None
Lid 11 van artikel 1 wijzigt artikel 49 van de jaarrekeningenrichtlijn waarin de voorwaarden worden neergelegd om aan de Commissie de bevoegdheid toe te kennen om gedelegeerde handelingen vast te stellen over standaarden voor duurzaamheidsrapportage als bedoeld in het nieuwe artikel 19 ter. Volgens dit lid moet de Commissie bij de voorbereiding van die handelingen rekening houden met het technische advies van de European Financial Reporting Advisory Group (EFRAG), op voorwaarde dat het volgens geijkte procedures, onder publiek toezicht en op transparante wijze, en met de deskundigheid van relevante belanghebbenden is opgesteld, en dat het vergezeld gaat van kosten-batenanalyses die de vaststelling van standaarden door de Commissie zullen vergemakkelijken. Nog volgens dit lid moet de Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) een advies verstrekken over het technische advies van de EFRAG alvorens standaarden vast te stellen. Dit advies moet worden verstrekt binnen de twee maanden na de datum van ontvangst van het verzoek van de Commissie. Dit is een redelijke termijn, aangezien de ESMA betrokken zal zijn bij het werk van de EFRAG en dus vertrouwd zal zijn met de inhoud van het technische advies van de EFRAG voordat het bij de Commissie wordt ingediend. Alvorens standaarden vast te stellen, moet de Commissie ook de deskundigengroep van de lidstaten inzake duurzame financiering, de Europese Bankautoriteit (EBA), de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (Eiopa), het Europees Milieuagentschap (EEA), het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (FRA), de Europese Centrale Bank, het Comité van Europese auditorstoezichthouders en het platform voor duurzame financiering raadplegen. Wanneer die instanties een advies wensen in te dienen, moeten zij dit doen binnen de twee maanden nadat zij door de Commissie zijn geraadpleegd.
 Lid 12 van artikel 1 wijzigt artikel 51 van de jaarrekeningenrichtlijn, waarin de minimale sancties en bestuursrechtelijke maatregelen worden gespecificeerd waarin lidstaten moeten voorzien bij inbreuken op de nationale bepalingen tot omzetting van de verplichtingen inzake duurzaamheidsrapportage van de jaarrekeningenrichtlijn.
Artikel 2 wijzigt Richtlijn 2004/109/EG (de transparantierichtlijn).
In lid 1 van artikel 2 wordt de term “duurzaamheidsrapportage” ingevoerd die nodig is voor het voorstel.
 Lid 2 van artikel 2 wijzigt artikel 4 van de transparantierichtlijn zodat rekening wordt gehouden met het gedeelte duurzaamheidsrapportage van de gereglementeerde informatie die krachtens de bepalingen ervan moet worden opgesteld en gepubliceerd. Ten eerste wordt het artikel gewijzigd zodat in jaarlijkse financiële verslagen voortaan verklaringen van de verantwoordelijken voor financiële rapportage bij de uitgevende instelling moeten worden opgenomen dat het bestuursverslag, voor zover hun bekend, is opgesteld overeenkomstig de standaarden voor duurzaamheidsrapportage als vereist door Richtlijn 2013/34/EU, in voorkomend geval. Door de verplichting om duurzaamheidsrapportage in het bestuursverslag op te nemen, als gevolg van de wijzigingen die door deze richtlijn worden ingevoerd, is het niet langer nodig om artikel 4, lid 2, punt b), van Richtlijn 2004/109/EG te wijzigen. Ten tweede zijn de verwijzingen naar bepalingen van de jaarrekeningenrichtlijn en Richtlijn 2006/43/EG (de controlerichtlijn) bijgewerkt wat betreft de verplichting om financiële overzichten te controleren overeenkomstig artikel 34, lid 1, van de jaarrekeningenrichtlijn en om vast te stellen of de auditor of het auditkantoor materiële onjuistheden in het bestuursverslag heeft vastgesteld, en wat betreft de verplichting om de controleverklaring bekend te maken, met inbegrip van het oordeel over de assurance van de duurzaamheidsrapportage. Tot slot zijn de verwijzingen naar bepalingen van de jaarrekeningenrichtlijn betreffende de voorbereiding van het bestuursverslag bijgewerkt en gewijzigd zodat ook duurzaamheidsrapportage voortaan verplicht is. Door deze wijzigingen kunnen de verplichtingen inzake duurzaamheidsrapportage worden uitgebreid naar op gereglementeerde markten binnen de EU genoteerde ondernemingen, met uitzondering van micro-ondernemingen, met inbegrip van uitgevende instellingen buiten de EU. Ook het wettelijk mandaat van nationale bevoegde autoriteiten om toezicht te houden op duurzaamheidsrapportage wordt verduidelijkt.
 Lid 3 van artikel 2 wijzigt artikel 23, lid 4, van de transparantierichtlijn zodat de Commissie de bevoegdheid krijgt om maatregelen vast te stellen om te voorzien in een mechanisme voor de bepaling van de gelijkwaardigheid van standaarden voor duurzaamheidsrapportage die door uitgevende instellingen buiten de EU worden toegepast en om de nodige beslissingen over dergelijke gelijkwaardigheid te nemen. Beslissingen over de gelijkwaardigheid van standaarden voor duurzaamheidsrapportage die door uitgevende instellingen buiten de EU worden toegepast, staan los van beslissingen over de gelijkwaardigheid van standaarden voor financiële rapportage.
Met lid 4 van artikel 2 wordt artikel 28 quinquies in de transparantierichtlijn ingevoerd, zodat de Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) ertoe wordt verplicht richtsnoeren voor nationale bevoegde autoriteiten uit te geven om convergentie op het gebied van toezicht op duurzaamheidsrapportage te bevorderen. In de ESMA-verordening (Verordening (EU) nr. 1095/2010) wordt de transparantierichtlijn genoemd als een van de wetgevingshandelingen van de Unie die het werkterrein van de ESMA definiëren.
Artikel 3 wijzigt Richtlijn 2006/43/EG (de controlerichtlijn).
Lid 1 van artikel 3 wijzigt artikel 1 van de controlerichtlijn, het voorwerp ervan, zodat de assurance van jaarlijkse en geconsolideerde duurzaamheidsrapportage is opgenomen indien deze is uitgevoerd door de wettelijke auditor die of het auditkantoor dat de wettelijke controle van financiële overzichten uitvoert.
In lid 2 van artikel 3 wordt een aantal definities van artikel 2 van de controlerichtlijn gewijzigd en worden definities ingevoerd die nodig zijn voor het voorstel. De definities van “wettelijke auditor” en “auditkantoor” worden gewijzigd, zodat hun eventuele werk voor de assurance van duurzaamheidsrapportage, in voorkomend geval, is opgenomen. Ook de termen “assurance van duurzaamheidsrapportage” en “duurzaamheidsrapportage” worden ingevoerd en gedefinieerd.
