Opinion of the Committee of the Regions on 'Local and regional cooperation to protect children and young people from abuse and neglect in the European Union'
De même, il est aussi important de tirer des leçons des «mauvaises pratiques», des cas où des enfants ont été tués. De telles informations peuvent aboutir au développement et à la mise en place de normes et de programmes de garantie de qualité reconnus. 29. 2. 2000 FR Journal officiel des Communautés européennes C 57/51 3. 5. 3. Il existe des exemples de médiateurs pour enfants contribuant à la collecte et à la diffusion d’informations sur les pratiques — bonnes et mauvaises —, ce qui constitue un argument supplémentaire en faveur d’une réflexion sur l’op- portunité de la création de tels services au niveau européen, national, local ou régional. 3. 6. Sélectionner avec soin — recrutement et sélection du personnel L’obligation de sélectionner avec soin le personnel 3. 6. 1. destiné à prester des services dans des internats, des milieux d’accueil de jour ou des établissements municipaux revient au fournisseur, c’est-à-dire la collectivité régionale ou locale ou toute autre organisation, qui doit s’assurer que les enfants sont protégés. Il est utile de penser en termes de barrières. Plus les barrières sont nombreuses, plus il est difficile pour les pédophi- les de les franchir, et plus la protection des enfants et des adolescents sera grande. 3. 6. 2. Une exigence essentielle est de s’assurer que, dans la mesure du possible, des méthodes de recrutement efficaces et rigoureuses permettent de choisir les personnes adéquates pour travailler avec des enfants tout en décourageant ou en repoussant les autres. 3. 6. 3. La procédure de sélection formelle devrait comprend- re un ensemble de méthodes d’évaluation: exercices écrits, présentations orales, exercices de groupe, tests psychotechni- ques, entrevues individuelles ou d’autres méthodes adaptées à la situation. Des approches basées sur la compétence permet- tent d’identifier les qualifications, les capacités, la connaissance, les comportements et les valeurs requises pour réussir dans son travail, et ces compétences peuvent être décrites et évaluées grâce à une procédure de sélection. 3. 6. 4. Les délinquants sexuels visant les enfants les plus vulnérables, ils cherchent aussi des emplois leur permettant d’avoir des contacts aisés et réguliers avec des enfants et de construire des relations qu’ils pourront exploiter. 3. 6. 5. Une garantie importante pour les enfants est de s’assurer que les personnes ayant fait l’objet d’une condamna- tion pertinente ne puissent pas travailler avec des enfants dans les services municipaux, les centres d’accueil de jour ou les internats.  Il s’agit là d’une responsabilité importante pour les collectivités locales et régionales, mais difficile à appliquer sérieusement car des délits commis dans d’autres pays sont susceptibles de ne pas être découverts. Les «certificats de bonne vie et mœurs» établis pour des personnes ayant vécu et travaillé dans un autre pays d’Europe devraient être vérifiés par Europol. Il importe de reconnaître que ces procédures ont des 3. 6. 6. limites. De nombreux adultes travaillant avec des enfants et commettant des délits à leur égard n’attirent jamais l’attention de leur employeur. Même dans le cas contraire, ils peuvent ne jamais être signalés à la police. C’est pourquoi les autorités doivent s’assurer que des bonnes procédures de contrôle sont en place, de sorte que toute inquiétude à propos des pratiques ou des prestations d’un membre du personnel puisse être décelée. Les collectivités locales et régionales ont l’occasion d’échanger des informations sur les «meilleures pratiques», et de promouvoir celles-ci en leur sein. 3. 7. Campagne de sensibilisation à la maltraitance des enfants 3. 7. 1. De par leur proximité et leur caractère représentatif des communautés locales, les pouvoirs locaux et régionaux sont idéalement placés pour prendre des mesures positives pour les enfants, et en particulier pour promouvoir des campagnes de sensibilisation aux mauvais traitements infligés aux enfants au sein de leur communauté, pour attirer l’atten- tion sur les dangers auxquels sont exposés les enfants et pour lever le tabou empêchant de s’immiscer dans la vie familiale. Les citoyens ont besoin d’informations, et doivent être encou- ragés à signaler les cas de mauvais traitements. Ils doivent savoir où s’adresser, et doivent savoir que leurs inquiétudes seront prises au sérieux. 3. 7. 2. Les collectivités locales et régionales peuvent lancer des campagnes visant à combattre les mauvais traitements, par exemple en prônant le rejet absolu de la violence infligée aux enfants, quelle qu’en soit la forme. Elles peuvent aussi mener des campagnes européennes, le cas échéant en collaboration avec des organisations non gouvernementales. 3. 8. Exigences relatives à une législation paneuropéenne 3. 8. 1.  La protection des enfants, les pouvoirs des collectivi- tés locales et régionales et de la police, et la mesure dans laquelle les systèmes et les procédures judiciaires tiennent compte des enfants et leur sont favorables, par exemple en ayant recours à la vidéo pour enregistrer leur témoignage ou en prévoyant des juges spécialisés, font actuellement l’objet de législations très diverses en Europe. L’UE devrait analyser la législation existante, définir son intérêt pour les enfants et recommander des mesures à chaque pays afin d’œuvrer en faveur d’un cadre législatif paneuropéen pour la protection des enfants. 4. Conclusion 4. 1. L’Union européenne encourage une mobilité accrue des citoyens à l’intérieur de l’Europe, mais peu a été fait pour coordonner les pratiques et pour promouvoir le bien-être des enfants ainsi que pour étudier les moyens de mieux les protéger contre la maltraitance. 4. 2. Les pouvoirs locaux et régionaux d’Europe ont pour tâche principale de prendre des mesures positives en faveur des enfants et de soutenir les principes fondamentaux de la Convention des Nations Unies relative aux droits de l’enfant; les mesures visant à protéger les enfants des mauvais traitements et de la négligence devraient être plus clairement reconnues et mieux respectées. L’Europe des citoyens, nécessitant davantage de struc- 4. 3. tures décentralisées, requiert également davantage de coordina- tion, de coopération transfrontalière et transnationale. Les C 57/52 FR Journal officiel des Communautés européennes 29. 2. 2000 enfants et les adolescents ne doivent pas être ignorés dans ce processus, et l’UE devrait examiner les différentes manières de promouvoir les droits des enfants et des adolescents dans les E´ tats membres et en Europe. L’on pourrait entre autres envisager la mise en place de services locaux de médiation à l’intention des enfants, qui partageront leurs connaissances et leurs expériences dans les domaines concernant et touchant les enfants et les adolescents dans toute l’Europe. En effet, les collectivités territoriales, de par leur proximité et leurs compétences dans le domaine social, sont à même d’initier des actions spécifiques en faveur des enfants. Mais l’Union européenne étant favorable à de telles initiatives, le Comité des régions espère qu’elle s’engagera à soutenir les actions menées localement par les collectivités, ou l’échange d’expériences réalisé au niveau transfrontalier, en dehors des financements envisagés à travers le futur programme Daphné. 4. 4.  Le Comité des régions doit contribuer à la coordination du développement de «meilleures pratiques» par les autorités et les organisations dans toute l’Europe, et à leur diffusion au sein des collectivités locales. Les recommandations adressées aux collectivités territoriales de l’UE pour lutter contre les mauvais traitements infligés aux enfants (en annexe), adoptées lors du séminaire du Comité des régions sur «La coopération locale et régionale afin de protéger les enfants contre les mauvais traitements», démontrent l’engagement pour la coopé- ration transfrontalière et l’échange de pratiques entre les autorités, ainsi que le rôle effectif du Comité des régions dans la coordination de ces activités. 4. 5. En raison de l’absence de référence aux enfants dans les traités européens dans le passé, il a été difficile de légiférer directement dans l’intérêt des enfants et des adolescents, et de recourir aux aides des Fonds structurels pour promouvoir leur bien-être. Le traité d’Amsterdam introduit une clause non discriminatoire, indiquant clairement que les enfants doivent être couverts par les dispositions du traité, reconnaissant ainsi que les enfants sont aussi des citoyens européens. Cette position devrait être transposée dans la législation, et il y a lieu de reconnaître la nécessité d’une stratégie paneuropéenne, dans le respect des compétences des autorités nationales, régionales et locales, en matière de prévention des mauvais traitements et de la négligence dont sont victimes les enfants, et de prendre des mesures en la matière. 4. 