De katholieke missie\u0308n; gei\u0308llustreerd maandschrift, in verbinding met het Lyonsch weekblad van het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs, jrg 1, 1874-1875, no. 1, 01-01-1874 
MISSIE VAN SDUCHUEN. (CHINA) De dagbladen hebben voor eenigen tijd bericht dat de Katholieke Kerk zich wederom beroemen kan op twee nieuwe bloedgetuigen, die den dood boven den afval van het geloof hebben verkozen. Ziehier nog eenige bijzonderheden welke aangaande hun roemvolle marteldood tot ons zijn gekomen. «De Engelse post," zoo schrijft een missionaris, «heeft ons dezen morgen de tijding gebracht van den dood van een onzer medebroeders, de E. H. Hue, missionaris in Oostelijk Sutschuen, en van de E. H. Tay, inlandsche priester van hetzelfde vicariaat, die door de Chinezen te Kien-Kjang vermoord zijn. De E.H. Hue schijnt een voorgevoel gehad te hebben van de gruweldaad, waaraan de vijanden van het Christendom zich gingen schuldig maken. Hij gaf dit te kennen in een brief, waarin de laatste woorden een duidelijk bewijs geven van de gevoelens, die hem op dat ogenblik bezelden: "Bid voor ons," zoo schreef hij nog, "en voor onze vijanden, wien wij van ganscher harte vergeven." Het is opmerkelijk dat juist de E.H. Hue in 1869 het lijden en den marteldood van de E.H. Rigaud verhaalde, wiens reisgezel hij toen was, terwijl hij slechts door een wonder der Voorzienigheid gered werd van den dood, welke hem vier jaren later zou treffen. Altijd betreurde hij in zijn brieven, dat hij de marteldood van de E.H. Rigaud niet waardig was geweest, daar hem de gelegenheid ontzegd was om zijn bloed voor het Geloof te vergieten. Nu heeft hij denzelfden dood gevonden als zijn voorganger, den dood door steeniging, waarnaar hij zoo vurig verlangd had. Door zijn zachtmoedigheid en diepe nederigheid, door zijn godsvrucht en ijver was de E.H. Hue juist de geschikte man om, te midden van talloze moeilijkheden en onder eindeloze gevaren, het werk voor te zetten dat de E.E. HH. Mabileau (gemarteld in 1862) en Rigaud, meer door hun bloed dan door hunne predikingen gesticht hadden. Hopen wij dat dit nieuwe offer God aangenaam zal zijn, en de aandrang om het Geloof te omhelzen, die in de laatste tijd reeds zoo was toegenomen, meer en meer mag versterken. "Om alleen van de provincie Jeu-Jang te spreken," zoo schreef de E.H. Hue in een zijner laatste brieven, "hier is de ijver der neophieten om een priester te ontvangen zoo groot, en de menigte van heidenen die zich willen bekeeren zoo talrijk als ik in de vier jaren, die ik hier doorbracht, nog nimmer ondervonden heb. Gij zult ons helpen om deze werking der goddelijke genade te ondersteunen en alles in te spannen wat noodig is, om deze zielen in de schoot der Kerk te brengen en in het Geloof te bevestigen. Dit is voor ons des te meer plicht daar de bodem, die wij bearbeiden, reeds besproeid is met het bloed van twee missionarissen en van zoovele Christenen die wegens hun geloof zijn ter dood gebracht." NECROLOGIE. De consul-generaal van Frankrijk te Constantinopel schrijft van daar aan de Missions Catholiques van Lyon: «Mgr. Pluym, nog vol kracht en gezondheid, werd ons tot groot leedwezen van allen binnen weinige dagen, na een korte ziekte ontrukt. Ik heb gemeend de gevoelens van de katholieke gemeente alhier te vertolken door in de Courriel d'Orient van den 16 Januari een kort bericht te doen opnemen, hetwelk hier volgt: «De latijnsche bevolking van Constantinopel heeft een groot en smartelijk verlies geleden: het treurige gelui van alle klokken der verschillende latijnsche kerken verkondigde op Dinsdag, 13 dezer, na den Angelus, aan de Katholieken het overlijden van hun eerste herder. Mgr. Antonius Josephus Pluym, Aartsbisschop van Thyane, vicarius apostoliek van Constantinopel, had in den morgen van denzelfden dag, om 10 uur, het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. «Den 15. Oct. 1808 in Holland, te Rotterdam gehouden en in de Congregatie der EE. PP. Passionisten opgenomen, werd Mgr. Pluym in 1863 tot vicarius apostoliek voor Bucharest benoemd met de titel van Bisschop van Nicopolis, en later in 1869 als administrator apostoliek naar Constantinopel overgeplaatst. In November van dat jaar vertrok Mgr. Pluym naar