None
72


Lid 4 van bovengenoemd artikel 5 bepaalt dat „[d]e ambtenaar die recht heeft op de kostwinnerstoelage en zich zonder zijn gezin in zijn standplaats vestigt, [...] slechts de helft van de vergoeding waarop hij anders recht zou hebben gehad [ontvangt]”. Derhalve heeft verzoeker – door het indienen van twee afzonderlijke aanvragen voor de inrichtingsvergoeding, de eerste op 9 september 1997, op basis waarvan hij na overlegging van zijn huurovereenkomst één maandsalaris verkreeg, en de tweede in maart 1998, op basis waarvan hij, na overlegging van de aanvraag van een verblijfsvergunning voor de leden van zijn gezin, de tweede helft van die vergoeding ontving – geprobeerd bij de administratie de indruk te wekken dat, in lijn met wat hij aanvankelijk had verklaard op 1 september 1997, zijn gezin zich nog niet in zijn nieuwe standplaats bij hem had gevoegd – hetgeen onjuist was – en dat deze samenvoeging pas had plaatsgevonden op 2 maart 1998 – hetgeen eveneens onjuist was. Op die manier heeft hij zijn administratie, door het versterken van haar indruk dat hij nog steeds voldeed aan de voorwaarden voor het verkrijgen van de litigieuze dagvergoedingen, opzettelijk misleid.
 73


Aangezien verzoeker in zijn verzoekschrift en ter terechtzitting heeft bevestigd dat zijn gezin zich vanaf 1 september 1997 in Brussel bij hem had gevoegd, bevond hij zich niet in de situatie als bedoeld in artikel 5, lid 4, van bijlage VII bij het Statuut. Normaal gesproken had hij derhalve reeds in september, onder overlegging van zijn huurovereenkomst en een aanvraag van een verblijfsvergunning, één enkele aanvraag moeten indienen voor de gehele inrichtingsvergoeding. In een dergelijk geval zou de administratie hem die vergoeding in één enkel bedrag hebben betaald, maar zou zij geen dagvergoedingen aan hem hebben overgemaakt. Bijgevolg heeft verzoeker, doordat hij, overeenkomstig artikel 5, lid 4, van bijlage VII bij het Statuut, slechts de helft van de inrichtingsvergoeding aanvroeg en verkreeg, zijn administratie opzettelijk misleid omtrent de datum waarop zijn gezin zich daadwerkelijk bij hem had gevoegd in zijn nieuwe standplaats.
74


Ter terechtzitting heeft verzoeker weliswaar aangegeven dat hij op 9 september 1997 tegenover zijn administratie had verklaard dat zijn gezin zich bij hem had gevoegd in zijn nieuwe standplaats, zodat hem niet kan worden verweten die feitelijke omstandigheid voor de administratie te hebben verzwegen, doch dit neemt niet weg dat hij, op dit punt ondervraagd, heeft geantwoord dat hij de betaling door het TABG, in september 1997, van slechts één maandsalaris, overeenkomstig artikel 5, lid 4, van bijlage VII, niet had aangevochten, hetgeen bevestigt dat hij er zorg voor had gedragen – door het opsplitsen van zijn verzoek om een inrichtingsvergoeding – bij de administratie een schijn van juistheid te wekken met betrekking tot zijn verklaringen dat zijn gezin zich pas vanaf 2 maart 1998, dat wil zeggen één dag na de uiterste datum voor de betaling van de in zijn geval voorziene dagvergoedingen, in Brussel had gevestigd.
 75


Bovendien heeft verzoeker, zoals de Commissie terecht opmerkt, door op 16 maart 1998 in het formulier voor terugbetaling van zijn verhuiskosten te verklaren dat hij „[z]ijn Luxemburgse domicilie samen met [z]ijn gezinsleden naar [z]ijn standplaats had verplaatst [...] op 2 maart 1998”, zijn administratie wederom doen geloven dat zijn gezin zich pas vanaf die datum bij hem had gevoegd, hetgeen niet overeenstemde met de werkelijkheid, zoals onder meer ter terechtzitting is vastgesteld. Bovendien had hij, zoals hij zelf toegeeft, om „te goeder trouw de dagvergoeding te kunnen ontvangen” een factuur overgelegd die betrekking had op een verhuizing die zou hebben plaatsgevonden op 2 maart 1998, en waarvan de authenticiteit zowel door OLAF als door de Commissie in twijfel wordt getrokken.
76


