Nederlandsche katholieke stemmen; weekblad, jrg 3, 1880, no. 48, 26-11-1880 
Derde Jaargang. Zaterdag 26 November 1881 No. 48. Dit blad verschijnt elke Zaterdag. Abonnementsprijs per jaar voor Zwolle ƒ 2.—. Voor alle andere plaatsen binnen het Rijk ƒ 2.25. Alle Boekhandelaren en Postdirecteuren nemen bestellingen aan. 'Vos estis corpus et membra dei membro. i. con. xii. 27. Prijs der advertenties 10 cent per regel. Grote letters worden naar plaatsruimte berekend. Ingezonden stukken of advertenties gelieve men te adresseeren aan het Bureau der Nederlandsche Katholieke Stemmen, Nieuwstraat. Zwolle. De Heiligverklaring van den Zaligen Pelgrim Benedictus Joseph Labre. '11. De Heiligverklaring van den pelgrim Benedictus Joseph Labre is van een bijzondere betekenis. Deze Heilige toch is een van die buitengewone mannen, die de Goddelijke Voorzienigheid, Whier wegen wonderbaar en onnaspeurlijk zijn, in sommige tijden uitkiest. Deze door God uitverkoren mannen hebben dan in de geschiedenis der Kerk een eigen taak te vervullen, op bijzondere wijze mee te werken tot den opbouw, soms tot hernieuwing en restauratie van Gods rijk op aarde. Zoo zag het Hoofdhoofd der Kerk eens in een droomgezicht een man, die met zijn schouders de basiliek van het Lateraan, de Hoofdkerk en Moederkerk van alle andere kerken, ondersteunde, als deze op haar grondvesten wankelde en dreigde om te vallen. En in 's anderen daags erkende hij de man in den nederigen en armen Franciscus, die hem de goedkeuring zijner te stichten orde kwam vragen, welke later zulk een machtige steun der Kerk geworden is. Zoo riep God een H. Franciscus Xaverius om, toen de Kerk door den afval van de zoogenaamde hervorming in het Westen groote verliezen leed, deze wederom dubbel goed te maken door de ontelbare duizenden, die deze Heilige onder de heidensche volken voor Christus won. Zoo gaf God weer in andere tijden wonderbare mannen, die door het licht van hun verstand uitblonken, om de ketterijen te bestrijden, de waarheid te verdedigen, den logen te beschamen, mannen als een Athanasius, wier naam een Symbolum was, waaraan men de ware leer van de dwaling onderscheidde. Maar is God altijd wonderbaar in zijn Heiligen, bij wijlen wekt Hij er op, die bij uitstek wonderbare Heiligen mogen genoemd worden, mannen, wier woorden, daden en werken op het eerste gezicht vreemd voorkomen, die men wel eens gemeend heeft te mogen verklaren met hen een voorbeeld van bewondering en niet van navolging te heeten. Als de profeet Elizeus den machtige veldoverste van den koning van Syrië van zijn melaatschheid geneest, dan ligt de reden van het wonderwerk voor de hand. "Opdat (door de genezing van zulk een man) alle Heidenen weten, dat er een God in Israël is." Waarlijk daar schijnt het werken van een wonder ook den kortzichtigste gerechtvaardigd, om de macht van den éénen waren God tegenover de onmacht der afgoden allen te doen blijken. Maar wat mag wel de reden zijn van het wonder, dat dezelfde profeet verricht als een der leerlingen schreiend tot hem komt: Man Gods, ik heb mijn bijl verloren, en ik had deze van een anderen ter leen! Dan blijkt het des te duidelijker, dat God bij de kleinste, schijnbaar nietigste zaken zijn oogmerken heeft en Hij in alles den wil doet van die hem vrezen. De Zalige Pelgrim Benedictus Joseph Labre is een van die »wondere” Heiligen, een, die op één lijn mag gesteld worden met den H. Alexius, een H. Simon den Zuilbewoner en zoovele anderen. Hij is een van diegenen, op wie het woord van Paus Gregorius ten volle van toepassing is: »De eenvoud van den rechtvaardige wordt geholpen.” Want hij brak met de »wijsheid, de voorzichtigheid, de beschaving der wereld, die haar volgelingen gebiedt hooge eer te zoeken en zich te verheugen over de verworvenheden. Hij bezat in buitengewone mate »die eenvoud der rechtvaardigen, welke door de wijzen der wereld als dwaasheid wordt bespot. Want alles wat onnoozel wordt gedaan, wordt door dezen zonder twijfel voor onzinnig gehouden. Wat schijnt der wereld dwazer toe dan de armoede te zoeken, dan zijn bezittingen te verlaten? De Zalige was in zijn geheele leven in lijnrechte tegenspraak met die »beschafde vormen, onder welke valschen, schoonklinkenden naam de boosheid zoo graag de verkeerdheid des geestes zoekt te vermommen.” Hij was inderdaad een, die de dwaasheid des Kruises navolgde en als een voorbeeld van uiterste reactie staat tegenover de begeerlijkheden onzer overbeschaving. Hij werd in 1748 in Frankrijk uit welgestelde ouders geboren, die hem om zijn gelukkigen aanleg, zijn levendigen geest, helder verstand, sterk geheugen voor de studie bestemden. Doch hooger nog schitterde hij uit door zijn volmaakte deugd. De overweging, waarin hij de geneugten des geestes vond, maakte hem onvatbaar voor de vermaken der wereld. Zijn hart, gevoed met de beschouwing van God en de hemelsche dingen, deed hem zulk een walg opvatten van het aardsche, dat hij ongeschikt werd voor de studie. Bij de lezing van andere dan godsdienstige boeken, welke hij uit gehoorzaamheid deed, dwaalden zijn gedachten telkens onwillekeurig af en was hij tegen wil en dank verslonden in inwendig gebed. Geen wonder dan ook dat hij als jongeling in den bloei zijner jaren, terwijl alles hem toelachte in het leven, alles doet en lijdt, om de toestemming te verwerven tot het aanvaarden van het strenge, afgestorven leven van La Trappe’s klooster. Als hij door de Trappisten werd afgewezen uithoofde van zijn jeugdigen leeftijd en de zwakheid van zijn gestel beproeft hij het bij de Karthuizers. Doch de Heer openbaarde duidelijk, dat Zijn wil daardoor niet