None
Uit onderstaande tabel blijkt de mate van discriminatie toegepast door Groot-Brittannië en
Ierland:
Tarief voor
een brief van
maximaal 20 g
bestemd voor:
Binnenlands
adres:
Ander EEG-
land:
als boven behalve
naar:
tarief: B DK F D NL IRL I L UK
(plaatselijke muntsoort omgerekend in pence Sterling)
P
13,0
13,0 P
12,1
12,1 P
13,6
13,6 P
14,6
14,6 P
14,4
14,4 P
15,6(M
16,5 P
9,1
9,1 P
11,6
11,6 P
14,0(2)
18,0
UK, Ierland,
Denemarken: UK, Ierland:
20,3 16,6 19,5 1 1 13,7 1 I
(') De Ierse en Britse binnenlandse tarieven zijn wederzijds van toepassing tot maximaal 60 gram voor Ierland 15,6 pence,
(2) voor het Verenigd Koninkrijk 14 pence (eerste klas) en 11,5 pence. Nr. C 92/12 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 13.4.82
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1517/81
van de heer Marck
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(18 december 1981)
Betreft: Uitgaven EOGFL 1981
1. Kan de Commissie mij mededelen in welke mate
factoren als de wisselkoers van de dollar, de wereldmarkt­
prijzen, de produktievolumes binnen de EG, de in- en
uitvoerstromen, het voorradenbeleid, de afbouw van de
monetaire compensaties en de medeverantwoordelijk-
heidsheffingen hebben bijgedragen tot het drukken van de
uitgaven van het Garantiefonds onder de budgettaire
ramingen voor 1981? Kunnen de inlichtingen per sector
opgedeeld worden?
2. Van welke factoren mag verwacht worden dat ze
zich zullen handhaven over 1982?
3. Tot welke reële meeruitgaven (zo mogelijk per
sector) hebben de prijsverhogingen in maart/april 1981
aanleiding gegeven? Bedoeld worden de meeruitgaven op
jaarbasis 1981 tegenover die van 1980 eveneens op
jaarbasis.
 Mag daaruit geconcludeerd worden dat het prijsniveau
een niet-doorslaggevende weerslag heeft op de uitgaven
van het Garantiefonds en dat er een hele reeks andere
factoren zijn waarvoor de producenten niet verantwoor­
delijk zijn?
Antwoord van de heer Dalsager
namens de Commissie
(26 februari 1982)
1. Het geachte Parlementslid stelt een veelomvattende
en complexe vraag. De effecten van de verschillende
factoren waardoor de uitgaven variëren zijn namelijk
sterk met elkaar verweven. Voor een bevredigend ant­
woord op deze vraag zou een gedetailleerde analyse met
name van de uitgaven in 1981 nodig zijn; deze uitgaven
zullen pas eind maart 1982 nauwkeurig bekend zijn. Om
bovengenoemde redenen zouden de resultaten van een
analyse slechts benaderend kunnen zijn. Reeds nu is
echter duidelijk dat bepaalde uitgavencomponenten die
het geachte Parlementslid noemt in 1981 uitgavenverla-
gend hebben gewerkt ten opzichte van de oorspronkelijke
begroting, zonder dat echter momenteel het aandeel van
die componenten kan worden gekwantificeerd. Met
name kan worden gewezen op de stijging van de uitvoer-
prijzen voor zuivelprodukten waardoor een sterke verla­
ging van de restituties in deze sector en dus van de
uitgaven mogelijk is geweest; zo ook heeft de stijging van
de dollar ten opzichte van de Ecu, een stijging van meer
dan 20 % in 1981 ten opzichte van 1980, tot gevolg gehad dat de graanprijzen in Ecu gemiddeld hoger waren dan
' verleden jaar, met als gevolg dat, ondanks de stijging van
de prijzen, de restituties per eenheid produkt iets lager
waren.
De omslag van de suikerprijzen, in de lente van 1981,
daarentegen is een uitgavenverhogende factor geweest.
2. De gunstiger voorwaarden dan die waarvan voor de
begroting 1982 is uitgegaan zouden tijdens de eerste
maanden van 1982 voor de sector granen en de sector
zuivelprodukten kunnen blijven bestaan.
 3. De Commissie heeft de kosten voor 1981 van de
besluiten die de Raad in april 1981 heeft genomen op het
gebied van de prijzen, begeleidende maatregelen en
agromonetaire maatregelen voor het verkoopseizoen
1981/1982 geraamd op ongeveer 350 miljoen Ecu,
waarvan ongeveer 270 voor de zuivelsector en 40 voor de
sector rundvlees.
Dit betekent dat volgens de Commissie de uitgaven met
dat bedrag toenemen ten opzichte van de bedragen die
zouden zijn uitgegeven zonder een prijsverhoging. Dit
betekent dus niet zonder meer dat de uitgaven met dat*
bedrag moeten stijgen ten opzichte van een bepaald jaar,
aangezien de variaties van jaar tot jaar worden beïnvloed
door tal van factoren en niet alleen door de prijzen.
De prijsverhoging is altijd een uitgavenverhogende factor,
waarvan de invloed afhankelijk is van de mate van de
aanpassing en van de eventuele begeleidende maatrege­
len. Het is echter eveneens een feit dat andere factoren
ook een rol spelen, met name de schommelingen in de
produktie in de Gemeenschap en de schommelingen in de
wereldmarktprijzen. Dergelijke schommelingen kunnen
het effect van de prijsstijging vergroten dan wel geheel of
gedeeltelijk teniet doen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1542/81
van de heer Radoux
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(13 januari 1982)
Betreft: Voorstel voor een communautair meerjarig
onderzoek- en ontwikkelingsprogramma op het
gebied van biomoleculaire engineering
Begin 1980 diende de Commissie bij de Raad een voorstel
in voor bovenvermeld voorstel voor een programma dat
van begin 1981 tot 1985 zou moeten worden uitgevoerd.
 Blijkbaar is dat voorstel niet in daden omgezet. 13.4. 82 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 92/13
Aangezien het voorstel gebaseerd is op artikel 235 van het
Verdrag moet het Europese Parlement worden geraad­
pleegd. Zoals bekend heeft het programma tot doel de
produktie van gegevens, biologische materialen en bio-
moleculaire engineering methodes welke nodig zijn voor
het gebruiksklaar maken en verwerken van fundamentele
eigenschappen van voor de mens nuttige organismen, te
bespoedigen en deze ter beschikking te stellen van
agronomische onderzoekcentra:
Kan de Commissie het volgende mededelen:
1. Waarom wordt hier verder kennelijk niets aan
gedaan?
2. Welk antwoord werd gegeven aan het Economisch en
Sociaal Comité dat over dat voorstel aan de Commis­
sie in juli 1980 een advies uitbracht?
Het Economisch en Sociaal Comité stelde vast dat,
ondanks het grote aantal uitvindingen op het gebied
van biotechnologisch onderzoek in Europa, Japan en
de Verenigde Staten ter zake de eerste plaats in de
wereld innemen. Het Comité was van oordeel dat de
Commissie aan de Raad een nieuw voorstel moet
voorleggen over de gezamenlijke veiligheidsprogram­
ma's en hij betoogde dat naar zijn mening de voor het
project uitgetrokken financiële middelen onvol­
doende zijn.
