None
2) Nastreven van door de Unie erkende doelstellingen van algemeen belang






195


Met betrekking tot de voorwaarde dat, met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel, aan de uitoefening van een recht slechts beperkingen kunnen worden gesteld indien zij daadwerkelijk beantwoorden aan door de Unie erkende doelstellingen van algemeen belang of aan de eisen van bescherming van de rechten en vrijheden van anderen, stelt verzoekster dat het bestreden besluit niet aan dergelijke doelstellingen beantwoordt. In dit verband betoogt zij dat de Commissie informatie verlangt waarvan zij redelijkerwijs niet kan aannemen dat die haar zal helpen om aan te tonen dat de door haar onderzochte praktijken werkelijk hebben plaatsgevonden.
196


Uit de rechtspraak blijkt dat de bevoegdheden die artikel 18 van verordening nr. 1/2003 de Commissie verleent, tot doel hebben haar in staat te stellen de haar bij de Verdragen opgedragen taak te vervullen, namelijk toezien op de naleving van de mededingingsregels in de interne markt. Deze regels moeten ervoor zorgen dat de mededinging niet wordt vervalst ten nadele van het algemeen belang, de individuele ondernemingen en de consumenten (zie naar analogie arrest van 20 juni 2018, České dráhy/Commissie, T‑621/16, niet gepubliceerd, EU:T:2018:367, punt 105 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
197


Het bestreden besluit is dus een uiting van de uitoefening van de bevoegdheden die aan de Commissie zijn toegekend bij verordening nr. 1/2003, waarmee zij, zoals in punt 193 hierboven is opgemerkt, bijdraagt tot de instandhouding van het door het Verdrag beoogde mededingingsstelsel, dat de ondernemingen dwingend moeten eerbiedigen.
198


Anders dan verzoekster stelt, beantwoordt het bestreden besluit dus aan doelstellingen van algemeen belang die door de Unie zijn erkend.
 3) Naleving van de wezenlijke inhoud van het recht op eerbiediging van het privéleven






199


Verzoekster stelt niet dat het bestreden besluit afbreuk doet aan de wezenlijke inhoud van het recht op eerbiediging van het privéleven in de zin van artikel 7 van het Handvest.
4) Evenredigheid van de inmenging in het privéleven






200


Er zij aan herinnerd dat het evenredigheidsbeginsel vereist dat de beperkingen die door handelingen van Unierecht kunnen worden gesteld aan in het Handvest neergelegde rechten en vrijheden niet buiten de grenzen treden van wat geschikt en noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de nagestreefde rechtmatige doelstellingen of de eisen van bescherming van de rechten en vrijheden van anderen, met dien verstande dat wanneer een keuze mogelijk is tussen meerdere geschikte maatregelen, de maatregel moet worden gekozen die het minst belastend is, en dat de door die maatregel berokkende nadelen niet onevenredig mogen zijn aan het nagestreefde doel (zie arrest van 26 april 2022, Polen/Parlement en Raad, C‑401/19, EU:C:2022:297, punt 65 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
201


Bij de beoordeling van de vraag of de inmenging in het privéleven door het bestreden besluit evenredig is, moet dus – alvorens wordt ingegaan op de belangenafweging – worden nagegaan of deze inmenging geschikt en noodzakelijk is om de door de Unie nagestreefde doelstellingen van algemeen belang te bereiken.
i) Geschiktheid van de inmenging






202


Gelet op de punten 110, 196 en 197 hierboven, moet in het onderhavige geval een verzoek om inlichtingen als het bestreden besluit worden beschouwd als een geschikte maatregel om de door de Commissie nagestreefde doelstellingen van algemeen belang te bereiken.
ii) Noodzakelijkheid van de inmenging






203


Met betrekking tot de vraag of het bestreden besluit verder gaat dan noodzakelijk is om de erdoor nagestreefde doelstellingen van algemeen belang te bereiken, voert verzoekster meerdere argumenten aan.
 – Onvoldoende bescherming in de procedure van de virtuele dataroom






204


Verzoekster betoogt dat de procedure van de virtuele dataroom die door de Commissie in het wijzigingsbesluit is vastgesteld ontoereikend is om haar recht en dat van de betrokken personen op eerbiediging van het privéleven voldoende te beschermen. Dienaangaande stelt zij om te beginnen dat deze procedure de personeelsleden van de Commissie in staat stelt om in strijd met het recht op eerbiediging van het privéleven van de betrokken personen een beknopt onderzoek van de litigieuze persoonsgegevens te verrichten, en dat deze procedure die personen ernstige schade zou kunnen berokkenen. Voorts zou deze procedure niets veranderen aan verzoeksters verplichting – die in strijd is met het recht op eerbiediging van het privéleven van die personen – om aan de Commissie gegevens te verstrekken zoals de litigieuze persoonsgegevens, die niet relevant zijn voor haar onderzoek. In dit verband stelt verzoekster dat een evenredige benadering die de onrechtmatigheid van het bestreden besluit kan verhelpen erin zou bestaan dat er andere of aanvullende maatregelen worden genomen.
205


