De Kruisvaan : weekblad van den St. Bonifaciusbond der Nederlandsche Zouaven onder de zinspreuk "Fidei et Virtuti"
No 107- ZATERDAG 6 DECEMBER 1879. 3e Jaargang. Melius est nos mori in bello, quarn videre mala gentis nostrae et sanctorum. I. Mac. III. 59. Pro Petri Sede. Pro Patria. Pro Populo. Dit blad verschijnt Zaterdag van iedere week. Abonnementsprijs bij vooruitbetaling franco door geheel Nederland ƒ 2.00 per jaar. Voor België 6 frs. per jaar. Pbijs der Advertentiën. 10 cents per regel. Brieven en gelden franco aan het Bureau De Kruisvaan, te Tilburg. 1854. 1879. Een lied van den 8n December. ’t Is nacht alom en eenzaam in ’s Pausen Vatikaan, De trouwe dienaars rusten, alleen de Zwitsers staan Met hunne hellebaarden aan ’s Pius deur op wacht; De Paus had lang gebeden, gewerkt tot in den nacht, Gebeden voor zijn kudde, gtewerkt voor ’theil des Staats. Vervolgd werd Christus Kerke; helaas! de Geest des kwaads I Had door de booze wereld het ongeloof gezaaid , 1 En als een laffe moorder de zielen weggemaaid; Zoovelen ach! bedrogen, aan boeien vastgesnoerd En verre van den schaapstal des Herders weggevoerd! Hij had door Petrus’ Erfgoed de rosse toorts gezwaaid, En in der kinderen boesem des oproers kiem gezaaid. Het volk had zijnen koning in ’t vorstlijk Quirinaal Beleedigd en belegerd, eens vuigen moorders staal Zijn «Rossi” neêrgestoken, zijn «Palma” snood vermoord, Hem-zelven weggedreven naar ’t verre ballingsoord! Wel was hij door zijn trouwen, in luisterrijken stoet Weêr in triomf gedragen, met geestdrift weêr begroet, Toen hij als overwinner naar Rome wederkwam, Toch knetterde onder d’assche nog altijd d’oproersvlam. Lang had de Paus gebeden, gewerkt tot in den nacht, Gezucht van bittre smarte, doch in ’t gebed zijn kracht En zoeten troost gevonden. «O teedre Moedermaagd! »Gij weet, wat aan mijn harte gelijk een kanker knaagt, «Gij weet, wat in zijn ziele de Paus al smarten draagt, «Van wat een grievend hartzeer des A aders boesem jaagt! «Gij weet het, en uw liefde heeft vaak mijn hart vertroost «Wanneer het troostloos zuchtte om ’tal t’ondankbaar kroost. »Nu weêr heot Gij een dauwdrop van ’s Hemels lafenis »In mijn gemoed doen vloeien, de bange duisternis »Uit mijnen geest verdreven! aanvaard mijn dank! aanvaard «De hulde van uw dienaar: wierd mij veropenbaard «Hoe ’k U mijn dank betoone! Maria! spreek Gij-zeiv’!” ’t Was stil rondom de bidcel, daar onder ’t hoog gewelf Weêrklonk des Zwitzers voetstap de sombre gangen door: 34 Een ongewone luister, een meer dan aardsche gloor Zweefde over Pius schedel gelijk een lichtkroon héén, En voor zijn oogen blonk er een diamanten-steen Als met een zee van glorie en wonderschoonen glans En luister overgoten; en zie: een paarlenkrans Omkroonde ’t hoofd der Maged, waarvoor hij lag geknield, En ’twas als voelde Pius zich met Gods geest bezield: O ja, riep hij met geestdrift uit, ’k Belijd het groot geheimenis En kondig aan dat Anna’s spruit Gansch onbevlekt ontvangen is! En met een sidderende hand, Het hart vol gloed, het oog vol glans Neemt hij den kostbren diamant. En hecht hem aan Maria’s krans. ’t Zijn drie en twintig jaar : Des Engels »Ave” huppelt De Heuvlen rond, Van mond tot mond, Der »Onbevlekte” tot een groet! En uit den Hemel druppelt, Als honig zoet, In ’t vroom gemoed, De dauwdrop van d’Alzegenaar. Wat nevelfloers hangt over tVatikaan Gelijk een sluier heengespreid ? Wat vreugde grijpt den Caesar aan? Helaas! .... de Paus verscheidt 1 Helaas! de Paus ontvliedt deez’ aard En reist naar Sions Hof! Ach! Pius, ach! trekt hemelwaart! Wat klept het «Ave” dof! Dof! over d’aarde, doch daarboven Klinkt blij het Hallelujalied! Daar komen d’Englcn aangestoven, En sparen hunne harpen niet. Zij laten luid hun zangen schallen Dat, dav’rend wijd en zijd, Hun lied wefirklinkt, de gouden hallen En starrekreitsen door: «Den Kerkvoogd heil, den Kerkvoogd eere, «Dien Christus uitverkoor »Der lieve Moeder van den Heere «Den «kostb’ren diamant” »In d’eeuw’ge maandenkroon te hechten! »Moog’ ook Maria’s hand, »U Paus! een lauwerkrone vlechten!” Wie is hij, die daar opwaarts streeft, (Dus klinkt het lied der Martelaren) Van ongewonen glans omzweefd En jubelende Geestenscharen, Naar ’s Hemels glorievolle woon ? O! dat ons lied van geestdrift tuige! Zijn schedel draagt de doornenkroon, Hosanna! ’t is een Bloedgetuige! Wie is hij, die daar herwaart treedt, (Zoo luidt het loflied der Belijders) Gehuld in ’t heilig priesterkleed, Gesierd met