 3. Volgens het voorstel van de Commissie wordt een
raadgevend comité opgericht voor het beheer van het
programma, en wijst elke regering daarom drie leden
aan. Zijn de regeringen ter zake benaderd? Zo ja, wat
was hun antwoord?
Al deze vragen worden gesteld omdat het programma
volgens plan in 1981 moest worden gelanceerd;
Antwoord van de heer Davignon
namens de Commissie
(2 maart 1982)
1. Het meerjarenprogramma van de Gemeenschap op
het gebied van de biotechnologie is door de Raad op
7'december 1981 (J) goedgekeurd. Deze beslissing werd
vertraagd door het zoeken naar een akkoord inzake de
toewijzing via de begroting en inzake bepaalde uitvoe­
ringsbepalingen van het programma. Het goedgekeurde
programma zal vier jaar (1982 tot 1986) in beslag nemen,
en de toewijzing via de begroting zal 8 miljoen Ecu
bedragen. Het omvat acties op het gebied van de oplei­
ding in het kader van de verschillende sectoren, die in het
oorspronkelijke voorstel zijn vastgesteld (genetische
manipulatie, enzymmanipulatie en veiligheid) en weten­
schappelijk onderzoek op het gebied van de veiligheid en
van de toepassingen van de biotechnologie op de land­
bouw en op de agro-voedingsindustrieën. Tijdens de herziening van het programma aan het einde
van het tweede jaar zal de Commissie voorstellen om de
inspanningen van de Gemeenschap in 1984 en 1985 op te
voeren. Een dergelijke extra inspanning zal een van de
belangrijkste elementen vormen van de toepassing van de
nieuwe strategie voor het communautaire wetenschappe­
lijke onderzoek, dat gericht is op een beter gebruik van de
voordelen van de Europese dimensie en dat vooral
afgestemd zal zijn op de landbouw, de strategische
bedrijfstakken en de behoeften van de ontwikkelings­
landen.
 2. Het Economisch en Sociaal Comité heeft het voor­
gestelde programma (lid 3.1 van het advies) goedge­
keurd (2) en verzocht om de opneming (lid 3.3 van het
advies) van een nieuw onderzoeksproject, dat de identi­
ficatie en de uitschakeling van eventuele risico's van de
biotechnologie tot doel heeft. Het door de Raad goedge­
keurde programma omvat nu een project (project 6), dat
voorziet in de uitvoering van wetenschappelijk onder­
zoek, dat speciaal is gericht op de ontwikkeling van
methodes tot beoordeling van de risico's, die eventueel
gepaard kunnen gaan met wetenschappelijk onderzoek en
met industriële toepassingen op het gebied van de bio­
technologie. Eveneens in het kader van het programma
voor biotechnologie zal de Commissie opleidingen, cur­
sussen en lezingen organiseren die gericht zijn op vraag­
stukken i.v.m. de veiligheid. Zij heeft trouwens bij de
Raad een ontwerp-aanbeveling betreffende de registratie
van recombinant DNA-onderzoek (3) ingediend. De
Commissie heeft eveneens bijgedragen tot de financiering
en de voorbereiding van het colloquium over recombi­
nant DNA, dat in mei 1981 door het Economisch en
Sociaal Comité is georganiseerd. De leden van de afdeling
voor milieu, volksgezondheid en consumptie van het
Economisch en Sociaal Comité zijn op de hoogte gesteld
van alle initiatieven van de Commissie op het gebied van
de biotechnologie en van veiligheid. De Commissie
betreurt dat de Raad haar voor de uitvoering van het
bovengenoemde programma niet meer financiële midde­
len ter beschikking heeft gesteld, maar meent dat het
genomen besluit voldoende mogelijkheden biedt om een
programma op gang te brengen, dat zij verder wenst uit te
bouwen.
 3. Het Raadgevend Comité voor het beheer van het
programma biotechnologie valt onder de bepalingen van
de resolutie van de Raad van 18 juli 1977, die voorziet in
ten hoogste drie leden per delegatie. In de telex, die op 2
december 1981 aan de permanente vertegenwoordigin­
gen van de Lid-Staten is verstuurd, hebben de diensten
van de Commissie de wens uitgesproken dat het Raadge­
vend Comité zal bestaan uit specialisten op het gebied van
de genetische manipulatie, uit deskundigen op het gebied
van de industriële toepassing van enzymmanipulatie en
uit leidinggevende personen op het gebied van de uitvoe­
ring van de nationale programma's. De benoemingen van
de leden door de nationale autoriteiten zijn aan de
gang.
(2) PB nr. C 230 van 8. 9. 1980, blz. 11.
(3) PB nr. C 214 van 21. 8. 1980, blz. 7.
H PB nr. L 375 van 30. 12. 1981, blz. 1. Nr. C 92/14 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 4. 82
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1543/81
van de heer Radoux
aan de Raad van de Europese Gemeenschappen
(13 januari 1982)
Betreft: Voorstel voor een communautair meerjarig
onderzoek en ontwikkelingsprogramma op het
gebied van biomoleculaire engineering
In januari 1980 diende de Commissie bij de Raad een
voorstel in over bovenvermeld onderwerp.
De Commissie sprak de wens uit dat de Raad over dat
voorstel nog voor eind juli van dat zelfde jaar een besluit
neemt.
 Kan de Raad mededelen waarom hij, voor zover bekend,
tot dusverre niet op dat voorstel is ingegaan, ofschoon
toch dat programma volgens plan in 1981 zou moeten
worden gelanceerd?
Antwoord
(11 maart 1982)
De Raad heeft het onderzoekprogramma waarnaar de
geachte Afgevaardigde verwijst, aangenomen bij zijn
besluit van 7 december 1981 dat werd bekendgemaakt in
het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen
nr. L 375 van 30 december 1981, blz. 1.
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1546/81
van de heer Diana
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(13 januari 1982)
Betreft: Voedselvoorzieningsproblemen in de wereld
Aangezien de Commissie in haar antwoord op mijn vraag
nr. 758 / 81 (*) de schattingen van de FAO, volgens welke
in de periode 1980 tot 2000, de vraag naar voedingsmid­
delen per hoofd naar verwachting met 3,7% zal stijgen,
als volstrekt plausibel beschouwt,
Aangezien de Commissie in hetzelfde antwoord verder de
noodzaak heeft bevestigd „om de leveranties van voe-
dingsprodukten aan de ontwikkelingslanden hun plaats
te doen vinden in een reëel beleid of een reële strategie
gericht op zekerheid van de voedselvoorziening" en dat
bovendien „wanneer de Gemeenschap beslissingen zal
nemen met betrekking tot het beheer op korte en
(') PB nr. C 295 van 16. 11. 1981, blz. 13. middellange termijn van haar landbouwbeleid, zij uiter­
aard rekening zal moeten houden met de doeleinden die
zij zichzelf op dit gebied heeft gesteld (strategie voor
zekerheid van de voedselvoorziening), evenals trouwens
met haar doelstellingen in de sector voedselhulp",
zou ik de Commissie de volgende vraag willen stellen:
In hoeverre vindt het bovenstaande een weerslag in de
voorgenomen „communautaire produktiedoelstellin-
gen" voor de landbouw voor 1988, zoals vermeld in de
mededeling „Richtsnoeren voor het Europese landbouw­
beleid" (2)?
