None
L_2018248NL.01007101.xml











3.10.2018   


NL


Publicatieblad van de Europese Unie


L 248/71






RESOLUTIE (EU, EURATOM) 2018/1315 VAN HET EUROPEES PARLEMENT
van 18 april 2018
over de speciale verslagen van de Rekenkamer in het kader van de verlening van kwijting aan de Commissie voor het begrotingsjaar 2016
HET EUROPEES PARLEMENT,






—


gezien de speciale verslagen van de Rekenkamer overeenkomstig artikel 287, lid 4, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,










—


gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2016 (1),










—


gezien de geconsolideerde jaarrekening van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2016 (COM(2017) 365 — C8-0299/2017) (2),










—


gezien het jaarverslag van de Rekenkamer over de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2016, vergezeld van de antwoorden van de instellingen (3),










—


gezien de verklaring (4) van de Rekenkamer voor het begrotingsjaar 2016 waarin de betrouwbaarheid van de rekeningen en de wettigheid en regelmatigheid van de onderliggende verrichtingen worden bevestigd, overeenkomstig artikel 287 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,










—


gezien zijn besluit van 18 april 2018 tot het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2016, afdeling III — Commissie (5) en zijn opmerkingen in de resolutie die een integrerend deel uitmaakt van dat besluit,










—


gezien de aanbeveling van de Raad van 20 februari 2018 over de aan de Commissie te verlenen kwijting voor de uitvoering van de begroting voor het begrotingsjaar 2016 (05940/2018 — C8-0042/2018),










—


gezien de artikelen 317, 318 en 319 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,










—


gezien artikel 106 bis van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie,










—


gezien Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (6), en met name de artikelen 62, 164, 165 en 166,










—


gezien artikel 93 van en bijlage IV bij zijn Reglement,










—


gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole (A8-0130/2018),










A.
 overwegende dat de Commissie overeenkomstig artikel 17, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie de begroting uitvoert en de programma’s beheert en dit overeenkomstig artikel 317 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie in samenwerking met de lidstaten doet onder haar eigen verantwoordelijkheid en overeenkomstig het beginsel van goed financieel beheer;










B.
overwegende dat de speciale verslagen van de Rekenkamer informatie bevatten over belangrijke aspecten van de besteding van financiële middelen, en dat deze informatie nuttig is voor het Parlement bij het uitoefenen van zijn taken als kwijtingsautoriteit;










C.
overwegende dat zijn opmerkingen over de speciale verslagen van de Rekenkamer een integrerend deel uitmaken van bovenvermeld besluit van het Parlement van 18 april 2018 tot het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2016, afdeling III — Commissie;





Deel I   Speciaal verslag nr. 21/2016 van de Rekenkamer met als titel „Pretoetredingssteun van de EU voor het versterken van de bestuurlijke capaciteit in de Westelijke Balkan: een metacontrole”









1.
is tevreden met het speciaal verslag van de Rekenkamer, dat de vorm heeft van een metacontrole, waarin een overzicht wordt gegeven van het beheer door de Commissie van de pretoetredingssteun aan Albanië, Bosnië en Herzegovina, Kosovo, de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, Montenegro en Servië, en zet zijn opmerkingen en aanbevelingen hieronder uiteen;












2.
wijst erop dat de Commissie moet opereren in een moeilijke politieke context en dat zij stuit op veel tekortkomingen binnen de openbare instellingen van de begunstigden, zoals buitensporige bureaucratie, een hoog personeelsverloop, een lage doelmatigheid, ontoereikende verantwoordingsplicht en corruptie;












3.
 roept alle belanghebbenden op specifiek aandacht te besteden aan de opstelling van kwalitatieve nationale strategieën alsmede aan nationale en regionale programma’s met duidelijke, realistische en meetbare doelstellingen, en de opzet van de programma’s in het begunstigde land beter af te stemmen op deze strategieën en de bijbehorende behoefteanalyses;












4.
steunt de inspanningen van de autoriteiten van de landen in de Westelijke Balkan op cruciale terreinen in verband met goed bestuur en de hervorming van hun overheidsinstellingen, onder meer op het gebied van financiële controle bij het beheer van de overheidsfinanciën; verzoekt alle actoren meer inspanningen te verrichten ter ontwikkeling en consolidatie van strategieën voor het coördineren van de tenuitvoerlegging van de hervorming van het beheer van de overheidsfinanciën;












5.
acht het van wezenlijk belang het conditionaliteitsbeginsel sterker toe te passen, in het bijzonder door de capaciteit van begunstigden om een hoogwaardig project uit te voeren vooraf en in specifieke, meetbare termen te beoordelen;












6.
betreurt dat ongeveer de helft van door de EU gefinancierde projecten ter ondersteuning van de hervorming van de overheidsinstellingen en ter versterking van de rechtsstaat niet kon worden voortgezet; benadrukt het feit dat het belangrijk is te zorgen voor continuïteit, met name voor projecten ter versterking van de administratieve capaciteit; betreurt dat er in veel gevallen geen continuïteit was als gevolg van inherente factoren als een gebrek aan budgettaire middelen en personeel, en vooral het gebrek aan politieke wil om de instellingen te hervormen bij de begunstigde; roept de Commissie op voort te bouwen op hetgeen is bereikt met succesvolle projecten met kwantificeerbare toegevoegde waarde, en de continuïteit en levensvatbaarheid van de projecten te waarborgen door hiervan een voorwaarde te maken voor projecten bij de tenuitvoerlegging van IPA II;












7.
 is van mening dat er nog altijd ruimte is voor verbetering wanneer het erom gaat bepaalde essentiële sectoren te laten voldoen aan de normen van de Unie, bijvoorbeeld wat de rechtsstaat, hervorming van de overheidsinstellingen en goed bestuur betreft; is van mening dat de voor deze sectoren verleende steun moet worden verhoogd, doeltreffender moet zijn en een grotere continuïteit moet hebben door een strikte koppeling aan de uitbreidingsstrategie en de politieke criteria;












8.
verzoekt de Commissie om bij wijze van prioriteit te focussen op de bestrijding van corruptie en georganiseerde misdaad, en om het openbaar ministerie en de ontwikkeling van normen op het gebied van transparantie en integriteit binnen de overheidsinstellingen te bevorderen; herhaalt dat er een meer continue en dwingende strategie moet komen en een sterker politiek engagement van de nationale autoriteiten om te zorgen voor blijvende resultaten op dit gebied;





Deel II   Speciaal verslag nr. 24/2016 van de Rekenkamer met als titel „Meer inspanningen zijn nodig om te voldoen aan en de bewustwording te vergroten van de regels inzake staatssteun in het kader van het cohesiebeleid”









9.
is ingenomen met het speciaal verslag van de Rekenkamer en staat achter de daarin opgenomen aanbevelingen;