 De leden 3 tot en met 7 van artikel 3 wijzigen de artikelen 6 tot en met 11 van de controlerichtlijn, die de regels over goedkeuring, permanente professionele scholing en wederzijdse erkenning van wettelijke auditors en auditkantoren bevatten, om ervoor te zorgen dat wettelijke auditors beschikken over het passende niveau van theoretische kennis van kwesties die relevant zijn voor de assurance van duurzaamheidsrapportage en die kennis in de praktijk kunnen brengen.
Lid 7 van artikel 3 wijzigt artikel 14, dat de regels bevat over de procedures die bevoegde autoriteiten moeten instellen voor de toelating van wettelijke auditors van een andere lidstaat. Het wordt gewijzigd om ervoor te zorgen dat wanneer de lidstaat besluit dat de aanvrager die om goedkeuring verzoekt, moet worden onderworpen aan een proeve van bekwaamheid, deze proeve ook betrekking heeft op de adequate kennis van de wettelijke auditor van de wet- en regelgeving van de lidstaat van ontvangst die relevant zijn voor de assurance van duurzaamheidsrapportage.
Met lid 8 van artikel 3 wordt artikel 14 bis ingevoerd, die een grandfatheringclausule omvat om ervoor te zorgen dat erkende wettelijke auditors wettelijke controles van jaarrekeningen kunnen blijven uitvoeren en controles van duurzaamheidsrapportage kunnen uitvoeren zodra de gewijzigde wettelijke voorschriften van toepassing zijn. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat reeds erkende auditors de nodige kennis inzake duurzaamheidsrapportage en de assurance van duurzaamheidsrapportage verwerven via het vereiste van permanente scholing van artikel 13 van de controlerichtlijn.
 Lid 9 van artikel 3 wijzigt artikel 24 ter; de regels over de organisatie van het werk van de auditor worden aangepast zodat er verwijzingen naar hun werk voor de assurance van duurzaamheidsrapportage in zijn opgenomen. Het artikel wordt met name gewijzigd zodat het voortaan verplicht is dat de voornaamste vennoot/vennoten actief betrokken is/zijn bij de uitvoering van de assurance van duurzaamheidsrapportage; dat de wettelijke auditor bij de uitvoering van de assurance van duurzaamheidsrapportage voldoende tijd aan de opdracht besteedt en voldoende personeel aanwijst om de taken naar behoren uit te voeren; dat de vergoedingen voor de assurance van duurzaamheidsrapportage in het cliëntdossier worden gespecificeerd; en dat het controlebestand informatie bevat over de assurance van duurzaamheidsrapportage wanneer deze is uitgevoerd door de wettelijke auditor.
Lid 10 van artikel 3 wijzigt artikel 25 zodat lidstaten ertoe worden verplicht adequate regels in te voeren om te voorkomen dat de honoraria voor de assurance van duurzaamheidsrapportage worden beïnvloed of bepaald door het feit dat nevendiensten aan de gecontroleerde entiteit worden verleend, of dat de honoraria resultaatgebonden zijn.
Met lid 11 van artikel 3 wordt artikel 25 ter toegevoegd zodat de regels van de controlerichtlijn inzake beroepsethiek, onafhankelijkheid, objectiviteit, vertrouwelijkheid en beroepsgeheim van auditors van financiële overzichten wordt uitgebreid tot hun werk voor de assurance van duurzaamheidsrapportage.
 Met lid 12 van artikel 3 wordt artikel 26 bis ingevoegd, waarin wordt gesteld dat lidstaten auditors ertoe moeten verplichten de assurance van duurzaamheidsrapportage uit te voeren overeenkomstig assurancestandaarden die de Commissie heeft vastgesteld, en nationale assurancestandaarden, -procedures of -vereisten toe te passen, tenzij de Commissie een assurancestandaard betreffende hetzelfde aspect heeft vastgesteld. De Commissie krijgt de bevoegdheid om bij wege van gedelegeerde handelingen assurancestandaarden vast te stellen om de procedures vast te stellen die de auditor moet uitvoeren om zijn conclusies te vormen over de assurance van duurzaamheidsrapportage, met inbegrip van opdrachtplanning, risicobeoordeling en respons op risico’s, alsook het soort conclusies die in de controleverklaring moeten worden opgenomen. Auditors moeten hun oordeel over de duurzaamheidsrapportage ook baseren op een assuranceopdracht met een redelijke mate van zekerheid als de Commissie gebruikmaakt van de optie om standaarden voor een redelijke mate van zekerheid vast te stellen.
Met lid 13 van artikel 3 wordt artikel 27 bis ingevoegd zodat de regels over de wettelijke controle van een groep van ondernemingen worden uitgebreid naar de assurance van geconsolideerde duurzaamheidsrapportage wanneer deze wordt uitgevoerd door de wettelijke auditor.
 Lid 14 van artikel 3 wijzigt artikel 28 zodat de wettelijke auditor/s of het/de auditkantoor/-kantoren die/dat de assurance van duurzaamheidsrapportage uitvoert/uitvoeren, zijn/haar/hun resultaten in de controleverklaring moet/moeten presenteren en het verslag moet/moeten opstellen overeenkomstig de verplichtingen voor assurancestandaarden die de EU of de betrokken lidstaat heeft vastgesteld. In de controleverklaring moeten met name de jaarlijkse of geconsolideerde duurzaamheidsrapportage en de datum en de periode waarop deze betrekking heeft, worden gespecificeerd. Het stelsel inzake duurzaamheidsrapportage dat bij het opstellen is toegepast, moet worden geïdentificeerd. De controleverklaring moet een beschrijving bevatten van het toepassingsgebied van de assurance van duurzaamheidsrapportage en de assurancestandaarden vaststellen volgens dewelke de assurance van duurzaamheidsrapportage is uitgevoerd. Tot slot moet de controleverklaring het oordeel van de wettelijke auditor over de duurzaamheidsrapportage bevatten.
Lid 15 van artikel 3 wijzigt artikel 29 van de controlerichtlijn betreffende het kwaliteitsborgingsstelsel voor de beoordeling van wettelijke auditors en auditkantoren om ervoor te zorgen dat de controles van duurzaamheidsrapportage aan kwaliteitsbeoordelingen worden onderworpen en dat de personen die kwaliteitsbeoordelingen verrichten, beschikken over een passende professionele scholing en relevante ervaring in de assurance van duurzaamheidsrapportage.
Met lid 16 van artikel 3 wordt artikel 30 octies ingevoegd, waarin wordt verduidelijkt dat de onderzoeks- en sanctieregeling voor wettelijke auditors en auditkantoren die wettelijke controles uitvoeren, ook van toepassing zijn op controles van duurzaamheidsrapportage.