d’aureool der Lijders? Triomf! triomf! ontsluit uw rij, O blanke Heiligen des Heeren, Heft aan uw hallels vroo en blij Om onzen zaal’gen broeder t’eeren! Wie is hij, die ten Hemel vaart, (Zoo juicht de rij der Kerkleeraren) Van uit het tranendal der aard, Omstuwd van jublende Englenscharen? Hosanna! zingt een vreugd akkoord! Deez Pius heeft den stervelingen ’t Geheim verkondigd van Gods woord, Triomf! ontsluit uw breede kringen! Wie is hij, die daar hemelwaart, Gedragen op der Englen vlerken Zoo triomfantlijk henenvaart, Door zonnenheir en starrenzwerken? Apostel is Hij, door wiens mond Het zaligmakend woord der waarheid Aan woeste volken werd verkond, De nacht verdreven door de klaarheid! Doch hooger stuwt de Geestendrom Den heilgen Paus den hemel in, Tot aan des Heeren Heiligdom, En voor den troon der Koningin. «Heil, heil U, schalt der Englen lied, «Heil U, roemvolle martelaar, »In ’t onverganklijk rijksgebied! «Gij droegt uw kruishout jaar op jaar! «Heil U, Belijder van ’t Geloof, »Die, onversaagd, voor Christus Bruid, «Bedreigd met schennis en met roof, 35 «Der wereld drommen hebt gestuit »En in der Vorsten aangezicht «Des Heeren rechten hebt verweerd : «Gij hebt gevochten, nooit gezwicht, «Gestreên, den blik tot God gekeerd! «Heil U, doorluchte kerkleeraar, Die Gods geheimen hebt ontplooid, «Apostel, die de «Blijde Maar” Door ’t Heiden volk hebt rondgestrooid! « Halleluja! «Halleluja! «Halleluja!” Daar stijgt van haar troon af des Hemels Vorstinne, 't Gelaat met een lieflijken glans overgoten, Het hoofd met een krans van smaragden, safieren, Agaten, robijnen, karbonklen omvlochten; Doch één diamant spat alom zijne vonken, En werpt over ’t aanschijn een bundel van stralen, «Dit kostbaar gesteente (dus sprak zij) o zaalgen! «Heelt deze, mijn Pius, gehecht aan mij krone”. En luider weerklinkt door den Hemel het loflied: «Gezegend de dienaar der vleklooze Moeder, «Gezegend de heiige, die ’s Hemels Vorstinne «Op ’t aardrijk vereerd heeft, gekroond en verheerlijkt! «Bestijg den triomfstoel, o stadhouder Christi, «Bestijg uwen zetel, aanvaard uit de handen ►Van Haar, die gij noemdet als «Vlekloos ontvangen”, «De kroon U gevlochten, d’onsterfelijkheid’s krone! «Bestijg den triomfstoel, nabij Haren zetel, «En zoolang door deez’ kreitsen Haar lofzang weergalme, «Zal zij met een glimlach U dankbaar begroeten, En al uwe beden goedgunstig verhooren”! ’t Zijn vijf en twintig jaar! De gansche christenschaar Heft hart en blik en bede Naar d’Onbevlekte omhoog, »Maria, schenk ons vrede, In Pius’ naam! voor ’t oog Gedoemd, helaas! tot weenen, Daagt nog de Redder niet! Verjaag de Sarracenen, Uit Petrus Rijksgebied, En geef op Pius bêe Der Kerke heil en vrêe! JACQUES VRANCKEN, Pr. ‘ ♦ Vaders G-raf. „Zijn graf zal roemrijk wezen.” Isaias XI. 10. Den 13 Februari 1878, opende kardinaal Joachim Pecci, kamerling der H. Roomsche Kerk, de thans roemrijk regeerende Paus Leo XIII, in tegenwoordig heid van de bloedverwanten des afgestorvenen Pausen, het eigenhandig geschreven testament des gelukzaligen, gedagteekend van 1875, en las het volgende : „Na mijn dood , moet mijn lichaam, begraven „worden in de Kerk van den H. Laurentius buiten „de muren, juist onder den kleinen boog, die zich „verheft boven hetgeen genoemd wordt, de rooster, „(—sotto la cosi detta graticola—) op welken steen „nog de bloedvlekken te zien zijn van den doorluch- „tigen martelaar en leviet. De kosten van de graf kerk mogen de twee duizend franken (—quattrocenti „scudi—) niet overtreffen.” Op de eenvoudige graftombe moet het volgende op schrift , door Pius zei ven gesteld, worden geplaatst: Ossa et cineres Pii P. IX Sum. Pont. VIXIT Ann. LXXXV. In Pontificatu An. XXXII. Orate pro eo. (Gebeente en assche van Paus Pius IX : hij leefde 85 jaren, 32 jaren als Paus. Bidt voor hem.) Eindelijk verlangde de Gelukzalige dat, in stede van zijn adellijk geslachtswapen, eenvoudig een doods hoofd op de zerk zouden worden uitgebeiteld. Zoodra de uiterste wil van den Onsterfelijken Paus der Onbevlekte Ontvangenis bekend was — schrijft de „Osservatore Romano” — was allerwege de indruk groot: elkeen bewonderde, in den grooten Opperherder der Kath. Kerk, eene nederigheid tot zoo verheven een trap van heldhaftigheid opgevoerd. Doch het graf van Pius den Groote moest roem rijk zijn. Niet tevreden alle uren van den dag elkander in de St.