Er zij aan herinnerd dat de Commissie na de vaststelling van de beschikking van 29 oktober 2020, Facebook Ireland/Commissie (T‑451/20 R, niet gepubliceerd, EU:T:2020:515), op 11 december 2020 het wijzigingsbesluit heeft vastgesteld. Volgens de bewoordingen van dit besluit heeft de Commissie een bijzondere procedure vastgesteld voor de documenten die verzoekster krachtens het bestreden besluit moest overleggen, maar die op het eerste gezicht geen verband hielden met haar commerciële activiteiten en gevoelige persoonsgegevens bevatten (hierna: „beschermde documenten”).
 206


Artikel 3 van het wijzigingsbesluit voorziet in de invoeging, in bijlage I.A bij het bestreden besluit, van punt 9, onder o) en p), dat luidt als volgt:
„9   





o)


De beschermde documenten moeten op een afzonderlijke elektronische drager aan de Commissie worden gezonden. Deze documenten moeten vervolgens in een virtuele dataroom worden geplaatst, die alleen toegankelijk zal zijn voor een zo gering mogelijk aantal leden van het onderzoeksteam, waarbij een gelijk aantal advocaten van Facebook (virtueel of fysiek) aanwezig zal zijn. De leden van het onderzoeksteam moeten de betrokken documenten onderzoeken en selecteren, en zij moeten de advocaten van Facebook de mogelijkheid bieden om hun opmerkingen over de relevant geachte documenten te maken alvorens deze documenten in het dossier op te nemen. In geval van onenigheid over de kwalificatie van een document zullen de advocaten van Facebook het recht hebben om de redenen uiteen te zetten waarom zij het daar niet mee eens zijn. In geval van aanhoudende onenigheid zal Facebook de directeur voor Informatie, Communicatie en Media van het directoraat-generaal Concurrentie van de Commissie om arbitrage kunnen verzoeken.
9   





p)


De beschermde documenten kunnen aan de Commissie worden bezorgd in een vorm waaruit de namen van de betrokken personen en alle informatie aan de hand waarvan zij kunnen worden geïdentificeerd zijn geschrapt. Op het verzoek van de Commissie, dat door de behoeften van het onderzoek wordt gerechtvaardigd, moeten beschermde documenten die met de nodige schrappingen zijn meegedeeld, haar in de volledige versie zonder schrappingen worden bezorgd.”











207


Er zij aan herinnerd dat verzoekster krachtens artikel 6, lid 1, onder c), van verordening 2016/679 een rechtmatige verwerking van persoonsgegevens verricht wanneer zij de Commissie documenten met dergelijke gegevens bezorgt waar op grond van het bestreden besluit om wordt verzocht.
 208


Bovendien mogen de instellingen van de Unie, zoals in punt 192 hierboven in herinnering is gebracht, krachtens artikel 5, lid 1, onder a), van verordening 2018/1725 rechtmatig persoonsgegevens verwerken wanneer dit nodig is voor de uitvoering van een taak van algemeen belang of in het kader van de uitoefening van het openbaar gezag dat aan deze instellingen is verleend.
209


Voorts heeft verzoekster gesteld, zonder dat de Commissie dit betwist, dat bepaalde documenten die werden geïdentificeerd na de toepassing van de in het bestreden besluit opgenomen zoektermen en die dus ter uitvoering van dat besluit moesten worden overgelegd, gevoelige persoonsgegevens bevatten.
210


Dergelijke gegevens kunnen vallen onder de gegevens als bedoeld in artikel 9, lid 1, van verordening 2016/679 en artikel 10, lid 1, van verordening 2018/1725.
211


Artikel 9, lid 1 en lid 2, onder g), van verordening 2016/679 en artikel 10, lid 1 en lid 2, onder g), van verordening 2018/1725 bepalen in identieke bewoordingen:
„1.   Verwerking van persoonsgegevens waaruit ras of etnische afkomst, politieke opvattingen, religieuze of levensbeschouwelijke overtuigingen, of het lidmaatschap van een vakbond blijken, en verwerking van genetische gegevens, biometrische gegevens met het oog op de unieke identificatie van een persoon, gegevens over gezondheid of gegevens met betrekking tot iemands seksueel gedrag of seksuele gerichtheid zijn verboden.
2.   Lid 1 is niet van toepassing wanneer aan een van de onderstaande voorwaarden is voldaan:
[…]





g)


de verwerking is noodzakelijk om redenen van zwaarwegend algemeen belang, op grond van Unierecht […], waarbij de evenredigheid met het nagestreefde doel wordt gewaarborgd, de wezenlijke inhoud van het recht op bescherming van persoonsgegevens wordt geëerbiedigd en passende en specifieke maatregelen worden getroffen ter bescherming van de grondrechten en de fundamentele belangen van de betrokkene […]”.
 212


