Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 25, 1863, no. 2451, 12-02-1863 
Donderdag, 12 Februari 1865. N° 245 WEEKBLAD VAN HET REGT. REGTSKUNDIG NIEUWS - EN ADVERTENTIE-BLAD. ? Vijfentwintigste-Jaar Gang. JUS ET VERITAS. Dit blad verschijnt geregeld twee malen per week. Prijs per jaargang f 20; voor de buitensteden, franco per post, met f 1.20 verhooging. — Prijs der advertentie onder het zegelregt, 20 cents per regel. — Bijdragen, brieven, enz., behalve van de RE. gewone correspondenten, franco. HOOGE RAAD DER NEDERLANDEN. Burgerlijke kamers, Zitting van den 23 Januari 1865. Voorzitter, Mr. F. de Greve. Recht aan den tienpenning. ~ Heerlijk recht. — Feitelijke beslissing. — Exceptie van gewijze zaak. Ter beoordeling der vraag, of een zeker recht, als het heerlijk recht, is afgeschaft bij de Staatsregeling van 1798, moet gelet worden op zijnen aard en zijne strekking, en komt niet in aanmerking de omstandigheid, dat het steeds met een heerlijkheid is verbonden gewest. Op de zuiver feitelijke gronden, die er toe geleid hebben om den burgerrechtelijke aard van een recht aan te nemen, kan in cassatie niet worden teruggekomen. D. LI. Kodde, eischer, procureur Mr. C. J. François, tegen E. Croese, verweerder, procureur Mr. M. Essen. De Hooge Raad enz., Gehoord den adv.-gen. GHEORGE, namens den proc.-gen., in zijn inclusie, strekkende tot verwerping van den eisch tot cassatie, met veroordeeling van den eischer in de kosten en boete van cassatie; Overwegende, dat als eerste middel van cassatie is aangevoerd: hetzij onterechte toepassing der art. 24 en 25 der Staatsregeling van 1798 alsmede art. 40 dier Staatsregeling en der art. 627, 1902 van 1903, B. W., op grond, dat uit de rechtskundige waardering van het bij het beklaagde arrest feitelijk aangenomen volgt, dat het egt van den dertienden penning is overgedragen bij, met een als een samenhangend gevolg der heerlijkheid Vinkeveen, en dat het alzoo een heerlijk recht van gelijken oorsprong als de heerlijkheid zelf, een prachtigheid van haar, geenszins een afzonderlijk grondrecht, dat het mitsdien behoort tot de rechten, afgeschaft bij art. 25 der Staatsregeling van 1798; 0., dat, volgens de bij het beklaagde arrest op dit punt overgenomen, overwegingen van het vonnis des eersten jegens de heerlijk rechtsoort van het gevorderd recht loopt den oorspronkelijke gedachte. Gepleid voor den eiser Mr. G. M. van der Linden, en voor den verweerder Mr. W. Wintgens. (1) Weekblad n°. 410. Vgl. ook arr. van 1 april 1853, Weekblad n° 1448. Kaans van Strafzaken. Verspreid blad voorkomend, artikel niet bekend is, noch voldoend. Zitting van den 23 december 1862. Eén van de eisen, als drukker, uitgever en verspreider van dat blad, terecht daarvoor alleen aansprakelijk is gesteld; Voorzitter, Jhr. Mr. B. van den Velden. Dat aanzo is ongegrond; Verwerpt enz. Laster. — Geschrokken. — Schrijver. — Drukker. — Verantwoordelijkheid. Zitting van den 21 januari 1863. Een bepaaldelijk en duidelijk aangewezen persoon gericht is, en ging verwaar is de schending van vormen, op straffe van nietigheid. Hoever komt tegenwoordig de verschillende soorten die gebruikt worden en verspreider van deel het geval is gelegen voor het doen van dat vraagstuk - Ja, dat blad, naar daarvoor alleen aansprakelijk gesteld? - Ja. Professor en ho. J. Oosterhof, oud drie-en-vijftig jaar, zaakwaarnemer, geboren zes-en-vijftig jaar, boekdrukker, geboren te Terzooi, wonende te Raard, heelt zich in cassatie te Bergen-op-Zoom, wonende te Middelburg, heeft zich in cassatie voorzien tegen een arrest van het Provinciale Gerechtshof in Friesland van den 27 Oct. 1862, waarbij hij is schuldig verklaard aan het als zodanig vonnis van de Arrondissementsrechtbank te Middelburg van den 19, verduisteren van een geldsom beneden de 3000 francs die vorenstelling, bij welk vonnis hij was schuldig verklaard aan het krachtens zijn bediening in zijn handen was en meer beschuldigd aan in een gedrukt geschrift, hetwelk verspreid is geworden, dan een derde der gezamenlijke opbrengst van zijn heen en weer ten eeuwen aan iemand daden ten laste te leggen, die, ingeval zij plaats had, volgens zijn opvolgende ontvangsten, maandelijks ontving en te kennen dengene, tegen wie zij geduwd zijn, aan boete strafvieren, die zake, met toepassing van de artikelen 169, 170 en 172 Strafwet 2 en 3 van die wet van den 29 Juni 1854 (Stbl. nr. 102), en 2 en 3 van die wet van den 28 Juni 1851 (SM. nr. 68), onder aanname van verachting en art. 8 van die wet van den 29 Juni 1854 (Stbl. nr. 102), is veroordeeld op basis van omstandigheden, veroordeeld tot een gevangenis van een maand en een zware correctie voor den tijd van vier maanden, in eenzame opsluiting, met een geldboete van 25 gulden, met ontzetting gedurende vijf jaren van de te ondergaan, en tot betaling van een geldboete van 75 gulden en in natura kosten van het rechtsgeding ten behoeve van de Staat, invorderbaar. heeft de adv.-gen. Kabseboom, namens den proc.-gen., geconcludeerd H. M. van Andel, heeft de adv.-gen. Römer, namens den proc.'gen., tot verwerping van het ingestelde beroep, met veroordeeling van den geconcludeerd tot vernietiging van het arrest, door het Prov. Gerechtshof in Friesland in deze zaak gewezen, en tot verwijzing van de zaak aan de Hooggerechtshof in Den Haag, en heeft de Hoge Raad als grenzehof ten einde op de bestaande acte van beschuldiging op nieuw te worden berecht en afgehandeld, en de kosten in deze zaak is gelet op de middelen van cassatie, door den req. voorgesteld bij cassatie gevallen, te dragen door den Staat. Memorie, bestaande uit schending van art. 427 Strafvoordel, terwijl het vonnis, bij het beklaagde arrest bevestigd, is gewezen niet de Hoogste Raad enz. op een gebakken bepaald bewijsmiddel, doch op subjectieve gevoelens en uit gelet op de regelen van cassatie, namens de req. voorgesteld legging van, of liever gissing naar den zin der bedekte bewoordingen, bij Pleidooi door zulken advocaat en bestaande in: 1°. Schending van dingen, waarin, volgens het vonnis zelf, het geïncrimineerde artikel is vervat, en dat vonnis alzoo berust op loutere vermoedens - 2°. Beschuldiging het laatst had gesproken, aan een der getuigen nog eenere schending der art. 307, 374 en 371 Strafregt, omdat niet is aangevraagd zonder dat blijkt, dat de beschuldigde en zijn raadsman gelegenheid hebben geweest, daarna het woord te voeren - 3°. Bestaan; 4°. Schendingzelfde artikelen van het Wetboek van Straf, art. 427 en 436 Strafregt., in verband met de Strafregt, omdat in het geïncrimineerde artikel geen feit vrij is aan de art. 69 en 102 der Wet. Ten laste gelegd, zijnde de rechter al weerom slechts door ten laste gelegde gemeen, algemene wet, doordien bewijskracht is toegekend aan extracten uit van bedekte bewoordingen tot het besluit gekomen, dat die bewoordingen notulen