Uit het voorgaande volgt dat verzoeker, zowel in het kader van zijn twee verzoeken om een inrichtingsvergoeding, als in het kader van zijn verzoek om terugbetaling van verhuiskosten, aan zijn administratie opzettelijk misleidende informatie heeft verstrekt omtrent de datum waarop zijn gezin zich in zijn nieuwe standplaats had gevestigd, en daarbij zodanig heeft gehandeld dat de administratie door zijn stappen werd misleid en daardoor niet in staat was om zelf te ontdekken dat de betaling van de betrokken dagvergoedingen onverschuldigd was.
 77


Aangaande de vermeende goede trouw van verzoeker, die deze bewust heeft willen onderbouwen door pas op 2 maart 1998, dus één dag na afloop van de periode van betaling van de litigieuze dagvergoedingen die hij naar eigen zeggen, „te goeder trouw” wilde ontvangen, moet worden vastgesteld dat verzoeker in een dergelijke situatie hoe dan ook twijfels had moeten hebben omtrent de rechtmatigheid van de betrokken betalingen. Derhalve was hij noodzakelijkerwijs verplicht om contact op te nemen met zijn administratie opdat deze de nodige verificaties kon uitvoeren (zie arrest Tsirimiagos/Comité van de Regio’s, F‑100/07, EU:F:2009:21, punt 75).
78


Voorts had hij bij twijfel informatie moeten inwinnen bij de administratie en haar zijn eigen interpretatie van de regels moeten voorleggen teneinde, ondanks de rechtspraak in tegengestelde zin, de betaling van het grootste deel van de in artikel 71 van het Statuut voorziene betalingen veilig te stellen. De door verzoeker verrichte handelingen tonen daarentegen evenwel aan dat hij de betekenis van de bepalingen inzake het recht op de inrichtingsvergoeding zeer goed begreep en dat hij volledig op de hoogte was van de op hem rustende verplichting om de datum waarop zijn gezin zich in Brussel had gevestigd te specificeren en te onderbouwen (zie in die zin arrest Thommes/Commissie, T‑195/03, EU:T:2005:344, punt 126).
 79


Tot slot dient eveneens ongegrond te worden verklaard verzoekers argument dat de administratie in wezen, teneinde een beroep te kunnen doen op artikel 85, tweede alinea, tweede zin, van het Statuut, binnen vijf jaar nadat de onregelmatigheid was begaan, moet kunnen aantonen dat zij door de betrokkene opzettelijk was misleid, en dat, wanneer zij hiertoe niet in staat is, de verjaringstermijn moet worden geacht te zijn verlopen. Een dergelijk argument is immers strijd met de tekst zelf van die bepaling en zou, indien het zou worden aanvaard, aan die bepaling elk nuttig effect ontnemen.
80


Uit het voorgaande volgt dat het eerste onderdeel van dat middel ongegrond moet worden verklaard.
Tweede onderdeel: schending van de redelijke termijn voor terugvordering van het onverschuldigd betaalde





81


Verzoeker betoogt dat de Commissie, door de litigieuze dagvergoedingen veertien jaar na betaling ervan terug te vorderen, haar verplichting om binnen een redelijke termijn tot optreden over te gaan niet is nagekomen en daarmee ook in strijd heeft gehandeld met het beginsel van rechtszekerheid. Hij verwijt met name OLAF dat dit zijn onderzoek pas in 2007, dus tien jaar na de tegen hem ingebrachte feiten, heeft geopend.
– Ontvankelijkheid





82


De Commissie is van mening dat dit onderdeel niet-ontvankelijk moet worden verklaard. Zoals thans namelijk volgt uit het arrest van het Gerecht van de Europese Unie, Commissie/Moschonaki (T‑476/11 P, EU:T:2013:557), beschikt de verzoeker, wanneer hij een dergelijk argument niet in zijn klacht heeft aangevoerd, niet meer over de mogelijkheid om dit voor het eerst te doen in de precontentieuze fase.
 83


