De elementen der sociale wetenschap
Armoede en maatschappelijke moeielijkheden zijn niets anders dan eene schikking, die de menschen in deze en vorige eeuwen gemaakt hebben tusschen het gebrek aan voedsel en het gebrek aan liefde. Liever dan afstand te doen van liefde, liever dan nog meer geslachtelijke onthouding te ondergaan en zoodoende de bevolking te belemmeren , getroostten zij zich de kleinst mogelijke hoeveelheid voedsel, den kleinst mogelijken vrijen tijd, die, een tijd lang althans, bestaanbaar is met het menschelijk gestel. Het gebrek aan liefde is een toestand van zulk ellendig bedwang, en is daarenboven zoo hoogst nadeelig voor lichaam en ziel, dat zij, die kiezen kunnen, liever alles verdragen dan zich daaraan bloot te stellen. Daaruit ontstond de diepe afkeer van de onverbiddelijke leer der bevolking; daardoor kwam het dat men standvastig weigerde acht te geven op die leer, en zich liever dwaselijk vastklampte aan de hoop, die elders opdoemde in den vorm van socialisme, landverhuizing, opvoeding, enz. Hoe, nog meer liefde missen, terwijl bet leven nu reeds vol zwoegen en eentonigheid is, terwijl nu reeds niet het derde deel verkrijgbaar is van het geslachtelijk genot, dat vereischt wordt om onze maatschappij gezond of jelukkig te maken ? Den zoetsten troost des levens, het eenige genot des armen, den liefelijksten droom des dichters missen? Neen, duizendmaal neen; de gedachte daaraan alleen is krankzinnigheid. In plaats van minder, hebben wij behoefte aan oneindig meer liefde om deze wereld te maken tot iets anders dan een droevige woestijn. Want dat is ze voor hen, die aan gebrek aan sexueele liefde lijden, en hun naam is legio. Wij zien dus dat het middel, door Malthus aanbevolen tegen de onheilen der overbevolking, op zich zelf zulk een vreeselijk kwaad was, dat iedereen er voor terugbeefde, en den man, den eenigen man, die hun de ware moeielijkheden van hun leven had aange- toond, met schimp en smaadredenen overlaadde. Liever dan zijn middel te baat te nemen, liever dan, volgens zijn raad, afstand te doen van alle geslachtelijk verkeer tot een betrekkelijk gevorderden leeftijd, getroostten zij zich in den modderpoel van ellende en hard werken te blijven steken, en hunne ellende te verzachten met de gewone hulpmiddelen van prostitutie, onanie en andere ziekelijke geslachtsuitingen. De groote fout, waaraan Malthus' redeneering mank ging, was dat hij, even als de meeste moralisten van onzen en zijnen tijd, onbekend was met de afschuwelijke gevolgen en de vreeselijke tegennatuurlijke zonde der geslachtelijke onthouding. Onbekendheid met de noodzakelijkheid van geslachtelijk verketr voor de gezondheid en de deugd van man en vrouw beiden, is de voornaamste dwaling in medische en moreele philosophie. Ofschoon Malthus een helder besef had van de wet der bevolking, had hij toch geen begrip van haren vreeselijken aard, want hij had geen oog voor de kwade gevolgen van geslachtelijke onthouding. Hij werd door zijn gebrek aan geneeskundige kennis, en door de verkeerde terughoudendheid aangaande sexueele onderwerpen, verhinderd die gevolgen te zien; hij werd er dientengevolge toe gebracht om als pleitbezorger op te treden voor toenemende geslachtelijke onthouding, die in den tegenwoordigen tijd een der vreeselijkste oorzaken is van ziekte en lijden, en werd dus in een heftigen kamp gewikkeld met allen, die dit gezien en diep gevoeld hadden. Hij had geen oog voor het feit dat die gevolgen zoo ontzettend zijn, dat zij de door hem voorgestelde redmiddelen onuitvoerbaar en hersenschimmig maken. Die middelen zijn onuitvoerbaar, omdat zij, naar mijn vaste overtuiging, erger zijn dan de kwalen die zij beweren te heelen. Eene maatschappij waarin alle vrouwen en mannen hunne geslachtsdrift tot op dertigjarigen leeftijd bedwongen , zou een tooneel opleveren van zulk afzichtelijk zelfbedwang, van zulk een afwezigheid van mannelijke kracht en natuur, van zulke algemeen' verspreide ziekten der geslachtsorganen, spermatorrhoe, chlorosis, hysterie en al de verwante kenteékenen van sexueele verzwakking en ziekelijkheid, dat het zoo goed als onmogelijk zou zijn, een enkel gezond of natuurlijk individu te vinden. Als wij dan toch van utopieën willen droomen, laat die dan ten minste ietwat menschelijker zijn. Neen, als er geen ander middel is om het deel van voedsel en vrijen tijd ouder de menschen te vermeerderen .dan opoffering der liefde, dan is de zaak der menschheid hopeloos. Dat kan niet, dat zal niet zijn; en onder zulke omstandigheden moeten alle menschelijke pogingen een dobberen, een wankelen blijven tusschen de twee voorname levensbehoeften, even als ze altijd in alle oude landen geweest zijn. Van voedsel of liefde afstand te doen, beteekent wanhoop of dood, en dit is, helaas! de eenige keus die de menschheid tot nog toe gehad heeft. Als wij ze niet beide kunnen verkrijgen, dan bestaat er ook geen geluk voor den mensch; dan moet de maatschappij blijven wat zij altijd geweest is: een tooneel van verwarring, waarop de sterke den zwakke verworgt, waarop de eenige vooruitgang — zoo dat den naam van vooruitgang verdient — bestaat iu de verandering van vorm in de meer gelijkmatige verdeeling der ellende. Het eenige vraagstuk dat eigenlijk moet opgelost worden, is: het wegnemen van beide soorten van onheilen, de preventieve en werkdadige, die het gevolg zijn van de wet der bevolking, is: het redden onzer maatschappij van de noodzakelijkheid van zedelijk bedwang, ondeugd, of ellende — geslachtelijke onthouding, prostitutie en armoede — die in alle oude landen zoo diep zijn geworteld. De oplossingen, die gewoonlijk beproefd werden en nog worden: landverhuizing, socialisme, verandering van regeeringsvorm, omverhalen van de kerk, den adel en het kapitaal, algemeene uitbreiding van godsdienst en opvoeding, — men herhaalt ze nog maar bij voortduring uit volslagen onbekendheid met of minachting van de wet der bevolking (ondanks het onwederlegde en onwederleg bare betoog van Malthus en de ondervinding van ons geslacht) — doch zij beteekenen volstrekt niets. De oplossing, die Malthus aangaf was, hoewel op grondige bekendheid met de ware oorzaak van het kwaad gebaseerd — en dus de eenige die min of meer kans had goed te zijn — toch in het geheel geene oplossing. Zij immers raadt, als redmiddel tegen die moeielijkheden, geslachtelijke onthouding aan, waarin juist de moeielijkheid bestaat. 