None
69


Deze uitlegging wordt bevestigd door de in punt 64 van het onderhavige arrest uiteengezette doelstelling van de basisverordening die alleen haalbaar is als de representatieve verenigingen van importeurs en exporteurs in de hoedanigheid van belanghebbenden deelnemen aan de antidumpingprocedure. De belangen van deze verenigingen kunnen namelijk alleen legitiem zijn als zij daadwerkelijk representatief zijn voor de importeurs of exporteurs van het product met dumping.
70


Gelet op de voorgaande overwegingen moet het begrip „representatieve vereniging van importeurs en exporteurs” in de zin van deze verordening aldus worden opgevat dat het een organisatie aanduidt die als een van haar doelstellingen heeft om de collectieve en algemene belangen van de importeurs en exporteurs van het product met dumping te vertegenwoordigen, hetgeen vereist dat deze organisatie ten eerste onafhankelijk is ten opzichte van de overheidsinstanties opdat deze vertegenwoordiging is gewaarborgd en ten tweede onder haar leden een groot aantal importeurs of exporteurs telt die een aanzienlijke hoeveelheid van dit product in- dan wel uitvoeren.
71


Aangezien de verzoekende partij het bewijs van haar procesbevoegdheid moet leveren, staat het in het onderhavige geval aan de CCCME om aan te tonen dat zij een dergelijke representatieve vereniging van importeurs en exporteurs van het betrokken product was.
 72


In dit verband stelt de CCCME in haar verzoekschrift voor het Gerecht dat zij onder haar leden 19 producenten-exporteurs van het betrokken product telde die in de litigieuze verordening antidumpingrechten opgelegd hebben gekregen. Bovendien volgt uit de statuten van de CCCME dat zij een sociale non-profitorganisatie is die op vrijwillige basis is opgericht door in China geregistreerde ondernemingen en instellingen die zich bezighouden met invoer en uitvoer, investeringen en samenwerking op het gebied van machines en elektronische producten (artikel 2) en dat zij met name tot doel heeft de legitieme rechten en belangen van haar leden te waarborgen en een gezonde ontwikkeling van de mechanische en de elektronische bedrijfstak te bevorderen (artikel 3). Tot de CCCME behoren derhalve exporteurs van het product ten aanzien waarvan dumping plaatsvindt en zij is dus gerechtigd om hun belangen te vertegenwoordigen.
73


Niettemin blijkt uit de statuten van de CCCME, zoals de Commissie aangeeft, dat de organisatie onder supervisie, beheer en commerciële leiding van twee ministeries van de Volksrepubliek China staat (artikel 4) en dat zij haar relevante activiteiten verricht in overeenstemming met de voorschriften en machtigingen van de Chinese regering (artikel 6, lid 2). Deze elementen tonen aan dat de CCCME niet voldoende onafhankelijk is ten opzichte van de Chinese overheidsinstanties om te kunnen worden beschouwd als een „representatieve vereniging” van exporteurs van het betrokken product.
 74


Bovendien levert de CCCME geen bewijs dat zij een vertegenwoordiger is van importeurs en exporteurs van het betrokken product. Tijdens de procedure bij Gerecht heeft de Commissie dan ook opgemerkt dat de CCCME actief was in de gehele machine- en elektronicasector en meer dan 10000 leden had. Daarnaast heeft de CCCME, toen zij tijdens deze procedure werd geconfronteerd met de tegenwerping van de Commissie dat zij geen aanzienlijk aantal producenten-exporteurs vertegenwoordigde, alleen verwezen naar ten eerste overweging 25 van de litigieuze verordening, waarin de Commissie heeft vastgesteld dat zij met name de Chinese gietijzerindustrie vertegenwoordigde en ten tweede het bewijs dat 19 producenten-exporteurs van het betrokken product die zijn opgenomen in bijlage A.4 van haar verzoekschrift voor het Gerecht zich bij haar hadden aangesloten, waarbij werd aangegeven dat dit een aanzienlijk aantal was. Bovendien hebben rekwirantes in hun antwoord op vragen van het Hof uiteengezet dat zij de Commissie een lijst hadden gestuurd met daarop 58 Chinese producenten-exporteurs van gietijzer die lid waren van de CCCME. Deze lijst werd evenwel niet bij de rechterlijke instanties van de Unie overgelegd en rekwirantes hebben niet verduidelijkt in welke hoeveelheden deze leden het betrokken product uitvoerden. Hieruit volgt dat de CCCME niet heeft aangetoond dat zij een groot aantal importeurs of exporteurs van het betrokken product onder haar leden telde en evenmin dat haar leden dit product in aanzienlijke hoeveelheden uitvoerden.
75


Derhalve was de CCCME niet procesbevoegd op grond van artikel 263, vierde alinea, VWEU, zodat haar in eigen naam ingestelde beroep niet-ontvankelijk moet worden verklaard en het Gerecht ten onrechte de ter ondersteuning van dit beroep aangevoerde middelen heeft onderzocht, die betrekking hebben op schending van de procedurele rechten van de CCCME.
2.
 Bevoegdheid van de CCCME om haar leden in rechte te vertegenwoordigen




a)
 
Argumenten van partijen







76


De Commissie stelt dat het Gerecht in de punten 98 tot en met 103 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat een vereniging niet op democratische grondslag georganiseerd hoeft te zijn om in naam van haar leden in rechte te kunnen optreden. Volgens de Commissie kan een beroepsvereniging geen orgaan zijn van een staat die op de grondslag van een communistisch eenpartijstelsel is ingericht, want in een dergelijk geval moet deze vereniging de belangen van haar leden zoals die democratisch door hen zijn vastgesteld, verdedigen tegenover deze staat waarvan zij een orgaan vormt. Een situatie waarin een beroepsvereniging deel uitmaakt van een staat en tegelijkertijd de collectieve belangen van haar leden behartigt tegenover die staat, is in strijd met de fundamentele beginselen van representatieve democratie die de lidstaten gemeen hebben. Indien rekening zou worden gehouden met de specifieke kenmerken van het land waar de vereniging is gevestigd, zou dat voorts ingaan tegen het beginsel van artikel 3, lid 5, VEU, waarin is bepaald dat de Unie in de betrekkingen met de rest van de wereld haar waarden handhaaft en zich ervoor inzet.
77