Rome om deel te nemen aan het Vaticaanse Concilie, van waar hij den 4. Maart 1870 terugkeerde, na zijn benoeming tot vicaris apostoliek, met de titel van Aartsbisschop van Thyane en legaat van de H. Stoel voor de Oostersche Bezittingen. "Het zou overbodig zijn hier de deugden van den eerbiedwaardigen herder, de uitstekende hoedanigheden van hart en geest die hem versierden, de gestrengheid van zijn levenswandel, de opgeruimdheid en zachtheid van zijn inborst te herdenken. De deugden van den godvredigen Aartsbisschop hebben hem reeds de belooning doen ontvangen, welke God voor zijn heiligen heeft weggelegd. Maar is hij, zooals wij gerust mogen veronderstellen, reeds in hemel ingetreden, geniet hij reeds de gelukzaligheid der uitverkorenen, toch laat hij in diepe droefheid zijn kudde achter, welke aan zijn waakzaamheid en evangelische liefde was toevertrouwd, en heel latijnsche gedeelte van dit bisdom zal nog langen tijd zijn geliefde herder met smart nastaren. De uitvaart van Mgr. Pluym had plaats den 14. Januari in de kerk van den H. Geest, te midden van een grote toeloop van de latijnsche geestelijkheid en de kerkelijke waardigheidsbekleders der verschillende ritussen, die met den H. Stoel vereenigd zijn en hier hun verblijf houden of toevallig aanwezig waren; een grote menigte van geloovigen was bij de treurige plechtigheid tegenwoordig. De leerlingen van het pensionaat van O. L. V. van Sion zongen gedurende de H. Mis, waarna door den E. P. Romano, der Sociëteit van Jesus, rector van het collegie der H. Pulcheria, een lijkrede werd uitgesproken. De laatste plechtigheden werden verricht door de oversten der EE. PP. Dominicanen, Franciscanen, Lazaristen en Conventuelen en eindelijk door Mgr. Testa, den vicaris-generaal. De gezanten van Frankrijk, Oostenrijk en Holland woonden die plechtige uitvaart bij. Mgr Pluym was Grootkruis van de orde van Frans-Jozef. «De stoffelijke overblijfselen van Mgr. Pluym zijn bijgezet in den bisschoppelijken grafkelder der kerk van den H. Geest, naast HH. Mgr. Boverani, Pugliesi en Hillereau zijn voorgangers, terwijl zijn hart ter bewaring is afgestaan aan de kapel van het pensionaat van O. L. V. van Sion, als treffend aandenken voor de gastvrijheid, welke de dierbare overledene in dit gesticht heeft genoten na den brand van Juni 1870.» (1) Wel leed het Latijnsch episcopaat in het Oosten in den laatsten tijd smartelijke verliezen. Achtereenvolgens werden Mgr Castells, apostolisch vicariaat van Murten, vervolgens Mgr Franciuli, zijn coadjutor, eindelijk Mgr Sallandari, apostolisch vicaris van Moldavië, weggerukt, en aan deze reeks van smartelijke verliezen komt zich nu nog de dood van Mgr. Pluym aansluiten. ★ ★ * Den 7. September 1873 overleed te Mardin in Mesopotamië Mgr. Castells, een der eerste stichters van de nieuwe missie in deze landstreek. De overledene was den 4. November 1799 te Barcelona in Spanje geboren en reeds in jeugdigen leeftijd in de orde der Capucijnen opgenomen. Toen in 1834 bij het uitbreken van den eersten Carlisten-oorlog de kloosters in Spanje verwoest en de kloosterlingen mishandeld en gedood werden, ging P. Castells met enige ordebroeders naar Bome en vertrok van daar naar Mesopotamië, in gezelschap van vier Paters en een lekenbroeder. De missie van Mesopotamië was in 1628 door Française paters Capucijnen gesticht, en sindsdien door hen bediend tot de opheffing der kloosterorden in Frankrijk. Door de afwezigheid der missionarissen was zij bijna geheel te niet gegaan, totdat R. Castells haar weder oprichtte. Deze vestigde zich in mei 1851 te Mardin, een stad van 19.000 inwoners, waarvan 6000 Katholieken van de Syrische, Chaldeeuwsche en Armenische ritussen, de overigen Moslims en slechts weinige Joden. Rondom de stad lagen een honderdtal dorpen met Jacobieten, Kurden en heidenen bevolkt, allen vijandig aan de katholieke godsdienst, die door de ijverige zendelingen gepredikt werd. Talloos waren de moeilijkheden en bezwaren welke moesten overwonnen worden, en eerst na vele jaren gezwoegd en gestreden te hebben, mocht de missie zich verheugen in een stille vrede, ten koste van onnoemlijk veel gevaren en arbeid gewonnen. Na het overlijden van de eerste apostolische prefect in september 1845, werd