10.
stelt met tevredenheid vast dat de Commissie het overgrote deel van de aanbevelingen zal uitvoeren;












11.
benadrukt dat alle betrokken directoraten-generaal, en met name DG COMP en DG REGIO, toegang moeten hebben tot alle databanken die worden beheerd door diensten van de Commissie om hun taken daadwerkelijk te kunnen uitvoeren;












12.
roept de Commissie op haar weigering om aanbeveling 4(b) uit te voeren te heroverwegen, aangezien deze de bescherming van de financiële belangen van de Unie in gevaar kan brengen;












13.
 kan aanvaarden dat de Commissie terughoudend is om aanbeveling 4(d) uit te voeren, zolang de alternatieve methoden van de lidstaten even doeltreffend zijn als een centraal register voor het houden van toezicht op „de minimis”-steun; verzoekt de Commissie ervoor te zorgen dat dit het geval is;












14.
is ervan overtuigd dat het voor de lidstaten van het grootste belang is om rechtszekerheid te hebben over de toepasselijke regels inzake staatssteun alvorens grote projecten te ondernemen, omdat duidelijke en samenhangende regels kunnen bijdragen aan een lager foutenpercentage op dit gebied;












15.
roept de Commissie op ervoor te zorgen dat de nationale auditautoriteiten op de hoogte zijn van de toepasselijke regels inzake staatssteun en dat zij deze verifiëren alvorens hun jaarlijkse controleverslag in te dienen;












16.
is in verband hiermee tevreden met het feit dat DG COMP en DG REGIO in maart 2015 overeenstemming hebben bereikt over een gemeenschappelijk actieplan inzake staatssteun; wijst erop dat het actieplan oorspronkelijk zes maatregelen omvatte die waren bedoeld om de bekendheid met en de kennis op het gebied van staatssteun in alle lidstaten te vergroten: identificatie en verspreiding van goede praktijken, opleidingscursussen voor staatssteunspecialisten, landspecifieke workshops, seminars voor deskundigen, de verdere ontwikkeling van een databank met vragen en antwoorden (het ECN-ET-netwerk) en de ontwikkeling van een databank met informatie over staatssteun; merkt op dat de Commissie sinds 2016 ook een speciale trainingsmodule aanbiedt;












17.
verwelkomt ook het feit dat DG COMP eind januari 2016 opleidingen over staatssteun en infrastructuur had georganiseerd in Bulgarije, Kroatië, Tsjechië, Roemenië en Slowakije;












18.
 steunt het verzoek van de Rekenkamer om een centrale databank voor de hele Unie waarin de bevoegde instanties van de lidstaten de identiteit kunnen opzoeken van ondernemingen waarbij staatssteun wordt teruggevorderd, alsmede de stand van de terugvorderingsprocedures; is van mening dat deze databank belangrijk kan zijn voor toekomstige risicoanalyses;





Deel III   Speciaal verslag nr. 29/2016 van de Rekenkamer met als titel „Het gemeenschappelijk toezichtsmechanisme — Een goede start maar verdere verbeteringen nodig”









19.
herinnert aan de volgende rechtsgronden:






a)


artikel 287, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU): „1. De Rekenkamer onderzoekt de rekeningen van alle ontvangsten en uitgaven van de Unie. Zij onderzoekt tevens de rekeningen van alle ontvangsten en uitgaven van elk door de Unie ingesteld orgaan of ingestelde instantie, voor zover het instellingsbesluit dit onderzoek niet uitsluit.
De Rekenkamer legt het Europees Parlement en de Raad een verklaring voor waarin de betrouwbaarheid van de rekeningen en de regelmatigheid en de wettigheid van de onderliggende verrichtingen worden bevestigd, die in het Publicatieblad van de Europese Unie wordt bekendgemaakt. Aan die verklaring kunnen specifieke beoordelingen worden toegevoegd voor ieder belangrijk werkterrein van de Unie.”










b)


artikel 27 van de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken (ESCB) en van de Europese Centrale Bank (Protocol nr. 4 bij het VEU en het VWEU): „27.1. De rekeningen van de ECB en de nationale centrale banken worden gecontroleerd door onafhankelijke externe accountants die op aanbeveling van de Raad van bestuur zijn aanvaard door de Raad. De accountants zijn zonder voorbehoud bevoegd alle boeken en rekeningen van de ECB en de nationale centrale banken te onderzoeken en volledig te worden geïnformeerd over hun verrichtingen.
27.2.
De bepalingen van artikel 287 van het Verdrag zijn uitsluitend van toepassing op een doelmatigheidscontrole van de ECB”.
 c)


artikel 20, leden 1 en 7, van Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad (7) waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen: „1. Met betrekking tot de uitvoering van deze verordening is de ECB overeenkomstig dit hoofdstuk verantwoordingsplichtig tegenover het Europees Parlement en de Raad. 7. Bij het verrichten van een doelmatigheidscontrole van het bestuur bij de ECB krachtens artikel 27, lid 2, van de statuten van de ESCB en van de ECB houdt de Europese Rekenkamer tevens rekening met de bij deze verordening aan de ECB opgedragen toezichthoudende taken.”
















20.
steunt de conclusies van de Rekenkamer en is tevreden met het feit dat de ECB de aanbevelingen van de Rekenkamer (8) aanvaardt;












21.
maakt zich evenwel zorgen door een verslag van het Contactcomité van de hoge controle-instanties (HCI’s) van de Europese Unie waarin de controlerechten van 27 van de 28 nationale HCI’s in de hele Unie over bankentoezichthouders werden vergeleken; betreurt dat in de daaruit voortvloeiende verklaring wordt gesteld dat „er […] een controlegat [is] ontstaan in eurozonelanden waar bestaande controlemandaten van nationale HCI’s met betrekking tot nationale bankentoezichthouders niet vervangen zijn door een soortgelijk controleniveau van de Rekenkamer met betrekking tot de toezichthoudende activiteiten van de ECB” (9);












22.
wijst erop dat het reeds uiting had gegeven aan deze bezorgdheid in zijn resolutie van 10 maart 2016 over de bankenunie — jaarverslag 2015 (10);












23.
 betreurt dat de aanpak van de ECB inzake openbaarmaking leidt tot een gebrek aan transparantie met betrekking tot de informatie aan de onder toezicht staande entiteiten, waardoor deze entiteiten de resultaten van het toetsingsproces en de prudentiële evaluatie niet ten volle konden bevatten; onderstreept dat de Rekenkamer bezorgdheid heeft geuit over het gebrek aan transparantie, dat naar haar mening het risico van willekeur bij het toezicht kan doen toenemen;












