Het leeskabinet; mengelwerk tot gezellig onderhoud voor beschaafde kringen, 1838, 01-01-1838 
Welke gedachten moesten in dien man, die de minnaar en echtgenoot eener koningin was geweest, zijn opgekomen , toen hij , alleen en verbannen , het land verliet, waar<hij zulk eene stoute rol had gespeeld ? Zijne gedachten bleven zich altijd gelijk; eerzucht en hoop op wraak deelden zijn ontembaar m gemoed. Van de eene koninklijke heerschappij beroofd, wilde hij eene andere voor zich scheppen: de heerschappij deizee. Hij rustte eene vloot uit, joeg zijne vijanden schrik aan, en verlevendigde den moed zijner vrienden. Doch te veel op zijn geluk vertrouwende, liet de zeeroovers-koning zich verrassen, terwijl hij nog voor anker lag. Hij ontkomt evenwel nogmaals, vlugt naar het Noorden, en begint, met cenige vastberadene vrienden, de waagzieke ondernemingen zijner voorouders, de Saksers en Deenen, na te bootsen. Het geluk verlaat hem; zijn uur is geslagen, Zijn schip wordt door eene Noorweegsche vloot overmeesterd, zijne matrozen en soldaten worden aan de ra's opgehangen, en Boxiiwell, die hunnen dood moet aanzien , verwacht hetzelfde lot. Doch zij , die hem gevangen hebben, herinneren zich, dat hij een koning is geweest, en sparen hem. BoTnwELi blijft gevangen, wordt krankzinnig, en sterft eerst na eene gevangenschap van tien jaren. In de volgende eeuw strekte Dunbar ook tot schuilplaats aan Crommvell , die het aan de standvastigheid en dweepzucht zijner soldaten had te danken , dat bij het kasteel als overwinnaar , en niet als vlugteling, verliet. Doch terwijl wij ons in gedachten aan het verledene verdiepen , is Dunbar achter ons verdwenen , en de zon beneden den gezigteinder gedaald. Het is echter nog geen nacht geworden. De hemel is helder, en door de van dampen gezuiverde lucht bemerken wij voor ons de kust van het graafschap Fife, en digterbij Bass-Rock, die zich, gelijk eene geknotte piramide, welke aan den voet eene mijl in omtrek en eene hoogte van vierhonderd voet bezit, uit de golven verheft. Bass-Rock word door millioenen van zeevogels bewoond (welke bijna alle tot het geslacht der Schotsche gans (sloan goose) behooren), die haar bezit aan duizenden van wilde konijnen betwisten. De vogelen en konijnen brengen den eigenaar van het eiland, Sir H. Hamilton, Baronet in het graafschap North-Berwick , een aanzienlijk voordeel aan. Bass-Rock is bijna ongenaakbaar; slechts door eene enge opening ten zuidwesten kan men dit kleine eiland bereiken. Men vindt er verscheidene natuur-merkwaardigheden, onder anderen eenen onderaardschen gang, die den gelieelen rotsklomp van het westen naar het oosten doorloopt, en welken men bij eb kan bezigtigen. Bass-Rock strekte in vroegeren tijd aan roovers tot schuilplaats, en aan covenanters tot gevangenis. Achter Bass-Rock, een weinig regts, ontdekten wij de weiden van het eiland May, als eene strook smaragd in een blok lazuursteen ingevat; want op dit uur van den dag was de zee met het schitterendste blaauw gekleurd. Langzamerhand werd het al donkerder, het werd geheel nacht, en de plaatsen, welke wij voorbijvoeren, werden ons slechts door van afstand tot afstand aangestokene vuurbaken aangewezen. Wij voerert regt op de lichten van het eiland May aan, als ware hetzelve onze haven geweest. Al de verrekijkers der passagiers waren op deze kust gerigt. Eensklaps kwam de cicerone der stoomboot, M. G*** van Berwick, een man met een grijs hoofd, die veel gezien had en veel van vertellen hield, naar mij toe, en gaf mij eene soort van nachtkijker in de hand, met welken hij reeds een kwartier lang den gezigteinder had bespied. »Kijk. eens naar dien kantzeide hij , terwijl hij den verrekijker naar het noorden rigtte: » daar zult gij een lichtend punt zien, dat naar eene ster van de derde grootte gelijkt, maar levendiger van glans is." Ik tuurde; maar dewijl ik niets zag, vervolgde hij : » Kijk een weinig meer regts ; ziet gij het nu?" — » Ja; ik zie op eenen onmetelijken afstand een klein donkerrood punt; het gelijkt wel eene nevelster." — » Daar, ten noorden van die kust?" — Ja, ten noorden." — » Wel nu, dat is de vuurbaak van Bell-Rock— « Bell-Rock, — de Klokkenrots 1" — » Juist! Die vuurbaak is eene der merkwaardigste, welke men iri Groot-Brittanje gebouwd heeft." — » Maar, van waar komt de naam van Bell-Rock ?" — » Indien gij mij een oogenblik aandacht wilt verleenen , zult gij de geschiedenis van de vuurbaak hooren; maar vooraf moet ik eenige bijzonderheden vermelden omtrent de nabijgelegene kust van Arbroath, van welke Bell-Rock , om zoo te zeggen, een gedeelte uitmaakt." De grijsaard was gereed om te vertellen; \k behoefde slechts te luisteren. Ik wikkelde mij in mijnen mantel, en plaatste mij digter bij den verteller, opdat de lucht, die wij met eene snelheid van vijftien mijlen in het uur doorkliefden, mij geen zijner woorden zou doen verliezen. » De kust van Arbroath of Aberbrotock, waar men de ruïnen ziet eener abdij , door Wnitsi den Leecw gesticht, ter gedachtenis aan den marteldood van Thomas Becket , is een der zonderlingste gedeelten van het Schotsche strand. Deze kust bestaat geheel en al uit rotsen van eene roodachtige kleur, die steil uit de golven oprijzen, en zich hier en daar tot eene aanzienlijke hoogte verheffen. Deze rotsen bestaan uit eene soort van steen, die uit deelen van zeer verschillende vastheid en hardheid is gevormd. De woedende golven der Noordzee, welke sedert zoovele eeuwen den voet dezer rotsen bespoelen, hebben de broze gedeelten