Artikel 9, lid 2, onder g), van verordening 2016/679 en artikel 10, lid 2, onder g), van verordening 2018/1725 stellen de mogelijkheid om persoonsgegevens als bedoeld hun respectievelijke leden 1 te verwerken dus afhankelijk van drie voorwaarden. Ten eerste moet de verwerking een zwaarwegend algemeen belang nastreven, dat zijn grondslag vindt in het Unierecht. Ten tweede moet de verwerking noodzakelijk zijn voor de verwezenlijking van dat algemeen belang. Ten derde moet het Unierecht evenredig zijn aan het nagestreefde doel, de wezenlijke inhoud van het recht op gegevensbescherming eerbiedigen en passende en specifieke maatregelen treffen om de grondrechten en de fundamentele belangen van de betrokkene te beschermen.
213


Verzoekster stelt niet dat de in deze bepalingen gestelde voorwaarden zijn geschonden, zodat het Gerecht niet hoeft na te gaan of het bestreden besluit met deze bepalingen in overeenstemming is. Genoemde bepalingen zijn echter relevant voor de beoordeling of het bestreden besluit voldoet aan de derde voorwaarde van artikel 52, lid 1, van het Handvest, namelijk of dat besluit niet verder gaat dan noodzakelijk is om de doelstellingen van algemeen belang die daarmee worden nagestreefd te verwezenlijken.
214


Wat de eerste voorwaarde betreft, is in punt 202 hierboven in herinnering gebracht dat een verzoek om inlichtingen als het bestreden besluit een geschikte maatregel is om de door de Commissie nagestreefde doelstellingen van algemeen belang te bereiken.
 215


Wat de tweede voorwaarde betreft, volgt uit het onderzoek van het eerste onderdeel van het tweede middel dat de Commissie, in het licht van de in punt 114 hierboven aangehaalde rechtspraak, genoegzaam heeft aangetoond dat er een verband bestaat tussen de in het bestreden besluit gevraagde inlichtingen en de vermeende inbreuken die in dat besluit zijn vermeld. Bijgevolg is de verwerking van persoonsgegevens die het bestreden besluit met zich brengt noodzakelijk voor de behartiging van het nagestreefde zwaarwegende algemeen belang.
 216


Wat de derde voorwaarde betreft, zij eraan herinnerd dat artikel 5 van verordening 2018/1725 de bevoegdheid van de instellingen van de Unie om persoonsgegevens te verwerken, afbakent door met name in lid 1, onder a), te bepalen dat een dergelijke verwerking is toegestaan wanneer dit nodig is ter vervulling van een taak van algemeen belang of in het kader van de uitoefening van het openbaar gezag dat aan de instelling is toevertrouwd. Bovendien blijkt uit punt 74 hierboven dat de Commissie na contacten met verzoekster een eerder verzoek om inlichtingen heeft ingetrokken en het bestreden besluit heeft vastgesteld, dat minder zoektermen bevat en betrekking heeft op een geringer aantal bewaarders, teneinde het aantal treffers te verminderen en de overlegging van geïnventariseerde interne documenten te beperken. Deze handelwijze had tot gevolg dat verzoekster minder documenten met persoonsgegevens of zelfs beschermde documenten in de zin van het wijzigingsbesluit hoefde over te leggen. Ten slotte moet de procedure van de virtuele dataroom, zoals blijkt uit overweging 3 van dat besluit, ervoor zorgen dat in het dossier enkel de beschermde documenten worden opgenomen waarvan na onderzoek in die dataroom komt vast te staan dat zij daadwerkelijk relevant zijn voor het onderzoek van de Commissie. Bovendien stelt verzoekster niet dat het bestreden besluit afbreuk doet aan de wezenlijke inhoud van het recht op eerbiediging van het privéleven in de zin van artikel 7 van het Handvest.
 217


