De bazuin; gereformeerde stemmen uit de Christelijke Afgescheidene Kerk in Nederland-kerk-, nieuws- en advertentieblad, jrg 21, 1873, no. 2, 10-01-1873 
Nadat we in dit morgenuur als naar gewoonte in het bedehuis vergaderd waren, genoten we des namiddags het voorrecht, het tweejarig bestaan der Zondagsschool te herdenken. Konden we het eerste onderwijs aan niet meer dan 6 kinderen meedeelen, thans zagen we dat hoopje tot een 30tal uitgebreid, die de duidelijkste bewijzen leverden, dat ze de Zondagsschool met veel vrucht hadden bezocht. Menigeen zowel buiten als in de gemeente, gaf aan die 8 (i 13jarigen gaarne de getuigenis, dat ze in de kennis der Bijbelse geschiedenis, Bijbelse aardrijkskunde en de beginselen der Bijbelse oudheden vele volwassenen overtroffen. Bij J. J. WIARDA te Sneek, is verschenen: DE VIERDE DRUK VAN Het Eenzaam bidden, door J. J. KNAP, in leven laatst Pred. bij de N. H. Gem. te Woudsend, met gelithografeerd titel- figaat en Portret van den Schrijver. Prijs 1.00. In de meeste Boekwinkels voorhanden: Algemene Geschiedenis, voor de hoogste klasse der lagere School, door A. C DE ZWART. 21e Stukje. 30 Cent. ZALSMANS JAARBOEKJE voor Kerk, School en Zending. 1873. 30 Cent. ZES BOEKJES voor de Zondagsschool. , 60 Cent. TOESPRAAK gehouden op den Rustdag na het overlijden van den Zendelingkweekeling G. J- L- BERENDS door 1. H. DONNER. 15 Cent. Het leven van Jezus. Aan kinderen verteld. Naar het Fransch door J. H. VAN LINSCHOTEN. Met 48 Plaatjes ƒ 1. Bij S. VAN VELZEN Jr., te 's Gravenhage, is verschenen: JAARBOEKJE VOOR DE CHR. GEREF. KERK voor het Jaar 1875. — Achttiende Jaargang. VERSIERT MET HET WELGELIJKEND PORTRET VAN HL II. SPIL Het Mengelwerk bevat verschillende bijdragen in proza en poëzie, waaronder: "Het uiteinde van Joannes Calvijn DOOR S, VAN VELZEN. In fraai geïllustreerd omslag gebrocheerd. Prijs 30 cent. Alle Boekhandelaren nemen bestellingen aan. Sneelpersdruk van W. E. J. Tjeeuk Willink, te Zwolle. Een en twintigste Jaargang. (Eerste Kwartaal.) 1873. STEMMEN van DE GEREFORMEERDE KERK IN NEDERLAND. (Ten voordeel der Theologische School te Kampen.) Joël 2 : 1. Blaast de Bazuin. Vrijdag, 10 Januari 1873. Het koninkrijk Gods maar in kracht. niet gelegen in woorden, 1 Kor. 4 : 20. Dit Blad wordt wekelijks, des Vrijdags uitgegeven. Abonnementsprijs, per drie maanden, franco per post, door geheel het "Rijk ƒ1.50. Voor Amerika en Zuid-Afrika ƒ2.50. Voor Oost-Friesland ƒ2.—. Abonnementen buiten het Rijk moeten per kwartaal vóóruit worden betaald. Prijs van afzonderlijke nummers 12½ cent. Uitgever: S. VAN VELZEN JR. TE 'S-GRAVENHAGE. Prijs der advertenties van 1—10 regels ƒ1.—; elke regel meer 10 cent. Boekhandelaars-advertenties 3/2 maal. — Advertenties en bestellingen gelieve men op werkdagen vrachtvrij te adresseren aan den Drukker W. E. J. Tjeenk Willink, te Zwolle; Kerk- en Schoolnieuws, benevens in te zenden Stukken aan de Redactie te Kampen. Vloek en zegen. "In het zweet uws aanschijns zult gij brood eten." Gen. 3 : 19. Menigeen leest deze woorden, alsof er stond: «In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood eten." Zóó evenwel vinden wij het niet uitgedrukt in het verhaal, dat de gevolgen ons meldt van 's menschen afval van God. Zodra de mensch door overtreding van des Heere's gebod zich schuldig had gemaakt, was er in geheel zijn toestand de droevigste verandering gekomen, en had hij geen recht langer op enig goed. Vroeger was hij, die naar Gods beeld en gelijkenis was geschapen, in een lusthof geplaatst, en als Gods onderkoning stond hij op aarde. Ook in deze staat was hij tot werkzaamheid bestemd: maar hoe genoegelijk