afgeschuurd en uitgesleten, en de vastere brokken ongeschonden gelaten, zoodat deze ongelijk afgebrokkelde kust een aantal ontzaggelijke kloven heeft bekomen, die zich ver in en somtijds onder het land uitstrekken, en lange gangen, ruime grotten en onderaardsche gewelven vormen , in welke de oceaan met een dof geloei zijne golven voortdrijft. Wanneer de landman op deze kust zijnen akker bebouwt, terwijl de zee onstuimig is, verwondert hij zich, dat hij den storm onder zijne voeten hoort bulderen, en staakt met schrik zijnen arbeid, daar hij vreest, dat de grond zich zal openen, om hem met paarden en ploeg te verzwelgen. De uitgestrektste en schilderachtigste dezer zonderlinge grotten wordt Geylet-Pot genoemd. In eene kleine boot gezeten, kan de reiziger dezelve in hare geheele lengte doorvaren 4 en bij toortslicht eenen langen onderaardschen togt afleggen. Nu eens vormen de rotsen , die zich ver boven zijn hoofd verheffen, een ruim gewelf, van hetwelk dikke naalden afhangen , gelijk in de grafspelonken eener Gothische kerk ; dan eens komen de wanden digter bij elkander, en blijft er aan het einde van den duisteren gang slechts eene kleine opening, door welke de boot naauwelijks kan heenglijden. Nadat men lang op deze duistere meren en door deze schrikverwekkende engten heeft omgezworven, bemerkt men eensklaps , door eene opening in de rots, het zuivere blaauw van den hemel, en baadt men zich in eenen stroom van helder daglicht, dat op den bodem der grot nederdaalt. Deze opening, die naar boven toe wijder wordt, heeft beneden tweehonderd voet in omtrek. Wanneer men de boot verlaat en over eenige omgestorte rotsblokken klautert, bereikt men weldra den mond der grot aan de landzijde. » Men verhaalt vele droevige voorvallen van schepen , die op deze rotsen schipbreuk leden, en van visschers en matrozen, die in deze holen verdwaalden; maar deze verhalen zijn niets, bij hetgeen ons de kronijkschrijvers hebben nagelaten. Wat zij melden van een gezin van Kannibalen, dat in het begin der veertiende eeuw in deze grotten woonde, gaat alle grenzen van het verschrikkelijke en waarschijnlijke te buiten, en zou even eenvoudige toehoorders vereischen, als men in dien tijd vond. Ik zal mij echter onthouden van u dit verhaal mede te deelen: vooreerst, om u niet te doen huiveren; ten anderen, om niet te ver van Bell- Rock af te dwalen. • Dat is niets, dat is niets !" riepen eenigen onzer reisgenooten, die zich om den verteller hadden verzameld : » wij houden veel van iets afgrijselijks en onwaarschijnlijks. Vertel maar ! vertel maar !" » Wel nu! daar komt de geschiedenis zonder eenige opsiering. Maar houdt in het oog, dat gij het hebt gewild! » In een der visschersdorpen op de kust van Arbroath, op eenen geringen afstand van die stad, leefde in het begin der veertiende eeuw een man , een halve Wilde, wiens naam de geschiedschrijvers van dien tijd niet hebben durven opteekenen. Deze man, een visscher van beroep, bezat eene woeste, ontembare inborst. Tegen zijn dertigste jaar nam hij uit een naburig dorp eene vrouw, die in alle opzigten waardig was om zijne gezellin te wezen: haar woest uitzigt en haar grillig en onstuimig karakter hadden haar tot een schrik des lands gemaakt. Deze vrouw — zeggen de kronijkschrijvers — voedde zich met het lillend vleesch der dieren, die zij met eigene hand ombragt, en dronk het nog warme bloed; visschen at zij raauw, en het koren maalde lij met hare tanden. liet spreekt van zelf, dat haar man denzelfden onnatuurlijken smaak had. Nu gebeurde het, dat men gedurende eeuen hongersnood, welke Schotland, in dien tijd zoo dikwijls teisterde, zoowel aan lillend vleeseh en warm bloed, als aan raauwe viseh en rijp koren gebrek had. Het wilde paar zag zich weldra van alle middelen verstoken om den honger te stillen. Zelfs de haringen hadden dit jaar vergeten langs de kusten hunne gewone togten te doen; de zeehonden en roofvogels, die hunne scholen volgen, bleven insgelijks weg. Door den dringendsten nood gekweld, hadden de bewoners der kust geen ander voedsel, dan bittere wortelen en het warech, dat door de golven van den oceaan op het strand werd geworpen. Dagelijks deed de honger eenigen van hen bezwijken. Zij, die in het leven bleven, waarden als schimmen om, riepen om den dood, en smeekten God om een einde aan hunne ellende te malcen. Het woeste paar alleen riep den Hemel niet aan, maar vloekte hem. De vrouw, die, te midden van haren nood, een nieuw schepsel in haren schoot voelde leven, deed haren man telkens de schrikkelijkste verwijten. Een man moest wel zeer weinig hart hebben , zeide zij, om eene ongelukkige vrouw zoo van honger te laten sterven. » Deze verwijten maakten den rampzaligen visscher razend. Op zekeren avond, toen hij geene wortels of warech had kunnen magtig worden, verliet hij zijne hut; en toen hij , na verloop van eenige uren, terugkwam, wierp hij een grgot stuk vleeseh op de tafel. » Gij hebt mij eten gevraagd; daar is het!" zeide hij met een norsehen blik. » De vrouw werpt zich terstond op het vleeseh, en begint het te verslinden; de man, door haar voorbeeld uitgelokt, doet zichzelven geweld om haar voorbeeld te volgen, doch met een gevoel van afgrijzen, dat hij onmogelijk kan verbergen. Naauwelijks heeft hij eenige brokken doorgezwolgen, of zijne walging noodzaakt hem om op te houden. ' . » Sedert wanneer heeft de man, die mij tot vrouw geno- men heeft, een afkeer van een goed maal?" vraagt zij met bitteren spot. — > Sedert dat goede maal op het kerkhof uit een graf