De CCCME bestrijdt het betoog van de Commissie.
b)
 
Beoordeling door het Hof







78


De Commissie voert aan dat het Gerecht in de punten 98 tot en met 103 van het bestreden arrest het middel van niet-ontvankelijkheid van het beroep ten onrechte heeft verworpen voor zover de CCCME dit beroep namens haar leden had ingesteld. Volgens de Commissie kan de CCCME, omdat zij een orgaan is van de Volksrepubliek China en niet op democratische grondslag is georganiseerd, immers niet namens bepaalde leden een beroep tot nietigverklaring instellen.
 79


Om te beginnen moet worden opgemerkt dat de vraag of een vereniging haar leden kan vertegenwoordigen in het kader van een beroep tot nietigverklaring voor de rechterlijke instanties van de Unie, een andere vraag is dan die of die vereniging een „representatieve vereniging van importeurs en exporteurs” is in de zin van de basisverordening.
80


Met betrekking tot de eerste vraag volgt uit vaste rechtspraak dat een vereniging die verantwoordelijk is voor de bescherming van collectieve belangen van bepaalde ondernemingen, doorgaans alleen een beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU kan instellen indien zij zich kan beroepen op een eigen belang of indien de door haar vertegenwoordigde ondernemingen, of enkele van die ondernemingen, zelf procesbevoegd zijn (zie in die zin arrest van 13 maart 2018, European Union Copper Task Force/Commissie, C‑384/16 P, EU:C:2018:176, punt 87 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
81


Krachtens die bepaling is het beroep van een vereniging die handelt in de plaats van een of meer van haar leden die zelf een ontvankelijk beroep hadden kunnen instellen, dan ook ontvankelijk (arrest van 22 december 2008, British Aggregates/Commissie, C‑487/06 P, EU:C:2008:757, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
82


Zoals het Gerecht in punt 84 van het bestreden arrest terecht heeft opgemerkt, werd verenigingen de mogelijkheid geboden om in naam van hun leden in rechte op te treden teneinde te komen tot een doeltreffender rechtsbedeling door te vermijden dat deze leden een groot aantal beroepen instellen tegen dezelfde handelingen.
 83


Uit het voorgaande volgt dat een vereniging alleen maar geldig een beroep voor de rechterlijke instanties van de Unie kan instellen indien ten eerste de natuurlijke of rechtspersonen uit wier naam zij handelt tot haar leden behoren, ten tweede deze vereniging bevoegd is om in hun naam in rechte op te treden, ten derde dit beroep namens hen wordt ingesteld, ten vierde ten minste één van de leden uit wiens naam deze vereniging optreedt zelf een ontvankelijk beroep had kunnen instellen en ten vijfde de leden uit wier naam zij handelt niet parallel daaraan ook zelf een beroep voor de rechterlijke instanties van de Unie hebben ingesteld.
84


Anders dan de Commissie beweert kunnen de leden van een vereniging in rechte door deze vereniging worden vertegenwoordigd zonder dat boven op de vijf in het vorige punt genoemde voorwaarden, de eis wordt gesteld dat deze vereniging op democratische grondslag is georganiseerd. Bij het onderzoek van het begrip „rechtspersoon” zoals bedoeld in artikel 263, vierde alinea, VWEU heeft het Hof immers geoordeeld dat dit begrip zowel particuliere rechtspersonen als overheidsinstanties en derde staten omvat zonder dat het Hof daarbij melding heeft gemaakt van of rekening heeft gehouden met hun democratische structuur [zie in die zin arrest van 22 juni 2021, Venezuela/Raad (Geraaktheid van een derde staat), C‑872/19 P, EU:C:2021:507, punten 41‑52]. Hieruit volgt dat de procesbevoegdheid van deze personen, instanties en staten uit hoofde van deze bepaling, niet afhankelijk is van een dergelijke structuur.
 85


In de context van een geding dat strekt tot nietigverklaring van een verordening waarbij een definitief antidumpingrecht wordt ingesteld, heeft het Hof zodoende, zoals het Gerecht in punt 99 van het bestreden arrest terecht benadrukt, geoordeeld dat het ontbreken van stemrecht van bepaalde leden van een vereniging, of van enig ander middel waarmee zij hun belangen binnen deze vereniging kunnen doen gelden, niet volstaat voor de vaststelling dat deze vereniging niet tot doel had om die leden te vertegenwoordigen. Een dergelijk gebrek aan stemrecht kan dus niet verhinderen dat die vereniging uit naam van deze leden een beroep tot nietigverklaring instelt (zie in die zin arrest van 28 februari 2019, Raad/Growth Energy en Renewable Fuels Association, C‑465/16 P, EU:C:2019:155, punten 120‑125).
86


Hieruit volgt dat het Gerecht geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij zijn oordeel in de punten 98 tot en met 103 van het bestreden arrest dat het recht van een vereniging om namens haar leden in rechte op te treden niet onderworpen is aan een voorwaarde inzake „het representatieve karakter van de betrokken vereniging in de zin van de rechtstraditie die de lidstaten gemeen hebben” en dus in essentie inzake de democratische structuur van die vereniging.
87


Derhalve moet het middel van niet-ontvankelijkheid dat de Commissie aanvoerde tegen het beroep dat de CCCME uit naam van haar leden voor het Gerecht heeft ingesteld, worden verworpen.
3.
 Rechtmatigheid van de machtigingen van de negen andere rekwirantes aan hun advocaten




a)
 
Argumenten van partijen







88


De Commissie stelt dat het Gerecht in de punten 133 tot en met 137 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de beroepen van de negen andere rekwirantes ontvankelijk te verklaren, ook al had zij de rechtmatigheid betwist van de machtigingen die deze rekwirantes hun advocaten hadden verleend. Volgens haar kon het Gerecht een dergelijke betwisting niet afwijzen op de grond dat het volgens zijn Reglement voor de procesvoering niet vereist was om te bewijzen dat de aan een advocaat verstrekte machtiging was afgegeven door een daartoe gerechtigd vertegenwoordiger. In geval van betwisting is het Gerecht op grond van artikel 21 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie verplicht om deze machtiging te toetsen.
89


