De stem
1V 47. Vierde Kwartaal. Elfde Jaargang.^ ; Uir V Vrijdag, 22 November 1861. I*L STEM. AWPISÖHTE AErEI KYPIOS (2 Cor. VI: 17). WKKKPLAD IN HET BELANG DER WARE GEREFORMEERDE KERK IN NEDERLAND. Dit BLAD verschijnt éénmaal ’s Weeks, des Vrijdags. Abonnementsprijs voor Amsterdam per ane maanaen: f >..«€>. Franco voor de overige plaatsen binnen ons Rijk f' 1.50. Af zonderlijke nommers 187a Cents. De betaling geschiedt per kwartaal. Verkrijgbaar bij HOOGKAMER& COMP., Drukkers te Amsterdam., en bij alle Boekhandelaren in dit Rijk. In te zenden Stukken in het belang van de Stem, moeten besteld worden op werkdagen aan een’ der Redacteurs. Prijs der Advertentiën : Van EEK tot TIEN regels ƒ1.— het zegelgeld daaronder begrepen; elke regel meer 1O Cents. Opschriften boven de Advertentiën gratis. Annonces van Boe ken 3)2 maal. Advertentiën, Kerk- en Schoolnieuws op werkdagen te bestellen met franco Brieven aan de Drukkers te Amsterdam. INHOUD. HET VOLK GODS. — ZIJ IS ZWAKT, DOCH GEHEEL LIEFELIJK. — DE KERK DES HEEREN [S EEN KLEIN KUDDEKE. — HOOGMOED EN NEDERIGHEID. — NIEUWE WET BETREFFENDE DE NATIONALE MILITIE. — BIJBEL- SCHE BEELDSPRAAK. — MENGELINGEN, BEBIGTEN , ENZ. KERKNIEUWS. Het volk Gods. Schreef ik in mijn antwoord over tweederlei. soort van menschen ten aanzien van hunne be trekking tot God en hunnen staat en toestand voor God, in dit stukje wensch ik over het volk of de kinderen Gods, wat meer te schrijven. Vooral zal het zijn de gelukstaat van dat geze gende volk, welke ik u eenigermate wensch voor te stellen. Ik zeg eenigerpate, want wie kan hun gelukstaat beschrijven of uitspre ken? Niemand, neen niemand, namelijk der schepselen; hetwWk blijkt, omdat het goed dat zij zullen beërven een onbegrijpelijk goed is, dat al de schatkameren volkomen kan niet alleen, maar ook zal vervullen, Spr. VIII: 21. Even wel kunnen wij er iets van zeggen of schrijven, dewijl de Heere ons in Zijn Woord melding er van maakt. Het is dan een volk van eeuwigheid geliefd Jer. XXXI: 3, verkoren in een Hoofd, namelijk den Zoon Gods, en in Hem gezegend met geestelijke zegeningen in den hemel, gekocht door den prijs Zijns bloeds Hand. XX: 28; be giftigd met het geloof der uitverkorenen Tit. I: 1, waardoor zij in het Hoofd leven, en welk geloof eenmaal in aanschouwen zal verwisseld worden. Zoo zijn zij regtvaardigen des geloofs, dat is, regtvaardigen in Christus door het ge loof, en hebben zij vrede bij God. God is hun God, Ps. L: 7, hunne erfenis, hun eenig al, hun hoogste goed. Dus een welgelukzalig volk, dewijl zij een volk zijn, verlost door den Heere, die het schild is hunner hoogheid. Zoo j is God voor hen, en moeten alle dingen hun medewerken ten goede, dewijl God hunnen wel stand beoogt. Alzoo zijn zij een volk, hetwelk verlost is van het grootste, dat is van het zon dig en droevig kwaad, in hope en eenmaal ten vollen zal verlost worden en deel heeft aan het | hoogste goed, aan God en Zijne zalige gemeen- | schap. Naarmate zij nu op hunne pelgrimsreize als zulke gezegenden, geloofsgemeenschap met ' God oefenen, smaken zij zaligheid, terwijl zij allen in eenen staat van zaligheid verkeeren. Een staat welke zeer heerlijk is, van den eenen en an deren , van den kleinen en den grooten, overmits het is een staat, welke daar is een staat van | zaligheid, een kindschap Gods , door het geloof in den dierbaren Heiland Jezus, den verwerver i van het heil. Een staat der genade, welke uit- ’ loopt in den staat der heerlijkheid. Daarom , hoe arm en ellendig de kinderen Gods hier op aarde somtijds ook mogen zijn, hun staat is onbeschrijfelijk veel heerlijker en gelukkiger, dan van den rijksten en magtigsten Potentaat der we reld, die onbekeerd is. Denken wij hier aan den rijken man en den armen Lazarus. Ja al wor den zij somtijds verdrukt en vervolgd en al wor den zij geacht als aller uitvaagsels en afschrab- sels, zij zijn evenwel de gezegenden des Heeren en -een zeer gelukkig volk. Want dewijl zij kin deren Gods zjjn zoo zijn zij ook erfgenamen, erfgenamen Gods en inede-erfgenamen Christi Bom. VIII: 17, hebben zij de beloften van dit en het toekomende leven. Is alles het hunne 1 Cor. III: 23, leven, dood, tegenwoordige en toekomende dingen, en niets kan hen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus den Heere, zal hun het noodige niet ontbreken, maar wat zij behoeven hun geschonken worden, dewijl God voor hen zorgt. Wel is waar, dat de wateren wel eens tot aan de lippen komen, maar voor het binnendringen zorgt hun God. Zoo voort als zij roepen, antwoordt Ilij , en op hun noodgeschrei doet Hij groote wonderen, geeft Hij uitkomst, op eene wijze als het Hem behaagt. En in en door dit alles wil Hij den zijnen leeren om in afhanging van Hem te leven en niet op de tweede oorzaken te vertrouwen. Ook wil Hij hen in eene gedurige behoefte aan Hem doen verkeeren, en in den gebede doen oefenen. Maar hoe het met hen op de aarde ook gaat, hunne erfenis wordt in den hemel bewaard. Daar zullen zij eene ongehoorde zaligheid ontvangen en ge nieten 1 Cor. II: 9. Eene zaligheid welke alle bedenking te boven gaat. Wanneer de dichter van den Sisten Psalm , daarbij bepaald en ingeleid werd, was het dat hij uitriep: O! hoe groot is het goed dat Gij weggelegd hebt voor degenen die u vreezen, dat Gij gewrocht hebt in de te genwoordigheid der menschenkinderen vers 20. De man riep vol van verwondering uit o! enz. maar konde het niet uitspreken. Daar toch is het ware Salem, de stad des vredes, enkel vrede zonder vreeze, onrust, verwarring en krijg; — de Vredevorst koning, als de