-Pieterskerk te verdringen rondom de marmeren kist, die het gebeente des geliefden Pius omsluit, en daar hem te verheerlijken, hem te aan roepen als eenen Heilige, wilden de geloovigen ook zijne toekomstige begraafplaats bij voorbaat reeds versieren, en van nu af aan reeds de onderkerk van St.-Laurentius als eene door God bevoorrechte plaats bezoeken. Honderden en nogmaals honderden van opschriften getuigen aldaar reeds de liefde, de fijnste gevoelens van droefheid, van dankbaarheid, van vereering, van vertrouwen en van vroomheid, die de bezoekers jegens Pius IX vervullen. Deze opschriften zijn gesteld in allerhande talen, door personen van allerlei leeftijd, van alle landen en standen , priesters, kloosterlingen, leeken, oud-pauselijke zelfs Italiaansche soldaten , weduwvrouwen, weezen, jonggehuwden, geheele familiën, kloosters, college’s, seminariën, pleeg- en weeshuizen, scholen , maatschap pijen , genoot- en broederschappen, enz., enz., allen willen op Pius’ toekomstig graf, vooraleer reeds zijn kort en dierbaar gebeente aldaar ter ruste, en naar wij vertrouwen , ter verheerlijking worde neêrgelegd, 36 de hulde hunner teederste liefde, en de schatting hun ner hoogste vereering aanbrengen. Zij staan daar als het ware op schildwacht, met geurige bloemenslingers en walmende wierookvaten in de hand, de komst van des heiligen Vaders gebeente verbeidend; zij gaan daar als het ware ten kore om den doorluchtigen Belijder, den onverschrokken Mar telaar van Jesus Christus , een lied te zingen, wellui dend en zoet, heerlijk en krachtig, een zang van liefde, een psalm van dankbaarheid: „vox populi” de kreet des volks, waarop de „vox Dei”, de stem des Heeren, sprekende door den onfeilbaren mond van hem, die de Herout is van het driewerf heilig Godsgezag, zal ant woorden , dat het schalie over het aardrijk wijd en zijd, alom het gejubel der volken verwekkend : „Sancte Pie IX, ora pro Nobis et pro Ecclesia Dei” H. Pius , bid voor ons en voor Gods Kerk. Waarlijk, wanneer men die lange, lange rij van opschriften, doorgaans met potlood geteekend, naleest, denkt men onwillekeurig terug aan do begraafplaatsen der eerste Christenen in de Katakomben, waar, zooals Albert Kuhn zegt, zij een „welsprekende getuigenis afleggen van het levendig geloof, de zoete hoop op de toekomstige verrijzenis en tevens van hunne teederste liefde, van hunnen eerbied voor de dierbare „dulcissimi” en allerzoetste „afgestorvenen.” Toen wij in den aanvang van dit jaar de eeuwige en dierbare stad Rome bezochten, wilden wij ook de Baziliek, door den grooten Konstantijn ter eere van den H. Laurentius gebouwd, bezoeken ; daar immers kon den wij zoovele zoete herinneringen aan Pius IX opdoen, de marmeren zuil aanschouwen, door hem ter eere van zijn geliefden H. Leviet opgericht, de mozaïeken be wonderen, waarmede hij het graf des doorluchtigen Belijders versierde, een innig gebed als de schatting onzer hulde neêrleggen aan den voet van het heerlijk gedenkstuk, door den onvergetelijken Paus gesticht „tot eene eeuwige gedachtenis van zijne koninklijke liefde en zijne dankbaarheid jegens de kloeke Vrijwil ligers, te Zijner verdediging op het slagveld gesneuveld” : daar immers ook konden wij knielen op de heilige plek, door Hem zich uitverkoren tot een zoete rust plaats, nabij het verheerlijkt gebeente van den luister rijken Diaken en Martelaar, en „onder den rooster, waarop het martelbloed des Belijders nog zijne sporen heeft achtergelaten.” Destijds ontbrak ons de tijd om alle opschriften, der geloovigen in ons zakboek op te teekenen, hetgeen overigens ook eene onmogelijkheid ware daar het getal de honderden verre overschrijdt. Wij twijfelen er niet aan of het zal onzen Lezers aangenaam zijn, indien wij hun uit dat overgroote getal van opschriften eene kleine bloemlezing geven, zooals wij ze in de „Osservatore Romano” N° 265 aantreffen. Het eerste, dat wij uitkiezen , is van de hand eeniger Italiaansche soldaten, die hunne namen teekenden rondom een hart, in potlood geteekend. „O Pius IX, zie van uit den Hemel den ellendi- „gen staat mijner ziele, zie hoe de ondeugd haar „opwekt, hoe de kracht der ondeugd haar aantrekt: „Gij, die in mijne gedachten leest, o Pius IX, bid „voor mij bij God.” (25 Oct. 1879.) Opmerkelijk is het dat al de geloovigen de be scherming van den Overledene over zich inroepen, en geen enkele bidt voor de rust Zijner ziel: ook blijkt het aller overtuiging te wezen dat Pius IX niet alleen het Rijk der uitverkorenen is binnengetreden, maar ook dat hij daar zetelt op een hoogen trap van glorie, waartoe alleen