Rekwirantes bestrijden het betoog van de Commissie.
b)
 
Beoordeling door het Hof







90


De Commissie beweert dat de beroepen van de negen andere rekwirantes niet-ontvankelijk waren wegens de onregelmatigheid van de machtigingen waarin hun advocaten werden aangewezen en dat het Gerecht het middel van niet-ontvankelijkheid dat zij daaromtrent had aangevoerd, niet kon verwerpen op grond van het feit dat het volgens zijn Reglement voor de procesvoering niet vereist was om te bewijzen dat deze machtigingen waren afgegeven door een daartoe gerechtigd vertegenwoordiger.
 91


In dit verband moet in herinnering worden gebracht dat rechtspersonen – zoals de negen andere rekwirantes – die voor de rechterlijke instanties van de Unie willen optreden, volgens artikel 19 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, dat overeenkomstig artikel 53, eerste alinea, van dit Statuut van toepassing is op het Gerecht, moeten worden vertegenwoordigd door een advocaat die bevoegd is om op te treden voor een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992 (PB 1994, L 1, blz. 3).
92


Met betrekking tot de door dergelijke personen aan een advocaat verleende machtiging bepaalt artikel 51, lid 3, van het Reglement voor procesvoering van het Gerecht dat de advocaten zijn gehouden om, wanneer zij een privaatrechtelijke rechtspersoon vertegenwoordigen, ter griffie een door deze rechtspersoon verleende machtiging neer te leggen. Anders dan in de voor 1 juli 2015 geldende versie van dit Reglement, is een dergelijke rechtspersoon volgens deze bepaling niet verplicht om te bewijzen dat de aan zijn advocaat verstrekte machtiging op regelmatige wijze is afgegeven door een daartoe gerechtigd vertegenwoordiger.
 93


De omstandigheid dat dit artikel 51, lid 3, niet in deze verplichting voorziet, ontslaat het Gerecht evenwel niet ervan om in geval van betwisting te toetsen of de betreffende machtiging rechtmatig is. Het feit dat een verzoeker dit bewijs niet hoeft aan te leveren bij de neerlegging van zijn beroep, heeft immers geen gevolgen voor de verplichting van deze verzoeker om zijn advocaat op regelmatige wijze te machtigen opdat hij in rechte kan optreden. De versoepeling van de bewijsvereisten die gelden op het moment waarop een beroep wordt ingesteld, heeft geen invloed op het materiële vereiste dat verzoekende partijen naar behoren moeten worden vertegenwoordigd door een advocaat. In geval van betwisting van de rechtmatigheid van de machtiging die een partij haar advocaat heeft verstrekt, moet deze partij dus de rechtmatigheid van deze machtiging aantonen (zie in die zin arrest van 16 februari 1965, Barge/Hoge Autoriteit, 14/64, EU:C:1965:13, blz. 10).
94


Derhalve heeft het Gerecht, zoals de advocaat-generaal in de punten 120 en 121 van haar conclusie heeft opgemerkt, blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 136 van het bestreden arrest te oordelen dat het volgens zijn Reglement voor de procesvoering niet vereist was om te bewijzen dat de aan een advocaat verstrekte machtiging was afgegeven door een daartoe gerechtigd vertegenwoordiger en dat daarom de betwisting door de Commissie van de rechtmatigheid van de machtigingen van de negen andere rekwirantes aan hun advocaten moest worden afgewezen.
95


Daarom moet de ontvankelijkheid van de beroepen van de negen andere rekwirantes worden beoordeeld.
 96


In dit verband moet worden opgemerkt dat de Commissie ter ondersteuning van haar middelen van niet-ontvankelijkheid ten eerste aanvoert dat bepaalde ondertekenaars van de betreffende machtigingen niet hebben verduidelijkt wat hun functie was en geen documenten hebben bijgevoegd waaruit bleek dat zij bevoegd waren om dergelijke handelingen te ondertekenen alsook, ten tweede, aanvoert dat bepaalde ondertekenaars van deze machtigingen die hun positie nader aanduidden als gedelegeerd bestuurder, president-directeur, auditor of directeur, niet hebben bewezen dat zij op grond van Chinees recht bevoegd waren om een dergelijke machtiging te ondertekenen.
97


Hoewel de rechterlijke instanties van de Unie een partij moeten gelasten de rechtmatigheid van de aan hun advocaat verleende machtiging aan te tonen indien die door een tegenpartij wordt betwist, geldt een dergelijke verplichting alleen voor zover deze betwisting berust op voldoende concrete en nauwkeurige aanwijzingen.
98


In het onderhavige geval heeft de Commissie dergelijke aanwijzingen niet overgelegd. Van dergelijke aanwijzingen is immers geen sprake bij het feit dat bepaalde ondertekenaars van de betreffende machtigingen niet hebben verduidelijkt wat hun functie was of dat zij, terwijl zij hier duidelijkheid over gaven, niet bewezen dat zij bevoegd waren om dergelijke machtigingen te ondertekenen.
99


Derhalve moet het middel van niet-ontvankelijkheid dat de Commissie aanvoerde tegen de beroepen van de negen andere rekwirantes, worden verworpen.
4.
 Gevolgtrekkingen over de ontvankelijkheid van het beroep bij het Gerecht







100


Gelet op een en ander moet worden geoordeeld dat het voor het Gerecht ingestelde beroep ontvankelijk is voor zover het is ingesteld door de CCCME in naam van haar leden en van de negen andere rekwirantes. Aangezien de CCCME niet procesbevoegd is op grond van artikel 263, vierde alinea, VWEU, is dit beroep daarentegen niet-ontvankelijk voor zover het is ingesteld door de CCCME in eigen naam. Het Gerecht heeft dit beroep dus ten onrechte onderzocht voor zover de CCCME daarmee had aangevoerd dat haar procedurele rechten waren geschonden, zodat de in de onderhavige hogere voorziening aangevoerde middelen over dit onderzoek niet-ontvankelijk zijn.
B. Ten gronde



1.
Eerste middel




a)
 
Argumenten van partijen







101


Met hun eerste middel, dat uit twee onderdelen bestaat, beweren rekwirantes dat het Gerecht in de punten 152 tot en met 211 en 398 tot en met 403 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen bij de beoordeling van de omvang van de invoer die in aanmerking moet worden genomen voor de vaststelling van schade overeenkomstig artikel 3 van de basisverordening.
102