betere Melcliisedek, koning der geregtigheid, en zijn alle diabolisten voor eeuwig buitengesloten. Daar zullen zij aan het einde van hunne wenschen zijn, volop heb ben , en niets te wenschen overig zijn, maar alle hunne schatkameren vervuld zijn, en ver vuld blijven, zonder ooit in eenen ergeren staat te kunnen komen. Niets, neen niets zal hun daar ontbeeren, want zij zullen alles hebben, i Zij zullen eeuwig God genieten. Het verstand i volkomen verlicht zijn, zonder eenigen zelfs den ' minsten nevel, want hetgene hier ten deele is, i zal daar geheel zijn 1 Cor. XIII: 9 , alwaar zij onmiddelijk God zullen aanschouwen. De wil volkomen heilig en in Gods wil verslonden, niet anders willende noch kunnende willen dan God wil, zonder ooit anders te kunnen willen, want zij daar voor eeuwig bevestigd zullen zijn in hun nen staat. De genegenheden volkomen geregeld, alleen en voor eeuwig op God gevestigd en in Hem uitloopende. Daar is de volle aanneming tot kinderen, de vrijheid der heerlijkheid der kinderen Gods. Hunne spijs zal zijn God ta dienen, door het doen van Zijnen wil. Engelen rein, en aan de glazen zee, met de hemelsche tamborijnen. Allen eeuwig onder God. Hunne kleeding zal zijn loutere reinheid, in de heilige plaats onder het genot van zalige geneugten. In en bij het zoetste en zalige gezelschap, waar onder zalige eenheid in God is. En dat alles tot in eeuwigheid. Lezers en hoorders, behooren wij onder dat volk, is ons die vrije gunst te beurt gevallen, of is het tegendeel waar? Elk onder- zoeke zichzelven of hij in het geloof zij, ja of neen, want zonder geloof is de mensch geen kind Gods. Uiterlijke voorregten, gaven en be kwaamheden, maken het hem niet, maar hij wordt het alleen door aanneming. Gal. IV: 6. Zijn wij opgeraapt als een kindje van de vlakte des velds? Och dat wij onszelven niet bedriegen! Het gaat op de eeuwigheid aan. De Heere, is mijn wensch, zegene het geschrevene aan uw en mijn hart, hetzij bij aan- of voortgang om Zijns zelfs wil. Amen. Langerak, 10 October 1861. J. H. Meijee, v. d. m. Zij is zwart, doch geheel lieflyk. (Naar t lof der Kerk Christi vau Roelof Pieterz, v. d. m. te Amsterdam, Anno 1629). Daar is zwartigheid, en meer dan eene, bij de kerk, die tot hare versiering niet dient, maar haar in zichzelve onteert en ontsiert. Deze zwar tigheid is: 1°. De aangeboren verdorvenheid en natuur lijke mismaaktheid, waardoor zij gelijk de anderen in zonden ontvangen en geboren is, Ps. LI: 7, en in haren bloede ligt Ezech. XVI, van wegen welke zonde zij ijsselijk en verfoeijelijk is, den Moorman gelijk; Jer. XIII: 23 en de hutten Kedars, die van de zon beschenen, door regen en stof vuil gemaakt waren, die onderden hemel in wind en regen staan. 2°, Die dagelijksche overtredingen waardoor derzelver leden hier en daar, nu tot dwalingen, dan tot zonden en gebreken vervallen, in de liefde verflaauwen, hunne belijdenis niet regt hou den of door geen waardigen wandel beleven, ge- lijk daarover de bestraffing des Ileeren gaat in het Oude en Nieuwe Testament. 3°. De ontblooting van die uiterlijke en zien lijke merkteekenen der kerk, de openbare predi king van God3 Woord, de wettige bediening der Sacramenten, de oefening der Christelijke tucht, , welke voor een tijd afgeschaft en uit den weg , gedaan worden. Zulk een zwartigheid had de j kerk ten tijde van Elias, daar ’s Heeren pro- j feten gedood en Zijne altaren omver werden i geworpen, waarom de profeet meende, dat hij i alleen van de dienaren Gods overgebleven was, j 1 Kon. XIX: 10, onder den koning Achas, die ( de deuren des tempels toesloot 2 Cron. XXVIII: 24, daarover dat ook de kerk klaagt, Ps. LXXIV: 9. Wij zien onze teekenen niet, daar is geen profeet meer, noch iemand bij ons die weet hoe lang, hetwelk meest altijd om der zon den wil geschiedt, Jer. LIV: 6, 7, AmosVIII: 11, Openb. II: 5. Doch er is eene andere zwartigheid, welke haar wel ontsiert voor de menschen, zijnde voor haar even hetgeen een eclips van de zon, van de maan of van de aarde is maar die nogtans in Gods oogen haar heerlijk en sierlijk maakt, het geen die hitte der verdrukking en vervolging is welke haar van de vijandige wereld wordt aan gedaan om Gods en Christus wil, Matth. V: 11, Joh. XV: 19. en 2 Tim. III: 12, dat is die zonnehitte waar de kerk Van spreekt, Hoogl. I: 6, en de Ileere Christus Matth. XIII: 6, en 21. Deze zwartigheid ontsiert de kerk in zichzel- ven niet, maar versiert haar, want de kerkstaat heerlijk in zeker opzigt als zij onder vervolging is. Ik gedenke zegt de Ileere der weldadigheid uwer jeugd, der liefde uwer ondertrouwe, en gij Mij na wandeldet in de woestijn, Jer. II: 2, maar toen zij vet en zat werd, werd zij weel- drig en heeft haren God laten varen, Deut. XXXII: 15. Die zwartigheid ontsiert haar in de oogen Gods niet, maar vereert ze, want dit is het grootste op aarde voor den begenadigde, dat hij Om ’s Heeren wil en om de waarheid lijdt, Fil. I: 29; 1 Petr. II: 19, 20. Waarom zij zich daarin verheugen, Matth. V: 12, Rom. V: 2; daarin roemen Gal. VI: 14, daarin een behagen hebben 2 Cor. XII: 10, en daarin meer eere stellen dan alle voordeelen en hoogheden naar de wereld. Maar hoewel de vervolgingen de kerk in de oogen der menschen verdonkeren en zij ook niet veel heerlijks en voortreffelijks in de oogen der menschen van buiten heeft, desniettemin, is hare schoonheid van binnen, Ps. XLV: 14, want zij is door den Geest en het bloed Chris tus gewasschen 1 Cor. VI: 12, hebbende hier vergeving der zonde, genade bij God, de gereg- tigheid Christi; regt aan het eeuwige