de meest heilige, de meest volmaakte zielen worden toegelaten, en waar zij met den onweer- staanbaren invloed op het Hart des Allerhoogsten, de belangen der strijdende Kerk behartigen. Gaan wij verder, doch men vergete niet dat wij slechts eene bloemlezing kunnen geven: „Pius IX, bescherm van uit den Hemel, uwen „trouwen dienaar en zoon G. A.” „Ook voor ons een vurig gebed, o onsterfelijke „Pius” (4 namen). „O Groote Pius, bid voor A. Chiesa.” „O Pius , bid voor mij, arme weeze (Maria Pe- „trucelli).” „O Pius IX, bid voor ons, doofstommen I (6 na- ,,men). En voor mij, die eene doofstomme ben.” „(Assunta Dinidi.) „Joseph en Clemens bevelen zich aan U, die „Jesus bidt voor de Katholieken, opdat Zijne H. Hand „het hoofd treffe der Godslasteraars.” „Rafaël Pericoli bidt Pius IX voor de be vrij ding „van Kerk en Paus.” „O H. Vader, bid voor Uw Rome!” „Aan den Martelaar Pius IX de hulde mijner „kinderlijke liefde.” (Een Priester uit Dalmatië). „Oh 1 het Scheepje van Petrus zal altijd op het „water drijven !” „Pius IX, Engel van Vrede, bid voor mij, zondaar 1” „Aan Pius IX een gebed van vereering.... geenszins „tot rust zijner ziel.” (Een Italiaansch Zouaaf). „O Heilige Pius IX, bid voor mij G. C., die in „U zoo groot een vertrouwen heb !” „Pascalis Turco acht zich gelukkig de grafplaats „van den Vader des Volks te weten , en zegent het „oogenblik dat hij voor de eerste male den grooten „Pius zag.” „Ridder Francesco Ravizza van Orvieto, tot een „blijk zijner hulde aan zijnen Paus en Koning Pius „IX, dien hij dertig jaren lang getrouw heeft ge- „diend.” „O onsterfelijke Pius IX! van uit den Hemel „een blik op mij en mijne armen, die gij op aarde „zoo innig bemindet. (Al. Migone, onder-Pastoor „der Armen te Genua 7 Mei 1879).” „De school van.... opdat hare leerlingen altoos „braaf zijn.” „De nederigheid van Pius IX was zonder weder gade, daarom is en zal hij altoos zijn een toonbeeld „van wilskracht en lofwaardige werkzaamheid.” „Pius IX, Groote Paus 1 wonder van vreedzaam heid en liefde, werp uwe blikken op ons, die lijden : „aanvaard het geschenk der weduwe, een geschenk „der armoede, uit liefde gegeven.” (7 Febr. 1879).” „Ginevra bidt Pius IX voor haren lieven zoon.” „O Pius IX , mijn , bid voor mij en mijne fami- „lie. (Adelaïde).” „O Pius IX, de Groote, bid voor ons, uwe kin deren.” „Aan Pius IX, aan Leo XIII, onze hulde.” 37 „Onsterfelijke Pius — grootmoedige ziel, bid voor „mij en mije talrijk huisgezin. (24 Juni 1879, D. V.).” ,,O Pius IX, o Heilige, aan U beveel ik mijne „ziel bij leven en sterven.” „Ach! gij, die het kunt, zegen van uit den He- „mel, uwe kinderen !” „Stella Trarapini beveelt zich aan Pius IX opdat „zij hem kunne navolgen.” „Zegen het hui’s en verlaat niet de woning van „mijnen overdierbaren echtgenoot Joseph.” „O Pius IX, engelachtige Heilige, bid voor mij, „Lod. Allegri. (8 Sept. 1879).” „Pius IX, bid voor onze communauteit. (Pesei „Teresa).” „Eere den onsterfelijken Pius IX , den grooten en „grootmoedigen Heilige ! _ (De Geestelijkheid der Ba- „zeliek van Dateranen , die om den H. Zegen smeekt).”. >>O groote Pius, bid voor Leo XIII, uwen waar- „digen opvolger, opdat hij den triomf aanschouwe !” „Lieve Vader, bid voor mij, arme weeze. (Maria „Andenna).” „O ! Pius IX, wiens naam door de geheele we- „reld weêrklinkt, bid voor Lod. Alvino , die het geluk „had den 15 Sept. 1877 Uwe hand te kussen, en mr „herwaarts komt om uwe gedachtenis te vieren.” „O Pius IX! Leo XIII, uw opvolger, is Uwer „waardig 1” „Aan den grootsten der Pausen , den onverwin- „baren en engelachtigon Pius IX, bevelen zich de „familiën Lancelotti, Mariani, Desideri en Terraguti.” „Allergoedertierenste Pius, bid voor hem, die U „zoo bemint.” • ”O..Pius IX, heil van uw volk, bid voor hen, „die gij in het tranendal hebt [achtergelaten en die „Uwer gedenken, zoo groot in uwe werken.” „Groote Heilige Pius IX, bid voor hen, die in „uw leven U zoo hartelijk lief hadden, en na uwen „dood, U vereeren..” Het zou een reuzenarbeid zijn alleen de voornaamste en de meest liefdevolle opschriften terug te geven ; zij worden geteld bij honderden. Naast deze vaak kinderlijk eenvoudige uitingen van liefde en bewondering , welke geen christenziel zonder ontioering aanhoort, moest ook de haat, de blasfemie, de goddeloosheid hare stemme verheffen; doch dit waan zinnig en walgwekkend gekras doet de wonderzoete melody, de verrukkende akkoorden door de kinderlijke liefde in onvergelijkelijk schoone harmony