Voorts moeten de beschermde documenten, zoals blijkt uit punt 9, onder o) en p), van bijlage I.A bij het bestreden besluit, gescheiden van de andere opgevraagde documenten en op een afzonderlijke elektronische drager aan de Commissie worden bezorgd. Bovendien zal de virtuele dataroom waarin deze documenten vervolgens zullen worden geplaatst, slechts toegankelijk zijn voor een zo gering mogelijk aantal leden van het team dat belast is met het onderzoek, waarbij een gelijk aantal advocaten van verzoekster virtueel of fysiek aanwezig zal zijn. Daarenboven worden de advocaten van verzoekster in de gelegenheid gesteld om hun opmerkingen over de door de leden van het onderzoeksteam relevant geachte documenten te maken alvorens de documenten in het dossier worden opgenomen. Daarnaast bepaalt punt 9, onder o), van bijlage I.A bij het bestreden besluit dat in geval van onenigheid over de kwalificatie van een document de advocaten van verzoekster het recht hebben om de redenen uiteen te zetten waarom zij het niet met die kwalificatie eens zijn, en dat in geval van aanhoudende onenigheid verzoekster het recht verkrijgt om de directeur voor Informatie, Communicatie en Media van het DG Concurrentie van de Commissie om arbitrage te verzoeken. Voorts bepaalt punt 9, onder p), van bijlage I.A bij het bestreden besluit dat de beschermde documenten aan de Commissie kunnen worden bezorgd in een vorm waaruit de namen van de betrokken personen en alle informatie aan de hand waarvan zij kunnen worden geïdentificeerd zijn geschrapt en dat de beschermde documenten die met schrappingen aan de Commissie zijn meegedeeld uitsluitend op haar verzoek, dat gerechtvaardigd is uit hoofde van de behoeften van het onderzoek, haar in de volledige versie zonder schrappingen moeten worden meegedeeld.
 218


Bijgevolg gaan de maatregelen waarin punt 9, onder o) en p), van bijlage I.A bij het bestreden besluit voorziet, niet verder dan noodzakelijk is voor de met het bestreden besluit nagestreefde doelstellingen en zijn de nadelen ervan niet onevenredig aan de nagestreefde doelen in de zin van de in punt 200 hierboven in herinnering gebrachte rechtspraak.
219


Uit het voorgaande volgt dat het bestreden besluit, voor zover het voorziet in de procedure van de virtuele dataroom, niet verder gaat dan noodzakelijk is om de erdoor nagestreefde doelstellingen van algemeen belang te bereiken, namelijk bijdragen tot de handhaving van de door de Verdragen gewenste mededingingsregeling die de ondernemingen dwingend moeten naleven.
220


Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door verzoeksters betoog dat in het bestreden besluit een meer evenredige benadering had kunnen worden gevolgd door toepassing van andere of aanvullende maatregelen. Volgens verzoekster had de Commissie de advocaten van verzoekster in staat moeten stellen de relevantie van de opgevraagde documenten voor het onderzoek te controleren en in een document, dat aan de Commissie zou worden gestuurd, de documenten met gevoelige persoonsgegevens te identificeren en te beschrijven, zonder deze documenten zelf over te leggen. Voorts stelt verzoekster dat de Commissie ook vóór de mededeling van de betrokken documenten de toestemming van de betrokkenen had kunnen of zelfs moeten verkrijgen.
 221


In dit verband wordt in punt 113 hierboven, wat de tussenkomst van verzoeksters advocaten bij de beoordeling van de relevantie van de opgevraagde documenten betreft, om te beginnen in herinnering gebracht dat het aan de Commissie staat om te beoordelen of een inlichting noodzakelijk is om een inbreuk op de mededingingsregels te kunnen opsporen. Zoals de Commissie en de Bondsrepubliek Duitsland terecht betogen, zouden de onderzoeksbevoegdheden van de Commissie ernstig worden aangetast als de onderneming waarop het onderzoek betrekking heeft of haar advocaten zelf zouden kunnen bepalen welke documenten relevant zijn voor het onderzoek, met het risico dat de mogelijkerwijs relevante documenten zouden worden weggelaten en haar nooit zouden worden overgelegd, zonder enige mogelijkheid tot controle.
 222


Wat betreft het verkrijgen van de toestemming van de betrokkenen voor de overlegging van de beschermde documenten aan de Commissie, bepaalt artikel 6, lid 1, van verordening 2016/679, zoals in de punten 189 en 190 hierboven in herinnering is gebracht, dat de verwerking van persoonsgegevens alleen rechtmatig is voor zover aan ten minste een van de zes voorwaarden van dat lid is voldaan. De verwerking van persoonsgegevens die gepaard gaat met de overlegging van de door de Commissie opgevraagde documenten, is geoorloofd voor zover zij noodzakelijk is om te voldoen aan een wettelijke verplichting waaraan verzoekster is onderworpen in de zin van artikel 6, lid 1, onder c), van verordening 2016/679. Bijgevolg is de toestemming van de personen wier persoonsgegevens worden verwerkt niet vereist op grond van artikel 6, lid 1, onder a), van die verordening. Voorts is die toestemming volgens artikel 5, lid 1, onder a), van verordening 2018/1725 geen voorwaarde voor de geoorloofdheid van de verwerking van gegevens door de Commissie in het kader van de uitvoering van een taak van algemeen belang of een taak die deel uitmaakt van de uitoefening van het openbaar gezag dat aan haar is verleend, hetgeen het geval is bij een onderzoek op basis van verordening nr. 1/2003.
223