leven, en de inwendige geestelijke versiering van geloof, hoop, liefde, vreezeGods, ootmoedigheid, zacht moedigheid , en ware heiligheid, welke is een sieraad van het huis des Heeren eeuwiglijk, Ps XCIII: 5, en CX: 3, 1 Petr. III: 14. Waar om ook de kerk vergeleken wordt bij de tapeten Salomons, Hoogl. I: 5, want gelijk de tapijten kostelijk waren bewerkt, welke Salomon had, evenwel van buiten geene bescheiden gedaante vertoonden, maar vol knoopen, draden en veesjés van draden zijn, daar juist van binnen de kun stige handwerken zich vertoonen; alzoo ook heeft de kerk Gods van buiten geen glans, maar haar gansche sieraad is geestelijk en inwendig. Die haar van buiten aanschouwt, zal haar niet achten, maar een geestelijk oog zal hare schoonheid bemerken. Laat ons de kerk bij uiterlijken voorspoed, ma jesteit en heerlijkheid niet zoeken, of wij zullen de ware kerk missen, 1 Cor. I: 26. Laat ons, ons zelven niet ergeren aan de verdrukkingen en vervolgingen die zij lijdt, want zij zijn de kerk tot voordeel; zoo wij met Christus verdragen, wij zullen ook met Hem heerschen, 2 Tim. II: 12. Zelfs de feilen en gebreken die bij eenige leden mogten zijn, laten die ons van de kerk niet terughouden, want baar volmaakte staat is niet op aarde maar eerst in den hemel. Meer heeft men te zien op het Woord dat daarin ge predikt wordt, dan op de menschen die daarin verkeeren. Wij moeten trachten om de kerk met een Godvruchtigen wandel te vereeren , en altijd op de hoede Zijn dat de naam van Gocl om on- zent wil niet gelasterd wórde. A. 556 De kerk des Heeren is een klein kuddeke. Luk. XII: 32°. Er zijn zestig koninginnen en tachtig bijwij ven , en maagden zonder getal. Een eenige is mijne duive, mijne volmaakte, de eenige harer moeder, zij is de zuivere dergene, die haar ge baard heeft: als de dochters haar zien, zoo zul len zij haar welgelukzalig noemen (Hoogl. VI: 8 , 9). Zoo noemt Salomo de kerk van Jezus Chris tus, de Tempel des levenden Gods; de Gemeente des Heeren , welke door het dierbaar bloed des Lams gekocht is uit alle geslacht, en talen , en volken en natie. De poorten der hel zullen de zelve niet overweldigen. Zoo staat zij als op een rots, onbeweeglijk, standvastig, in haar verheer lijkt Hoofd, Christus, die als Vorst en Zaligma ker door Zijnen Vader verhoogd is om Israël te geven, bekeering en vergeving der zonden. De kerk des Heeren mag in het midden van alle ge varen vrij en onverhinderd zingen: Laat vrij het schuimend zeenat bruischen, D’ ontroerde wat’ren hevig ruischen, I)e golven mogen door haar woên Het berggevaarte dav’ren doen. En wederom: De Heer, de God der legerscharen, Is met ons, hoedt ons in gevaren, De Heer de God van Jacobs zaad, ls on3 een burg een toeverlaat. Wie moest niet op zulk eene gemeente , waar het i alleen zoo veilig is, verliefd worden , wie behoorde zich niet te scharen onder de kruisbanier van Vorst Messias, en weldra, zonder uitstel zich aan haar te verbinden? Wie zijn dezen, die daar komen, gevlogen als eene wolk, en als duiven tot hare vensters? — Jes. LXI: 8. Deze waarheid vindt men weinig in hare vervulling bevestigd, zeer weinigen scharen zich aan de zijde van den dier baren Heiland door woorden en daden, velen spreken slechts, en doen den wil des Heeren niet, en scheiden van elkander hetgene God te zamen gevoegd heeft. Er zijn vele belijders, velen die willen en loopen, velen die roepen, des Heeren tempel, des Heeren tempel, des Heeren tempel zijn deze, maar weinigen zijn er die de kracht der ware Godzaligheid beoefenen. De Heiland zal eenmaal de wan in Zijne hand nemen en i Zijnen dorschvloer doorzuiveren , en dan zal Hij de tarwe in de hemelschuur te zamen brengen; ii maar het kaf met onuitblusschelijk vuur ver branden.” Dat des Heeren kerk een klein kud deke is, leest men niet alleen in den bovenstaanden tekst, maar ook de dagelijksche ervaring be vestigt zulks, en geen wonder, want men moet indien men Jezus wil volgen, en Zijn discipel zijn , achter Hem komen, zichzelven verloochenen en Zijn kruis dagelijks opnemen. Dit wil men I niet, men gaat voor Jezus aan, men wil zelf koning en wetgever zijn, men wil eigen zin en meening volgen, want men is al te verstandig geworden om zich te laten onderrigten. Wij zeg gen: zoo niet door woorden, dan toch door da den; »Ik wil niet dat deze over mij koning zij.” Christus wil, dat wij Hem in ootmoed en nede righeid zullen volgen, maar wij willen hoogheid en trotschheid doen gelden. Christus leert, dat wij God zullen liefhebben boven alles, en onze naasten als onszelven , maar wij zijn meer lief hebbers der wellusten, dan liefhebbers Gods. | Wij hebben God lief met de woorden , en met ' de tong, maar niet in de daad en waarheid. Wij vertreden en bedriegen onzen broeder in zijne handeling, en gelooven niet dat de Heere een wreker is over dit alles. Christus wil dat men God die een Geest is, in Geest en waarheid bidde, maar het is ons genoeg dat wij tot Hem naderen met den mond, en Hem eeren met de lippen, doch het hart verre van Hem houden. Christus wil dat wij ons licht zullen laten schijnen voor de menschen; dat zij onze goede werken mogen zien, en den Hemelschen Vader verheerlij ken, maar wij hebben een afvallig en wederspan- nig hart, wij zijn afgevallen en heengegaan. Ge lijk eene kouwe vol is van gevogelte, alzoo zijn onze huizen vol van bedrog, (Jer. V). Nog zegt de Heere; Uwe lippen spreken valschheid, uwe tong dicht onregt. Er is niemand die voor de geregtigheid roept, en niemand, die voor de waarheid in het gerigt zich begeeft: zij vertrou wen op ijdelheid, en