gestolen is." — > Dat wist ik wel. Indien gij te keurig zijt, kunt gij het laten staan; maar ik eet voor mij en mijn kind." Dit zeggende, hervat zij haren afschuwelijken maaltijd. » Zoo lang de hongersnood duurde, voedden de twee echtgenooten zich, gelijk twee gieren, met de lijken der ongelukkigen, die dagelijks van gebrek omkwamen. Zij gewenden zich zoo zeer aan dit afschuwelijk voedsel, dat zij, toen de hongersnood voorbij was, geene andere spijs meer konden verdragen. Zij begonnen gebrek te lijden, toen anderen zich in den vernieuwden overvloed verheugden; en daar het aan dooden ontbrak, om te verslinden, tastten zij de levenden aan. Hunne vreemde levenswijze en het verdwijnen van eenige kinderen begon de achterdocht hunner buren gaande te maken, toen zij op zekeren dag het dorp verlieten en verdwenen, zonder dat men wist wat er van hen geworden was. Zij hadden zich in de zoo even beschrevene holen der kust verborgen. Wanneer zij in den omtrek hunner schuilplaats een kind alleen zagen, lokten zij het naar hun hol, waar het geslagt en verslonden werd. Na verloop van eenigen tijdbragt de vrouw eenen zoon ter wereld, die, door de melk van zulk eene moeder gevoed, hare wreede lusten erfde. Deze ontaarde schepsels leefden verscheidene jaren in hunne spelonken, en hadden een aantal onschuldige slagtoffere vermoord , toen een herder hun verblijf ontdekte. Het geheele land stond ontzet; de bewoners der naburige gehuchten verzamelden zich , om deze verscheurende dieren van eene nieuwe soort in hunne schuilhoeken op te jagen en te vangen. Doch al hunne pogingen waren vruchteloos; inden doolhof van grotten, die den onmenschen tot schuilplaats strekte, konden zij deze niet bereiken. Zij namen eene list te baat, en toen, op zekeren dag, het kind zich op eenigen afstand van de rotsen in het veld had gewaagd, grepen zij het en namen het mede. De moeder, die, achter eene rots verborgen, haar kind had zien opligten, wierp zich in dolle woede op de mannen, die het medevoerden, om het hun te ontrukken, doch werd insgelijks gevat. Ook de man, nu alleen gebleven en als een wolf nagespoord, 1838. II. u viel weldra den boeren in handen. Men bragt alle drie naar een nabijgelegen dorp, waar een brandstapel door alle moeders was opgei'igt. Men bond deze rampzaligen op het hout vast, en terwijl de vlammen hunne ligehamen verteerden, die op de kolen lagen te krimpen , vergezelden de verwenschingen des volks hunne verworpene zielen, die door booze geesten ter helle werden gevoerd. » Dit was het einde van het laatste gezin van menscheneters, waarvan men in dit gewest gehoord heeft. De woonplaats , welke men hetzelve heeft toegewezen, was voor zulke bewoners bijzonder gepast; het voorkomen dezer kust is inderdaad schrikverwekkend, en het is gemakkelijk te begrijpen , dat het gezigt dezer naargeestige eenzame oorden de verbeelding der kronijkschrijvers ontvlamde, die alle min of meer dichters waren , en dat zij zulk eeue plek tot schouwplaats kozen van de afgrijselijkste tooneelen, waarmede zij gewoon waren hunne verhalen te stofferen. Overal ontwaart men steile rotsen van eene zwartachtig roode kleur, alsof zij met bloed waren besprengd , die dreigend over de golven hangen, of zich als geknotte obelisken, ontmantelde torens of kanteelen van vervallene kerken in de lucht verheffen. Vele plaatsen op deze kust, zelfs dorpen en kasteelen, hebben bij hunnen naam een of ander bijvoegsel, dat van de roode kleur der rotsen ontleend is: de kapen heeten Red-liead (Rood-hoofd), de kasteelen Red-castle (Rood-kasteel), enz. liet zand der nabijgelegene stranden is zoo rood als gruis van mopsteenen , en wanneer de zee onstuimig is, nemen de baren de ldeur aan van het zand, dat zij opwoeien , en schijnen golven van bloed. » Deze streek van rooden klipsteen strekt zich tot op eenen grooten afstand van den oever uit, en vormt het ontzettende blok der klip Bell-Rock, waarvan ik u de geschiedenis beloofd heb. Bell-Rock is op omstreeks twaalf (Eng.) mijlen afstands van de kust, tegenover de stad Arbroath, gelegen. Het is liet uiterste punt der onder de golven verborgene verlenging der voorgebergten Carlitigheugh en Redhead. Bij laag water steekt deze klip, met eene oppervlakte van vierhonderd voet lengte en tweehonderd voet breedte, even boven het water uit. Zij is bijna volkomen met eene laag van donkergroene zeeplanten en allerlei horens en schel- pen bedekt. Daar komt bij stil weêr de phoca in de zon liggen slapen; daar rust eene menigte van zeevogels uit van eene lange vlugt, of zit geduldig hare prooi te bespieden. Bij hoog water duiden alleen de donkerkleurige planten, die op de golven drijven, het bestaan der rots aan; en wanneer een storm de zee beroert, wordt zij, onder rollende golven begraven, volkomen onzigtbaar. Gedurende eene lange reeks van jaren was Bell-Rock derhalve de schrik der matrozen, die deze zee bevoeren. Op deze klip, zoo bezwaarlijk te herkennen, leden hunne vaartuigen schipbreuk, op het oogenblik, dat zij de haven zouden bereiken, en waren reddeloos verloren. De ontzaggelijke baren, die uit het hart der Noordzee komen aanrollen, en tegen Bell-Rock, den eersten hinderpaal, dien zij bij deze kust ontmoetten, breken, hadden weldra het stevigste vaartuig verbrijzeld. Een aantal schepen waren vergaan, en eene menigte menschen had hier den dood gevonden, toen een abt van Arbroath, verscheidene eeuwen geleden, op den gelukkigen inval kwam, om eene drijvende baak aan deze rots te hechten , en daarop eene klok te