6. Le Comité des régions se réjouit des possibilités que comporte le programme Daphné en ce qui concerne le renforcement de la coopération entre les ONG et les collectivi- tés locales et régionales de l’UE. Le Comité note avec satisfac- lancé dans son avis (1) en faveur de la tion que l’appel promotion de la coopération entre les collectivités locales et régionales et les ONG dans le cadre de la mise en œuvre du programme et des réseaux d’information a récemment été entendu par le Parlement européen (première lecture), la Commission (proposition modifiée) et le Conseil (position commune). En plus de cette coopération entre les collectivités locales et les ONG, une mise en réseau des collectivités est importante afin d’enrichir les actions menées actuellement dans chacun des E´ tats membres. (1) CdR 300/98 fin — JO C 198 du 14. 7. 1999, p. 61. 4. 7.  Le Comité des régions estime que les ressources disponibles doivent être augmentées afin de faciliter la mise en place par les pouvoirs locaux et régionaux de mécanismes de repérage, d’enregistrement, de suivi et de soutien des enfants qui sont soumis à des mauvais traitements, à l’exploitation et à l’abandon ainsi que de leur famille. Ces mécanismes doivent: — garantir la possibilité d’accès aux structures de protection sociale, de santé et d’éducation des enfants en situation de travail précoce ou incités à la mendicité ou à la pornograp- hie ou qui survivent dans la misère; — assurer le développement physique, affectif et intellectuel des enfants; — élargir leurs prestations à tous les enfants qui se trouvent (légalement ou clandestinement, provisoirement ou en permanence) dans les limites géographiques de leur juridic- tion; — coopérer avec les mécanismes ou services correspondants dans les futurs lieux d’accueil des enfants en vue de leur suivi. De même, le Comité des régions estime qu’il convient 4. 8. de régler par la voie législative, tant au niveau national qu’européen, les problèmes particuliers des enfants apparte- nant à des groupes déplacés (réfugiés économiques, nomades tels que les Tsiganes, etc. ) entre les différentes régions d’un même E´ tat, ou différents E´ tats membres de l’UE. Des informations sur l’ampleur du phénomène de la 4. 9. maltraitance dans l’UE devraient être rassemblées sur la base des données existantes, tout en reconnaissant qu’actuellement, l’enregistrement des informations sur la le classement et maltraitance des enfants sont traités selon des méthodes différentes. L’UE devrait établir un rapport sur les données actuellement disponibles en vue d’identifier les informations pertinentes pour pouvoir comprendre le phénomène de la maltraitance au niveau européen. 4. 10. D’autres bases de données paneuropéennes contri- bueraient à la protection des enfants: un registre européen des enfants disparus, éventuellement un système européen permettant d’enregistrer et de suivre les délinquants sexuels condamnés, et un protocole sur l’échange d’informations entre les forces de police, qui pourrait également améliorer le contrôle du personnel. 4. 11. Dans de nombreux domaines d’activités, des manuels de bonnes pratiques professionnelles, basés sur les échanges de pratique avec d’autres E´ tats, seraient très utiles aux profes- sionnels du secteur, et devraient être encouragés et développés.  L’examen des pratiques actuelles, par exemple en matière de fourniture de services, du recrutement et de la sélection du personnel, et de la formation de base en Europe afin d’identifier les «meilleures pratiques» permettrait de progresser. Les collec- tivités locales et régionales sont bien placées pour effectuer ce travail, et devraient y être encouragées par l’UE. Ces activités pourraient être coordonnées par le Comité des régions. 29. 2. 2000 FR Journal officiel des Communautés européennes C 57/53 4. 12. Il convient de reconnaître et de soutenir le rôle important des écoles en ce qui concerne la prévention des mauvais traitements, l’écoute des besoins des enfants et les réponses à y apporter. Les écoles améliorent non seulement les connaissances des adolescents sur le monde adulte, les relations et les dangers potentiels, mais peuvent également les informer sur les sources d’aide et les encourager à y recourir. Il y a lieu d’accorder la priorité à la formation individuelle et sociale des enseignants, en veillant à ce qu’ils disposent de ressources adéquates et soient soutenus par des conseils sur les «meilleures pratiques». Afin que l’école puisse efficacement assurer ce rôle fondamental, il faut encore améliorer la communication et l’échange réciproque d’informations entre le système scolaire et les organismes d’assistance, en particulier en ce qui concerne la collaboration professionnelle entre les acteurs de ces deux secteurs, qui malheureusement adoptent souvent une approche parallèle et non commune. 4. 13. De par leur proximité et leur caractère représentatif des communautés locales, les pouvoirs locaux et régionaux sont idéalement placés pour prendre des mesures positives pour les enfants, et en particulier pour promouvoir des campagnes de sensibilisation en ce qui concerne les mauvais traitements infligés aux enfants au sein de leur communauté. Les collectivités locales et régionales peuvent lancer des campagnes visant à combattre les mauvais traitements, par exemple en prônant le rejet absolu de la violence infligée aux enfants, quelle qu’en soit la forme. Elles peuvent aussi mener des campagnes européennes, le cas échéant en collaboration avec des organisations non gouvernementales. 4. 14.  Il convient de réexaminer le cadre législatif relatif à la protection des enfants en Europe, et, compte tenu des accords internationaux existants ainsi que des compétences et des possibilités des autorités nationales, régionales et locales, de faire des recommandations visant à mettre en place une stratégie coordonnée au sein de l’UE pour la protection du bien-être et des droits des enfants et la prévention des mauvais traitements. Bruxelles, le 18 novembre 1999. Le Président du Comité des régions Manfred DAMMEYER C 57/54 FR Journal officiel des Communautés européennes 29. 2. 2000 ANNEXE à l’avis du Comité des régions Synthèse des recommandations Les 7 septembre et 4 décembre 1998, des membres des commissions 3, 5 et 7 du CdR se sont réunis pour étudier les moyens de promouvoir une Europe des régions capable de protéger les enfants contre les mauvais traitements. Ce séminaire était organisé par la «National Society for the Prevention of Cruelty to Children» (Société nationale de prévention des mauvais traitements infligés aux enfants), du Royaume-Uni, et l’«Irish Society for the Prevention of Cruelty to Children» (Société irlandaise de prévention des mauvais traitements infligés aux enfants), en coopération avec le CdR, et avec le soutien financier du programme Daphné de la Commission européenne. A` la suite des discussions qui se sont tenues pendant ces séminaires, le plan d’action local et régional suivant, destiné à lutter contre les mauvais traitements infligés aux enfants, a été adopté. Recommandations aux collectivités locales et régionales 1. E´ tablir une définition commune à tous les pays de l’Union européenne de la notion de mauvais traitements infligés aux enfants, collecter, contrôler et échanger les informations relatives à l’étendue des mauvais traitements infligés aux enfants Mesures préconisées: — Les autorités locales et régionales doivent coopérer pour promouvoir l’élaboration de bases de données communes dans ce domaine, en collaboration avec Eurostat. — Les autorités locales et régionales doivent coopérer avec les forces de police et Europol en vue de la création de bases de données sur les condamnations pénales concernant les activités pédophiles, la pornographie enfantine, la prostitution et la traite des enfants, ainsi que les disparitions d’enfants. 2.  S’assurer que la législation européenne permet effectivement de protéger les enfants en danger Mesures préconisées: — Les autorités locales et régionales doivent soutenir le développement d’une législation spécifique sur la protection des enfants au niveau de l’Union européenne, en basant ces recommandations sur la Convention des Nations Unies relative aux droits de l’enfant. Cette législation constituerait une approche cohérente au sein de l’Europe. — Les autorités locales et régionales doivent favoriser l’élaboration de lignes directrices communes au niveau de l’Union européenne concernant les mesures professionnelles que doivent prendre les personnes confrontées aux cas de mauvais traitements infligés aux enfants. 3. E´ tablir de bonnes pratiques de recrutement afin de s’assurer que les enfants en Europe ne puissent être maltraités par les personnes qui sont responsables d’eux ou qui fournissent des services Mesures préconisées: — Le recrutement et le choix du personnel doivent être effectués par les autorités locales et régionales au sein de l’Union européenne et les autorités compétentes devraient élaborer des «bonnes» pratiques communes dans ce domaine en vue de leur mise en œuvre. — Les forces de police doivent développer des systèmes communs d’enregistrement des condamnations pénales concernant des enfants ainsi que des méthodes visant à échanger ces informations. 4. S’assurer que les personnes qui sont responsables d’enfants ou qui fournissent des services sont formées afin de pouvoir déceler les mauvais traitements et donner suite aux inquiétudes exprimées Mesures préconisées: — Les autorités locales et régionales doivent développer des compétences clés ainsi que les capacités et connaissances nécessaires dans ce domaine. Lorsque ces compétences auront été mises au point, elles pourraient être normalisées dans tous les E´ tats membres de manière à échanger et à rassembler les «bonnes» pratiques. — Les services du personnel et de la formation des autorités locales et régionales peuvent promouvoir la formation du personnel des différents services et organismes afin de s’assurer que chaque membre du personnel est en mesure de déceler les mauvais traitements et que chacun reçoit l’information nécessaire pendant le stage préparatoire. 