spreken leugen, met moeite zijn zij zwanger; en zij baren ongeregtigheid. Zij broeden basiliskus-eijeren uit, en zij weven spinnewebben ; die van hunne eijeren eet, moet sterven; en als het in stukken gedrukt wordt, er berst een adder uit. Hunne webben deugen niet tot kleederen, en zij znllen zichzelven niet kunnen dekken met hunne werken, hunne wer ken zijn werken der ongeregtigheid, en een maak sel des wrevels is in hunne handen. Den weg des vredes kennen zij niet, en er is geen regt in hunne gangen , hunne paden maken zij verkeerd voor zichzelven , al wie daarop gaat, die kent den vrede niet. (Jes. LIX). Ook wil de Heiland dat wij in vrede leven, in nederigheid Hem volgen, elkander liefhebben uit een rein hart-, en onzen broeder niet tot zevenmaal vergeven, maar tot zeventig maal zeven maal; maar wij laten de zon ondergaan over onzen toof-n en zeggen: ge lijk hij mij gedaan heeft, alzoo zal ik hem ver gelden , en ofschoon ik het hem vergeef ik zal het evenwel niet vergeten. Hier is het naar de taal des dichters: ’t Is al bedrog en valschheid, wat zij spreken, De vleijerij, een bron van bitt’re smart, Glijdt van de tong als vloeijende oliebeeken ; Zij spreken niet dan met een dubbel hart. Uit deze, en andere handelingen ziet men, dat wij allen tegen de waarheid staan, en het vleesch zich Gods wet niet kan, en wil onderwerpen. De leden die op aarde zijn moet men dooden, en het vleesch niet verzorgen tot begeerlij heden. De dag zal het eenmaal verklaren dat velen zullen zoeken in te gaan, en zullen niet kunnen, maar de deur gesloten zijnde, zal men be ginnen buiten te staan, en aan de deur te klop pen, zeggende: Heere, Heere! doe ons open, zal Christus antwoorden en tot hen zeggen: Ik ken u niet van waar gij zijt, wijkt van Mij af alle gij werkers der ongeregtigheid.” Een ieder leere dan nog zijn hart op zijnen weg te stellen en onderzoeke zich of hij door den Heiligen Geest is vernieuwd en wedergeboren, en tot dat hoopje volks behoort, wiens God de Heere is. CV,, 1 • ,7 bchiedani, September 1861. P. J. de Groot, Pred. 557 55ö Hoogmoed en nederigheid. Hoogmoed is eene der walgelijkste zonden, en wee onzer, indien ze nog door ons gekoesterd wordt; zij maakt den mensch verachtelijk bij God en bij menschen, want, er staat geschreven: God weder staat den hoovaardige, maar den nederige geeft Hij genade.” — Door hoogmoed is de mensch van zijnen Schepper af- en uitgevallen; door hoog moed gaat hij onder het Euangelie van vrije genade verloren, daar hij, nog bloot natuur zijnde, niet bedelarm gelooft te zijn, en zoo zichzelven nog met zijne vodden den hemel hoopt binnen te werken. — Nederigheid echter is eene deugd, die elk door den Heere geleerd menschenkind leert beoefenen; want er staat geschreven.- nik zal maken dat ze eenen wvlg aan zichzelven zullen hebben,” en de Heere Jezus heeft tot de zijnen gezegd: »Leert van Mij, dat Ik zachtmoedig ben en nederig van harte.” — Zoolang wij meenen nog iets meer, iets verhevenere te zijn dan onze medemensch, gewis, wij mogen dan onszelven wel onderzoe ken, of wij ons op den liemelweg bevinden. — Och mensch! wat hebben wij ons te verheffen, wij, die onzen weg voor God hebben bedorven, en van nature dood zijn in zonden en misdaden, ja het eeuwig vonnis der vervloeking in ons om dragen, en wandelaars zijn naar een eeuwig ver derf, tenzij de Heere ons door Zijne genade be- keere en zoo ons een nieuw hart geve, en in het binnenste van ons een vasten geest; een nieuw en nederig harte, eenen zachtmoedigen geest. — Schrijver dezes hoorde eens een nu grijs gewor den leeraar onzer kerk in eenepredikatie zeggen: sommige menschen roemen op hunne hooge afkomst en. geboorte, maar wij behoeven waarlijk niet te roemen, mijne hoorders! want wij allen zijn uit den vader der leugenen , den duivel, en die was een menschenmoorder van den beginne.” — Och! dat onze bede gedurig ware: Weerhoudt, o Heer! Uw knecht Dat hij zijn hart niet hecht’, Aan dwaze hoovaardij: Heerscht die in mij niet meer, Dan leef ik tot Uw eer, Van groote zonden vrij. (Ps. XIX: 7°, rijm.) Nieuwe Wet betreffende de Nationale Militie. HOOFDSTUK VIII. VAN DEN MILITIERAAD. § 1. Van de zamenstelling van den militieraad. Art. 76. De militieraad is zamengesteld uit: een lid van de Provinciale Staten, niet tot de Gedeputeerde Staten behoorende, als voorzitter; een lid van den raad van eene van de onder het regtsgebied van den militieraad behoorende gemeenten; een hoofdofficier van de landmagt, of, in ge val geen hoofdofficier beschikbaar is, een officier van minderen rang. Aan den militieraad wordt een secretaris toe gevoegd. Art. 77. De voorzitter en de leden van den raad worden jaarlijks door Ons benoemd. Tevens wordt door Ons benoemd een lid van de Provinciale Staten, niet tot de Gedeputeerde Sta ten behoorende, om den voorzitter, een raadslid om het raadslid, en een officier om den hoofdoffi cier, in geval van ongesteldheid, afwezigheid of ontstentenis, te vervangen. Art. 78. De secretaris wordt jaarlijks door On zen commissaris in de provincie benoemd. Art. 79. De militie-commissaris heeft zitting in den raad en eene raadgevende stem. Art. 80. De militieraad wordt bijgestaan door een burgerlijk geneeskundige en een officier van gezondheid. De burgerlijke geneeskundige wordt door den raad en de officier van gezondheid door den chef van de geneeskundige dienst van de zee- of van de landmagt aangewezen. Is geen officier van gezondheid beschikbaar, dan wijst de militieraad een tweeden burgerlijken geneeskundige aan. De burgerlijke geneeskundigen worden