Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 6, 1844, no. 529, 12-09-1844 
(Gepleit voor den eischer Mr. A. S. Van Hengelaar Jr. , voor de gedaagden Mr. S. J. van Lier.) KAÏN TON GE R EG TEN. KANTONGEREGT TE WINSCHOTEN. Zttting van 15 December 1843: Plaatsvervangende regter , Mr. W. R. Emmeii. Is dó overeenkomst van koop en verkoop van hoornvee, te leveren op lijd, ipso jure en zonder aanmaning , ontbonden, na -verloop van den lijd, tot afhaling der verkochte koe ij ett bepaald ? Met andere woorden : ls art. 155 t van het Burg. Wetboek op zoodanigen verkoop toepasselijk ? Ja. Wij regter des kantons Winscholcn, enz.; Overwegende len aanzien der daadzaken : Dat aan zijde van den eischer beweerd en door den gedaagde is erkend , dat éérst- van laatstgenoemden op den 15 November jl. heeft gekocht, en deze aan genen verkocht twee witbonte veile koeijen, zulks voor eenen gezamenlijken koopprijs van f 172; Dat insgelijks tusschen partijen is erkend , dat de levering van het gekochte door ged. , en de afhaling en betaling van het verkochte door den eischer, bij die oveieenkomst is bepaald op Vrijdag den 24 daaraanvolgende , des namiddags len 3 ure , le Oude-Pekela , het zij dan , in voege door ged. is opgegeven , in of bij bet logement der aldaar wonende wed. Schetsberg, het zij, volgens opgave van den eischer, in of bij het tegenover die behuizinge slaande logement der weduwe Winter aldaar ; Dat ged., noch iemand zijnentwege , met dezelve koeijen , len bepaalde dage en ure , te Oude-Pekela , ten Hne van aflevering van het verkochte, zijnde verschenen , de eischer, in laatstgenoemd logement, door het ministerie des te Oude-Pekela wonenden deurwaarders, R.H. Middel, heeft doen dresseren een proces-verbaal, bij hetwelk die nietverschijning met vrijdom is geconstateerd , en dit sluk , den 26 daaraanvolgende, bij acte van beteekening van dien datum deszelfden ambtenaars , aan den ged. , ter zijner woonstede , heeft doen beteekenen, beide welke stukken , naar eisch geregistreerd , van wege den eischer, iu originali , ter onzer tafel zijn overgelegd; O. al verder, dat de eischer den ged., bij insgelijks naar eisch geregistreerde acte van dagvaarding van denzelfden deurwaarder , van den 2 dezer , door ons , ter onzer laatslvorige leregtzilting heeft doen dagvaarden , ten einde als daarin vermeld , en strekkende, op daarin aangevoerde gronden , zoo tot onlbonden-verklaring derzelve , tusschen partijen geslotene overeenkomst van koop en verkoop , als tot vergoeding der den requirant , door gedaagde's niet-afievering der verkochte koeijen , toegebragte schade , ten bedrage, salvo moderaminejudicialiy eener som van f 40; ... O. dat van wege den ged. , ofschoon in het eerste middel van deszelfs conclusien van antwoord , in voege door den eischer bij dagvaarding beweerd , generatim ontkennende , echter in de overige middelen van dat antwoord , en ook pleitende , de hooger genoemde overeenkomst van den 15 Nov. , bepaaldelijk "ook , wat de bedongen levering ten 3 ure in den namiddag van den 24 daaraanvolgende te Oude-Pekela , betrof, ofschoon dan ook in of bij een ander aluaar slaand logement , is erkend geworden , en hij evenmin heeft tegengesproken , de door den eischer beweerde , bij hooger gezegd procesverbaal geconstateerde omstandigheid, dat hij ged., noch iemand zijnentwege, zich ten dage en ure der overeengekomen levering, met het verkochte vee , in eene der genoemde logementen , le Oude-Pekela , zoude hebben bevonden ; O. dat de ged., ter regtvaardiging dezer , alzoo door hem niet bewerkstelligde aflevering van hel oorspronkelijk aan den eischer verkoel» le hoornvee , zich heeft beroepen op- en ter tafel overgelegd eene ongedagleekende missive , geleekend enz. (de eischer) te Pekela, waarop staal: geregistreerd enz. O. dat deze missive, welke ged. beweert op den 22 Nov. 