van een Gemeenteraad, zonder dat uit eenige ondertekening zouden inhouden te-last legging van overspel met bepaalde werkelijkheid door den Gemeenteraad is vastgesteld personen; 5°. Schendingzelfde artikelen, van art. 8 der Grondwet. Overwegende ter aanzien van het in de eerste plaats voorgestelde van 1848, in verband tot en tevens met art. 4 van het Supplementaal, dat hieromtrent in het proces-verbaal der tereguiting gebesluit van den 24 Jan. 1814 (Stbl. nr. 17), dewijl bij het arrest is gevoerd wordt dat, na het ondervragen van den beschuldigde door den aangenomen, dat de gehele verantwoordelijkheid van de handeling op hem alleen moet blijven rusten, en zulks niettegenstaande het woord heeft gevoerd, zijn requisitoir hem alleen moet blijven rusten, en zulks niettegenstaande het georgelezen aan den Hove overhandigd; dat de raadsman van den schrijver reeds bij het eerste verhoor voor de regter-commissaris heeft geantwoord, de procuratie daarop gerepliceerd en dat de raadsman van den beschuldigde. Het laatste gesproken en dat daarop aandacht. Overwegende ten aanzicht der drie eerste middelen van cassatie, een der gerichte vragen is gedaan, waarna door den dat deze allen feitelijken grondslag missen; dat toch bij het hele onderzoek in de zaak is gesloten en de uitspraak van vonnis des eersten recht, met welks motieven het beklaagde arrest is bepaald; zich heeft verenigd, op grond van de verklaringen van beëdigde aanduders Proces-verbaal blijkt, dat, na die enkele getuigen, als wettig bewezen feitenzaak is uitgemaakt, dat in het aan een der getuigen gedaan, noch de beschuldiging, noch zijn als lasterlijk betichte artikel aan een met naam en beroep aangeduide vrouw, laatst het woord heeft gehad, maar dat dit integendeel vrouw, omtrent welke geen de minste twijfel kan bestaan, hoewel hij 18 gewest voor het duur van die vraag; dat derhalve nog de in eenigzins bedekte bewoordingen, echter duidelijk wordt ten laste van hem. Desgenegen raadsman in de gelegenheid is geweest zich te verdedigen, dat zij op een bepaalden tijd en een genoemde plaats met een man uiteindelijk de eerste middelen zitten recht van verdediging daarin met naam en beroep vermelde manspersonen ongeoorloofd melding aangevoerde artikel geschonden en gemeenschap heeft gehad, ten gevolge waarvan zij zwanger zoude zijn. Daarom gebracht dat het beklaagde arrest derhalve op die gronden: dat, ingeval van beweerde laster bij geschrift, tot het behoort te worden vernietigd, en een onderzoek naar het in gebied van de rechter feiten uitsluitend behoort de beslissing, of de tweede plaats voorgestelde alzoo vervalt; aantijging tegen een bepaaldelijk en duidelijk aangewezen persoon door het Gerechtshof in Friesland den recht is, en welke de zin en strekking is der bewoordingen waarin in 1862 in deze gevallen; en die aantijging vervat is, en dat op deze beslissing in cassatie niet aan de zaak aan het Fries Gerechtshof in Groningen, ten kan worden teruggekomen; en dat op de bestaande acte van beschuldiging op nieuw te worden O., dat mitsdien deze middelen van cassatie zijn ongebruikt en afgehandeld; de kosten, in cassatie gevallen, te dragen O. ten aanzicht van het vierde middel, dat, zowel volgens art. 88 van de Grondwet van 1848, als volgens art. 4 van het besluit van den Souvereinen Vorst van den 24 Jan. in dat, volgens laatstgemelde wetsbepaling, indien de schrijver niet spraakzaam of aanwezig kan worden, de drukker alleen aan- ARRONDISSEMENTS-RETBANK TE ROTTERDAM. Dat bij het vonnis des eersten rechter is aangenomen, dat de Burgerlijke Rechter, schrijver van het geïncrimineerde artikel door den req. niet voldoende is aangewezen, terwijl bij het bestreden arrest daarenboven staat, dat door het blijk van de zitting van den rechter, dat de req. niet heeft voldaan aan zijn plicht om een voldoende aangewezen kaanschrift te leveren, terwijl de req. de verplichting heeft gehad om de schrijver van het betreffende geschrift te verificeren. Dat door het blijk van de zitting van den rechter, dat de req. niet heeft voldaan aan zijn plicht om een voldoende aangewezen kaanschrift te leveren, terwijl de req. de verplichting heeft gehad om de schrijver van het betreffende geschrift te verificeren. Dat, alzoo feitelijk uitgemaakt zijnde, dat de schrijver van de eiser te eerste wilsbeschikking, in een vreemd land verleende het geïncrimineerde, in het door den req. gedrukte uiting van zijn wil ? S' Dat in casu aan die wilsbeschikking uitvoering gegeven is — Neemt'belastingpligtigheid een aanvang met den dag van het overlijden van de erflater? — Ja. 1 Is de successierecht verschuldigd van hetgeen met uit den boedel des erflaters, maar uit dien der erfgenamen is verkregen ? — Neen. A. c. s., tegen erven van wijlen B., opposanten, tegen het Bestuur der Registratie, geopposeerden. De Regtbank enz., , Gehoord het verslag, door den ten deze benoemden regter-rapporteur nUGeS; ter openbare teregtzitting van den 7 Oct. 11., de conclusie van het Openb. MiD. , strekkende tot handhaving van het tegen de opposanten uitgevaardigd dwangschrift, en veroordeeling van de opposanten in de kosten van het geding; Overwegende ten aanzien der feiten en gevoerde procedures, dat tusschen partijen vaststaat, dat op 26 Dec. 1858, teMerignac, nabij Bordeaux, is overleden in leven laatst particulier, gedomicilieerd te Rotterdam, uit zijn huwelijk met wylen ..... nalatende zeven kinderen, de opposanten ten deze; dat de overledene op 15 Dec. 1856 eemaakt bad een olographisch testament (geregistreerd te Bordeaux 6 Jan. 1859), na diens overlijden gedeponeerd bij den notaris Cart té Bordeaux waarbij gelegateerd was aan ...., destijds woonachtig te.. I., thans wlugenoote van het genot eener jaarlijksche rente van S000 fr te nemen uit de beschikbare waarden zijner nalatenschap, dat de nnnnVanten den 2 Sept. 1859, ten kantore van het regt van successie te Rotterdam, eene memorie van aangifte van de nalatenschap huns vaders hebben ingeleverd, waarbij zij verklaarden diens eenige erfgenamen uit kracht der wet te zijn, wegens zijn overlijden ab wtestato ; en eindelijk dat de opposanten, bij acte, op 22 Junij 1860 voor genoemden notaris Cart ie Bordeaux verleden, omtrent voormeld jaarlegaat rr«ic hebben .leh »' linff aan de legatarisse eener som van 20,000 fr. in eens, O dat het geopposeerde Bestuur, bewerende, dat in genoemde memorie van aangifte ten nadeele van 's Rijks schatkist verzwegen was voormelde olographische beschikking, waaraan uitvoering gegeven zijn door gezegde ace van 22 Junij '860, eendwa^ schrift tegen opposanten heeft uitgevaardigd op 9 April 11. , hetwelk den volgenden dag is executoir verklaard en aan opposanten be- teekend^ b].