zooveel mogelijk dagelijks afgewisseld. Art. 81. De burgerlijke geneeskundigen en de officieren van gezondheid leggen, eenmaal voor elke ligting, alvorens hunne werkzaamheden bij den militieraad aan te vangen , in banden van den voorzitter van den raad een eed of belofte af, volgens een daarvan door Ons te geven voorschrift. Art. 82. De voorzitter en het burgerlijke lid van den militieraad en de in art. 80 bedoelde bur gerlijke geneeskundigen genieten voor elke ver gadering, die zij bij wonen, een door Ons te be palen presentiegeld en de secretaris eene jaar- lijksche bezoldiging. Zij ontvangen voorts, zoo zij zich ter behan deling der zaken van den militieraad buiten hunne woonplaats moeten begeven , reis en verblijfkosten uit ’s Rijks kas, volgens het door Ons te be palen bedrag. § 2. Van de werkzaamheden en de bevoegdheid van den militieraad. Art. 83. Zoo Wij noodig achten, dat in eene provincie meer dan één militieraad zij, wordt het regtsgebied van eiken van die raden door Ons bepaald. Art. 84. De militieraad vergadert in de hoofd plaats der provincie, of bestaat erin de provincie meer dan één militieraad, in de daartoe door Ons aan te wijzen gemeente. Hij kan in meer dan ééne gemeente vergaderen, indien Wij dit noodig achten. Zijne vergaderingen worden in het openbaar gehouden. De voorzitter van den militieraad is bevoegd tot handhaving van de orde bij de vergaderingen de sterke hand in te roepen, en, ingeval die orde op eenigerlei wijze wordt gestoord, hen die dit doen, het vertrek te doen verlaten. Art. 85. Van wege de gemeente, waar de militieraad vergadert, wordt zorg gedragen voor een daartoe geschikt vertrek, voor de noodige schrijfbehoeften en voor eene bewaarplaats van het archief, zoomede dat er in een afzonderlijk ver trek gelegenheid zij tot het geneeskundig onder zoek van do mansehannen. zoek van de manschappen. Art. 86. De militieraad houdt twee zittingen. De eerste wordt geopend den tweeden Maan- j dag in Maart, de andere den tweeden Maandag | in April, Bij het invallen Van eenen Christelijken feest- , dag op den tweeden Maandag in April wordt de tweede zitting den volgenden Dingsdag geopend. De werkzaamheden worden dagelijks gedurende ten minste zes uren, zoolang personen te onder- 1 zoeken of zaken te behandelen zijn, voortgezet, uitgezonderd op Zon- en algemeene Christelijke feestdagen. Art. 87. Ten minste acht dagen vóór het openen van eene zitting van den militieraad, ge schiedt door burgemeester en wethouders van elke betrokken gemeente eene openbare kennisgeving, waarbij de tijd en de plaats der zitting worden vermeld. De tijd en plaats worden, ten minste drie da gen vóór het openen van de zitting, bovendien aan eiken loteling bekend gemaakt. Dit geschiedt door burgemeester en wethouders door middel ven een aan zijne woning of aan die van zijn vader of voogd te bezorgen biljet. Het niet ontvangen van dit biljet ontheft niet van de verpligting tot het verschijnen voor den militieraad of tot het indienen van de tot staving der redenen van vrijstelling gevorderde bewijs stukken. Art. 88. Voor den militieraad moet verschijnen : 1°. de vrijwilliger voor de militie: 2°. de loteling, die vrijstelling verlangt wegens ziekelijke gesteldheid of gebreken of gemis van de gevorderde lengte; 3°. hij, die voor een loteling als plaatsver vanger of als nummerverwisselaar verlangt op te treden. Art. 89. De loteling, die wegens ziekte óf gebreken buiten staat is voor den raad te ver schijnen, wordt onderzocht op de plaats waar hij zich bevindt. Dit geschiedt door een daartoe door den mili tieraad aan te wijzen burgerlijk geneeskundige en door den aan den raad toegevoegden officier van gezondheid, te zamen of afzonderlijk. De bur gerlijke geneeskundige en de officier van gezond heid zenden elk eene door hen onderteekende, omstandige verklaring omtrent den toestand van den loteling aan den voorzitter van den raad. De burgelijke geneeskundige legt, indien hij den in art. 81 bedoelden eed of belofte nog niet heeft afgelegd, dien alsnog mondeling of schrifte lijk in handen van den voorzitter af. Art. 90. De loteling, die buiten de provincie, waarin hij voor de militie heeft geloot, verbiijf houdt, kan, met goedvinden van Onzen commis saris in de provincie , verschijnen voor den mili tieraad, onder wiens regtsgebied hij verblijf houdt. {Wordt vervolgd). 559 560 BIJBELSCHE BEELDSPRAAK. nvi tici i »lk ben de goede Herder; de goede Herder stelt zijn leven voor de schapen” Joh. X: 11). | Met dien dierbaren naam van Herder en wel ’ den goeden Herder, noemt de Heere Jezus zich zelven in die treffelijke gelijkenis. Zoo kwam Hij alreede voor onder den Ouden Dag. — De Pro feet noemt Hem zoo: »Hij zal Zijne kudde wei den gelijk een Herder; Hij zal de lammerkens in Zijne armen vergaderen en in Zijnen schoot dragen; de zogenden zal Hij zachtkens leiden.” | De Dichter erkent Hem zoo als hij zegt: «De Heere is mijn Herder, mij zal niets ontbreken; Hij doet mij nederliggen in grazige weiden; Hij voert mij zachtkens aan zeer stille wateren ; Hij verkwikt mijne ziel; Hij leidt mij in het spoor der geregtigheid, om Zijns naams wil”' (Ps. XXIII: 1—3). Maar vooral onder den Nieuwen Dag komt Hij onder die zoete benaming van Herder voor. De Apostel Paulus getuigt daarom: »De God nu des vredes, die den grooten Herder der schapen, j door het bloed des eeuwigen Testaments uit den dooden heeft wedergebragt, n.1. onzen Heere Jezus Christus, die volmake u in alle goed werk, opdat gij Zijnen wil moogt doen; wer kende in u hetgene voor Hem welbehagelijk is, door