Bijgevolg heeft verzoekster met haar argumenten geen minder belastende maatregelen geïdentificeerd die de Commissie had moeten vaststellen. Daaruit volgt dat haar argumenten moeten worden afgewezen.
 – Uitsluiting van bepaalde categorieën documenten uit de procedure van de virtuele dataroom






224


Verzoekster verwijt de Commissie dat zij documenten die verband hielden met haar commerciële activiteiten en eveneens gevoelige persoonsgegevens bevatten, niet heeft opgenomen in de werkingssfeer van de procedure van de virtuele dataroom. Dit zou in strijd zijn met het beginsel dat de eerbiediging van het privéleven ook geldt voor de correspondentie die vanuit een werkplek en in het kader van commerciële communicatie wordt verzonden. Verzoekster identificeert acht documenten die onder deze categorie kunnen vallen.
225


De Commissie betwist verzoeksters argumenten en stelt dat zij de procedure van de virtuele dataroom heeft gedefinieerd en afgebakend overeenkomstig het dictum van de beschikking van 29 oktober 2020, Facebook Ireland/Commissie (T‑451/20 R, niet gepubliceerd, EU:T:2020:515).
226


Om te beginnen zij opgemerkt dat de vraag of een document met gevoelige persoonsgegevens al dan niet verband houdt met de commerciële activiteiten van verzoekster, en het dus al dan niet volgens de procedure van de virtuele dataroom moet worden behandeld, concreet in de eerste plaats door verzoekster wordt beoordeeld. De Commissie kan de beoordeling van verzoekster dienaangaande immers eerst controleren wanneer zij het betrokken document inziet, al dan niet in het kader van de procedure van de virtuele dataroom. Zij kan pas later sancties stellen op de niet-nakoming van de op verzoekster rustende verplichtingen.
 227


Volgens verzoekster bevat een van de betrokken documenten persoonlijke politieke standpunten [vertrouwelijk], samen met informatie over haar commerciële activiteiten. Vastgesteld moet worden dat dit document een e-mail is waarin een personeelslid van verzoekster [vertrouwelijk] laat weten aanwezig te zijn geweest bij een door [vertrouwelijk] georganiseerd ontbijt en zijn steun aan [vertrouwelijk] uitdrukt met het oog op toekomstige verkiezingen. Verzoekster heeft echter niet aangegeven welke informatie over haar commerciële activiteiten dit document zou bevatten en deze informatie blijkt niet uit het document. Evenmin blijkt uit het document dat de auteur aan de betrokken gebeurtenis heeft deelgenomen in zijn hoedanigheid van personeelslid [vertrouwelijk] van verzoekster. Derhalve is niet aangetoond dat dit document buiten de werkingssfeer van de procedure van de virtuele dataroom valt.
228


Met betrekking tot de andere documenten waarop verzoekster zich beroept, moet het volgende worden vastgesteld.
229


Onder die documenten noemt verzoekster er vier die betrekking hebben op haar personeelszaken, met name evaluaties, ziekten of klachten, met daarin beweerdelijk zeer persoonlijke uitwisselingen tussen [vertrouwelijk] over hun vrienden en hun familie, samen met informatie over de commerciële activiteiten van verzoekster.
230


Het eerste document is een e-mail van [vertrouwelijk] aan medewerkers waarin hij problemen als ouder met zijn tienerkinderen beschrijft en die een persoonlijke anekdote van een andere persoon in verband met dezelfde problematiek bevat. Verzoekster heeft niet aangetoond dat die e-mail gegevens bevatte die onder de in artikel 9, lid 1, van verordening 2016/679 en artikel 10, lid 1, van verordening 2018/1725 bedoelde gegevens vielen.
 231


Hetzelfde geldt voor het tweede document, dat een beoordeling door een personeelslid van verzoekster van zijn eigen prestatieniveau betreft. De enige persoonlijke informatie waarop verzoekster zich beroept, is immers de wens van de betrokkene om meer te reizen en de uitdrukking van het per definitie subjectieve standpunt van die persoon over het privéleven van een andere persoon, zonder verwijzing naar specifieke gegevens of feiten.
232


Evenzo is in het derde document, een uitwisseling van e-mails [vertrouwelijk], een werknemer van mening dat een andere werknemer zijn standpunten over een kwestie van professionele aard in verband met de activiteiten van verzoekster krachtiger moet uitdrukken. Verzoekster heeft niet aangetoond dat die e-mail gegevens bevatte die onder de in artikel 9, lid 1, van verordening 2016/679 en artikel 10, lid 1, van verordening 2018/1725 bedoelde gegevens vielen.
233