29. 2. 2000 FR Journal officiel des Communautés européennes C 57/55 5.  S’assurer qu’il existe des procédures et politiques locales de gestion des cas de mauvais traitements qui concernent le personnel de toutes les professions et organisations Mesures préconisées: — Les autorités locales et régionales doivent favoriser l’élaboration de lignes directrices communes et de protocoles standardisés ainsi que la définition des rôles et des responsabilités en ce qui concerne les mesures professionnelles que doivent prendre les personnes confrontées à ces cas, que ce soit dans les domaines de la santé, de l’éducation, des interventions policières ou de l’action sociale, de la police ou du travail social. 6. S’assurer qu’il existe des services d’accueil pour les enfants maltraités et les adultes qui s’en occupent Mesures préconisées: — Les autorités locales et régionales au sein de l’UE peuvent échanger des informations sur les moyens les plus efficaces de soutenir les familles confrontées à la réalité des mauvais traitements et d’aider les enfants à surmonter les traumatismes liés aux sévices. Ces échanges d’informations entre les autorités peuvent s’avérer très instructifs. 7. Prendre des mesures afin d’élaborer des programmes visant à empêcher les mauvais traitements Mesures préconisées: — Les autorités locales et régionales peuvent lancer des campagnes pour s’assurer que tous les enfants reçoivent des informations sur la vie et les relations familiales, leurs droits, les actions à entreprendre et les personnes à voir en cas de problèmes. — Les autorités locales et régionales peuvent échanger des expériences et développer des ressources que les enseignants peuvent utiliser pour informer les enfants et développer leurs compétences et leur compréhension du rôle de parent. — Les autorités locales et régionales au sein de l’UE peuvent coopérer pour développer des programmes qui garantissent que les écoles et les bibliothécaires appliquent des politiques de sécurité efficaces lors de l’accès à Internet, développent des campagnes de sécurité concernant l’utilisation d’Internet et aident à promouvoir les numéros d’assistance et d’écoute en cas d’inquiétudes. 8. Réserver aux enfants un rôle plus actif, conformément à la Convention des Nations Unies relative aux droits de l’enfant Mesures préconisées: — Les autorités locales et régionales doivent permettre l’accès à des services de conseil répondant aux inquiétudes exprimées par les enfants à propos de certains problèmes ou sujets et encourager les enfants à participer à la planification et à l’élaboration de services locaux.  C 57/46 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 Advies van het Comité van de Regio’s over „Lokale en regionale samenwerking ter bescherming van kinderen en jongeren tegen geweld en verwaarlozing in de Europese Unie” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (2000/C 57/07) gezien het besluit van zijn Bureau van 2 juni 1999 om, overeenkomstig artikel 265, vijfde alinea, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, een advies op te stellen over „Lokale en regionale samenwerking ter bescherming van kinderen en jongeren tegen geweld en verwaarlozing in de Europese Unie” en commissie 7 „Onderwijs, opleiding, cultuur, jongeren, sport en burgerrechten” met de voorbereidende werkzaamheden terzake te belasten; gezien zijn advies over „Grensoverschrijdende en transnationale samenwerking van lokale overheden” (CDR 145/98 fin) (); gezien zijn advies inzake de Mededeling van de Commissie over geweldpleging tegen kinderen, jongeren en vrouwen en het gewijzigd voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende een communautair actieprogramma voor maatregelen ter bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen (het programma Daphne) (2000-2004) (CDR 300/98 fin) (); gezien het door commissie 7 op 1 oktober 1999 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 225/99 rev. 2) [rapporteur: Henig (VK-PSE)], heeft tijdens zijn 31e zitting van 17 en 18 november 1999 (vergadering van 18 november) het volgende advies met algemene stemmen goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. In de Europese Unie wordt de mobiliteit van de burgers weliswaar gestimuleerd, maar er is tot voor kort weinig gedaan om praktijken te coördineren, om maatregelen voor het welzijn en de bescherming voor de rechten van kinderen te stimuleren en om na te gaan hoe kinderen beter tegen misbruik kunnen worden beschermd. 1. 2. Zoals het Comité van de Regio’s in zijn advies ter zake heeft aangegeven, is het ingenomen met het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende een communautair actieprogramma voor maatregelen ter bestrijding van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen (het programma Daphne) (2000-2004). Ten aanzien van de preventie van geweld en misbruik wordt met dit programma een belangrijke stap voorwaarts gezet. Het programma zorgt ook voor een Europese meerwaarde door samenwerking, coördinatie en uitwisseling van informatie terzake op lokaal en regionaal niveau tot stand te brengen en te intensiveren. Het Daphne-initiatief heeft reeds bijgedragen tot de 1. 3.  ontwikkeling van praktijken en uitwisseling van informatie over de bescherming van het welzijn en de rechten van het kind in de Europese Unie. Naar aanleiding hiervan heeft het Comité van de Regio’s samengewerkt met NGO’s om de regionale samenwerking ter bescherming van kinderen tegen misbruik te verbeteren. (2) PB C 51 van 22. 2. 1999, blz. 21. De meer dan 120 miljoen kinderen en jongeren van de 1. 4. Europese Unie hebben er recht op te kunnen opgroeien zonder met wreedheid en verwaarlozing te worden geconfronteerd. De voltooiing van de interne markt, de toenemende vrijheid van verkeer over de nationale grenzen heen en de invoering van het Europese burgerschap waardoor burgers van Europa overal in de Europese Unie mogen wonen en werken, doen steeds sterker de noodzaak gevoelen van een EU-strategie voor de preventie van mishandeling en verwaarlozing van kinderen. 1. 5. Hoewel het Daphne-programma een aanzienlijke bijdrage zal leveren, had het CvdR in zijn advies terzake toch bedenkingen tegen het beperkte bedrag (25 mln euro voor 2000-2004 in het oorspronkelijke voorstel; 20 mln euro voor 2000-2003 in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 26 juli 1999) dat hiervoor ter beschikking staat, alsmede tegen het voorstel om artikel 129 (volksgezondheid) als rechts- grondslag te hanteren bij gebrek aan een passende rechts- grondslag voor acties op het gebied van bescherming van mensenrechten. In het advies wordt dan ook onderstreept dat de Commissie erop moet toezien dat volksgezondheid ruim wordt uitgelegd, zodat acties ter bestrijding van alle vormen van geweld onder het programma komen te vallen. 1. 6. Kindermisbruik kan overal voorkomen: in het gezin, in instellingen waar kinderen overdag en ’s nachts verblijven en in centra voor vrijetijdsbesteding. Degenen die kinderen misbruiken, kunnen volwassenen of jongeren zijn, zij kunnen gezinshelpers zijn of anderen die beroepshalve met kinderen in contact komen. Kindermisbruik komt in alle landen van 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/47 Europa voor. Daarbij zij ook gedacht aan misbruik van kinderen die vanaf jonge leeftijd verplicht worden te werken, tot bedelarij of prostitutie worden aangezet of door hun familie of door derden worden uitgebuit. Een en ander houdt verband met de aanwezigheid in vele Europese landen van economische vluchtelingen, minderheden of groepen in het algemeen die in sociale uitsluiting en armoede leven.  Deze omstandigheden geven aanleiding tot uitbuiting van kinderen van zelfs zeer jonge leeftijd; daarnaast worden kinderen van voorschoolse en schoolleeftijd aan allerlei gevaren blootgesteld, worden hun de meest elementaire rechten op een normale ontwikkeling ontnomen en wordt aldus de basis gelegd voor hun marginali- satie als volwassenen. 2. Algemene opmerkingen 2. 1. Kindermisbruik Het ESC heeft 2. 1. 1. in zijn advies over het Daphne- programma reeds erkend dat geweld tegen kinderen en jongeren in heel Europa een echt sociaal probleem is, dat in alle maatschappelijke klassen voorkomt, ongeacht de sociaal- economische of culturele ontwikkeling ervan. Kinderen zijn kwetsbaar door hun afhankelijkheid. 2. 1. 2. Als dusdanig zijn zij blootgesteld aan tal van gevaren en risico’s. Niettemin krijgen zij slechts zelden de kans om kenbaar te maken hoe zij deze risico’s ervaren, ermee leren leven en zich dagelijks, zonder hulp van volwassenen, weten te redden. Kindermisbruik is geen vastomlijnd begrip. Afgezien 2. 1. 3. is kindermishandeling zelden een van seksueel misbruik, geïsoleerd feit of een incident dat een optreden vergt om het kind te beschermen. Verschillende vormen van misbruik overlappen elkaar: een kind dat fysiek mishandeld werd, zal vrijwel zeker ook emotioneel hebben geleden; zo ook kan seksueel misbruik gepaard gaan met fysiek geweld, bedreiging of straf. Gedrag moet meestal in een context worden bekeken 2. 1. 