Met lid 17 van artikel 3 wordt artikel 36 bis ingevoegd, waarin wordt verduidelijkt dat de bepalingen inzake publiek toezicht en regelingen tussen de lidstaten op toezicht- en regelgevingsgebied betreffende wettelijke controles ook van toepassing zijn op de assurance van duurzaamheidsrapportage.
Met lid 18 van artikel 3 wordt artikel 38 bis ingevoegd, waarin wordt verduidelijkt dat de bepalingen betreffende de benoeming en het ontslag van wettelijke auditors en auditkantoren met betrekking tot wettelijke controles ook van toepassing zijn op de assurance van duurzaamheidsrapportage.
 Lid 19 van artikel 3 wijzigt artikel 39 zodat de taken van het auditcomité voor de assurance van duurzaamheidsrapportage worden verduidelijkt. Het auditcomité moet met name het leidinggevend of toezichthoudend orgaan van de gecontroleerde entiteit op de hoogte brengen van het resultaat van de assurance van duurzaamheidsrapportage en uitleggen hoe het auditcomité heeft bijgedragen tot de integriteit van duurzaamheidsrapportage en wat de rol van het auditcomité in dat proces was. Het auditcomité moet het proces van duurzaamheidsrapportage monitoren, met inbegrip van het digitale rapportageproces, alsook het proces dat de onderneming uitvoert om de informatie vast te stellen die overeenkomstig de betrokken standaarden voor duurzaamheidsrapportage wordt gerapporteerd, en aanbevelingen of voorstellen indienen om de integriteit van het proces te waarborgen. Het auditcomité moet de doeltreffendheid van de interne stelsels voor kwaliteitscontrole en risicobeheer van de onderneming en, waar van toepassing, de interne controle ervan monitoren, betreffende de duurzaamheidsrapportage van de gecontroleerde entiteit, met inbegrip van de digitale rapportage ervan zoals vereist zal zijn volgens de gewijzigde jaarrekeningenrichtlijn, zonder afbreuk te doen aan de onafhankelijkheid ervan. Tot slot moet het auditcomité de assurance van de jaarlijkse en geconsolideerde duurzaamheidsrapportage monitoren en de onafhankelijkheid van de wettelijke auditors of de auditkantoren onderzoeken en monitoren.
Lid 20 van artikel 3 wijzigt artikel 45 zodat de verplichtingen voor registratie van en toezicht op niet-EU-auditors en -auditkantoren op één lijn worden gebracht met het nieuwe toepassingsgebied van de richtlijn dat de assurance van duurzaamheidsrapportage omvat.
Lid 21 van artikel 3 wijzigt artikel 48 bis zodat de voorwaarden worden vastgesteld voor de uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie aan de Commissie om assurancestandaarden voor duurzaamheidsrapportage vast te stellen krachtens artikel 26 bis, lid 2.
Artikel 4 wijzigt Verordening (EU) nr. 537/2014 (de controleverordening).
 Lid 1 van artikel 4 wijzigt artikel 5 van de controleverordening zodat het voortaan verboden is adviesdiensten voor de opstelling van duurzaamheidsrapportage te verstrekken gedurende de in artikel 5 van de controleverordening vastgestelde termijnen, wanneer wettelijke auditors of auditkantoren die de wettelijke controle uitvoeren, ook instaan voor de assurance van duurzaamheidsrapportage.
Lid 2 van artikel 4 wijzigt artikel 14 zodat wettelijke auditors en auditkantoren ertoe verplicht zijn de betrokken bevoegde autoriteit jaarlijks op de hoogte te brengen van de inkomsten uit niet-controlediensten die zijn gegenereerd door de assurance van duurzaamheidsrapportage.
Volgens artikel 5 moeten lidstaten de artikelen 1 tot en met 3 van de richtlijn tegen 1 december 2022 omzetten en moeten zij ervoor zorgen dat de bepalingen ervan van toepassing zijn op ondernemingen voor het boekjaar dat begint op 1 januari 2023 of tijdens het kalenderjaar 2023.
In artikel 6 wordt de datum waarop de gewijzigde bepalingen van Verordening (EU) nr. 537/2014 (de controleverordening) van toepassing worden, vastgesteld op 1 januari 2023.
 2021/0104 (COD)


Voorstel voor een


RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD


tot wijziging van Richtlijn 2013/34/EU, Richtlijn 2004/109/EG, Richtlijn 2006/43/EG en Richtlijn (EU) nr. 537/2014 betreffende duurzaamheidsrapportage door ondernemingen


(Voor de EER relevante tekst)


HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,


Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 50 en 114,


Gezien het voorstel van de Europese Commissie,


Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,


Gezien het advies van de Europese Centrale Bank,


Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité
29
,


Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,




Overwegende hetgeen volgt:


(1)In haar mededeling over de Europese Green Deal die op 11 december 2019
30
 is vastgesteld, heeft de Europese Commissie toegezegd de bepalingen inzake de bekendmaking van niet-financiële informatie van Richtlijn 2013/34/EU van het Europees Parlement en de Commissie te herzien
31
. De Europese Green Deal is de nieuwe groeistrategie van de Europese Unie. Het doel van de Europese Green Deal is de Unie om te vormen tot een moderne, hulpbronnenefficiënte en concurrerende economie, waar vanaf 2050 netto geen broeikasgassen meer worden uitgestoten. De Green Deal moet het natuurlijk kapitaal van de Unie beschermen, behouden en verbeteren, en de gezondheid en het welzijn van de burgers beschermen tegen milieugerelateerde risico’s en effecten. De Europese Green Deal heeft tot doel economische groei los te koppelen van het gebruik van hulpbronnen en ervoor te zorgen dat alle regio’s en burgers van de Unie kunnen deelnemen aan een sociaal rechtvaardige transitie naar een duurzaam economisch systeem. Hij zal bijdragen aan de doelstelling een economie op te bouwen die werkt voor de mensen, en het versterken van de sociale markteconomie van de EU, waardoor zij klaar is voor de toekomst en zorgt voor stabiliteit, banen, groei en investeringen. Deze doelen zijn vooral belangrijk gezien de sociaal-economische schade die de COVID-19-pandemie heeft veroorzaakt en de behoefte aan een duurzaam, inclusief en eerlijk herstel. In haar voorstel van 4 maart 2020 voor een Europese klimaatwet heeft de Europese Commissie voorgesteld de doelstelling van klimaatneutraliteit tegen 2050 bindend te maken in de Unie
32.