(2) Doe. COM(81) 608 def.
 Antwoord van de heer Dalsager
namens de Commissie
(4 maart 1982)
In haar memorandum „Richtsnoeren voor het Europese
landbouwbeleid" heeft de Commissie rekening gehouden
met de prognoses die wijzen op een toeneming van de
vraag naar voedselhulp in de komende jaren, alsook met
de ramingen van de FAO.
De Commisie vestigt de aandacht van het geachte Parle­
mentslid op verschillende punten in haar memorandum
waarin sprake is van de behoeften op het stuk van de
voedselhulp. Waar zij het bij voorbeeld heeft over het
produktiecijfer voor granen stelt zij dat „het voedselhulp-
beleid van de Gemeenschap zou worden gecoördineerd
met dit graanproduktiebeleid" (punt 61). Met betrekking
tot de zuivelsector wordt er in het memorandum op
gewezen dat „de levering van zuivelprodukten als voed­
selhulp waarschijnlijk zal toenemen" (punt 71). Ten
slotte heeft de Commissie er ook op gewezen dat de
vaststelling van produktierichtcijfers ertoe zal leiden dat
„de ondersteuning die de Gemeenschap aan de landbouw-
produktie geeft van toepassing is op de hoeveelheden die
zij in haar belang binnen haar grenzen moet voortbren­
gen, rekening houdende met het verbruik, het internatio­
nale handelsverkeer en de inspanningen die moeten
worden gedaan om de honger in de wereld te bestrijden"
(punt 111).
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1547/81
van de heer Carossino
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(13 januari 1982)
Betreft: Bepalingen ter toepassing van artikel 58 van het
EGKS-Verdrag betreffende de vaststelling van
produktiequota voor ijzer- en staalprodukten
De Commissie heeft met ingang van 1 oktober 1980 de
„uitgesproken crisissituatie" afgekondigd en is bijgevolg 13. 4. 82 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 92/15
overgegaan tot de toepassing van artikel 58 van het
EGKS-Verdrag.
 De bepalingen ter toepassing van dit artikel zijn door de
Commissie vastgesteld in een tweetal besluiten. De
bepalingen van deze twee besluiten druisen tot op zekere
hoogte in tegen de geest van artikel 58 van het EGKS-Ver­
drag en brengen schade toe aan de Italiaanse belangen,
aangezien:
— de maximaal te produceren hoeveelheden voor iedere
onderneming worden vastgesteld op basis van het
gemiddelde verbruik in de Gemeenschap, d.w.z.
zonder dat rekening wordt gehouden met de ontwik­
keling van het verbruik op de markt waar de des­
betreffende ondernemingen het grootste deel van hun
produkten afzetten;
— de bezettingsgraad van de fabrieken niet voor alle
ondernemingen dezelfde is, maar het, ten gevolge van
de berekeningswijze van de quota, over het algemeen
integendeel, de oudste - en dus minst efficiënte -
fabrieken zijn die de hoogste produktiequota toege­
wezen hebben gekregen;
— de door de Commissie uitgevaardigde bepalingen met
betrekking tot de regulering van de invoer uit derde
landen in de Gemeenschap onvoldoende zijn om een
doeltreffende kwantitatieve bescherming te bieden,
gezien de na 1 januari 1982 voorgenomen prijsverho­
gingen.
Ik wil verder nog wijzen op enkele discrepanties bij de
toepassing van de twee besluiten met betrekking tot
artikel 58, ten gevolge waarvan de omstandigheden
waaronder de Italiaanse producenten moeten werken nog
verder worden bemoeilijkt: voor de produktie van half­
fabrikaten bestemd voor verdere verwerking (b. v. koud-
walserij of coating) bestonden er tijdens de periode
waarop het eerste besluit betrekking had, weliswaar
quota, maar tegenwoordig is de produktie ervan geheel
vrij, wanneer deze produkten bestemd zijn voor geïnte­
greerde verwerkende bedrijven. Hierdoor worden de
Italiaanse producenten nog extra gediscrimineerd ten
opzichte van die in de andere Lid-Staten, aangezien de
belangrijkste staalverwerkende bedrijven in Italië niet met
de producenten van breedband geïntegreerd zijn.
 1. Is de Commissie het er, gezien het bovenstaande, mee
eens dat bij de tenuitvoerlegging van artikel 58 tot op
heden geen rekening is gehouden met de ouderdom
van de fabrieksinstallaties en de uiteenlopende ont­
wikkeling van het verbruik in de verschillende lan­
den, omdat de Italiaanse producenten, die over
moderne en efficiënte fabrieken beschikken die in
hoofdzaak op dekking van een groeiend nationaal
verbruik gericht zijn, worden onderworpen aan
dezelfde beperkingen als de Nederlandse en Belgische
bedrijven, die voor de buitenlandse markt produce­
ren?
2. Welke spoedmaatregelen denkt de Commissie te
nemen om wijziging te brengen in een regeling die de
Italiaanse producenten verhindert de Italiaanse han­delsbalans voor ijzer- en staalprodukten met de
andere landen van de Gemeenschap in evenwicht te
brengen? (Uit de laatste statistische gegevens blijkt
namelijk dat deze balans niet alleen sterk negatief is,
maar na de vaststelling door de Commissie van de
produktieprogramma's voor de communautaire
staalbedrijven zelfs nog verder is verslechterd.)
Antwoord van de heer Davignon
namens de Commissie
(25 februari 1982)
De Commissie is het niet eens met de opvatting van
het geachte Parlementslid dat de wijze van toepassing van
artikel 58, als omschreven in Beschikking nr.
2794/80/EGKS van 31 oktober 1980 (») en Beschikking
nr. 1831/81/EGKS van 24 juni 1981 (2) niet in overeen­
stemming zou zijn met de geest van dit artikel en zelfs
schadelijk zou zijn voor de Italiaanse belangen.
Het quotastelsel heeft als hoofddoel om op communau­
tair niveau de produktie aan te passen aan de vraag, ten
einde weer te komen tot een prijsniveau dat op zijn minst
voldoende is om het voortbestaan van de ondernemingen
te garanderen. De noodzakelijke produktieverminderin-
gen houden offers op het sociale vlak in, die op billijke
wijze over de ijzer- en staalondernemingen van de
verschillende landen moeten worden verdeeld.
 Het voor de berekening van de afzonderlijke produktie­
quota vastgestelde criterium is dan ook gebaseerd op een
referentieproduktie en een uniform verminderingspercen­
tage op basis van de geraamde ontwikkeling van het
staalverbruik in de Gemeenschap.
Een gedifferentieerde regeling van de verminderingen
voor de verschillende markten van de Gemeenschap zou
een beperkende werking hebben ten aanzien van het
intracommunautaire handelsverkeer en derhalve onver­
enigbaar zijn met de basisbeginselen van het EGKS-
Verdrag.