Met het eerste onderdeel van dit middel voeren rekwirantes aan dat het Gerecht ten onrechte heeft ingestemd met de door de Commissie gevolgde benadering die in het onderhavige geval inhield dat deze schade kon worden vastgesteld door absolute en relatieve invoerhoeveelheden voor de referentiejaren en ‑landen te extrapoleren naar latere jaren en andere landen. Een dergelijke extrapolatie is gebaseerd op de irrationele, ongeloofwaardige en ongerechtvaardigde aanname dat de omvang van de invoer en de referentieprijzen in de loop der tijd en van land tot land gelijk blijven.
 103


In het bijzonder heeft het Gerecht in punt 194 van het bestreden arrest blijk gegeven van een onjuiste opvatting door ter verwerping van het eerste onderdeel van het eerste middel van het beroep tot nietigverklaring van rekwirantes aan te voeren dat rekening is gehouden met de referentiegegevens maar daarbij niet in te gaan op de extrapolatie van die gegevens naar andere jaren en andere landen. Een dergelijke benadering is niet gebaseerd op positief bewijsmateriaal, zoals bij artikel 3, lid 2, van de basisverordening wel is vereist. De aanname van de Commissie dat de invoer zich niet heeft ontwikkeld, is onzinnig, aangezien de gegevens betreffende de invoer juist zijn aangehaald om deze ontwikkeling van de invoer en de verschillen tussen de betrokken landen te beoordelen.
104


Bovendien heeft het Gerecht in punt 179 van dat arrest blijk gegeven van een onjuiste opvatting door te oordelen dat de door de CCCME verstrekte gegevens betreffende de Chinese uitvoer niet relevant waren. Het feit dat de aanname van de Commissie op zich al ongeloofwaardig is, bewijst in combinatie met de gegevens over de Chinese uitvoer die aantonen dat deze aanname onbetrouwbaar is, dat de door de Commissie in aanmerking genomen gegevens geen positief bewijsmateriaal vormen in de zin van dit artikel 3, lid 2. Elke andere benadering komt erop neer dat een onredelijke bewijslast wordt opgelegd.
 105


Met het tweede onderdeel van hun eerste middel stellen rekwirantes dat het Gerecht ten onrechte heeft verzuimd om vast te stellen dat de Commissie niet zorgvuldig en onpartijdig alle relevante elementen heeft onderzocht, zoals de Commissie op grond van het beginsel van behoorlijk bestuur, de zorgplicht en haar uit artikel 3, leden 2, 3, 5 tot en met 7, van de basisverordening voortvloeiende verplichtingen wel had moeten doen. Volgens rekwirantes kon het Gerecht de verplichting van de Commissie om alle beschikbare gegevens in aanmerking te nemen, niet beperken door zich te baseren op ten eerste de verplichting van de Commissie om procestermijnen in acht te nemen en ten tweede het feit dat de kans voldoende groot moest zijn dat de eerbiediging van deze verplichtingen kon leiden tot betrouwbaardere resultaten. De verplichting om zich te baseren op positief bewijsmateriaal en om ter verkrijging daarvan alle beschikbare informatie in aanmerking te nemen, is een minimumnorm, die losstaat van enige termijn en in die zin een absolute verplichting vormt. De overwegingen in punt 68 van het arrest van 10 september 2015, Bricmate (C‑569/13, EU:C:2015:572), bevestigen een dergelijke uitlegging.
106


In punt 200 van het bestreden arrest heeft het Gerecht dan ook ten onrechte geoordeeld dat in aanmerking moest worden genomen of de kans voldoende groot was dat de beoogde gegevens konden leiden tot betrouwbaardere resultaten dan de gegevens die binnen de toepasselijke termijnen werden verkregen. Ten eerste is het immers moeilijk om een dergelijke voldoende grote kans vast te stellen voordat deze eerste resultaten zijn verkregen en ten tweede is de enige toepasselijke termijn waarbinnen de gegevens over de invoer moeten worden verkregen immers de totale onderzoeksduur van vijftien maanden.
 107


De beoordeling van het Gerecht in de punten 199 tot en met 202 van het bestreden arrest is in strijd met de verplichting van de Commissie om ambtshalve alle beschikbare gegevens te onderzoeken. Deze beoordeling komt namelijk neer op het oordeel dat de Commissie helemaal niets hoefde te doen om haar verplichting om alle beschikbare bronnen te raadplegen na te kunnen komen, op de grond dat het onevenredig zou zijn haar ergens toe te verplichten. Rekwirantes betwisten tevens de overweging van het Gerecht in punt 205 van dat arrest. Volgens die overweging hoefde de Commissie geen verzoek in te dienen bij de douaneautoriteiten omdat dat veel werk met zich meebracht en veel tijd vergde. Volgens rekwirantes heeft de veronderstelling dat een dergelijk vereiste onevenredig is tot gevolg dat aan artikel 6, leden 3 en 4, van de basisverordening elke zin wordt ontnomen.
108


In tegenstelling tot hetgeen het Gerecht in de punten 205 en 206 van het bestreden arrest heeft geoordeeld, levert een onderzoek van alle verrichte transacties die tijdens twee specifieke, maar beperkte perioden en ten aanzien van twee specifieke landen zijn verricht, veelzeggende informatie op over de redelijkheid en geloofwaardigheid van de aanname dat de invoer in de loop der tijd niet is veranderd en maakt het een veel nauwkeuriger extrapolatie mogelijk.
 109


In punt 209 van het bestreden arrest heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat de importeurs hieromtrent geen informatie hebben verstrekt. De Commissie heeft namelijk niet gevraagd om deze informatie, die representatiever zou zijn geweest dan de extrapolatie waartoe bij gebrek aan dergelijke informatie werd overgegaan. In ieder geval heeft het Gerecht blijk gegeven van een kennelijk onjuiste opvatting door te oordelen dat de geselecteerde importeurs niet voldoende representatief waren voor alle importeurs van het betrokken product, aangezien zij dat immers waren op grond van artikel 17, lid 1, van de basisverordening.
110