was volbracht. En als de Zalige zich nu in de orde der Cisterciensen begaf, bleek het evenzeer dat dit de bestemming van den Heilige niet was. God wilde hem zijn armoede, kuischheid en gehoorzaamheid niet doen beoefenen in de stille verborgenheid van een klooster. Hij was een uitverkoren vat om zijn naam te dragen onder de volkeren en als edelmoedige verachter van de »begeerlijkheid des vleeschts, begeerlijkheid der oogen en hoovaardij des levens» een toonbeeld te zijn in een eeuw, die wellicht meer dan ooit een van deze volgt. De Zalige begon nu zijn pelgrimsreizen te voet, in geringe, gescheurde, nimmer verwisselde kleding, hoe ook de jaargetijden wisselden, zonder enige mondvoorraad, vertrouwend op de Goddelijke Voorzienigheid; aan de gewoeden van weer en wind zich niet storend, hetzij de winter zijn sneeuw strooide of de zomer zijn ondragelijke hitte verspreidde. Hij sliep meestal op den ruwen grond onder den blooten hemel, of wijl de nacht hem overviel, of wel om de gesprekken en verstrooiingen in de logementen te ontvluchten, droeg een reiszak op zijn schouders, in welke hij een en ander geborgen had en die hij met steenen aanvulde. Tot aan zijn dood toe in 1783 zette de Zalige op deze wijze zijn pelgrimstochten voort. Zoo heeft God in den verweekelijken tijd weleer een Simon Stylites en nu een Benedictus Joseph Labre tot beschamend voorbeeld gesteld. In hem zien we de armoede en versterving tot het uiterste gevoerd, een heerlijk toonbeeld van kuisheid en van volmaakte gehoorzaamheid. De Heilige is niet op één lijn te stellen met de zonderlingen der heidense wijsbegeerte, bij wie, volgens de uitdrukking van een ander wijsgeer zelven, de hoogmoed door de gaten van den gescheurden mantel keek. Hij was nederig en hij toonde de waarheid van zijn roeping. Zoals de H. Simon op het eerste woord van zijn bisschop aanstonds zijn zuil verliet, zoo gehoorzaamde ook Benedictus aanstonds aan elk hem gegeven bevel. Hij is een voorbeeld niet alleen tot bewondering maar ook tot navolging voor onze tijd gegeven. Zeker niet zo, dat eenieder al zijn daden kan, ja, zelfs mogen navolgen. God toch die hem geroepen had langs zulk hard en buitengewoon weg, verleende hem de genade die te bewandelen. Maar God schenkt zijn genade aan wie en in de mate, dat Hij wil, waarom ons de Apostel Paulus vermaandt: wijs te zijn (dat is de Christelijke wijsheid, de deugd te beoefenen) met mate, dat wil zeggen, niet vermetel op eigen krachten te steunen maar te werken naar de mate der genade, die een ieder is toebedeeld. De een zoo, de andere anders. Evenmin is bij hem van overdrijving spraak, als we hem de deugd zien beoefenen soms op een wijze, die onze verwekkelde overbeschaving verschrikt. Hij staat als een lichtbak om te doen zien dat de oude kracht van het Christendom niet is gebroken, de Kerk nog even goed als ten tijde van de Vaders der woestijn haar heilige boetelingen heeft, die wij bewonderen en slechts van verre kunnen navolgen. Een man als Benedictus Joseph Labre was noodig in den laatsten tijd om de weekelijkheid te beschamen, de noodzakelijkheid en de mogelijkheid der boete en versterving in het leven te bewijzen, nu deze maar al te zeer onder allerlei voorwendsels meer en meer worden ontvlucht. 1) Het leven van den Zaligen Pelgrim Benedictus Joseph Labre. Zwolle. Uitgave der Thomas a Kempis-Vereeniging. 1881. p. 42. BITTIENDLAFTD. FRANKRIJK. De Revue de Lyon houdt de volgende necrologie van mgr. Paulinier, aartsbisschop van Besançon, in den ouderdom van ruim 66 jaren te Pézenas, in het departement Hérault, overleden. Mgr. Paulinier begon zijn studies aan de academie; hij legde zich op de rechten toe, met het voornemen advocaat te worden. Omtrent zijn roeping beter ingelicht, erlangde hij opname in het seminarie te Montpellier. Hij werd, op latere jaren, tot professor in de theologie benoemd; vervolgens tot pastoor der St. Rochus-parochie te Montpellier en bij benoeming van mgr. Ginoulhiac, bisschop van Grenoble, tot aartsbisschop van Lyon (welke zetel vacant was door overlijden van mgr. De Bonald), tot de vervulling van den zetel te Grenoble door de keizerlijke regering voorgedragen in 1870, welke voordracht te Rome werd bekrachtigd. • Mgr. Paulinier volgde in 1875 mgr. Mathieu als aartsbisschop van Besançon op. Begäafd met een zeldzame kennis der klassieken en een buitengemene welsprekendheid paarde hij aan die eigenschappen een scherp en fijn blik in de hem voorkomende verwikkelingen, alsmede een steeds hoewel en welwillenden toon. Ondanks zijn ziekte, die hij met het grootste geduld verdroeg, ondanks zijn 60 jaren had de aartsbisschop van Besançon den vollen gloed en de geestdrift zijner Zuidelijke natuur behouden. In het midden van Mei 1911 bad hij eindelijk, op aandringen zijner dokters, zijn zetelstad verlaten en was in het land zijner geboorte, in de vaderlandsche lucht eenige opkrikking gaan zoeken; doch het zachte klimaat en de onverpoosde zorgen van den vriend zijner jeugd, dokter Combal, de eminentste professor in de medicijnen aan de academie van Montpellier, vermochten niets meer. Alhoewel voorzien is dit overlijden een zware slag voor het aartsdiocese van Besançon, waar de prelaat in zo hooge en uitgestrekte mate den eerbied en de aanhankelijkheid van geestelijken en leeken had gewonnen dat zijn nagedachtenis niet licht zal uitgewist worden. De overledene kerkvoogd was assistent bij den Pauselijke Troon en Romeinsch graaf. Hij was in Augustus 1870 gedecoreerd met het lint van het Legioen van Eer. Ook als degelijk geleerde had mgr. Paulinier een gevestigde naam; zijn werken over de Kerkelijke