Het Gerecht is evenwel van mening dat een dergelijke exceptie van niet-ontvankelijkheid zonder meer moet worden verworpen. Volgens vaste rechtspraak kunnen ambtenaren immers weliswaar in een beroep bij de Unierechter enkel bezwaren doen gelden die op dezelfde grond berusten als de in de klacht geformuleerde bezwaren, doch deze bezwaren kunnen bij de Unierechter worden gepreciseerd door middelen en argumenten die niet noodzakelijkerwijs in de klacht voorkomen, maar er wel nauw bij aansluiten. Bovendien mag de administratie, enerzijds, aangezien de precontentieuze procedure een informeel karakter heeft en partijen in die fase in de regel niet door een advocaat worden bijgestaan, de klachten niet restrictief uitleggen, doch moet zij deze juist met openheid van geest onderzoeken. Anderzijds beoogt artikel 91 van het Statuut niet de omvang van een eventueel beroep in rechte nauwkeurig en definitief af te bakenen, zolang de grond of het voorwerp van de klacht in dat stadium maar geen wijziging ondergaat (arrest Commissie/Moschonaki, EU:T:2013:557, punten 73 en 76).
84


In casu heeft verzoeker in zijn klacht een beroep gedaan op het feit dat volgens hem ingevolge artikel 85 van het Statuut de verjaringstermijn was verlopen, hetgeen in de weg staat aan de terugvordering van de litigieuze dagvergoedingen, en gewezen op het tijdvak waarin de gestelde onregelmatigheid was begaan. Derhalve kon het TABG met voldoende nauwkeurigheid kennisnemen van het door verzoeker tegen het bestreden besluit aangevoerde bezwaar dat dit besluit te laat en in strijd met de toepasselijke verjaringstermijnen was genomen.
 – Ten gronde





85


Om te beginnen stelt het Gerecht vast dat, gelet op de toepassing in casu van artikel 85, tweede alinea, tweede zin van het Statuut, de in de eerste zin van die bepaling voorziene termijn van vijf jaar niet van toepassing is. Derhalve dient de onderhavige zaak te worden beoordeeld op dezelfde wijze als vergelijkbare gevallen die werden beheerst door artikel 85 van het Statuut in de versie daarvan die gold vóór 1 mei 2004, namelijk zodanig dat de terugvordering door het TABG van het onverschuldigd betaalde niet is onderworpen aan een vooraf vastgestelde verjaringstermijn.
86


Dienaangaande zij opgemerkt dat het niet aan de Unierechter staat om voor een inbreuk in het algemeen of met betrekking tot het geval dat aan hem is voorgelegd, de termijnen, de strekking of de nadere regels voor de toepassing van de verjaring van een onrechtmatige gedraging te bepalen. Het ontbreken van een wettelijk voorschrift staat er evenwel niet aan in de weg dat het optreden van de Commissie in een concreet geval aan het rechtszekerheidsbeginsel kan worden getoetst. Bij gebreke van een bepaling die voorziet in een verjaringstermijn, staat het fundamentele vereiste van rechtszekerheid er immers aan in de weg dat de Commissie de uitoefening van haar bevoegdheden tot in het oneindige kan uitstellen (arrest Sumitomo Chemical en Sumika Fine Chemicals/Commissie, T‑22/02 en T‑23/02, EU:T:2005:349, punt 87 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
87


Derhalve kan de Unierechter zich bij het onderzoek van de grief ontleend aan het laattijdige optreden van de Commissie niet beperken tot de vaststelling dat er geen verjaringstermijn bestaat, maar dient hij na te gaan of de Commissie niet uiterst laattijdig heeft gehandeld (arrest Sumitomo Chemical en Sumika Fine Chemicals/Commissie, EU:T:2005:349, punt 88; en, naar analogie, arrest François/Commissie, T‑307/01, EU:T:2004:180, punt 46).
 88


In het algemeen geldt dat wanneer de duur van de procedure niet in een bepaling van Unierecht is vermeld, de „redelijkheid” van de termijn waarbinnen de instelling de betrokken handeling heeft vastgesteld moet worden beoordeeld met inachtneming van alle specifieke omstandigheden van de zaak, in het bijzonder het belang ervan voor de betrokkene, de ingewikkeldheid van de zaak en het gedrag van de betrokken partijen (arrest Heronderzoek Arango Jaramillo e.a./EIB, C‑334/12 RX‑II, EU:C:2013:134, punt 28 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
89