's Menschen hoop ligt begraven in een notedop; zij is vervat in de vraag der vragen: Is het mogelijk voedsel en liefde BEIDE te bezitten? Is het mogelijk dat ieder onzer zijn billijk aandeel hebbe in liefde, voedsel en vrijen tijd ? Met andere woorden: is het mogelijk, de twee wetten der natuur, die zoo vijandig tegenover elkander staan, met elkander te verzoenen, en aan de afgrijselijke wederzijdsche vernieling te ontkomen? Ik ben vast overtuigd" dat dit zeer wel mogelijk is, en dat het, om deze moeielijkheid, de grootste waarmede de mensch te strijden heeft, ten langen leste te overwinnen, voldoende is, haar met vastberadenheid onder oogen te zien en aan te vatten. Maar het is duidelijk dat de middelen, waarmede men dit doel tracht te bereiken, hemelsbreed verschillend zijn moeten van alle middelen, die men tot nog toe gewogen en te licht bevonden heeft. Het is klaar, dat geen wezenlijke verbetering kan verkregen worden door de zwakke palliatieven, waartoe men tot op den dag van heden zijn toevlucht heeft genomen, en die allen mislukt zijn onder de werking van de wet der bevolking, maar dat wij de zaak bij den wortel moeten aanpakken. Die wortel is sexueel, en daarom moeten wij eene radikale verandering teweegbrengen in het geslachtsleven, in de geslachtelijke denkwijze der menschen , alvorens wij aan de mogelijkheid om deze onheilen te ontgaan, kunnen denken. Ik bid en smeek u, lezer, deze allergewichtigste vraag nauwgezet en bedaard te overwegen, en bij de overweging daarvan vooraf opgevatte meeningen geheel buiten spel te laten. Als gij innig overtuigd zijt van den afgrijselijken toestand der maatschappij in oude landen; van de leegte en nietswaardigheid van onze sociale inrichting; van den bedriegelijken aard onzer zedelijkheid, godsdienst, geneeskunde, enz.; dan zult gij ook inzien dat tot eiken prijs naar verandering daarin moet worden getracht, en dat de maatschappij niet lang zal blijven bestaan als die verandering niet kan verkregen worden. Als de groote bevolkingswetten, de wederkeerige vernietiging, eenmaal duidelijk in het oog beginnen te springen — en dat moet weldra het geval zijn — dan zal iedereen beseffen dat grondige herziening van de grondbeginselen der maatschappij, even zeer als der geslachtelijke zedelijkheid, dringend noodzakelijk is, want de tegenwoordige staat van zaken kan zoo niet langer blijven. Een middel is er, doch ook slechts één, om al die kwalen te overkomen, om ieder onzer een billijk aandeel te geven in liefde , voedsel en vrijen tijd; zonder dat is de maatschappij een chaos van zelfzucht, onrecht en ellende. Ik geloof dat dit middel, hoe vreemd het hun ook schijnen moge, die alledaagsche denkbeelden koesteren aangaande geslachtelijke onderwerpen, op zich zelf hoegenaamd geen kwaad, of ten minste het geringste kwaad is, dat de wetten der bevolking ons overlaten. Ik ben er zeker van dat dit middel — al ondervindt het voorloopig ook nog zoo veel tegenstand — na eenigen tijd algemeen zal worden toegepast. Ik tart het menschelijk vernuft de mogelijkheid aan te toonen, op eene andere wijze te ontkomen aan de maatschappelijke en geslachtelijke kwalen van oude staten, als de omvang der moeielijkheden, die het gebrek aan liefde van den eenen , het gebrek aan voedsel van den anderen kant, naar waarde wordt geschat. Het middel waarvan ik spreek, het eenige dat deugd en vooruitgang onder de menschen mogelijk maakt, is preventief geslachtelijk verkeer. Hieronder versta ik geslachtelijk verkeer, waarbij maatregelen worden genomen om bezwangering te voorkomen. Op deze wijze zou liefde verkregen worden zonder dat men, ten gevolge van overbevolking, tevens gebrek aan voedsel en vrijen tijd teweeg bracht. Hier kunnen twee vragen geopperd worden. Eerstens: is dit mogelijk, en hoe? Tweedens: kan men dat doen zonder zedelijk en lichamelijk nadeel te veroorzaken? Bij het beantwoorden der eerste vraag zal ik, voor zoover ik ze ken, verslag geven van de verschillende wijzen. waarop preventief geslachtelijk verkeer beproefd of aanbevolen is; want men moet niet vooronderstellen dat dit middel nieuw of ongewoon is; integendeel, het is zeer algemeen, zelfs in Engeland, en nog veel meer op bet vasteland. De menschen zijn tallooze malen gedwongen geworden om dit middel te verzinnen en toe te passen, ten einde vermeerdering van hun huisgezin, of de onvermijdelijke gevolgen van geslachtelijk verkeer ook in den ongehuwden staat, te voorkomen. Ik Iaat hier allereerst de groote metnode van preventief verkeer volgen, door Raciborski voorgesteld, over wiens belangrijke bijdragen tot de physiologie der vrouwelijke geslachtsorganen ik hierboven reeds heb gesproken. De zienswijze van Raciborski, die zich voornamelijk ten doel stelt, de kwade gevolgen der overbevolking tegen te werken , is hoogst belangrijk. Raciborski zegt: „Wanneer wij in ons klimaat meisjes uithuwelijken