plaatsen. Wanneer de zee stil en de rots zigtbaar was, gaf de klok geen geluid; doch wanneer de zee onstuimig was en de golven de rots bedekten, luidde de klok , door haar woelen in beweging gebragt, met des te meer kracht, naarmate de storm heviger was; en dit bestendig klokgelui, zich met het loeijen der baren vereenigende, kondigde den zeelieden het nabijzijnde gevaar aan. Indien zij onder het huilen van den storm het gelui eener klok onderscheiden , riepen zij : » Daar is Bell-Rock!" en wendden in allerijl den steven, om het gevaar te ontvlugten. » Na dit voorval werd de klok niet weder op de rots geplaatst , en Bell-Rock was, gelijk voorheen, de schrik der zeelieden. Hare noodlottige vermaardheid deed vele schepen de noordwestelijke kust van Schotland, mijden. Lang zon men op een middel, om dezen staat van zaken, zoo nadee- U * lig voor de scheepvaart en den handel, te doen ophouden; doch alle voorgestelde plannen werden voor onuitvoerbaar gehouden. De buitengewone woede der zee scheen het oprigten van eene vuurbaak onmogelijk te maken. Hoe zou men bovendien eenen stevigen grondslag kunnen leggen op eene ongelijke rots, die, even als de klippen langs de kust, door het water ondermijnd en met holten en kloven uitgeschuurd was?' Ten gevolge van eene reeks van ongelukken en de klagten der kustvaarders, nam het gouvernement echter , in 1800, verscheidene ingeleverde plannen in overweging. Het droeg zelfs den ingenieur der. marine, Steveksoh , den last op , om de rots naauwkeurig te onderzoeken, en te zien, of het mogelijk was, daar eene dergelijke vuurbaak op te rigten , als die van Eddystone, welke door Smeatoh in de engte van Plymouth was gebouwd. In het midden van den zomer en bij zeer laag water begaf Steveksoh zich met eeijige werklieden naar de klip. Hij vond den rotsklomp overal bedekt met verroest ijzerwerk en overblijfselen van vergane schepen. Wel verre van hem te ontmoedigen , maakte dit droevig gezigt zijnen ijver nog des te meer gaande, en spoorde hem aan, om in zijn schrander brein naar een middel te zoeken, om zulke ontzettende onheilen te verhoeden en zijn land eene onschatbare dienst te bewijzen. Steveksoh bezigtigde de klip derhalve met de grootste oplettendheid ; weldra vond hij eene plek, waar de oppervlakte der rots hooger en minder ongelijk was, en de steen zelve ook minder holten en scheuren had 5 op deze plek meende hij derhalve de grondvesten eener vuurbaak te kunnen leggen. Hij begaf zich weder naar de commissarissen, die hem hadden gezonden, en legde liun zijne plannen en teekeningen voor. Hij bleef borg voor den goeden uitslag; doch het ontzettend bedrag der kosten schrikte het Parlement af, dat de eerste wet, welke omtrent dit onderwerp aan hetzelve werd voorgedragen , verwierp. Steveksoh vroeg ook niet minder dan •45,000 pond Sterling , om een gebouw op te rigten, dat de woede van den oceaan kon wederstaan. » Hij zelf gaf het voorbeeld van moed en geduld. Weldra was men ijverig bezig met den voorloopigen arbeid. Wanneer de zee was afgeloopen , ontdeed men de rots van de wrakken en zeeplanten , die haar bedekten , en teekende men de grondvesten af op eene plek, waar de steen harder en vaster was, dan ergens elders. Doch slechts weinige uren achtereen kon men zich met dezen arbeid bezig houden; weldra steeg het water weder, en bedekte de rots. De moedige werkslieden , vrijwillige gevangenen op hunne ponton , wisten echter dien tijd van gedwongene ledigheid nuttig te besteden. De vischvangst, de jagt op zeevogels, het gemeenschappelijk lezen van nuttige boeken en oefeningen in reken-, wis- en werktuigkunde, die onder het opzigt van Stevensoh zeiven plaats hadden, verkortten deze uren van rust, welke nog dikwijls door den storm werden gestoord. Slechts zeer zelden hadden zij , door middel van kleine booten , gemeenschap met den oever. » Men had den arbeid in het schoonste jaargetijde begonnen r en evenwel werd de ponton, die den werklieden tot verblijf strekte, door ontzettend hooge zeeën bijna weggerukt. Men zou gezegd hebben, dat er tusschen do menschen en den oceaan eenen hardnekkigen worstelstrijd plaats had, en dat de oceaan niet kon bedaren, voordat hij overwonnen was. Tegen het midden van Augustus was de voorloopige arbeid echter grootendeels volbragt. Doch in dit jaargetijde wordt het getij sterker en de oceaan onstuimiger: het gevaar klom derhalve aanmerkelijk; met eiken dag kon de ponton van hare ankers gerukt en tegen de rots verbrijzeld worden. Stevesson wist zulks, en zocht naar middelen om een dergelijk onheil te voorkomen, toen op zekeren <?aj; het gevreesde ongeluk werkelijk plaats had. De ankers der ponton braken; tweeëndertig raenschen bevonden zich aan boord, en hadden, om zich te redden, slechts twee kleine sloepen , die ten hoogste twintig personen konden bevatten. De arbeiders, die zich verloren rekenden, en in wie Stevehso>' slechts met moeite de noodige geestkracht kon oproepen, om ten minsle eene poging tot redding aan te wenden, staarden in doffe bedwelming de opkomende golven aan, die de kiel van hun vaartuig bereikten en het in stukken dreigden te slaan, toen gelukkig de wind viel, de zee bedaarde , en de bemanning eener bark, die intussehen van de kust genaderd was, de arbeiders hielp, om hunne ponton weder in goeden staat te brengen. » Thans was Stevekson er op bedacht, om zijne werklieden op de rots zelve eene schuilplaats te verschaffen, ingeval hun vaartuig weder mogt losraken. Tot dat einde koos hij op de werven van Arbroath, waar al de