met zilver- klank en geestdrift aangeheven, nog voller, nog luider weêiklinken : het getal dier lasterlijke opschriften is uiterst gering, een dertig- a veertigtal kan niet in aanmerking komen tegenover die honderden der kin derlijk en innig geloovige vereering, zij wakkeren daaren boven het vuur der harteljjkste liefde aan. Zoo leest men, naast een lasterlijk opschrift het volgende:. „Die eenen doode beleedigt, is een laaghartige : „die Pius IX ook na zijn dood beleedigt, is een „laaghartige, een aterling, een vadermoorder. (W.) „Leven Pius IX en zijn roemrijke opvolger Leo „XIII, Paus en Koning !” Behalve de opschriften versieren nog 28 bloemkran sen , kronen en kaders de gewijde muren van de graf plaats ; eenigen onder dezen zijn waarlijk prachtvol gewerkt en kostbaar, door hunnen rijkdom en hunnen fijnen kunstsmaak. Onder anderen ziet men er twee groote ebbenhouten kaders, voorzien van een kristal, waarin twee kransen met kunstig gewerkte zilveren bladeren , bekroond door de I auselijke thiara en de sleutels in zilver, tot. op schrift dragende: „Aan Pius IX, zijne stad Rome, „Aan den onverwonnen martelaar, Italië !” A oorts bewondert men er drie allerschoonste kaders : de een bevat een kraus van gouden loofwerk , de tweede een ruiker van rozen in was, de derde het volgende in zilveren letterschrift: „O Pius IX, zegen van uit den Hemel uwe kinderen A. P.” Wijders een krans in zilveren en gouden filigraan , huldeblijk eener adellijke familie uit Marseille, twee groote kronen van jasmijn, twee kransen van alpen- bloemen, herkomstig uit Tirol, en eenen kleinen een- voudigen bloemkrans uit „pensées” gevlochten, in een blikken koker gelegd, en met het opschrift: „Eene arme familie aan haren weldoener Pius IX.” Kortom : men hoort daar onder de heilige gewelven van dat onderaardsche Heiligdom een harteroerend lied : épopée van liefde, van godvruchtigheid, van droefheid en zoete herinneringen : het is eene geheele geschiede nis van dankbaarheid, van smartvol gedenken, en on beschrijfelijke vereering ! Het graf van Pius is van nu af aan reeds roemrijk; van nu af aan reeds roept het geloovige volk, dat zich rondom zijne _ graftombe verdringt, hem aan met de zoetste, de heiligste namen. „Ook wij, o Pius, Vader, Paus en Koning, ook „wij, o Pius, Belijder, Gevangene, Martelaar! wij „uwe Nederlandsche Zouaven, knielen neder in den „geest aan den voet van uw graf, en roepen U toe: „Wel zult gjj zoet hier rusteu in dit Heiligdom naast „St.-Laurentius, den roemvol gekroonden Martelaar, „en het gebeente van Cvriaca, de manhafte bloed- >>getuige ; ja rusten, grootmoedige, in het Heiligdom „door Konstantijn den Groote gebouwd : totdat de „Katholieke Kerk U als een flonkerstar aan ’s Heeren „starrenhemel zal zien schitteren, en U aanroepen „als haren machtigen Voorspreker bij’s Allerhoogsten „Genadetroon. „Bid voor ons en voor ons Nederland, dat gij „zoo innig bemindet, dat wederkeerig ook U zoo lief „had, bid voor ons en allen, die ons dierbaar zijn: „blik van uit den Hemel neör op uwen doorluchtigen „Opvolger, en geheel de Strijdende Kerk : voor beider „Vrijheid, Gode dierbaar als de appel in Zijn oog, „hebt gij onverpoosd en onverschrokken jaren en „jaren lang gestreden, en heeft menige onzer land- „en wapenbroeders zijn heldenbloed blijmoedig ver boten; bid voor ons, o Pius, opdat over onze Moeder „de 11. Kerk weldra het Zonnelicht der bevrijding „heerlijk en luisterrijk heenstrale, en wij de Vrijheids- „zonne mogen aanschouwen, en Moeders vreugde „begroeten, al zij het ook badende in ons bloed, en „stervende op het slagveld. Ja, Koning! laat ons de rijheidszon aanschouwen, Neêrlands Zouavenheir 38 „smeekt er ü om, vooraleer zij voor altijd het Dag licht des Levens moeten derven.” Fins IX, H, Vader, bid voor ons. Jezuïeten en Zouaven. Ten gepasten tijde, dunkt me, herinnert een Pauselijk zouaaf, oud-leerling der Jezuieten, zich het woord van zijnen kolonel Allet, dat kort en bondig, zooals door gaans de ridderlijke krijgsman zich uitdrukte, Zouaven hunne plichten, en tevens hunne zending in de wereld voorschreef: »Gij zijt de kern, rondom welke, in de ure des gevaars, de mannen van godsdienst en maatschap pelijke orde zich komen heenscharen”. Zoo sprak de grijze kolonel, en ten eeuwigen dage zal dit fiere woord in onze harten gegrift blijven. Een onzer wapenbroeders, een wakkere Kanadees, herinnert het zich, zeide ik, ten gepasten tijde. In het »Bulletin”, dat het orgaan is van