 (2)In haar actieplan “duurzame groei financieren” heeft de Commissie maatregelen uiteengezet om de volgende doelstellingen te behalen: kapitaalstromen heroriënteren in de richting van duurzame investeringen om duurzame en inclusieve groei te bewerkstelligen, financiële risico’s als gevolg van de klimaatverandering, de uitputting van hulpbronnen, de aantasting van het milieu en sociale kwesties beheren, en transparantie en langetermijndenken bij financiële en economische activiteiten stimuleren
33
. De openbaarmaking door ondernemingen van relevante, vergelijkbare en betrouwbare duurzaamheidsinformatie is een noodzakelijke voorwaarde om die doelstellingen te behalen. Het Europees Parlement en de Raad hebben een aantal wetgevingshandelingen vastgesteld in het kader van de uitvoering van het actieplan “duurzame groei financieren”. Verordening (EU) 2019/2088 van het Europees Parlement en de Raad
34
 heeft betrekking op de wijze waarop financiëlemarktdeelnemers en financieel adviseurs duurzaamheidsinformatie moeten meedelen aan beleggers en vermogensbeheerders. In Verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad
35
 wordt een classificatiesysteem opgezet voor ecologisch duurzame economische activiteiten met als doel duurzame investeringen op te schalen en greenwashing van financiële producten waarvan ten onrechte wordt beweerd dat zij duurzaam zijn, te bestrijden. Met Verordening (EU) 2019/2089 van het Europees Parlement en de Raad
36
, aangevuld door Gedelegeerde Verordeningen (EU) 2020/1816
37
, (EU) 2020/1817
38
 en (EU) 2020/1818
39
 van de Commissie, worden verplichtingen inzake openbaarmaking over ecologische, sociale en governancefactoren (ESG-factoren) voor benchmarkbeheerders ingevoerd, alsook minimumnormen voor de opstelling van EU-klimaattransitiebenchmarks en op de Overeenkomst van Parijs afgestemde EU-benchmarks. Volgens Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad
40
 moeten grote instellingen waarvan de effecten tot de handel op een gereglementeerde markt toegelaten zijn, vanaf 28 juni 2022 informatie over ESG-risico’s openbaar maken. Het nieuwe prudentiële kader voor beleggingsondernemingen dat is vastgesteld bij Verordening (EU) 2019/2033 van het Europees Parlement en de Raad
41
 en Richtlijn (EU) 2019/2034 van het Europees Parlement en de Raad
42
 bevat bepalingen over de invoering van een ESG-risicodimensie in het toetsings- en evaluatieproces door bevoegde autoriteiten en bevat verplichtingen inzake openbaarmaking over ESG-risico’s voor beleggingsondernemingen die van toepassing zijn vanaf 26 december 2022. De Commissie heeft in haar werkprogramma voor 2021 ook een voorstel voor een EU-standaard voor groene obligaties aangekondigd als vervolg op het actieplan “duurzame groei financieren”.
 (3)Op 5 december 2019 heeft de Raad in zijn conclusies over de verdieping van de kapitaalmarktenunie het belang benadrukt van betrouwbare, vergelijkbare en relevante informatie over de duurzaamheidsrisico’s, -kansen en -effecten en heeft hij de Commissie opgeroepen te overwegen om een Europese norm voor niet-financiële rapportage te ontwikkelen.
(4)In zijn resolutie over duurzame financiering van 29 mei 2018
43
 heeft het Europees Parlement opgeroepen tot de verdere ontwikkeling van verplichtingen inzake niet-financiële rapportage in het kader van Richtlijn 2013/34/EU. In zijn resolutie over duurzame corporate governance van 17 december 2020
44
 was het Europees Parlement verheugd over de toezegging van de Commissie om Richtlijn 2013/34/EU te herzien en wees het op de noodzaak om een omvattend Uniekader over niet-financiële rapportage op te stellen dat bindende Unienormen inzake niet-financiële rapportage bevat. Het Europees Parlement riep op het toepassingsgebied van de rapportageverplichtingen uit te breiden naar bijkomende categorieën van ondernemingen en een controlevereiste in te voeren.
 (5)Op 25 september 2015 heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een nieuw mondiaal kader voor duurzame ontwikkeling vastgesteld: de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling (“de Agenda 2030”). De kern van de Agenda 2030 wordt gevormd door de doelstellingen voor duurzame ontwikkeling en de Agenda 2030 omvat de drie duurzaamheidsdimensies: de economische, de sociale en de ecologische dimensie. In de mededeling van de Commissie van 22 november 2016 over de volgende stappen voor een duurzame Europese toekomst worden de doelstellingen voor duurzame ontwikkeling aan het beleidskader van de Unie gekoppeld, zodat die doelstellingen van meet af aan geïntegreerd worden in alle acties en beleidsinitiatieven van de Unie, zowel binnen de Unie als op mondiaal niveau
45
. De Raad heeft in zijn conclusies van 20 juni 2017 bevestigd dat de Unie en haar lidstaten vastbesloten zijn de Agenda 2030 op volledige, samenhangende, alomvattende, geïntegreerde en doeltreffende wijze en in nauwe samenwerking met partners en andere stakeholders uit te voeren
46.
(6)Richtlijn 2014/95/EU van het Europees Parlement en de Raad
47
 wijzigde Richtlijn 2013/34/EU met betrekking tot de bekendmaking van niet-financiële informatie door bepaalde grote ondernemingen en groepen. Met Richtlijn 2014/95/EU werd een verplichting voor ondernemingen ingevoerd om informatie mee te delen die minstens betrekking heeft op milieu-, sociale en personeelsaangelegenheden, eerbiediging van mensenrechten en de bestrijding van corruptie en omkoping. Met betrekking tot deze onderwerpen moeten ondernemingen volgens Richtlijn 2014/95/EU informatie openbaar maken over de volgende rapportagegebieden: bedrijfsmodel, beleid (waaronder de toegepaste zorgvuldigheidsprocedures), de resultaten van dit beleid, risico’s en risicobeheer en essentiële prestatie-indicatoren die relevant zijn voor de specifieke bedrijfsactiviteit.
 (7)Veel belanghebbenden zijn van mening dat de term “niet-financieel” niet correct is, met name omdat hij impliceert dat de informatie in kwestie financieel niet relevant is. De informatie in kwestie is evenwel steeds meer financieel relevant. Veel organisaties, initiatieven en beoefenaren op dit gebied hebben het over “duurzaamheidsinformatie”. Het geniet dan ook de voorkeur de term “duurzaamheidsinformatie” te gebruiken in plaats van “niet-financiële informatie”. Richtlijn 2013/34/EU moet dan ook worden aangepast zodat rekening wordt gehouden met deze gewijzigde terminologie.