bouwstoffen voor de vuurbaak werden gereed gemaakt, zes balken van vijftig voet lengte uit. Dwarsbalken, met zware ijzeren banden vastgeklonken, hielden deze schuins tegen elkander leunende balken vereenigd, welker benedenste einden in de rots ingewerkt en met houten en ijzeren wiggen vastgeklemd waren. Binnen dit soort van staketsel, op hetwelk de golven weinig vat hadden, liet Stevehson eene loods bouwen, die op het water kon drijven , in den trant der wachthuisjes aan de einden van drijvende havenhoofden. Wanneer de werklieden zich in dit getimmerte begaven, waren zij veilig voor het gevaar om bij eenen zomerstorm door de golven te worden medegesleept; doch door de voor- en najaarsstormen , of bij een springtij in den winter, kon het staketsel ligt worden omgeworpen. Men staakte derhalve den arbeid in het midden van den herfst. Bij het einde van het eerste werkjaar, was de rots in gereedheid gebragt, om de grondvesten van den toren, op welken de vuurbaak moest worden geplaatst, te ontvangen. De spleten waren met stevig metselwerk gevuld , en de groeven, in welke de grondvesten moesten gelegd worden, waren in de rots uitgehouwen. De arbeid werd derhalve gedurende den winter gestaakt; doch de tijd, die intussehen verliep, ging niet verloren. Stbvessoh liet in de haven van Arbroath alle noodige bouwstoffen gereed maken. De steenen werden gehouwen , en naar de orde, waarin zij zouden geplaatst worden , geïioraraerd. In de nabijgelegene havens bragt men , tot vervoer dezer steenen , een aantal groote sloepen bijeen, die, om ze des te beter drijvende te houden, van onderen met tonnen waren voorzien. » Zoodra de toestand der zee zulks veroorloofde, keerde Stevessos met zijne werklieden naar de rots terug. Men legde op dezelve eenen ijzeren-spoorweg aan, over welke de gehouwene en genommerde steenen , met wagens, van bet punt der ontscheping naar de plek, waar de grondvesten waren uitgegraven , werden vervoerd. Toen de bouwstoffen gereed en aangebragt waren, werd den 10(leli Julij 1808 de eerste steen van het gebouw gelegd. Binnen eenige dagen verhieven zich nu verscheidene rijen steenlagen boven den grond. Deze lagen bestonden aan de buitenzijde uit blokken graniet, en aan den binnenkant uit zandsteen; de blokken sloten met zwaluwstaarten ineen, en waren met zware ijzeren en koperen banden aan elkander gehecht, zoodat zij te zamen één vasten ldouip uitmaakten, welks hechtheid tegen alle geweld bestand was. Bij den grond hadden deze lagen eene dikte van acht voet; en deze dikte nam naar omhoog trapsgewijze af, daar de kroonlaag van het gebouw slechts achttien duim dik moest zijn, » De toren was reeds ver boven het hoogste getij opgetrokken, toen in dat jaar, 1808, de herfst inviel, en den werklieden noodzaakte nogmaals hunnen arbeid te staken. Langs de geheele noordwestkust van Schotland, van Dunbar tot aan de Orkadische Eilanden, en in al de groote havens van Engeland, maakte de onderneming van Stevekson de levendigste belangstelling gaande. Men wist, dat de eerste en grootste moeijelijkheden overwonnen waren. Ook werden Stevekson en zijne werklieden , bij hunne terugkomst te Dundee, Sint-Andrews en Arbroath, met wezenlijke geestvervoering ontvangen. De zeelieden en handelaren dier steden overlaadden hen met loftuitingen, en noodigden hen beurtelings te gast. Dankbaarheid en gezond verstand spoorden hen tot zoodanige handelwijze aan. » In het volgende jaar (1809) werd de arbeid met vernieuwden ijver hervat; bij het begin van den herfst, toen men de rots en het reeds ver gevorderde werk voor de derde maal moest verlateu, waren tweeëndertig steenlagen gelegd. Het metselwerk werd echter eerst tegen het einde van den werktijd des volgenden jaars geëindigd. De wachters der vuurbaak namen eerst in December bezit van den toren. Eindelijk was, den 10tIen Februarij 1811 , de verlichtingstoestel in gereedheid, en op dien dag schitterden voor de eerste maal de lichten op den top des gebouws. > De vuurtoren van Bell-Rock is een der stoutste en prachtigste werken van dien aard. Hij heeft eene hoogte van honderd en bij den grond eene middellijn van veertig voet. De muren van het ranke gebouw zijn beneden acht, en boven, bij de cornis, slechts anderhalve voet dik. Een bliksemafleider is boven op den koepel geplaatst. Een koperen trap, die dikwijls onder de baren verdwijnt, leidt van de vlakte der rots naar de deur van den inwendigen trap. De benedenste verdiepingen van het gebouw worden door de wachters bewoond. Eene schoone , gewelfde zaal, die eene bibliotheek, landkaarten en eenige mathematische werktuigen bevat, is bestemd tot herberging der nieuwsgierigen, die den vuurtoren komen bezoeken, en door de zee dikwijls tot een gedwongen oponthoud worden veroordeeld. • Wanneer men bij eene hooge zee Bell-Rock op eenigen afstand voorbijvaart , en men uit den boezem der golven die ranke, stoute kolom ten hemel ziet stijgen, heeft men moeite om te begrijpen, door welk wonderwerk haar voetstuk zoo onbewegelijk in de altijd woelende en bulderende diepte gegrondvest is, en vraagt men zich af, hoe diep wel de fondamenten van dit gebouw in den bodem der zee dringen. Dan, wanneer men zijne verbeelding vrij spel laat, stelt men zich voor, dat men de overblijfselen eener slad voorbijvaart, die den vorigen dag door eenen zondvloed is bedolven , en waarvan slechts een gedenkteeken, dat staande is gebleven, een rijzige, ranke toren, gelijk het Campanile van St. Marcus, of eene triomphale kolom , de plaats aanwijst. Maar indien