4. voordat het als mishandeling kan worden beschouwd. Kinde- ren worden evenwel niet geraadpleegd of bij de besluitvorming betrokken wanneer het erop aan komt uit te maken wanneer de drempel is overschreden en moet worden opgetreden. Aanhoudend geweld binnen het gezin, waarbij kinderen b. v. vaak zien hoe hun moeder geslagen wordt, kan op kinderen hetzelfde effect hebben als wanneer zij zelf vaak en hard geslagen werden, maar zal zelden als misbruik worden be- schouwd. 2. 1. 5. Voorts is misbruik ook een belangrijke factor die jongeren van huis doet wegvluchten, mogelijk ander gevaar tegemoet. Door pesterijen, mishandeling en misbruik worden kinderen die niet thuis wonen, eveneens ertoe aangezet weg te lopen. 2. 2. Burgerschap Tot voor kort was de Europese Unie krachtens het 2. 2. 1. EU-Verdrag niet bevoegd om problemen i. v. m. kinderen te behandelen, ook al hadden de voltooiing van de interne markt en het toenemende vrije grensoverschrijdende verkeer gevolgen voor kinderen en jongeren en werden organisaties voor bescherming van kinderen daardoor met nieuwe proble- men geconfronteerd.  De kinderen van Europa werden niet vermeld in de Europese Verdragen en niet gehoord door de Europese instellingen. De 120 miljoen kinderen en jongeren in de Europese Unie werden genegeerd, als waren zij onzichtbaar. 2. 2. 2. Overeenkomstig het Verdrag dient de Unie bijzonde- re aandacht te schenken aan de beleidsvorming op het gebied van gelijke kansen voor mannen en vrouwen, ouderen, etnische minderheden en gehandicapten; soortgelijke bepalingen met betrekking tot kinderen bestaan evenwel niet. Hoewel algeme- en werd aangenomen dat in het EU-Verdrag met de belangen van kinderen en jongeren rekening werd gehouden, was hun positie als Europese burgers allesbehalve duidelijk. 2. 2. 3. Als gevolg van deze lacune was het moeilijk in wetgeving te voorzien die de belangen van kinderen en jongeren rechtstreeks behartigde, en ervoor te zorgen dat middelen van de structuurfondsen werden gebruikt om hen gelijke kansen te garanderen. 2. 2. 4. In het Verdrag van Amsterdam van oktober 1997 is bij artikel 13 een nieuwe non-discriminatieclausule opgeno- men die ook betrekking heeft op discriminatie op grond van leeftijd; aldus wordt duidelijk aangegeven dat de bepalingen van het EU-Verdrag ook voor kinderen gelden. Hoewel dit slechts een kleine vooruitgang is, draagt het toch aanzienlijk bij tot de erkenning dat kinderen ook Europese burgers zijn, moeten worden gewaardeerd, de kans moeten krijgen hun mogelijkheden te ontplooien en tegen geweld moeten worden beschermd. In artikel 3 van het VN-Verdrag inzake de rechten 2. 2. 5. van het kind is bepaald dat bij alle maatregelen betreffende kinderen, ongeacht of deze worden genomen door openbare of particuliere instellingen voor maatschappelijk welzijn of door rechterlijke instanties, bestuurlijke autoriteiten of wetge- vende lichamen, in de eerste plaats naar de belangen van het kind moet worden gekeken. Aan dit principe moeten volwassenen hun besluiten en maatregelen met betrekking tot kinderen toetsen. 2. 2. 6. Kinderen moeten worden betrokken bij de besluiten die hun leven beïnvloeden. Om echte mensenrechten voor kinderen te verzekeren moet naar kinderen worden geluisterd en moet worden gehoord wat zij te zeggen hebben. Op die manier wordt met de mening van kinderen rekening gehouden; alleen is deze aanpak niet makkelijk uitvoerbaar en vindt zij niet algemeen instemming. Door kinderen meer invloed en een stem te geven, 2. 2. 7. zodat zij weten hoe en waar zij hulp kunnen verkrijgen, kan beter preventief worden opgetreden.  Lokale politici kunnen er doeltreffend toe bijdragen dat kinderen meer invloed krijgen, door hen aan te moedigen deel te nemen aan de planning en ontwikkeling van lokale diensten en hen antwoord te geven als zij vragen stellen in verband met bepaalde problemen of C 57/48 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 gebeurtenissen. Kinderen en jongeren moeten zich van hun rechten bewust zijn en toegang hebben tot systemen die het hen mogelijk maken verhaal aan te tekenen en zich door onafhankelijke advocaten te laten verdedigen. De lokale en regionale overheden kunnen de rechten van kinderen en jongeren op verschillende manieren ondersteunen, afhankelijk van de manier waarop de hulpverlening en steun ten behoeve van kinderen en jongeren in de betrokken lidstaat is opgezet. Zij kunnen kinderen en jongeren b. v. helpen door een onafhankelijk ambtenaar of een ombudsman voor jongerenza- ken aan te stellen. 2. 2. 8. Lokale en regionale besturen moeten geïntegreerde algemene plannen voor kinderen en jongeren uitstippelen waarin alle maatregelen ter bevordering van de rechten van het kind en ter voorkoming van problemen gebundeld en in detail uiteengezet zijn; zij moeten zorgen voor de coördinatie ervan en toezien op de tenuitvoerlegging ervan. Door de opname van het subsidiariteitsbeginsel in de Europese Verdra- gen hebben de lokale en regionale overheden meer verant- woordelijkheid gekregen. Het „Europa van de burgers” moet via decentrale maatregelen tot stand worden gebracht. Aldus krijgt grensoverschrijdende en transnationale samenwerking een nieuwe dimensie en wordt een voorbeeld gegeven van een belangrijke bottom up-aanpak van Europese integratie. Meer gedecentraliseerde systemen zullen het bestuur dichter bij de burgers brengen en democratische verantwoordelijkheid stimuleren. Kinderen en jongeren mogen in dit proces niet over het hoofd worden gezien en de EU moet lokale en regionale overheden aanmoedigen de rechten van kinderen en jongeren te ondersteunen op een voor de betrokken lidstaat passende wijze, bijvoorbeeld door te voorzien in plaatselijke „ombudsdiensten” voor kinderen die kennis en knowhow op het gebied van jongerenaangelegenheden over heel Europa kunnen uitwisselen. 2. 3. Rol van lokale en regionale besturen Daar lokale en regionale besturen dicht bij lokale 2. 3. 1. gemeenschappen staan en deze ook vertegenwoordigen, zijn zij bij uitstek geschikt om positieve acties ten gunste van kinderen te ondernemen, de basisprincipes van het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind te ondersteunen en maatregelen te nemen ter bescherming van kinderen tegen misbruik en geweld. 2. 3. 2.  Lokale en regionale besturen voorzien in tal van diensten voor kinderen en jongeren, b. v. op het gebied van welzijnszorg, onderwijs en ontspanning, en moeten ervoor zorgen dat kinderen en jongeren die van deze diensten gebruik maken, geen gevaar lopen. Voorts is het hun taak te verzekeren dat kinderen en jongeren die binnen hun rechtsgebied misbru- ikt of verwaarloosd worden, met de nodige zorg en het nodige begrip worden opgevangen en worden geholpen. 2. 3. 3. Uit de aanbevelingen voor door de lokale en regionale overheden in Europa te ondernemen acties ter bestrijding van kindermisbruik (zie bijlage), die tijdens het door het CvdR op 4 december 1998 georganiseerde seminar over „Lokale en regionale samenwerking ter bestrijding van kindermisbruik” werden geformuleerd, blijkt dat overheden in Europa zich verbinden tot grensoverschrijdende samenwerking en uitwisse- ling van ervaring in een Europa waarin lokale en regionale overheden krachtens het in de Europese Verdragen opgenomen subsidiariteitsbeginsel meer bevoegdheden hebben gekregen. Met deze aanbevelingen moet op zowel lokaal als Europees niveau rekening worden gehouden. jongerenaangelegenheden bestaan, 2. 3. 4. Daar er in de diverse landen verschillende systemen is en instanties voor doeltreffende coördinatie en communicatie tussen overheden van cruciaal belang. Samenwerking in het belang van alle partijen ter bevordering van het welzijn van kinderen omvat ook uitwisseling van ervaring en, waar mogelijk, overneming van goede praktijken. 2. 3. 5. Overal in de EU moet lokale en regionale samenwer- king ter bestrijding van kindermisbruik kracht worden bijgezet. Deze samenwerking moet ook gericht zijn op de kandidaat- lidstaten en met name de geassocieerde landen van Midden- en Oost-Europa, die er met het oog op hun inspanningen ter versterking van de bescherming van de mensenrechten in het kader van de pre-toetredingsstrategie veel baat bij zouden vinden. 2. 3. 6. De EU moet samenwerking tussen lokale en regionale overheden in de hele EU en in de kandidaat-lidstaten via partnerschappen met NGO’s ondersteunen, teneinde kinder- misbruik te bestrijden door verspreiding van goede praktijken en uitwisseling van informatie, alsmede door bevordering van bewustmakingscampagnes, met name in het kader van het voorgestelde Daphne-programma. 2. 3. 7. Daar kan worden vastgesteld (zie par. 1. 6) dat een groot aantal kinderen het slachtoffer is van economische en/of seksuele uitbuiting door volwassenen, misbruikt wordt en in bittere armoede leeft, moet volgens het Comité aan deze problematiek bijzondere aandacht worden besteed in het kader van zowel het Daphne-programma als de wettelijke regeling van deze kwesties.  De lokale en regionale overheden zijn daarbij het meest geschikte niveau om op te treden; zij moeten dan ook worden gesteund in hun initiatieven die erop gericht zijn misbruik op te sporen en regelingen te treffen om kinderen die van onderwijsstructuren en sociale voorzorg uitgesloten zijn, te begeleiden en te ondersteunen. 3. Bijzondere opmerkingen 3. 1. Behoefte aan informatie — omvang van het probleem 3. 1. 