Op het bijzondere gebied van de terugvordering van het onverschuldigd betaalde overeenkomstig artikel 85 van het Statuut, dient de beoordeling van de redelijkheid van de termijn met name te geschieden aan de hand van de mate waarin het voor de hand lag dat de litigieuze betalingen onregelmatig waren en van de vraag of de onverschuldigde betalingen een incidenteel dan wel doorlopend karakter hadden. Derhalve is het tijdsverloop slechts één van de elementen voor de beoordeling van de rechtmatigheid van de uitoefening van het recht van terugvordering, waarbij inzonderheid rekening moet worden gehouden met, enerzijds, de evidentie van de door de administratie begane onregelmatigheid en, anderzijds, het geheel van omstandigheden die in aanmerking kunnen worden genomen, zoals het omvang van de verlangde bedragen, het onrechtmatig gedrag van de administratie, de goede trouw van de ambtenaar en de normale zorgvuldigheid die, gelet op zijn opleiding, rang en professionele ervaring, van hem kan worden verwacht (zie in die zin arresten Acton e.a./Commissie, 44/74, 46/74 en 49/74, EU:C:1975:42, punt 29; White/Commissie, T‑107/92, EU:T:1994:17, punt 47, en Ronsse/Commissie, T‑205/01, EU:T:2002:269, punt 52).
 90


Het buitensporig late optreden van de Commissie moet dus niet enkel worden beoordeeld aan de hand van de tijd die is verstreken tussen de litigieuze feiten en de aanvang van dit optreden. Het optreden van de Commissie kan echter niet als buitensporig laat worden aangemerkt indien de instelling geen vertraging of andere nalatigheid kan worden verweten, waarbij onder meer rekening moet worden gehouden met het tijdstip waarop de instelling kennis heeft genomen van de inbreuk en met de redelijkheid van de duur van de administratieve procedure (arresten Ronsse/Commissie, EU:T:2002:269, punt 53, en Sumitomo Chemical en Sumika Fine Chemicals/Commissie, EU:T:2005:349, punt 89; zie in die zin ook arrest Nencini/Parlement, T‑431/10 en T‑560/10, EU:T:2013:290, punten 48‑50, waartegen hogere voorziening aanhangig is bij het Hof, zaak C‑447/13 P). Met name bij het inleiden van een onderzoeksprocedure moet de eerbiediging van de redelijke termijn worden beoordeeld aan de hand van de vraag wanneer de administratie kennis heeft genomen van de feiten en gedragingen die schendingen kunnen opleveren van de statutaire verplichtingen van een ambtenaar (zie arrest François/Commissie, EU:T:2004:180, punt 48).
91


In een situatie waarin de begane onregelmatigheid voor de betrokken ambtenaar evident was, of moet zijn geweest, is geoordeeld dat een termijn van bijna zeven jaar tussen het begin van de onverschuldigde betalingen en de datum waarop de administratie is overgegaan tot het terugvorderen van het onverschuldigd betaalde, niet onredelijk lijkt (zie arrest Ronsse/Commissie, EU:T:2002:269, punt 53; zie ook, met betrekking tot een fout die zeven jaar na de onverschuldigde betaling werd ontdekt, arrest Ritto/Commissie, EU:F:2008:110).
 92


Bovendien heeft, zoals de Commissie terecht opmerkt, het Gerecht van de Europese Unie, in het geval van een ambtenaar die enkel nalatig was geweest en die, anders dan in de onderhavige zaak, niet de opzet had de administratie te misleiden, reeds geoordeeld dat de procedure tot terugvordering van ten onrechte door een ambtenaar ontvangen voordelen die was ingeleid meer dan tien jaar na de litigieuze betalingen, weliswaar erg lang op zich had laten wachten, doch desalniettemin, gelet op de omstandigheden van de zaak, niet zo buitensporig laat was ingeleid dat dit gevolgen had voor de uitoefening van het recht van terugvordering van het onverschuldigd betaalde (zie arrest White/Commissie, EU:T:1994:17, punt 48).
93