Ten slotte heeft verzoekster evenmin dergelijke gegevens geïdentificeerd in het vierde document, het curriculum vitae van een kandidaat voor een functie bij verzoekster.
234


Bovendien beroept verzoekster zich op twee documenten betreffende haar activiteiten en die van [vertrouwelijk] over politieke onderwerpen die geen verband houden met het voorwerp van het onderzoek van de Commissie.
235


Het eerste document is een uitwisseling van e-mails tussen personeelsleden van verzoekster [vertrouwelijk] om met name kwesties van commerciële aard te bespreken betreffende economische activiteiten in een bepaalde staat. Verzoekster heeft echter niet aangetoond dat die e-mails gegevens bevatten die onder de in artikel 9, lid 1, van verordening 2016/679 en artikel 10, lid 1, van verordening 2018/1725 bedoelde gegevens vielen.
236


Verzoekster heeft evenmin dergelijke gegevens geïdentificeerd in het tweede document, dat is opgesteld door [vertrouwelijk], waarin de activiteiten van laatstgenoemde worden uiteengezet met betrekking tot politieke onderwerpen die geen verband houden met het voorwerp van het onderzoek van de Commissie.
 237


Verzoekster beroept zich ten slotte op een document waarin melding wordt gemaakt van besprekingen tussen haar vertegenwoordigers en politici over kwesties zoals terrorismebestrijding en misdaadpreventie. Vastgesteld moet worden dat dit document, zoals verzoekster stelt, een interne e-mail is met een samenvatting van een gespreksronde waaraan een aantal van haar vertegenwoordigers deelnamen en die gewijd was aan samenwerking op het gebied van de bestrijding van seksuele uitbuiting van kinderen. Deze e-mail bevatte een officieel persbericht van een bij deze strijd betrokken organisatie alsmede uittreksels uit persberichten van overheidsorganen die eveneens actief waren op dat gebied. Verzoekster heeft niet aangetoond dat in die e-mail gegevens als bedoeld in artikel 9, lid 1, van verordening 2016/679 en artikel 10, lid 1, van verordening 2018/1725 waren opgenomen.
238


Ten slotte kan verzoekster uit de loutere vaststelling van het wijzigingsbesluit niet afleiden dat de overlegging van documenten die persoonsgegevens bevatten die niet zouden zijn onderzocht in het kader van de procedure van de virtuele dataroom, het recht op eerbiediging van haar privéleven en dat van de betrokkenen heeft geschonden.
239


Bijgevolg moeten verzoeksters argumenten worden afgewezen.
– Onevenredige werklast die ontstaat door de virtuele dataroom






240


Verzoekster betoogt dat de procedure van de virtuele dataroom haar, gelet op de termijn voor overlegging van de betrokken documenten, een werklast oplegt die onevenredig is aan de behoeften van het onderzoek van de Commissie. De vereisten van deze procedure zouden verzoekster er immers toe nopen om in ongeveer [vertrouwelijk] documenten, die zeer waarschijnlijk irrelevant zullen zijn, de erin opgenomen litigieuze persoonsgegevens te verwijderen.
241


De Commissie betwist verzoeksters betoog.
 242


Opgemerkt zij dat punt 9, onder p), van bijlage I.A bij het bestreden besluit bepaalt dat „[d]e beschermde documenten […] aan de Commissie [kunnen] worden toegezonden in een vorm waaruit de namen van de betrokken personen en alle informatie aan de hand waarvan zij kunnen worden geïdentificeerd zijn weggelaten”.
243


Hieruit volgt dat de verwijdering van de namen van de betrokken personen een mogelijkheid is die verzoekster wordt geboden, maar dat dit niet verplicht is, zodat het haar vrijstaat hiervan geen gebruik te maken. Zij kan dus niet met succes aanvoeren dat het bestreden besluit haar in dat opzicht een onevenredige werklast oplegt.
244


Uit het voorgaande volgt dat verzoekster niet heeft aangetoond dat de procedure van de virtuele dataroom, die is neergelegd in punt 9, onder o) en p), van bijlage I.A bij het bestreden besluit, onrechtmatig is.
iii) Ontbreken van een afweging tussen de behoeften van het onderzoek en de bescherming van verzoeksters rechten






245


Verzoekster verwijt de Commissie dat zij de noodzaak om ten behoeve van haar onderzoek informatie te verzamelen niet heeft afgewogen tegen de noodzaak om verzoeksters recht op eerbiediging van het privéleven en dat van de betrokkenen te beschermen. Volgens verzoekster had een dergelijke afweging de Commissie er immers toe moeten brengen niet te eisen dat alle documenten die werden gevonden door toepassing van de in het bestreden besluit bedoelde zoektermen werden overgelegd, terwijl verzoekster had aangetoond dat tal van documenten irrelevant waren voor het onderzoek van de Commissie.
246