geschiedenis, bovenal zijn Etude sur la Réforme monastique au neuvième siècle en Occident en verscheidene in bundels verzamelde mandementen en herderlijke brieven, betreffende la Famille et la Franciscanerie getuigen daarvan op blijvende wijze. Zijn nobel en nederig devies was Plus prodesse quam praeesse. Bij de begrafenis van mgr. Paulinier, op 21 dezer, waren o.a. tegenwoordig de abten der Trappisten en der Benedictijnen van Grace-Dieu en Delle; mgr. Hornstein, deken van Porrentruy (Zwitserland) vertegenwoordigend den vriend des overledenen mgr. Lachat van Bazel; de bisschoppen van Monaco en Saint-Dié; mgr. mgr. Marpot, van Saint Claude; Besson, van Nimes; Fava, van Grenoble; Soubiranne, van Belley; Foulon, van Nancy; Hacquard, van Yerdun, en Z.Er. de kardinaal Caverot, aartsbisschop van Lyon. De oudste der bisschoppen van Frankrijk is mgr. Franciscus Victor Rivet, bisschop van Dion, die zijn 43e jaar van herderlijke (bisschoppelijke) bediening heeft bereikt. Mgr. Rivet is uit het diocees van Versailles geboortig, van het jaar 1796; in Mei 1838 werd hij tot bisschop van Dion benoemd, alwaar hij thans nog de herderstaf draagt. Te Cahors hadden tien leden van de gemeenteraad een voorstel ingediend om de in die stad door broeders der christelijke leer bestuurde school in een seculiere inrichting te veranderen, m.a.w. er een openbare godsdienstloze school van te maken. Dit voorstel werd verworpen, waarna alle tien hun ontslag namen en zich weder verkiesbaar stelden. De bevolking van Cahors heeft getoond hoe zij over de wetten van Ferry denkt door geen enkelen der tien raadsleden te herkiesbaar, doch integendeel slechts zulken die verklaren wilden voorstanders te zijn van godsdienstige scholen. ENGELAND. Naar men verneemt, zal weldra, op kosten van de Maharadja van Benares, een gezantschap van vrome Hindoes naar Engeland gaan, om te verzoeken, dat men voortaan in Britsch-Indie geen koe meer zal mogen slachten. Een koe te slachten is voor de Hindoe een der grootste misdaden. Onlangs is daardoor een hevige strijd ontstaan tussen de Hindoes en de Moslems te Benares. De officieuze Grenzbote stelt de gang der parlementaire werkzaamheden volgens de volgende wijze voor. De 7e Rijkskanselier zal eerst met de Rijksdag de Rijksbegroting voor 1882 trachten tot stand te brengen, wellicht ook de wet omtrent de stichting van een nieuw Rijksdag-gebouw. Dan zal de Rijksdag worden verdaagd en de Pruisische Landdag bijeengeroepen, aan welke bepaald wetsvoorstellen, noodig gekeurd voor de vrede met het Vaticaan, zullen worden voorgelegd. Slaagt de Regering er in zich langs die weg met het centrum te verstaan, dan zal zij, met medewerking van rechterzijde en centrum, de sociale-politieke plannen van prins von Bismarck trachten tot uitvoering te brengen. Mocht geen overeenstemming met het centrum worden bereikt, dan zou een tijdelijke stilstand in de Rijkswetgeving geboren worden, voor zooveel de hoofdvragen betreft. Prins von Bismarck zou daarna, in dat geval, van de eerste gelegenheid de beste, welke zich aanbood, gebruik maken om de Rijksdag te ontbinden. Omtrent het terugtreden van de graaf de St. Vallier als Frankrijks ambassadeur bij het Duitse Hof, wil een der Duitse bladen weten, dat hij gehoopt had onder Gambetta op zijn post te kunnen blijven, doch dat hij in de uitvoering van dat voornemen werd verhinderd door het optreden van den godloochenaar Paul Bert als minister van Eeredienst. Zijn legitimistische en katholieke familie zou ongaarne gezien hebben, dat de graaf de dienaar van zulk een ultra-radicaal Bewind, als Gambetta nu vormde, zou zijn gebleven. In het correspondentie-gedeelte der Nordd. Allg. Ztg. las men dezer dagen de volgende mededeling : »Aan de drie ultramontanen te Munster, zeer verplicht voor uw bijdragen. Aangenaam zou ’t ons zijn, indien al uw partijgenoten insgelijks handelden; zoo zou een aardig sommetje voor onze »oorlogscheekaist” samen vloeien, dat wij in dank zouden aanvaarden.» In Munster heeft men daarop eenige dagen zich gekoogt naar de oplossing van dit raadsel. De Westf. Merkur vroeg : Moet dit een begin zijn van den zoogenaamd »Bismarckspenning,” waartoe Pindter den stoot gaf, door het eerst dat zotte idee in de Nordd. te uiten- Het blad ontvangt nu de volgende opheldering: Zaterdag zaten een drietal heeren (inderdaad ultramontanen) in de sociëteit te praten en, gij begrijpt, van zelf te lachen over de nieuwe »Gründung,” den Bismarckspenning, door Pindter in de Nordd. Allg. voorgeslagen en ook in de Westf. Merk. als curiositeit medegedeeld. Eindelijk besloten zij voor de grap een postzegel van 3 penningen aan den hoofdredacteur op te zenden, onder het motto: »Bijdrage van drie ultramontanen voor den Bismarck-penning.» Zij verzochten om quittantie daarvan in het blad en zie, de quittantie is gevolgd onder de rubriek correspondentie. Pindter was wat blij met zijn 3 penningen. Een ander blad heeft reeds de opmerking gemaakt dat de benaming dezer »Gründung” niet goed gekozen is: Bismarckmarkt zou veel mooier klinken en meer opbrengen, als het iets opbrengt. De Gotha heeft op 17 van deze weer een lijkverbranding volgens het proces-Siemens plaats gehad. Naar aanleiding daarvan schrijft iemand aan de D. 1 Reichs Ztg.: "In zeer radicale en verlichte kringen geldt deze manier van lijkverbranding reeds als een overwonnen standpunt. De elektrische lijkverbranding is nu aan het woord. De gewone crematie duurt te lang, het kost te veel, vordert te uitgebreide toestellen en biedt ook geen waarborg aan dat de asch van de dode onvermengd blijft. De elektrische crematie echter voorziet in al deze