van haar twintigste tot haar vierentwintigste jaar, houden zij vierentwintig tot zesentwintig jaar over om voort te telen. Doch de leerlingen van Malthus behoeven zich over den laDgen duur van dit tijdperk niet ongerust te maken, want de wetenschap heeft het middel gevonden hen volkomen gerust te stellen. De wetenschap doet elk gezin, dat met snelle vermeerdering der bevolking bedreigd wordt, het middel aan de hand die te voorkomen. Dit middel is slechts het gevolg van den vooruitgang in de physiologie der soort. Wij hebben niet meer te doen met vernieling van levende wezens of met afdrijving der vrucht. Redmiddelen van dien aard moeten uitsluitend worden overgelaten aan barbaarsche natiën, die ontoegankelijk zijn voor het licht van christelijken godsdienst en wijsbegeerte." Het door hem aanbevolen middel is: „bij het geslachtelijk verkeer zekere regels te volgen." Raciborski zegt verder: „Uit mijn onderzoek blijkt dat, al bestaan er ook geene tijdperken waarin, volgens de bewering van Pouchet, bevruchting physisch onmogelijk is, er toch tijdperken zijn, waarin veel minder kans bestaat voor bevruchting dan in andere. Zoo heb ik bevonden dat wij onder de honderd vrouwen, hoogstens zes of zeven vinden die zwanger worden lang vóór of na de maandelijksche zuivering. Bij de meeste vrouwen dagteekent de bevruchting van geslachtelijk verkeer gedurende de menstruatie, of van eenige dagen vóór of na de menstruatie. Daaruit volgt dat de kansen van voortteling aanmerkelijk kunnen verminderd worden door onthouding van geslachtelijk verkeer van twee of drie dagen voor de menstruatie af, tot acht dagen daarna." Bischoff, de beroemde Duitsche physioloog, is ongeveer van hetzelfde gevoelen. Hij zegt dat het ei den eierstok verlaat juist wanneer de menstruatie haar einde nadert, en dat het ei, om bevrucht te worden, het mannelijk zaad moet ontmoeten in den eierleider; en dientengevolge moet, naar hij zegt, geslachtelijk verkeer, om vruchtbaar te zijn, plaats vinden binnen 8 a 12 dagen na de menstruatie. Professor Nagele, die wellicht de grootste autoriteit is op het gebied der verloskunde, rekent den tijd der zwangerschap gewoonlijk op negen maanden en negen dagen na de laatste menstruatie, en hij zegt dat die berekening hem in gewone gevallen nooit bedrogen heeft. Zeer vele physiologen en geneeskundigen deelen dezelfde zienswijze, die dan ook de meeste kans van zekerheid voor zich heeft. Indien deze zienswijze juist is, en zij heeft allen schijn van waarheid, dan is zij op zichzelve bijna voldoende om het vraagstuk van over- bevolking op te lossen, en van zoo groot belang voor de menschheid, dat zij bezwaarlijk overschat kan worden. Maar ik weet niet in hoever deze zienswijze juist is. Tengevolge der stipte en verderfelijke geheimhouding, die met betrekking tot sesueele onderwerpen in acht wordt genomen, geeft niemand het resultaat van zijne of hare ondervinding op, en het is bijna onmogelijk te weten te komen, of dit middel ooit te baat werd genomen en of het, al dan niet, goed heeft gewerkt. Als wij die geheimhouding, deze geheimzinnigheid niet kunnen wegnemen, als wij niet kunnen bewerken dat geslachtelijke onderwerpen met openhartigheid worden beredeneerd, dan moet ook de grootste aller menschelijke moeilijkheden in duisternis gehuld blijven. De voornaamste oorzaak, die de behandeling van de kwestie van preventief geslachtelijk verkeer belemmerd heeft, is waarschijnlijk deze: dat de som der liefde onder ongehuwden weinig vermeerderd zon worden, indien men aantoonde hoe gemakkelijk dit preventief geslachtelijk verkeer te verkrijgen is. Vrouwen zouden , even goed als mannen, toegeven aan hare geslachtslusten, indien zij niet steeds de vrees voor zwangerschap voor oogen hadden. Vandaar de diepgewortelde vooroordeelen onzer wetten over geslachtelijke zedelijkheid, van de instelling des huwelijks, gepaard aan de verklaarde vijandschap tegen alles wat naar gemeenschap onder ongehuwden gelijkt, ten minste van den kant der vrouwen, die de voornaamste hinderpalen vormen voor het overdenken van het gewichtigste aller onderwerpen, namelijk: preventief geslachtelijk verkeer. Volgens het gevoelen dezer uitstekende geleerden, wordt alleen vereischt dat de vrouw zich gedurende zekeren tijd onthoude van geslachtelijk verkeer. Ongeveer de helft van elke maand zouden zij overhouden ter bevrediging harer geslachtsdrift, zonder gevaar van vermeerdering der reeds zoo dichte bevolking. Dat zou, indien het waar was, een onschatbare zegen zijn; en als slechts die som van geslachtelijk verkeer te verkrijgen ware, dan zouden de groote kwalen van geslachtsziekten, onderdrukte geslachtsdrift, en de gevolgen van het ongebruikt laten der geslachtswerktuigen, die wij in tallooze gevallen van chlorosis, hysterie en gebrekkige menstruatie waarnemen, grootendeels vervallen. Niets kan voor de menschheid van zoo groot belang zijn als te weten .in hoe ver deze meeningen juist zijn: en wij kunnen dit alleen weten, door veelzijdige ondervinding en proefneming, waarvan het resultaat aan het publiek moet worden medegedeeld. Maar behalve dit preventieve middel, dat men ook het natuurlijke middel zou kunnen noemen, en dat tot nog toe bij de groote massa zoo goed als onbekend is, bestaan er nog andere middelen die veel meer bekend zijn, en ook meer worden aangewend. Hierop doelt Dr. Ashwell, als hij zegt dat het geslachtelijk verkeer vaak onvolledig plaats vindt, omdat de daarbij betrokken personen beletten willen dat de kinderen van een reeds talrijk gezin nog worden vermeerderd. De middelen, door hem bedoeld, zijn tegennatuurlijk of mechanisch, en zijn verschillend van