Nieuwe installaties zullen voor de toekenning van quota
in aanmerking worden genomen op basis van het hoogste
gemiddelde percentage van de jaren 1978,1979, en 1980
van alle ijzer- en staalbedrijven in de Gemeenschap. Zo
ziet de Commissie erop toe dat in het quotastelsel
rekening wordt gehouden met het feit dat er moderne
installaties komen. De ondernemingen die van dit voor­
deel hebben geprofiteerd zijn voor het merendeel Itali­
aans.
Het feit dat de nieuwe Beschikking nr. 1831/81/EGKS
zich mede uitstrekt tot de van breedband afgeleide
produkten vormt geen discriminatie van de zelfstandige
herwalserijbedrijven, aangezien de geïntegreerde fabrie-
H PB nr. L 291 van 31. 10. 1980, blz. 1.
(2) PB nr. L 180 van 1. 7. 1981, blz. 1. Nr. C 92/16 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 4. 82
ken, daar zij afgeleide produkten vervaardigen, eveneens
onder het stelsel van de bovengenoemde beschikking
vallen.
Zoals uit de hierboven uiteengezette argumenten blijkt, is
de Commissie van mening dat bij de toepassing van
artikel 58 inderdaad rekening wordt gehouden met de
werkelijke toestand van de installaties en de ontwikkeling
van het verbruik in de Gemeenschap, alsmede in de derde
landen.
Opgemerkt zij dat het systeem van verplichte quota ertoe
heeft geleid dat de Italiaanse producenten hun aandeel in
de totale produktie van de Gemeenschap hebben vergroot
ten opzichte van de twaalf beste maanden van de periode
1977 tot 1980.
 Ten aanzien van de invoer uit derde landen wijst de
Commissie het geachte Parlementslid erop dat het invoer­
beleid geen protectionistisch karakter heeft maar beoogt
de traditionele handelsstromen te handhaven. De Com­
missie heeft alles in het werk gesteld om de omvang van
deze traditionele stromen aan te passen aan de ontwik­
keling van het staalverbruik in de Gemeenschap.
De invoer uit beide landen doet dan ook geen afbreuk aan
de maatregelen om de ijzer- en staalmarkt te stabili­
seren.
Voorts zijn de Commissie en de regeringen van de
Lid-Staten overeengekomen om de prijzen van de inge­
voerde ijzer- en staalprodukten strenger te controleren.
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1548/81
van mevrouw Boot
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(13 januari 1982)
Betreft: Praktische toepassing van de Dassonville-
formule
In verschillende aan de Commissie gestelde vragen (o. a.
nr. 828/80(1), nr. 1283/80 (2) en nr. 2125/80 (3) door
respectievelijk de heren Pedini, Patterson en Nyborg)
wordt de aandacht van de Commissie gevestigd op
handelsregelingen van bepaalde Lid-Staten die handelsbe­
lemmeringen (kunnen) opleveren voor het intracommu­
nautaire handelsverkeer en wordt de Commissie gevraagd
daartegen op te treden.
(M PB nr. C 302 van 20. 11. 1980, blz. 11.
(2) PB nr. C 338 van 29. 12. 1980, blz. 19.
(3) PB nr. C 134 van 4. 6. 1981, blz. 23. Uit de antwoorden van de Commissie op bedoelde vragen
blijkt telkens weer dat de Commissie het nemen van
maatregelen uit dé weg gaat met de mededeling dat zij
eerst over nog meer gegevens en/of nog meer klachten
wenst te beschikken.
 — Acht de Commissie toetsing van de bewuste handels­
regelingen aan de desbetreffende Verdragsbepalingen
(i.c. de artikelen 30 e.v. EEG-Verdrag) onvoldoende
om strijdigheid met deze bepalingen te kunnen con­
stateren?
— Zo ja, acht de Commissie een dergelijke opvatting te
rijmen met.de in dit verband door het Hof van Justitie
te Luxemburg gehanteerde Dassonville-formule vol­
gens welke formule niet alleen het daadwerkelijk
maar ook het potentieel handelsbelemmerende effect
van een handelsregeling van een Lid-Staat voldoende
is om deze als een verboden maatregel in de zin van
artikel 30 EEG-Verdrag aan te merken?
— Hoe denkt de Commissie voorts - zo zij toetsing van
de handelsregeling aan de Verdragsbepalingen onvol­
doende acht - het handelsbelemmerend effect van
een nieuwe handelsregeling te kunnen beoordelen,
wanneer deze in het kader van de status quo regeling
(akkoord van 28 mei 1969, PB nr. C 76 van 17. 6.
1969) of van andere, thans in voorbereiding zijnde
meldingsregelingen (bij voorbeeld het voorstel voor
een beschikking van de Raad betreffende een infor­
matieprocedure op het gebied van de normen en
technische voorschriften van 25 augustus 1980) bij de
Commissie aangemeld wordt?
— Kan de Commissie meedelen, of de in de vragen nr.
 828/80, nr. 1283/80 en nr. 2125/80 bedoelde
gevallen thans voldoende onderzocht zijn voor het
nemen van daadwerkelijke maatregelen en op welke
termijn deze maatregelen verwacht kunnen wor­
den?
De vöör het eerst in het Dassonville-arrest (van 11 juli
1974) gehanteerde en sedertdien veelvuldig herhaalde
Dassonville-formule wordt in rechtsoverweging 14,5e lid
van het Sekt-arrest (van 20 februari 1975) aldus in
praktische termen vertaald:
„dat voor de werking van het verbod (van artikel 30
EEG-Verdrag, B) niet behoeft te worden vastgesteld dat
dergelijke maatregelen daadwerkelijk de invoer van de
betrokken produkten beperken, doch slechts, overeen­
komstig artikel 2, lid 1, van genoemde richtlijn (Richtlijn
70/50/EEG van de Commissie, B) (4), dat zij een belem­
mering kunnen vormen, voor de invoer, die mogelijk zou
zijn indien deze maatregelen niet bestonden.".
Blijkens de hierboven geciteerde bewoordingen gaat het
dus primair om het handelsbelemmerend effect van een
handelsregeling. De uit de toepassing van de handelsre­
geling voortvloeiende feiten zijn van niet meer belang clan
dat zij op het bestaan van de handelsregeling wijzen.
Hetzelfde geldt voor de klachten waartoe die feiten op
hun beurt weer aanleiding geven. Feiten noch klachten
(4) PB nr. L 13 van 19. 1. 1970, blz. 29. 13. 4. 82 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 92/17
spelen dan ook op zichzelf een rol in de rechtspraak van
het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap­
pen.
 In dit verband wordt ook herinnerd aan hetgeen de heer
Nyborg tijdens de zitting van het Europese Parlement op
22 oktober 1979 (Handelingen van het Europese Parle­
ment nr. 246, oktober 1979, blz. 17 en 18) op dit punt
heeft opgemerkt, te weten:
„De Commissie wenste meer voorbeelden van overtredin­
gen en eventueel klachten van andere firma's in andere
landen voor zij zou optreden. Dit is echter in strijd met de
vroegere uitspraken die de Commissie hier in dit Parle­
ment heeft gedaan. Een moordenaar kan men immers niet
opleggen nog meer moorden te plegen, voor zijn zaak kan
voorkomen.".
