien bijv. op den eersten dag de eene ster verschijnen om 7 uur 35 minuten, de tweede om 8 uur 13 minuten; op den tweeden dag zien wijde eerste ster om 7 uur 31 minuten, de tweede om 8 uur 9 minuten. Nu zijn er van 7 uur 35 minuten op den eersten, tot 7 uur 31 minuten op den tweeden dag 23 uur en 56 minuten verloopen, en van 8 uur 13 minuten op den eersten tot 8 uur 9 minuten op den tweeden insgelijks juist 23 uur en 56 minuten. Wij kozen hier den Grooten Beer tot voorbeeld, omdat dit beeld het meest bekend is, doch men kan deze proef op elke vaste ster toepassen en zal dan bevinden dat de uitkomst van allen dezelfde is. Doch wij zetten de waarneming voort op volgende dagen, om daarna de getallen te vergelijken en dan zal men tot de uitkomst komen, dat elke ster telkens evenveel tijd gebruikt om op hetzelfde punt terug te komen, met andere woorden, dat de omloop dus op den duur even lang blijft. Laat ons alvorens verder te gaande gevolgtrekkingen bespreken, welke uit deze waarnemingen te maken zijn. Op de eerste plaats dan kunnen we constateeren dat de sterren onderworpen zijn aan eene dagelijksche beweging. Hoe deze beweging is, is gemakkelijk na te gaan. Men kiest daartoe weer bekende beelden en boude deze gedurende een geheelen nacht in liet oog. Wij zullen dan zien, dat sterren, die in ’t oosten staan schuinsrechts naar boven rijzen, dat sterren in ’t zuiden zich evenwijdig van den horizon bewegen en die in ’t westen weder schuinsrechts dalen. Daarbij zal het den opmerker niet ontgaan, dat in ’t oosten alleen sterren opkomen en in ’t westen enkel sterren ondergaan. Vreemd zal het wellicht voorkomen dat er sterren zijn, die niet opkomen en andere die niet ondergaan, doch die bevreemding zal spoedig wijken als men zulk eene ster met het oog blijft volgen. Men zal dan toch zien dat zij een tijdlang daalt en tot het noorden nadert, daar eenigen tijd evenwijdig met den horizon zich blijft voortbewegen, om eenigen tijd later weer schuins naar boven te rijzen. Wij keeren echter den volgenden avond op hetzelfde uur terug en zien nu dezelfde ster weer op dezelfde plaats, waar wij haar den vorigen avond bij het begin onzer waarneming gezien hebben. Het is dus duidelijk dat de ster gedurende den dag, als wanneer zij voor het bloote oog door het zonlicht onzichtbaar is, naar hetzelfde punt is teruggekeerd en daar wij alle sterren van de linker- naaide rechterhand zien gaan, ligt het voor de hand daaruit te besluiten, dat die ster overdag een kring heeft doorgeloopen, om des avond weer op hetzelfde punt terecht te komen. Hetzelfde geldt van alle sterren, die wij bij het aanbreken des dageraads uit het oog verliezen. Op de tweede plaats kunnen we uit onze eigen waarnemingen de gevolgtrekking maken, dat de sterren vaneen beeld, zoowel als de sterrebeelden onderling niet van plaats veranderen. In welken stand en op welke plaats men bijv. den Grooten Beer ook ziet, hij is en blijft steeds de wagen met zijn krommen dissel, zijne sterren zijn ten opzichte van elkaar niet van plaats veranderd en hij neemt ook dezelfde plaats aan liet uitspansel in. Eene andere vraag is echter nu, waar en welk het middelpunt is, waarom zich de sterrenhemel beweegt. Wij weten dat de zon het middelpunt is van liet stelsel, waartoe ook onze aarde behoort, en dat zij voor al hare planeten de bron is van licht en warmte. Ook de sterren hebben zulk een gemeenschappelijk middelpunt inde Poolster, welke wij in het vorig artikel hebben leeren kennen als de