aard, maar beoogen allen hetzelfde doel, namelijk : het voorkomen van zwangerschap door te beletten dat het bevruchtend vocht de baarmoeder bereikt, en dus te zorgen dat de vereeniging der sperma-cel en der kiem-cel, die het essentiëele deel der bevruchting uitmaken , niet tot stand komt. Op deze wijze wordt het ondergeschikte en zinnelijke gedeelte van den bijslaap verkregen, terwijl het essentiëele en onbewuste gedeelte daarvan vermeden wordt. Dit wordt op vierderlei wijze gedaan: 1°. door het terugtrekken vau de roede juist vóór de ejaculatie plaats vindt (en deze wijze is zeer algemeen onder gehuwde en ongehuwde mannen); 2». door het gebruik van een scheedje (dat ook zeer algemeen in zwang is, vooral op het vasteland) ; 3a. door het aanbrengen van een sponsje in de vagina op zoodanige wijze, dat de mond der baarmoeder , die ver achter in de vagina ligt,^ daardoor wordt afgesloten; 4o. door het spuiten van lauw water in de vagina onmiddèllijk na den bijslaap. De eerste wijze is nadeelig voor het gestel, en veroorzaakt dikwijls zenuwaandoeningen , verzwakking en congestie der geslachtswerktuigen , tengevolge van het plotselinge afbreken van den bijslaap, welks genot zij daarenboven vermindert. De tweede wijxe, het scheedje, vermindert ook het genot, brengt vaak onmacht te weeg bij den man en walging bij beiden; en dus is deze ook nadeelig. Deze tegenwerpingen zijn, voor zooveel ik kan nagaan, niet van toepassing op de derde wijze, namelijk het inbrengen van een sponsje of eene andere zelfstandigheid in de vagina tot dekking van den mond der baarmoeder. De vrouw zou dit zeer gemakkelijk kunnen doen, en het zou, naar mijn gevoelen, noch het geslachtelijk genot noemenswaard verminderen, noch schadelijk zijn voor de gezondheid van een der beide partijen. (Preventieve middelen behooren door de vrouw te worden aangewend, want, als de man daaraan moet denken, wordt ter uitoefening van den bijslaap de onmisbare aandrift en hartstochtelijkheid ontnomen). Ik weet niet in welke mate of met welk gevolg dit middel ooit beproefd is, maar ik hoop en vertrouw en ben vast overtuigd dat dit, of een dergelijk middel, voldoende en gemakkelijk genoeg toe te passen zou zijn ter bereiking van het groote doel, de praktische oplossing der grootste moeielijkheden, waarin de menschheid verkeert; ik bedoel preventief geslachtsverkeer, dat gemakkelijk kan worden toegepast en onschadelijk is voor de gezondheid. Inspuiting van lauw water, onmiddellijk na het uitoefenen van den bijslaap, zou ook een zeer doeltreffend middel zijn ter voorkoming van bevruchting, en zou, volgens de bewering van Wagner, de bevruchtende eigenschappen der zaaddiertjes wegnemen, die in zuiver water spoedig ophouden zich te bewegen. Ik houd de spons voor verreweg het beste aller mechanische middelen. Zij kan worden gebezigd gedurende dat gedeelte der maand, waarin bevruchting kan plaats vinden, en zou op zich zelve, ook al mocht de meening van Raoiborski ongegrond blijken, de moeielijkheden der bevolking kunnen overwinnen. De geslachtsdrift is bij vrouwen het sterkst juist na de maandelijksche zuivering (een bewijs dat zij gedurende dien tijd het vatbaarst zijn voor bevruchting), en indien de vervulling harer vurigste wenscben haar stelselmatig werd ontzegd gedurende de eene helft der maand, en ze alleen konden worden vervuld gedurende de andere helft, die haar minder genot oplevert, dan zou dit voor haar een ontzaglijk kwaad zijn, en haar leven veel ondragelijker maken dan dat der mannen. De wet der bevolking heeft altijd veel zwaarder gedrukt op de vrouw dan op den man (behalve wat het gebrek aan vrijen tijd aangaat), tengevolge der verschillende geslachtelijke toestanden, en het is zeer moeielijk haar in staat te stellen, aan de nadeelige gevolgen dier wet te ontkomen. Ik geloof dat het zeer wel mogelijk is, preventief geslachtelijk verkeer te verkrijgen door gebruikmaking van het natuurlijke middel, dat Raciborski heeft voorgesteld, van de mechanische middelen die ik hierboven heb aangeduid, of van andere middelen die meer afdoende mochten bevonden worden. Daardoor zou de menschheid in staat gesteld worden, de grootste van al hare moeielijkheden te overwinnen en voldoend voedsel te verkrijgen, zonder opoffering van liefde. Geen grooter zegeu kon der menschheid worden geschonken, dan vermeerderde en meer algemeen verspreide kennis dier preventieve middelen; en men behoort alles in het werk te stellen om, door afleiding uit veelzijdige persoonlijke ondervinding, die kennis te verkrijgen. Het is zeer wel mogelijk dat middelen kunnen gevonden worden, beter dan al wat ik reeds vermeld heb. Op het geheele gebied van menschelijk denken bestaat geen enkel onderwerp, w«arop 's menschen vernuft zich met zulk goed gevolg kan oefenen. De tweede vraag is: kunnen deze middelen worden gebezigd zonder de zedelijkheid of het gestel te benadeelen? Ik ben vast overtuigd dat dit zeer goed kan; of ten minste dat het nadeel, dat die middelen kunnen te weeg brengen , onbeteekenend is in vergelijking van de kwade gevolgen, die uit de wet der bevolking voortspruiten. Indien door gebruikmaking van die middelen, gepaard met eenige veranderingen in ons sexueel wetboek, waarover ik later zal spreken, elke vrouw in onze maatschappij haar behoorlijk aandeel kon verkrijgen van de genietingen der liefde, van de zegeningen van het moederschap, zou dat, mijns inziens, bereikt kunnen worden met weinig of geen nadeelig gevolg voor de gezondheid. De vraag komt hierop neêr: zou de vrouw op den duur gezond kunnen zijn , indien zij slechts twee- of driemaal gedurende haar leven bevruchting toeliet, en ze