gebreken en is de voor onze verlichte tijd eenig gepast. Hoe echter gaat zulk een elektrische crematie in haar werk? Niets eenvoudiger dan dat. Nadat men een aanzienlijk aantal platina-draden langs en door het lijk gespannen heeft, worden elektrische stroomingen door die draden geleid, waardoor deze, gelijk men weet, tot 2000 graden hitte kunnen ontgloeien, waardoor na een korten tijd slechts een hoopje onvermengde asch van het gehele cadaver overblijft. Bekend is het, dat in Baden de algemene Synode enkel bestaat uit radicaal modernen. De gehele protestante kerk wordt door de leden van den "Protestanten-Verein" beheerscht. In de jongste Synode van Baden werd de wens uitgesproken, dat bij het vervullen van theologische leerstoelen men er toch ook bedacht op zouden zijn, dat ook de richting, welke aan de belijdenis der Kerk getrouw gebleven is, aan de Universiteit te Heidelberg vertegenwoordigd werd. Tot nu toe zijn alle hoogleeraren en bijna alle predikanten in Baden modern. La poésie s'en va; naar den Wartburg zal men weldra gaan per ... electrischen spoorweg! Den Groothertog is althans vergunning voor zulk een lijn Eisenach — Wartburg gevraagd. Een galvanische batterij in de "Luther-Stube" of in de "Singer-saal"! Men vroeg eens aan Mozart, hoe hem de organist beviel. Hij is zeker een vroom man was Mozarts wedervraag. Hoe zoo? Wel, zijn linkerhand weet niet, wat zijn rechter doet. OOSTENRIJK. De oorlogsverklaring, die door de vereeniging der verschillende fracties der Verfassungspartei (liberale partij) tot een enkele groep, tegen het ministerie gericht is, is door graaf Taaffe dadelijk beantwoord met een benoeming van nieuwe leden in het Hoogerhuis, zoodat de liberale leden dier vergadering thans in de minderheid zijn gekomen, en het Kabinet op den steun van dit lichaam kan rekenen. De nieuw benoemde zijn uitgestrekte landbezitters: graaf Belcredi, graaf Montecuculi, graaf Trauttmansdorf, graaf Czernin, baron von Dalberg, baron Fluck von Leidenkron, landgraaf Fürstenberg, de benedictijner abt Kalivoda, graaf Lemberg, de emeritus professor Malecki, ridder von Toggenburg, de president van de Landerbank graaf Wodzicki, en graaf von Zedwitz. Zoo heeft de strijd tussen oppositie en regering tot resultaat gehad, dat graaf Taaffe meer en meer op de katholieke partij gaat steunen. Daaraan is het ook toe te schrijven dat graaf Schönborn, een "ultramontaan" tot stadhouder van Moravië is benoemd. Het Hoogerhuis, zoo klaagt men van liberale zijde, dat tot dusverre een burcht was voor de liberale en constitutionele regeeringsbeginselen, zal op die wijze weldra onder clericale leiding komen, zoodat het lot der tegenwoordige schoolwetgeving onder die omstandigheden waarlijk niet moeilijk is te voorspellen. De voordracht van Lienbacher tot verkorting van den schooltijd, welke in de vorige zitting onafgedaan is gebleven, zal nu wel met vlag en wimpel tot wet verheven worden. Tegelijkertijd met die benoeming heeft een andere parlementaire gebeurtenis plaats gehad, en wel de vorming van een zelfstandige partijgroep, die op het voorbeeld van hetgeen in Duitsland geschied is, zich als centrumpartij constitueert. Aan het hoofd van deze fractie staat prins Alfred Liechtenstein, terwijl haar leden uit de Katholieke afgevaardigden van Vorarlberg, Tirol, Salzburg, Steiermark, Opper- en Neder-Oostenrijk bestaan. De nieuwe fractie telt 33 leden, welke allen tot den Duitschen stam behooren. Vroeger maakten zij een deel uit van de groep van het rechtercentrum, die voornamelijk uit de afgevaardigden van Krain, Bukowina en Dalmatie, de zoogenaamde Zuidslavische partij bestaat. De reden van de vorming van het centrum is aan de omstandigheid toe te schrijven dat de president van het rechtercentrum, graaf Hohenwart, soms niet tot handelen kan besluiten. Hunne eischen bestaan hoofdzakelijk in de wederinvoering van de confessionele school, de herstelling van de invloed der geestelijkheid op het volk, de handhaving van de geloofseenheid in Tirol, de wettelijke verplichting tot viering van den Zondag, en eindelijk de onverpoosde bestrijding van het godsdienstloze liberale stelsel, dat in strijd met de welvaart van het volk er slechts naar streeft om kapitalen te voordeel van enige weinige geprivilegieerden, beursspeculateurs en joden samen te schrapen. ITALIË. In het geheime consistorium, den 18. dezer ge-ven, heeft Z. H. Leo XIII goed gevonden te beschikken als volgt: het Patriarchaat van Oost-Indië, voor mgr. Joseph Moreno y Mazon, bisschop van in Spanje. De metropolitane kerk van Urbino, voor mgr. Antoine Marie Pettinari, van de minderbroeders observanten van Nocera. De metropolitane kerk van Valladolid, voor mgr. Benedictus Sanz y Forés, van Oviedo. De aartsbisschoppelijke kerk van Thessalonica, in partibus infidelium, voor mgr. Ferdinand Capponi, van Volterra, coadjutor van mgr. Paul Micaleff, aartsbisschop van Pisa. De metropolitane kerk van Serajevo, in Bosnië en Herzegowina, voor pater Joseph Stadler, priester in het aartsdiocese van Zagreb, professor in de theologie aan de universiteit aldaar, doctor in de philosophie en de theologie. De cathedrale-kerk van Mostar en Duvno, in Herzegowina, voor mgr. Pascal Buconjii, van de minderbroeders observanten, van Magida in partibus. De cathedrale-kerken van Luni-Sarzana en Brugnato, voor mgr. Hyacinthe Rossi, van de orde der Predikheeren, van Leuca, in partibus. De cathedrale-kerk van Nicosia, voor mgr. Bernard Cozzucli, kamerheer van Z. H., kanunnik van de metropolie van Palermo, professor in het kanoniek recht aan het seminarie aldaar en doctor in de theologie. De cathedrale-kerk