Antwoord van de heer Narjes
namens de Commissie
(4 maart 1982)
Aangezien de Franse reglementering voor drukappara-
tuur, waarop schriftelijke vraag nr. 828/80 van de heer
Pedini betrekking had, ook in schriftelijke vraag nr.
1549/ 81 (*) van het geachte Parlementslid aan de orde is,
zij het Parlementslid naar het antwoord op die vraag
verwezen.
Met betrekking tot de in schriftelijke vraag nr. 1283/80
van de heer Patterson en schriftelijke vraag nr. 2125/80
van de heer Nyborg vermelde gevallen, wijst de Commis­
sie erop dat, zoals zij ook reeds in haar antwoord op die
vragen heeft gedaan, de haar gesignaleerde moeilijkheden
niet zozeer in de inhoud, als wel in de toepassing van de
desbetreffende voorschriften zijn gelegen. Dit leidde
ertoe, dat een nauwgezet, gedetailleerd en op tegenspraak
verlopend onderzoek moest worden ingesteld.
Om redenen welke zij niet alleen in haar vroegere
antwoorden, maar ook aan de diverse klagers heeft
genoemd, is de Commissie van oordeel dat zij niet in de
gelegenheid is gesteld alle facetten van deze zaak te
beoordelen, zodat het haar onmogelijk was om op basis
van de artikelen 30 e.v. van het EEG-Verdrag, tot een
inbreukprocedure over te gaan.
 Een en ander is niet onverenigbaar met de door het
geachte Parlementslid geciteerde jurisprudentie, omdat
het potentiële restrictieve effect van een maatregel steeds
moet worden aangetoond, doch niet vergelijkbaar met de
aanmeldingsprocedure welke op grond van de „stand
stiU"-afspraak van 28 mei 1969 is ingesteld; het ter kennis
van de Commissie brengen van de bewuste, toen in het
ontwerpstadium verkerende maatregelen, is in beginsel
niet rechtscheppend.
(') Zie deze bladzijde van dit Publikatieblad. SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1549/81
van mevrouw Boot
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(13 januari 1982)
Betreft: Frans keuringsregime voor te importeren toestel­
len onder druk
Door de Direction interdepartementale de l'industrie
region Nord/Pas-de-Calais is ten behoeve van importeurs
een officiële samenvatting in circulaire vorm opgesteld
van het geldende Franse keuringsregime voor te importe­
ren toestellen onder druk, op welk regime ook vraag
nr. 828/80 (J) van de heer Pedini betrekking heeft.
Reeds in de eerste zin van bedoelde circulaire wordt de
strekking van dit Franse keuringsregime als volgt
omschreven:
„La réglementation francaise exige que les appareils
construits a l'étranger soient strictement conformes a la
réglementation du pays d'origine et a la réglementation
francaise.".
Acht de Commissie bij kennisneming van genoemde
circulaire het niet voldoende duidelijk, dat het in vraag nr.
 828/80 bedoelde Franse keuringsregime een regelrechte
inbreuk vormt op de artikelen 30 e.v. van het EEG-Ver­
drag, en is zij niet van mening dat derhalve zonder verder
feitenonderzoek tot actie kan worden overgegaan?
Dat het bij inbreuk op de artikelen 30 e.v. van het
EEG-Verdrag op het bestaan zelf van de maatregel
aankomt, en niet zozeer op de daaruit voortvloeiende
feiten, wordt ook bevestigd door overweging 14, eerste
zin, van het Fietje-arrest (Jur. 1980-8, blz. 3854, 3855),
waarin staat:
„Bij deze argumenten moet eraan worden herinnerd dat
een onder het verbod van artikel 30 EEG-Verdrag
vallende maatregel niet aan dat verbod ontsnapt op grond
van de enkele omstandigheid dat het bevoegde gezag is
gemachtigd ontheffingen te verlenen, zelfs indien van
deze machtiging royaal gebruik wordt gemaakt ten gunste
van ingevoerde produkten.".
(') PB nr. C 302 van 20. 11. 1980, blz. 11.
Antwoord van de heer Narjes
namens de Commissie
(24 februari 1982)
Naar aanleiding van verschillende bij de Commissie
ingediende klachten in verband met het verplichte keu­
ringsregime voor ingevoerde drukapparatuur, heeft de
Commissie de Franse Regering om opheldering gevraagd.
De Franse Regering heeft een aantal argumenten aange-Nr. C 92/18 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 13.4.82
voerd tot staving van haar voorschriften. Deze voor­
schriften zijn ter kennis gebracht van de klagers met het
oog op commentaar daarop hunnerzijds.
Op basis van alle verstrekte inlichtingen zal de Commissie
op zo kort mogelijk termijn haar definitieve standpunt in
deze aangelegenheid bepalen.
 SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1558/81
van mevrouw Scrivener en de heer Galland
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(13 januari 1982)
Betreft: Gedwongen verkoop bij schriftelijke colpor­
tage
Kan de Europese Commissie haar mening te kennen
geven over het door sommige uitgevers en vooral door
Time Life International toegepaste stelsel van geforceerde
verkoop?
Met die methode wordt aan de verbruikers aangeboden
van nieuw uitgekomen werken een exemplaar gratis ter
inzage te ontvangen. Hiertoe moet de verbruiker aan de
uitgever een kaart voor gratis inzage terugsturen; in de
praktijk blijkt echter dat die kaarten niet werkelijk
werden getekend door degene aan wie dat werk wordt
toegezonden, dan wel dat de handtekening - en dit kan
met bewijzen worden gestaafd - volstrekt ongeldig is.
Men kan zich trouwens afvragen of de uitgever in
sommige gevallen niet zelf die „kaarten voor gratis
inzage" invult.
Als het boekwerk dan wordt verzonden stuurt de uitgever
aan de verbruiker een factuur als deze het werk niet
binnen tien dagen heeft teruggezonden.
De verbruiker moet dus de moeite nemen het werk terug
te sturen, dan wel dit betalen, als hij niet wil dat tegen hem
een incassoprocedure, waarvan de kosten voor zijn
rekening zijn, wordt aangespannen.
 Kan de Commissie een onderzoek instellen opdat een
einde wordt gemaakt aan dit soort onoirbare reclame en
handelsmethoden ?
Antwoord van de heer Narjes
namens de Commissie
(26 februari 1982)
De Commissie beschikt niet over gegevens inzake de door
de geachte Parlementsleden gesignaleerde praktijken. Bij de door bepaalde uitgevers toegepaste praktijk om ge­
bruik te maken van vervalste of ondeugdelijk onderteken­
de bestelbonnen voor kosteloze proefexemplaren is er
sprake van het opzettelijk ontduiken van de in de meeste
Lid-Staten bestaande bepalingen tegen dit soort verkoop­
praktijken. Overigens zijn dergelijke praktijken in strijd
met de algemene regel van het verbintenissenrecht dat
niemand op grond van een overeenkomst tot iets kan
worden verplicht als hij die niet door een duidelijke
wilsuiting heeft gesloten. De Commissie is dan ook van
mening dat de consumenten in de Gemeenschap reeds
tegen de bedoelde praktijken gewapend zijn en dat een
onderzoek van de Commissie de beëindiging van deze
praktijken niet kan bespoedigen.