De Commissie betwist verzoeksters betoog.
 247


In casu blijkt uit de punten 17 tot en met 26 van het bestreden besluit dat verzoekster en de Commissie na het besluit van 11 november 2019 waarbij om inlichtingen is verzocht en in antwoord op een verzoek van verzoekster van 20 november 2019 aan de Commissie tot herziening van het aantal in dit verzoek om inlichtingen bedoelde zoektermen en bewaarders, met name hebben gediscussieerd over de afbakening van de gevraagde inlichtingen. Zo heeft de Commissie verzoekster op 6 december 2019 verzocht haar het aantal resultaten per zoekterm en per bewaarder mee te delen, zodat zij kon nagaan of de zoektermen of de lijst van de bewaarders dienden te worden gewijzigd. Zoals blijkt uit overweging 27 van het bestreden besluit, heeft de Commissie het passend geacht het besluit van 11 november 2019 te wijzigen, met name om het aantal zoektermen, de lijst van bewaarders en het aantal resultaten te verminderen en de overlegging van interne documenten te beperken.
248


Vastgesteld moet worden dat de Commissie in het bestreden besluit het aantal zoektermen dat zij wenste toe te passen en het aantal betrokken bewaarders aanzienlijk heeft verminderd. Dit aantal is immers van 58 in het besluit van 11 november 2019 gedaald naar 3 in het bestreden besluit, een aantal dat verzoekster zelf „laag” noemt. Deze vermindering, die door verzoekster niet wordt betwist, heeft noodzakelijkerwijs geleid tot een kleiner aantal documenten dat in voorkomend geval aan de Commissie moest worden meegedeeld. De vermindering van het aantal bewaarders en het in het bestreden besluit geviseerde definitieve aantal daarvan vormen een aanwijzing dat de Commissie de behoeften van haar onderzoek en de rechten van verzoekster en van de personen wier persoonsgegevens zouden kunnen voorkomen in de krachtens het bestreden besluit gevraagde inlichtingen, tegen elkaar heeft afgewogen.
 249


Gelet op de in de punten 43 en 112 tot en met 114 hierboven in herinnering gebrachte beoordelingsbevoegdheid van de Commissie met betrekking tot de inlichtingen waarvan zij om overlegging kan vragen via een verzoek, volstaat het feit dat documenten uiteindelijk irrelevant kunnen blijken te zijn voor het onderzoek bovendien niet om aan te tonen dat een verzoek om inlichtingen onevenredig of ongerechtvaardigd is, dan wel dat er geen afweging is gemaakt tussen de behoeften van het onderzoek en de rechten van verzoekster en de personen wier persoonsgegevens zouden kunnen voorkomen in de krachtens het bestreden besluit gevraagde inlichtingen.
250


Ten slotte kan, voor zover verzoekster zich beroept op het arrest van het EHRM van 2 april 2015, Vinci Construction en GTM Génie Civil et Services tegen Frankrijk (CE:ECHR:2015:0402JUD006362910), worden volstaan met de opmerking dat die zaak de mogelijkheid betrof om een daadwerkelijke controle te vorderen met betrekking tot de vraag of de vertrouwelijkheid van de communicatie tussen een advocaat en zijn cliënt werd geëerbiedigd tijdens inspecties. In het onderhavige geval verlangt het bestreden besluit echter niet dat de inhoud van de communicatie tussen verzoekster of andere personen en hun advocaten aan de Commissie wordt overgelegd.
251


Derhalve moet worden vastgesteld dat verzoekster niet heeft aangetoond dat het bestreden besluit voortvloeide uit het verzuim om een afweging te maken tussen de behoeften van het onderzoek van de Commissie en de bescherming van het recht op eerbiediging van verzoeksters privéleven en dat van de betrokken personen.
 5) Ongeschiktheid of ontoereikendheid van het beroepsgeheim






252


Verzoekster betoogt dat de krachtens artikel 339 VWEU en artikel 28, lid 1, van verordening nr. 1/2003 aan de personeelsleden van de Commissie opgelegde geheimhoudingsplicht hun geen onbeperkt recht op toegang tot de litigieuze persoonsgegevens verleent en op zich onvoldoende waarborgen biedt om het privéleven van de betrokkenen en hun persoonsgegevens doeltreffend te beschermen.
253