overigens op de aangeduide wijze belette? Ik geloof niet alleen, dat de gezondheid der vrouw over het algemeen oneindig verbeterd zou worden, als onze maatschappij dit middel te baat nam, maar zelfs dat de vrouw onder die omstandigheden volmaakt gezond kan zijn; dat twee of drie kinderen voldoende zijn om hare geslachtsorganen in gezonden toestand te honden, en dat de noodige hoeveelheid preventief geslachtelijk verkeer, zoo physisch als zedelijk, niet anders dan weldadig zou zijn voor hare gezondheid. Bevruchting en baring zijn ongetwijfeld van het grootste gewicht voor de gezondheid en het geluk der vrouw, en daarom behoort elke vrouw het haar toekomende kroost te hebben, maar waarschijnlijk zouden twee of drie kinderen gedurende haar leven voldoende zijn tot verkrijging dezer voordeelen. Is dat niet het geval, wee dan de vrouw! Want het is eene volstrekte onmogelijkheid, langs andere wegen het leven van haar geslacht gezond en gelukkig te maken. Wat den zedelijken kant van het vraagstuk van preventief geslachtelijk verkeer aangaat, moet nog worden opgemerkt dat velen daarin bezwaar zien, omdat het, naar zij zeggen, onnatuurlijk is. Maar geslachtelijke onthouding is oneindig onnatuurlijker; zij is zelfs zóó onnatuurlijk, dat het volstrekt onbestaanbaar is met gezondheid en geluk en de meest verspreide, droevigste ziekten veroorzaakt. Dat preventief geslachtelijk verkeer onnatuurlijk is, geef ik toe, maar in den toestand waarin wij leven, blijft ons geene andere keuze over. Als wij aan alle natuurlijke aandriften gehoor geven, onze geslachtsdrift opvolgden gelijk de lagere dieren, die een natuurlijk leven leiden, dan zouden wij gedwongen zijn, even als zij, op elkander jachtte maken en elkanders groei te beletten. Wij worden door de onverbiddelijke noodzakelijkheid gedwongen onnatuurlijk te handelen, en de eenige keus, die ons overblijft, is: den weg te volgen die tot het minste phvsische en moreele kwaad leidt; preventief geslachtelijk verkeer moet niet worden vergeleken met de natuur, maar met de overige noodzakelijke belemmeringen der bevolking: geslachtelijke onthouding, prostitutie en armoede. Tusschen die rampen, niet buiten die rampen om, is het dat wij moeten kiezen.. Sommigen brengen tegen preventief geslachtelijk verkeer in dat het een soort van moord is, dat daardoor een leven voor de wereld verloren gaat. Dit gelijkt naar de bijgeloovige vrees der Hindoes die, om te voorkomen dat kinderen ongeboren blijven, elk meisje na haar eerste menstruatie laten trouwen, waarvan het gevolg is dat die rampzalige natie in een bodemloozen poel van armoede is verzonken, dat zij gedecimeerd wordt door de werkdadige belemmering der bevolking, in den vorm van periodieke hongersnooden, die onvermijdelijk en vaak moeten terugkeeren, als de preventieve belemmering wordt verwaarloosd. Dagelijks gaat voor de wereld verloren wat een kind had kunnen worden; telkens als eene vrouw menstrueert, of het zaadvocht van een man weder wordt geabsorbeerd , of uitgestort zonder voortteling te weeg te brengen, gaat er een kind verloren; kortom, de wereld verliest op deze wijze juist zooveel kinderen als het verschil bedraagt tusschen een land dat, gelijk de yereenigde Staten van Noord-Amerika, zijne bevolking in vijfentwintig jaar verdubbelt, en een oud land, welks bevolking nagenoeg stil blijft staan. Doch het is een schromelijke verwarring van denkbeelden, preventief geslachtelijk verkeer gelijk te stellen met kindermoord. Van het oogenblik af dat een menschelijk embryo is voortgebracht door de vereeniging van het zaaddiertje met het ei, is het leven van dat embryo even heilig als dat van den volwassen mensch; en dus is het' ontnemen van dat leven moord, maar het voorkomen van bevruchting is geheel iets anders. Wij voorkomen bevruchting eiken dag dat wij ons van geslachtelijk verkeer onthouden; wij verspillen alle dagen zaadvocht en eieren, en de eenige keus, die ons overblijft, is niet of zij al dan niet moeten verspild worden, maar of wij zeiven , al dan niet, tegelijker tijd verspild en vernietigd moeten worden. „Wij mogen niemand kwaad doen:" dat is de gulden regel der zedeleer, en daarom is een menschelijk embryo onschendbaar, zoodra het eenmaal ontstaan is; maar vóór het ontstaat, zijn de elementen van dat embryo volkomen gelijk aan alle andere lichamelijke afscheidingen, en missen zij alle onafhankelijke levenskracht. Zij, die ongegronde beschuldigingen inbrengen tegen preventief geslachtelijk verkeer, deden beter met op hunne eigene handelingen te letten; handelingen, die over niet langen tijd verschrikkelijke rekenschap zullen vragen van velen hunner, wier geslachtelijk gedrag tot nog toe voor onberispelijk gehouden is. In plaats van moord, is prevtntief geslachtelijk verkeer de eenig mogelijke wijze om den moord te voorkomen, die, zooals bij het bespreken der wederzijdsche vernieling onder de menschen is aangetoond, om ons heen in de maatschappij alle oogen]Dlikken plaats vindt in zijn verraderlijksten en pijnlijksten vorm. In plaats van onzedelijk, is preventief geslachtelijk verkeer de eenige weg om waarachtige zedelijkheid in de menschelijke maatschappij te brengen, waarin zij tot nog toe slechts in naam heeft bestaan; en hoewel ik niet kan zeggen, welke kwade gevolgen daarvan onafscheidelijk zijn, hoop ik toch van ganscher harte dat die gevolgen weinig in getal en van lichten aard zijn, en ben ik innig overtuigd dat zij, bij de thans heerschende kwalen vergeleken, blijken zullen onbeteekenend te zijn. Preventief geslachtelijk verkeer is dus de wijze, de eenige wijze, waarop de tegenstrijdige moeielijkheden van het vraagstuk der