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1561/81
van de heer Key
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(13 januari 1982)
Betreft: „Bonded stores" in Britse zee- en luchthavens
1. Kan de Commissie mededelen of de Britse douane-
en accijnzenautoriteiten voldoen aan de communautaire
voorschriften inzake het personeelsbestand voor douane­
controle van „bonded stores"?
2. Worden de voorraden in „bonded store"-pakhuizen
in het Verenigd Koninkrijk door de Britse douane in
voldoende mate gecontroleerd om de Gemeenschap voor
inkomstenverlies te behoeden?
Antwoord van de heer Narjes
namens de Commissie
(26 februari 1982)
De Lid-Staten nemen, ieder voor zich, op administratief
gebied de nodige maatregelen om te bereiken dat de
voorschriften van de Gemeenschap worden nageko­
men.
Met betrekking tot de communautaire landbouwproduk-
ten die voor restituties bij uitvoer in aanmerking
komen, wordt in artikel 29 van Verordening (EEG) nr.
 2730/79 (*) bepaald dat, onder bepaalde voorwaarden,
de bevoegde instanties ten minste eenmaal per twaalf
maanden een materiële controle op de in een bevoorra-
dingsdepot opgeslagen produkten uitvoeren.
(!) PB nr. L 317 van 12. 12. 1979, blz. 1. 13. 4. 82 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 92/19
Daar komt nog bij dat de houders van de hiervoren
bedoelde depots eventueel bedragen moeten terugbetalen
uit hoofde van de ontvangen restitutie; met het oog op die
mogelijkheid kan te hunnen opzichte een grondige con­
trole op basis van de handelsdocumenten worden verricht
overeenkomstig het bepaalde in Richtlijn 77/435/EEG
van de Raad (1).
De Commissie beschikt niet over gegevens waaruit zou
kunnen worden afgeleid dat de controle in het Verenigd
Koninkrijk niet adequaat is.
(») PB nr. L 172 van 12. 7. 1977, blz. 17.
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1567/81
van de heer Martin
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(13 januari 1982)
Betreft: Handelsbetrekkingen EEG/Comecon
Kan de Commissie gegevens verstrekken over de ontwik­
keling van het handelsverkeer per landbouwprodukt
tussen de Gemeenschap en de Comecon in de jaren 1975
tot 1980?
Kan zij een overzicht geven van het handelspatroon van
elk van de Lid-Staten met de afzonderlijke Comecon-lan-
den in 1?80?
Wat is haar oordeel over de mogelijkheden tot uitbreiding
van dit handelsverkeer voor diverse produkten?
Acht zij het niet noodzakelijk dat maatregelen worden
voorgesteld met het oog op de uitbreiding van dit
handelsverkeer?
Antwoord van de heer Haferkamp
namens de Commissie
(4 maart 1982)
De Commissie zorgt voor rechtstreekse verzending aan
het geachte Parlementslid- en aan het Secretariaat-gene­
raal van het Parlement van twee samenvattende tabellen
betreffende het handelsverkeer van de Gemeenschap met
de lid-staten van de Comecon over de jaren 1975 en
1980.
 Wat betreft het handelspatroon van elk der Lid-Staten
met de afzonderlijke Comecon-landen moge het geachte
Parlementslid worden verwezen naar de „analytische
tabellen van de buitenlandse handel" die jaarlijks worden
gepubliceerd door het Bureau voor de Statistiek van de
Europese Gemeenschappen. De invoer in de Gemeenschap vanuit de lid-staten van de
Comecon is vooral in 1979 en 1980 snel gestegen, in de
eerste plaats door de toegenomen leveringen van energie-
produkten, maar tevens door de stijging van de invoer van
verwerkte produkten in de Gemeenschap. Daarentegen
heeft de invoer van deze landen vanuit de Gemeenschap
een minder snelle ontwikkeling doorgemaakt; behalve
voor chemische en landbouwprodukten is deze invoer
praktisch niet gestegen. De handelsbalans van de
Gemeenschap met de lid-staten van de Comecon, die in
1975 een overschot van 3,2 miljard ERE vertoonde, wees
dan ook in 1980 een tekort aan van 3,3 miljard ERE. De
Commissie meent niet dat deze cijfers duiden op een
gebrek aan concurrentievermogen van de produkten van
de Gemeenschap; integendeel, alles wijst erop dat de
betreffende staten zeer sterk geïnteresseerd blijven in de
invoer van deze produkten, en vooral van die waar een
geavanceerde technologie bij te pas komt; terzelfder tijd is
er door moeilijkheden in de landbouwsector van verschil­
lende van deze staten een toegenomen belangstelling
ontstaan voor de invoer van landbouwprodukten uit de
Gemeenschap. De financiële moeilijkheden echter in
bepaalde lid-staten van de Comecon hebben deze staten
genoodzaakt tot het nemen van maatregelen ten einde
enerzijds de invoer uit de Gemeenschap en uit de wes­
telijke landen in het algemeen te beperken, en anderzijds
de eigen uitvoer te stimuleren. Een van deze maatregelen
bestaat erin dat de organen voor de buitenlandse handel
van de lid-staten van de Comecon steeds vaker en steeds
nadrukkelijker gebruik maken of trachten te maken van
compenserende regelingen: in verschillende landen wor­
den de exporteurs van de Lid-Staten van de Gemeenschap
geconfronteerd met verzoeken om compenserende aan­
kopen van produkten van de betreffende staat, zulks tot
100% of zelfs meer van de waarde van de door hen
beoogde verkopen. Deze tendens heeft de taak van de
exporteurs van de Gemeenschap zeer gecompliceerd.
 De Commissie heeft in het verleden herhaalde malen de
wens uitgesproken dat het handelsverkeer tussen de
Gemeenschap en de lid-staten van de Comecon zich zal
uitbreiden; zij heeft zich ervoor ingespannen te bereiken
dat de problemen die zich in het handelsverkeer voordoen
worden besproken en opgelost in de daartoe meest
geschikte multilaterale organen, zoals de GATT. Terzelf­
der tijd heeft zij aan elk van deze staten voorgesteld om
met de Gemeenschap een bilaterale overeenkomst te
sluiten, in het kader waarvan nauwkeurig omschreven
maatregelen kunnen worden besproken die ten doel
hebben op basis van wederkerigheid de verkopen van
beide partijen te stimuleren en de bij deze verkopen
optredende moeilijkheden te verhelpen. Het valt te
betreuren dat, afgezien van het geval Roemenië en
uitgezonderd de sectoriële overeenkomsten op het gebied
van de textiel en van de ijzer- en staalprodukten evenals in
de sector schapevlees, dit streven om de economische
betrekkingen op een bilateraal vlak verder te ontwikkelen
geen weerklank heeft gevonden bij de partners van de
Gemeenschap. Nr. C 92/20 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 4, 82
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1572/81
van de heer Woltjer
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(14 januari 1982)
Betreft: Regeling tussen zuivelcoöperatie Campina en
zelfkazende leden
1. Is het de Commissie bekend
— dat de Nederlandse zuivelcoöperatie Campina
binnenkort een voorstel tot wijziging van de
statuten aan haar Algemene Vergadering gaat
voorleggen, ten einde te komen tot een regeling
voor zelfkazende leden;
— dat de voorgestelde regeling inhoudt, dat aan de
zelfkazers een bedrag van 250 gulden per koe in
rekening wordt gebracht met een restitutie van
0,0459 gulden per geleverde kg melk (alle bedra­
gen exclusief 18% BTW); dat de voorgestelde
regeling het bijna onmogelijk maakt het bedrijf
voort te zetten zonder uit te treden;
— dat Campina in Zuid-Nederland een monopolie­
positie heeft, en de boeren dientengevolge wel
gedwongen zijn om lid te blijven ten einde toch
melk te kunnen afleveren, wanneer zelf verkazen
onmogelijk is?