de stormwind loeit, en de woedende oceaan tegen den voet des torens zijne reusachtige golven opdrijft, die, langs de muren heenglijdende, hare witte kransen van schuim ter halver hoogte laten hangen, en met een daverend gedonder tegen dezelve breken en afstuiten, verwondert meu zich, de logge watergevaarten aanschouwende , die de toren iu tweeën klooft, hoe een schijnbaar zoo broos gebouw zulke verschrikkelijke schokken kan weerstaan. De verbazing klimt nog liooger, wanneer men zich, bij eenen herfstorkaan, binnen de muren des torens van BellRock vindt opgesloten. «Bij zulk eenen ontzettenden golfslag, schijnen de hechte granietlagen van den toren in beweging te geraken en te wijken; het gebouw beeft van den grond tot aan den top, en schijnt iu de lucht heen en weder te zvvaaijen. Elke slag eener opgezwollene baar, die met liet gebulder van een kanonschot tegen de muren breekt, doet den toren trillen gelijk eene broze glazen pijp; en echter wordt geen stuk huisraad op de verschillende verdiepingen van zijne plaats geschoven door deze schokken, die op het geheele gebouw werken als op een veerkrachtig ligehaam, dat in zijn geheel kan buigen en terugveèren , maar waarvan geen enkel deel uit zijne plaats kan wijken. » De wachters van den toren, twaalf mijlen van de kust verwijderd, hebben weinig gemeenschap met het land, tot hetwelk hunne woning niet meer behoort, dan het schip tot den oever. Maar hun schip ligt altijd in de haven, vastgeankerd in het midden van den oceaan, welks stormen het braveert. Op deszelfs van steen gebouwden mast schittert , in den onweêrsnaclit, de redding-star, het waarschuwende licht, dat eiken avond door eene zorgende hand wordt ontstoken, eu welks waarschuwend schijnsel de zeelieden angstig doet vlugten , gelijk zij voormaals het gelui van de klok der monniken van Arbrouth ontvloden. Deze vuren, in den nacht schitterende, spreken tot hunne oogen , even als het gelui der klok voorheen tot hunne ooren sprak; zij kondigen hen aan, dat aan dien kant schipbreuk en dood hen verwachten. » Sedert de toren van Bell-Rock gebouwd is, heeft geen vaartuig op deze voorheen zoo geduchte klip schipbreuk geleden. Dit is de interest, die de 45,000 pond Sterling, aan den bouw te koste gelegd, heeft opgebragt. Deze interest is wel zoo veel waard als eene andere." — » De lichten van het eiland May, die gij daar ginds, op eene mijl afstands, beide ziet branden, zijn nog nuttiger," zeide de kapitein van de Caledonia, die zich in den kring had geschaard; » want zij wijzen ons den weg; en indien de nevel, die van land komt, digter werd, indien deze vuren ons hun licht weigerden, zouden wij voor den mond der Forth moeten blijven liggen, in plaats van dezen nacht voor het hoofd van Leith voor anker te komen." De kapitein had nog niet uitgesproken, toen er een noordwestenwind opstak, en den nevel naar het land terugjoeg. Weldra voeren wij op de helft van den afstand, die een kanonschot draagt, langs de vuurbaak van het eiland May voorbij. Er verliepen geene twee uren, of de matrozen lieten het anker vallen: wij waren te Leith. Toen wij voor anker kwamen, sloeg het op de klokken van Leith één uur. Op dit uur behoefde men aan geen ontschepen te denken: geheel Leith lag in slaap , want de levenswijze is daar even geregeld als te Edinburg; en hoe had men ook in het ruim van het vaartuig zijne bagaadje tusschen die van honderd andere passagiers kunnen uitzoeken ? De grootste stilte, slechts nu en dan door het eentoonig geroep der nachtwakers afgebroken, heerschte in de stad. Deze nachtwakers riepen het uur, dat door de klokken werd geslagen , die in de verte elkander schenen na te baauwen. Op dit uur had Leith het voorkomen van eene groote stad; lange strepen van licht, door de gaslantarens voortgebragt, strekten zich in verschillende rigtingen uit. Men had kunnen meenen, dat men de hoofdstraten van Londen, Regent-street, Oxford-street en Portland-place herkende. Het waren de straten van Leith, die wel is waar tamelijk kort zijn, maar op fraaije straatwegen uitloopen, welke zich tot Edinburg of New-liaven uitstrekken en met gas verlicht worden. De weg, die Leith met Edinburg, den nieuwen Pyrens met het nieuwe Athene , vereenigt, schitterde vooral van liclit. De vuurbaken der stad , de lantarens der schepen in de nabijgelegene dokken, en de lichten van Edinburg in de verte, voltooiden de illuminatie. De nacht was koud. Nadat ik eenige oogenblikken aan mijne nieuwsgierigheid had toegegeven, en bespeurde, dat men eerst des morgens zou ontschepen, begaf ik mij weder naar de kajuit, waar alles sliep. Ik strekte mij in mijne kooi uit, en door de beweging van het vaartuig zacht gewiegd, viel ik weldra in slaap. Het was nog volkomen donker, toen ik door het rumoer mijner medereizigers werd gewekt. » A towel (een handdoek)!" riep de een, en de hofmeester reikte hem een servet. » Warm water!" riep de ander, en men bragt hem een ketel vol. Hoe laat was het dan? en waartoe diende al die beweging ? Ik drukte het knopje van mijn repetitie-horlogie: het sloeg half zeven. Ik wreef mijne oogen uit. Was het mogelijk? Half zeven! Te Londen was het, om dezen tijd, ten half zeven ure helder dag, en hier was het zoo donker, dat men zich zonder kunstlicht niet kon aankleeden. NINON DE L'EIVCLOS. Anne (in de wandeling Nison) de l'Escios, de Aspasia der Franschen, werd in 1615 te Parijs geboren. Na den vroegen dood harer ouders aan haar lot overgelaten, vormde zij zich door zichzelve en door het bestuderen der werken vaai de