-kens dwangschrift, de gezamenlijke opposanten, ieder'in evenredigheid van het door hem geërfde, alsnog aan s Rijks «hatkiu verschuldigd zouden zijn wegens regt, boete en opcenten '"o.'dat Opposanten daartegen bij deurwaarders-exploit van 18 April 11 in gemotiveerd verzet gekomen zijn , en het geopposeerde Bestuur voor deze Kegtbank hebben doen dagvaarden tegen den b Mei daaraanXnde hoofdzakelijk: «ten einde gemeld dwangbevel te hooren verklaren nietig en van onwaarde, en hen , opposanten, goede oppoZten aUes let ontzegging van den eisch aan het geopposeerde gedaagde Bestuur en veroordeeling van hetzelve m de kosten van den processe;. ^ ^ ^ het gedaan verzet, werd aangevoerd • -dat, naardien in art. 992 B. W. uitdrukkelijk gezegd wordt dat een Nederlander, die zich in een vreemd land bevindt, geen gevolg mag geven aan een acte verleden wordt, gebracht in het Nederlandsche ambassadeur nimmer tegenover de Nederlandse autoriteiten door toegenomen gevaar is vallen nalatenschap krachtens een volgens de wet onwettige testamenteel dat, opposanten er de gedaagde Bestuur mijn bekomen hebbende om hunne gronden nader te ontwikkelen, nu wederzijds memorie van deconstructie en antwoord, en bevestigend zijn; het geopposeerde Bestuur bij memorie van antwoord geconcludeerd: - dat het de Regterbank behaagt opposanten te verklaren kwade opposanten, immers hunne oppositie is de wijze van handhaving van het tegen hen uitgevaardigde dwangschrift, en met veroordeling van de opposanten in de Kosten, dat de opposanten vreemd: verklaring uit den boedel des overledenen, maar door de welwillendheid der erfgenamen, uit het door dat deze erfgenamen daartoe overgegaan zijn, niet om aan olographische beschikking uitvoering te geven, en alzoo den w overledenen, zelf onverplicht, te eerbiedigen; maar dat zij, zelfs al ware gedwongen om een hun in den vreemde aangedaan recht beding te ontgaan, de bedoelde transactie gesloten hebben; dat mitsdien de vrees voor zoodanig rechtsgeding, geenszins de naar ons rechte nietige uiterste wil, de oorzaak der transactie geweest is, dat het legaat in quaestie, ab initio, onwettig zijnde, eenheids deswege overeengekomen minnelijke schikking daaraan geen karakter van wettigheid geven kon, en derhalve ook met kon doen geboren worden, de verplichting tot betaling van successierecht; dat de hiertegen aangevoerde gronden van het geopposeerde Bestuur voornamelijk hierop nederkomen: dat bij de ten deze alsnog van toepassing zijnde wet van 1812 het recht van successie onderworpen wordt de waarde van al, wat door overlijden wordt geërfd of verkregen in den boedel van eenen "daarbij geen onderscheiding gemaakt wordt, of de beschikkingen over het doods, krachtens welke verkregen wordt, al dan niet gebreken in den vorm bevatten, en deswegen onwettig mogelijk; mitsdien ten deze slechts de vraag is, of aan meergenoemde olographische beschikking uitvoering gegeven zij, of zij bestaat en geëerbiedigd wordt. Dat het geen verschil maakt, of de uitvoering, aan een in den vorm gebrekkig testament gegeven, gedwongen, dan wel vrijwillig, dat, juist omdat door opposanten op de ingestelde rechtswijze tot uitvoering van den uitersten wil in quaestie getransigeerd is, de dienst ten gevolge aan mej uitbetaalde gelden moeten geacht worden door haar verkregen te zijn krachtens die uitersten wil, en in des erflaters boedel; dat aldus, iedere overeenkomst een oorzaak moetende hebben, meergemelde transactie de olographische beschikking tot grondslag hebben moet; dat blijkt uit dezen inhoud der dingtalen, tusschen partijen geen geschil is over het bedrag van het eventueel verschuldigde successierecht, en evenmin daarover, dat bij den uitersten wil in quaestie gehandeld is in strijd met het voorschrift van art. 992 BW; dat voorts, blijkens dezelfde dingtalen, het geschil tusschen partijen voornamelijk daarover loopt: hoe verge te betekenis moet worden toegekend aan de transactie, door de opposanten met mej gesloten, en in hoeverre die overeenkomst al dan niet een uitvoering der olographische beschikking daarstelt, ter ziele effecten, indien daaraan uitvoering zou gegeven worden, zou successierecht zou verschuldigd zijn? Dat dit geschilpunt verkeerdelijk door beide partijen op de voorgrond gesteld is, en dat, met het oog op hetgeen feitelijk in deze consteert, voór alles in casu de vraag is: I. of, ook zonder eenige uitvoering, en II. zelfs, al ware daaraan uitvoering gegeven, zodanige nietige uiterste wilsbeschikking successierecht duits verschuldigd zijn, en mitsdien niet mag verzwegen worden in de memorie van aangifte? Immers, ad Iun., dat het dwangschrift, waartegen de opposanten in verzet gekomen zijn, is uitgevaardigd wegens een beweerde onrechtmatige, en, krachtens art. 15 der na te melden wet, behalve het verschuldigde recht, nog met boete strafbare verzwijging in de memorie van aangifte; dat, ter beoordeling, of eenige handeling rechtmatig dan wel strafbaar geweest zou, het tijdstip, waarop die handeling plaats greep, niet uit het oog mag verloren worden; dat het geopposeerde Bestuur in het door haar uitgevaardigd dwangschrift zelf erkent, dat de memorie van aangifte den 2 Sept. 1859 door opposanten is ingeleverd; O., dat de transactie tusschen de opposanten en mij eerst op 22 Juni 1860 gesloten is; O., dat dus, tijdens de inlevering der memorie van aangifte, ook volgens het geopposeerde Bestuur, nog geen uitvoering gegeven was aan de bewuste olographische beschikking; O., dat mitsdien het geopposeerde Bestuur, tot rechtvaardiging van deszelfs dwangschrift en het daarbij gevorderde recht met boete, zou moeten kunnen aantonen, dat, ook zonder in aanmerking te nemen wat later gevolgd is, reeds in den toenmaligen stand van zaken successierecht verschuldigd was; O. nogtans, dat het geopposeerde Bestuur, wel verre van zulks te beweren, zelfs het tegendeel schijnt aan te nemen, door alles te doen afhangen van de reeds bovengemelde vraag omtrent de beweerde uitvoering van meergenoemde wilsbeschikking; O., dat het ook "een nader betoog behoeven zal, dat door een geschrift, bij hetwelk, volgens art. 992 B. W., geen uiterste wil kan gemaakt worden, hetwelk dus geen uiterste wil is, en als zoodanig dermate ipso jure nietig is, dat de wet het geheel onbestaanbaar acht, ook geen rechtverplichtingen, zelfs niet tegenover de schatkist, kunnen geboren worden; O., dat, wanneer niettemin later aan zoodanig geschrift enig gevolg mogt gegeven zijn, en dit voor uitvoering van eenen uitersten wil zou mogen gelden, den opposanten, in ieder geval, geen verzuim in hunne vroeger ingediende memorie, maar het niet-inleveren van een nadere aangifte, zou te wijten zijn; O. evenwel, dat wegens dit laatste verzuim het dwangschrift in casu niet is uitgevaardigd, terwijl bovendien de suppletoire aangiften, bij de wet op het recht van successie toegelaten, van geheel anderen aard en strekking, en aan vaste termijnen gebonden zijn; O., dat dus reeds enkel met het oog op de omstandigheid, dat de transactie