2. Is de Commissie niet van mening dat het Campina-
voorstel in strijd is met het Gemeenschapsstreven om
zoveel mogelijk melk uit de interventie te houden, en dat
zelf verkazen daartoe nu juist een goed alternatief is?
3. Is de Commissie voorts niet van mening dat de
coöperatie Campina op ontoelaatbare wijze misbruik
maakt van haar monopoliepositie, waardoor zelfkazen in
het zuiden van Nederland onmogelijk wordt?
4.  Of Campina al dan niet een machtspositie inneemt, is nog
niet onderzocht door de Commissie. 2. Een mogelijke wijziging, in de zin als medegedeeld
door het geachte Parlementslid, kan de verscheidenheid
van het aanbod verminderen, aangezien op die manier het
vervaardigen van een door de consument gewild produkt
minder interessant wordt; dit kan een negatieve invloed
hebben op het verbruik.
3. In punt 1 is reeds vermeld dat de Commissie niet
over de nodige gegevens beschikt om te beoordelen of er
sprake kan zijn van misbruik van een machtspositie in de
zin van artikel 86 van het EEG-Verdrag.
De Commissie verwijst het geachte Parlementslid evenwel
naar het arrest van het Hof van Justitie van 25 maart 1981
in de zaak 61/80 (Coöperatieve Stremsel- en Kleurselfa-
briek, Leeuwarden tegen Commissie) (*).
4 en 5. De Commissie is van mening dat de door de
coöperatie Campina voorgestelde regeling, zoals die door
het geachte Parlementslid wordt uiteengezet, niet in strijd
is met het stelsel van gegarandeerde prijzen.
H Jur. 1981, blz. 851.
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1573/81
van mevrouw Quin
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(14 januari 1982)
Betreft: De regeling voor de afvoer van giftige en gevaar­
lijke afvalstoffen in de Lid-Staten van de EEG
1. Welke Lid-Staten hebben in overeenstemming met
artikel 12 van Richtlijn 78/319/EEG van de Raad van
20 maart 1978 (*) plannen over de afvoer van giftige en
gevaarlijke afvalstoffen opgesteld en bijgehouden?
2. Wie zijn precies de „bevoegde instanties" in elk der
Lid-Staten als bedoeld in artikel 12 van bovenvermelde
richtlijn?
(^ PB nr. L 84 van 31. 3. 1978, blz. 43.
 Antwoord van de heer Narjes
namens de Commissie
(26 februari 1982)
De Commissie is momenteel niet in staat de vraag van het
geachte Parlementslid te beantwoorden, omdat de meeste
Lid-Staten het verslag aan de Commissie nog altijd niet
hebben voorgelegd, dat op grond van artikel 16 van 13. 4. 82 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 92/21
Richtlijn 78/319/EEG voor 1981 was vereist en dat
diende te handelen over de toestand van de verwijdering
van toxische en gevaarlijke afvalstoffen in hun land.
De Commissie hoopt aan "de hand van de nationale
verslagen in de loop van dit jaar ten behoeve van het
Europese Parlement en de Raad voor het jaar 1981 een
samenvattend verslag te kunnen opstellen aangaande de
bovengenoemde toestand in de Gemeenschap en in de
Lid-Staten, alsook aangaande de stand van de toepassing
van Richtlijn 78/319/EEG.
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1574/81
van mevrouw Quin
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(14 januari 1982)
Betreft: De verplichting van de Lid-Staten op het gebied
van giftige en gevaarlijke afvalstoffen krachtens
de richtlijn van de Raad van 20 maart 1978
Kan de Commissie, in aansluiting op mijn mondelinge
vraag nr. H-312/81 van 16 november 1981 en op het
antwoord van de heer Narjes (*), een specifieke opgave
verstrekken van de Lid-Staten die wel en die niet verslag
hebben uitgebracht over de stand van zaken inzake de
afvoer van giftige en gevaarlijke afvalstoffen in hun
gebied?
(') Handelingen van het Europese Parlement, nr. 1 -277 (no­
vember 1981).
 Antwoord van de heer Narjes
namens de Commissie
(26 februari 1982)
Per 31 januari 1982 hadden van de negen Lid-Staten, die
van het begin af aan hiertoe verplicht waren, alleen
Luxemburg en de Bondsrepubliek Duitsland de Commis­
sie het verslag voorgelegd, dat bedoeld is in artikel 16 van
Richtlijn 78/319/EEG betreffende de verwijdering van
giftige en gevaarlijke afvalstoffen (*).
Gedurende de overgangsperiode zal Griekenland deze
richtlijn niet toepassen.
 (>) PBnr. L 84 van 31. 3. 1978. SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1580/81
van de heer Rogers
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(14 januari 1982)
Betreft: Vastrechttarieven voor consumenten van elek­
triciteit, gas en water
1. Is de Commissie voornemens onderzoek te verrich­
ten betreffende het beleid van de Lid-Staten ter zake en de
vastrechttarieven die zij consumenten van elektriciteit,
gas en water berekenen?
2. Is het de Commissie bekend dat het vastrechttarief
per kwartaal voor de consumenten van elektriciteit in het
Verenigd Koninkrijk de afgelopen twee jaar met ongeveer
100% is gestegen?
3. Is het de Commissie bekend dat de vastrechttarie­
ven vaak hoger zijn dan de kosten van het werkelijke
verbruik, met name voor de bejaarden in het Verenigd
Koninkrijk?
4. Is het de Commissie bekend dat deze verhogingen
en tarieven ertoe leiden dat de bejaarden in het Verenigd
Koninkrijk proberen op een verkeerde manier te bezuini­
gen en zichzelf van licht en verwarming beroven ten einde
het verbruikgedeelte van de kosten nog verder te verla­
gen?
5. Is de Commissie voornemens na te gaan of derge­
lijke vastrechttarieven ook in andere Lid-Staten bestaan
en welke bijzondere vrijstellingen in die Lid-Staten wor­
den verleend aan de verschillende categorieën burgers?
Antwoord van de heer Narjes
namens de Commissie
(25 februari 1982)
1. De Commissie onderzoekt het prijsbeleid inzake
elektriciteit en gas, alsook de tariefstructuren (met inbe­
grip van de vastrechttarieven) en zal dit ook verder blijven
doen. Zij is daarom niet van plan het vraagstuk van de
vastrechttarieven afzonderlijk te bestuderen.