bevolking met elkander kunnen worden verzoend; het is de eenige practische oplossing der groote maatschappelijke kwalen van dit en van andere oude landen. Yoor de waarheid daarvan blijf ik met mijn leven borg, zou ik met duizend levens borg blijven. Er is geen onderwerp waarover ik zoo lang heb nagedacht, dat ik zoo diep heb gevoeld , als het sexueele. V ele jaren lang heb ik het gestadig met mij omgedragen; en lang vóór ik de werken van Malthus en Mill gelezen had, was mijn gemoed vervuld met de schadelijke gevolgen die ik zag en hoorde van geslachtelijke onthouding en andere geslachtelijke moeielijkheden en ziekten. Toen had ik weinig begrip van de ijzeren hand der noodzakelijkheid, die al deze ontbering en ellende veroorzaakte, en weet die, even als velen vóór mij gedaan hebben, aan de dwingelandij onzer wetten, aan het monopolie onzer sexueele instellingen ; inaar het groote werk van Malthus openbaarde mij de ware bron van al het kwaad. Toen zag ik dat het huwelijksmonopolie niet de werkelijke oorzaak was van geslachtelijke onthouding , evenmin als de ongelijke verdeeling der rijkdommen de oorzaak van armoede; maar dat zij het gevolg is van de onverbiddelijke noodzakelijkheid om de bevolking te belemmeren en die op gelijke hoogte te houden met het voedsel. Het huwelijk was slechts een der voorposten, die den ons vernielenden vijand voor ons oog verborg. Toen zag ik de groote tegenstrijdige moeielijkheden in het helderste licht; het gebrek aan liefde van den eenen kant, dat ik zoo lang betreurd had , en liet gebrek aan voedsel van den anderen kant, dat, zooals Malthus mij leerde, daarvan onafscheidelijk was. Toen zag ik, dat de geslachtelijke kwalen en de kwalen der armoede in werkelijkheid slechts twee verschillende vormen waren van hetzelfde kwaad , dat de wet der bevolking veroorzaakte; dat beiden uit dezelfde bron voortvloeiden, en dat, zoo zij ten minste te genezen waren, door hetzelfde middel moesten genezen worden. Was dit mogelijk? Lag hunne genezing in de natuur der dingen? Konden deze moeielijkheden men elkander verzoend worden ? Dit vroeg ik mij zeiven af. Kon dit niet gebeuren, dan scheen de toestand der mensehen mij des te hopeloozer, naarmate ik dien aandachtiger bestudeerde. Door preventief geslachtelijk verkeer, en daardoor alleen, kan, mijns inziens, die verzoening tot stand gebracht worden. Maar zelfs, al werd preventief geslachtelijk verkeer algemeen toegepast, al bleek het voldoende tot bereiking van het aangewezen doel, dan zou het toch bij lange na de sexueele kwalen niet geheel wegnemen, hoewel het die grootelijks zou matigen, en wellicht armoede geheel zou kunnen wegnemen. Een groot gedeelte der sexueele kwalen die onder ons de meest heerschende zijn, hangen samen met de dwalingen van ons wetboek van geslachtelijke zedeleer. Volgens dit wetboek wordt alle liefde, behalve de huwelijksliefde, als zondig beschouwd. Het huwelijk moet daarenboven — naar men meent — menschen levenslang aan elkander verbinden, zonder hun de mogelijkheid over te laten nog ander sexueel verkeer te genieten ; of te scheiden, tenzij man of vrouw overspel bega. Indien deze opvatting van het huwelijk, die nog vrij algemeen gedeeld wordt, blijft bestaan, kunnen zeer vele vreeselijke sexueele kwalen, die thans heerschen, niet worden weggenomen. In de eerste plaats moet gevraagd worden: Wat is het doel, of wat moet het doel zijn van maatschappelijke instellingen tot vereeniging der beide geslachten? Het moet zijn: dat elk lid der maatschappij, elke man, elke vroute, een rechtmatig aandeel hebbe aan de zegeningen der liefde en van het kroost, en dat voor de kinderen behoorlijk gezorqd worde. Maar indien het huwelijk de eenige eervolle wijs is, waarop geslachtelijk en ouderlijk genot kan verkregen worden, dan moeten zeer velen daarvan uitgesloten blijven; want zelfs als we vooronderstellen dat er gelegenheid bestond tot uitoefening aller voorttelende vermogens, zooals in de Vereenigde Staten , of dat, tengevolge van preventief geslachtelijk verkeer, het aantal kinderen in elk huisgezin klein was, zoodat zeer vele huwelijken mogelijk waren, dan zou er toch nog een groot aantal vrouwen en zelfs mannen overblijven , die, omdat zij leelijk waren of alle aantrekkelijkheid misten , niemand zouden vinden, geneigd om zich aan haar of hen levenslang te verhinden. Zelfs in Amerika zijn er, geloof ik, niet weinig oude vrijsters. Maar al waren die onvermijdelijke gevallen ook zeldzamer, zij zouden op zich zeiven voldoende zijn om de ongenoegzaamheid des huwelijks te bewijzen. In Engeland zouden tengevolge van de groote meerderheid der vrouwelijke kunne, vele vrouwen ongehuwd moeten blijvên, al gingen ook alle mannen trouwen. In Schotland, waar de verhouding het grootst is, waren volgens de volkstelling van 1851 : 110 vrouwen tegen 100 mannen. Dit feit is, op zich zelf, een bewijs van vreeselijk lijden. Doch dit zijn slechts druppels in den oceaan der ellende, die liet onvermijdelijke gevolg is van de rigoureuse instelling des huwelijks. Het huwelijk is gegrond op het denkbeeld, dat bestendige, onveranderlijke liefde de eenige zuivere, achtenswaardige liefde, de eenige liefde is, die van een zedelijk standpunt goed genoemd mag worden. En er is geen grootere dwaling. Liefde is, even als alle menschelijke lusten, onderhevig aan verandering, en ontleent hare krachten, haren duur voor een groot gedeelte aan de verscheidenheid liarer voorwerpen. Wanneer men tracht, de liefde tot een en hetzelfde voorwerp te bepalen, tracht men eigenlijk de wetten der natuur te veranderen. De mensch is juist op jeugdigen leeftijd, als zijne hartstochten het sterkst