 (8)De uiteindelijke begunstigden van betere duurzaamheidsrapportage door ondernemingen zijn particuliere burgers en spaarders. Spaarders die duurzaam willen beleggen, zullen dit kunnen doen, terwijl alle burgers voordeel hebben bij een stabiel, duurzaam en inclusief economisch systeem. Om deze voordelen te verwezenlijken, moet de duurzaamheidsinformatie die in de jaarverslagen van ondernemingen wordt bekendgemaakt eerst twee primaire groepen (“gebruikers”) bereiken. De eerste groep gebruikers bestaat uit beleggers, met inbegrip van vermogensbeheerders, die een beter inzicht willen krijgen in de risico’s en mogelijkheden die duurzaamheidsaspecten inhouden voor hun beleggingen en de effecten van die beleggingen op mens en milieu. De tweede groep gebruikers bestaat uit organisaties, waaronder niet-gouvernementele organisaties en sociale partners, die ondernemingen meer verantwoordelijk willen stellen voor de effecten die zij hebben op mens en milieu. Ook andere belanghebbenden kunnen gebruikmaken van duurzaamheidsinformatie die in jaarverslagen wordt bekendgemaakt. De zakenpartners van ondernemingen, waaronder klanten, kunnen deze informatie gebruiken om inzicht te krijgen in, en indien nodig te rapporteren over, de duurzaamheidsrisico’s en effecten in hun eigen waardeketens. Beleidsmakers en milieuagentschappen kunnen dergelijke informatie, met name op geaggregeerde basis, gebruiken om milieu- en sociale trends te monitoren, om bij te dragen tot de milieurekening en om het regeringsbeleid te informeren. Er zijn maar weinig individuele burgers en consumenten die verslagen van ondernemingen direct raadplegen, maar zij kunnen dergelijke informatie indirect gebruiken, bijvoorbeeld wanneer zij overwegen advies te vragen aan financieel adviseurs of niet-gouvernementele organisaties. Veel beleggers en vermogensbeheerders kopen duurzaamheidsinformatie van derde gegevensverstrekkers, die informatie uit diverse bronnen verzamelen, waaronder openbare verslagen van ondernemingen.
 (9)De vraag naar duurzaamheidsinformatie van ondernemingen is de jongste jaren enorm toegenomen, vooral bij de beleggersgemeenschap. Die toenemende vraag wordt gestuurd door de gewijzigde risico’s van ondernemingen en een groeiend bewustzijn bij beleggers van de financiële implicaties van die risico’s. Dit geldt in het bijzonder voor klimaatgerelateerde financiële risico’s. Ook het bewustzijn van de risico’s voor ondernemingen en voor beleggingen die voortvloeien uit andere milieukwesties en uit sociale kwesties, waaronder gezondheidskwesties, neemt toe. De toenemende vraag naar duurzaamheidsinformatie wordt ook gestuurd door de groei in beleggingsproducten waarmee men uitdrukkelijk wil voldoen aan bepaalde duurzaamheidsstandaarden of bepaalde duurzaamheidsdoelstellingen wil behalen. Een deel van die groei is het logische gevolg van eerder vastgestelde Uniewetgeving, te weten Verordening (EU) 2019/2088 en Verordening (EU) 2020/852. Een deel van die groei zou er in elk geval zijn gekomen door de snelle veranderingen in het bewustzijn van de burger, voorkeuren van de consument en marktpraktijken. De COVID-19-pandemie zal de toename van de informatiebehoeften van gebruikers nog verder versnellen, met name omdat zij de kwetsbaarheden van werknemers en van de waardeketens van ondernemingen heeft blootgelegd. Informatie over milieueffecten is ook relevant in de context van de mitigatie van toekomstige pandemieën, aangezien het ontstaan en de verspreiding van ziekten steeds vaker in verband worden gebracht met de verstoring van ecosystemen door de mens.
(10)Ondernemingen zelf halen voordeel bij kwalitatieve rapportage over duurzaamheidsaspecten. De groei van het aantal beleggingsproducten waarmee naar duurzaamheidsdoelstellingen wordt gestreefd, betekent dat een goede duurzaamheidsrapportage de toegang van een onderneming tot financieel kapitaal kan vergroten. Duurzaamheidsrapportage kan ondernemingen helpen hun eigen risico’s en opportuniteiten in verband met duurzaamheidsaspecten vast te stellen en te beheren. Dit kan een basis vormen voor een betere dialoog en communicatie tussen ondernemingen en hun belanghebbenden, en kan ondernemingen helpen hun reputatie te verbeteren.
 (11)In het verslag over de herzieningsclausule van de richtlijn niet-financiële rapportage (Richtlijn 2014/95/EU) en de bijbehorende controle van de resultaatgerichtheid van de rapportage door ondernemingen werden problemen vastgesteld met de doeltreffendheid van die richtlijn
48
. Er is aanzienlijk bewijs dat veel ondernemingen geen essentiële informatie bekendmaken over alle belangrijke duurzaamheidsgerelateerde kwesties. In het verslag zijn ook de beperkte vergelijkbaarheid en betrouwbaarheid van duurzaamheidsinformatie als belangrijke problemen aangemerkt. Bovendien zijn veel ondernemingen waarvan gebruikers duurzaamheidsinformatie willen, niet verplicht om die informatie bekend te maken.
 (12)Wanneer er geen beleidsactie wordt ondernomen, zal de kloof tussen de informatiebehoeften van gebruikers en de duurzaamheidsinformatie die ondernemingen rapporteren, naar verwachting nog toenemen. Deze kloof heeft aanzienlijke negatieve gevolgen. Beleggers kunnen bij hun beleggingsbesluiten niet voldoende rekening houden met duurzaamheidsgerelateerde risico’s en opportuniteiten. De aggregatie van meerdere beleggingsbesluiten waarbij niet voldoende rekening is gehouden met duurzaamheidsgerelateerde risico’s zorgt mogelijk voor systemische risico’s die de financiële stabiliteit bedreigen. De Europese Centrale Bank en internationale organisaties zoals de Raad voor financiële stabiliteit hebben de aandacht gevestigd op die systemische risico’s, met name wat het klimaat betreft. Beleggers zijn ook minder in staat om financiële middelen toe te leiden naar ondernemingen en economische activiteiten die sociale en milieuproblemen aanpakken en niet verergeren. Dit ondermijnt de doelstellingen van de Europese Green Deal en het actieplan “duurzame groei financieren”. Niet-gouvernementele organisaties, sociale partners, gemeenschappen die door de activiteiten van ondernemingen worden beïnvloed en andere belanghebbenden hebben minder mogelijkheden om ondernemingen verantwoordelijk te stellen voor hun effecten op mens en milieu. Hierdoor ontstaat een verantwoordingsdeficit, wat ertoe kan leiden dat burgers minder vertrouwen hebben in ondernemingen, wat dan weer negatieve gevolgen kan hebben voor de efficiënte werking van de sociale markteconomie. Het gebrek aan algemeen aanvaarde maatstaven en methoden om duurzaamheidsgerelateerde risico’s te meten, naar waarde te schatten en te beheren, is ook een hindernis voor de inspanningen van ondernemingen om ervoor te zorgen dat hun bedrijfsmodellen en -activiteiten duurzaam zijn.