11. le hebben ontvangen, in substantie inhoudt: «dal de schrijver den geadresseerde te kennen moest geven, dat deze, in den loop dier week , de twéé koeijen niet moest brengen , vermits het zoo slecht stond met den verkoop van vleesch , maar wel de volgende week, (zoo het daar heet) voor vast, om daar niet aan te twijfelen / » O. dat de eischer en handschrift en onderteekening, beide, als eigenhandig door hem geschreven en gesteld , alsook den dag der bij ged. beweerde ontvangst, als dezelfde van schrift en verzending, volledig heeft erkend, met verklaring echter bij canclusie en pleitende, dal de strekking van hetzelve geene andere was , dan om den ged. , om daarin aangevoerde redenen , te verzoeken en over te halen , om de levering van het verkochte, noch éenige weinige dagen , uil le stellen , bewerende al verder , dal hij , eischer , op met den teruggekeerden brenger des briefs bekomen berigt , dat ged. ten gevolge dier missive zich van den koop ontslagen achtle, ten overvloede aan den ged. nog had berigt, dat hij de levering op den primitief bepaalden tijd bleef inwachten , concluderende, voor hel geval van ontkentenis dezer laatste bewering , deze door middel van getuigen te mogen staven ; O. dat van wege den ged. echter , deze laatste bewering bij pleidooi is erkend, met bemerking echter, dat, zijns inziens, deze handelwijze des eiscliers moest worden toegeschreven aan dezes op den 26 November bekomen wetenschap, dal hij , ged. op dienzelfden dag, zich, uithoofde der hem van eischer geworden missive, van den verkoop achtende ontslagen , het aanvankelijk aan eischer verkochte hoornvee, bereids aan eenen derde had verkocht; O., ten aanzien van hel regt : dal , naar aanleiding dezer alzoo bewezen daadzaken , te beslissen zijn deze regtsvragen : 1'>. Kan en moet de ten processe beslaan Je , na de overeenkomst van koop en verkoop , edoch voor den dag van levering verzonden en ontvangen missive , regtens geacht worden gelijk te staan met eene inderdaad geweigerde of verzuimde ontvangst ol afhaling, zelve, na het verloopen van den lijd, voor die handeling bepaald; 2®. Zoo neen, heeft dan in casu plaats vernietiging derzelver overeenkomst van regtswege en zonder aanmaning , ten gevolge nietlevering in tijds van het verkochte door den ged. O. dat de ten processe overgelegde missive, hoezeer dezelve dan ook al * bij den ged. eene meerdere of mindere vrees heeft kunnen doen ontstaan dat de eischer aan de tusschen partijen gesloten overeenkomst niet zoude kunnen of willen voldoen , derzelver bewoordingen echter, in het oog der wet, niet kunnen worden geacht voldoende redenen te behelzen , om uit derzelver zin te besluiten lot eene daadwerkelijke verhindering in eene overeengekomen aflevering , van welke de bepaalde dag noch niet was aangebroken , en alzoo , invoege aan zijde des verweerders is beweerd , tot feitelijke vernietiging door den eischendenkooper der tusschen partijen aangegane overeenkomst van koop en verkoop, welke in den regel niet dan door wederzijdsche toestemming 'kan worden ontbonden ; O. dat veeleer de daarin voorkomende bewoordingen , in eenen redelijken zin, volgens de beginselen eener gezonde uitlegkunde, genomen in derzelver onderling verband en opgevat in den zin , welken het geheel beloop van het geschrift medebrengt , moeten worden geacht te bevatten een, ofschoon dan ook dringend , ja vreesverwekkend gedaan verzoek tot uitstel eener aflevering en betaling , waartoe de eischer twéé dagen voor den bepaalden tijd van levering voorgaf, uil hoofde van oogenblikkelijke geldelijke ongelegenheid , waarschijnlijk niet in staat te zullen zijn, welke uitlegging hier te uieer stringeert, vermits diezelfde missive, als in éénen adem en in derzelver slot eindigt met de stellige verzekering , dat hij , eischer , in de toen volgende week « voor vast, om daar