24.
wijst erop dat het totale gebrek aan toezicht op de blootstelling van banken aan niet-liquide activa van niveau 3, inclusief toxische activa en derivaten, heeft geleid tot een onevenwichtige uitoefening van de toezichtsfunctie; meent dat de sterke vooringenomenheid tegen kredietrisico’s in vergelijking met operationele en marktrisico’s in verband met speculatieve financiële activiteiten, heeft geleid tot een benadeling van commerciële banken ten opzichte van grote investeringsbanken, waardoor twijfels rijzen over de geldigheid en betrouwbaarheid van de uitgebreide beoordelingen die tot dusver zijn uitgevoerd; is bezorgd door de recente verklaringen van de voorzitter van de raad van toezicht, Danièle Nouy, dat de ECB posities in verband met deze complexe en risicovolle producten moeilijk of niet kan evalueren;












25.
neemt met bezorgdheid kennis van de bevindingen van de Rekenkamer wat het ontbreken van een doeltreffende organisatorische scheiding betreft tussen het monetaire beleid en de toezichtsfuncties van de ECB en van duidelijke, strenge governanceregels ter voorkoming van belangenconflicten, hetgeen de bezorgdheid vergroot over het inherente belangenconflict tussen de rol van de ECB met betrekking tot de vrijwaring van de stabiliteit van de euro en haar prudentiële toezicht op de grote Europese kredietinstellingen;












26.
is het eens met de conclusie van de Rekenkamer dat een risicoanalyse moet worden uitgevoerd van het gebruik van gemeenschappelijke diensten voor de taken in verband met het monetair beleid en de toezichtsfuncties van de ECB;












27.
 maakt zich in verband hiermee zorgen door de vaststelling van de Rekenkamer dat de door de ECB verstrekte informatie slechts gedeeltelijk volstond om de doeltreffendheid te beoordelen van de activiteiten in verband met de beheersstructuur van het GTM, de werkzaamheden van de gezamenlijke toezichthoudende teams en de inspecties ter plaatse; onderstreept dat belangrijke aspecten als gevolg daarvan niet werden gecontroleerd;












28.
acht het met betrekking tot de aflegging van rekenschap onaanvaardbaar dat de gecontroleerde instelling, de ECB, op eigen houtje wil vaststellen tot welke documenten de externe controleurs toegang krijgen (11); verzoekt de ECB daarom volledig samen te werken met de Rekenkamer in haar hoedanigheid van extern controleur en de Rekenkamer volledige toegang tot informatie te verlenen om aan bovengenoemde regels te voldoen;












29.
verzoekt de Rekenkamer om de bevoegde commissie van het Parlement vóór november 2018 te informeren of een oplossing voor het probleem van de toegang tot informatie is gevonden;












30.
erkent het feit dat tussen de ECB en het Parlement verslagleggingsafspraken bestaan (12); is evenwel van mening dat deze afspraken niet de controle door de Rekenkamer kunnen vervangen;












31.
herinnert eraan dat de Commissie uiterlijk op 31 december 2015 een verslag moest indienen over de tenuitvoerlegging van Verordening (EU) nr. 1024/2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingenverordening; betreurt dat dit niet is gebeurd;












32.
verzoekt de Commissie daarom dit verslag zo spoedig mogelijk af te ronden;





Deel IV   Speciaal verslag nr. 30/2016 van de Rekenkamer met als titel „De doeltreffendheid van de EU-steun voor prioritaire sectoren in Honduras”









33.
is ingenomen met het speciaal verslag van de Rekenkamer, onderschrijft de aanbevelingen erin en zet zijn opmerkingen en aanbevelingen hieronder uiteen; neemt ook kennis van de antwoorden van de Commissie;












34.
 stelt met tevredenheid vast dat het verslag van de Rekenkamer goed is onthaald, zowel door de regering van Honduras als door de Commissie, en dat de door de Rekenkamer vastgestelde problemen, alsmede haar conclusies al erg nuttig zijn geweest om de politieke dialoog tussen Honduras en de Unie te intensiveren;












35.
herinnert eraan dat de betrekkingen tussen Honduras — als land in Midden-Amerika — en de Unie momenteel grotendeels zijn gebaseerd op de associatieovereenkomst die werd ondertekend in 2012, waarmee een hechte relatie voor de lange termijn is gecreëerd op basis van wederzijds vertrouwen en de bescherming van gedeelde waarden en beginselen; wijst erop dat in het akkoord drie belangrijke actiepijlers worden vastgesteld: politieke dialoog, samenwerking en handel; wijst er in het bijzonder op dat beide partijen zich er in de overeenkomst toe hebben verbonden maatregelen ten uitvoer te leggen om de economische ontwikkeling te bevorderen, rekening houdend met wederzijdse belangen als de uitroeiing van armoede, het scheppen van banen en een eerlijke en duurzame ontwikkeling;












36.
onderstreept dat tot nu toe 21 lidstaten de overeenkomst hebben geratificeerd; hoopt dat de lidstaten die de overeenkomst nog niet hebben ondertekend, dit zo spoedig mogelijk doen, aangezien volledige toepassing van de drie pijlers de ontwikkeling van de politieke dialoog zal versterken, een efficiënte toewijzing van financiële middelen mogelijk zal maken en eens en voor altijd zal garanderen dat de steun van de Unie effectief leidt tot de wederopbouw en transformatie van Honduras;












37.
 herinnert eraan dat Honduras het land in Midden-Amerika is dat de meeste ontwikkelingshulp van de Unie ontvangt en dat de bijdrage van de Unie de op drie na hoogste is van de twaalf belangrijkste donoren van Honduras en 11 % vertegenwoordigt van alle officiële ontwikkelingshulp die het land ontvangt; onderstreept dat het totale bedrag aan steun is gestegen van 223 miljoen EUR in de periode 2007-2013 naar 235 miljoen EUR in de periode 2014-2020;












38.
merkt echter bezorgd op dat de financiële bijdrage van de Unie tijdens de onderzochte periode slechts 0,2 % van het bbp van het land bedroeg, een veel lager percentage dan dat van andere donoren, met name de Verenigde Staten;












39.
neemt er eveneens kennis van dat Honduras zich na de wereldwijde economische crisis volgens de Wereldbank in economisch opzicht redelijk heeft hersteld dankzij overheidsinvesteringen, export en hoge inkomsten uit geldtransfers, waardoor groeipercentages van 3,7 % in 2016 en 3,5 % in 2017 werden bereikt;












40.
benadrukt niettemin het feit dat, hoewel de economische vooruitzichten bemoedigend zijn, en ondanks de inspanningen van de regering en van donoren, Honduras nog steeds de hoogste niveaus van armoede en economische ongelijkheid heeft in Latijns-Amerika, waarbij volgens officiële gegevens in 2016 circa 66 % van de bevolking in armoede leeft, en met een geweld, corruptie en straffeloosheid die aanhoudend en wijdverbreid zijn; merkt op dat, hoewel het aantal moorden de afgelopen jaren gedaald is, het nog steeds een van de hoogste ter wereld is en het hoogste van Latijns-Amerika; onderstreept eveneens dat er nog steeds grote problemen en uitdagingen zijn met betrekking tot de toegang tot basisbehoeften, werkgelegenheid, natuurlijke hulpbronnen zoals land en bestaansmiddelen, en dat vrouwen, inheemse volkeren en mensen van Afrikaanse afkomst de bevolkingsgroepen zijn die het kwetsbaarst zijn voor mensenrechtenschendingen als gevolg van ongelijkheid;