uiterste ster van den Kleinen Beer. De Poolster is slechts eene ster van de tweede grootte, doch beweegt zich zoo weinig van hare plaats, dat zij het middelpunt van den sterrenhemel is geworden. Ten opzichte van deze ster behouden alle andere vaste sterren steeds denzelfden afstand, hetgeen door onderstaande teekening nog duidelijker zal worden. * Uit de toekening zal mm zien dat we hier liet beeld van den Groeten lieer hebben. Houdt men op dit beeld gedurende eenige uren het oog, dan ziet men liet zich zoodanig verplaatsen als hier hoven is afgebeeld; elke ster beschrijft een kring rondom de Poolster en blijft daarbij op denzelfden afstand van haar. De figuur draait dus zoodanig rond dat ze uit den stand I overgaat in 11, daarna in 111, als wanneer wij ze bijna recht boven ons hoofd vinden, en eindelijk in IV. Wij zien, dat het daarbij gemakkelijk is eene bepaalde ster a bijv. in hare verschillende standen te herkennen aan de plaatsing ten opzichte van de andere sterren van hetzelfde beeld. Nog op eene andere vrucht van onze waarnemingen moeten wij een enkel oogenblik wijzen. Wij weten nu dat de sterren eene dagelijksclie beweging hebben en wel zulk eene, waarbij het schijnt alsof alle aan elkander verbonden waren, waaruit natuurlijk volgt dat de sterren die een grooteren kring te doorloopen hebben zich ook juist zooveel spoediger bewegen als haar kring grooter is. Maar welke is die kring ? In hetgeen wij gezegd hebben ligt het antwoord reeds opgesloten. DE KATHOLIEKE ILLUSTRATIE. Toch is de tijd die zon en sterren voor hun dagelijkschen kringloop besteden niet gelijk. Om dit te doen zien gaan wij weer achter onzen muur zitten met het horloge inde hand en teekenen op achtereenvolgende dagen de oogeublikken aan, waarop het eerste stipje van den zonnerand zichtbaar wordt langs den kant van den muur, dan bespeuren wij, dat de tussclientijd tusschen twee zonsverschijningen wel den eenen dag bijna juist even groot is als den anderen, maar dat die tijd verschilt bij dien, welken wij bij de sterren vonden; immers ’t zijn nu 24 uren, met op zijn hoogst eene afwijking van eene halve minuut, en dus omstreeks 4 minuten meer dan voor de sterren. Dat die tijd om en nabij de 24 uren bedraagt is geen toeval, maar moet daaraan worden toegeschreven, dat de uurwerken met opzet zoo geregeld en gemaakt worden, dat zij 24 uren verloop aanwijzen voor den tijd, dien de zon gemiddeld noodig heeft, om telkens weer haar hoogste standpunt te bereiken. Het verschil in tijd voor een zons- en sterreomloop is wel niet groot, maar daaruit vloeien toch belangrijke gevolgen voort. Het is ons gebleken dat eene ster in 4 minuten minder dan 24 uren terzelfder plaats aan den hemel terugkomt. Zien wij dus lieden ergens eene ster des avonds ten 8 uur, dan zullen wij ze over vijftien dagen reeds ten 7 uur op de eigen plaats aantreden, over eene maand van 30 dagen om G uur, enz. Dit nu geldt van alle sterren evenzeer, en er zal dus uit volgen, dat indien wijden sterrenhemel bijv. eene maand later in denzelfden stand, ten opzichte van ons oog en van onzen horizon willen wedervinden, wij daartoe twee uren vroeger hebben uitte zien, ofwel, dat op hetzelfde uur om 8 uur, de stand der sterren juist dezelfde zal zijn, als wij eene maand vroeger eerst twee uren later, of om 10 uur, aanschouwd hebben. Op deze wijze voortgaande blijkt het ons, dat de sterrenbeelden, die wij op 1 Januari â€™s avonds in het oosten zien, den lâ„¢ April op datzelfde uur in het zuiden