de»Union Allet te Montréal in Kanada, komt van zijne hand een opstel voor, dat het ontegensprekelijk bewijs levert dat in de droevige dagen, die wij beleven, de oud-strijders van Pius den Groote hunne hooge zending begrijpen, en tevens dankbaar zijn jegens hen, die in hunne kinder en jongelingsharten de kiem legden van die ridderlijke zelfverloochening en edelmoedige toewijding aan Kerk en maatschappij, welke zij eenmaal getuigden op het slagveld, en welke zij nog altijd —■ aan plicht en eed getrouw — in den onbloedigen kampstrijd der pers doen blijken. Eene schoone gedachte voorwaar! een opbeurend schouwspel: de keurbende van het geestelijk Kruisheir der Kerk; de strijdbare en wakkere Jezuieten, in welken de kloeke geest van Ignatius, den lieren krijgsman, schijnt gevaren, de waakzame en koene voorposten, , altoos geducht in het geweer, bewonderenswaardig in hunne krijgstucht, altoos de eersten in het vuur, de ■ eersten om te strijden, de eersten om te lijden — ook hiertoe hoort een sterke mannenziel — door het heden- daagsche, voor een wijle tot straf der wereld triom- feerend Liberalismus gehoond, verbannen, verdreven, doch bemoedigd, verdedigd en gewroken door de Kruis vaarders del- XIX eeuw, de Machabeeuwen van onzen ’ tijd, waarvan zij er velen tot christenmannen, tot chris- 1 tenhelden hebben opgevoed. De geest der zelfopoffering, der onwankelbare ge- ■> hechtheid aan hun geloof en hunnen Paus is het kenmerk der heldhaftige christenharten; daaraan herkent de wereld het heilig-halsstarrig geslacht der Bloedgetuigen, daar- i aan ook herkent het fiere ras der kruisridders de een i den andere. Hooren wij nu wat onze Kanadees beoogt. »De oorlog tegen de Kerk en hare rechten, waarvoor , wij eenmaal streden en nog niet ophouden te strijden — i woedt hevig van alom: onze weerkracht moet verdub beld worden. De tijd is voorbij, helaas, dat men kort en bondig een einde maakte aan alle die vraagstukken, welke onze tegenwoordige looze staatkunde zoo wonder dooreeD weet te warrelen; waarom haar, der sluwe, geen eerlijken oorlog verklaard, een oorlog met open helmvizier en wettige wapenen gestreden? Doch wij leven in vredestijd; de veldheer, dien God eenmaal zal geven aan zijne kloeke strijdbend.e, heeft nog het sein tot den aanval niet geblazen dien wij met ongeduld verbeiden; laten wij dus en degen en karabijn voor eene wijle rusten, om een ander wapen, het mach tige der Pers te hanteeren: misschien zullen onze kreten den donder wekken. Onder alle de aanslagen, die tegen de Katholieke Kerk gericht worden, is er een, die eeuwenoud is als de Daemon, van wien allen voortkomen en dezen aanval heeft de reguliere en sekuliere geestelijkheid te door staan: alle schichten worden afgeschoten op deze dicht- aaneengeslotene falanks, die het opperhoofd der Katho liciteit omstuwt, en onder deze talrijke keurbende, die St. Pieters bolwerk bewaakt en verdedigt, -is er een bataljon, drie en een halve eeuw geleden opgeroepen en afgericht ten wapenture door een echten, heiligen Krijgsman. Deze welgeoefende, nederige, gehoorzame, der wereld afgestorvene mannen, van jongsafaan gewend aan eene strenge krijgstucht, onversaagd in den kamp, lieten nooit een krijgsgevangene in ’s vijands handen achter, en verspreiden alom den schik in den boesem der god- delooze horden en Satans trawanten. Vervaarlijk braakt tegen hen de Daemon zijne woede los, alles wordt er beproefd om hen te vernielen, zelfs gelukte het hem op zekeren dag, dank zij der sluwheid en onwaardige praktijken, deze roemvolle heirbende te doen atdanken, doch het bedrog had zijn tijd en heden ten dage staat het leger van Ignatius van Loyola, de Hemel zij gedankt, strijdvaardig en in slagorde geschaard voor de eer en het heil der Katholieke Kerk. Aan hem was de eere weggelegd het doelwit te zijn van alle verwijtingen, alle lasteringen en alle smaad redenen, waarmêe de Revolutie de geestelijke orden overlaadt. Is het niet door toedoen der Jezuieten dat het Pau selijke Hof hardnekkig weigert de moderne beginselen te huldigen ? Zijn zij het niet die behendig zich weten in te dringen in het bestuur der bisdommen, die hun de gastvrijheid verlecnen ? Zijn zij het niet, die de geestelijkheid dwingen, Roomsche, anti-nationale, anti-patriottische denkbeelden te omhelzen? Zoo raaskalt de Revolutionnaire pen- en woord voerder. St. Ignatius’ volgelingen moeten voorzeker den vijand een vreeselijke tegenstander zijn, dat men alle middelen te baat neemt om hen bij den volke verdacht en hatelijk te maken. Want een boekdeel, en een lijvig, is geenszins toe reikend om alle de beschuldigingen, tegen hen ingebracht, op te teekenen; om ze allen te schande te maken is eene eenkele bladzijde voldoende. Dit is evenwel ons doel niet, wij willen alleen den roemrijken zonen van Ignatius de hulde brengen onzer bewondering en de uitdrukking van ons onomstootbaar vertrouwen op hunne werkzaamheid, en op den goeden uitslag hunner pogingen. 