van Pinerolo, voor Philippus Chiesa, te Alba, rector en professor in de moraal aan het seminarie, doctor in de theologie. De cathedrale-kerk van Asti, voor Joseph Ronco, prior en vicarius aan de Sainte-Marie-Madelaine van Villafranca, in het aartsdiocese van Turijn en doctor in de theologie. De cathedrale-kerk van Montauban, voor Alfonsus Joseph Frederik Fiard, in het diocese van Valencia, kanunnik en vicaris-generaal van Oran. De cathedrale-kerk van Tabasco, in Mexico, voor Augustinus Torres, in het aartsdiocese van Mexico, overste van de congregatie der missie van den H. Vincentius a Paulo. De cathedrale-kerk van Tunja, in Colombia, voor Severus Garcia, aartsdiaken van Santa-Fé de Bogota, doctor in het kanoniek recht. De bisschoppelijke-kerk van Lampsaga, in partibus infidelium, voor Joseph Candido, van Lecce, professor in de wis- en natuurkunde, coadjutor van mgr. Hyacinthe Marie Barbieri, bisschop van Nicastro. De bisschoppelijke-kerk van Doliche, in partibus infidelium, voor Franciscus Marie Tregaro, vicaris-generaal en aalmoezenier in het diocees van Vannes, coadjutor van mgr. Charles Frederik Rousselet, bisschop van Séez. De bisschoppelijke-kerk van Mennith, in partibus infidelium, voor Charles Mennella, pastoor te Casamicciola, kanunnik te Ischia, coadjutor van mgr. Franciscus de Nicola, bisschop van Ischia. De bisschoppelijke-kerk van Claudiopolis, in partibus infidelium, voor Joseph Benoit Sauveur de la Reta, van de orde der minderbroeders observanten, missionaris en coadjutor van mgr. Achaval, van San-Juan de Cuyo, in de republiek Argentina. Daarna heeft Z. H. de volgende voorzieningen in kerkelijke vacatures openbaar gemaakt, onlangs bij brief geschied: De aartsbisschoppelijke-kerk van Selimbria, in partibus infidelium, voor mgr. Placidus Kasangian, armeniër. De aartsbisschoppelijke-kerk van Attalia, in partibus infidelium, voor mgr. Kupelian, armeniër. De kathedrale kerk van Montevideo in Uruguay, voor mgr. Innocentius Marie Jeregny, van Canope in partibus. De kathedrale-kerk van Trier, in Pruisen, voor Michael Felix Korum, kanunnik, aartspriester en pastoor van Straatsburg. De kathedrale-kerk van Fulda, in Pruisen, voor Georges Kopp, huisprelaat van Z. H. en vicaris-generaal van Hildesheim, zijn diocees. De kerk van Caristo, in partibus infidelium, voor Joseph d’Annibale, kanunnik en vicaris-generaal van Rieti. De bisschoppelijke-kerk van Casso, in partibus infidelium, voor Gaudence Bontigli, van Matelica, van de orde der minderbroeders observanten. De bisschoppelijke-kerk van Rosalia, in partibus infidelium, voor Henri Northrop, vicaris apostoliek van Noord-Carolina. De bisschoppelijke-kerk van Mosinopolis, in partibus infidelium, voor Nicolaas Joseph Camilli, van de orde der minderbroeders conventueelen, visitator apostoliek van Moldavië. Volgens de Times is de aanstaande benoeming van kardinalen vastgesteld in de week voor Kerstmis, en bevinden zich onder de prelaten, die tot die hooge waardigheid zullen worden verheven, de aartsbisschoppen van Algiers, Sevilla, Keulen en Wenen. De daaropvolgende benoeming zal waarschijnlijk gehouden worden in Maart, en bij deze gelegenheid zouden aan de patriarch van Venetië en aan de aartsbisschoppen van Napels en Dublin kardinaalshoeden geschonken worden. Tot eergisteren hadden de 360 bisschoppen hun voornemen te kennen gegeven om bij de op 8 Dec. a.s. bepaalde heiligverklaring tegenwoordig te zijn. AMERIKA. De dichter Longfellow, de bekende bekeerling, is ernstig ongesteld. Tegenwoordig spelen bij het ter kerk gaan der protestanten, de richtingen de hoofdrol aan Amerika echter de eer om het stoomwezen aan het kerkgaan dienstbaar te maken. Te Boston heeft iemand het plan geopperd om aan elk trein een kerkwagen aan te haken, ten einde de reizigers in staat te stellen hun godsdienstplichten overal waar te nemen. De advocaat Denaldson te Emberton in Pennsylvanië is uit het presbyteriaanse kerkgenootschap geschrapt, omdat hij gedanst had. Vergeefs beweerde Denaldson dat de Bijbel het dansen niet verbiedt; de synode, bij welke hij appelleerde, verenigde zich met het gevoelen van een haar leden, dat zijn voorbeeld anderen in de diepte zou kunnen lokken en dus gestraft moest worden. De Alliance Israélite doet al haar best om de Russische joden, die gedwongen zijn hun land te verlaten, voort te helpen. Reeds 900 zijn naar Amerika gebracht. Eerst ging de weg over Antwerpen, nu over Hamburg. Den 30. October gingen er 160 te gelijk op een landverhuizerschip, de Boliemia, dat in het geheel ongeveer 1300 passagiers aan boord had. De joodse bladen vermelden met ingenomenheid, dat ruimschoots voor "kosjer" eten gezorgd was; een afzonderlijke keuken was voor de joden ingericht, een genoegzame voorraad van onder rabbinaal toezicht geslacht en gezouten vleesch meegebracht, nieuwe vorken, messen en schotels verstrekt. Van nu af zullen wekelijks twee transporten van de Russische grenzen vertrekken door de bemoeienis der Oostenrijksche afdeeling der Alliance Israélite. CHINA Een schrijven van Z. D. H. Mgr. J. Ezechias, bisschop van Halicarnassus en apostolisch vicaris van Noord-Houpé, aan den Procurator der Franciscaner Missiën van China, den Z.Eerv. Pater Marie de Brest, luidt aldus: Lao-ho-Kou, China, 28 Augustus 1881. Eerwaarde Pater, Het heeft den Heer behaagd ons met rampen te bezoeken, om ons in Zijn dienst te bevestigen en de heidenen tot Zich te trekken. Mijn vicariaat wordt zonder ophouden beproefd. Voor drie jaren was het de geesel van den hongersnood, thans zijn het de overstroomingen en een verschrikkelijke stormwind, die in hun loop vernieling en