41.
 onderstreept met bijzondere bezorgdheid dat Honduras nog steeds een van de meest gevaarlijke landen ter wereld is voor verdedigers van mensen- en milieurechten, terreinen die in veel gevallen nauw met elkaar verbonden zijn; wijst erop dat er volgens gegevens van Global Witness sinds 2009 in Honduras zeker 123 land- en milieuactivisten zijn vermoord, vaak leden van inheemse en plattelandsgemeenschappen die zich verzetten tegen grootschalige projecten op hun grond, zoals in het geval van Berta Cáceres, wier moord nog steeds niet is opgehelderd; verzoekt de Commissie te garanderen dat de samenwerkingsactiviteiten van de Unie in Honduras de mensenrechten van de Hondurese bevolking op geen enkele manier ondermijnen en regelmatig grondig toezicht uit te oefenen om ervoor te zorgen dat dit zo blijft; wijst er met dit in het achterhoofd nogmaals op dat het EIDHR belangrijk is voor de verlening van dringende rechtstreekse financiële en materiële bijstand aan mensenrechtenverdedigers die gevaar lopen, en dat hetzelfde geldt voor het noodfonds, waarmee de delegaties van de Unie hun rechtstreeks ad-hoctoelagen kunnen verstrekken; verzoekt de Commissie eveneens de effectieve toepassing van de richtsnoeren van de Unie voor mensenrechtenverdedigers te bevorderen door lokale strategieën te formuleren om te garanderen dat deze volledig in de praktijk worden gebracht, in samenwerking met de organisaties van het maatschappelijk middenveld die al ervaring hebben op dit terrein;












42.
 wijst met grote bezorgdheid op de ernstige incidenten die zich in Honduras hebben voorgedaan na de verkiezingen van 26 november 2017; wijst erop dat Europese en internationale mensenrechten- en medianetwerken melding hebben gemaakt van buitensporig en soms dodelijk gebruik van geweld door regeringstroepen tegen betogers, alsmede van andere aanvallen op mensenrechtenactivisten in de context van de postelectorale crisis, waarbij mensenrechtenorganisaties 30 moorden — waarvan 21 gepleegd door de militaire politie (PMOP) —, circa 232 gewonden en 1 085 arrestanten hebben geregistreerd; wijst erop dat het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN in Honduras meer dan 50 gevallen van intimidatie en pesterijen jegens mensenrechtenactivisten, maatschappelijke leiders en journalisten heeft gedocumenteerd; wijst erop dat de regering van Honduras in dit verband de oprichting van een ministerie van mensenrechten heeft aangekondigd, dat onafhankelijk zal opereren van het huidige Ministerie van Mensenrechten, Justitie, Bestuur en Decentralisatie, dat sinds 27 januari 2018 operationeel is; verzoekt de EDEO de Unie-steun voor mensenrechtenactivisten te intensiveren en de politieke dialoog krachtiger te bevorderen, en van de Hondurese regering te eisen haar verantwoordelijkheden op te nemen en te voldoen aan haar plicht om de vrede te handhaven en de veiligheid van haar burgers te waarborgen;












43.
herinnert eraan dat het belangrijk is dat ook de particuliere sector in de landen van de Unie de mensenrechten en de strengste sociale en milieunormen in acht neemt, waarbij op zijn minst de Europese normen op dit gebied moeten worden geëerbiedigd; vraagt de Unie en de lidstaten een actieve rol te blijven spelen in het kader van de inspanningen van de VN voor de opstelling van een internationaal verdrag om ondernemingen ter verantwoording te roepen voor eventuele betrokkenheid bij mensenrechtenschendingen;












44.
 herinnert eraan dat de staatsgreep van 2009 rampzalige gevolgen had voor het land: de sociale en economische groei stagneerde duidelijk, de internationale hulp raakte niet meer te plaatse en het land werd geschorst door de Organisatie van Amerikaanse Staten; merkt op dat de activiteiten van de Unie in Honduras in die periode niettemin konden worden voortgezet, al was er in alle prioritaire sectoren sprake van vertraagde uitvoering en konden sommige acties, zoals de harmonisatie van het juridisch kader, niet worden voltooid; onderstreept dat, als de Unie in de voor samenwerking prioritaire sectoren geen steun had verstrekt en gehandhaafd, de situatie daar nog zorglijker zou zijn geweest;












45.
 neemt ter kennis dat de regering van Honduras heeft verklaard dat zij bereid is internationale controle te aanvaarden en samen te werken met internationale organisaties (vestiging van het Bureau van de Hoge Commissaris voor de mensenrechten van de VN, recente oprichting van de Missie ter ondersteuning van de strijd tegen corruptie en straffeloosheid in Honduras (MACCIH), audit van de overheidsrekeningen door Transparency International enz.); wijst er evenwel op dat het belangrijk is rekening te houden met de lessen die zijn getrokken en met goede praktijken en deze toe te passen, en niet voor altijd afhankelijk te blijven van deze organisaties voor de uitoefening van de fundamentele verantwoordelijkheden van de overheid; neemt met grote bezorgdheid kennis van het feit dat het hoofd van de MACCIH op 18 februari 2018 ontslag heeft genomen vanwege de geringe steun die hij van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) ontving voor de uitvoering van de twee jaar geleden aan hem opgedragen taak om Honduras van corruptie te zuiveren (gebrek aan middelen, verspilling binnen de organisatie, gebrek aan geschikte faciliteiten enz.); neemt ter kennis dat de MACCIH ondanks dit gebrek aan steun sinds 2017 aanzienlijke resultaten heeft geboekt in de strijd tegen corruptie, waarbij zij heeft gezorgd voor de belangrijke veroordeling van overheidsfunctionarissen die betrokken waren bij ernstige corruptiezaken en onderzoek heeft gedaan naar de Hondurese politieke klasse; vreest dat deze omstandigheden de eerste grote regionale inspanningen om corruptie en straffeloosheid te bestrijden in een van de landen die hieraan het meest behoefte hebben teniet zullen doen, verzoekt de regering van Honduras en de OAS de door de MACCIH verrichte werkzaamheden onvoorwaardelijk te steunen en te bevorderen, en verzoekt de EDEO te blijven samenwerken met de MACCIH om de gemeenschappelijke doelstellingen te verwezenlijken;