met mij van latere dagtekening is dan de geïncrimineerde memorie van aangifte, de geheele grondslag wegvalt van het door het geopposeerde Bestuur gevorderde recht met boete, en der opposanten verzet tegen het deswege uitgevaardigd dwangschrift gelegitimeerd wordt, ook al mochten zij er niet bepaald gewezen hebben; O. enz., dat zelfs, wanneer de transactie vroeger gesloten ware, het geven van uitvoering aan een dergelijke op zulke zelf nietige acte geen verschuldigdheid van successierecht ontstaat doet, en desniettemin der opposanten aangifte zou moeten geoordeeld worden overeenkomstig de wet geschied te zijn; O. immers, dat, volgens art. 921 B. 12, en in verband daarmede ook de verjaring in art. 26; O., dat uit die verschillende bepalingen, zoo op zichzelf als in onderling verband, onmiskenbaar blijkt, dat de belastingplichtigheid ten deze een aanvang neemt met den dag van het overlijden, en geen andere verkrijving van enig goed betreft, dan die op dat ogenblik plaats heeft; O., dat daaruit tevens blijkt, dat bij de heffing van het successierecht geen andere stand van zaken bedoeld wordt dan die tijdens het overlijden; en dat mitsdien de verschuldigdheid van dit recht slechts naar dat tijdstip mag worden beoordeeld; O., dat dan ook, krachtens hetzelfde beginsel, bij makingen aan successierecht van den dag van het overlijden verschuldigd wordt, dus vóór en zonder dat nog enige uitkeering dier makingen kan hebben plaats gehad; O., dat dienoverigens de uitkeering zelf van het vermaakte goed voor de heffing der belasting onverschillig is, en door de verkrijving rechtens, niet door de latere uitkeering, die slechts feitelijk het successierecht verschuldigd wordt; O., dat hieruit tevens omgekeerd volgt, dat, waar, als in casu, bij mej. op den dag van het overlijden geen recht verkrijving plaats had, de latere uitkeering aan deze van enig nagelaten goed ook geen belastingplichtigheid kan doen geboren worden; O., dat na meergemeld tijdstip slechts ééne enkele daad van de erfgenaam of legataris op de belastingplichtigheid van invloed zijn kan, wanneer namelijk niet enkel van de nagelaten goederen, maar ook van het recht daarop, door verwerping afstand gedaan wordt; O., omtrent de oorzaak der belastingplichtigheid, dat, volgens art. 1 van meergenoemde wet, het recht van successie geheven wordt van de waarde van al wat door overlijden wordt geërfd of verkregen in den boedel van eenen ingezetenen; O., dat daaruit volgt, dat het geheel onvoldoende is, dat enige gelden uit den boedel (de wet zegt in den boedel) van eenen overledene op indirecte wijze verkregen zijn, doch dat dit onmiddellijk door het overlijden moet hebben plaats gehad; O. Dat het ten deze dan ook niet de vraag is, of enige goed wellicht ter eenig tijd van den boedel van een overledene afkomstig is geweest, maar of het direct en onmiddellijk door dat overigden bekomen is ? Of, dat voorts nog wel beweerd is, als zoude het successierecht verschuldigd zijn, zolang slechts iemand eenige waarde uit den boedel van een overledene bekomen is; doch dat feitelijke verkrijging, die niet tevens rechtens is, geen eigendom doet overgaan, en dus inderdaad moet gehouden worden geen verkrijging te zijn; Of toch, dat, volgens art. 639 B. ARRONDISSEMfiNTS-REGTBANK TE AMSTERDAM. Eerste Kamer. Zittingen va» 12 November en 10 December 1862. Voorzitter, Mr. C. F. Gulcher. Eisch tot het doen van rekekino ek afgifte van een kapitaal van /"300.000 met accres tan rente. referte van dis oorspronkelijke gedaagden. — Interventie van iemand, dih, in dk plaats van één der eischers, beweert voor één vierde gedeelte geregtigd tb zijn. CeSSIE van erfregt. — schotsche wet op de faillissementen. — üntzkogi.ng van den eisch des INTERVENlfc,.nts. — Toewijzing van den oorspronkelijker eisch. Eene donatie, die niet is aangenomen en ook niet kon aangenomen worden, omdat de begiftigde destijds nog slavin was, zou in zich zelve nietig zij"- In casu geene sprake van een ndei-commissum si sine liberis, maar van gelegateerd vruchtgebruik: kenmerken van verschil tusschen die beide conditionnele erfgenamen van den blooten eigendom kunnen hun conditionneel rent op anderen overdragen, welke eigendomsoverdragt gevolg zal hebben voor het geval, dat degene, aan ivie het vruchtgebruik vermaakt is, kinderloos komt te sterven en hare kinderen, welke eventuele eigenaren hadden kunnen worden, vóór de vruchtgebruikster zijn overleden. Interpretatie eener acte van cessie van erfenis: hel woord estnte , cstates beteekent in casu niet plantagies, maar boedel, vermogen. Bij de vermelding eener algemeenheid van goederen of regten bestaat het wettig vermoeden, dat daarvan niets is uitgezonderd. JJ'üiir de bedoeling van partijen uit de acte zelve tlijkt, kan aan geen strijd tusschen bedoeling en acte worden gedacht, en is interpretatie van de acte bij wijze van analogie of presumtie verboden. Volgens de Schotsche bankrupt-acl van 17 Aug. 1839, gaan alle de bezittingen van den gefailleerde , ook die, waarop hij slechts een eventueel regt, eene verwachting heeft, regtens over op den curator of Trustee; overigens kunnen de bepalingen van die acte tenen cessionaris, die aan het failissement van den cedent vreemd is, niet binden. R. Balfour, eischer in cas van tusschenkomst, procureur Mr. J. H. van Ets, tegen R. Kirk c. t., oorspronkelijke eischers, gerequirearden in cas van tusschenkomst, procureur J. van Praag, en tegen de firma Charbon en Zoon, alsmede J. A. Charbon en R. Balfour, als executeuren-testamentair in den boedel van wijlen Dr. J. Balfour, oorspronkelijke gedaagden, mede-gerequireerden in cas van tusschenkomst, procureurs M. W. Luber Jr. en F. E. Dammers. De sub-officier van justitie Mr. M. J. van Lennep nam in deze belangrijke zaak de navolgende conclusie: De officier van justitie, Overwegende, ten aanzien der feiten: dat de originele eisers, zich qualificerend als enige erfgenamen of regteraklanten van Dr. J. Balfour, in een leren planter op de plantage Waterloo, in het district Nickerie in Suriname, en aldaar op den 13 Juli 1841 overleden, bij introductief exploit van den deurwaarder Beuningh te Amsterdam, dd. 11 Juni 1860, de originele gedaagden voor deze Rechtbank hebben gedagvaard tot het doen van rekening en verantwoording en afgifte van een onder hunne administratie berustend kapitaal, en zulks op grond, dat wijlen genoemde J. Balfour, bij brief van 16 Juni 1841, aan de eerste gedaagden, die zijne zaken in Nederland bestuurden, verzocht heeft om dadelijk na de ontvangst een som van f 300,000 van zijne rekening af te schrijven en te stellen op rekening van H. Balfour, zijne natuurlijke dochter, door hem bij een van zijne slavinnen verwekt, met het verzoek om die som te beleggen in vaste goederen of in fondsen, ten einde zij genoemde som zou kunnen gebruiken tot haar eigen nut en voordeel, ingevolge de instructies, die zij deswege van haar zelve of van hare raadgevers zoude ontvangen; dat, vier dagen later, op 20 Juni 1841, dezelfde J. Balfour een besloten testament gemaakt en onder den landsschrijver J. F. Gordon te Nickerie gedeponeerd heeft, door dezen op 14 Juli 1841 geopend, waarbij hij sub n°. 