De Commissie en interveniëntes bestrijden het betoog van rekwirantes.
b)
 
Beoordeling door het Hof



1) Overwegingen vooraf






111


Met hun eerste middel stellen rekwirantes in essentie dat het Gerecht blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen door te oordelen dat de Commissie de omvang van de invoer met dumping naar behoren heeft bewezen teneinde overeenkomstig artikel 3 van de basisverordening het bestaan van schade vast te stellen.
112


Dienaangaande moet in herinnering worden gebracht dat de instellingen van de Unie volgens vaste rechtspraak van het Hof op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek, en met name ter zake van beschermende handelsmaatregelen, over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken wegens de ingewikkeldheid van de economische en politieke situaties die zij moeten onderzoeken. Deze ruime beoordelingsbevoegdheid heeft met name betrekking op de vaststelling, in het kader van een antidumpingprocedure, van schade voor de bedrijfstak van de Unie (arrest van 20 januari 2022, Commissie/Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, punten 35 en 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 113


Bij het rechterlijke toezicht op een dergelijke beoordeling mag dan ook alleen worden nagegaan of de procedureregels in acht zijn genomen, of de feiten juist zijn vastgesteld en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid. Dit geldt met name voor de vaststelling, in het kader van een antidumpingonderzoek, van de factoren die de bedrijfstak van de Unie schade toebrengen (arrest van 20 januari 2022, Commissie/Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
114


De toetsing door het Gerecht van de bewijzen waarop de instellingen van de Unie hun vaststellingen baseren, vormt geen nieuwe beoordeling van de feiten die in de plaats komt van de beoordeling van de feiten door deze instellingen. Die toetsing maakt geen inbreuk op de ruime beoordelingsbevoegdheid van deze instellingen op het gebied van de handelspolitiek, maar houdt enkel in dat wordt vastgesteld of dat bewijsmateriaal de door de instellingen getrokken conclusies kan schragen. Het Gerecht dient dus niet alleen de materiële juistheid, de betrouwbaarheid en de samenhang van het aangedragen bewijsmateriaal na te gaan, maar moet tevens toetsen of dat bewijsmateriaal het relevante feitenkader voor de beoordeling van een complexe toestand vormt en de daaruit getrokken conclusies kan schragen (arrest van 28 april 2022, Yieh United Steel/Commissie, C‑79/20 P, EU:C:2022:305, punt 58 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
115


In het kader van deze gegevens moeten de verschillende grieven worden beoordeeld die rekwirantes in het kader van hun eerste middel hebben aangevoerd.
 2) Eerste onderdeel van het eerste middel






116


Met het eerste onderdeel van hun eerste middel stellen rekwirantes dat het Gerecht de aannamen op grond waarvan de Commissie de omvang van de invoer vaststelde, ten onrechte als „gerechtvaardigd” heeft aangemerkt en de daaruit voortvloeiende schattingen als „redelijk” en „plausibel”. Het Gerecht had dus niet kunnen vaststellen dat de Commissie haar beoordeling van deze omvang, overeenkomstig het vereiste in artikel 3, lid 2, van de basisverordening, had gebaseerd op positief bewijsmateriaal.
117


In dit verband moet in herinnering worden gebracht dat de vaststelling van schade krachtens deze bepaling is gebaseerd op positief bewijsmateriaal en een objectief onderzoek inhoudt van, met name, de omvang van de invoer met dumping. De bedoelde bepaling verduidelijkt dus hoe de Commissie in haar hoedanigheid van onderzoeksautoriteit bewijs moet leveren en welk onderzoek zij als zodanig moet verrichten om aan te tonen dat er sprake is van schade teneinde antidumpingrechten te kunnen instellen.
118


De basisverordening geeft evenwel geen definitie van het begrip „positief bewijsmateriaal”. Gelet op de letterlijke betekenis van dit begrip, de context ervan – waaronder met name het volgens artikel 3, lid 2, van deze verordening vereiste objectieve onderzoek – en de doelstelling die wordt nagestreefd met de vaststelling dat er sprake is van schade – welke doelstelling erin bestaat de mogelijkheid te scheppen om wegens invoer met dumping een antidumpingrecht op te leggen – duidt dit begrip op materiële gegevens die op bevestigende, objectieve en verifieerbare wijze aantonen dat er daadwerkelijk sprake is van aanwijzingen voor deze schade. Eenvoudige beweringen, vermoedens of onzekere overwegingen kunnen dus niet zulke aanwijzingen vormen.
 119


Een dergelijke definitie doet recht aan het in punt 61 van het onderhavige arrest genoemde vereiste dat bepalingen van afgeleid recht zoveel mogelijk moeten worden uitgelegd in overeenstemming met door de Unie gesloten internationale overeenkomsten. Het begrip „positief bewijsmateriaal”, dat ook voorkomt in artikel 3, lid 1, van de antidumpingovereenkomst en daar dezelfde inhoud heeft als artikel 3, lid 2, van de basisverordening, is door de beroepsinstantie van de WTO in punt 192 van haar verslag van 24 juli 2001 in de zaak „United States – Anti-Dumping Measures on Certain Hot-Rolled Steel Products from Japan (Verenigde Staten – Antidumpingmaatregelen ten aanzien van bepaalde warmgewalste staalproducten van oorsprong uit Japan)” (WT/DS184/AB/R) in die zin uitgelegd dat het moet gaan om bevestigend, objectief en toetsbaar bewijsmateriaal en dat het geloofwaardig moet zijn.
120


In het onderhavige geval volgt uit het bestreden arrest dat de Commissie ter berekening van de omvang van de invoer van het betrokken product tijdens de beoordelingsperiode, gebruik heeft gemaakt van gegevens van Eurostat die zijn ingedeeld aan de hand van codes uit de gecombineerde nomenclatuur (GN). Zij heeft deze gegevens echter moeten aanpassen omdat die gegevens niet alleen betrekking hadden op het betrokken product, maar tevens op stadsmeubilair.
 121