rampen gezaaid hebben. De districten Tuen-si en Xan-sing hebben aanmerkelijke schade geleden; de storm heeft zich op dat gedeelte van mijn vicariaat op een verschrikkelijke wijze ontketend. Die storm ging vergezeld van stortregens, welke de wateren deden zwellen en alles in hun onstuimigen loop meevoerden, de oogsten en de huizen met hun bewoners. In een enkel stad zijn meer dan duizend personen omgekomen. Zeer veel zijn beroofd van hulpmiddelen en onderkomen en zien uit naar voedsel, om den hongerdood niet te sterven. Dat is niet alles. De districten van Kout-cheng en Kia-un-kou zijn door den storm niet gespaard gebleven; op den vooravond van den feestdag der Opneming van O. L. Vrouw woedde hij, in zijn volle hevigheid; in geheel mijn leven heb ik nooit zoo iets gezien. In de plaats van mijn verblijf waren wij letterlijk ingesloten door de wateren, die van de naburige bergen stroomden als zoovele watervloeden, alles met zich meedragende, grond, koren, steenen, enz., met zulk een vervaarlijk geraas, dat het bloed in onze aderen als verstijfde. Elk oogenblik geloofde ik dat ons huis door de wateren zou meegesleept worden; ten acht uur 's avonds was het gevaar zoo groot, dat ik de weeshuizen der H. Kindsheid moest laten ontruimen en de kinderen naar een andere plaats voeren, en dat wij, geheel het personeel van ons verblijf en ik, nog tot de levenden behoorden, danken we aan de Goddelijke tussenchomst. De wateren hebben onze twee weeshuizen, onze residentie en onze nieuwe kerk, die nog niet voltooid was, beschadigd. Ze hebben al onze rijstvelden verwoest en onberekenbare schade veroorzaakt. Voor mijn aandeel schat ik wat ik bij deze gelegenheid heb verloren, op meer dan 25,000 francs. Uit de schade, welke ik geleden heb, kunt ge oordeelen over de verwoestingen en de verliezen, welke de andere gedeelten van het gewest ondergaan hebben. Hoevele families en huisgezinnen, die zich in welstand bevonden, sleepen zich thans op de velden en wegen voort, niet meer wetende wat aan te vangen om hun leven te redden! Helaas, 'tis zoo droevig! Van alle zijden ontwaar ik niets dan verwoesting, nood en ellende. We zullen doen wat we kunnen voor die ongelukkigen met de hulpmiddelen, welke de Voorzienigheid ons door uwe tussenchomst zal gelieven te zenden. We koesteren de vaste hoop, dat God zoveel ongelukkigen, die geen onderkomen en geen voedsel hebben, niet van honger zal laten sterven. Bid voor mij. J. Ezechias, Bisschop van Halicarnassus, Apostolisch Vicaris van Noord-Houpe. Het Handelsblad gaf dezer dagen onder het opschrift: Vermakelijke politiek een beschouwing over het voorlopig verslag der Tweede Kamer. Het vermakelijke er van wil het Handelsblad toonen; "want ofschoon er volop reden is zich te bedroeven over zulk een parlementaire chaos, is het inderdaad beter de zaak van den belachelijken kant op te vatten. Le ridicule est...". En ten slotte komt dan ook de ernst der droefheid weer boven: "Men verneemt wel eens uit de Tweede Kamer de verzuchting, dat de eerbied voor de Vertegenwoordiging verloren gaat. Dat is zeker een droevig verschijnsel en een groot gevaar tevens voor ons constitutioneel stelsel. Maar aan wie de schuld? Men behoeft slechts de eerste bladzijden van het verslag over hoofdstuk I der Staatsbegrooting van het volgende jaar met eenige aandacht te lezen, om het antwoord op die vraag te vinden." Nu zou men meenen dat zulk een Kamer, waar Monsieur de la Palisse zijn meesters gevonden heeft, van geen nut is. Integendeel, op de aangehaalde woorden volgt de laatste alinea: "De Tweede Kamer blijft gelukkig nog altijd een stevig bolwerk tegen reactie en tegen clericalisme. ... Een bolwerk tegen den vijand, dat gaandeweg den weg baant voor den vijand. Verraadlijk! "De Tweede Kamer blijft gelukkig nog altijd een stevige bolwerk tegen reactie en tegen clericalisme, maar de drijvende kracht, die met zelfbewustzijn en een duidelijke uiting geeft aan het streven naar hervorming, dat bij de natie zich openbaart, heeft zich ten eenenmale verloren. Zij telt een groot aantal zeer bekwame mannen, die alle voorstellen der Regering met nauwgezetheid onderzoeken, maar zij mist alle eenheid van streven, welke om het hoofddoel te bereiken, ondergeschikte bezwaren en persoonlijke meeningen terzijde stelt en daardoor een krachtigen invloed op het regeeringsbeleid mogelijk maakt. Dat daardoor de macht van het ministerie, dat aan het bewind is, bovenmate wordt versterkt, is niet het grootste gevaar van die abdicatie, maar wel de indruk, die zulk een in zichzelf verdeelde vertegenwoordiging op de natie maakt. De onverschilligheid omtrent de openbare zaak, in ons land toch reeds zoo verbazend groot, wordt er door gevoed: de belangstelling der kiezers, die alleen door krachtige daden en bevrediging van de behoefte aan hervormingen kan worden gaande gehouden, verslapt allengs meer, en zo zal gaandeweg de weg worden gebaand voor clericale ministeries. Want de clericalen ijveren voor een beginsel en houden hun kiezers daardoor wakker. Maar de liberale meerderheid der Kamer kon niet anders handelen dan thans, indien zij opzettelijk de liberale kiezers allen moed en wilde doen verliezen." Bij de terechtzitting van de rechtbank te 's Gravenhage is een belangrijke zaak bepleit. Het gold bij de vraag of een instelling van weldadigheid te rechter door het gemeentebestuur van Leiden was geclassificeerd als een gemeente-instelling, door de burgerlijke overheid geregeld en van harentwege bestuurd. Het volgende had tot dit geding aanleiding gegeven. Sinds tal van jaren bestond er te Leiden een Roomsch-Katholiek Armbestuur, dat bij de