zullen staan, en den len Juli in â€™t westen zullen gezien worden. Die, welke den len Januari juist in 't westen ondergingen, zullen omgekeerd den lâ„¢ Juli reeds weer in â€™t oosten opkomen als het even laat is; die den len Januari hoog in â€™t noorden stonden, vinden wij op hetzelfde uur den len Juli, als het sterren zijn, die niet ondergaan, onder de Poolster, weer in â€™t noorden. Met deze beknopte verklaring meenen we een voldoend denkbeeld te hebben gegeven van de beweging der sterren. Reeds inde hoogste oudheid was men daarmee bekend en de mythologische voorstellingen schijnen geheel gebouwd te zijn op de dagelijksche omdraaiing van het sterrengewelf. Met een voorbeeld daarvan zullen we besluiten. Orion, zoo verhaalt de mythologie, ontdekte sommige geheimen der bewegingen van de Maan, hetgeen een aanslag op Diana (de Maan) genoemd wordt; daar het uur van zijn ondergang samenvalt met dat, waarin de Schorpioen opkomt, moet Orion sterven aan den steek van liet door de vertoornde godin te voorschijn geroepen insect. Pegasus, den Waterman vooruitgaande, wordt verzinnelijkt door den hoefslag van ’t gevleugeld paard, waardoor eene fontein (de Hengstebron) uit den grond ontspringt. Atlas of de Berenhoeder, wiens hoofd zich eertijds onder de pool bevond, krijgt van Jupiter den last om de wereld te torsen en wordt versteend door Perseus, omdat hij bij ’t opkomen van dezen laatste achter de bergen ondergaat. Phaëton, de hemelsche Wagenmenner, verschrikt op het gezicht van de Schorpioen ; Perseus verlost de van den Walvisch bedreigde Andromeda; de Waterman of Ganymedes wordt geschaakt door den Arend, die hem naar ’t hoogste des Hemels voert enz. Kortom de meeste fantastische verhalen der fabel zijn niets dan eene reeks van toespelingen op het hemelgewelf. (Slot volgt.) EEN UITSTAPJE naar LUCERN EN OMSTREKEN. (Vervolg.) Op de markt, die juist in vollen gang was, vonden we weinig eigenaardigs in ldeederdracht, doch des te opmerkelijker is de plaats zelve waar koopers en verkoopers samenkomen, ’t Is geen open plein, evenals in andere steden, doch eene aaneenschakeling van sombere gewelven, waarvan eenige onder de huizen doorloopcn, alle dicht aan de Keuss, de wilde rivier, die vóór de stad uit het meer stroomt en inde eeuwige sneeuw van den St. Gothard haar oorsprong vindt. Voor eene Ilollandsche huismoeder heeft de Lucerner markt weinig aantrekkelijks. Inde vrij beperkte ruimte vindt men alles dooreen opgestapeld: groenten, vleesch, visch en kaas, oude kleercn, schoenen en glaswerk en ofschoon het water dicht bij de hand is, de frischhcid liet op dien warmen zomerdag veel te wenschen over. „ Wie ihür sincl die chricsi?” De kersenkoopvrouw antwoordde telkens met onverstoorbare kalmte „driessig centimes;” voor ons is het naïeve dialect meestal vrij onverstaanbaar. Eenige trappen voeren van de marktgewelven naar het plein voor het Ralhhaus. De vierkante toren, die aan het gebouw grenst, is van boven tot beneden met antieke fresco-schilderingen bedekt, die den slag bij Scmpach in herinnering houden tot weer en wind, die ze reeds beschadigden, ze geheel zullen hebben uitgewischt. De straten, die we verder doorkruisten, zijn smal en bochtig, een treffende tegenstelling met de nieuw gebouwde wijken aan het meer, waar zooveel weelde en pracht heerscht. ’t Is of Lucern uit twee, scherp afgebakende gedeelten bestaat, de stad der toeristen en de oude middeleeuwsche, waarvan het, bij de afbeelding uit dien tijd, op eene der twee