In het bijzonder beschikte de Commissie voor de producten van niet-smeedbaar gietijzer die waren ingedeeld onder GN-code ex 732510 00 voor het tijdvak tussen de begindatum van de onderzoeksperiode, namelijk 1 januari 2013, en 1 januari 2014, over gegevens die waren onderverdeeld in subcodes, waarvan twee uitsluitend betrekking hadden op deze producten en een derde op deze producten evenals op enkele andere producten. Deze onderverdeling in subcodes werd evenwel vanaf 1 januari 2014 afgeschaft. Om de gegevens betreffende niet-smeedbaar gietijzer gedurende de periode tussen 1 januari 2014 en de einddatum van het onderzoekstijdvak, namelijk 30 september 2016, uit de andere gegevens te kunnen isoleren, heeft de Commissie rekening gehouden met 60 % van de omvang die als invoer uit China onder GN-code ex73251000 was geregistreerd, welk percentage overeenkomt met het deel van alle voor 1 januari 2014 onder die code ingevoerde producten dat bestaat uit de onder die code ingevoerde producten van niet-smeedbaar gietijzer, waarbij zij de al voor laatstgenoemde datum bestaande classificatie van de producten van niet-smeedbaar gietijzer in drie subcodes in aanmerking heeft genomen. Voor de laatste van deze subcodes, waaronder niet uitsluitend producten van niet-smeedbaar gietijzer vielen, werd het percentage hiervan geschat op 30 %. Een vergelijkbare berekening is uitgevoerd voor de invoer van oorsprong uit India en de andere betrokken derde landen (punten 159 en 160 van het bestreden arrest).
 122


De producten die tijdens de beoordelingsperiode vielen onder GN-code ex73259910 omvatten smeedbaar gietijzer en andere producten. Teneinde alleen de producten van smeedbaar gietijzer in aanmerking te kunnen nemen, heeft de Commissie rekening gehouden met 100 % van de transacties die als Chinese invoer onder deze code waren geregistreerd, waarvan zij 14645 ton heeft afgetrokken. Deze vermindering kwam overeen met de in 2004 verrichte transacties die geen betrekking hadden op het betrokken product, aangezien de Commissie voor dit jaar beschikte over gegevens waaruit met betrekking tot China bleek welke invoer overeenstemde met deze code maar geen betrekking had op het betrokken product. Een vergelijkbare berekening is verricht voor de invoer uit India. De Commissie heeft bovendien op basis van door de klagers verrichte onderzoeken vastgesteld dat de invoer uit andere derde landen die viel onder dezelfde code, geen producten van smeedbaar gietijzer bevatte (punten 162 tot en met 164 van het bestreden arrest).
123


In de punten 183 tot en met 196 van het bestreden arrest heeft het Gerecht de grief verworpen waarmee rekwirantes aanvoerden dat de door de Commissie gebruikte gegevens waren gebaseerd op ongerechtvaardigde en irrationele aannamen die op geen enkel positief bewijs waren gebaseerd. Het Gerecht heeft dit afwijzende oordeel gerechtvaardigd met de vaststelling dat de omvang van de invoer bij gebrek aan preciezere en recentere gegevens met dezelfde of nog grotere betrouwbaarheid, naar behoren was vastgesteld, gelet op de redelijkheid en plausibiliteit van de door de Commissie voorgelegde ramingen en de ruime beoordelingsmarge van die instelling.
 124


Ter ondersteuning van het eerste onderdeel van hun eerste middel voeren rekwirantes twee argumenten aan. In de eerste plaats is de aanname dat de verdeling van de verschillende productsoorten binnen een GN-code in de loop der tijd en tussen de verschillende landen steeds hetzelfde bleef, volgens hen redelijk noch plausibel. Bij gebrek aan bewijs hieromtrent, is het onzinnig om te oordelen dat deze verdeling geen veranderingen heeft ondergaan.
125


In dit verband moet worden opgemerkt dat bij gebrek aan beschikbare betrouwbaardere gegevens, de gegevens die na een aanpassing van andere gegevens zijn verkregen positief bewijsmateriaal in de zin van punt 118 van het onderhavige arrest kunnen vormen, mits ten eerste deze andere gegevens zelf dergelijk positief bewijsmateriaal vormen en ten tweede de betreffende aanpassingen zijn verricht op basis van redelijke aannamen zodat het resultaat van deze aanpassingen plausibel is.
126


In het onderhavige geval wordt niet betwist dat de gegevens van Eurostat waarmee de Commissie na aanpassingen de omvang van de betrokken invoer heeft vastgesteld, positief bewijsmateriaal zoals gedefinieerd in punt 118 van het onderhavige arrest vormden.
127


Bovendien kon het Gerecht bij gebrek aan beschikbare betrouwbaardere gegevens zonder blijk te geven van een onjuiste rechtsopvatting de aanname van de Commissie bekrachtigen dat het redelijk was om vast te stellen dat binnen een en dezelfde GN-code het aandeel van de invoer van mangatdeksels, die het betrokken product uitmaken, ten opzichte van het aandeel van stadsmeubilair, in de loop der tijd hetzelfde was gebleven. Anders dan rekwirantes beweren, toont het feit dat het onderzoek van de Commissie ertoe strekte de ontwikkeling van de omvang van de invoer te beoordelen niet aan dat deze aanname onjuist is. Een dergelijke ontwikkeling kan zich namelijk voordoen terwijl de verdeling van de verschillende productsoorten binnen dezelfde GN-code gelijk blijft.
 128


Evenzo kon de Commissie bij gebrek aan betrouwbare gegevens over andere derde landen dan de Volksrepubliek China waaruit blijkt wat het percentage van de invoer van het betrokken product is ten opzichte van andere producten met dezelfde GN-code, het percentage van deze invoer in aanmerking nemen zoals dat voor de invoer uit China was vastgesteld. Bij gebrek aan andere betrouwbare en beschikbare gegevens over deze invoer van het betrokken product door derde landen, kon de Commissie namelijk vaststellen dat een dergelijke extrapolatie redelijk was.
129


Bijgevolg moet het eerste argument van rekwirantes ter ondersteuning van het eerste onderdeel van hun eerste middel worden afgewezen.
130


In de tweede plaats betwisten rekwirantes de vaststelling van het Gerecht dat de schattingen van de Commissie ter beoordeling van de omvang van de invoer als redelijk en plausibel konden worden aangemerkt. Volgens hen heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door in punt 179 van het bestreden arrest te oordelen dat de door hen overgelegde gegevens over de Chinese uitvoer irrelevant waren, terwijl deze gegevens juist aantoonden dat de gegevens van de Commissie over de invoer een te hoge schatting vormden.
131