39 Bene groote eer ware het voor ons, oud-Zouaven des Pausen, een plaatsje in te nemen in het groote Katholieke leger naast die heldhaftige keurbende, om haar bij gelegenheid te verdedigen. Zou het niet eene gewenschte zaak wezen, eene heer lijke tevens — in een tijd dat schier alle Regeeringen op zoo onwaardig eene wijze, deze roemvolle sociëteit vervolgen, dat alle oud-leerlingen der Jezuieten plech tig en met luider stemmen protesteeren ten gunste van hunne voormalige en dierbare leermeesters? Ja, alle de leerlingen van alle de Jezuïetenscholen der geheele wereld wenschten wij onderling in overleg te zien treden om aan de dierbare Priesters, waaraan zij hunne opvoeding verschuldigd zijn, in het openbaar en het aanschijn der geheele wereld, een plechtig bewijs te geven aan hunne vereering, hunne gehechtheid, hunne dankbaarheid. Op beide halfronden der aarde tellen de Jezuieten hunne leerlingen bij honderden; zoude het nu ondoen lijk wezen een dag te bepaleu bijvoorbeeld den 31sten Juli 1880, feest van St. Ignatius, ten einde uit duizende jongelingsborsten over het aardrijk te doen oprijzen een luiden kreet van hulde voor hen, die de revolutie zoo schandelijk verguist, den tijd verbeidend, waarop zij hen naar het land der ballingschap, of naar de galeien, of naar het schavot kan heenzenden. In Frankrijk buldert de krater het hevigst, daar dreunt reeds de bodem, en schokt de aarde, en van daaruit wellicht zal het brandende en verwoestende lava naar heinde en verre zich verbreiden. M.elaan dan, van Frankrijk uit ga de beweging, daar immers gaven en geven nog altijd de Jezuieten zoo schitterende voorbeelden van moed,' van wilskracht en zelfopoffering; van daaruit ook verheffe zich de kreet, het Hosanna den Jezuieten! Dat de orkaan, die zoo dreigend zich boven hunne hoofden sanaenpakt, en reeds broeit in het luchtzwerk, van stormen, bliksemflitsen en donderknallen zwanger, door ons geroep bezworen worde, zal meer dan een wellicht zeer twijfelachtig toeschijnen, doch ijdel is dit roepen niet, noch vruchteloos, daar het noodzakelijker wijze een sterken band zal smeeden, een onverbreekbaar vei bond onder de kinderen van dezelfde meesters: en deze eenheid deelt der goede zaak een ongemeene kracht mede. Het doelwit is schoon, doch zeer goed bereikbaar en de tijd overvloedig voorhanden. Wij werpen deze gedachte op en wenschen dat zij wijd en zijd weêrklank vinde. IV at de uitvoering betreft, gaan de Ouderen voor. Dat die van Parijs zich vereenigen nabij den Mont- martre, waar Ignatius en Xaverius het »Gezelschap van Jezus grondden, en dat zij de beweging op touw zetten, van hen ga het wachtwoord uit, wij zullen het aanhooren en getrouw beantwoorden”. lot hiertoe onze wakkere Kanadees. Behoeft het gezegd dat wij geheel en al beamen, wat onze wapenbroeder voorstelt en wij volgaarne aan een zijner wenschen gehoor geven, door zijn opstel over te nemen en het onder de oogen onzer lezers te brengen. Ook in Nederland tellen de verdienstelijke Jezuïeten paters vele oud-leerlingen, vele vrienden en begunstigers, <ne allen hun een warm en dankbaar harte toedragen. i. Zeer noode zouden wij zien, dat, zoodra van Parijs 3 uit, de beweging ten hunnen gunste een aanvang neme, i Nederland ten achteren bleef om hun de schatting zijner liefde, zijner erkentelijkheid te betalen. Voorzeker onze Regeering denkt er geenszins aan i jegens de Jezuieten het kwade voorbeeld van andere ; landen te volgen; ten onzent is men nog .te eerlijk, of beter gezegd, niet dolzinnig, niet onrechtvaardig genoeg om deze uitstekende mannen als staatsgevaarlijken het land uit te drijven. Al zetelt ook in ons Parlement wellicht de een of ander felverbeten Jezuietenvraat en «Bismarck in het klein”; al heffe ook een Dr. Raabe tegen de »Compagnie 1 van Loyola” zijn misselijk gekras aan ; al schiete ook een »Soranus” tegen haar zijn pijlkoker lêeg ; Neêrlacds burgerij is te vreedzaam, te verstandig, of liever, nog niet «liberaal” genoeg om aan zoo grof en zoo