 (13)In het verslag over de herzieningsclausule van Richtlijn 2014/95/EU en de bijbehorende controle van de resultaatgerichtheid van de rapportage door ondernemingen wordt ook een aanzienlijke toename vastgesteld van verzoeken om informatie over duurzaamheidsaspecten aan ondernemingen in een poging om de bestaande informatiekloof te dichten. Daarnaast zullen de huidige verwachtingen voor ondernemingen om een brede waaier van verschillende kaders en standaarden te gebruiken, waarschijnlijk blijven bestaan en mogelijk zelfs toenemen naarmate de waarde die aan duurzaamheidsinformatie wordt gehecht, blijft toenemen. Wanneer er geen beleidsactie wordt ondernomen om consensus te bereiken over informatie die ondernemingen moeten rapporteren, zullen de kosten en lasten voor rapporterende ondernemingen en voor de gebruikers van die informatie aanzienlijk toenemen.
(14)Door de groeiende kloof tussen de informatiebehoeften en de huidige rapportagepraktijken van ondernemingen is het waarschijnlijker dat individuele lidstaten steeds meer afwijkende nationale regels of standaarden zullen invoeren. Verschillende rapportageverplichtingen in verschillende lidstaten zouden leiden tot bijkomende kosten en complexiteit voor ondernemingen die over de grenzen heen actief zijn en dus tot een ondermijning van de eengemaakte markt. Ook het recht op vestiging en het vrije kapitaalverkeer binnen de Unie zouden hierdoor worden ondermijnd. Door die verschillende rapportageverplichtingen is gerapporteerde informatie ook minder vergelijkbaar over de grenzen heen, wat de kapitaalmarktenunie ondermijnt.
 (15)De artikelen 19 bis en 29 bis van Richtlijn 2013/34/EU zijn respectievelijk van toepassing op grote organisaties van openbaar belang met een gemiddeld personeelsbestand van meer dan 500 werknemers en op organisaties van openbaar belang die moederondernemingen zijn van een grote groep die op geconsolideerde basis de drempel van een gemiddeld personeelsbestand van 500 werknemers overschrijdt. Aangezien gebruikers steeds meer behoefte hebben aan duurzaamheidsinformatie, moeten aanvullende categorieën van ondernemingen ertoe worden verplicht die informatie te rapporteren. Het is dan ook passend om alle grote ondernemingen en alle ondernemingen die beursgenoteerd zijn op gereglementeerde markten, met uitzondering van micro-ondernemingen, ertoe te verplichten gedetailleerde duurzaamheidsinformatie te rapporteren. Daarnaast moeten alle ondernemingen die moederondernemingen van grote groepen zijn, duurzaamheidsrapportage op groepsniveau opstellen.
(16)De verplichting dat ook grote niet-beursgenoteerde ondernemingen informatie over duurzaamheidsaspecten moeten bekendmaken, is hoofdzakelijk gestuurd door bezorgdheden over de effecten en verantwoording van dergelijke ondernemingen, onder meer in hun waardeketen. In dit opzicht moeten alle grote ondernemingen worden onderworpen aan dezelfde verplichtingen om duurzaamheidsinformatie openbaar te maken. Daarnaast hebben financiëlemarktdeelnemers ook informatie van die grote niet-beursgenoteerde ondernemingen nodig.
(17)De verplichting dat ondernemingen die niet in de Unie gevestigd zijn maar met effecten die op een gereglementeerde markt genoteerd zijn, ook informatie over duurzaamheidsaspecten moeten bekendmaken, is een antwoord op de behoefte van financiëlemarktdeelnemers aan informatie van die ondernemingen om inzicht te krijgen in de risico’s en effecten van hun beleggingen, en om te voldoen aan de informatieverschaffingsverplichtingen van Verordening (EU) 2019/2088.
 (18)Met het oog op de toenemende relevantie van duurzaamheidsgerelateerde risico’s en aangezien kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) die beursgenoteerd zijn op gereglementeerde markten een aanzienlijk deel van alle beursgenoteerde ondernemingen in de Unie vertegenwoordigen, is het passend ook die kmo’s ertoe te verplichten informatie over duurzaamheidsaspecten bekend te maken om de bescherming van beleggers te verzekeren. De invoering van deze verplichting zal ertoe bijdragen dat financiëlemarktdeelnemers kleinere beursgenoteerde ondernemingen in beleggingsportefeuilles kunnen opnemen op grond van het feit dat zij de duurzaamheidsinformatie die financiëlemarktdeelnemers nodig hebben, bekendmaken. Dit zal de toegang van kleinere beursgenoteerde ondernemingen tot financieel kapitaal helpen beschermen en uitbreiden, en discriminatie van die ondernemingen vanwege financiëlemarktdeelnemers vermijden. Deze verplichting moet ook worden ingevoerd om ervoor te zorgen dat financiëlemarktdeelnemers beschikken over de informatie die zij nodig hebben van ondernemingen waarin is belegd zodat zij kunnen voldoen aan hun eigen informatieverschaffingsverplichtingen over duurzaamheid die zijn vastgelegd in Verordening (EU) 2019/2088. Kmo’s die beursgenoteerd zijn op gereglementeerde markten moeten evenwel voldoende tijd krijgen om zich voor te bereiden op de toepassing van de verplichting om duurzaamheidsinformatie te rapporteren, gezien hun kleinere omvang en beperktere middelen, en rekening houdend met de moeilijke economische omstandigheden die door de COVID-19-pandemie zijn gecreëerd. Zij moeten ook de mogelijkheid krijgen om te rapporteren volgens standaarden die evenredig zijn met de capaciteiten en middelen van kmo’s. Niet-beursgenoteerde kmo’s kunnen er ook voor kiezen deze evenredige standaarden vrijwillig toe te passen. De kmo-standaarden zullen de referentie vormen voor ondernemingen die binnen het toepassingsgebied van de richtlijn vallen betreffende het niveau van duurzaamheidsinformatie dat zij redelijkerwijs mogen verlangen van kmo-leveranciers en -klanten in hun waardeketen.
 (19)Richtlijn 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad
49
 is van toepassing op alle ondernemingen met effecten die op een gereglementeerde markt genoteerd zijn. Om ervoor te zorgen dat alle ondernemingen met effecten die op een gereglementeerde markt genoteerd zijn, waaronder uitgevende instellingen uit derde landen, onder dezelfde verplichtingen voor duurzaamheidsrapportage vallen, moet Richtlijn 2004/109/EG de nodige kruisverwijzingen naar alle verplichtingen inzake duurzaamheidsrapportage in het jaarlijkse financiële verslag bevatten.