overdekte bruggen, heet: „Durch die Zeit.wird viel verzelirt, Yieles aber aucli vermehrt; Also ward Luzern zur Zeit Ausgebreiter in so weit.” Die beide bruggen over de Keuss zijn een bezoek overwaard. De eerste ligt in schuine richting over de rivier en heeft eene lengte van vijfhonderd voet, de tweede verbindt de oevers op de kortste wijze. Beide rusten op palen en. zijn beschut dooreen houten dak, dat door zware balken wordt gesteund. Aan de binnenzijde van dit dak zijn meer dan honderd driehoekige schilderingen aangebracht, alle voorstellingen aan de geschiedenis der stad en hare beschermheiligen ontleend, met toepasselijke bijschriften in versmaat; ook de doodendans speelt hier eene groote rol. In 1300 werd de eerste dier bruggen gebouwd, schilderingen en dichtregelen, inden naïeven stijl der middeleeuwen, zijn uitmuntend bewaard gebleven. De eigenaardige bouw nochtans doet wel wat aan een droogzolder denken. Over de balustrade leunen Engelschen, die den tijd met visschen doorbrengen, ook menig voorbijganger houdt een oogenblik stil bij de vrij rondzwemmende zwanen en watervogels. Deze vergasten zich niet zelden aan een boterham, die door eene zorgzame moeder tot een geheel ander doel is medegegeven en zeker dikwijls zal worden teruggewenscht vóór het schooluur verstreken is. Daar het arsenaal op onzen weg lag en Badeker eene lange opsomming geeft van de verzameling wapens uit vroegere eeuwen, daar bewaard, belden we aan den hoofdingang er van. Een oud veteraan ontving ons vriendelijk en geleidde ons door alle zalen, of liever bergplaatsen van het gebouw. Kanonnen, wapens, patroontassehen en amunitie in overvloed, maar alles splinternieuw en ongebruikt. Toen we zoo op de hoogste zolders waren geklommen zonder de bedoelde merkwaardigheden te ontdekken vroegen we ten laatste waar de tropeeÃ«n uit de Zwabische en Bourgondische oorlogen bewaard werden en waar wede wapenrusting Vinden zouden van Leupold, hertog van Oostenrijk, die bij Sempach sneuvelde. Liefelijker plekje dan „die drei Linden” kan men zicli niet denken. Langs liet monument van Thonvaldsen voert de weg vrij steil naar boven; de brandende Julizon maakte liet ons niet gemakkelijker en schaduw vonden we nergens langs liet pad, dat zich door onvruchtbaar weiland slingert. Halfweg ligt het oude Capucinerklooster met de kleine kapel en van daar tot den top hadden we nog een vermoeienden tocht. Toen we eindelijk inde schaduw der linden zaten, aan den rand der steile rots, die bijna loodrecht in het meer daalt, werden we echter door ’t onbeschrijfelijk sclioone uitzicht heerlijk beloond voor onze moeite. Diep beneden ons, op het smaragdgroene water dreven booten en scheepjes niet grooter dan kinderspeelgoed, we overzagen Lucern en boven de toppen der omliggende bergen uit schitterde de, eeuwige sneeuw der Berner Alpen. Op den achtergrond de beide Sehreckhörner en de scherp geteekende spits van den Finsteraarliorn, meer nabij de breede, verblindend witte bergrug van den Titlis. Opgetogen van bewondering trachtten we het grootsche en toch zoo kalme natuurtafereel diep in liet geheugen te prenten: de majestueuze Alpen, de naakte granietmassa van den Pilatus, de lielelijk groene weiden tegen de berghellingen, het blauw groene meer en vooral de onbeschrijfelijk sclioone kleurschakeeringen, waarin reeds de warme tinten van het zuiden spelen. Nadat we eenigen tijd gedweept en gedroomd hadden, deed de hevige dorst ons rondzien r.aar eene herberg, maar, zonderling