plomp een voornemen, het zegel zijner goedkeuring te hechten. Toch zou zoo algemeen eene demonstratie ten gunste van de zoo vinnig en toch zoo ten onrechte gehate Je zuieten, der op dit punt plichtige Regeeringen het on- wederlegbaar bewijs leveren, dat hare goddelooze aan slagen verafschuwd en naar verdienste gebrandmerkt worden, dat de. geheele jongelingschap, die het geluk had in de Jezuïetenscholen hunne opvoeding te genieten, tegen haar heilloos, voor Kerk en Staat noodlottig drijven, ten aanhoore der geheele wereld een krachtdadig protest aankeffen, en de nakomelingschap te weten komt, hoe. tyranniek in de verlichte XlXe eeuw de Vrijmetze- larij, in naam der vrijheid, der vrijheid den doodsteek gaf. Met onzen Kanadeeschen wapenbroeder zullen wij in correspondentie treden en onzen lezers verdere be richten dienaangaande mededeelen. ALGEMEEN OVER.ZTGHT Het nieuw Italiaansche ministerie dat, door ver standhouding tusschen de partijen Cairoli en Depretis ontstaan is, is nauwelijks gevormd of het laat zich zien slechts van korten duur te zullen zijn. Men vooizegt slechts een kort leven aan de nieuwe ministers die allen, min of meer, de hand gehad hebben in sa menspanningen om de verschillende voorgaande Kabi netten om ver te werpen, en die op hunne beurt, onder de samenspanning van al de groepen zullen vallen. De Unita Catholica deelt de lijst mede van de mi nisterieels krisissen welke in Piemont en Italië uitge barsten zijn sedert de afkondiging van de Grondwet onder Karel-Albert, den 4 Maart 1848. Het getal is groot: van af Maart 1848 tot 22 November 1879, telt men 27. algemeene en 54 gedeeltelijke krisissen, te samen 81 ministerieele samenflansingen. Daarentegen telt men van af 1831 tot 1848, onder de vaderlijke regeering van Karel-Albert, nauwelijks 12 ministers. De Kamer van Afgevaardigden te Parijs houdt zich, sedert de veertien dagen dat zij weder bijeen is, met alles behalve nuttige zaken bezig. Alles komt neer op haarklooverijen tusschen de verschillende republikeinsche factiën, waarvan het eind zal zijn de aftreding van het kabinet Grévy, of althans van een of meer ministers. De Keizer van Rusland is te Moskou het voorwerp van een nieuwen aanslag geweest. De spoorweg was 40 nabij den toegang tot het station ondermijnd. De uitbarsting had plaats op hetoogenblik dat een dienst- trein aankwam, volgende op den trein waarin zich de Keizer bevond, die reeds voorbij was. De Keizer is ongedeerd gebleven. Jl. Dinsdag was er, bij gelegenheid van de aankomst des Keizers-ontvangst op het paleis van den Kremlin. Vóór de intrede van Z. M. gaf de maarschalk van den adel voorlezing van de tijding der verschrikkelijke ge beurtenis ; de aanwezigen, eerst over de tijding ont hutst, barsten vervolgens in vreugdekreten uit. De Keizer hield een toespraak waarin hij zeide: ,,’t Is mij een gevoelig genoegen u weder te zien en ik herinner mij de trouw en de verknochtheid, welke gij mij, het doen blijken bij gelegenheid der trenrige gebeurtenis van 2 April. „In den ramp van gister heeft God mij en al die mij vergezelden , gespaard. „Mij alleen over het welzijn van Rusland bekom merende, heb ik in de Voorzienigheid mijn vertrouwen gesteld. Nogtans moet de geest van oproer vernietigd worden. Ik richt mij tot u en tot alle weldenkende lieden voor de uitroeiing van het kwaad dat wortel ge schoten heeft. Ik richt mij tot de ouders en ik ver maan hen hunne kinderen in den weg der waarheid en des goeds te leiden, om nuttige en vaderlandslievende mannen op te voeden.” Men heeft het huis ontdekt, waaruit de mijn geko men is welke het springen van een rijtuig van den tweeden keizerlijken trein veroorzaakt heeft; en men heeft krachtige maatregelen genomen voor de inhechte nisneming der schuldigen. De zitting der Pruisische Kamer van jl. Dinsdag is zeer belangrijk geweest. Het centrum is eensklaps en luide in de oppositie getreden. De heer Winthorst viel met hevigheid den minister van Binnenlandsche Zaken aan, dien hij beschuldigde openbare ambten aan Katho lieke kandidaten geweigerd te hebben. Het antwoord des ministers was kort en zwak. De liberale partij tracht altijd hare oude stelling tegenover den Kanselier te hervatten, de oude meerderheid her stellende welke zoo lang den zekerste steun van den regeerenden minister geweest was. Dit besluit was van den begiune af te voorzien. Men meldt te Berlijn de aanstaande indiening van een wetsontwerp, dat de verbeurdverklaring der Wel- fondsen opheft. 