zal hem toen de arbeid geweest zijn. Met onuitsprekelijke kalmte in de ziel, want hij leefde in gemeenschap met zijn God; bloeiend van gezondheid, krachtig van lichaam, kon hij zijn werk verrichten zonder afmatting, zonder kwelling, of vermoeiende inspanning. Aan de liefelijke hulp, die hem van God was toegevoegd, en die onschuldig, gelijk hij, blijde en vrijmoedig tot hem opzag, kon hij al zijn gewaarwordingen en gevoelens mededeelen. En, terwijl nergens enige doorn kon kwetsen, en nergens enige distel werd gevonden, was alles in de lucht, in de wateren, en op de aarde aan de heerschappij van de mensch onderworpen. Hoever geheel anders is het geworden, zodra de zonde in de wereld was gekomen. De schitterende glans van Gods evenbeeld is door duisternis vervangen. Gevallen in den strik van den menschenmoorder van het begin, was er aanstonds een onpeilbare kloof tusschen God en den mensch. Verdreven uit het vaderlijke huis, bevond hij zich op een bodem, waarover de Almachtige den vloek heeft uitgesproken. Nu was de aarde meer geneigd doornen en distelen, dan voedend koorn voort te brengen. Alles scheen met overmacht tegen den mensch samen te spannen. De gevallen heerscher, bekleed met een dierenvacht, was, met den dood en het graf in het verschiet, aan voortdurenden moeilijken arbeid en kwellende zorgen overgegeven; want God heeft gesproken: «In het zweet uws aanschijns zult gij brood eten." Hoezeer is dit woord reeds vervuld. Wie zal ze tellen, die, bij brandenden zonnegloed, voortgezweept door den drijver, dag aan dag, geheel hun leven in zwaren arbeid moesten doornemen, en nauwelijks het noodige levensonderhoud ontvingen? Wie kan zeggen, hoevelen reeds tot stof zijn wedergekeerd, die altijd hier door bange zorgen, en een afmattende taak geplaagd werden? En vroeger was het, zoo is het nog. Eene grote menigte werkt slechts om brood, de benodigdheden des levens, te verkrijgen; maar hoevelen moeten zich daarvoor de moeilijkste bezigheden getroosten. Daar zijn er, die in de mijnen afdalen, en dagen en weken het zonlicht niet aanschouwen. Anderen, die hun leven lang de zee bevaren, en menigmaal door storm en onweer beloopen worden. Nog anderen, die van den vroegen morgen tot den late avond steeds ingespannen zijn. En bij al hun zwoegen en slaven, weten velen niet hoe zij hun huisgezin verzorgen, of wat zij hunne kinderen te eten zullen geven. Verscheidene standen zijn er onder de mensen. Eenigen in schamel kleeding gaan knikkend voort langs den weg; terwijl anderen, gedoken in de kussens van hun rijtuig, op hun wenken gebracht worden, waarheen zij begeeren; maar welke menschenhand heeft nooit zich het zweet van het aanschijn gewischt? Wie was zoo hoog geplaatst, dat hij niet soms door de zwaarte zijner taak neergedrukt werd; dat ook hem niet het zweet aan het gebogen hoofd werd ontdoond? Wat zegt ons dan dat zweet op het aanschijn des menschen; wat bewijst die moeitevolle arbeid en het karige onderhoud van velen; wat verkondigen ons die doornen en distelen op ons pad? Dat allen schuldig staan aan den afval van God, dat allen deelen in den vloek; dat wij, dat allen gezondigd hebben in, met en door hem, tot wien de Heere die goed, maar ook heilig, rechtvaardig en almachtig is, gezegd heeft: "In het zweet uws aanschijns zult gij brood eten." Wordt dit erkend, daar het toch door al hetgeen ons omgeeft en bejegent, duidelijk wordt geleerd, wij zouden altoos, zelfs bij den moei lijksten arbeid, en de karigste bezoldiging, reden tot onderworpenheid vinden; daar alle recht op de schepselen door ons verbeurd is. Tevens zouden wij reden vinden tot erkenning van de lankmoedigheid