6 op een andere wijze ten behoeve van zijne dochter beschikt, voor het geval, dat een onvoorziene omstandigheid de eerste gedaagden mogt verhinderen om het kapitaal van f 300,000, overeenkomstig het verlangen, uitgedrukt in zijn vroere brief, te beleggen; en voorts sub n°. 20, blijkbaar in de veronderstelling, dat de last, aan de eerste gedaagden opgedragen, zou voltooid zijn, onderscheiden bepalingen maakt ten aanzien van het bedrag, dat aan zijn dochter uit de renten van het te Amsterdam geplaatst kapitaal jaarlijks zou moeten worden uitgekeerd, naar gelang zij al dan niet zou zijn in het huwelijk getreden; voorts ten aanzien van de wijze van uitbetaling dier renten en van de verdeeling van het kapitaal zelf tusschen haar en haar kinderen, deels wanneer de jongste een-en-twintig jaren zou bereikt hebben, deels na haar overlijden; terwijl eindelijk, voor het geval, dat zij kinderloos mocht komen te sterven, het geheele kapitaal met het opgelegde deel der renten zou moeten vervallen aan des erflaters sub n°. 8 geïnstitueerde erfgenamen, in dezelfde verhouding als daar ten aanzien van het overige deel zijner nalatenschap was bepaald; dat genoemde J. Balfour op 6 July 1841 blijven van manumissie voor zijn dochter Harriet heeft doen aanvragen, welke eerste op 30 Aug. 1841 en alzoo na zijn overlijden is verkregen; dat de eerste gedaagden, na het ontvangen van voormelde brief op 5 Aug. 1841, terstonds aan het daarin uitgedrukt verlangen voldaan hebben t blijkens hun bericht naar Suriname van 31 Aug. 1841, maar later, na kennis bekomen te hebben van het overlijden van J. Balfour en van diens testament, alsmede van de daarop gevolgde manumissie zijner dochter, in hunne boeken een rekening hebben geopent ten name van «administrateuren van kapitaal en interest ten behoeve van mej. H. Balfour en erven;» dat deze H. Balfour op 20 Dec. 1858 kinderloos overleden is, zodat het voormelde kapitaal met de daarvan gedeeltelijk opgelegde renten volgens da testamentaire dispositie van J. Balfour op aan zijn erfgenamen of hunne rechtverkrijgenden, hetzij door erfregt, cessie of schenking, moest overgaan; en dat de gedaagden daarop procureur hebben gesteld, en de eischers geconcludeerd hebben, dat de gedaagden bij vonnis van deze Rechtbank zou worden veroordeeld om aan hen, binnen zes weken na de betekening van het in deze te wijzen vonnis, in der minne of anders ten overstaan van een te benoemen rechter-commissaris, te geven behoorlijke rekening, en verantwoording van het bovengemelde kapitaal en opgelegde renten, afkomstig van wijlen Dr. J. Balfour in Suriname en aan hen eischers toekomende, en om het saldo der rekening van kapitaal en interest, des noods na debat en contra-debat, tegen behoorlijke kwijting en afkapping, aan hen uit te keeren, met de renten van dien tot den tijd der overgave; en speciaal, wat de tweede gedaagden betreft, om, voor zo verre zij niet zijn als executeuren hebben geadministreerd, die rekening en verantwoording en afgifte, door de eerste gedaagden te doen, te gehengen en te gedogen; alles met veroordeeling van de gedaagden in de kosten ingeval van tegenspraak, doch welke anders als kosten van rekening zullen worden geleden; Dat de tweede gedaagde, R. Balfour, zich daarna bij request tot de Regtbank gewend heeft met het verzoek om hem als tussenchomende partij in het proces te ontvangen, op grond, dat hij bij het testament van zijn broeder James is benoemd tot diens erfgenaam voor zijn nalatenschap en evenzo (casa) voor het als gerechtigd is aangewezen tot de fondsen en het kapitaal, zich bevindende onder berusting van de eerste gedaagden, de heeren Charbon en Zoon; dat hij ontkent ooit of immer aan iemand, wie ook zij, allerminst aan R. Kuij, den eersten eischer in deze, gelijk deze beweert, te hebben gecedeerd of getransporteerd zijn mogelijke en eventuele rechten en uitzichten op gezegd kapitaal; terwijl hij voorts geconcludeerd heeft, dat hij als interveniënt in dit rechtsgevinge zou worden toegelaten en aan partijen zou worden gelast om het tusschen hen aanhangige rechtsgevinge gezamenlijk met hem voort te zetten; Dat, nadat de oorspronkelijke eischers gemelde verzoek tot interventie tegengesproken, en de oorspronkelijke eerste gedaagden zich aan het oordeel der Regtbank gerefereerd hadden, deze bij haar vonnis van 15 Mei 1861 den req. in casu van interventie niet-ontvankelijk verklaard heeft in zijn eisch, met last aan partijen om ten principale voort te procederen en met veroordeeling van den req. in casu van interventie in de kosten; Dat dit vonnis, bij arrest van den Hoge Raad in Noordholland dd. 15 Mei 1862, in appel gedeeltelijk vernietigd en de resultaat. Balfour als tussengewijze partij ontvankelijk verklaard is in het tussengewijze de oorspronkelijke eisers, toen geïntimeerden, en de oorspronkelijke gedaagden, toen mede-geïntimeerden, aanhangig rechtsverging, met verwijzing van partijen naar deze Rechtbank, om, met inachtneming van 's Hofs arrest, op de zaak verder voort te procederen, en met compensatie van kosten; O., dat de interveniënt daarop bij conclusie van eis de gronden zijner interventie heeft uiteengezet en daarbij ontwikkeld, dat hij bij het testament van zijn broeder J. Balfour als erfgenaam is ingesteld voor 4/2 van diens nalatenschap; dat hij, in Sept. 1848 in Schotland failliet verklaard zijnde, bij onderhandsche acte van 27 Mei 1850, geadviseerd door zijn curator of Trustee en door een commissie, bestaande uit twee zijn crediteuren, aan R. Kirk, de eerste geïntervenieerde, zijn vierde aandeel in de door J. Balfour nagelaten bezittingen voor 500 pd. st. gecedeerd heeft, zoo als beschreven in die acte omschreven is; dat intussen daarbij niet gecedeerd is en ook niet is gecedeerd kunnen worden de verwachting op het kapitaal van ƒ 300,000, dat, bij kinderloos overlijden van H. Balfour, zou openvallen, aangezien daaraan bij de acte van cessie geen melding gemaakt is, en er op den dag der cessie nog geen bepaald recht op voormeld kapitaal bestond; welshaven de procureur des interveniënts geconcludeerd heeft, dat de RegioBank den oorspronkelijken eiser niet-ontvankelijk zal verklaren in zijn tegen de originele gedaagden ingestelde vordering, voor zover die betreft het 1/2 aandeel in meergemeld kapitaal, en voorts de mede-geïntimeerden veroordeelen zal om, binnen zes weken na de betekening van het in deze te wijzen vonnis, te geven behoorlijke rekening en verantwoording van voormeld kapitaal en opgelegde renten, en met hem interveniënt voort te procederen