1. Kindermisbruik is een ernstig probleem in de Europe- se Unie. Het is niet aan grenzen gebonden en vergt dan ook een gecoördineerde inspanning op alle — en met name ook de lokale en regionale — bestuursniveaus in de EU om het doeltreffend aan te pakken. 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/49 3. 1. 2. Over de omvang van kindermisbruik in de Europese Unie zijn geen gegevens beschikbaar; er dient dus informatie te worden verzameld en bijgehouden. De wijze waarop informatie over kindermisbruik in de verschillende landen wordt opgeslagen en geclassificeerd, loopt uiteen. De EU moet verslag uitbrengen over de wijze waarop gegevens thans worden bijeengebracht, zodat kan worden vastgesteld welke informatie van belang is om een beeld te krijgen van kinder- misbruik in heel Europa. In samenwerking met lokale en regionale overheden zou Eurostat dit proces kunnen on- dersteunen. Kindermisbruik kan ertoe leiden dat kinderen weg- 3. 1. 3. lopen van de personen die voor hen zorgen. Om te verzekeren dat deze kinderen niet worden vergeten en om de bevoegde overheid in de verschillende landen te helpen ze te vinden, moet een Europees register van vermiste kinderen worden opgesteld. Een andere nuttige maatregel zou erop gericht kunnen zijn na te gaan hoe politiediensten in heel Europa veilig gebruik van internet kunnen maken, om aldus over foto’s van en andere details betreffende kwetsbare vermiste kinderen te kunnen beschikken. In het Verenigd Koninkrijk heeft de regering een 3. 1. 4. systeem voor registratie van veroordeelde plegers van seksmisdrijven geïntroduceerd. Bij deze aanpak wordt ervan uitgegaan dat het gevaar groot is dat plegers van seksmisdrijven na hun veroordeling en vrijlating recidiveren; het systeem werkt doeltreffend om de gangen van dergelijke misdadigers na te gaan en vast te stellen waar zij zich ophouden. De lidstaten worden verzocht na te gaan of en in hoeverre dit systeem, desgevallend in gewijzigde vorm, in heel Europa moet worden geïntroduceerd. 3. 1. 5.  Politiediensten slaan thans gegevens op over indivi- duen die strafrechtelijk zijn veroordeeld wegens pedofiele activiteiten, kinderporno en -prostitutie, vrouwen- en kin- derhandel. Er bestaat evenwel geen systeem voor heel Europa, en een protocol voor gegevensuitwisseling — een formele overeenkomst betreffende de te registeren en uit te wisselen informatie — tussen politiediensten in de Europese Unie zou de bescherming van kinderen ten goede komen. Europol zou bij de ontwikkeling van een dergelijk protocol het voortouw kunnen nemen en binnen Europol zou een speciale eenheid voor kinderbescherming in het leven moeten worden geroe- pen. 3. 1. 6. Erkend wordt dat gegevensbanken van lokale overhe- den het vo´ o´ rkomen of wijd verspreid zijn van kindermisbruik thans niet kunnen aantonen, daar er met zeer verschillende definities gewerkt wordt en er zowel vermoedelijke als be- vestigde gevallen in worden opgeslagen. Deze databanken zullen evenwel van groter nut zijn, als de definities eenmaal gestandaardiseerd zijn en alleen bevestigde gevallen geregistre- erd worden. 3. 1. 7. In de huidige omstandigheden zou een Europees onderzoek onder een representatieve groep van de doorsneebe- volking een goede manier zijn om de nodige relevante en correcte gegevens over het vo´ o´ rkomen van misbruik te verzamelen. 3. 2. Kinderen helpen misbruik te melden 3. 2. 1. In 1996 werd in het Verenigd Koninkrijk het verslag van de nationale onderzoekscommissie voor misbruikpreven- tie gepubliceerd. Ruim 10 000 mensen, waarvan een aantal zelf als kind was misbruikt, hebben in een brief, een schriftelijke verklaring of persoonlijk hun hart gelucht. De nationale commissie kwam tot de slotsom dat er bij een evenwichtige benadering van kindermisbruik ook een aantal onaangename waarheden onder ogen moet worden gezien. Met name moet worden erkend dat ruim de helft van de gevallen van misbruik, waaronder een kind soms lange tijd te lijden heeft, op het moment van gebeuren verzwegen wordt en dat de kinderen die het op dat moment melden, een minderheid blijven. De commissie concludeerde dat de voordelen van 3. 2. 2. melden, meer benadrukt dienen te worden, en deelde mee dat in een kwart van de gevallen waarover zij informatie had gekregen, er door het melden van het misbruik een eind aan de situatie was gekomen. Melden wordt als de eerste stap in het proces beschouwd en kan ertoe bijdragen dat het misbruik ophoudt.  De commissie stelde vast dat het een samenspel van angst, onwetendheid en gebrek aan kennis was, die kinderen en jongeren ervan weerhield misbruik te melden, hoewel degenen die het wèl deden, veelal zeer jong waren. 3. 2. 3. Voor instanties die zich met bescherming van kinde- ren overal in Europa bezig houden is het een uitdaging te zorgen voor systemen die kinderen kunnen helpen te praten over het misbruik waarvan zij het slachtoffer zijn en die hen kunnen verzekeren dat zij zullen worden geholpen door instanties die betrouwbaar zijn, om zo te bereiken dat alle verdachte gevallen worden gesignaleerd. Er kan een stap voorwaarts worden gezet door de gangbare praktijken in Europa te bekijken en hun doeltreffendheid met kinderen en jongeren te bespreken, zodat aldus de beste praktijken kunnen worden opgespoord. Lokale en regionale overheden kunnen dit werk goed doen en moeten door de EU worden aan- gespoord om hierover verslag uit te brengen; het Comité van de Regio’s zou daarbij als coördinator kunnen fungeren. 3. 3. Het melden van misbruik door kinderen en de toegang tot hulp 3. 3. 1. Kinderen van verschillende leeftijd hebben verschil- lende behoeften. Zo zijn middelbare scholieren van boven de twaalf mobieler en onafhankelijker en hebben zij gemakkelijker toegang tot de vele uiteenlopende diensten die gemeenschaps- en jeugdafdelingen van lokale overheden en andere organisaties aanbieden. 3. 3. 2. Kinderen in het basisonderwijs, in de leeftijdscatego- rie van 4 à 5 jaar oud tot middelbare-schoolleeftijd, zijn minder onafhankelijk en verdienen bijzondere aandacht. In deze leeftijdsgroep spelen school, waar deze kinderen de meeste van hun tijd doorbrengen, en leerkrachten een zeer belangrijke rol. Leerkrachten kunnen helpen kinderen op te sporen die het slachtoffer van misbruik zijn en voor hen een omgeving creëren waar zij in een vroeg stadium met anderen over hun problemen kunnen praten. Om minderjarigen te helpen misbruik te melden kan ook doeltreffend gebruik worden gemaakt van communicatiemiddelen die gemakkelijk toegan- kelijk zijn voor jongeren, zoals televisie; minderjarigen die in moeilijkheden verkeren, kunnen daardoor rechtstreeks thuis worden bereikt. De structuren waarnaar minderjarigen worden verwezen, moeten in ieder geval reeds voor hen toegankelijk C 57/50 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 zijn, wat het geval is met de school. 3. 3. 3. Uit onderzoeksverslagen blijkt dat kinderen van zorgverstrekkers verwachten dat zij aandachtig luisteren en ter beschikking staan, maar niet dat zij oordelen of instructies geven.  Hiermee moet rekening worden gehouden in lerare- nopleidingen die ervoor moeten zorgen dat de luistervaardig- heid wordt ontwikkeld. In heel Europa bestaan er in de centra voor lerarenopleiding mogelijkheden om goede praktijken te ontwikkelen en toe te passen. Ook de school kan een belangrijke rol spelen in het 3. 3. 4. verbeteren van de kennis die jongeren bezitten m. b. t. de wereld van de volwassenen, hun relaties en hun beslissing om kinderen te willen; zij kan hen bewust maken van een ieders rechten en verantwoordelijkheid en van gevallen waarin sprake is van misbruik, en hen voorlichten over de instanties waar kinderen hulp kunnen vinden wanneer zij zorgen of proble- men hebben. De verscheidenheid van gezinsrelaties en culturen binnen Europa moet worden gerespecteerd, maar een beter begrip van de verschillen kan kinderen helpen inzicht te krijgen in het leven van volwassenen en het nemen van beslissingen. In veel lidstaten bestaat een algemene welzijnszorg 3. 3. 5. voor gezinnen met kinderen die nog niet naar school gaan. Met name speciaal opgeleide jongerenwerkers, zorgverstrekkers of gezondheidswerkers spelen een belangrijke rol in het ondersteunen van gezinnen die onder stress leven, alsmede in het opsporen van mogelijk misbruik en het vaststellen en behandelen van ontwikkelings- en mentale problemen. Deze voorzieningen zijn van onschatbare waarde voor de preventie van misbruik. Kinderen maken ook gebruik van computers, vaak 3. 3. 6. zonder toezicht. is een steeds toegankelijker en belangrijker informatiebron, maar de gebruikers dienen ook goed te beseffen dat het voor de verspreiding van illegale Internet inhoud misbruikt kan worden. Ook het louter tonen van misbruik, met name van 3. 3. 7. kinderen, is een vorm van kindermisbruik. Kinderen kunnen toevallig bij voor volwassenen bedoelde inhoud terecht komen, e-mail ontvangen waarbij hen de toegang tot pornografische websites wordt aangeboden en er zich niet van bewust zijn dat volwassenen zich in discussiefora voor kinderen als kinderen voordoen. Om kinderen en jongeren tegen dergelijk misbruik te beschermen moet een voor de hele EU geldend rechtskader worden uitgewerkt dat voorziet in strafrechtelijke vervolging van producenten en dienstenleveranciers die toelaten dat de door hen ter beschikking gestelde media voor het verzamelen en opvragen van kinderporno worden gebruikt. Lokale en regionale overheden hebben een belangrij- 3. 3. 