invoering der wet van 1854 tot regeling van het Armbestuur, als gemeente-instelling op de lijst werd gebracht. Het strekte zijn armverzorging slechts uit over de gemeente Leiden en daardoor bleven de bewoners der buitengemeenten, die de singels rondom Leiden bewonen, grootendeels van armverzorging verstoken, hoezeer zij te Leiden ter kerk gingen. In die toestand werd door de kerkelijke overheid verandering gebracht door het oprichten van een R.K. Parochiaal Armbestuur, dat zijn zorgen verder uitstrekte. Dit bestuur meende om verschillende redenen een meer normale toestand te moeten doen ontstaan; dat twee armbesturen hoofdzakelijk op hetzelfde terrein en tegenover dezelfde armen optraden, achtte het niet in het belang der armen. Daarom werd eerst van de administratieve rechter de beslissing gevraagd, dat het oude RK armbestuur, geen gemeente-instelling zijnde, evenmin kon geacht worden tot de overige instellingen van weldadigheid te behoren, terwijl, nu zijn doel had opgehouden te bestaan, het ook van de lijst der weldadigheids-instellingen moest worden geschrapt. Dit verzoek werd echter afgewezen, zodat het RK Parochiaal Armbestuur besloot zich tot de bevoegde burgerlijke rechter te wenden. Daarvoor had het Parochiaal Armbestuur de gemeente Leiden voor de rechter doen dagvaarden, ten einde zich door dezen te hooren gelasten overeenkomstig het verzoek, aan de administratieve machten wegens gedaan, te handelen. Hangend het geding heeft het (oude) RK Armbestuur vergunning gevraagd en verkregen om zich in het geding aan de zijde der gemeente te mogen voegen. Voor het RK Parochiaal Armbestuur trad als procureur en advocaat op mr. D. van Eek, voor de gemeente Leiden als procureur mr. Was en als advocaat mr. Neeb, heer uit Leiden, voor het RK Armbestuur, als procureur mr. van Stipriaan Luiscius en als advocaat mr. Faber uit Amsterdam. Mr. D. van Eek betoogde in de eerste plaats, dat 'de beide door zijn tegenstanders opgeworpen excepties ongegrond waren. Deze waren volgens pleiter van weinig belang, maar daarentegen was de vraag, of het R.K. Armbestuur is een gemeente-instelling van het grootste belang. Volgens pleiter moest het octrooi van 1737, waarop zijn tegenstanders zich beriepen, worden gelezen in verband met andere octrooien en wel in ’t bijzonder met dat van 1655. Daaruit bleek, dat men onder de superintendentie der stedelijke regering, en dit is zeer wel te verklaren uit den heerschenden geest des tijds, moet verstaan ; politie-toezicht, niet een bepaald beheer of bestuur. De door partij overgelegde stukken wezen, volgens pleiter, slechts op een zoodanig toezicht. Trouwens in een dier stukken, van latere dagtekening dan 1737, werd nog gezegd: »nu de bezorging der Roomsche armen niet meer aan de priesters is toevertrouwd.” Dit was wel het beste bewijs, meende pleiter, dat de Roomsche armverzorging een kerkelijk iets was. Een rechtsband bestond er, volgens pleiter, nooit tusschen de gemeente en het R.-C. Armbestuur. En was dan dat bestuur geen gemeente-instelling, dan moest het als zoodanig van de lijst worden geschrapt, en kon het ook niet aanspraak maken op den naam van kerkelijke instelling, omdat 't het vereiste daarvoor, de machtiging des Bisschop, niet bezat. Nu ook het doel van dat bestuur had opgehouden te bestaan, moest, volgens pleiter, de eischt ten volle worden toegestaan. De advocaat der gemeente Leiden, mr. Neeb, trachtte aan te tonen, dat het eischende bestuur de actie van art. 72 der armenwet niet bezat, daar deze slechts toekwam aan de geclassificeerde, niet aan een derde. Daarom behoorde dat bestuur niet ontvankelijk te worden verklaard in zijn eisch. Ook had dat bestuur, volgens pl., den grond waarop zijn eisch steunde niet bewezen. Het was in gebreke gebleven te bewijzen, dat het R.-C. Armbestuur niet was een gemeente-instelling. Volgens pl., was het niet te ontkennen, dat de burgerlijke overheid, bij de invoering der armenwet in 1854, die instelling bestuurde. Op die grond concludeerde pleiter tot ontzegging van den eisch. ZWOLLE, 24 Nov. Heden leidde onze stad een zwaar verlies door het overlijden van mevrouw de weduwe van de Horst, wier liefdadigheidszin gedurende de dertig jaren dat zij deze gemeente bewoonde, onverpoosd, in ruime mate en zeer ruimen kring zich heeft betuigd. Niemand die ooit vergeefs bij haar om onderstand en steun aanklopte. Philanthropie en humaniteit, zoo vaak misbruikte woorden waren de hoofdtrekken van haar karakter; geen onderscheid van godsdienstige gezindte had invloed op den aanzienlijken aalmoes, dien zij gewoon was te schenken, want ook in dit opzicht wist de linkerhand niet wat de rechter deed. Zij die bijdragen verlangden voor nuttige of weldadige binnen- en buitenlandsche vereenigingen brachten steeds bij haar het eerste en beste bezoek. De oprechte dank der breede zoom van ingezetenen welke hare mildheid genoten, zal de nagedachtenis der te vroeg ontslapene blijven zegenen. ROTTERDAM, 22 Nov. De Liefdadigheidspredikatie door den Weleerw. pater Celestinus Hovers, gisterenavond ten voordeele van het St. Luciagesticht alhier gehouden, heeft de buitengewone som opgebracht van f 1836.45ys met een gouden ring. Doch deze groote som scheen aan eenige weldoeners niet voldoende, zoodat zij het reeds hooge cijfer tot de som van f2000 deden klimmen. De gemeente Den Dungen vierde dezer dagen feest; van alle woonhuizen, zelfs uit de nederigste stulpjes wapperde de Vaderlandsche vlag. Het was 25 jaren dat de Wijze Eerw. heer H. van Beurden, pastoor dezer gemeente werd; de liefde en hoogachting, die zijn Eerw. door al zijn parochianen wordt toegedragen, is