zijn, het meest geneigd tot verandering ; en dit is overeenkomstig de schoone natuurwet die bepaalt dat onze ondervinding veelzijdig moet zijn, dat al onze vermogens en aaudoeningen vrij spel moeten hebben. Deze onstandvastigheid der jeugd te betreuren, ze als een teeken van verdorvenheid te beschouwen, is: zich boven de wijsheid der Natuur te verheffen. Een jonge man of vrouw wordt bij het bereiken van den huwbaren leeftijd , waarop hun nieuwe zintuigen ontwaken, verliefd op het eerste dragelijke gezicht dat hij of zij ontmoet. Tien tegen een zou na eenige jaren bitter berouw volgen op een huwelijk met de eerste liefde. Hoe kunnen zij, zonder ondervinding van de liefde, weten, of zij niet veel grooter aantrekkelijkheid en overeenstemming kunnen 8 vinden, zoolang zij nauwelijks iets van karakters, zelf van hun eigen karakter, afweten ? Zoodoende is het huwelijk oorzaak dat jongelieden, door de aandrift hunner nieuwe hartstochten verblind, zich iu eenen staat storten die de bron wordt van vele jaren van droefenis. Het huwelijk ontzegt den mensch alle ondervinding bij de keus van een sexueelen metgezel, een der hoofdzakelijkste bestanddeelen van ons geluk. Al weten man en vrouw iets van elkanders uiterlijk, en zelfs van elkanders oppervlakkige hoedanigheden, toch is het hun ten eenemale onbekend of zij in geslachtelijk opzicht voor elkauder passen, vóór zij het onherroepelijk contract sluiten. De grootste ellende is dikwerf het gevolg geweest van eene of andere geslachtelijke misvorming bij man of vrouw, hetzij onmacht van den kant des mans, of van volslagen onbekendheid met alle geslachtelijke onderwerpen — eene onbekendheid, der kindsheid van ons geslacht waardig, doch eene ongerijmdheid in de negentiende eeuw. Tal van menschen hebben gewetensbezwaren tegen de huwelijksgelofte, die eigenlijk eene satire is op alle mogelijke geloften, daar zij eene gelofte is van liefde tot deu dood toe, die het individu, dat ze doet, in vele gevallen onmogelijk kan houden. Buitendien is de belofte van gehoorzaamheid, die de vrouw aflegt, een schande voor het geheele formulier, en heeft als voorwendsel gediend voor de huiselijke dwingelandij, die, ik mag dit gerust zeggen, de regel , niet de uitzondering is in het leven van gehuwde lieden. Over het algemeen kan het huwelijk niet te baat worden genomen in die tallooze gevallen, dat geslachtelijk verkeer onmisbaar is tot genezing van ziekten der geslachtswerktuigen, verschillende vormen van spermorrhoea, chlorosis, hysterie en ziekten der menstruatie. Als een jonge man of vrouw aan een dezer ziekten lijdt, kan geslachtelijk verkeer door middel der ingewikkelde machinerie van het trouwen niet spoedig genoeg verkregen worden — ook al ware het van een zedelijk standpunt voor een lijdenden man of een lijdende vrouw raadzaam , haar onzeker lot met dat van een ander individu duurzaam te verbinden, — en hoe dieper de rampzalige • lijder in den afgrond van ellende, verzinkt, des te hulpeloozer zijn vooruitzicht op het huwelijk wordt. Immers, een jonge man heeft lust noch vermogen om op zulk een tijd om te zien naar een levensgezellin, en een jong meisje heeft des te minder kans om een man te krijgen, naarmate zij ziekelijker wordt. Dus laat om het huwelijk juist dan in den steek als wij er de grootste behoefte aan hebben. Als het huwelijk het eenige middel moet blijven tot het verkrijgen van geslachtelijk verkeer, zullen ook zeer vele geslachtsziekten even ongeneeslijk moeten blijven als zij nu zijn, en zullen ze zelfs als hopeloos. moeten worden opgegeven. Niet alleen het genezen, maar ook het voorkomen dezer kwalen zou onmogelijk zijn, want, indien niet alle jongelieden op den huwbaren leeftijd trouwden — en dit zou het onzettendste naberouw teweegbrengen — zouden vreeselijke en algenieene geslachtsziekten onvermijdelijk moe- ten ontstaan, als er geen andere behoorlijke gelegenheid werd gegeven ter bevrediging van de voornaamste en hevigste hartstochten. Meestal beginnen beide geslachten zich aan zelfbevlekking schuldig te maken omstreeks en kort na den huwbaren leeftijd; chlorosis komt meest voor bij meisjes onder de twintig jaar. Kortom, het is volstrekt onmogelijk, het ontstaan van geslachtelijke ziekten en ziekelijkheid te voorkomen, als het huwelijk de eenige keus blijft voor jonge lieden. De onherroepelijkheid der huwelijksverbindtenis en de onmogelijkheid om echtscheiding te verkrijgen, geven aanleiding tot de ontzettendste rampen. Hill bewijst dit in zijn boek over de misdaden. Hij zegt ons dat verreweg de meeste moorden en gewelddadige aanrandingen gepleegd worden door mannen op hunne vrouwen, en toont aan dat zulke rampen in den aard liggen van alle langdurige en onverbreekbare verbindtenissen. Het ging juist zoo met het ingewikkelde leerling-stelsel, dat vroeger algemeen heerschend was onder alle ambachten, doch thans langzamerhand wordt opgegeven. Het is ongetwijfeld een vreeselijke en rampzalige ongerijmheid dat lieden, die niet meer van elkander houden — neen, die elkander hebben leeren haten, — met ijzeren ketens, in plaats van liefdekoorden, aan elkander moeten gebonden blijven. Zonder twijfel is dit een bittere satire, niet alleen op de liefde, maar evenzeer op de waardigheid en vrijheid van man en vrouw. Men zegt met de gestrengheid die alle meeningen over geslachtelijke onderwerpen in dit land kenmerkt, dat in dit geval het geluk der ouders moet worden opgeofferd aan het belang der kinderen, en dat om die reden geen echtscheiding mag worden toegelaten; maar ik vraag of iets meer in strijd kan zijn met het geluk of het welzijn der kinderen zeiven, dan het samenleven met een vader