8. ke rol te spelen op het gebied van bewustmaking, vooral daar zij ook voor onderwijs verantwoordelijk zijn.  Zij hebben ook tot taak leerkrachten vertrouwd te maken met nieuwe informatietechnologieën, het gebruik van adequate toegangsre- gelingen voor internet op school en thuis, alsmede met methoden om kinderen en jongeren op te voeden tot verant- woord gebruik van het net. 3. 4. Verantwoordelijke volwassenen Er moet een doeltreffend netwerk van goed gecoördi- 3. 4. 1. neerde lokale diensten worden opgezet om op vragen en ongerustheid over misbruik te kunnen reageren, erop toe te zien dat twijfelgevallen grondig worden onderzocht en te verzekeren dat desgevallend de nodige acties ter bescherming van kinderen worden ondernomen. 3. 4. 2. Als kinderen of volwassenen met problemen komen, moeten deze au sérieux worden genomen. Hierover kan worden gesproken met leerkrachten, gezondheids- en maat- schappelijke werkers, jeugdleiders in sport- en ontspannings- centra of de politie. Kinderen zullen zich wenden tot mensen die ze denken te kunnen vertrouwen. Ze mogen in geen geval daarin teleurgesteld worden. 3. 4. 3. Personen die beroepshalve met kinderen in contact komen, moeten worden opgeleid om inzicht te krijgen in kindermisbruik, te leren problemen au sérieux te nemen en te weten hoe daarop te reageren. Lokale instructies of procedures om deze problemen aan te pakken kunnen daarbij richtingge- vend zijn. Deze opleiding is van groot belang. 3. 4. 4. Personen die in scholen, kinderdagverblijven, woon- wijken en in de gezondheidszorg met kinderen werken, moeten worden opgeleid om misbruik te kunnen herkennen en desgevallend te kunnen optreden. Gangbare praktijken van lokale en regionale overheden op dit gebied dienen te worden uitgewisseld om aldus goede praktijken te kunnen opsporen en verspreiden. 3. 4. 5. Personeels- en opleidingsdiensten van lokale en re- gionale overheden kunnen een op meerledige aanpak gerichte opleiding van personeel in verschillende diensten en organisa- ties bevorderen en ervoor zorgen dat alle medewerkers in staat zijn misbruik te herkennen. 3. 5. Goede praktijken voor ondersteuning van kinderen en gezinnen 3. 5. 1. Er zijn diensten nodig die niet stigmatiserend werken voor kinderen en gezinnen die met misbruik te maken hebben gehad. De behoeften van de kinderen moeten in kaart worden gebracht en er moet op worden toegezien dat eraan tegemoet wordt gekomen. De bescherming van het kind staat centraal; het merendeel van de gezinnen kan evenwel op vrijwillige basis worden geholpen en bijgestaan. Wil men in de toekomst misbruik vermijden, dan moet het werken met deze gezinnen worden gefinancierd en gesteund.  Alleen in extreme gevallen wordt de minderjarige uit het gezin weggehaald. Toch mogen minder ernstige gevallen niet worden onderschat; met het oog op de bescherming van de minderjarige moet het probleem daarbij vaak aan de basis worden aangepakt en moet worden getracht de communicatieproblemen binnen de familie te verhelpen, die anders helaas op lange termijn vaak tot uitingen van fysiek of psychisch geweld leiden. 3. 5. 2. Handleidingen over goede praktijken, op basis van de ervaringen die in verschillende landen zijn opgedaan en uitgewisseld, zouden van groot nut zijn voor de betrokkenen in het veld; diensten die dergelijke handleidingen kunnen opstellen, moeten dan ook worden aangemoedigd. Het is ook van belang lering te trekken uit „slechte praktijken” en gevallen waarin kinderen zijn omgebracht. Informatie hierover zou kunnen leiden tot de ontwikkeling en vaststelling van erkende 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/51 normen en kwalitatief hoogstaande programma’s. 3. 5. 3. Er bestaan voorbeelden van ombudsdiensten voor kinderen die informatie over concrete (goede en slechte) praktijken verzamelen en verspreiden; dit is een reden temeer waarom zou kunnen worden overwogen, dergelijke diensten ook op Europees, nationaal en lokaal of regionaal niveau te overheid moet dan ook voor een goed toezichtmechanisme zorgen, zodat problemen met praktijken of gedrag van perso- neelsleden kunnen worden opgespoord. Er zijn mogelijkheden voor lokale en regionale overheden om informatie over goede te wisselen en deze praktijken binnen de praktijken uit creëren. 3. 6. Zorgvuldig kiezen — personeelsaanwerving en -selectie 3. 6. 1. De dienstverlener, d. i. de regionale of lokale overheid of andere organisatie, moet ervoor zorgen dat hij het personeel dat de diensten verleent in dagverblijven, internaten en geme- enschapscentra, met de nodige zorg selecteert en aanwerft, zodat hij kan verzekeren dat kinderen voldoende worden beschermd. Het kan van nut zijn hierbij bepaalde obstakels in te bouwen. Hoe meer obstakels moeten worden overwonnen, des te moeilijker het is voor pedofielen om niet door de mand te vallen, en des te beter kinderen en jongeren worden beschermd. 3. 6. 2. Om met kinderen te werken moet er zoveel mogelijk voor worden gezorgd dat doeltreffende en strikte aanwer- vingsprocedures worden gehanteerd om de juiste mensen aan te trekken en ongeschikte personen af te wijzen of te weren. In het formele selectieproces moeten verschillende 3. 6. 3.  beoordelingsmethoden worden gehanteerd: schriftelijke vra- gen, mondelinge uiteenzettingen, groepstesten, psychome- trische proeven, individuele interviews of andere op de omstan- digheden afgestemde methodes. Door een op bekwaamheid gerichte aanpak kunnen kwalificaties, vaardigheden, kennis, gedrag en waarden worden opgespoord die noodzakelijk zijn om een bepaalde taak goed te vervullen; deze bekwaamheden kunnen via een selectieprocedure worden vastgesteld en beoor- deeld. 3. 6. 4. Daar plegers van seksueel misbruik zich op de meest kwetsbare kinderen richten, zoeken zij ook naar werkgelegen- heid die hen in staat stelt vaak en gemakkelijk met kinderen in contact te komen en met hen banden te leggen die zij dan kunnen uitbuiten. Een afdoend middel ter bescherming van kinderen is 3. 6. 5. ervoor te zorgen dat personen die voor misbruik zijn veroorde- eld, niet in dagverblijven, internaten of gemeenschapscentra met kinderen kunnen werken. Hier ligt een belangrijke verant- woordelijkheid voor lokale en regionale overheden, maar deze taak is in de praktijk moeilijk uitvoerbaar daar in andere landen gepleegde misdrijven meestal niet bekend zijn. Als iemand ergens anders in Europa heeft gewoond en gewerkt, moet hij een bewijs van goed gedrag kunnen voorleggen en Europol zou met de verificatie hiervan belast moeten worden. 3. 6. 6. Opgemerkt zij dat ook deze veiligheidsmaatregelen grenzen hebben. Tal van volwassenen die met kinderen werken en misbruik van hen maken, kunnen aan het wakend oog van hun werkgevers ontsnappen. Zelfs als dit niet het geval is, worden zij nog niet noodzakelijk bij de politie aangegeven. De overheidsdiensten te bevorderen. 3. 7. Bewustmakingscampagnes over kindermisbruik 3. 7. 1. Daar lokale en regionale overheden dicht bij lokale gemeenschappen staan en deze ook vertegenwoordigen, zijn zij bij uitstek geschikt om positieve actie ten gunste van kinderen te ondernemen en met name in hun gemeenschappen bewustmakingscampagnes over kindermisbruik en het gevaar dat kinderen lopen, op te zetten en het taboe rond inmenging te in gezinsproblemen te doorbreken. Het publiek dient worden geïnformeerd en te worden aangemoedigd om misbru- ik te melden. Het moet weten waar het daarvoor terecht kan en moet er zeker van kunnen zijn dat het au sérieux wordt genomen. 3. 7. 2. Lokale en regionale overheden kunnen campagnes lanceren om misbruik tegen te gaan, bijvoorbeeld door „zero tolerance” ten aanzien van alle vormen van geweld tegen kinderen te bepleiten; zij kunnen ook over heel Europa samen met NGO’s campagnes opzetten en leiden. 3. 8. Behoefte aan Europese wetgeving 3. 8. 1.  De wetgeving ter bescherming van kinderen, betref- fende de bevoegdheden van lokale en regionale overheden en van de politie op dit gebied, en de mate waarin gerechtelijke systemen en rechtspraak aan kinderen de nodige aandacht schenken en kindvriendelijk zijn door bijvoorbeeld het gebruik van met video opgenomen verklaringen van kinderen als bewijslast te aanvaarden of de aanstelling van gespecialiseerde rechters, verschilt in Europa van land tot land. De EU moet de bestaande wetgeving onder de loep nemen, vaststellen wat kinderen ten goede komt en maatregelen aanbevelen, zodat ieder land kan nagaan hoe het kan bijdragen tot de totstandbrenging van een Europees wetgevend kader voor de bescherming van kinderen. 4. Conclusie De Europese Unie moedigt vrij verkeer van burgers in 4. 1. Europa aan, maar heeft nog maar weinig gedaan om praktijken te coördineren, het welzijn van kinderen te bevorderen en na te gaan hoe kinderen beter tegen misbruik kunnen worden beschermd. 4. 2. Er moet duidelijker worden erkend en meer rekening mee worden gehouden dat lokale en regionale overheden in Europa een sleutelrol spelen in het ondernemen van positieve actie ten gunste van kinderen, ter ondersteuning van de basisprincipes van het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind, alsmede in het treffen van maatregelen die ervoor moeten zorgen dat kinderen tegen misbruik en verwaarlozing worden beschermd. 4. 3. Het Europa van de burgers heeft meer gedecentraliseer- de structuren nodig, maar ook meer coördinatie, en grenso- C 57/52 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2. 