niet aan te twijfelen , » het gekochte zoude ontvangen ; O. al verder , dat welken zin en welke bedoeling men dan ook al aan de bewuste missive mogt toeschrijven, dezelve regtens , als ontvangen op den 22 , en bijgevolg , twéé dagen voor den bepaalden dag van aflevering , nimmer kan worden geacht met eene geweigerde ontvangst of afhaling gelijk te staan ; O. dat dan ook de ged. , door den andermaligen verkoop op den 23, invoege door hem erkend , van bereids verkocht hoornvee , van hetwelk de dag van levering noch niet was gekomen , zich zeiven , uit geheel vrijen wille , de middelen heeft benomen , om zijner zijds , door aflevering op den 24 daaraanv., der overeenkomst gestand te doen ; Ad. 1lm : Gezien artt. 4302, 4303 en <554 van hetzelfde Wetboek ; O. wel is waar, dat wederkeerige overeenkomsten , in welke de ontbindende voorwaarde ten allen tijde wordt verondersteld aanwezig te zijn , voor het geval, dat ééne der partijen aan hare verpligting niet voldoet, onverschillig of die voorwaarde al of niet in dezelve zij uitgedrukt , in den regel niet van regtswege en zonder aanvrage of aanmaning in regten nietig zijn , edoch dat op dit beginsel eene uitzondering is toegelaten , opzigtelijk koop en verkoop van waren en meubelen , als welke zonder zoodanige aanmaning door het verloopen van tijd op afhaling of ontvangst bepaald , ipso jure nietig wordt; O. dat de ratio legis te dezen voorkomt te zijn de gedurige fluctuatien der prijzen van soortgelijke goederen, als wier vertraagde of slechts ontijdige levering en afhaling belangrijke voor- en nadeelen , ja onherstelbare verliepen kan te weeg brengen ; O. dat , gelijk in het algemeen alle voortbrengselen van den landbouw, zoo ook die van den veeteelt, en bepaaldelijk ook zoogenaamde vetgeweide koeijen, onder zoodanige waren behooren te worden gerangschikt; Ad IIIm. Gezien art. 48 van hel Wetb. van Burg. Regtsvord.; O. dat de regter bijl !es/.elfs beraadslagingen van ambtswege moet aanvullen de regtsgronden, welke niet door partijen moglen zijn aangevoerd; O. dat op de hiervoren sub 2 aangehaalde gronden , de onderhavige tusschen partijen gesloten overeenkomst, na ommekomst van den 24n, zijnde de dag der levering, door vrijwillige niet-levering van het verkochte door den ged. verkooper, van regtswege en zonder aanvrage in regie , bereids nietig was, en derhalve iedere later ingestelde vordering tot vernietiging alzoo is ongegrond ; Ad Gezien artt. <279 en volgende van het Burg. Wetboek, mitsgaders artt. 612 en volgende, in verband met art. <25 van het Wetb. van Burg. Reglsv.; O. dat de eischer wel heeft beweerd , en ook uit den aard der zake is volgende , dat hij , door éénzijdige vernietiging der gesloten overeenkomst aan zijde des gedaagden , heeft geleden schade ,* Dat echter door éérstgenoemden geene bepaalde daadzaken zijn aangevoerd , uit welke reeds nu voor den regter de mogelijkheid zoude zijn geboren, in dit vonnis derzelver juist bedrag te bepalen , veel minder de te dien einde gevraagde som toe te wijzen ; Regt doende, Ontzeggen den eischer de zijnerzijds genomene conclusien. voor zoo verre dezelve strekken tot vernietiging der gelibelleerde overeenkomst van koop en verkoop ; Veroordeelen den ged. MENGELWERK. A.RMENREGT BIJ ARBITERS. Aan de Redactie van het Weekblad van het Regt. Onlangs ben ik in eene zaak geraadpleegd, welke mij, wegens de verschillende daarover uileenloopende gevoelens op het denkbeeld heeft gebragt UEd. te verzoeken , een klein plaatsje voor het onderstaande in Uw geacht blad in te ruimen. • De zaak is kortelijk deze: Iemand, wiens goederen bij eene brandassuranlie-compagnie waren verzekerd , wordt door eenen noodlotligen brand van alles beroofd. In dit uiterste keert hij zich tot zijne assuradeurs en vraagt vergoeding zijner schade. Deze echter zien daarin zwarigheid , weigeren te betalen , en