tot bepaling van het saldo, om vervolgens te worden uitgekeerd aan den interveniënt en aan de overige oorspronkelijke eisers; alles met veroordeling van de geïntervenieerden in de kosten, bij alden die deze vordering mogten tegenspreken, terwijl die kosten anders als kosten van rekening zullen worden geleden; O., dat de oorspronkelijke eisers en geïntervenieerden bij conclusie van antwoord, onder referentie aan hunne vroegere conclusie en memorie van antwoord in hooger beroep, de vordering van den interveniënt hebben tegengesproken en o.a. betoogd, dat de sub 3° opgetreden eischer R. Kirk, bij een acte van cessie, op 27 Mei 1850 door den interveniënt R. Balfour te Dunfermline in forma probanti verleden, welke acte niet van valschheid beticht wordt, van genoemden R. Balfour gekocht en overgenomen heeft het geheele deel of aandeel, rechtstitel en belang, vervallende, aankomende en toebehoorende aan genoemden R. Balfour, door en krachtens het testament van diens broeder James, dd. 20 Junij 1841, of anderzins toebehoorende aan of vorderbaar door hem als zijn broeder, en zulks in die algemeenheid alsof elk gedeelte van zijn gezegd aandeel of belang in den boedel van zijn overleden broeder, hetzij geregeld bij voorzegd testament of anderzins ontstaande uit die nalatenschap, in die acte vermeld stond; dat derhalve de ontkeuring van zoodanige overdracht van de zijde van den interveniënt in strijd is, zoowel met de waarheid als met de goede trouw; op welke gronden de geïntervenieerden hebben geconcludeerd, dat het der Regtbank moge behagen, den interveniënt te verklaren niet-ontvankelijk in zijn eisch, immers hem dien te ontzeggen, enz.; dat de oorspronkelijke mede-gedaagden en mede-gerequireerden in cas van interventie bij conclusies verklaard hebben zich te refereren aan het oordeel dezer Regtbank ten aanzien van den principale eisch, zoowel als omtrent den eisch in cas van interventie; dat de interveniënt bij conclusie van repliek bij zijn vroegere conclusie heeft gepersisteerd, en partijen daarna bij pleidooi hunne wederzijdsche sustentuën nader hebben toegelicht; dat de beslissing in deze afhangt van de beantwoording der navolgende vragen: 1°. is het kapitaal van f 300,000 in den boedel van wijlen J. Balfour gebleven, of was zijn dochter Harriet daarvan eigenares geworden ? 2°. had zijn erfgenaam R. Balfour (de interveniënt) het recht om, na het overlijden des erflaters, over het aandeel in genoemd kapitaal te beschikken ? 3°. heeft hij er werkelijk over beschikt ? O. ad ium.: dat J. Balfour, bij brief van 16 Junij 1841, uit Nickerie in Suriname, aan de heeren Charbon en Zoon, te Amsterdam, gericht, aan deze den last gegeven heeft om, dadelijk na de ontvangst, f 300,000 van zijn rekening af te schrijven en te stellen op die van zijn natuurlijke dochter H. Balfour, die destijds nog slavin was, om door haar te worden genoten tot haar voordeel en belang, overeenkomstig de voorschriften, die zij zelve of wel haar raadgevers nader geven zouden, mot verzoek om die som te beleggen in vaste goederen of landerijen of wel in effecten; en dat hij bij zijn testament (vier dagen later, op 20 Juni 1841) in de zesde paragraaf o.a. bepaald heeft, dat, bij aldien eenige onvoorziene omstandigheid de heer Charles en Zoon beletten zou om de som te beleggen, op de wijze als bij zijn missive van 16 Juni 1841 was aangewezen, haar in dat geval jaarlijks ƒ 10,000 uit de opbrengst der plantaardij Waterloo of andere onroerende bezittingen moesten worden uitgekeerd; terwijl hij in de 21ste paragraaf bepaald heeft, dat hij zijn dochter Harriet ouder bepaalde bescherming stelt tegen zijn executeuren, zoowel in Suriname als in Europa, en dat zij zonder hun goedkeuring niet zal mogen huwen op straffe van 2/3 van haar inkomen of jaargeld te verliezen; dat zij in geen geval een kleurling zal mogen huwen, en dat, zoo zij zonder wettig oorzaak na te laten, in Suriname sterven zou, haar jaarwedde op zijn erfgenamen moest overgaan; dat, zoo zij in Europa zou mogen gaan wonen, zij zou moeten beschouwd worden als te staan onder voogdij van zijn executeuren aldaar, en haar in dat geval jaarlijks 2/3 zou moeten worden uitbetaald van de renten der ƒ 300,000, omtrent de belegging waarvan hij vroeger bevelen gegeven had, en, zoo zij met hun goedvinden trouwen zou, 2/3 van die renten haar jaarlijks zouden moeten uitgekeerd worden; dat, zoo zij kinderen zou krijgen en het jongste den leeftijd van een-entwintig jaren zou bereikt hebben, de helft van voorzegd kapitaal onder haar kinderen zal verdeeld worden, die na haar dood ook de andere helft, waarvan zij de renten zou blijven genieten, zullen moeten erlangen; dat eindelijk, zoo zij kinderloos zou mogen overlijden, alsdan het hele kapitaal aan zijn sub n°. 8 genoemde erfgenamen zal vervallen in dezelfde verhouding, als waarin zij zijn overige bezittingen erven; O., dat hieruit duidelijk volgt, dat J. Balfour bij het schrijven van den brief geenszins de bedoeling gehad heeft om het kapitaal van ƒ 300,000, ten behoeve van zijn dochter Harriet, uit zijn boedel af te zonderen, en dat, zoo die bedoeling twijfelachtig mocht zijn, die beschikking ten behoeve van zijn dochter geen gevolgen kon hebben, omdat zij destijds nog slavin was; dat echter in elk geval bij zijn later gemaakte uitersten wil aan H. Balfour slechts het vruchtgenot van een deel van die f 300,000 vermaakt is, en eerst wanneer zij kinderen mocht krijgen en het jongste een-en-twintig jaar oud mocht worden, de helft van het kapitaal uit den boedel zoude genomen worden; dat alzoo, vermits bij het testament over het kapitaal beschikt is, dit kapitaal zeer zeker niet kan beschouwd worden als bij den brief van 16 Juni 1841 uit den boedel afgezonderd, evenmin dan de interveniënt beweerd heeft, welk beweren inderdaad vreemd te achten is, dewijl, ingeval Harriet eigenares van genoemd kapitaal geworden was, noch de interveniënt, noch de geïntervenieerden daarop eenig recht zouden kunnen doen gelden, en het dan enkel en alleen aan de erfgenamen van Harriet, zijnde haar tweede echtgenoot, zou toekomen; dat de f 300,000 in den brief van J. Balfour gebleven zijn, en de eerste vraag dus bevestigend moet beantwoord worden; O., dat, blijkens het testament, in verband met den voorafgeschreven brief, door J. Balfour een kapitaal van f 300,000 onder het beheer van de heeren Charbon en Zoon gesteld is, en daaromtrent bepaald is, dat H. Balfour daarvan gedeeltelijk het vruchtgenot erlangen zou en het kapitaal zelf eventueel aan haar en haar kinderen, of bij haar kinderloos overlijden aan de erfgenamen van J. Balfour zou vervallen; dat de genoemde administrateurs het voormelde kapitaal alzoo bezeten en beheerd hebben voor hem, die eventueel blijken zou daartoe gerechtigd te zijn; dat de erfgenamen van J. Balfour, waaronder de interveniënt, mitsdien na den dood des erflaters een conditionneel recht verkregen hebben op voorzegd kapitaal, en dat dit recht ongetwijfeld vatbaar was voor overdracht, verkoop en afstand. Cf. Lex 17, D. de hereditaire vel actione vendita (XVIII, tit. 4): 'Nomina eorum qui sub conditione vel in diem debent, et emere et vendere solemus; ea enim res est, quae emi et venire potest.' Cf. Voet, ad hunc titulum, n°. 