2. De Commissie denkt dat prijsverhogingen van een
omvang als aangegeven door het geachte Parlementslid,
zijn ingevoerd om die tarieven op een economisch
verantwoord peil te brengen.
 3. De Commissie geeft toe dat de beschreven situatie
zich kan voordoen bij zeer kleine verbruikers, die echter
niet noodzakelijk bejaarden zijn. Zo bij voorbeeld kan
iemand die een elektrisch fornuis en een oliegestookte
centrale verwarming in zijn huis heeft, een gering gasver-
bruik hebben. Nr. C 92/22 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 13. 4. 82
4. In de gehele Gemeenschap wordt verwacht dat
openbare bedrijven, die elektriciteit, gas en water leveren,
op economische wijze dienen te werken, en in het geval
van de elektriciteit heeft de Raad onlangs een aanbeve­
ling i1) goedgekeurd, waarin o. a. wordt verklaard: „Het
twee-componententarief systeem, dat van verschillende
keuzemogelijkheden het best de kostenstructuur weer­
spiegelt van de elektriciteitsvoorziening, moet algemeen
worden toegepast.".
Verder wordt in de aanbeveling verklaard: „De tarieven
zouden niet kunstmatig laag gehouden moeten worden,
bij voorbeeld om sociale redenen of op grond van
anti-inflatoir beleid; in dergelijke gevallen moeten er zo
nodig afzonderlijke maatregelen worden getroffen.".
Dezelfde principes lijken van toepassing te zijn op leve­
ranciers van gas en water.
5. Vastrechttarieven zijn in de meeste Lid-Staten van
kracht, met lokale afwijkingen in sommige gevallen en,
voor zover bekend, zijn er geen speciale vrijstellingen
verleend. Drie Lid-Staten (België, Denemarken en
Luxemburg) passen voor huishoudelijk elektriciteitsver­
bruik zowel vastrechttarieven als variabele tarieven toe.
In Ierland dient een gedeelte van de bevolking, met in­
begrip van de bejaarden en de gehandicapten, om sociale
redenen, voor elektriciteit geen vastrechttarieven te beta­
len. De Ierse Regering betaalt echter de kosten die niet aan
de verbruiker in rekening zijn gebracht.
(') PB nr. L 337 van 24. 11. 1981, blz. 12.
 SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1581/81
van de heer Rogers
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(14 januari 1982)
Betreft: Tungsram Company Lamp Factory - Ierland
1. Heeft de Gemeenschap direct of indirect financiële
steun verleend voor de oprichting van de Tungsram
Company Lamp Factory in Little Island, Cork, Ier­
land?
2. Zo ja, om welke bedragen en om welk soort
financiële steun gaat het hierbij ?
3. Is het de Commissie bekend dat de in Hongarije
gevestigde onderneming Tungsram met een andere Ierse
onderneming, Solus Teoranta, is overeengekomen de
verkoop in Ierland te beperken? 4. Is de Commissie ook niet van opvatting dat, indien
tussen Tungsram Company en Solus Teoranta een der­
gelijk akkoord over de beperking van de verkoop is
gesloten, dit in strijd is met artikel 85 van het Verdrag van
Rome?
5. Is het de Commissie bekend dat tussen de Tungs­
ram Company en de Irish Industrial Development
Authority overeenstemming is bereikt over een beperking
van de verkoop in Ierland?
6. Is de Commissie niet van mening dat, indien een
dergelijk in punt 5 bedoeld akkoord is gesloten, Solus
Teoranta haar leidende positie in Ierland heeft misbruikt
door de Irish Industrial Development Authority ertoe te
bewegen een dergelijke beperking op te leggen, en
derhalve heeft gehandeld in strijd met artikel 86 van het
Verdrag van Rome?
Antwoord van de heer Andriessen
namens de Commissie
(24 februari 1982)
1 en 2. De onderneming waarop het geachte Parle­
mentslid doelt, heeft geen steun ontvangen van het
Europees Sociaal Fonds en ook werd haar geen lening
verstrekt door de Europese Investeringsbank; evenmin
geschiedde zulks in het raam van het „nieuwe commu­
nautaire instrument", noch vanwege de EGKS. Met
betrekking tot het Europese Fonds voor Regionale Ont­
wikkeling is de situatie echter als volgt:
— in september 1981 werd deze onderneming steun
toegekend;
— wanneer om uitkering ervan wordt verzocht, zal het
steunbedrag (ten belope van 498 000 Iers pond)
evenwel bij wijze van gedeeltelijke terugbetaling voor
aan die onderneming reeds uitgekeerde overheids­
steun door de Ierse Regering worden ingehouden.
 3 t/m 6. Volgens de Commissie ter beschikking
staande gegevens is er geen reden om aan te nemen dat er
tussen Tungsram Manufacturing (Ireland) Ltd en Solus
Teoranta een overeenkomst werd bereikt om de verkoop
van elektrische lampen op de Ierse markt te beperken,
hetgeen ook geldt t.a.v. het bestaan van een dergelijke
overeenkomst tussen Tungsram, voornoemd, en de Ierse
„Industrial Development Authority". Bijgevolg kan de
Commissie over het al dan niet verenigbaar zijn van deze
overeenkomsten met de mededingingsvoorschriften geen
oordeel uitspreken. 13. 4. 82 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 92/23
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1584/81
van mevrouw Viehoff
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(14 januari 1982)
Betreft: Leningen van de Europese Investeringsbank en
Euratom
1. Is het juist dat de EIB een lening heeft verstrekt aan
Électricité de France van 68 miljoen dollar tegen ongeveer
12 % rente Voor de bouw van de kerncentrale Belleville
(Bron: Nucleonics Week, 19 november 1981, blz. 7)?
2. Welk rentevoordeel heeft EdF daarmee verkregen
in vergelijking met de situatie waarbij geld geleend zou
zijn op de kapitaalmarkt en wat is daarvan de invloed op
de kostprijs per kWh elektriciteit?
3. Kan de Commissie een overzicht geven van het
rentevoordeel dat is verkregen bij de onderscheiden
kernenergieprojecten waaraan de EIB geld heeft
geleend?
4. Is het juist dat Euratom in principe akkoord is
gegaan met een lening van 70 miljoen dollar voor de
kerncentrale Belleville (Bron: Nucleonics Week, 19
november 1981, blz. 7)?
5. Welk rentevoordeel zal EdF verkrijgen door
genoemde lening?
6. Kan de Commissie een overzicht geven van het
rentevoordeel dat is verkregen bij de onderscheiden
kernenergieprojecten waaraan Euratom geld heeft
geleend?
Antwoord van de heer Ortoli
namens de Commissie
(1 maart 1982)
1. De Europese Investeringsbank heeft begin novem­
ber 1981 aan Électricité de France voor de bouw van een
kerncentrale te Belleville tegen een rente van 12,65 % een
lening toegekend met een tegenwaarde van 400 miljoen
Ffr. (equivalent van ongeveer 75 miljoen dollar tegen de
toenmalige koers).