er ontstaat weder eene van die procedures tusschen assuradeurs en geassureerden , welke in den tegenwoordigen tijd aan iedere balie zoo menigvuldig zijn ! Zoo als meestal, was ook hier ia de reglementen der maatschappij bepaald dat alle ontstane geschillen voor arbiters zouden gevoerd worden ; dienvolgens wordt een compromis tusschen partijen opgemaakt en door hen , alsmede door de gekozene arbiters geteekend. Hier nu stuitte men tegen de navolgende zwarigheid: de eischer was onvermogend de proceskosten te betalen. Niets kwam mij nu natuurlijker voor , dan volgens de woorden der wet , een request aan arbiters in te leveren , om kosteloos voor Hun Ed. te procederen. Doch dit verzoek werd mij ontzegd op grond van incompetentie. Deze uitspraak bevreemdde mij bijzonder, doordien ik vermeende en nog vermeen dat de arbiters wel degelijk competent zijn over zoodanig verzoek te beslissen ; ten eerste omdat de geest onzer wet het kosteloos procederen ook voor arbiters, medebrengt, en ten tweede, omdat, zoo dat waar is, niemand anders dan arbiters die vergunning kan verleenen. Beide deze punten echter zijn mij menig werf tegengesproken en het is daarom dat ik de vrijheid neem dezelve op deze wijze openbaar le maken , hopende dat de een of ander meer ervaren regtgeleerde , dan schrijver dezes, langs dezen zelfden weg, ook zijne gedachten over deze quaestiën mij bekend make en mij daar, waar ik mogt dwalen , met zijne meerdere ondervinding en regtskennis inlichte. Ik slel derhalve deze twee quaestiën Kan iemand die , eisehende of verwerende , een regtsgeding voor arbiters aanhangig heeft gemaakt, vergunning verkrijgen om daarin kosteloos te procederen ? 2*. Zoo ja, wie is dan bevoegd die vergunning le verleenen ? Het antwoord op de eerste vraag, wordt, dunkt mij, genoegzaam gevonden in de ratio legis zelve , en in de duidelijke algemeene bepaling van art. 855 , Wetb. van Burg. Regtsv. Wat toch kan de bedoeling des wetgevers anders geweest zijn, dan dat aan elk Nederlander, ook dan wanneer hij onvermogend is , om proceskosten te kunnen dragen , de gelegenheid zal gegeven worden om ook kosteloos zijne regten te vervolgen, of zijne verdediging te doen gelden? En dat overal, zonder uitzondering, voor ieder regterlijk collegie , bij elke wijze van regtspleging! Waarom toch zou de procedure voor arbiters hierop eene uitzondering maken? Staan zij , eenmaal aangesteld zijnde, niet gelijk met ieder ander regterlijk collegie ? Zal bij deze wijze van procederen , den onvermogende mindere regten toegekend worden dan bij iedere andere ? Neen ! ik herhaal het; de geest der wet brengt het mede ; en art. 855 Wetb van Burg. Regtsv. duldt geene restricties. De woorden aldaar gebezigd , zijn algemeen en zonder uitsluiting. CJbi lex non distinguit , ibi nobis non est distinguendum. Hetzelfde artikel verschaft mij ook de beantwoording der tweede vraag. Het verzoek moet gedaan worden aan , en de vergunning verleend worden door den regter voor wien het geding aanhang ig is , of zal worden. Wie nu is hier de eenige regter? Arbiters ! Zij beschikken op alle incidentele verzoeken en conclusiën, die door pp. gedaan of genomen worden, ofschoon ook deze niet nominatim bij het compromis zijn opgegeven. Zij verleenen praeparatoire en interlocutoire vonnissen , enz. enz. (alles, ten ware hieromtrent bij het compromis andere bepalingen gemaakt zijn.) Welke redenen kunnen er nu bestaan waarom zij , bevoegd om 1 het bovengaande le verrigten , onbevoegd zouden zijn om over het xerzoek van kosteloos te procederen, te cognosceren? Het verzoek zelf is op de wet gegrond, en de cognitie daarbij aan hen, als eenige regters over het aan hunne beslissing onderworpen geschil , opgedragen. De gewone regter kan hier onmogelijk te pas komen : 1°. om het bestaande compromis , en 2°. uit de bepaling der wet zelve (vid. meergem. art. #55). Hebben arbiters welligt gedifliculteerd , uit vrees dat de registratie hurinc disposilien niet zoude respecteren? Immers komt ook dit hier niet te pas : \°. Omdat de wet op de registratie hun niet verbiedt op zulk verzoek te disponeren ; 2°. Omdat de administratie aan de algemeene wet onderworpen is , en zij zelve die steeds ook op alle arbitrale vonnissen toepast; en 3°. Omdat in alle gevallen arbiters r. s. niet met de registratie te maken hebben. Bij weigering van de administratie , orn , krachtens permissie van arbiters, gratis te registreeren moet de verzoeker verder weten , waar zich te adresseren, om het effect dezer permissie te erlangen ; maar arbiters hebben zich verder niet meer met de zaak te bemoeijen. Deze verschillende overwegingen zijn , dunkt mij , voldoende om stellig le kunnen aannemen , dat de arbiters uitsluitend bevoegd zijn , om over dusdanig verzoek te cognosceren. Amsterdam, Septeoiber <844. W. V. G. OVER DE VERGIFTIGING. delide artikel. Vervolg van de vierde algemeene vraag. Over de oorzaken tot dwaling, en over de middelen om de moeijelijkheden te boven le komen , welke zij doen ontstaan. Toen ik in <839 arsenicum gelogen had uit het lijk van Marcier , hetwelk op het kerkhof van Villey sur Tisle was begraven geweest , kwam ik op de gedachte, om aarde van dat kerkhof te laten komen , en te onderzoeken of dezelve arsenicum bevatte. Dit onderzoek bragt mij spoedig tot de overtuiging, dat de grond , genomen op de plaats waar het lijk gedurende vijf maanden begraven was geweest, arsenicaal was. Ditzelfde metaal ontdekte ik insgelijks in sommige gedeelten van de kerkhoven te Bicêtre en Mont Parnasse. Ik heb alstoen over dit onderwerp uitvoerige nasporingen gedaan , waarvan ik den uitslag heb medegedeeld aan de Koninklijke Academie der geneeskunde. Men betwijfelde evenwel de waarheid der door mij medegedeelde uitkomsten, en was weinig genegen om aan mijne onderzoekingen het gewigt te hechten , dat zij voor de oplossing van reglerlijke geneeskundige vraagstukken moesten opleveren. Thans kan het gewigt van dit onderwerp niet meer worden betwijfeld , en het staat vast dat in het vervolg geen Iijkonderzoek nopens vergiftiging meer zal plaats hebben , zonder dat tevens de aarde zal worden onderzocht, welke het lijk had omgeven en zelfs op eenige ellen afstands van hetzelve was gelegen. Het is immers bij een geval van vergiftiging op den 3 Julij van dit jaar te Epinal ge bleken, dat de grond van het kerkhof, alwaar twee lijken waren begraven geweest , kenbaar arsenicaal was. De heer Ollivier van Angers , heeft in de volgende bewoordingen verslag van dit voorval gedaan aan gemelde Koninklijke Academie , in derzelver zitting van den <6 daaraanvolgende. » Zekere IVoble had zijne vrouw verloren, en werd door de openbare meening beschuldigd haar le hebben vergiftigd. Uit de lijkschouw bleek het evenwel, dat zij aan organische beleedigingen was bezweken , die ook buiten vergiftiging konden aanwezig zijn. Intusschen had de vrouw van zekeren Jeróme haren man met vergif omgebragt , met het voornemen om met J\oble te huwen. Bij de lijkschouw van Jeróme werd er arsenicum gevonden in de lever , en werd de grafaarde insgelijks bevonden arsenicum te bevatten. Terstond werd nu door de juslitie de opgraving bevolen van het lijk van vrouw Noble , op eenige ellen afstands begraven van dat van Jerome, Er werd niet het geringste spoor van arsenicum gevonden in dat lijk, maar wel in den grond van het graf, in welke het eenige maanden was verbleven. Deze daadzaak bevestigt volkomen hetgeen door den heer Orjila werd aangeduid en bevonden , die tevens beweerde, dat het in waarheid bestaan van arsenicale kerkhofaarde niel in het minste de geregtelijke onderzoekingen moet in den weg staan , dewijl het arsenicum, hetwelk de aarde bevat, in zoodanigen onoplosbaren