2000 verschrijdende en transnationale samenwerking. Kinderen en jongeren mogen in dit proces niet over het hoofd worden gezien en de EU moet nagaan hoe de rechten van kinderen en jongeren in de lidstaten en in Europa kunnen worden ondersteund. Zo zou kunnen worden overwogen lokale om- budsdiensten voor kinderen tot stand te brengen om kennis en praktijken inzake jongerenaangelegenheden in Europa uit te wisselen. Vanwege hun band met de burger en hun bevoegdhe- den op sociaal gebied zijn de lokale en regionale overheden de aangewezen instanties om specifieke acties voor kinderen op te zetten. Daar de EU achter dergelijke initiatieven staat, zal zij er zich hopelijk ook toe verbinden voor deze acties van de lokale en regionale overheden of de grensoverschrijdende uitwisseling van ervaringen extra middelen uit te trekken die de in het kader van het toekomstige Daphne-programma geplande steunverlening moeten aanvullen. 4. 4.  Het Comité van de Regio’s moet een coördinerende rol spelen bij de ontwikkeling van modellen van goede praktijken door overheden en organisaties in heel Europa, en moet deze modellen aan de lokale overheden voorleggen. Het Comité heeft tijdens het seminar over „Lokale en regionale samenwer- king ter bestrijding van kindermisbruik” een aantal aanbevelin- gen geformuleerd inzake acties die lokale en regionale overhe- den op dit gebied kunnen ondernemen (zie bijlage). Hieruit blijkt de wil van de overheden tot grensoverschrijdende samenwerking en uitwisseling van praktijken, evenals de doeltreffende rol welke het Comité van de Regio’s als coördina- tor van dergelijke activiteiten speelt. 4. 5. Daar er vroeger in de Europese Verdragen geen specifie- ke bepalingen over kinderen waren opgenomen, was het moeilijk de maatregelen rechtstreeks op de behoeften en belangen van kinderen en jongeren toe te spitsen en de middelen van de Europese structuurfondsen aan te wenden voor activiteiten die gericht waren op de bevordering van hun welzijn. In het Verdrag van Amsterdam, waarin een nieuwe non-discriminatieclausule is opgenomen, staat duidelijk dat de bepalingen van het Verdrag ook gelden voor kinderen, die aldus ook als Europese burgers worden erkend. Dit standpunt zou verder in wetgeving kunnen worden vertaald; tevens moet de dringende behoefte aan een EU-strategie voor de preventie van kindermisbruik en -verwaarlozing worden erkend en moeten in die zin maatregelen worden genomen, waarbij de bevoegdheden van de nationale, regionale en lokale autoritei- ten onaangetast blijven. Het Comité van de Regio’s verheugt zich over de 4. 6. mogelijkheden die door het Daphne-programma worden gebo- den om de samenwerking tussen NGO’s en lokale en regionale overheden in de EU te versterken. Het stelt met voldoening vast dat de oproep die het in zijn advies () heeft gelanceerd om de samenwerking tussen lokale en regionale overheden en NGO’s bij de tenuitvoerlegging van het programma en de totstandbrenging van informatienetwerken te bevorderen, re- centelijk de steun heeft gekregen van het Europees Parlement (eerste lezing), de Commissie (gewijzigd voorstel) en de Raad (gemeenschappelijk standpunt). Naast die samenwerking tussen de lokale overheden en de NGO’s is het ook zaak dat die overheden zelf onderling netwerken gaan vormen, om zo de thans lopende acties van de lidstaten een meerwaarde te (1) PB C 198 van 14. 7. 1999, blz. 61. geven. 4. 7.  Het Comité van de Regio’s is van oordeel dat meer middelen moeten worden uitgetrokken om de plaatselijke en regionale autoriteiten te helpen bij het opzetten van mechanismen en diensten voor het opsporen, inventariseren, volgen en steunen van kinderen — en hun families — die het slachtoffer zijn geworden van geweld, misbruik of verwaarlo- — zing. Daarbij dient ernaar te worden gestreefd: kinderen die al veel te jong in het arbeidscircuit terechtko- men, in de bedelarij of de prostitutie gedwongen worden of in mensonterende omstandigheden leven, toegang te verschaffen tot sociale zekerheid, gezondheidszorg en — — onderwijs; de lichamelijke, affectieve en intellectuele ontwikkeling van kinderen veilig te stellen; de bijstandsverlening uit te breiden tot a´lle kinderen die onder de jurisdictie van de desbetreffende lokale of regiona- le overheid vallen (of zij nu legaal of illegaal, tijdelijk of — definitief op het grondgebied verblijven); samen te werken met de bevoegde diensten in de toe- komstige verblijfplaats van de kinderen, dit met oog op de nazorg. 4. 8. Voorts is het CvdR van mening dat zowel op nationaal als op communautair vlak wettelijke voorzieningen zouden moeten worden getroffen voor de specifieke problemen van kinderen die deel uitmaken van bevolkingsgroepen zonder vaste verblijfplaats (economische vluchtelingen, nomaden, zigeuners e. d. ), of zij zich nu binnen de verschillende regio’s van eenzelfde lidstaat of binnen verschillende lidstaten ver- plaatsen. Op basis van beschikbare gegevens moet informatie 4. 9. worden verzameld over de omvang van misbruik in de Europese Unie; daarbij moet men er zich van bewust zijn dat er verschillende manieren zijn om informatie over kinder- misbruik op te slaan en te classificeren. De EU moet verslag uitbrengen over de wijze waarop thans gegevens worden verzameld, zodat kan worden uitgemaakt welke informatie relevant is om een beeld te krijgen van kindermisbruik in heel Europa. 4. 10. Andere Europese systemen en databanken zouden kunnen bijdragen tot bescherming van kinderen: een Europees register van vermiste kinderen, eventueel een EU-systeem om veroordeelden voor seksmisdrijven te registreren en op te sporen, en een protocol voor uitwisseling van informatie tussen politiediensten, wat ook een betere doorlichting van personeel mogelijk zou maken. Op vele actiegebieden zouden handleidingen over 4. 11. goede praktijken, op basis van de ervaringen die in verschillen- de landen zijn opgedaan en uitgewisseld, van groot nut zijn voor de betrokkenen in het veld; diensten die dergelijke handleidingen kunnen opstellen, moeten dan ook worden aangemoedigd.  Er kan een stap voorwaarts worden gezet door de gangbare praktijken in Europa, bijvoorbeeld op het gebied van dienstverlening, personeelsaanwerving en -selectie en basisopleiding te bekijken, om zo de beste praktijken op te sporen. Lokale en regionale overheden kunnen dit werk goed doen en moeten door de EU daartoe worden aangemoedigd. Het Comité van de Regio’s zou daarbij als coördinator kunnen 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/53 fungeren. 4. 12. De vooraanstaande rol van scholen moet worden erkend en ondersteund daar misbruik kan worden voorkomen als op school wordt geluisterd naar en tegemoet wordt gekomen aan de behoeften van kinderen. De school biedt jongeren niet alleen de kans hun kennis over de wereld van de volwassenen, relaties en mogelijke gevaren te vergroten, maar licht hen ook in over en moedigt hen aan zich te wenden tot instanties die hen hulp kunnen bieden. Prioriteit zou moeten worden gegeven aan maatregelen die ervoor zorgen dat leerkrachten worden opgeleid, van voldoende middelen wor- den voorzien en worden gesteund door richtsnoeren inzake goede praktijken voor de persoonlijke en sociale ontwikkeling van kinderen en jongeren. Om ervoor te zorgen dat de scholen deze essentiële rol echt doeltreffend kunnen vervullen, moeten communicatie en onderlinge uitwisseling van informatie tussen scholen en hulpverleners evenwel worden verbeterd; daarbij zij vooral gedacht aan samenwerking tussen beroepsbeoefe- naars in de beide sectoren, die helaas vaak parallelle maar geen en de rechten van kinderen en ter voorkoming van misbruik. Brussel, 18 november 1999. gemeenschappelijke actielijnen volgen. 4. 13. Daar lokale en regionale overheden dicht bij lokale gemeenschappen staan, zijn zij bij uitstek geschikt om positie- ve actie ten gunste van kinderen te ondernemen en met name in hun gemeenschappen bewustmakingscampagnes over kindermisbruik op te zetten. Zij kunnen campagnes lanceren om misbruik tegen te gaan, bijvoorbeeld door „zero tolerance” ten aanzien van alle vormen van geweld tegen kinderen te in samenwerking met bepleiten; desgevallend kunnen zij NGO’s EU-campagnes opzetten en leiden. Het wetgevend kader inzake bescherming van kinde- 4. 14. ren in Europa dient opnieuw te worden bekeken en er dienen, met respect voor bestaande internationale overeenkomsten, alsook voor de bevoegdheden en mogelijkheden van de nationale, regionale en lokale autoriteiten, aanbevelingen te worden geformuleerd ter ondersteuning van een Europese gecoördineerde strategie voor de bescherming van het welzijn De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER C 57/54 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 29. 2.  2000 BIJLAGE bij het advies van het Comité van de Regio’s Samenvatting van de aanbevelingen Op 7 september en 4 december 1998 zijn leden van de commissies 3, 5 en 7 van het CvdR bijeengekomen om na te gaan hoe kan worden gezorgd voor een Europa van Regio’s waar kinderen tegen geweld beschermd worden. Het seminar werd door de Nationale verenigingen ter bestrijding van geweld tegen kinderen in het VK en in Ierland in samenwerking met het CvdR georganiseerd, en door de Commissie in het kader van het Daphne-initiatief gesteund. Aansluitend bij de tijdens deze seminars gevoerde discussies werd het onderstaande lokale en regionale actieplan ter bestrijding van kindermisbruik goedgekeurd: Aanbevelingen voor lokale en regionale overheden 1. Een gemeenschappelijke definitie van het begrip kindermisbruik in de Europese Unie vaststellen en informatie over de verspreiding van kindermisbruik verzamelen, bijhouden en uitwisselen Actie: — Lokale en regionale overheden moeten hun krachten bundelen om in samenwerking met Eurostat de ontwikkeling van gemeenschappelijke databanken over kindermisbruik te bevorderen. — Lokale en regionale overheden moeten samenwerken met politiediensten en Europol om databanken te ontwikkelen waarin informatie wordt opgeslagen over gevallen van veroordeling voor pedofiele activiteiten, kinderporno, kinderprostitutie en -handel, alsmede over vermiste kinderen. 