(20)Volgens artikel 23, lid 4, eerste alinea, punt i), en artikel 23, lid 4, vierde alinea, van Richtlijn 2004/109/EG heeft de Commissie de bevoegdheid om maatregelen vast te stellen om te voorzien in een mechanisme voor de bepaling van gelijkwaardigheid van de informatie vereist uit hoofde van de richtlijn, respectievelijk om algemene equivalentiecriteria voor standaarden voor jaarrekeningen vast te stellen. Volgens artikel 23, lid 4, derde alinea, van Richtlijn 2004/109/EG heeft de Commissie ook de bevoegdheid om de nodige besluiten te nemen over de gelijkwaardigheid van standaarden voor jaarrekeningen die worden gehanteerd door uitgevende instellingen van derde landen. Om de integratie van de duurzaamheidsverplichtingen in Richtlijn 2004/109/EG te weerspiegelen, moet de Commissie de bevoegdheid krijgen om te voorzien in een mechanisme voor de bepaling van de gelijkwaardigheid van standaarden voor duurzaamheidsrapportage die worden gehanteerd door uitgevende instellingen van derde landen. Om dezelfde reden moet de Commissie ook de bevoegdheid krijgen om de nodige besluiten te nemen over de gelijkwaardigheid van standaarden voor duurzaamheidsrapportage die worden gehanteerd door uitgevende instellingen van derde landen. Met die wijzigingen wordt gezorgd voor consistente gelijkwaardigheidsregelingen voor verplichtingen inzake duurzaamheidsrapportage en verplichtingen inzake financiële rapportage betreffende het jaarlijkse financiële verslag.
 (21)Volgens artikel 19 bis, lid 3, en artikel 29 bis, lid 3, van Richtlijn 2013/34/EU zijn momenteel alle dochterondernemingen vrijgesteld van de verplichting om niet-financiële informatie bekend te maken indien die ondernemingen en hun dochterondernemingen opgenomen zijn in het geconsolideerde bestuursverslag van hun moederonderneming, op voorwaarde dat de verplichte niet-financiële informatie hierin is opgenomen. Er moet evenwel op worden toegezien dat duurzaamheidsinformatie gemakkelijk toegankelijk is voor gebruikers en dat er transparantie is over wie de moederonderneming is van de vrijgestelde dochteronderneming die op geconsolideerd niveau rapporteert. Die dochterondernemingen moeten er dan ook toe worden verplicht het geconsolideerde bestuursverslag van hun moederonderneming te publiceren en in hun bestuursverslag een verwijzing op te nemen naar het feit dat zij zijn vrijgesteld van het rapporteren van duurzaamheidsinformatie. Die vrijstelling moet ook van toepassing zijn wanneer de moederonderneming op geconsolideerd niveau een uitgevende instelling van een derde land is die duurzaamheidsinformatie rapporteert overeenkomstig de verplichtingen van deze richtlijn of op een wijze die gelijkwaardig is aan de EU-standaarden voor duurzaamheidsrapportage.
 (22)Volgens artikel 23 van Richtlijn 2013/34/EU zijn moederondernemingen vrijgesteld van de verplichting om geconsolideerde financiële overzichten en een geconsolideerd bestuursverslag op te stellen wanneer zij dochterondernemingen zijn van een andere moederonderneming die aan die verplichting voldoet. Er moet evenwel worden verduidelijkt dat de vrijstellingsregeling voor geconsolideerde financiële overzichten en geconsolideerde bestuursverslagen losstaat van de vrijstellingsregeling voor geconsolideerde duurzaamheidsrapportage. Daardoor kan het zijn dat een onderneming is vrijgesteld van de verplichting om geconsolideerde financiële overzichten op te stellen, maar niet van de verplichting om een geconsolideerde duurzaamheidsrapportage op te stellen wanneer de uiteindelijke moederonderneming geconsolideerde financiële overzichten en een geconsolideerd bestuursverslag opstelt overeenkomstig het Unierecht, of overeenkomstig gelijkwaardige verplichtingen als de onderneming in een derde land is gevestigd, maar geen geconsolideerde duurzaamheidsrapportage opstelt overeenkomstig het EU-recht, of overeenkomstig gelijkwaardige vereisten als de onderneming in een derde land is gevestigd.
 (23)Kredietinstellingen en verzekeringsondernemingen spelen een cruciale rol in de transitie naar een volledig duurzaam en inclusief economisch systeem overeenkomstig de Europese Green Deal. Zij kunnen aanzienlijke positieve en negatieve effecten hebben via hun leen-, beleggings- en verzekeringsactiviteiten. Kredietinstellingen en verzekeringsondernemingen die niet moeten voldoen aan Richtlijn 2013/34/EU, waaronder onderlinge en coöperatieve ondernemingen, moeten dan ook worden onderworpen aan verplichtingen voor duurzaamheidsrapportage op voorwaarde dat zij aan bepaalde criteria inzake omvang voldoen. Gebruikers van die informatie zouden dan zowel de effecten van deze ondernemingen op mens en milieu als de risico’s die voortvloeien uit duurzaamheidsaspecten waarmee deze ondernemingen te maken kunnen krijgen, kunnen beoordelen. Om te zorgen voor samenhang met de rapportageverplichtingen van Richtlijn 86/635/EEG van de Raad
50
 betreffende de jaarrekening en de geconsolideerde jaarrekening van banken en andere financiële instellingen, kunnen lidstaten die duurzaamheidsrapportage uitvoeren, ervoor kiezen de verplichtingen inzake duurzaamheidsrapportage niet toe te passen op kredietinstellingen die vermeld staan in artikel 2, lid 5, van Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad
51.
(24)De lijst van duurzaamheidsaspecten waarover ondernemingen moeten rapporteren, moet zoveel mogelijk in overeenstemming zijn met de definitie van “duurzaamheidsfactoren” van Verordening (EU) 2019/2088. Die lijst moet ook zijn afgestemd op de behoeften en verwachtingen van gebruikers en ondernemingen zelf, die vaak de termen “ecologisch”, “sociaal” en “governance” gebruiken als een manier om de drie belangrijkste duurzaamheidsaspecten in te delen. Governance-aspecten zijn niet uitdrukkelijk opgenomen in de lijst van duurzaamheidsfactoren van Verordening (EU) 2019/2088. De definitie van duurzaamheidsaspecten in Richtlijn 2013/34/EU moet dan ook gebaseerd zijn op de definitie van “duurzaamheidsfactoren” van Verordening (EU) 2019/2088, maar met toevoeging van governancekwesties.