Montaigne en Scarron. Reeds toenmaals was zij om haar vernuft en bare scherpzinnigheid beroemd. Zij bespeelde meesterlijk het klavier en andere muzijkinstrumenten, zong met smaak, en danste met groote bevalligheid. Bij zoodanige talenten ontbrak het haar natuurlijk niet aan minnaars, zoo van de gewone Fransche soort, als die inderdaad naar hare hand dongen; doch hare zucht tot onafhankelijkheid verzette zich tegen elke ernstige verbindtenis. Om geheel en al ongebonden te zijn, zette zij haar vermogen op lijfrenten uit, en bad aldus een jaarlijksch inkomen van 8 a 10,000 livres. Zonder eenen verachtelijken handel met hare bekoorlijkheden te drijven, behoorde zij hun, die haar bevielen, zoo lang toe, als hare genegenheid duurde. Onbestendig in de liefde, maar getrouw in de vriendschap, naauwgezet in vele dingen, steeds gelijk van humeur , aangenaam van omgang, in staat om jonge lieden le vormen, maar ook om ze te verleiden, vernuftig zonder met haar vernuft te prijken, schoon tot in den hoogsten ouderdom , ontbrak haar niets dan vrouwelijke deugd. En echter gedroeg zij zich steeds met eene waardigheid, alsof zij deze deugd zelve ware. Nooit nam zij geschenken tot loon voor hare gunstbewijzen aan. Van tijd tot tijd alle beroemde en uitstekende mannen van haren tijd begunstigende, bewees zij hun allen, dat slechts neiging tot zinnelijkheid, geenszins ijdcllieid, aan hare liefdebewijzen deel had. Ondanks het gerucht van onbestendigheid en galanterie, waarin Nikon stond, dongen echter de achtbaarste dames naar hare vriendschap. Haar huis was nog in haren hoogen ouderdom de verzamelplaats der beminnelijkste personen van de stad en het hof, en tevens der beroemdste geleerden van haren tijd. Scarros raadpleegde haar bij zijne romans, SaintEvrejiont bij zijne gedichten, Molière bij zijne blijspelen, Fonteneile bij zijne Gesprekken , en Larocheeoccault bij zijne Grondregels. Een Coiigny, Condé en Sevigné waren hare minnaars en vrienden; en toen de Koningin van Zweden , Christina , te Parijs kwam, legde zij hij Ninon een bezoek af. Zij stierf den 7ien October 1705, en vermaakte aan den jongen Voitaire eene niet onaanzienlijke som, om die aan boeken te besteden. Zij schreef een klein werkje: La Coquette vcngée. Bijgaande portretten , deze vrouw in vier tijdperken haars levens voorstellende, zijn gekopieerd naar de origineelen, die zich in handen van den Heer Etienne Arago te Parijs bevinden. LA RUELLE. (1637.) (Uit het Reisjournaal van C. H. Clemens.) Ik heb u vergelen te zeggen, mijne lezers, die mij op mijn reistogtje volgt, dat ik in onze slaapkamer den vorigen nacht een schilderijtje had gevonden, dat achter zijn groen glas niets dan een klein stukje fijn linnen, met bloed bemorst, bevatte. Ik zag het voor een overblijfsel van den een of anderen Heilige aan; maar dan had men ook bij het lapje een gebed voor deze of gene ziekte gevonden. Ik nam het zwarte lijstje van den wand, beschouwde het van achteren, en vond op het bordpapieren paneel aangeteekend : » C'est on boquet del tjimiche del brave ia Rüelle, masacré Van 1637 di nostre Seigneur Djesu Christ. (Dit is een stukje van het hemd van den braven la IU'elle , verjmoord in het jaar 1637 on zes Heeren Jesu Christi.)" » Zoo," dacht ik, » heeft men in Huy ook al reliquiën van den edelen la Ruelle." — » Dat ziet gij, Mijnheer!" zeide mij de hospes, die achter mij stond. » La Koelie was eenmaal een waardig burger van Huy, en zijne nagedachtenis zal nimmer uit onze harten gewischt worden." — <• Wat moet gij voor dit schilderijtje hebben?" — »Geen goud, Mijnheer, kan dit gedenkstuk uit mijne handen krijgen. Het is een geschenk van mijnen grootvader zaliger, en ik heb hem op zijn sterfbed moeten beloven, dat het steeds in onze familie zou blijven. Was het eene reliquie van den Heiligen Hiibektus , ik gaf u de helft van dezelve, om voor dolle honden bewaard te blijven; maar iets van la Rdelle — neen, dat kan en mag ik niet doen." Kan ik u het stukje linnen van la Rcelle's hemd niet laten zien, mijne lezers, ik kan u dan toch iets van zijnen dood mededeelen. De overleveringen des volks en de veelvuldige kronijken dier tijden geven mij hiertoe de middelen aan de hand. Op zondag, den 17den Januarij 1613, doorkruiste reeds in den vroegen morgen eene menigte volks de straten der groote stad Luik; en geen wonder! Ferdinand van Beijeren, kort vóór dien tijd tot Bisschop aangesteld, zou zijne prachtige en luisterrijke intrede in de hoofdstad van zijn Bisdom doen. De verschillende wachten van boogschutters van St. Pholianus en van St. Nikolaas, de hellebardiers en piekeniers stonden langs de straten geschaard, door welke de Bisschop moest trekken, om in zijn prachtig paleis te komen. Tussehen deze wachten zag men de gilden der stad , met het beeld van hunnen Beschermheilige, en de vaan, waarop het gilde-wapen met goud en schitterende verwen was afgemaald. De raad der stad, vergezeld van de voornaamste burgers, wachtten hun opperhoofd bij de brug del Crexjer op. Eensklaps bulderde het geschut, toen de klok der St. Paulus-keik tien uur verkondigde; Ferdinand en zijn talrijk gevolg waren voor de stadspoort. Bijna vijftienhonderd ruiters der edelste familiën van Duitschland en Braband omringden den Bisschop. De lucht weêrgalmde van het gejoel der tallooze menigte, die, door de schitterende wapenrusting dezer ridders verblind, zich een nog grooter denkbeeld van de grootheid en magt huns meesters vormde. Het bestuur bood Ferdinakd de stads-sleutels aan op een zilveren