In punt 179 van het bestreden arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat een verzoekende partij die de betrouwbaarheid van de door de Commissie gebruikte gegevens over de omvang van de invoer wil betwisten, zich om in het gelijk te worden gesteld, in dat verband niet mag beperken tot het aandragen van alternatieve cijfers zoals cijfers die zijn verkregen op grond van gegevens van de douaneautoriteiten waar de litigieuze invoer vandaan is gekomen, maar elementen moet aandragen die de door de Commissie verstrekte gegevens in twijfel kunnen trekken.
 132


In dit punt 179 heeft het Gerecht dus zonder blijk te geven van een onjuiste rechtsopvatting en zonder een onredelijke bewijslast op te leggen, verduidelijkt onder welke voorwaarden een verzoekende partij de betrouwbaarheid van bepaalde door de Commissie gebruikte gegevens geldig kan betwisten. Een dergelijke betwisting kan dus niet louter bestaan uit het overleggen van alternatieve gegevens. Er moet ook worden aangegeven waarom deze laatste gegevens betrouwbaarder zijn dan de door de Commissie gebruikte gegevens.
133


Bijgevolg moet ook het tweede argument van rekwirantes ter ondersteuning van het eerste onderdeel van hun eerste middel worden afgewezen.
134


Op grond van het voorgaande moet het eerste onderdeel van het eerste middel derhalve worden verworpen.
3) Tweede onderdeel van het eerste middel






135


Met het tweede onderdeel van hun eerste middel stellen rekwirantes om te beginnen dat de beoordelingen in de punten 199 en 200 van het bestreden arrest blijk geven van een onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht de verplichting van de Commissie om alle beschikbare gegevens in aanmerking te nemen, ten onrechte heeft beperkt op de grond dat de procestermijnen in acht moesten worden genomen en dat de kans voldoende groot moest zijn dat de eerbiediging van deze verplichting kon leiden tot betrouwbaardere resultaten dan de gegevens die binnen deze termijnen worden verkregen. De verplichting om zich te baseren op positief bewijsmateriaal en om ter verkrijging van dit bewijsmateriaal alle beschikbare informatie in aanmerking te nemen, is een absolute verplichting die losstaat van enige termijn, zoals het Hof heeft bevestigd in punt 68 van zijn arrest van 10 september 2015, Bricmate (C‑569/13, EU:C:2015:572).
 136


In dit verband moet in herinnering worden gebracht dat de Commissie, als onderzoeksautoriteit, ermee belast is uit te maken of er sprake is van dumping, schade en van een oorzakelijk verband tussen de invoer met dumping en de schade (arrest van 12 mei 2022, Commissie/Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, punt 47).
137


Hieruit volgt dat de rol van de Commissie in een antidumpingonderzoek, zoals het Gerecht in punt 198 van het bestreden arrest terecht in herinnering heeft gebracht met een verwijzing naar punt 32 van het arrest van 22 maart 2012, GLS (C‑338/10, EU:C:2012:158), niet die van scheidsgerecht is dat enkel bevoegd is om te beslissen in het licht van de informatie en de bewijsstukken die door de partijen bij het onderzoek zijn overgelegd. De Commissie is tevens verplicht om ambtshalve alle relevante informatie te onderzoeken waarover zij niet beschikt maar waar zij wel zelf toegang toe kan krijgen. In dit verband kent artikel 6, leden 3 en 4, van de basisverordening de Commissie de bevoegdheid toe om de lidstaten te verzoeken gegevens aan haar te verstrekken en alle noodzakelijke controles en inspecties uit te voeren.
138


Deze verplichting van de Commissie tot ambtshalve onderzoek moet evenwel in overeenstemming worden gebracht met de andere verplichtingen die de basisverordening haar oplegt. Dit onderzoek moet dus uitvoerbaar zijn binnen de onderzoekstermijn van artikel 6, lid 9, van deze verordening zonder afbreuk te doen aan het in artikel 3, lid 2, van deze verordening genoemde vereiste dat schade aan de hand van positief bewijsmateriaal en na een objectief onderzoek wordt vastgesteld.
 139


Bovendien heeft deze verplichting tot ambtshalve onderzoek slechts betrekking op informatie waartoe de Commissie zelf toegang kan krijgen en die relevant is voor haar antidumpingonderzoek. Of informatie relevant is, hangt met name af van de inhoud en de betrouwbaarheid van de inlichtingen en het bewijsmateriaal waarover zij na de medewerking van de belanghebbenden aan dit onderzoek al beschikt. De Commissie is immers verplicht om alle informatie waarover zij beschikt met de nodige zorgvuldigheid te onderzoeken (zie in die zin arrest van 12 mei 2022, Commissie/Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, punt 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Beschikt de Commissie over voldoende betrouwbare informatie om dit onderzoek op een objectieve wijze te verrichten en is de informatie waar zij zelf toegang toe kan krijgen waarschijnlijk niet betrouwbaarder, dan kan zij niet verplicht zijn om ambtshalve haar onderzoeksbevoegdheden uit te oefenen.
140


Indien een partij bij de antidumpingprocedure de juistheid van bepaalde informatie op gedetailleerd wijze betwist, moet de Commissie evenwel zorgvuldig onderzoeken of deze betwisting gegrond is (zie in die zin arrest van 10 september 2015, Bricmate, C‑569/13, EU:C:2015:572, punt 68) en, voor zover dat het geval is, haar bevindingen baseren op andere betrouwbare informatie.
141


Bijgevolg heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 199 en 200 van het bestreden arrest vast te stellen dat bij de beoordeling van de verplichting van de Commissie om ambtshalve onderzoek te doen, zowel rekening moet worden gehouden met de verplichting om de procestermijnen in acht te nemen als in aanmerking moet worden genomen of de kans voldoende groot is dat de beoogde gegevens kunnen leiden tot betrouwbaardere resultaten dan de gegevens die binnen de toepasselijke termijnen worden verkregen.
 142