Het Gerecht is van mening dat de oplossing waartoe het Gerecht in punt 48 van het arrest White/Commissie (EU:T:1994:17) was gekomen a fortiori in casu dient te gelden, gelet op de omstandigheden in de onderhavige zaak, en met name op het feit dat verzoeker de opzet had om zijn administratie te misleiden. Hoewel het TABG de procedure waarin de regelmatigheid van de betalingen van de litigieuze dagvergoedingen werd onderzocht meer dan tien jaar na die betalingen heeft ingeleid, en het TABG pas veertien jaar na die betalingen in staat is geweest de onregelmatigheid daarvan aan te tonen – en bijgevolg de terugbetaling ervan te eisen – zijn deze termijnen, hoewel erg lang, toch niet zo buitensporig dat dit gevolgen heeft voor de uitoefening van het recht van terugvordering van het onverschuldigd betaalde.
 94


Terwijl in de onderhavige zaak de litigieuze dagvergoedingen over een periode van 180 dagen tussen 1 september 1997 en 1 maart 1998 aan de ambtenaar waren uitbetaald, werd het onderzoek naar het waarheidsgehalte van de gegevens die verzoeker met het oog op het verkrijgen van die vergoedingen, alsook van andere geldelijke voordelen, had aangeleverd, door OLAF ingeleid naar aanleiding van een op 19 juli 2007 ontvangen aangifte. Verzoeker werd op 13 maart 2008 van de inleiding van dat onderzoek op de hoogte gesteld. Na de betrokkene tweemaal te hebben verhoord, heeft OLAF op 30 maart 2012 aan de Commissie de aanbeveling gedaan om over te gaan tot terugvordering, welke aanbeveling deze op 6 juli daaraanvolgend heeft opgevolgd.
95


Dienaangaande merkt het Gerecht op dat de administratie pas naar aanleiding van een aangifte, in de onderhavige zaak door de tussenkomst van OLAF, kennis had kunnen nemen van de in casu aan de orde zijnde onregelmatigheid. Meteen nadat OLAF deze informatie had ontvangen, heeft het deze aan het TABG doen toekomen en een procedure ingeleid om deze onregelmatigheid te kunnen vervolgen en aldus te voldoen aan het in punt 90 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte vereiste.
96


Vervolgens wijst het Gerecht erop dat de administratie, om de schijn van wettigheid van de door verzoeker overgelegde documenten en verzoeken te weerleggen, noodzakelijkerwijs tijd nodig had om de vereiste onderzoekingen uit te voeren. Deze onderzoekingen waren bijzonder ingewikkeld, gelet op het grote aantal documenten en beschuldigingen dat aan de administratie ter kennis was gebracht door de ex-echtgenote van verzoeker. Het was eveneens noodzakelijk voor OLAF om verschillende personen te verhoren en vragen te stellen aan verschillende diensten van het PMO die betrokken waren bij de betalingen die, niet alleen in 1997/1998, maar ook op latere data aan verzoeker waren gedaan.
 97


Gelet op deze omstandigheden lijkt het niet onredelijk dat het OLAF-rapport pas vier jaar na de inleiding van het onderzoek is verschenen. Bovendien moet worden beklemtoond dat, enerzijds, het TABG niet kan worden verweten de resultaten van het onderzoek van OLAF te hebben afgewacht en dat, anderzijds, toen het rapport van dit onderzoek eenmaal was afgerond en naar het TABG was verstuurd, dit gezag binnen drie maanden daarna de terugbetaling van de litigieuze dagvergoedingen heeft geëist.
98


Gelet op een en ander dient het tweede onderdeel, ontleend aan schending van de redelijke termijn, te worden verworpen en, bijgevolg, het derde middel ongegrond te worden verklaard.
Vierde middel: schending van de beginselen van gewettigd vertrouwen en behoorlijk bestuur






99


In het kader van dit middel betoogt verzoeker dat het TABG met het terugvorderen van de litigieuze dagvergoedingen het beginsel van gewettigd vertrouwen heeft geschonden, aangezien hij de destijds van hem verlangde informatie correct had meegedeeld en er redelijkerwijs van uit mocht gaan dat de tussen 1997 en 1998 gedane betalingen niet meer van hem konden worden teruggevorderd. Om diezelfde redenen heeft het TABG door deze laattijdige en ongepaste handelwijze in strijd gehandeld met het beginsel van behoorlijk bestuur en het rechtszekerheidsbeginsel.
100