genoeg, niemand schijnt het de moeite waard te achten hier boven de reizigers te exploitceren. Een feit, wel eenig in zijne soort ineen land, waar tot dat einde alle bezochte plekjes worden misbruikt. Na eenig zoeken kregen we in eene boerenwoning een paar glazen frissche melk, zoo heerlijk en zuiver, als men ze slechts op de Alpen vindt. We daalden af langs een gemakkelijk en schilderachtig voetpad, door fraai houtgewas, ter zijde van het meer, en al verdwenen de liooge sneeuwtoppen te spoedig uit het gezicht, er bleven nog genoeg liefelijke gezichtspunten over om de wandeling onvergefelijk te maken. Minder grootsch, doch zeer belangwekkend is het vergezicht, dat men heeft van den Gutsch, een bergtop aan de andere zijde der stad. Ilier is Lucern zelve meer het middelpunt. Ineen halven cirkel aan het meer gebouwd, tusschen den Kigi en den Pilatus, mag zij met recht trotscli zijn op hare bevoorrechte ligging. nacht zich opent, heeft het meer een omvang van negentien kilometers, overal elders bedraagt de grootste afstand tusschen de, beide oevers er slechts vijf. Voorbij Brunnen wendt het meer zich op eens scherp rechts en vormt den vierden arm, het meer van Uri, het schoonste en meest indrukwekkende gedeelte van do Vicrwaldstattersee. Talrijke booten doorkruisen het op elk uur en in alle richtingen; de meesten brengen de reizigers over naar Vitznau, hei hoofdstation van den spoorweg, die naar den top van den Rigi voert. Vroolijke drukte heerscht bij goed weder op het dek der saloubooten. Onbekenden wisselen den welkomsgroet, toeristen van alle natiën trachten zich verstaanbaar uitte drukken inde wereldtaal, het Franseh, of zoeken een willig gehoor voor hunne eigen moedertaal. Hier en daar houdt een rechtgeaard Engelscliman de eer van zijn land op dooreen plechtig stilzwijgen, of zoekt' een ernstig gestemd reiziger de eenzaamheid, doch verreweg de meesten knoopen drukke gesprekken aan, waarvan do genoegens en de verwachtingen der reis natuurlijk den hoofdinhoud uitmaken. Schilderachtigc groepen landlieden in nationale dracht nemen het verdek der tweede klasse in en niet zelden verdringen de passagiers der eerste zich om hen heen, aangelokt door de fraaie, vierstemmige liederen, die op het water dubbel schoon klinken. Het Zwitsersche volk is in liooge mate muzikaal en zijne bergen en zijne vrijheid wekken het op tot eene begeestering, geheel vreemd aan het ernstige Ilollaudsche karakter. Hun eigenaardig gezang, liet jiuleln vooral, is geheel berekend op effect. De echo’s der bergen weerkaatsen de hooge, langgerekte tonen, die in telkens zich herhalende cadans het gcheele accoord doorloopen en voor den vreemdeling al de bekoorlijkheid van het nieuwe en onbekende hebben. Wij stoomden weg van de kade te Lucern, waar tal van belangstellenden en nieuwsgierigen hadden post gevat en waar de kleine verkoopsters van edelweiss en alpenrozen menigen frank inoogstten. Vrij snel doorkliefde de boot het sclioone, kalme meer en lang nog bleef het oog bewonderend rusten op de heerlijk gelegen stad, die zich nu in haar volle schoonheid ontrolt. Spoedig bereikten wede baai van Kiissnaclit, die men bij helder weder geheel overziet, ook het kleine' vlek op den achtergrond, waaraan zij haar naam ontleent en waar liet bloedige drama tusschen Gessler en Wilhelm Teil werd ten einde gespeeld. Veel verder strekt zich naar de andere zijde, rechts, de Alpnachtersee uit. In het verschiet rust de blik op Stausstad; daarachter rijzen de trotsche