9; dat nu, wel is waar, de geïntervenieerde R. Kirk de quaestieuse erfstelling een fidei-commissum si sine libris genoemd heeft, doch dat dit ten eenmale onjuist is, omdat bij dergelijk fidei-commissum een erfgenaam moet benoemd zijn, aan wie door den erflater de last is opgedragen om de erfenis, wanneer hij kinderloos sterft, aan een bepaald persoon na te laten (zie van de Lijkden, Judiciële praktijk, bl. 72); dat nu in casu aan H. Balfour geenszins het kapitaal vermaakt, maar slechts het vruchtgenot, en haar kinderen eerst dan de helft van het kapitaal zouden bekomen, wanneer haar jongste kind den ouderdom van een-en-luventig jaren zou bereikt hebben, zodat zij geenszins als erfgename kan beschouwd worden, aan wie de last is opgedragen om de erfenis of een deel daarvan aan haar broeders en zusters van haar vader na haar kinderloos overlijden na te laten; O., dat het hierboven betoogde echter niet wegneemt, dat al wat bij pleidooi vanwege de geïntervenieerden is aangevoerd om te bewijzen, dat een fidei-commissarius zijn eventueel recht vervreemden kan, in zo verre op het hier aanwezige geval van toepassing is, omdat ook de fidei-commissarius slechts sub conditione tot de erfenis gerechtigd is, en dat alzoo op gelijke wijze als de fidei-commissarius zijn eventueel recht kan afstaan (zie Voet, ad tit. D. de Pactis, II, tit. 14, § 17, L. 1 en 16 Codicis de Pactis, lib. II, tit. 3, ea Lex 17, Codicis de Transactionibus, lib. II, tit. 4), evenzo de interveniënt daartoe volkomen bevoegd was; zodat ook de tweede vraag, of R. Balfour (de interveniënt) zijn eventueel aandeel in de £300,000 kon cederen, bevestigend moet beantwoord worden; O., ad IIIum.: dat de interveniënt bij een acte van 27 Mei 1850 zwaar aandeel in de nalatenschap van zijn broeder James heeft geceleerd aan den eersten eischer en geïntervenieerde R. Kirk tegen betaling van 500 pd. st., en het uit de bewoordingen dier acte duidelijk is, dat onder dat aandeel ook moet begrepen zijn het eventueel aandeel van de interveniënt in het kapitaal van £300,000, waarvan H. Balfour destijds de renten genoot; O. Toch, dat de intervenient in den aanvang van die acte vermeldt, dat hij in staat van faillissement verkeert, en er eens acte van alle zijne bezittingen en eigendommen is opgemaakt; dat wijlen zijn broeder James bij zijn testament aan hem heeft besproken een vierde in diens nalatenschap, gelijk meer bijzonder in gezegden uitersten wil omschreven is, aan welken uitersten wil, als bevattend verschillende voorzieningen, wordt gerefereerd, en welke kortingshalve voor herhaald wordt gehouden; dat, aangezien R. Kirk zich bereid verklaart heeft om, tegen betaling van 500 pd. st., zijn aandeel of belang in de eigendommen van genoemden J. Balfour over te nemen, hij R. Balfour in overleg met zijnen curator en crediteuren besloten heeft, gezegd aanbod aan te nemen, onder beding, dat R. Kirk den boedel van bevrijden van alle schuldvorderingen van de zijde der executeuren van de nalatenschap van J. Balfour; weshalve bij verklaart te verkoopen, over te dragen, te vervreemden en af te staan aan genoemden K. Kirk of aan diens erfgenamen en regtverkrijgenden voor de som van 500 pd. st. het geheele deel of aandeel, regtstitel en belang, vervallende, toekomende en toebehoorende aan hem R. Balfour, krachtens voormelden uitersten wil of anderzins aan hem als zijn broeder toebehoorende of door hem op te eisen, met alle de winsten, welke sedert het overlijden van J. Balfour zijn opgekomen of ontstaan, voor zoverre die niet zijn gerealiseerd of uitbetaald, of voor zoverre die hierna nog mogelijk ontstaan wegens zijn aandeel of belang in den boedel van gezegde J. Balfour, onder renuntiatie aan de algemeenheid van deze, en de bovenstaande overdragt in allen opzicht voor geldig en voldoende verklarende, alsof het gedeelte van zijn gezegde aandeel of belang in den boedel van gezegde overledenen J. Balfour, hierin vermeld stond, en met bepaling, dat elk recht, titel of belang, zowel petitoir als posseisoir, of op enigerlei wijze hem toekomende in en wegens de nalatenschap van J. Balfour, door deze acte zullen overgaan en overgedragen zijn aan R. Kirk, met surrogatie en substitutie van R. Vergelijk ook Voet, ad tit. De hereditate et actione vendita (lib. XVIII, tit. 4), waar hij zegt, sub n°. 3: «Tempus venditioni» illi spectandum dicitur, non ad excludenda commoda postmodum heredi obventura: quae enim post venditionem commoda aut damna occasione rei venditae superveniunt, ematores ex cujisto emissionii natura sequuntur, Unde et eidem fundamento inhaerens Ulpianus scripsit, non tantum quod ad venditorem hereditatis pervenit, sed et quod ad heredem ejus ex hereditate pervenit, et non solum quod jam pervenit, sed et quod quandoque pervenerit, emtori restituendum esse. O., dat de interveniënt beweerd heeft, bij de acte alleen te hebben gecedeerd zijn aandeel in de nalatenschap van J. Balfour, voor zo verre die bestond uit diens plantages Waterloo, Masard enz., omdat met het woord estates enkel plantages bedoeld wordt; doch dat dit beweren door de acte zelf weerzinst wordt, alwaar in den aanvang de interveniënt met de vermelding der sequestratie zijner real and personal estates niet bedoeld heeft zyne plantages, maar zijne bezittingen, zijn boedel; terwijl ook in de Schot.-che Bankrupt-act bepaald is, dat het woord estate gebruikt moet worden in den zin van bezitting, vermogen, boedel; O., dat de interveniënt wijder beweerd heeft, dat zijn eventueel aandeel in de f 300,000 duidelijk en met zoovele woorden in de acte had behooren te zijn vermeld; O. echter, dat, nu bij de acte alle recht op en elk aandeel in de nalatenschap van J. Balfour gecedeerd is, daaronder begrepen is het eventueel recht op het kapitaal van f 300,000, zodat het met zoovele woorden had moeten geëxcipieerd zijn, bij allemaal de interveniënt dit aan zich had willen houden (zie Voet, loc. cit., n°. 