des Heeren; daar Hij, niettegenstaande onzen afval, nog brood, nog levensonderhoud den mensch toegezegd heeft, ofschoon dan ook in het zweet onzes aanschijns. Maar deze bestelling, de moeilijke arbeid, is zelfs weldadig in den tegenwoordigen toestand. Wat zou het zijn, als men in ledigheid zijn dagen doorbrengen kon? Zelfs in den staat der onschuld was de mensch niet daartoe bestemd. Zoo hij thans niet naar lichaam en ziel gedurig zich inspannen moest; weldra zou het trage, vadsige lichaam aan allerlei kwalen overgeven, weldra zou de ziel dof en wezenloos zijn. Veel kwaad wordt door den gestadigen, moeilijken arbeid verhinderd. Wie evenwel ledig gaat, of aan de taak, die hem opgelegd is, zich onttrekt, maakt het doorgaans anderen lastig, zal licht in achterklap en andere zonden zich toegeven, en berokkent zijn medemensch, maar vooral zichzelf slechts nadeel en schade. Weldadig en goed is dus de bestelling van de Heeren, die tot de mensheid het woord heeft gesproken, dat hem de meest noodzakelijke arbeid oplegt. Maar er is meer, dat met dit woord ons bevredigen moet. God sprak het, nadat hij de belofte had gegeven van de overwinning door het zaad der vrouw. Hoe zal het eerste mensenpaar, met het oog op deze belofte, gemoedigd het zware werk verricht hebben. Aan de gezichteinder van hun toekomst zagen zij een nieuw paradijs opengaan, en ijl hun hart ging, als het ware een Engel met een palmtak in de hand, de Goddelijke belofte: Uw Verlosser komt. Aan de belofte hielden zij zich vast, en bleven zij vasthouden. Zij was hun een lichtende ster in de nacht; het brood der ziel, als het zweet hun aanschijn bedekte; de open bron, waaruit zij, te midden der doornen en distelen, gelaafd en verkwikt werden. Deze belofte in het hart verhief hen, als op engelenengelen, boven al het drukkende en be- zwarende van hun toestand, en maakte hen vrolijk in Hem, van wien zij zich zoo snood hadden losgescheurd. In wijsheid leven wij onder het evangelie der vervulling, en weten, dat Jezus de overwinning behaald heeft, en ter rechterhand des Vaders zit. Zodra ons hart in waarheid met Hem vereenigd is, dan hebben wij reden te zeggen: Hij heeft voor ons, in onze plaats den vloek gedragen, en het zwaarste werk volbracht. Hem, Gods eigen Zoon, was dit werk ontzachlijk bang. Daarbij werd zijn zweet gelijk grote droppelen bloeds, die op de aarde afliepen. Maar niet alleen is er onder den moeilijksten arbeid een overvloedige vertroosting. Nu zijt er voor het geloof de hechtste gronden om te pleiten, om de vervulling van al onze nooddroogte, en het eeuwig leven, te verwachten. In dit geloof zeggen wij met een vertrouwen, dat nooit beschaamd werd: "Vader, onze Vader, die in de hemelen zijt, geef ons lieden ons dagelijksch brood." O dat velen wijs worden, en hunne vervloeking in Adam belijden, maar den zegen in Christus zoeken! Niet in werkstakingen, niet in een wetenschap, die de waarheden der Heilige Schrift verloochent, maar in Jezus is verlossing en overvloed voor den geplaagden mensch! Een goed recept voor armen en rijken. Kloek en wijs besluit. Hoe menigeen zoekt in moeilijke omstandigheden de hulp van rijke vrienden voor zijn kinderen, en begrijpt niet dat hij hen daardoor al jong aan het dragen van slavenketenen gewent, terwijl juist zelfstandigheid hen krachtig zou maken. Dat leunen en steunen op anderen, 't geen onverbiddelijk alles fnuikt en eindelijk doodt wat er flinks en wakkers in een jongen man huist, en dat een ras kweekt van gedweeze postjesjagers, die altijd azen op de voorspraak en de reddende hand van anderen, omdat zij zelf te loom zijn tot het strekken van hand of voet, hoe juist erkende de moeder daarvan in tijds nog al het gevaarlijke voor haar kinderen. De Moeder. Welke moeder? 