oorzaak, dat in den loop van den dag Zijn verschillende prachtige cadeaux werden aangeboden en hij gecomplimenteerd werd door Monseigneur Godschalk en een groot aantal geestelijken en zijn familie. De schoone kerk was prachtig versierd en de eene plechtigheid volgde de andere op. Hoe schoon en indrukwekkend was de houding van het geloovige volk, dat gewis God vurig smeekte hun grijzen herder nog lang in hun midden te willen laten. Moge die wensch vervuld worden ! Een commissie, bestaande uit dr. Heldring te Bussum en dr. P. G. Datema te Weesp, heeft namens de kerkeraden der Ned. Herv. gemeente te Voorst, Apeldoorn, Voorthuizen, Barneveld, Amersfoort, Baarn, Hilversum, Naarden, Bussum en Weesp, zoomede de drie predikanten te Zutphen, een adres ingediend aan den Raad van Bestuur van de Holl. IJz. Spoorwegmaatschappij, inzonderheid den Oosterspoorweg, met verzoek de thans vigeerende dienstregeling aan een nauwgezet onderzoek te onderwerpen en zoo mogelijk een wijziging in te voeren, die voldoende gelegenheid voor meerdere rust op Zon- en Feestdagen geeft en tevens de gewenschte waarborgen voor de godsdienstige, zedelijke en lichamelijke belangen en behoeften van het geëmploeerde personeel. Eenige pastoors hebben zich bereid verklaard in gelijk geest een adres tot de Holl. IJz. Spoorwegmaatschappij te richten. Het adres is welwillend ontvangen, maar vooralsnog stuit het verzoek op praktische bezwaren af. Vad. ADVERTEENTIEBT. Heden overleed, na het ontvangen der laatste HE. Sacramenten, in de Congregatie van O. L. V. te Amersfoort, onze innig geliefde oudste dochter GERTRUIDA MARIA (de Eerw. Zuster Mrie DOSITHEA) in den ouderdom van 26 jaren. E. BANNING. A. S. BANNING-Kuijper. Oldenzaal, 23 November 1881. Eenige en Algemeene kennisgeving. Verzonden de 11. Aflevering van den XVIII. Jaargang VAN DE GOEDE ZAAIJER, TIJDSCHRIFT VOOR KATHOLIEKEN. Het tijdschrift DE GOEDE ZAAIJER verschijnt in maandelijksche afleveringen van 32 pagina’s post B°., voorzien van houtsneêplaatjes. De prijs voor den geheelen jaargang is 80 cent, franco aan huis. Men teekent in bij den uitgever van de Thomas a Kempis-Vereeniging te Zwolle, bij alle Boekhandelaren, Postkantoren en Hulp-Postkantoren. Ontvangen een groote partij van de gunstig bekende geurige OLD SMOKERS, ƒ2o. en VASCO DE GAMA ƒ 25. per 1000. J. L. LELIEVELD, Roggenstraat. Drukkerij der Thomas a Kempis-Vereeniging. Zwolle, Staatliojkt Jutafcur. VERZONDEN: Aflevering 9 der Kath. Bibliotheek Keus en Keur. Het leven van den zaligen pelgrim BENDICTUS JOSEPH LABRE, Wiens plechtige Heiligverklaring geschiedt op 8 December a. s. UIT HET ITALIAANSCH, {De laatste aflevering van dit werk zal de volgende week verschijnen.) WIJZE VAN UITGAVE: Deze bibliotheek verschijnt geregeld in het begin van elke maand, in afleveringen van 5 vel druks of 80 bladzijden, echter zoo, dat men minstens 1000 bladzijden per jaar ontvangt. De inteekenprijs voor den geheelen jaargang is f 2.50, (franco per post f 3.—) Voor België 6 franken 50 centime. Men teekent in bij alle boekhandelaren, postdirecteuren en bij den uitgever. Boek- en Courantdrukkerij Thomas a Kempis-Vereeniging Nieuwstraat, Zwolle. Alle soorten van drukwerken worden spoedig en netjes afgeleverd. Bidprentjes, waarvan de nieuwste modellen voorhanden, worden p. o. post FRANCO verzonden. Uitgaven der Thomas a Kempis-Vereeniging. VOOR R.K. SCHOLEN. Voor de kleintjes. Leesboekje voor de laagste klas van R.K. scholen, door C. Kooijmans. 2e druk, (No. 1) Prijs f0.10 Blijde Kinderen. Leesboekje voor de laagste klas van R.K. scholen, door C. Kooijmans. 2e druk (No. 2) Prijs f0.12, Deugd en vreugd. Leesboekje voor de hoogste afdeeling der laagste, of de laagste afdeeling der middelklas van R.K. scholen, door C. Kooijmans. 3e druk. (No. 3) Prijs f0.15 Sterrenlicht. Leesboekje voor de middelklas van R.K. scholen, door C. Kooijmans. 3e druk. (No. 4) Prijs f0.17½, Zaadkorrels. Leesboekje voor de middelklas van R.K. scholen, door C. Kooijmans. 3e druk. (No. 5.) Prijs f0.20 Kruisbloemen. Leesboek voor de hoogste afdeeling der middel- of de laagste afdeeling der hoogste klas van R.K. scholen, door C. Kooijmans. 3e druk. (No. 6) Prijs f0.25 Lofwerk. Leesboek voor de hoogste klas van R.K. scholen, door C. Kooijmans. 3e druk. (No. 7.) Prijs f0.30 Mozaïek. Leesboek voor de hoogste klas van R.K. scholen, door C. Kooijmans. 2e druk. (No. 8) Prijs f0.30, Kijkjes alom. Verscheidenheden op ’t gebied van land- en volkenkunde. Een leesboek voor school en huis, door C. Kooijmans, hoofdonderwijzer te Zwolle. 3e druk. Prijs f0.30 Van deze, overal zoo gunstig ontvangen werkjes zegt o.a. de School- en Letterbode: “Dit uitmuntend stel leesboeken voor R.K. scholen munt in de eerste plaats uit door den godsdienstigen en zedelijken geest, die er zoo ongedwongen in doorstraalt; en in de tweede plaats door de natuurlijke en zacht opklimmende moeilijkheid der stukken of leesoefeningen, m.a.w. daar is zachte opklimming der leesstof van ’t eerste woord van No. 1 tot het laatste van No. 8. Men mag met reden zeggen, zonder vrees van tegengesproken te worden, dat de geachte schrijver in methodologisch-psychologisch opzicht meesterlijk geslaagd is en dat de scholen, welke deze leesboeken ingevoerd hebben, zich met die keuze geluk kunnen wensen.” Spreek-, lees-, en schrijfoefeningen voor de laagste klas van R.K. scholen door O. Kooijmans. (I) Prijs f0.10, lees- en spreekoefeningen voor de laagste klas van R.K. scholen door O. Kooijmans (II) Prijs f0.10 Beide boekjes aanbevolen door “Ons Recht” en door de commissie uit de verg. van R.K. onderwijzers in ’t Bisdom Haarlem. 