46.
 constateert dat de door de Rekenkamer uitgevoerde controles betrekking hadden op de periode 2007-2015, toen de EU-bijdragen 119 miljoen EUR bedroegen, en dat de prioritaire sectoren die gecontroleerd werden, vermindering van de armoede, bosbouw, veiligheid en justitie waren, die 89 % ontvingen van de bilaterale steun die werd betaald; is echter van mening dat de periode die de Rekenkamer in haar verslag heeft onderzocht, te lang is, omdat hij langer is dan de ambtstermijn van de Commissie en bovendien bijzonder moeilijke en uiteenlopende politieke en economische situaties omvat; is van mening dat de controleperioden om doeltreffender te zijn moeten worden ingekort of dat tussentijdse evaluaties moeten worden uitgevoerd, omdat er te veel gevallen zijn waar in het verslag problemen of tekortkomingen worden vastgesteld die sindsdien zijn geremedieerd, waardoor sommige conclusies en aanbevelingen van het verslag niet meer relevant zijn; onderstreept bovendien dat de Rekenkamer in haar verslag niet ingaat op de interviews die zij in Honduras heeft gehouden, met name met begunstigden, andere donoren en organisaties van het maatschappelijk middenveld;












47.
merkt op dat de Rekenkamer in haar verslag concludeert dat, hoewel enige vooruitgang werd geboekt, de steun van de Unie aan de prioritaire sectoren slechts gedeeltelijk doeltreffend was, vooral door de omstandigheden in het land, evenals een reeks beheersproblemen die de impact van de steun verminderden, en merkt op dat, hoewel de strategie van de Commissie relevant en gecoördineerd was, zij niet specifiek genoeg was en de financiering uitgespreid was over te veel terreinen, waardoor het ondanks de verzoeken van de Hondurese regering niet mogelijk was te voorzien in de behoeften van de prioritaire sectoren, die ook geen steun kregen van andere donoren;












48.
 deelt de bezorgdheid van de Rekenkamer, maar is het eens met de Commissie dat in veel gevallen een zekere mate van flexibiliteit nodig was om zich aan te passen aan de crisis die werd veroorzaakt door de staatsgreep en dat gereageerd moest worden op buitengewoon urgente situaties en voorzien moest worden in de basisbehoeften van de bevolking; verzoekt de Commissie haar inspanningen voort te zetten om een doeltreffend evenwicht te realiseren tussen de flexibiliteit die nodig is om zich aan te passen aan de veranderende omstandigheden, behoeften en eisen van het land, het feit dat de urgentste problemen moeten worden aangepakt, inclusief op het gebied van mensenrechten, recht op leven en recht op een waardig leven, en het feit dat moet worden gereageerd en dat de potentiële impact van de Uniesteun moet worden vergroot;












49.
merkt op dat de samenwerking van de Unie in het verleden vooral betrekking had op sociale cohesie en economische groei, terwijl met de nieuwe programmering wordt gekeken naar de behoeften die voortvloeien uit de belangrijkste uitdagingen op het gebied van ontwikkeling waar het land tegenaan kijkt: vermindering van de armoede en ongelijkheid, voedselveiligheid, onderwijs en gezondheid, veiligheid en mensenrechten, belastinghervormingen, de strijd tegen straffeloosheid en corruptie, het scheppen van werkgelegenheid met sociale zekerheid, concurrentievermogen, beheer van natuurlijke hulpbronnen en kwetsbaarheid als gevolg van klimaatverandering;












50.
 benadrukt het feit dat het, gezien de bijzondere situatie waarin het land verkeert, van fundamenteel belang is integrale programma’s te starten op het gebied van armoedebestrijding (met name programma’s die gericht zijn op de kwetsbaarste groepen, zoals vrouwen, kinderen en inheemse volkeren, overeenkomstig het verzoek van de Hondurese regering) en de programma’s op dit gebied te versterken, evenals integrale programma’s op het gebied van onderwijs, opleiding en beroepsonderwijs voor kinderen en jongeren uit de meest achtergestelde milieus, om ervoor te zorgen dat zij de mogelijkheid krijgen hun capaciteiten en competenties te ontwikkelen en om hen te beschermen tegen het risico verstrikt te raken in geweld en in de georganiseerde misdaad;












51.
wijst eveneens op de cruciale rol die vrouwen en vrouwenrechtenorganisaties spelen met betrekking tot sociale vooruitgang, inclusief bewegingen onder leiding van jongeren; verzoekt de Unie erop te wijzen dat vrouwen hulp moeten krijgen om hun lot in eigen handen te nemen en dat de totstandbrenging moet worden ondersteund van een veilige en stimulerende omgeving voor maatschappelijke vrouwenorganisaties en verdedigers van vrouwenrechten, en verzoekt haar specifiek gendergerelateerde vormen van repressie aan te pakken, met name in conflictgebieden; onderstreept het feit dat het belangrijk is actief bij te dragen aan de ondersteuning van beleid en maatregelen op het gebied van vrouwenrechten en seksuele en reproductieve gezondheid en rechten;












52.
is van mening dat de Unie voort een bijzondere inspanning moet blijven leveren op het gebied van samenwerking, om de transparantie, geloofwaardigheid en verantwoordingsplicht van de overheidsinstellingen te verbeteren, en om de totaalstructuur te ontmantelen van corruptie en straffeloosheid die het vertrouwen van de burgers ondermijnt en een van de voornaamste belemmeringen is voor de ontwikkeling van het land;












53.
 uit zijn bezorgdheid over het gebrek aan politieke dialoog dat de Rekenkamer heeft geconstateerd op een aantal kritieke gebieden die steun ontvingen in het kader van de steun voor het Nationale Plan (doelstellingen op het gebied van onderwijs, ontwikkeling van nationale statistieken en hervorming van het overheidsapparaat), gegeven dat de beleidsdialoog van de Commissie de uitvoering van Unie-optreden vergemakkelijkt en leidt tot tastbare verbeteringen, verzoekt de Commissie om de politieke dialoog te intensiveren, met name op strategische en prioritaire gebieden, en te volharden op de gebieden waar de regering niet veel interesse toont of niet bijzonder reageert, zoals het nationale beleid voor justitie en veiligheid en de justitiële waarnemingspost;












54.
verzoekt de Commissie voort te gaan met het verbeteren van de gezamenlijke programmering met de Hondurese regering, en met de lidstaten van de Unie, en samen met de andere donoren een bijzondere inspanning te leveren op het gebied van interne coördinatie, om ervoor te zorgen dat het werk zo efficiënt mogelijk wordt verdeeld, om complementariteit te verwezenlijken en met name om de door de Rekenkamer vastgestelde problemen te voorkomen: de proliferatie van identieke of soortgelijke projecten (dezelfde sector, dezelfde begunstigden), tegenstrijdige of elkaar overlappende maatregelen of het uitblijven van maatregelen, met name in de prioritaire sectoren; is van mening dat de Commissie ook met de andere donoren een snelle en doeltreffende werkwijze moet vinden om de termijnen te verkorten en meer dynamiek en doeltreffendheid en betere resultaten te bewerkstelligen;