en moeder, die door wederzijdschen haat verbitterd zijn ? Het is oneindig wenschelijker voor alle partijen, dat echtscheiding plaats vinde. Om die redenen ook heeft men in verschillende Europeesche landen, bijvoorbeeld in Duitschland, de gedachte aan den onverbreekbaren band des huwelijks laten varen, en echtscheiding toegelaten, als beide partijen bemerken dat zij elkander niet passen. Reeds zijn er ook in Engeland velen, die een dergelijke verandering onzer huwelijkswetten verlangen. De wetten der Fransche republiek en het Code Napoleon veroorloofden de echtscheiding om dezelfde oorzaken; na de restauratie der Bourbons bracht de katholieke reactie het zoover dat de echtscheiding weer verboden werd, en tegenwoordig veroorlooft de Fransche wetgeving alleen scheiding van tafel en bed, zelfs ingeval van echtbreuk. In Engeland is, evenals in den bijbel, de echtscheiding alleen in geval van echtbreuk geoorloofd. Behalve andere gebreken, is deze wet in zoover ongerijmd, dat de echtscheiding er als een straf beschouwd wordt, terwijl zij veeleer voor hen die er behoefte aan hebben, een groote weldaad is; deze weldaad is voor echtbrekers voorbehouden en wordt aau andere gehuwde lieden geweigerd. Derhalve beloont de wet de echtbreuk en straft hen, die zich er niet aan schuldig maken. Het onverbreekbaar huwelijk is een der voornaamste middelen tot vernedering der vrouw. Het bestendigt de aloude ingewortelde dwaling dat het de roeping der vrouw is, ondersteuning van den man te verwachten, en zich alleen met huiselijke zaken en het grootbrengen van kinderen bezig te houden. Deze meening nu is volstrekt onbestaanbaar met de vrijheid en waardige ontwikkeling der vrouwen aan den eenen, en de staathuishoudkundige belangen der maatschappij man den anderen kant. Het is daarenboven het zinnebeeld van al de hardvochtige en onjuiste opvattingen, die oorzaak zijn dat de vrouw zooveel minder voorrechten der liefde geniet dan de man, en die overtreding der zedewet in haar geval zooveel zwaarder doet straffen. Dat een man, vóór of zelfs na zijn trouwen, op onwettige wijze aan zijne vleeschelijke lusten voldoet, wordt vergefelijk geacht; maar voor eene vrouw is dit de snoodste misdaad. Volgens de opvatting, nog in oostersche harems geldig, beschouwt men de vrouw tot op zekere hoogte als het geslachtelijk eigendom van den man, dat niemand gerechtigd is aan te raken, en die ook het recht niet bezit aan iemand anders te denken dan aan haren heer en meester. Het is zeer gemakkelijk de onder ons bestaande eenwijverij te vergelijken met veelwijverij, en op de grootste rechtvaardigheid der eerste te bogen, evenals Protestanten alle dagen gemakkelijke overwinningen behalen op het versleten Katholicisme. Maar Protestantisme moet niet met Katholicisme, het moet met den natuurlijken godsdienst worden vergeleken; en niet met de veelwijverij, maar met de natuur moet liet huwelijk worden vergeleken, en dan zal men zien dat het oneindig dieper beneden de ware sexueele rechtvaardigheid, dan boven de veelwijverij staat. Het huwelijk is het middel geweest, waardoor de vrouw gedreven is geworden tot gehoorzaamheid aan de strenge regelen der geslachtelijke tucht, terwijl de man al de geslachtelijke voorrechten voor zich behouden heeft. De man die niet aarzelen zou zijne huwelijksgelofte te verbreken, is overtuigd dat zijn eer van het houden van die gelofte door zijne vrouw afhangt, en zou klaar staan om bij de eerste ontdekking hem dood te schieten, die het waagde zijn aangetrouwd eigendom, dat hem zeiven wellicht geheel onverschillig is, aan te raken. Is dit geen bespotting ? Maakt ons dit niet tot dwazen en ledepoppen ? Maakt dit onze hoog opgevijzelde instellingen niet verachtelijk? Het huwelijk levert de vrouw aan handen en voeten gebonden aan den man over; berooft haar van moreele en wettige voordeelen; maakt haar, wat onderstand aangaat, geheel afhankelijk van hem; maakt dat zij niets doet dan kinderen baren en die groot brengen om de overbevolking nog grooter te maken. Het huwelijk beneemt haar door zijne hulpelooze onverbreekbaarheid, allen moed en kracht, is oorzaak dat zij zich onderwerpt aan onwaardige, hardvochtige behandeling, die zij anders geen oogenblik zou dulden, stelt haar in de macht des mans, en verleidt hem tot misbruik zijner grootere sterkte; kortom, het huwelijk is in oneindig vele gevallen het middel, dat den man tot een dwingeland, de vrouw tot eene slavin maakt. Het huwelijk is zulk een onherroepelijke en gewaagde stap, dat maar weinigen dien zouden doen, indien zij daartoe niet werden gedreven door het ontbreken van alle andere gepaste uitwegen voor hunne geslachtsdrift. Vele mannen gevoelen dat het in onderscheidene opzichten voor hen een groote opoffering van vrijheid zou zijn, en bet aantal mannen die ongetrouwd blijven, niet door gebrek aan middelen, maar uit afkeer van den huwelijken staat, is zeer groot; het neemt zelfs voortdurend toe, wijl de vooruitgang der intelligentie maakt dat de mannen langzamerhand minder genegen worden om in zaken, die zoo nauw aan hun levensgeluk verbonden zijn, problematieke en onherroepelijke stappen te doen. Het huwelijk is de inzet van den speler: alles of niets, en wel geschikt voor de eerste schreden van 's menschen ontwikkeling, maar niet voor een beschaafden maatschappelijken toestand. Niets doet meer afbreuk aan de waardigheid van man of vrouw, dan zulke onherroepelijke contracten; zulke contracten maken kinderen van ons, beperken onze neigingen en daden volgens regel en maat, alsof wij ongeschikt waren, eenige vrijheid te bezitten en ons eigen sexueel gedrag gedurende dit leven te regelen. 