't Is de moeder der beide Chambers van wie de Heer P.N. Muller in de Gids (Nov. bl. 256) spreekt met het oog op 't geen zij was en deed toen zij, bij de ruïne over haar huis, haar gezin niet ten prooi wilde laten aan de weldadigheid van stadgenoten te Peebles, maar het overbracht naar het grote Edinburgh, om daar door noodzakige vlijt brood te zoeken en dat eerst wel zwaar viel, vooral zwaar voor de beide knapen van ongeveer twaalf, veertien jaar, maar bij inspanning en eerlijke vlijt hen onder Gods zegen ten slotte schatrijk niet alleen maakte, maar mannen van aanzien en eerde, zodat een er zelfs inayor van Edinburgh werd en de voornaamste mannen des lands hunne vriendschap hun boden. "Wat er flinks in een jongen man huist"; zegt de Heer Muller, die zeker met de Bazuin mutatis mutandis het ook gaarne op onze meisjes, jonge dochters en jonkvrouwen wil toepassen. (Ingezonden.) Uit de dagen van scheiding levert de Memorie van den Amsterdamschen Kerkeraad meer dan een feit, waaruit de voorgewende verdraagzaamheid van den Kerkeraad uit die tijd, in een droevig licht gesteld wordt. Zeventien leden van een college, dat jaren lang een voorbeeld was geweest van verdraagzaamheid en trotsch kon zijn op de onderlinge nauwgezette behartiging der gemeentebelangen, aldus spraken de adressanten G. H. Kuiper et al. over den Amst. Kerkeraad van vóór 1869; alsof deze weleer zulk een liefelijk contrast uitmaakte met den hedendaagschen orthodoxen Kerkeraad. Op dit punt schijnt de Memorie dan ook onuitputtelijk. Niet omdat zij naar feiten zoekt, maar klaarblijkelijk, omdat een legio geboekstaafd zijn. Aan dit vergrijp "tegen de traditie van den Kerkeraad" heeft de rapporteur de meeste, d. i. niet minder dan 55 pagina's geweid. Wij willen geen partijdig misbruik maken van de waarheidlievendheid des Kerkeraads, en zullen zinsneden uit kerkelijke notulen als: "daarna niets meer te eten en te drinken zijnde werd de vergadering met dankzegging gesloten" stilzwijgend voorbijgaan. Wij willen, om elk schijn van partijdigheid te vermijden, hier geen oordeel morum houden. Doch wijzen slechts op de gewichtigste feiten die de historische kritiek ons in het verweerschrift aan de hand geeft. Niet ten onrechte maakt de Memorie nadrukkelijk gewag, van het vermelden en prijzen in kerkelijke stukken, der welwillendheid en beleefdheid, die kerkelijke personen van rechtzinnigen hadden ondervonden. "De orthodoxe valt mee!" Zoo weinig kende men het diepgaande verschil tussen de richtingen, zoo weinig karakter hechtte men aan de belijdenis der waarheid, zoozeer achtte men de verdedigers der zuivere leer opposant te zijn — dat het waarlijk dermate opviel, dat men zulks in kerkelijke protocollen opteekende, door het verrassende van de ontmoeting tot buitengewone billijkheid genoopt. Alsof de hevigste strijd om de beginselen, indien men maar eerlijk blijft, iets zou mogen afdoen op het bewijzen van gewone burgerlijke beleefdheid. Zoo vindt men dergelijke verklaring, nog uit het jaar 1852, betreffende wijlen Ds. Schwartz. Ze is opgesteld door Ds. v. Limburg Brouwer, met een betuiging en morele toewijding, te groot om in dit artikel op te nemen. Men gevoelt, de zoo hooge lof over de lieffelijkheid der Evangelischen is éénzijds compromitterend (familial vertaald: een affront in de vorm van een compliment) — en anderzijds een luide aansporing tot al wat liefelijk is en wel luidt; vooral aan ons die der waarheid getuigenis afgeven in het openbare leven, dewijl ons beginsel alreeds onwellevend geacht wordt. 