55.
 constateert dat ongeveer de helft van de bilaterale hulp van de EU aan Honduras wordt verstrekt in de vorm van algemene en sectorale begrotingssteun; onderstreept met bezorgdheid dat de verstrekking van begrotingssteun grote risico’s met zich meebrengt, vooral door de aanzienlijke macro-economische instabiliteit van het land, de technische tekortkomingen en de problemen met fraude en corruptie bij het beheer van de overheidsfinanciën;












56.
constateert bezorgd dat, hoewel in het verslag van de Rekenkamer wordt aangegeven dat de begrotingssteun werd toegewezen aan pertinente en geloofwaardige nationale strategieën, de strategieën van de regering in bepaalde prioritaire sectoren onduidelijk of gefragmenteerd waren en geen specifieke begroting kregen toegewezen, en dat de betrokken instellingen geen beleid en hervormingen konden ontwikkelen;












57.
erkent dat de Commissie deze risico’s heeft geïdentificeerd en dat zij geprobeerd heeft ze te beperken; herinnert de Commissie er evenwel nogmaals aan dat begrotingssteun geen blanco cheque is en dat toezeggingen van de regering dat hervormingen zullen worden uitgevoerd, niet noodzakelijk voldoende garantie bieden; verzoekt de Commissie met dit in het achterhoofd om ter vermindering van het risico alles in het werk te blijven stellen om ervoor te zorgen dat de richtsnoeren inzake begrotingssteun in alle fasen van de procedure worden toegepast en nageleefd; verzoekt de Commissie voorts begrotingssteun te vermijden in sectoren waar geen geloofwaardige en relevante respons van de regering kan worden gegarandeerd;












58.
 is het met de Commissie eens dat het, anders dan de Rekenkamer stelt, geen tegenstrijdige boodschap hoeft te zijn die schadelijk kan zijn voor de effectiviteit van de steun om diverse betalingen voor begrotingssteun gedurende een bepaalde periode op te schorten — zoals het geval was in 2012 als gevolg van de algemene macro-economische situatie en het feit dat geen overeenkomst was bereikt tussen Honduras en het IMF— maar dat dit integendeel een manier kan zijn om volstrekt duidelijk te maken dat de regering de vastgestelde problemen snel en doeltreffend moet oplossen;












59.
neemt met veel belangstelling kennis van het feit dat Honduras het eerste land is waar resultaatgerichte begrotingssteun wordt toegepast; spreekt evenwel zijn bezorgdheid uit over het feit dat de Rekenkamer concludeert dat gebreken van de controle-instrumenten de evaluatie van de behaalde resultaten hebben bemoeilijkt, dat de monitoring van deze resultaten vele tekortkomingen vertoonde en dat de gedane aanbevelingen niet systematisch zijn gevolgd; verzoekt de Commissie een gedetailleerd verslag op te stellen met de doelstellingen, de gebruikte indicatoren en referentiepunten, de reken- en verificatiemethoden enz. en de doeltreffendheid en impact hiervan te evalueren met betrekking tot het meten van de behaalde resultaten en tegelijkertijd het verbeteren van de communicatie, de zichtbaarheid en de effecten van het optreden van de Unie; verzoekt de Commissie eveneens meer nadruk te leggen op de resultaten, in het licht van de doelstellingen die zijn geformuleerd in haar strategieën inzake politieke dialoog met de Hondurese regering en in het kader van een dialoog met het maatschappelijk middenveld en andere donoren;












60.
 aangezien het goede beheer van publieke middelen een fundamentele voorwaarde is voor de verstrekking van begrotingssteun en dit een van de grootste tekortkomingen is in Honduras, ondanks de opeenvolgende plannen van de regering en de steun van de Commissie, is van mening dat de Commissie bijzondere nadruk moet leggen op een continue verbetering op dit gebied; met dit in het achterhoofd en rekening houdend met de rol die de Hondurese Rekenkamer moet spelen met betrekking tot het beheer van de publieke middelen, verzoekt de Commissie specifieke programma’s te ontwikkelen voor samenwerking met de Rekenkamer, om technische bijstand en opleiding op dit gebied te verstrekken;












61.
verzoekt de Hondurese regering alle nodige middelen en financiering te verstrekken om ervoor te zorgen dat de Hondurese Rekenkamer haar taak kan uitvoeren op onafhankelijke en doeltreffende wijze en in overeenstemming met de internationale normen op het gebied van audit, transparantie en verantwoording;












62.
neemt met bezorgdheid kennis van de vaststelling van de Rekenkamer dat er bij de Delegatie van de Unie in Honduras onvoldoende personeel heeft dat gespecialiseerd is in het beheer van overheidsfinanciën en macro-economische kwesties in verband met transacties op het gebied van begrotingssteun, en wijst erop dat dit bijzonder risicovol is gezien de chronische economische instabiliteit van een land dat, ondanks deze ernstige situatie, nog steeds begrotingssteun krijgt; verzoekt de Commissie, gezien de risico’s waarop de Rekenkamer wijst, dringende actie te ondernemen om het personeelsbestand bij het Uniebureau in Honduras uit te breiden;












63.
 merkt op dat in het kader van de samenwerking van de Unie in Honduras steun wordt verleend aan maatschappelijke organisaties voor het bevorderen van voedselzekerheid, mensenrechten en gendergelijkheid en dat zo’n 35 thematische projecten lopen, waar een bedrag mee gemoeid is van meer dan 9 miljoen EUR; neemt er eveneens kennis van dat de delegatie van de Unie, wat betrokkenheid bij de activiteiten van het maatschappelijk middenveld in Honduras betreft, een routekaart heeft opgesteld die in 2014 werd goedgekeurd en die een politieke dialoog en steunmaatregelen omvat die speciaal zijn ontworpen voor Honduras; acht het van essentieel belang dat maatschappelijke organisaties niet alleen worden betrokken bij het overlegproces dat leidt tot de opstelling van de routekaarten, maar ook bij de tenuitvoerlegging, monitoring en evaluatie hiervan;












64.
maakt zich ernstig zorgen door het feit dat er in ontwikkelingslanden steeds minder ruimte is voor het maatschappelijk middenveld; constateert met grote bezorgdheid dat in de eerste drie maanden van 2014 alleen, het departement dat bevoegd is voor de registratie en monitoring van maatschappelijke organisaties de licentie heeft ingetrokken van 10 000 ngo’s omdat zij geen verslagen bij de overheid hadden ingediend over hun financiën en programma’s en dat ondanks een aantal positieve veranderingen in de afgelopen jaren, een aantal wetten en administratieve maatregelen die onlangs in Honduras zijn aangenomen, de activiteiten van deze organisaties bemoeilijken en de ruimte beperken waarin zijn kunnen opereren, waardoor vele gedwongen worden om te sluiten;