1). O., dat de interveniënt gewezen heeft op den geringen prijs, waarvoor gekocht is, om te betoegen, dat het aandeel in de f 300,000 niet onder het gecedeerde begrepen was; doch dat dit argument weinig waarde heeft, omdat het recht van den interveniënt in gemelde kapitaal in 1850 hoogst onzeker en twijfelachtig was, dewijl H. Balfour destijds een kind in leven had en slechts dertig jaren oud was, zodat er weinig kans bestond, dat de interveniënt ooit zijn aandeel in de f 300,000 zou bekomen, en zijn recht dus toen zeer weinig waar was; O., dat de interveniënt voorts beweerd heeft, dat het noch de wil noch de intentie van partijen geweest is om meer genoemd aandeel te cederen, gelijk ook a. zon blijken uit een brief van den geïntervenieerde aan den zoon des interveniënts, dd. 27 Mei 1850; Ons hieromtrent, dat het de vraag niet kan zijn, wat de ééne of andere partij, naar het oordeel des interveniënts, schrijft gekocht te hebben, maar wat volgens de acte verkocht is, en dat, naar de bewoordingen dier acte, de gehele erfenis, niet enkel de onroerende bezittingen, is geceedeerd is, zodat het beweren van den interveniënt, dat hij zijn eventuele recht op het kapitaal van f 300,000 niet heeft willen verkopen, veelmind verkocht heeft, in strijd is met de acte van verkoop zelve; Ons, dat derhalve des interveniënts vordering ongegrond is; Ons, ten aanzien van de vordering der oorspronkelijke eischers, dat deze, blijkens de door hen overgelegde acten, hetzij als primitief ingestelde erfgenamen, hetzij als huiseigenaren regt verkrijgenden, gerechtigd zijn tot het geadministreerd kapitaal van f 300,000, met de daarvan opgelegde renten, onder beheer van de oorspronkelijke eerste gedaagden; Ons, dat de eerste gedaagden, als primitief belast met de administratie van voorzegd kapitaal, verplicht zijn om aan de eischers rekening, verantwoording en afgifte te doen van dit kapitaal met de renten, en de tweede gedaagden verplicht zijn die rekening, verantwoording en afgifte te hengen en te gedogen; Ons, dat de eerste gedaagden zich bij conclusie bereid verklaard hebben om die rekening, verantwoording en afgifte van voormeld kapitaal te doen aan de oorspronkelijke eischers of aan hem, die blijken mag tot voormeld kapitaal gerechtigd te zijn; Gezien de art. 56, 771 B.K., art. 1061, 1063, 1839 B.W.; Concluderen, dat het de Rechtbank behaagt aan den interveniënt zijn eisch en conclusie te ontzeggen, met veroordeling van hem interveniënt in de kosten van het rechtsgeding, met inbegrip van die, welke aan de zijde der oorspronkelijke gedaagden en mede-intervenieerden gevalt zijn; voorts de oorspronkelijke gedaagden te veroordelen om aan de gezamenlijke eischers, binnen zes weken na de beteekening van het in deze te wijzen vonnis, hetzij in der minne of anders ten overstaan van eenen daartoe te benoemen recht-commissaris, te geven behoorlijke rekening en verantwoording van voorzegd kapitaal van f 300,000 met opgelegde renten, afkomstig van wijlen den heer J. (Het vonnis der Regtbank in een volgend nummer.) ARRONDISSEMENT 8-REGTBANK TE GRONINGEN. Kamer van Strafzaken Zitting van den 19 December 1862. Patentgek. — Geïsoleerde daad. Bij art. 1 van de wet van 26 Mei 1819 (Stbl. n°. 34) wordt blijkbaar alleen zodanige reeks van gelijksoortige daden bedoeld, als gezegd kunnen worden de uitoefening van een beroep of bedrijf daar te tellen. Ce Regtbank enz., Gelet op de conclusie van den rijks-advokaat, na toelichting ter tafel overgelegd, strekkende tot schuldigverklaring van beklaagde aan overtreding van art. 1, 17 en 37 der wet van 21 Mei 1819 (Stbl. n°. 34), en tot zijne veroordeeling op grond daarvan en van art. 507 en 227 Strafvord., om, onverminderd zijne verpligting tot betaling der ontdoken rechten over een vol jaar, als boete te betaan minstens ƒ25 en ten hoogste ƒ 400, met verdere veroordeeling van den geda in de kosten van het geding, en met bevel, dat het vonnis uitvoerbaar zal zijn bij lijfsdwang; Gelet op de conclusie van den officier van justitie, strekkende tot toewijzing van den eisch der administratie; Geboord den beklaagde in zijne verdediging; Overwegende, dat door den inhoud van boven aangehaald procesverbaal, de mondelinge verklaringen der ter zitting als getuigen gehoorde ambtenaren verbalisanten, en de aldaar voor den recht gelegde bekentenis van den beklaagde is gebleken, en wettig en overtuigend bewezen, dat de beklaagde op 5 Juni 1860 bevonden is op de markt te Groningen ter verkoop te hebben aangebracht een twintigtal schapen, zonder een patent als koopman over het loopende diploma te hebben aangevraagd, veelmin bekomen; O., dat deze enkele en op zichzelf staande daad niet mag leiden tot de gevolgtrekking, daaraan bij de dagvaarding ontleend, dat de beklaagde alzoo handel in schapen heeft gedreven, en mitsdien als koopman aan het recht van patent onderworpen zoude zijn; wordende bij art. 1 der wet van 21 Mei 1819 blijkbaar alleen zodanige reeks van gelijksoortige daden bedoeld, als gezegd kunnen worden de uitoefening van een beroep of bedrijf daar te stellen, eveneens als bij art. 2 W. K. voor kooplieden worden verklaard diegenen, welke daden van koophandel uitoefenen, en daarvan hun gewoon bedrijf maken; O., dat, welke omstandigheden het onderzoek ter zitting te deze opzichte ook verder ten bezwaar des beklaagden moge hebben opgeleverd, deze, als niet in de dagvaarding opgenomen, noch waarop de beklaagde, overeenkomstig het voorschrift van art. 203, in verband met artt. 227 en 230, Strafvord., is opmerkzaam gemaakt, ingevolge het tweede lid van het eerst aangehaalde artikel, ten deze in geene aanmerking mogen genomen worden; O., dat het als bewezen aangenomen feit ook uit geene anderen hoofde strafbaar is; Regt doende enz., Verklaart bewezen, dat de beklaagde HOOGE RAAD. — Banier van Strafzaken. Zitting van Maandag, 9 Februari. Voorzitter, Jhr. Mr. B. van den Velden. Behandeld het beroep van: 1°. H.D. A. van der Meer, tegen een vonnis van het Kantongerecht te Ginniken en Bavel; rapp., raadsh. Huguenin; gepleit Mr. H. M. van Andel. Conclusie bepaald op 17 Februari. 2°. G. B. Mensink, tegen een vonnis van het Kantongerecht te Ommen; rapp., raadsh. van IJsselsteyn. Adv.-gen. Romer concludeert tot verwerping. Uitspraak 25 Februari. Zitting van Dinsdag, 10 Februari. I. Uitgesteld tot 11 Februari de uitspraak in zaken: 1°. en 2°. den officier bij de Regtbank te Amsterdam, tegen vonnissen respectievelijk inzake F. Carton en G. Besseling c.s. II. Uitspraak gedaan in zaken: Mr. K. A. W. Ph. van Baerle, tegen een arrest van het Hof in Noord-Brabant. Het beroep tegen het arrest in raadkamer van 13 Juni 1862 verworpen; het veroordeelend arrest van 22 December 1862 vernietigd en de zaak verwezen naar het Hof in Zuidholland. III. Behandeld het beroep van: 1°. A. Huberts c.s., tegen een arrest van het Hof in Zuidholland; rapp., raadsh. Jolles; gepleit Mr. E. H. Karsten. Conclusie bepaald op 18 Februari. 2°. H. J. Zolf, tegen een arrest van het Hof in Noordholland; rapp., raadsh. Wintgens. Adv.-gen. Karseboom concludeert tot verwerping. Uitspraak 25 Februari. Zitting van Woensdag, 11 Februari. I. Uitspraak gedaan in zaken: 1°. den officier bij de Regtbank te Arnhem, tegen een vonnis inzake W. A. Baron de Constant Rebecque. Het vonnis vernietigd; ten principale bevestigd het in eersten aanleg gewezen vonnis van het Kantongerecht te Wageningen. 