bord , waarna de Bisschop den gebruikelijken eed aflegde, belovende de regten der burgerij van Luik te zullen beschermen en handhaven. De trein ging voort, tot bij de kerk van St. George. Hier maakte men halt; want het stedelijk bestuur had op die plaats een soort van tooneel doen oprigten, waar ehoraalgezang en muzijk de deugdeu van den vorst tot aan de wolken verhieven. Eene jeugdige en schoone maagd, de stad Luik voorstellende, liet zieh, langs eenige kunstig geplaatste ijzerdraden, van haren troon tot voor de voeten des Bisschops afdalen, bragt in rijm haar opperhoofd de noodige loftuitingen toe, en dankte den Hemel, dat hij, Ferdihand, haar wel onder zijne bescherming geliefde te nemen. Op de markt gekomen, verbeidden den Bisschop aldaar nog andere tooneelen, dewijl men bezig was, om eenige mysteriën en tafereelen uit het Nieuwe Testament, met alle mogelijke decoratiën, voor te stellen. Deze feesten hielden het volk gedurende eenige dagen bezig, welk een en ander op den laatsten dag met schieten en het branden van vreugdevuren besloten werd. Ferdinand scheen veel behagen te scheppen in de veelvuldige eerbewijzen, hem aangedaan, hoewel hij in zijn hart de middelen reeds beraamde , om de regten der burgers te krenken, ten einde zijne schatten ten koste van het zweet des volks te vermeerderen. Niet te vergeefs had hij vijftienhonderd ruiters medegebragt; dit was voor hem een sterk verdedigd kamp, in hetwelk hij al zijne suoode plannen kon ten uitvoer brengen. De belasting op de vensterramen en de vernietiging der wet van 1603, waarbij het verkiezingsregt van het stedelijk bestuur geheel den gilden toebehoorde , waren de eerste handelingen , die de ongelukkige achtendertigjarige regering van Ferdinahd kenschetsten. De Bisschop wilde deze zijne handelwijze regtvaardigen, en wel in eenen uitgebreiden brief aan de keizerlijke kamer van Spiers, welke kamer hij uitnoodigde zijne wetten te bekrachtigen, dewijl, zoo als hij voorwendde, het bestuur, door de gilden gekozen, hem in al zijne handelingen dwarsboomde. Vijftien jaren hierna kwam uit Spiers een antwoord, en wel ten voordeele van den Bisschop. Naauwelijks was deze treurmare in de stad bekend , of de gilden vereenigden zich, en benoemden den burgemeester IUuzin en den advokaat Prié , om te Weenen aan de voeten des Keizers hunne regtmatige klagten bekend te maken. Den 13den April 1629 vaardigde de Keizer een besluit uit, waarin de stad Luik geregtvaardigd en in hare vorige privilegiën hersteld werd. Ferdinand had reeds vroeger van zijne zijde eenige Duitsche troepen in zijn bisdom laten rukken , om, zoo als hij zeide, het land voor onverhoopte invallen te beveiligen. Deze woeste en onbeschaafde horden rigtten de afschuwelijkste tooneelen aan, dewijl hunne schraapzucht en losbandigheid paal noch perken kenden. Eindelijk brak de St. Jakobsdag aan, de dag, waarop twee nieuwe mamboirs of burgemeesters zouden aangesteld worden. Het volk stond voor het raadhuis geschaard, cn wachtte met ongeduld de benoeming; reeds zeide men, dat de gilden Raes van Choquier en Michiel van Seljs tot bur- gemeesters aangesteld hadden: maar de woelzieke menigte keurde deze benoeming af, en zeide, dat deze beide personen wel den Bisschop , maar niet het volk waren toegedaan; dat men de leden der 32 gilden, die volksgezind waren en regt van verkiezen hadden, opgesloten hield. Hierop weêrgalmde de lucht wederom van een woest geschreeuw; men ging naar huis, haalde stokken en hellebaarden, kwam hierna weder voor het raadhuis, en schreeuwde toen met alle geweld: » Beekman ! de edele en volksgezinde Beekman moet tot mamboir worden aangesteld l" Men opende een der ramen van het stadhuis, en eene onvoorzigtige hand schoot met een musket op de reeds woedende menigte. Nu was het ijs gebroken. Het volk liep met geweld de deuren van het stadhuis open; de wacht werd overrompeld, en deze teekenen van oproer schenen niet dan met een verschrikkelijk bloedbad te zullen eindigen. Eensklaps verschijnt, te midden der woedende bende, de Deken der St. Lambertus-kerk. » Burgers!" roept hij, » wij zullen de mamboirs aanstellen , die gij begeert! Welke personen verlangt gij, dat tot deze waardigheid benoemd worden?" — » Beekman ! Beekman en Sani !" antwoordde de dolle menigte, en weinige oogenbliklcen hierna werden beiden tot burgemeesters aangesteld. Willem Beekman, Heer van Vieux-Sart, was sedert 1603 reeds vijfmaal door het volk tot deze gewigtige en hooge waardigheid benoemd; zijne beproefde deugden en onwankelbare trouw hadden hem deze eer overwaardig gemaakt. Nu reeds had hij, als afgevaardigde van het bisdom Luik, onder het bestuur van Ernst van Beheren , aan de hoven van Duitschland, Holland en Frankrijk, zijn vaderland aan zich verpligt. Naauwelijks was Ferdinand aan het bestuur gekomen , of Beekman zag de schandelijke ontwerpen van dezen vorst in, en arbeidde als Lid van den stedelijken Baad, om de plannen van den Bisschop te verijdelen. De benoeming van dezen volksvriend klonk Ferdinand als een donderslag in de ooren; maar hij nam zich voor — zoo als sommige geschiedschrijvers ons melden — om zich op eene schrikkelijke wijze te wreken. Men gaf Beekman een langzaam maar zeker vergift, dat zijne krachten van dag tot 1838. IJ. 15 dag, van uur tot uur vernielde, en, na een tweejarig bitter lijden, een einde aan zijn roemvol leven maakte. Maar in ia rïelle vonden de gilden eenen waardigen opvolger van Beekman, die, waar het de regten zijner burgerij gold, hoegenaamd geene gevaren vreesde. 