65.
 is tevreden met de steun en inzet die de Unie al geruime tijd voor het maatschappelijk middenveld in ontwikkelingslanden over heeft; is van mening dat de Commissie in het kader van de beleidsdialoog en de ontwikkeling van samenwerkingsprogramma’s moet focussen op de ontwikkeling van strategieën om het juridische, administratieve en politieke klimaat te creëren dat vereist is om maatschappelijke organisaties in staat te stellen hun taken uit te voeren en doeltreffend te opereren, advies te verlenen aan de verenigingen, deze regelmatig informatie te verstrekken over middelen en financieringsmogelijkheden en ze aan te moedigen om zich aan te sluiten bij internationale middenveldorganisaties en -netwerken;












66.
is van mening dat de Rekenkamer een hoofdstuk van zijn verslag had moeten wijden aan de samenwerking van de Unie met de middenveldorganisaties in Honduras, gezien de fundamentele rol die deze organisaties spelen in de maatschappij in het algemeen en lokale ontwikkeling in het bijzonder, en al helemaal aangezien de Unie de belangrijkste donor van deze organisaties in de ontwikkelingslanden is en het voortouw heeft genomen met betrekking tot de bescherming van vertegenwoordigers van het maatschappelijk middenveld en mensenrechtenverdedigers door middel van het gebruik en de tenuitvoerlegging van een hele reeks instrumenten en beleidsmaatregelen; hoopt dat de Rekenkamer hiermee in haar toekomstige verslagen rekening zal houden;





Deel V   Speciaal verslag nr. 31/2016 van de Rekenkamer met als titel „Minimaal elke vijfde euro uit de EU-begroting aan klimaatactie besteden: er wordt ambitieus aan gewerkt, maar het risico dat het doel niet wordt gehaald, blijft groot”









67.
is ingenomen met het speciaal verslag van de Rekenkamer en zet zijn opmerkingen en aanbevelingen hieronder uiteen;












68.
 is ingenomen met de ambitieuze toezeggingen van de Unie om zijn uitstoot te verminderen met ten minste 20 % ten opzichte van het niveau van 1990 tegen 2020 en met 40 % tegen 2030, en om ten minste 20 % van haar begroting voor de begrotingsperiode 2014-2020 aan klimaatgerelateerde acties te besteden; is ingenomen met het feit dat in het algemeen vooruitgang is geboekt, maar betreurt dat er volgens de Rekenkamer een ernstig risico bestaat dat de begrotingsdoelstelling van 20 % niet wordt gehaald;












69.
acht het van groot belang dat de Commissie voortdurend blijk geeft van voldoende leiderschap en inzet voor klimaatbescherming via een doeltreffende uitvoering van de Overeenkomst van Parijs, alsook voor de consolidering van haar internationale geloofwaardigheid en van instrumenten voor de totstandbrenging van de vereiste voorwaarden voor het klimaatbeleid en de groene diplomatie van de Unie in de toekomst;












70.
is ingenomen met de tenuitvoerlegging van de belofte in het kader van reeds bestaande beleidsmaatregelen in plaats van het vaststellen van nieuwe financiële instrumenten; is van mening dat dit moet bijdragen tot een grotere samenhang tussen de verschillende beleidsgebieden van de Unie; verzoekt de Commissie en de lidstaten een gecoördineerd plan op te stellen voor een maximale samenhang en continuïteit van de diverse programma’s;












71.
verzoekt de Commissie een concrete algemene strategie te ontwikkelen om de vooropgestelde doelstellingen te halen, die onder meer het volgende omvat: gebiedsgerichte actieplannen, gedetailleerde maatregelen en instrumenten, de metings- en verslagleggingsmethode, en prestatie-indicatoren voor de klimaatgerelateerde acties van specifieke beleidsterreinen; verzoekt de Commissie en de lidstaten verder gemeenschappelijke gelijkwaardige normen te ontwikkelen voor de toepassing van adequate toezichts-, evaluatie- en controlesystemen, met name met betrekking tot de toepassing van de Rio-indicatoren en de verslaglegging over de besteding van klimaatgerelateerde uitgaven;












72.
 betreurt dat de Rekenkamer tekortkomingen in het traceringssysteem van de Unie heeft geconstateerd, wat in aanzienlijke mate het risico verhoogt dat de ramingen voor klimaatgerelateerde uitgaven te hoog zijn; verzoekt de Commissie stelselmatig het conservativiteitsbeginsel te eerbiedigen om te hoge ramingen te voorkomen; verzoekt de Commissie de ramingen te herzien en de klimaatcoëfficiënten te corrigeren wanneer er een risico van te hoge raming bestaat;












73.
verzoekt de Commissie samen met de lidstaten prioriteit te verlenen aan de ontwikkeling van een actieplan op bepaalde gebieden met een enorm potentieel, zoals het programma Horizon 2020, landbouw en visserij; verzoekt de Commissie tevens de activiteiten op het gebied van de ontwikkeling van nieuwe technologieën en innovatie op het gebied van milieubescherming intensief te coördineren met het Europees Instituut voor innovatie en technologie (EIT);












74.
benadrukt dat de Commissie zich met name moet inzetten voor klimaatgerelateerde benchmarks, via mainstreaming van haar diverse programmeringsinstrumenten ter bevordering van een grote samenhang en eventueel nauwere coördinatie tussen de lidstaten om de algemene doelstelling te halen om ten minste 20 % van de begroting van de Unie te besteden aan een koolstofarme en klimaatbestendige samenleving;












75.
betreurt het ontbreken van concrete doelstellingen in grote delen van de begroting van de Unie; verzoekt de Commissie een algemeen plan op te stellen waarin wordt uiteengezet welke financieringsinstrumenten kunnen bijdragen tot de verwezenlijking van de begrotingsdoelstelling van 20 % en in welke mate; stelt met bezorgdheid vast dat het ontbreken van zo’n plan een teken is van het feit dat de verschillende begrotingsterreinen niet erg met elkaar verenigbaar zijn;












76.
 stelt met bezorgdheid vast dat er weinig informatie bestaat over hoeveel geld wordt besteed aan de beperking van en de aanpassing aan de klimaatverandering en over de mate waarin de klimaatgerelateerde maatregelen van de Unie zullen bijdragen tot de vermindering van de CO2-uitstoot, en dat de beschikbare gegevens van de lidstaten wellicht niet met elkaar kunnen worden vergeleken; verzoekt de Commissie verder te werken aan een verslag over de mate waarin de doelstelling om 20 % van de begroting van de Unie in de periode 2014-2020 te besteden aan klimaatgerelateerde maatregelen in alle beleidsmaatregelen wordt toegepast, en daarbij aan te geven hoeveel is vastgelegd en betaald, wat betrekking heeft op beperking en wat op aanpassing, en op welke gebieden de klimaatprestaties moeten worden verbeterd;