 (25)Volgens de artikelen 19 bis en 29 bis van Richtlijn 2013/34/EU moet het verslag niet alleen informatie bevatten “in de mate waarin zulks noodzakelijk is voor een goed begrip van de ontwikkeling, de resultaten en de positie”, maar ook informatie die nodig is voor het begrip van de effecten van de activiteiten van de onderneming op milieu-, sociale en personeelsaangelegenheden, eerbiediging van mensenrechten en de bestrijding van corruptie en omkoping. Volgens die artikelen moeten ondernemingen dan ook rapporteren over de wijze waarop diverse duurzaamheidsaspecten de onderneming beïnvloeden en over de effecten van de activiteiten van de onderneming op mens en milieu. Dit noemt men het dubbele materialiteitsperspectief, waarin de risico’s voor de onderneming en de effecten van de onderneming elk één materialiteitsperspectief vormen. Uit de controle van de resultaatgerichtheid van de rapportage door ondernemingen blijkt dat die twee perspectieven vaak niet goed worden begrepen of toegepast. Er moet dan ook worden verduidelijkt dat ondernemingen elk materialiteitsperspectief op zich moeten beschouwen en informatie moeten bekendmaken die essentieel is vanuit beide perspectieven, alsmede informatie die essentieel is vanuit slechts één perspectief.
 (26)Volgens artikel 19 bis, lid 1, en artikel 29 bis, lid 1, van Richtlijn 2013/34/EU moeten ondernemingen informatie bekendmaken op vijf rapportagegebieden: bedrijfsmodel, beleid (waaronder de toegepaste zorgvuldigheidsprocedures), de resultaten van dat beleid, risico’s en risicobeheer, en essentiële prestatie-indicatoren die betrekking hebben op het bedrijf. Artikel 19 bis, lid 1, van Richtlijn 2013/34/EU bevat geen uitdrukkelijke verwijzingen naar andere rapportagegebieden die gebruikers van informatie relevant achten. Sommige van die gebieden stroken met openbaarmakingen die zijn opgenomen in internationale kaders, waaronder de aanbevelingen van de Taskforce voor de openbaarmaking van klimaatgerelateerde financiële informatie. Verplichtingen inzake openbaarmaking moeten voldoende in detail worden gespecificeerd om ervoor te zorgen dat ondernemingen informatie over hun veerkracht voor risico’s inzake duurzaamheidsaspecten bekendmaken. Naast de in artikel 19 bis, lid 1, en artikel 29 bis, lid 1, van Richtlijn 2013/34/EU genoemde rapportagegebieden moeten ondernemingen dan ook informatie bekendmaken over hun bedrijfsstrategie en de veerkracht van het bedrijfsmodel en de bedrijfsstrategie voor risico’s met betrekking tot duurzaamheidsaspecten, en eventuele plannen die zij hebben om ervoor te zorgen dat hun bedrijfsmodel en -strategie verenigbaar zijn met de transitie naar een duurzame en klimaatneutrale economie; of en hoe in hun bedrijfsmodel en -strategie rekening wordt gehouden met de belangen van belanghebbenden; eventuele opportuniteiten voor de onderneming die uit duurzaamheidsaspecten voortvloeien; de uitvoering van de aspecten van de bedrijfsstrategie die een invloed hebben op of worden beïnvloed door duurzaamheidsaspecten; eventuele door de onderneming gestelde duurzaamheidsdoelstellingen en de vooruitgang die is geboekt om deze te behalen; de rol van de raad en het bestuur met betrekking tot duurzaamheidsaspecten; de belangrijkste werkelijke en mogelijke negatieve effecten van de activiteiten van de onderneming; en de wijze waarop de onderneming de informatie waarover zij rapporteert, heeft vastgesteld. Zodra de openbaarmaking van elementen zoals doelstellingen en de vooruitgang om deze te behalen verplicht is, vervalt de afzonderlijke verplichting om de resultaten van beleid openbaar te maken.
 (27)Om te zorgen voor samenhang met internationale instrumenten zoals de leidende beginselen van de VN inzake bedrijfsleven en mensenrechten en de door de OESO opgestelde “due diligence”-richtsnoeren voor verantwoord ondernemerschap, moeten de openbaarmakingsvereisten ten aanzien van passende zorgvuldigheid gedetailleerder worden gespecificeerd dan het geval is in artikel 19 bis, lid 1, punt b), en artikel 29 bis, lid 1, punt b), van Richtlijn 2013/34/EU. Ondernemingen volgen een zorgvuldigheidsprocedure om de belangrijkste feitelijke en potentiële negatieve effecten in verband met hun activiteiten vast te stellen, te voorkomen, te beperken en te verhelpen, en aan te geven hoe zij die negatieve effecten aanpakken. Effecten in verband met de activiteiten van een onderneming omvatten effecten die rechtstreeks door de onderneming worden veroorzaakt, effecten waaraan de onderneming bijdraagt en effecten die anderszins verband houden met de waardeketen van de onderneming. De zorgvuldigheidsprocedure heeft betrekking op de gehele waardeketen van de onderneming, met inbegrip van haar eigen activiteiten, haar producten en diensten, haar zakelijke betrekkingen en haar toeleveringsketens. In overeenstemming met de leidende beginselen van de VN inzake bedrijfsleven en mensenrechten moet een feitelijk of potentieel nadelig effect als belangrijk worden beschouwd wanneer het een van de grootste effecten van de activiteiten van de onderneming betreft op basis van: de ernst van de gevolgen voor mens of milieu; het aantal personen dat wordt of kan worden getroffen, of de omvang van de schade aan het milieu; en hoe eenvoudig de schade kan worden hersteld, waarbij het milieu of de situatie van de betrokken mensen in de eerdere toestand wordt hersteld.
 (28)Richtlijn 2013/34/EU schrijft niet voor dat informatie wordt bekendgemaakt over andere immateriële activa dan de in de balans opgenomen immateriële vaste activa. Algemeen wordt erkend dat informatie over immateriële vaste activa en andere immateriële factoren, waaronder intern gegenereerde immateriële activa, te weinig wordt gerapporteerd, hetgeen een goede beoordeling van de ontwikkeling, de prestaties en de positie van een onderneming en de monitoring van investeringen belemmert. Om beleggers in staat te stellen beter inzicht te krijgen in de groeiende kloof tussen de boekhoudkundige waarde van veel ondernemingen en hun marktwaarde, die in veel sectoren van de economie wordt waargenomen, moet een adequate rapportage over immateriële activa worden verplicht. Daarom moeten ondernemingen worden verplicht om informatie bekend te maken over andere immateriële activa dan de immateriële vaste activa die in de balans zijn opgenomen, met inbegrip van intellectueel kapitaal, menselijk kapitaal, met inbegrip van de ontwikkeling van vaardigheden, en sociaal en relationeel kapitaal, met inbegrip van reputatiekapitaal. Informatie over immateriële activa moet ook informatie over onderzoek en ontwikkeling omvatten.