Jezus Christus: denwelken zij de heerlijk heid in alle eeuwigheid. Amen! (Hebr. XIII: 20, 21). En de Apostel Petrus: «Want gij waart als dwalende schapen; maar gij zijt nu bekeerd tot den Herder en Opziener uwer zie len” (1 Petr. II: 25). En teregt, wordt Hij een Herder genoemd, van wege de zoete overeenkomsten die er ge vonden worden tusschen eenen Herder in het natuurlijke en Hem in den geestelijken zin. Letten wij op de volgende: 1. Een Herder is de eigenaar eener kudde, gelijk ook Abraham, Loth, Job, Izaak, Jakob en andere patriarchen of aartsvaders zulke her- dersvorsten waren en eene nomadische levens wijze leidden, zwervende met hunne kudde om, daar, waar zij maar goede weiden vonden voor hun vee. De Heere Jezus heeft in bezit ook zulk eene kudde, waarvan Hij wettig Erfge naam is. Wij hebben dit reeds boven aangeto gen : »Hij zal Zijne kudde weiden gelijk een herder” (Jez. XL: 11). En die kudde is Zijne gemeente, de ware kerke Gods. Zoo vraagt daarom de Kerkbruid zelve aan Hem haren Brui degom: «Zeg mij aan, Gij dien mijne ziel lief heeft, waar gij weidt, waar Gij de kudde legert in den middag, want waarom zoude ik zijn als eene die zich bedekt bij de kudde uwer medge- zellen ?” En antwoordt Hij wederom: »Indien gij bet niet weet, o gij schoonste onder de wijven, zoo gaat uit op de voetstappen der schapen en weid uwe geiten bij de woningen der herderen” (Hoogl. I: 7, 8). Wij wenschen op die kudde, de gemeente des Ileeren, in een volgend traktaatje nader terug te komen. Hierop zinspeelt ook de Heere Jezus Christus zelf in de parabel of gelijkenis, die Hij voorstelt, Luk. XV: 4—7; vergelijk Matth. XVIII: 12, zeggende: «Wat mensch of herder onder u, hebbende 100 schapen en één van die verliezende, verlaat niet de 99 in de woestijn en gaat naar het verlorene, totdat hij hetzelve vindt? En als hij het gevonden heeft, legt hij het op zijne schouderen verblijd zijnde. En te huis komende roept hij de vrienden en geburen te zamen, zeg gende tot hen: weest blijde met mij; want ik heb mijn schaap gevonden dat verloren was. Ik zeg ulieden dat er alzoo blijdschap zal zijn in den hemel over éénen zondaar, die zich bekeert, meer, dan over negen en negentig regtvaardigen, die de bekeering niet van nooden hebben.” 2. Een herder kent zijne schapen en wel aan het veldmerk dat zij dragen; waarom de ware herders of leeraars opgewekt worden door den grooten spreukschrijver Salomo: «zijt naarstig om het aangezigt uwer schapen te kennen, zet uw hart op de kudden” (Spreuk. XXVII: 23). Zoo spreekt ook de Heiland zelf daarvan: »Hij de ware Herder n.1. roept Zijne schapen bij name en leidt ze uit” (Joh. X: 3). Jezus de goede Herder kent ook Zijne schapen, de ware geloo- vigen; Hij getuigt: «Mijne schapen hooren Mijne stem; Ik 'ken dezelve en zij volgen Mij” (vs 27), en wederom: s Ik ken de Mijnen en wordt van de Mijnen gekend” (vs. 14). Hij teekent ze met het bloed des kruizes; gelijk de huizen der Israëlieten met het bloed van het paaschlam (Exod XII) en de Man met Zijnen linnen lijf rok en inktkoker alle die in Zion zuchtten, teekende (Ezech. IX), Hij heeft ze van eeuwig heid gekend.” Het vaste fondament Gods staat, hebbende dit zesel: de Heere kent desenen die lictllü auui UU^ÜHÜll uic de Zijnen zijn” (2 Tim. II: 19). 3. Een goede zorgdragende herder, verzorgt zijne schapen van eene goede weide en voorziet ze van behoorlijk en zuiver drinkwater; loopen ze in eene plaats daar vergiftige en schadelijke kruiden groeijen; hij drijft ze daaruit. Zoo is het ook met Herder Jezus, Hij leidt Zijn volk op de grazige weide van Gods getuigenis en drenkt hen met de genadestroomen Zijner genade en uit de beek van Gods wellusten. Daarom betuigt de Dichter, straks aangetogen (Ps. XXIII: 1—3): »De Heere is mijn Herder, mij zal niets ont breken. Hij doet mij nederliggen in grazige weiden, Hij voert mij zachtkens aan zeer stille wateren. Hij verkwikt mijne ziel; Ilij leidt mij in het spoor der geregtigheid om Zijns naams wil.” Hij is Zijn volk niet altoos een dorre woestijn of land van uiterste duisternis, hoewel ze wel eens klagen met den Dichter: »Ik breid mijne handen uit tot U als een dorstig land, Sela!” (Ps. CXLIII: 6). En wederom: «o God! Gij zijt mijn God ik zoek U in den dageraad; mijne ziel dorst naar U; mijn vleesch verlangt naar U in een land dor en mat zonder water” (Ps. LXIII: 2). 4. Getrouwe herders hebben hunne schapen lief, zij dragen een teeder hart, inzonderheid voor de zwakken; maar wie heeft ooit grooter liefde betoond dan Jezus voor Zijne schapen; zoo als Hij zelf verklaart: «Ik ben de goede Herder, de goede Herder stelt Zijn leven voor de schapen” (Joh. X: 11); vroeger aangehaald. »Hij heeft Zijne ziel gegeven tot een rantsoen voor velen. Zijn Vader heeft alzoo Zijnen eige- 561 nen Zoon niet gespaard, maar voor allen over gegeven” (Rom. VIII: 32). Ja, »alzoo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijnen eenigge- boren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe” (Joh. III: 16). En we derom: «hierin is de liefde; niet, dat wij God liefhebben; maar dat Hij ons liefgehad heeft en Zijnen Zoon gezonden tot eene verzoening voor onze zonden” (1 Joh. IV: 10). En dat voor vijanden ; » want God bevestigt Zijne liefde tegen ons dat Christus voor ons gestorven is, als wij nog zondaars waren, en indien wij dan vijanden zijnde met God verzoend zijn door den dood Zijns Zoons, veel meer zullen wij verzoend zijnde behouden worden door Zijn leven” (Rom. V: 8, 10). En dat wel met eene eeuwige liefde: »Ik” zegt alzoo de Heere, «heb u liefgehad