77.
is van mening dat de mainstreaming van de financieringsprogramma’s verder moet worden verfijnd door heldere aanpassings- of beperkingsstrategieën en daaraan gekoppelde actieplannen vast te stellen, met inbegrip van adequate instrumenten voor de kwantificering van de vereiste investeringen en klimaatstimuli, en betere traceringsmethoden voor de ramingen om juiste prognoses te krijgen van de geboekte vooruitgang in alle acties van de Unie en de lidstaten;












78.
verzoekt de Commissie dringend een gunstig klimaat voor de overgang naar een koolstofarme economie te ontwikkelen, door haar investeringsvoorwaarden, bestedingskaders en innovatie- en moderniseringsinstrumenten in alle belangrijke betrokken sectoren aan te passen;












79.
betreurt dat er geen instrument beschikbaar is om een meerjarige geconsolideerde laatste stand van zaken met betrekking tot de hele begroting van de Unie te verstrekken; is van mening dat er behoefte is aan een evaluatie achteraf en een herberekening van de geraamde bijdragen voor de klimaatverandering;












80.
 betreurt dat de Commissie geen specifiek kader heeft voor verslaglegging over het opsporen en meten van de negatieve gevolgen van beleid van de Unie dat de klimaatverandering in de hand werkt en over het meten van welk aandeel van de begroting van de Unie in de omgekeerde richting wordt besteed; is bezorgd dat de Commissie zonder deze gegevens geen volledig beeld geeft van de mate waarin de Unie bijdraagt aan het beperken van de klimaatverandering; verzoekt de Commissie stelselmatig mogelijke contraproductieve maatregelen op te sporen en op te nemen in de definitieve berekeningen betreffende de beperking van de klimaatverandering.
Deel VI   Speciaal verslag nr. 32/2016 van de Rekenkamer met als titel „EU-bijstand aan Oekraïne”









81.
wijst erop dat financiële bijstand van de Unie aan het hervormen van Oekraïne en deskundige assistentie van de Unie hierbij nodig waren; benadrukt echter dat de tenuitvoerlegging van de hervormingen ver achterblijven bij de verwachte resultaten;












82.
betreurt het dat er nog steeds oude structuren zijn die wars zijn van hervormingen, modernisering en democratisering en dat krachten die wel willen hervormen veel moeite hebben om zich te doen gelden;












83.
is ingenomen met de EU-bijstand aan Oekraïne; is echter van oordeel dat aan die steun de voorwaarde moet worden verbonden dat de Oekraïense regering zich merkbaar inzet om de situatie in haar land te verbeteren, en met name het stelsel van eigen middelen te verbeteren door middel van een doeltreffend en transparant belastingstelsel, dat niet alleen rekening houdt met de inkomens van de burgers maar ook met de bezittingen van de oligarchen;












84.
dringt aan op een doeltreffende bestrijding van de nog steeds welig tierende corruptie en op effectieve ondersteuning van organisaties die zich daarvoor inzetten;












85.
 dringt aan op een versterking van de rechterlijke macht in het land, als onafhankelijk instrument in dienst van de rechtsstaat;












86.
verzoekt om striktere controle op het bankwezen, ter voorkoming van kapitaalvlucht naar derde landen, die leidt tot insolventie van bankinstellingen; wijst er in verband hiermee op dat alleen begrotingssteun mag worden verleend op voorwaarde dat de financiële bijstand wordt verstrekt op transparante wijze en zonder onderscheid;












87.
is van mening dat de verlening van financiële bijstand in het algemeen moet worden voorafgegaan door een beoordeling van de slagingskansen;












88.
is ervan overtuigd dat meer aandacht moet worden besteed aan de oprichting en opleiding van bekwame, gedecentraliseerde administratieve structuren;





Deel VII   Speciaal verslag nr. 33/2016 van de Rekenkamer met als titel „Uniemechanisme voor civiele bescherming: de coördinatie van de respons op rampen buiten de EU is in het algemeen doeltreffend geweest”









89.
is verheugd over het speciaal verslag van de Rekenkamer; steunt de aanbevelingen erin en waardeert de bereidheid van de Commissie om hier rekening mee te houden;












90.
benadrukt het feit dat een snelle en coherente reactie op door de natuur en door de mens veroorzaakte rampen uiterst belangrijk is om de menselijke, milieu- en economische impact ervan tot een minimum te beperken;












91.
neemt kennis van de algemene tevredenheid van de Rekenkamer met de manier waarop de Commissie het proces van respons op rampen afhandelt;












92.
 moedigt de Commissie ertoe aan voort te bouwen op haar procedures voor middelen, inclusief begrotingsmiddelen, het inzetten hiervan en de selectie van deskundigen, zodat de getroffen landen onmiddellijke, op de behoeften gebaseerde hulp van Unie wordt verstrekt; benadrukt het feit dat het belangrijk is „steunpunten voor civiele bescherming” aan te wijzen binnen de nationale en regionale kantoren van het ECHO-netwerk en onder het personeel in de delegaties van de Unie in risicolanden;












93.
is tevreden met de start van het Europees medisch korps in februari 2016, dat de vrijwillige pool van het EU-mechanisme voor civiele bescherming aanzienlijk heeft uitgebreid met een reserve van medische en volksgezondheidsteams die ter beschikking staan en kunnen worden ingezet op basis van de lessen die zijn getrokken uit de ebolacrisis; is van mening dat deze aanpak, waarbij er een reserve is van medische teams en andere gespecialiseerde evaluatie- en ondersteuningsteams, moet worden voortgezet en verder moet worden verbeterd;












94.
suggereert alle onnodige administratieve belemmeringen te verwijderen, die zowel de deelnemende staten als het Coördinatiecentrum voor respons in noodsituaties (ERCC) beletten sneller te reageren, met name bij het begin van de crisis;












95.
verzoekt de deelnemende staten meer activa te registreren in de vrijwillige pool, om de paraatheid om op rampen te reageren te verbeteren;












96.
wijst erop dat informatie-uitwisseling en samenwerking tussen de Commissie, andere organen van de Unie en de Verenigde Naties belangrijk is om in geval van nood een gestructureerde respons te faciliteren; is tevreden met de samenwerkingsakkoorden die zijn ondertekend met het Bureau van de Verenigde Naties voor de coördinatie van humanitaire aangelegenheden (OCHA) en het Wereldvoedselprogramma (WFP) en dringt er bij de Commissie op aan bijkomende samenwerkingsakkoorden te ondertekenen met de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) en andere betrokken spelers;












97.