staat is , dat het door de lijken niet kan worden opgenomen , gelijk dan ook hel lijk van vrouw Noble hoegenaamd geene sporen van arsenicum had opgeleverd , niettegenstaande het gedurende vele maanden met arsenicale aarde was bedekt geweest. » In de reeds aangehaalde memorie had ik mij voorgesteld , nopens het arsenicum blootelijk deze twee vraagstukken te behandelen: <°. Kunnen de aardlagen het arsenicum, dat zij bevatten, aan de daarin begraven lijken zoodanig mededeelen , dat men aan eene vergiftiging zoude kunnen gelooveri , en zöö , dat artsen en regtsgeleerden dienaangaande zich zouden kunnen vergissen? 2°. Indien tegen alle waarschijnlijkheid aan kon verondersteld worden , dat de grond van het kerkhof besproeid ware met eene oplossing van arseniscli zuur , zoude er geene zwarigheid voor het onderzoek ontstaan , omdat gemelde arsenische oplossing niet dan langzamerhand den grond zou doortrekken , en reeds in onoplosbaar kalkzout zoude zijn veranderd, lang alvorens de diepte te bereiken, alwaar het lijk geplaatst was. Ik ben dus van meening dat in geen geval bet arsenicum , bevat in een arsenischen gror.d , tot de binnenste organen van een geheel lijk kan doordringen. Ik wil verder gaan en toegeven , dat zulks kon plaats hebben , dan nog zoude een van beide het geval zijn, öf wel dat alle de deelen van het lijk zonder onderscheid , dezelfde hoeveelheid arsenicum zouden opleveren , dat is te zeggen , eene hoeveelheid , naar gelang van het gewigt ; óf wel, dat het gedeelte dat in aanraking geweest was met den arsenicalen grond, b. v. de huid , arsenicum zoude bevatten , terwijl dit niet het geval zoude zijn bij die deelen , welke niet in gemelde aanraking gebragt waren. Bij eene ware vergiftiging nu , heeft nimmer het een of hel ander plaats. De onderscheidene organen bevatten alsdan ongelijke hoeveelheden van de gifstof, die in geene verhouding staan tot derzelver omvang. Het i* immers bekend , dat er veel meer vergif gevonden wordt in eene zekere hoeveelheid lever, dan in de long of spiervezelen. Indien het lijk niet meer in deszelfs geheel bestond , en reeds lot aardachtige zelfstandigheid vergaan, en met de gewone aarde vermengd was , zoude er meer moeijelijkheid in het onderzoek gelegen zijn. In deze veronderstelling zoude men de aardachtige overblijfselen van het lijk moeten behandelen met koud water ; wanneer alsdan de oplossing arsenische zelfstandigheid bevatte , zoude men moeten onderzoeken , of de grond op een afstand van drie of vier ellen , hetzelfde verschijnsel opleverde. Is dit niet het geval, dan zoude men ten sterkste kunnen vermoeden dat het gevonden arsenicum afkomstig was van hel lijk, en niet van den kerkhofgrond. Levert daarentegen de aarde terzelfder diepte , op eenigeu afstand gedolven , in water opgelost zijnde , arsenicum op , hetgeen ik nogmaals voor eene onmogelijkheid houde , zoude men zich wel moeten wachlen om het vinden van hel arsenicum aan het lijk toe te schrijven. Op de vraag : kan het lijk van een persoon , die vergiftigd is geweest , de arsenische zelfstandigheid zoodanig uilscheiden, dat deze na eene langdurige begraving niet meer in hetzelve wordt gevonden , zal ik antwoorden, dat het arsenisch zuur in een lijk aanwezig, tijdens de begraving wel gedeeltelijk daaruit kan trekken en zich met de aarde vereenigen , zoodat deze daardoor arsenicaal wordt ; maar dat de kerkhofgrond, van welken aard die ook zij, nimmer het arsenicum geheel en al uit het lijk zal opnemen , zelfs niel door het verloop van jaren , zoodat de deskundige altijd nog het aanwezen van dal metaal in de organen zal kunnen ontdekken , lang nadal de begraving heeft plaats gehad. Behalve de menigvuldige proeven , welke ik dienaangaande heb genomen , wordt deze waarheid bevestigd door de reglerlijke opgravingen , welke in de laatste jaren zijn bevolen , bij welke gedacht metaal , maanden , ja zelfs jaren na de begraving uit de weeke deelen der lijken is getogen. Hier moet als van zelf gewaagd worden van eene merkwaardige ontdekking , onlangs door den heer Chevalier gedaan. Bij het onderzoeken namelijk van kerkhofaarde te Durfort , alwaar het koper bewerkt wordl , nam de scheikunrlige waar dat de gebeenten en ook de kerkhofaarde koperdeelen inhielden. {fervolg hierna.) BERIGTEN. 