P. Castells tot zijn opvolger benoemd; de eerste dagen van zijn prefectuur kenmerkten zich door bijzondere zegeningen, welke blijkbaar werden in de bekeering van Mgr. Thimotheus Ibrahim, schismatisch aartsbisschop van den Syrischen ritus, van Mgr. Josephus Somae, jacobitisch bisschop van Orfu, en Mgr. Stel'anus, eveneens jacobitisch bisschop van Mardin. Deze bekeeringen werden door vele anderen gevolgd, hoezeer de schismatische geestelijken zich ook daartegen verzetten. Eenige jaren later werd hij tot apostolisch delegaat benoemd, en in 1866 tot aartsbisschop van Martianopolis en pauselijk delegaat voor Mesopotamië, Klein-Armenië, Kurdistan en Perzië. Twee jaren na zijn wijding door Mgr. Valerga, patriarch van Jerusalem, werd Mgr. Castells door een aanval van beroerte getroffen, welke zijn geheele rechterzijde verlamde. Maar zijn geest bleef helder en zijn spraak onbelemmerd, zodat de ijverige herder nog altijd kon voortgaan met het H. Evangelie te verkondigen. Zo mocht hij nog deelen in de blijdschap door de laatste ommekeer in de godsdienstige gesteldheid der Armeniërs teweeggebracht. Hij hield niet op met prediken en het toedienen der HH. Wijdingen, voor hij op den 7. September door een nieuwen aanval getroffen werd en spoedig daarna bezweek. De uitvaart van Mgr. Castells duurde drie volle dagen; zij werd bijgewoond door de geestelijkheid der Armeniërs, der Chaldeeërs met hun bisschop, der Syriërs met twee bisschoppen en de patriarch. Het volk stroomde naar zijn lijk, om nog een laatst bewijs van dankbaarheid te geven en riep eenparig dat er een heilige gestorven was. De algemene smart werd zelfs door Schismatieken en Turken gedeeld. Dusdanig was het uiteinde van een man die uit zijn vaderland verjaagd werd! Wonderbaar is de werking van Gods Voorzienigheid, die een slachtoffer van politieke beroeringen gebruikt tot haar werktuig, om een vervallen missie wederom op te beuren en talloze afgedwaalden tot God terug te voeren. VERTREK EN AANKOMST VAN MISSIONARISSEN. Gedurende het jaar 1873 zijn de volgende Paters van de Sociëteit van Jesus, uit de provincie van Duitsland, naar de hun aangewezen missies vertrokken : op den 15. Mei scheepten zich de EE. PP. Mathias Pfluger, Carl Strobel en Franz Trappe te Marseille in voor de missie van Brazilië. Op den 28. Augustus ging de E. P. Clemens Faller te Havre scheep naar de republiek van Ecuador. Op den 3. September vertrokken de EE. PP. Frederik Brombring, Wilhelm Graf, Herman Kerkhoff, Philip Meschenmoser en de Broeder Carl Hofmann van Bremen naar de Duitse missie van de Verenigde Staten. Op den 4. October aanvaardden de EE. PP. Georg Weniger en Petrus Mekom de reis naar de missie van Bombay. Eindelijk gingen de EE. PP. Eduard Brugier, Albertus Nesser en Aloysius Heiss te Havre scheep naar de republiek van Ecuador. In de maand October scheepte zich te Liverpool in de E. H. Andreas Burgerman uit het bisdom van Haarlem. Deze missionaris van de Congregatie der HH. Harten, ging zich aan de bekeering der melaatschen van het eiland Molokai toewijden. Op den 2. Januari 11. vertrokken van Havre naar de Verenigde Staten van Z.-Amerika, zestien leden — drie priesters en dertien lekenbroeders — der Congregatie van den H. Geest en van het H. Hart van Maria; bijna allen waren Duitsers, door von Bismarck uit hun vaderland verdreven. Hun namen zijn: de EE. PP. Strupp, Bigot en Richert, van het diocese van Straatsburg; de broeders Rudolfus, Jacob, Leo, Gaudentius, Arnoldus, Marcus, Clemens, Maria Pius, Koenraad, Adelphus, Quirinus, Aloysius en Kuhl, meest allen uit de bisdommen van Keulen en Aken. Den 5. December 11. waren reeds twee andere broeders derzelfde Congregatie te Bordeaux scheep gegaan, met bestemming voor het onderwijs der jeugdige zwarten : het waren de broeders Henri, voor de missie van den Gabon, en Thomas van Aquinas voor die van Senegambia. Op den 11. December is Mgr. Dubuis, bisschop van Galveston, den 30 October uit Bordeaux vertrokken, in zijn residentie aangekomen in gezelschap van zeven missionarissen en achttien religieusen, met bestemming voor de missie van Texas. Zes andere missionarissen, tegelijk met Mgr. Dubuis vertrokken, waren te Nieuw-Orleans, de plaats hunner bestemming, achtergebleven. 