met eene eeuwige liefde, daarom heb Ik u getrokken met goedertierenheid” (Jez. XXXI: 3). En die Hij liefheeft, die heeft Hij lief ten einde toe. 5. De herders leiden hunne kudden met hunne stem en hunnen staf, en als zij verre togten moe ten doen, gaan zij voor. De Heere Jezus, de trouwe Herder Zijner schapen, leidt ook Zijn volk door Zijnen Opperherderstaf, Zijn dierbaar getuigenis. Zoo betuigt de dichter: »al ging ik ook door een dal der schaduw des doods, Uw stok en Uw staf die vertroosten mij” (Ps. XXIII: 5). En Hij zelf getuigt: »Mijne schapen hooren Mijne stem, Ik ken dezelve en zij volgen Mij” (vroeger aangehaald Joh. X: 27). Hij gaat Zijne kudde voor door de woestijn van deze wereld en schikt zich naar den gang van het werk. »Hij toch zal Zijne kudde weiden gelijk een herder; Hij zal de lammerkens in Zijne armen vergaderen en in Zijnen schoot dragen, de zoogenden zal Hij zachtkens leiden” (Jez. XL: 11, boven reeds aangetogen). 6. Goede en getrouwe herders bewaren en beschermen de schapen tegen verscheurend ge dierte; dit doet vooral Herder Jezus, Hij stelt Zijn leven voor de schapen; maar de huurling, die geen herder is, ziet den wolf komen en ver laat de schapen” (Joh. X: 11). Hij moest toch opgeofferd worden, als de Herder der kudde, om die te sparen (Zacli. XIII: 7). «Zwaard ont waak tegen Mijnen Herder, tegen den Man die Mijn Medgezel is, slaat dien Herder en de scha pen der kudde zullen verstrooid worden, maar, »Ik zal Mijne hand tot de kleinen wenden.” Hij bewaart Zijn volk als het zwart Zijns oogappels en beveiligt hen tegen den helschen wolf den duivel en een wereld die in het booze ligt. «Ik geef Mijnen schapen het eeuwige leven,” getuigt Hij, »en zij zullen niet verloren gaan» in der eeuwigheid en niemand zal ze uit Mijne hand rukken” (Joh. X: 28, 29). 7. Eindelijk, om niet meer aan te halen, zijn er schapen van de kudde afgedwaald, die zal een goede herder weer opzoeken en te regt brengen. Dit hebben wij vroeger reeds aange toond uit de gel. Luk. XV: 4—7, dat de Heere Jezus ook zoo het afgedwaald, verloren schaap weer opzoekt; ja ook daarom van hem getuigd wordt (Ezech. XXXIV: 16); «het verlorene zal Ik zoeken; het weggedrevene zal Ik wederbren- gen; het gebrokene zal Ik verbinden en het kranke zal Ik sterken.” »En wanneer de Zoon des menschen komen zal in Zijne heerlijkheid en al de heilige enge len met Hem, dan zal Hij zitten op den troon Zijner heerlijkheid. En voor Hem zullen al de volkeren vergaderd worden, en llij zal ze van elkander scheiden gelijk de Herder de schapen van de bokken scheidt. En Hij zal de schapen tot Zijne regterhand zetten, maar de bokken aan Zijne linkerhand. Alsdan zal de Koning zeggen tot degenen die aan Zijne regterhand zijn: komt gij gezegenden Mijns Vaders! beërft dat Koningrijk hetwelk u bereid is van de grondlegging der we reld. Dan zal hij zeggen ook tot degenen die ter linkerhand zijn: gaat weg van Mij, gij ver vloekten in het eeuwige vuur, hetwelk den dui vel en zijne engelen bereid is” (Matth. XXV: vei Vil Z.JJ11C QIlgQK/U » • 31—34 en 41). # Welk schaap zoekt ooit des herders stal, Wanneer het door de wereld dwaalt? Maar Jezus, Die zoekt overal, Tot Hij het vindt en wederhaalt, Hij zoekt Zijn’ schapen met Zijn bloed ; En reinigt hun onrein gemoed.” Werkendam, 1861. W. H. van LEEUWEN. v. d. m. 562 Mengelingen, Berigten, enz. Een oordeel Gods OVER De eeuwige Stad en den Stedehouder van Christtis. De Monde deelt uit Rome de volgende schets mede van het verschrikkelijk onweder, waardoor u de eeuwige stad” den 30 October jl. werd ge teisterd: //Sedert twee dagen woedde de sirocco buitengemeen hevig; dikke zwarte wolken pakten zich boven de stad zamen en lieten van tijd tot tijd geweldige regenvlagen nedervallen. Tegen den avond kwam uit het zuidwesten eene waterhoos opzetten, in den vorm eens kegels en met een breeden lichtgevenden basis. Zij nam haren weg over de tuinen en wijnbergen, ging strijkelings den Janiculus en de poort San Spirito voorbij, en stortte op het Vatikaan neder. De 89 bliksem afleiders, die het verblijf van den stedehouder van Christus beschermen, ontvingen de eerste lading dier ontzettende batterij, daarna zag men de spits van den kegel in den grooten tuin van San Da- masco dwalen, alwaar de galerijen van Raphael uitkomen, en spoedig daarop werden de groote glazen deuren en de ontzaggelijke vensters der galerijen medegesleept en vernield. Alle lichten gingen uit en de talrijke bewoners van het Va tikaan, verdoofd en half verstikt, geloofden dat het geheele gebouw in een puinhoop zou verkee- ren. Het verschrikkelijk geraas en de ontzettende donderslagen, die de grondvesten van het paleis schokten, deden in het eerste oogenblik het ijzing wekkend vermoeden ontstaan, dat men onder ’s pausen appartementen eene mijn had laten sprin gen. Pius IX bleef gedurende die vreesselijke uit barsting der elementen diep in het gebed verzon ken. //Ik ben als Job,” zeide hij tot de binnen tredenden, //de booze geest grijpt mij van alle kanten aan.” In de groote Konstantijnzaal, waar zich de freskoos van Giulio Romano bevinden, zijn alle glasruiten stuk geslagen, en de tallooze scherven werden op verren afstand verspreid, j Stukken van de glazen bollen , die de gaz-kande- labres in de groote Eetzaal tooiden, vlogen in 5 een naburigen tuin tegen een muur, waarin er verscheidene als gemetseld zitten bleven. Groote Genuesche leisteenen, ter dikte van een duim, en waaruit het dak van het Belvedère bestond, flad- | derden als vederen in de lucht. Gelukkig is geen | der schilderstukken