Met het tweede onderdeel van hun eerste middel stellen rekwirantes voorts dat het Gerecht in de punten 202 tot en met 210 van het bestreden arrest de verplichting van de Commissie om ambtshalve alle beschikbare gegevens te onderzoeken, onjuist heeft toegepast door te oordelen dat de Commissie geen gegevens hoefde op te vragen bij de nationale douaneautoriteiten en evenmin vragenlijsten aan de importeurs hoefde te sturen om betrouwbaardere gegevens te verkrijgen of om haar aannamen te toetsen.
143


In dit verband moet om te beginnen in herinnering worden gebracht dat de Commissie, zoals in punt 125 van het onderhavige arrest is uiteengezet, zich alleen mag baseren op gegevens die na aanpassingen zijn verkregen als er geen betrouwbaardere gegevens beschikbaar zijn, hetgeen de Commissie ambtshalve moet onderzoeken.
144


Wat vervolgens de gegevens betreft die de Commissie bij de nationale douaneautoriteiten had kunnen verzamelen, moet in de eerste plaats worden opgemerkt dat het Gerecht in punt 202 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat het onevenredig zou zijn om van de Commissie te eisen dat zij bij de douaneautoriteiten van alle lidstaten lijsten van ingevoerde producten, per transactie, opvraagt en die analyseert om vast te stellen of zij in aanmerking kunnen worden genomen, en vervolgens vier jaar lang voor de gehele Unie de gegevens van het betrokken product samenstelt.
 145


Een dergelijke vaststelling vormt geen onjuiste beoordeling van de verplichting tot ambtshalve toetsing van de Commissie. Het aldus opvragen van gegevens veronderstelt immers dat onderzoek wordt gedaan naar elke invoer van mangatdeksels in de Unie in de loop van het onderzoekstijdvak, hetgeen binnen de gestelde termijnen praktisch onmogelijk is. Zoals in punt 138 van het onderhavige arrest is uiteengezet, moet de verplichting tot ambtshalve toetsing van de Commissie in overeenstemming worden gebracht met de andere verplichtingen die de basisverordening haar oplegt, waaronder de in die verordening bedoelde termijnen.
146


In de tweede plaats moet worden opgemerkt dat het Gerecht in de punten 205 en 206 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat de Commissie evenmin verplicht was om een steekproef te nemen door bepaalde gedetailleerdere gegevens bij de nationale douaneautoriteiten op te vragen aangezien een dergelijke steekproef ten eerste veel werk met zich meebracht en veel tijd vergde, waarmee rekening moet worden gehouden met het oog op de aan de Commissie opgelegde strikte procestermijnen, en er ten tweede aan de relevantie van een dergelijke steekproef kan worden getwijfeld, aangezien de representativiteit van de gekozen transactie ter discussie kan worden gesteld en het met een dergelijke steekproef niet mogelijk zou zijn de omvang van de invoer van het betrokken product precies te berekenen.
147


Deze beoordeling van het Gerecht is evenmin in strijd met de verplichting tot ambtshalve toetsing van de Commissie, aangezien niet blijkt dat het, door bij de nationale douaneautoriteiten een steekproef op te vragen, mogelijk zou zijn geweest om betrouwbaardere gegevens te verkrijgen dan de aangepaste gegevens die de Commissie in het onderhavige geval in aanmerking heeft genomen.
 148


Ten slotte heeft het Gerecht over de gegevens die de Commissie bij de importeurs had kunnen opvragen, in de punten 207 tot en met 209 van het bestreden arrest geoordeeld dat de Commissie in het onderhavige geval deze gegevens niet hoefde op te vragen aangezien die gegevens niet betrouwbaarder waren. Het Gerecht heeft deze beoordeling gemotiveerd door uiteen te zetten, ten eerste, dat de 28 importeurs die tijdens het onderzoek naar voren zijn gekomen, in hun antwoorden op de vragenlijst bij het bericht van inleiding van het onderzoek met betrekking tot de invoer uit China en India een totaalcijfer van de omvang van de invoer van het betrokken product hadden verstrekt, ten tweede, dat deze gegevens niet onderverdeeld waren op basis van de GN-codes waar dit product onder viel en, ten derde, dat deze antwoorden slechts konden worden getoetst voor de drie in de steekproef opgenomen importeurs die hadden geantwoord op deze vragenlijst en van wie niet was vastgesteld dat zij voldoende representatief waren voor alle importeurs van dit product. Het Gerecht heeft deze laatste beoordeling onderbouwd door erop te wijzen dat de Commissie heeft opgemerkt dat de markt gefragmenteerd was en werd gekenmerkt door een groot aantal middelgrote en kleine ondernemingen en dat het in een dergelijke context niet was uitgesloten dat talrijke andere niet-verbonden importeurs die op de markt actief waren en die geen direct belang hadden bij medewerking met het onderzoek, niet naar voren waren gekomen.
 149


In dit verband moet worden opgemerkt dat het enkele feit dat de antwoorden van importeurs op deze vragenlijst geen voldoende gedetailleerde informatie bevatten over de betrokken invoer, niet voldoende is om de Commissie vrij te stellen van haar verplichting om ambtshalve te toetsen of deze importeurs gegevens hadden die betrouwbaarder waren dan de gegevens die op basis van de gegevens van Eurostat waren samengesteld. De onjuiste opvatting waarvan het Gerecht in dit verband blijk heeft gegeven, is evenwel niet ter zake dienend. Zoals de Commissie in haar memorie van antwoord heeft uiteengezet, zou, zelfs als zij gedetailleerdere informatie had opgevraagd, deze informatie altijd minder uitvoerig zijn geweest dan die van Eurostat. De feitelijke vaststelling dat het niet was uitgesloten dat veel andere onafhankelijke importeurs op de markt er geen rechtstreeks belang bij hadden om mee te werken aan het onderzoek, is namelijk niet betwist. Derhalve is niet bewezen dat het, door bij de importeurs gegevens op te vragen over de invoer, mogelijk zou zijn geweest om betrouwbaardere gegevens te verkrijgen dan de aangepaste gegevens die de Commissie in het onderhavige geval in aanmerking heeft genomen.
150


Op grond van het voorgaande moeten het tweede onderdeel van het eerste middel en derhalve dit middel in zijn geheel worden verworpen.
2.