Dienaangaande herinnert het Gerecht eraan dat aangezien artikel 85 van het Statuut zelf een uitdrukking vormt van het beginsel van gewettigd vertrouwen, het feit dat dit artikel – zoals in het voorgaande is vastgesteld – niet is geschonden, reeds om die reden leidt tot afwijzing van de op schending van dit beginsel gebaseerde grief (arrest F/Commissie, EU:T:2007:140, punt 167).
 101


Voorts zij eraan herinnerd dat artikel 85, tweede alinea, tweede zin, van het Statuut de administratie verplicht om, in het bijzondere geval waarin zij kan aantonen dat de betrokken ambtenaar haar opzettelijk en in strijd met de op die functionaris rustende bovengenoemde specifieke loyaliteitsplicht heeft misleid, de onverschuldigd betaalde bedragen volledig terug te vorderen (zie arrest CR/Parlement, EU:F:2014:38, punt 62).
102


De argumenten die verzoeker heeft aangevoerd om aan te tonen dat er sprake is van een schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, komen grotendeels overeen met de argumenten die hij naar voren heeft gebracht ten bewijze van een schending van het rechtszekerheidsbeginsel en die reeds in het kader van het onderzoek van het derde middel zijn onderzocht en ongegrond verklaard.
103


Met betrekking tot verzoekers bewering dat hij werd gediscrimineerd, moet worden beklemtoond dat – afgezien van het feit dat deze bewering op geen enkele wijze wordt gestaafd – zelfs indien zou worden aangetoond dat de administratie op onwettige wijze uitkeringen aan andere ambtenaren zou hebben gedaan, dit verzoeker nog niet het recht geeft om statutaire uitkeringen te ontvangen waarvoor hij niet aan de voorwaarden voldoet. Evenmin kan verzoeker, gelet op zijn opzet om de administratie te misleiden, het TABG niet verwijten zijn zorgvuldigheidsplicht te hebben geschonden, wanneer juist de ambtenaar zelf in strijd heeft gehandeld met zijn loyaliteitsplicht zoals deze thans formeel is opgenomen in artikel 11 van het Statuut.
104


Bijgevolg dient ook het vierde middel ongegrond te worden verklaard.
 3. Vordering tot schadevergoeding






105


Aangaande de vordering tot schadevergoeding zij eraan herinnerd dat vorderingen strekkende tot vergoeding van materiële of immateriële schade moeten worden afgewezen wanneer zij, zoals in casu, een nauwe samenhang vertonen met vorderingen tot nietigverklaring die, op hun beurt, ongegrond zijn verklaard (arrest A/Commissie, F‑12/09, EU:F:2011:136, punt 232 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
106


Aangezien alle vorderingen tot nietigverklaring zijn afgewezen, dient ook de vordering tot schadevergoeding ongegrond te worden verklaard.
Kosten






107


Volgens artikel 87, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij, onverminderd de overige bepalingen van het achtste hoofdstuk van de tweede titel van dat Reglement, in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd. Op grond van artikel 87, lid 2, kan het Gerecht, wanneer de billijkheid dit vergt, beslissen dat een in het ongelijk gestelde partij slechts ten dele in de kosten wordt verwezen of zelfs niet in de kosten dient te worden verwezen.
108


Uit bovenstaande rechtsoverwegingen volgt dat verzoeker in het ongelijk is gesteld. Bovendien heeft de Commissie in haar conclusies uitdrukkelijk gevraagd om verzoeker te verwijzen in de kosten. Daar de omstandigheden van de zaak niet de toepassing van de bepalingen van artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering rechtvaardigen, moet verzoeker zijn eigen kosten dragen en wordt hij verwezen in de kosten van de Commissie.
HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN (Tweede kamer)
verklaart:







 






1)



Het beroep wordt verworpen.
2)



López Cejudo draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.
Rofes i Pujol


Bradley


Svenningsen


Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 30 april 2014.
De griffier
W. Hakenberg


De president
M. I. Rofes i Pujol








(
*1
)	Procestaal: Frans.