2. Verzekeren dat de wetgeving in de EU adequaat is om kinderen die in gevaar zijn te beschermen Actie: — Lokale en regionale overheden moeten de ontwikkeling op communautair niveau van specifieke wetgeving ter bestrijding van kindermisbruik op basis van het VN-Verdrag inzake de Rechten van het Kind ondersteunen. Dergelijke wetgeving zou een samenhangende aanpak in Europa mogelijk maken. — Lokale en regionale overheden moeten de ontwikkeling van gemeenschappelijke richtsnoeren op EU-niveau bevorderen om ingeval van kindermisbruik gedegen actie te kunnen ondernemen. 3. Door goede praktijken bij de personeelsaanwerving verzekeren dat kinderen in Europa worden beschermd tegen misbruik door degenen die voor hen zorgen of diensten verlenen Actie: — Lokale en regionale overheden moeten overal in de EU dezelfde aanwervings- en selectieprocedures hanteren; er moeten aanbevelingen worden geformuleerd inzake goede praktijken die kunnen worden meegenomen en ten uitvoer gelegd. — Politiediensten moeten gemeenschappelijke databanken met informatie over gevallen van veroordeling voor kindermisbruik, alsmede methoden voor het uitwisselen van deze informatie ontwikkelen. 4. Verzekeren dat allen die voor kinderen zorgen of diensten verlenen, voldoende opgeleid zijn om misbruik te herkennen en desgevallend op te treden Actie: — Lokale en regionale overheden moeten de noodzakelijke basisvaardigheden en kennis op dit gebied helpen ontwikkelen.  Deze vaardigheden en kennis moeten in alle lidstaten worden gestandaardiseerd, zodat informatie over goede praktijken kan worden bijeengebracht en uitgewisseld. — Personeels- en opleidingsdiensten van lokale en regionale overheden kunnen opleiding van personeel in verschillende diensten en organisaties bevorderen en ervoor zorgen dat alle medewerkers in staat zijn misbruik te herkennen; zij moeten ook verzekeren dat alle personeelsleden tijdens een introductiecursus terzake de nodige informatie krijgen. 29. 2. 2000 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 57/55 5. Voorzien in lokale maatregelen en procedures voor de aanpak van gevallen van kindermisbruik waarbij de taken van het personeel in alle beroepen en organisaties worden geregeld Actie: — Lokale en regionale overheden moeten de ontwikkeling van gemeenschappelijke richtsnoeren, gestandaardiseerde protocollen, taken en verantwoordelijkheden bevorderen om ingeval van kindermisbruik op het gebied van gezondheid, onderwijs, politie en maatschappelijk werk gedegen actie te kunnen ondernemen. 6. Voorzien in nazorg voor misbruikte kinderen en de personen die voor hen zorgen Actie: — Lokale en regionale overheden moeten overal in de EU informatie uitwisselen over doeltreffende parktijken om gezinnen waarin misbruik is voorgekomen, bij te staan, alsmede om de kinderen te helpen de gevolgen daarvan te boven te komen; de overheden kunnen aldus heel wat van elkaar opsteken. 7. Maatregelen treffen om programma’s op te zetten waardoor misbruik voorkomen kan worden Actie: — Lokale en regionale overheden moeten maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat alle kinderen informatie krijgen over het gezinsleven, intermenselijke relaties, de rechten van het kind, de stappen die zij kunnen ondernemen en de instanties tot wie zij zich kunnen richten. — Lokale en regionale overheden moeten informatie over gangbare praktijken uitwisselen en materiaal ontwikkelen waarvan leerkrachten gebruik kunnen maken om kinderen voor te lichten, hun vaardigheden te ontwikkelen en hun kennis over het ouderschap uit te breiden. — Lokale en regionale overheden kunnen in heel Europa samenwerken om programma’s te ontwikkelen die verzekeren dat scholen en bibliotheken een doeltreffende regeling inzake het veilig gebruik van Internet hanteren; zij kunnen campagnes voor een veilig gebruik van Internet opzetten en de werking van hotlines voor het melden van problemen bevorderen. 8. Jongeren een actievere rol laten spelen, aansluitend bij het VN-Verdrag inzake de Rechten van het Kind Actie: — Lokale en regionale overheden moeten jongeren toegang verschaffen tot adviescentra waar zij met hun zorgen en twijfels terecht kunnen, en hun deelneming aan planning en ontwikkeling van lokale diensten aanmoedigen.  C 57/46 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 29. 2. 2000 Parecer do Comité das Regio˜ es sobre «A cooperaça˜o local e regional para proteger as crianças dos maus tratos e abandono na Unia˜o Europeia» O COMITE´ DAS REGIO˜ ES, (2000/C 57/07) Tendo em conta a decisa˜o da Mesa de 2 de Junho de 1999 de, nos termos do § 5 do artigo 265. o do Tratado que institui a Comunidade Europeia, emitir parecer sobre «A cooperaça˜o local e regional para proteger as crianças dos maus tratos e abandono na Unia˜o Europeia» e incumbir da sua preparaça˜o a Comissa˜o 7 «Educaça˜o, Formaça˜o Profissional, Cultura, Juventude e Direitos dos Cidada˜os»; Tendo em conta o parecer do Comité sobre «A cooperaça˜o transfronteiriça e transnacional entre autarquias locais» (CdR 145/98 fin) (); Tendo em conta o parecer do Comité sobre a «Comunicaça˜o da Comissa˜o sobre medidas relativas à violência exercida contra as crianças, os jovens e as mulheres incluindo uma proposta de decisa˜o do Conselho relativa a um programa de ajuda comunita´ria a médio prazo sobre medidas destinadas a apoiar à escala comunita´ria a acça˜o dos Estados-Membros no domı´nio da violência exercida contra as crianças, os jovens e as mulheres» (programa Dafne) (2000-2004) (CdR 300/98 fin) (); Tendo em conta o projecto de parecer aprovado em 1 de Outubro de 1999 (CdR 225/99 rev. 2) pela Comissa˜o 7, sendo relatora Ruth Henig (RU-PSE), adoptou, na 31. a reunia˜o plena´ria de 17 e 18 de Novembro de 1999 (sessa˜o de 18 de Novembro) o presente parecer por unanimidade. 1. Introduça˜o 1. 1. A Unia˜o Europeia incentiva uma maior mobilidade dos cidada˜os no espaço europeu mas, até recentemente, pouco tinha feito para coordenar pra´ticas, promover o bem-estar e os direitos das crianças e para ponderar vias para melhor as proteger contra sevı´cias. O Comité das Regio˜ es, como afirmou no seu parecer 1. 2. sobre a matéria, congratula-se com a «Proposta de decisa˜o do Conselho relativa a um programa de ajuda comunita´ria a médio prazo sobre medidas destinadas a apoiar à escala comunita´ria a acça˜o dos Estados-Membros no domı´nio da violência exercida contra as crianças, os jovens e as mulheres» (programa Dafne) (2000-2004). A proposta representa um significativo avanço na prevença˜o da violência e sevı´cias.  O programa produzira´ um valor acrescentado europeu ao empreender e consolidar acço˜ es de cooperaça˜o, de coorde- naça˜o e de intercâmbio de informaço˜ es com base nas va´rias experiências no terreno. O programa Dafne ja´ contribuiu para o desenvolvimen- 1. 3. to de pra´ticas e de intercâmbio de informaça˜o na Unia˜o Europeia em matéria de protecça˜o do bem-estar e dos direitos das crianças. Em consequência da iniciativa Dafne, o Comité das Regio˜ es trabalhou com organizaço˜ es na˜o governamentais no campo da cooperaça˜o regional para proteger as crianças contra sevı´cias. (1) JO C 198 de 14. 7. 1999, p. 61. (2) CdR 300/98 fin — JO C 198 de 14. 7. 1999, p. 61. Na Unia˜o Europeia ha´ mais de 120 milho˜ es de crianças 1. 4. e jovens que têm o direito a viver uma infância livre de crueldade ou negligência. A realizaça˜o do mercado u´ nico, a crescente liberdade de circulaça˜o através das fronteiras nacio- nais, bem como a criaça˜o de uma cidadania europeia comum que inclui o direito a viver e trabalhar em qualquer Estado- -Membro, sublinham a necessidade urgente de uma estratégia à escala comunita´ria em matéria de prevença˜o das sevı´cias e abandono de crianças. 1. 5. Embora o programa Dafne venha dar um contributo importante, o parecer do CR lamentou o orçamento limitado (25 milho˜ es de ecus para 2000-2004 na proposta original; 20 milho˜ es de ecus para 2000-2003 na posiça˜o comum do Conselho de 26 de Julho de 1999), bem como a base jurı´dica proposta (artigo 129. o — Sau´ de pu´ blica), devido à falta de uma base jurı´dica adequada para medidas no âmbito da protecça˜o dos direitos humanos. Como é frisado no parecer, impo˜ e-se que a Comissa˜o Europeia garanta que a definiça˜o de sau´ de pu´ blica seja objecto de uma interpretaça˜o lata, de modo que as acço˜ es de prevença˜o de todas as formas de violência sejam abrangidas pelo programa. 1. 6. As sevı´cias contra crianças ocorrem em todos os meios: na famı´lia, em instituiço˜ es de apoio dia´rio e residenciais e em ambientes de lazer. Os abusos podem ser exercidos por adultos ou jovens, por empregados da famı´lia ou outros profissionais em contacto com crianças. A violência contra crianças é prevalente em todos os paı´ses europeus. Importa considerar 29. 2. 