's Gravenhage , den 11 September. Men verzekert , dat onder de verschillende wets-ontwerpen , die in de aanslaande zitting der Kamers aan dezelve zullen worden aangeboden, ook zal behooren een betrekkelijk de invordering der directe belastingen, waardoor alzoo zullen worden afgeschaft de menigvuldige decreten en besluiten nopens dat onderwerp , zelfs van Franschen oorsprong , omtrent wier toepasselijkheid en wettigheid dikwerf verschil van gevoelen bestaat. Door de daarstelling van eene zoodanige wet en de bepaalde afschaffing van alle vroegere verordeningen op dat sluk zal er aan eene wezenlijk bestaande behoefte worden vulilaan — Door de benoeming van den heer W. M. de lirauw als substituutofficier bij de Arrondissements-Regtbank te >s Gravenhage, was er eene plaats van plaatsvervanger opengevallen. De Regtbank plaatste op hare voordragt lot vervulling dier plaats de heeren G. M. van der Linden , J. de Witte van Citters en J. C. van de Kasteele ; en wij nieenen , (lat uit dit drietal niet wel eene ongelukkige keuze had kunnen gedaan worden. Thans echter verneemt men , dal tot die tietrekking zou benoemd zijn de heer N. J. van Hoorn van Ëurgh. Ofschoon wij voor ons niet gelooven , dat de Koning aan voordragten van dien aard regtens gehouden is, en ofschoon wij altijd met overtuiging zullen bestrijden die gewrongene uitleggingen der wet, welke het Koninklijk benoemings-praerogatief tot op een derde herleiden of tot niets terugbrengen , zouden wij het echter in twijfel durven trekken, of er hier wel voldoende redenen kunnen bestaan hebben om van de voordragt af te wijken. De tijd zal moeten leeren , en de uitkomst zal moeten bewijzen , of de heer van Hoorn van Ëurgh zich inderdaad zal welen waardig te maken de zoo bijzonder vereerende onderscheiding , welke hem zoo onverwacht van hooger hand is te beurt gevallen ; want in de regtswereld is de heer van Hoorn van Ëurgh nog toeeen nieuweling, op wien , het kan niet ontkend worden , zijne mededingers ten minste dit vooruit hadden, dat zij zich reeds door hunne werken in praktijk of wetenschap gunstig hadden weten bekend te maken. CORRKSPOLNDENTIE. Wij hebben ontvangen eenen brief van twee juristen uit Rolterdam ; wij antwo irden daarop het volgende. Het is ons voornemen binnen kort, en zeker voor de mededeeling der promotie-lijsten van deze maand, onze door hen bedoelde belofte te vervullen. Er was geen periciilum in mora;^ plaatsgebrek en andere omstandigheden hebben dit lot dus verre verhinderd. AÜVERTENT1EN. (236) JOH. NOMAN EN ZOON, te Zalt-Bommel, hebben uitgegeven en alom verzonden : ALGEMEEN REGISTER VAN 1823—1842, op de VERZAMELING VAN WETTEN, BESLUITEN EN AANSCU RIJ VINGEN , betreffende de DIRECTE BELASTINGEN EN DE IN- EN UITGAANDE REGTEN EN ACCIJNSEN; met eene duidelijke lener, in één deel, gr 8°. f 5.90. Tevens wordt ter kennisse gebragt , dat door den algemeenen bijval onzer roijaal-utlgave van bovengenoemd werk der belastingen (liet boekdeel van 1823—1842) zoo goed als uitverkocht is , en men dien ten gevolge de Jaargangen van 1845 en volgende voorlaan afzonderlijk kan bekomen , zonder alzoo langer genoodzaakt te zijn het boekdeel van 1823—1842 er bij te bestellen. De prijs van dit werk per jaargang is franco pp. . .... t ... f 1.50. Van het boekdeel van 1823—1842 in lederen band ■ 18.00. UITGEGEVEN BIJ J. BELINFANTE, TE 'S HAGE. GEDRUKT BIJ A. P. VAN LANGENHUYSEN , BOEKDRUKKER TE 's HAGK. 