bergtoppen van het kanton Unterwalden op en maken het onmogelijk den verderen loop van het meer te volgen. Voorbij dit punt, waar men dus het meer zich inden vorm vaneen kruis ziet uitstrekken, ligt aan den voet van den Rigi het dorpje Weggis en iets verder, aan dezelfde zijde, Vitznau, liefelijke plekjes waar vijgen en amandelen rijpen en de plantengroei reeds iets zuidelijks heeft, want de ruwe stormen uit het Noorden worden gebroken door de beschermende rotsgevaarten. Voor ons en vele anderen is Vitznau reeds het einddoel der vaart en het station van den Rijnspoorweg wordt letterlijk bestormd. 0 y B (Slot volgt.) VAN ALLES, VOOR ALLEN. Electriciteit op Flesschen. Binnenkort zal men wellicht, evenals men thans verduurzaamde groenten in blikken ontbiedt, electriciteit in flesschen of bussen kunnen laten komen, waarvan ieder dan naar verkiezing gebiuikkan maken. De werkman zal er bijvoorbeeld zijne draaibank, de naaister hare naaimachine mede in beweging kunnen brengen, en vervolgens de leege bus maar naar de fabriek terug hebben te zenden, om ze weer gevuld thuis te krijgen. De groote natuurkundige Faure, de uitvinder der accumulators of toestellen, waarin men electriciteit kan ophoopen en bewaren, moet namelijk het plan koesteren hier of daar bijvoorbeeld aan den waterval te Schaffhausen, waar van het verbazend gewicht der neerstortende watermassa uitstekend partij viel te trekken eene groote electriciteitfabriek op te richten. Van daar zou hij allerwegen zijne bussen met ingemaakte electriciteit rondzenden, om ze later weer ter vernieuwde vulling terug te ontvangen. De zaak klinkt ougeloo- felijk, maar wij hebben inde laatste jaren reeds zooveel ongeloofelijke dingen beleefd, en de electriciteit verricht zulke wonderen, dat twijfel op dit gebied nog minder gepast schijnt dan lichtgeloovigheid. Daarenboven is Faure hier ontegenzeglijk eene autoriteit, en zekere William Thomson te Glasgow moet zijne opgaven als juist geconstateerd en ter algemeene kennis gebracht hebben. Overigens werden de accumulators van Faure reeds sedert lang met practisch gevolg tot verschillende doeleinden gebruikt, o. a. gelijk wij reeds vroeger meedeelden ter verlichting der spoorwegwaggons op de baan van Londen naar Brighton. Wie weet dus of wij niet spoedig in onze werkplaatsen en woningen allen mechanischen arbeid door de electriciteit zullen zien verrichten! * $ Een onderzeesch schip. De phantastische ~Nautilus” van Jules Verne is vaneen product der verbeelding werkelijkheid geworden. Er is thans inderdaad een schip vervaardigd, dat als een visch onder water zwemt en eene volslagen omwenteling in liet zeewezen dreigt teweeg te brengen. Het is eene uitvinding van den Rumeensclien ingenieur Theodoresco, en een Engelscli blad geeft van het vaartuig eene uitvoerige beschrijving, volgens welke de eigenschappen van dit schip aan het fabelachtige grenzen. Het moet gedurende twaalf a veertien uren ter diepte van honderd, ja zoo noodig van | driehonderd voet onder de oppervlakte der zee onafgebroken kunnen doorvaren, waarbij een sterk werkend lichttoestel al de voorwerpen, die zich inde zee bevinden, op een afstand van honderd dertig voet duidelijk laat onderscheiden. Het onderduiken geschiedt evenals bij een visch, zonder gedruisch, en naar verkiezing langzaam of buitengewoon snel. Door middel eener zeer vernuftige inrichting kan het luchtreservoir van het schip ook onder water telkens voor twaalf uren gevuld worden. DE EGYPTISCHE MUMMIËN. 