van Raphael beschadigd. Het arsenaal heeft weinig geleden. De Tiber is buiten zijne oevers getreden, en heeft het land over stroomd. Boomstammen, overblijfsels van huizen en doode dieren drijven op het water. Verscheidene bruggen en kostbare bouwwerken zijn vernield.” In het jaar 1752 had Walter Senserf, ridder, baronet, burgemeester van Rotterdam en bewind hebber der Oost-Indische maatschappij, in Oogst maand overleden, bij zijn uitersten wil bepaald, dat uit zijne nalatenschap jaarlijks 500 guldens zouden worden uitgereikt aan één der leeraren van de Hervormde kerk binnen Rotterdam: ter keuze zijner weduwe, om daarvoor acht leerrede nen te doen tegen de Atheïsten, Naturalisten, Deïsten, Roomschen, Heidenen, Israëlieten, Mo hammedanen en andere openbare tegensprekers van het Christelijk geloof. Kerknieuws. Almelo,, 8 Nov. De Heere is onzer gedachtig ge weest, zóó roepen wij thans juichend en aanbiddend uit. Sedert eenige iaren door Evangelischen van de Ned. Prot. Vereeniging bearbeid en van dag tot dag be- geeriger geworden om God overeenkomstig Zijn Woord te dienen, is het oogenblik eindelijk aangebroken, waarop ons daartoe de weg ontsloten wordt. Onze Evangelist, de Heer Jacobs, doordrongen van ons onhoudbaar standpunt, heeft, na de Heeren dier Vereeniging dikwijls te hebben geraadpleegd omtrent hetgeen zijn instructie hem veroorlooft, en hetgeen Gods Woord en des zondaars behoefte vraagt, heeft ten slotte een besliste keuze moeten doen; hij heeft gekozen uit de volle overtuiging van zijn hart en wij met hem om voortaan God naar Zijn Woord te dienen. Te dien einde zijn wij gisteren avond zamengeko- men om onder de leiding van de door de klassis ons toegezondene Leeraren , W. H. van den Bosch , Pred. te Enter en H. Weenink, Pred. te Holten, met eenige hier wonende leden van Enter tot een Chr. Afg. Ge- ref. Gemeente gevormd te worden. Na eenige toelichting aangaande deD oorsprong, toestand en zegen der Afg. Gemeente in Nederland door genoemde leeraren, is bij de opschrijving het zielental der aanvankelijk toetredenden , boven de 17 van Enter aanwezigen, tot ongeveer 70 geklommen. Uit welke aanstonds nevens den Heer Jacobs nog een broeder tot tweeden Ouderling en één tot Diaken gekozen is. Heden avond is in de tegenwoordigheid van een groote schare in het bedehuis zamengevloeid , de ge meente bevestigd naar aanleiding van Hand. 13: Ab en de Kerkeraad met oplegging der handen zegenend in zijn dienstwerk ingeleid. Ruste des Heeren zegen rijkelijk op ons allen make Hij ons vruchtbaar te midden eener zondige wereld, en strekke ons gemeentelijk verkeer tot ja loersheid van velen, die, even als wij tot dusver, nog van de voorregten verstoken zijn, die God Zij nen uitverkorenen wil toevoegen. Namens den Kerkeraad: H. WEENINK, V. d. m. Lier, 11 Nov. De Chr. Afg. Ger. gemeente alhier heeft, nadat daartoe vooraf, volgens de orde der Kerk, een biduur was gehouden, door den WEw. Heer van deb Sluis van Maasland. als Konsulent, uit haar te voren gemaakt drietal, bestaande uit de WEw. Heeren: Ds. de Koning. te Baarland, Ds. Brinkman, te Bodegraven en Ds. Thijs, te Lutten-, met bijna algemeene stemmen tot haren leeraar ver kozen de WEw. Reer J. de Koning. De Heere, die alle harten in Zijne magt heeft, neige ZEws. hart om aan deze onze roeping een gun stig gevolg te geven en zende hem met een vollen zegen des Evaugeliums tot ons. Namens den Kerkeraad, J. DE BRUIJN, tildelilk Scriba. Baarland 13 Nov. 1861. Laatstleden Zondag, bij het eindigen van de namiddaggodsdienstoefening maakte de WelEerw. Heer J. de Koning aan de gemeente bekend, dat hij in den loop der week eene roeping had ontvangen van de gemeente te Lier, hetgeen ZEw, onder opzien tot den Heere in beraad zou nemen. Was het, dat ZEw. gepredikt had over het gebed, ook nu vermaande hij de gemeente zich in den gebede tot den Heere te wenden, opdat het hem cn de ge meente duidelijk worde wat de bedoeling des Heeren in deze was. Stroobos , 11 Nov. De dag van gisteren was voor onze Gemeente een dag van ware blijdschap; veler harten gevoelden zich doordrongen met innige dank baarheid aan den Heere, daar wij het voorregt mogten genieten, na drie jaren vakant. te zijn ge weest, onzen beroepen kandidaat, den WEw. Heer J. E. ter Hoor in ons midden te zien en te hooren be vestigen, door den WEw. Heer E. van den Bere- kamp, naar aanleiding van Hebr. XIII: 17. Des namiddags aanvaardde de bevestigde zijn dienstwerk onder ons, en sprak als zoodanig voor het eerst tot de gemeente naar aanleiding van Eilipp. IV: 13. Eene groote schare was ooggetuige van deze plegtigheid. De Heere stelle ZEw. tot een uitgebreiden zegen, zoo in als buiten de gemeente, opdat het Godsrijk hloeije en vele zondaars tot hetzelve worden toegebragt. Namens den Kerkeraad L. J. KAMER, Scriba. Schoonhoven (prov. Zuid-Holland), 17 Nov. 1861. De dag van gisteren was voor deze Gemeente en voor vele inwoners dezer stad en omstreken een regte feestdag; wij mogten voor het eerst in ons nieuw kerkgebouw vergaderen. Niettegenstaande het kerk gebouw meer dan een derde grooter is dan het oude, zoo kon hetzelve de toegevloeide menigte toehoorders niet bevatten : velen moesten terugkeeren. Niet alleen waren onder de toegevloeide menigte vele aanzienlijken uit deze stad, maar wij werden ook mede vereerd met de tegenwoordigheid van de EAb. Heeren Burgemeester en Wethouders en al de leden van den Burgerlijken Raad dezer stad, waaron der zich bevonden een van de Israëlitische en een van de R. K. Eeredienst. Onze veelgeachte Leeraar de WelEerw. Heer 1. H. 