Verzoekster voert ook aan dat voor het onderzoek irrelevante documenten zouden kunnen worden gebruikt voor onrechtmatige doeleinden, zoals de uitbreiding van het kader van het huidige onderzoek of de opening van een ander onderzoek, of dat deze documenten zelfs verspreid zouden kunnen worden buiten de beperkte kring van personeelsleden van de Commissie die met het onderzoek zijn belast. Deze documenten zouden aan derden kunnen worden doorgegeven in antwoord op eventuele verzoeken om toegang tot het dossier, dan wel automatisch aan rechterlijke instanties kunnen worden meegedeeld. Verzoekster zou ook kunnen worden verplicht om deze documenten mee te delen aan de personen die haar voor de rechterlijke instanties van de Verenigde Staten hebben gedagvaard. De litigieuze persoonsgegevens zouden dus in strijd met het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer van de betrokkenen kunnen worden doorgegeven aan talrijke personen die niets van doen hebben met de Commissie.
254


De Commissie, ondersteund door de Bondsrepubliek Duitsland, betwist verzoeksters argumenten.
 255


Er zij aan herinnerd dat de ambtenaren en andere personeelsleden van de Commissie krachtens artikel 339 VWEU en artikel 28 van verordening nr. 1/2003 onderworpen zijn aan strikte geheimhoudingsplichten. Op grond van deze bepalingen is het de ambtenaren van de Commissie verboden om inlichtingen die zij in antwoord op een verzoek om inlichtingen hebben verkregen en die onder de geheimhoudingsplicht vallen, openbaar te maken of te gebruiken voor andere doeleinden dan die waarvoor zij zijn verkregen. Bovendien zijn de ambtenaren en andere personeelsleden van de Commissie gebonden door artikel 17 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, dat hun verbiedt om, ook na beëindiging van hun dienst, „informatie waarvan [zij] in [hun] ambt kennis [hebben] genomen, aan onbevoegden mede te delen, tenzij die informatie reeds openbaar of voor het publiek toegankelijk is gemaakt”.
256


Noch artikel 339 VWEU, noch artikel 28 van verordening nr. 1/2003 vermeldt uitdrukkelijk welke inlichtingen, naast de zakengeheimen, onder de geheimhoudingsplicht vallen. Uit artikel 28, lid 2, van verordening nr. 1/2003 kan echter niet worden afgeleid dat dit het geval is voor alle informatie die overeenkomstig deze verordening is ingewonnen, met uitzondering van die waarvan de bekendmaking verplicht is krachtens artikel 30 ervan. Net als artikel 339 VWEU verzet artikel 28, lid 2, van verordening nr. 1/2003, dat deze bepaling van het primaire recht aanvult en uitvoert op het gebied van de voor de ondernemingen geldende mededingingsregels, zich namelijk uitsluitend tegen de openbaarmaking van informatie die naar de aard ervan onder de geheimhoudingsplicht valt (zie arrest van 28 januari 2015, Akzo Nobel e.a./Commissie, T‑345/12, EU:T:2015:50, punt 61 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 257


De geheimhoudingsplicht betreft niet alleen zakengeheimen, maar ook informatie waarvan slechts een beperkt aantal personen kennis heeft en waarvan de openbaarmaking ernstige schade kan berokkenen aan de persoon die ze heeft meegedeeld of aan derden. Tot slot moeten de belangen waaraan door de openbaarmaking van de betrokken informatie kan worden afgedaan, objectief gezien beschermenswaardig zijn (zie arrest van 15 juli 2015, Pilkington Group/Commissie, T‑462/12, EU:T:2015:508, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
258


Wat in de eerste plaats verzoeksters argument betreft dat de aan de personeelsleden van de Commissie opgelegde geheimhoudingsplicht hun geen onbeperkt recht op toegang tot de litigieuze persoonsgegevens verleent, wordt in punt 192 hierboven in herinnering gebracht dat de instellingen van de Unie krachtens artikel 5, lid 1, onder a), van verordening 2018/1725 persoonsgegevens rechtmatig verwerken wanneer dit nodig is voor de uitvoering van een taak van algemeen belang of in het kader van de uitoefening van het openbaar gezag dat aan deze instellingen of het orgaan van de Unie is verleend.
259


Wat in de tweede plaats het argument betreft dat de verplichtingen inzake het beroepsgeheim onvoldoende waarborgen bieden voor een doeltreffende bescherming van de persoonlijke levenssfeer van de betrokkenen en van hun persoonsgegevens, moet worden vastgesteld dat dit argument niet wordt onderbouwd en dat er geen reden is om a priori aan te nemen dat de Commissie er te zijner tijd niet voor zal zorgen dat haar verplichtingen en die van haar personeelsleden uit hoofde van artikel 339 VWEU, artikel 28 van verordening nr. 1/2003 en artikel 17 van het Ambtenarenstatuut worden nagekomen (zie in die zin en naar analogie arrest van 12 december 1991, SEP/Commissie, T‑39/90, EU:T:1991:71, punt 58).
 260


Wat in de derde plaats het argument betreft dat er gevaar bestaat dat de verkregen documenten worden gebruikt voor beweerdelijk onrechtmatige doeleinden, zoals de uitbreiding van het kader van het huidige onderzoek of de opening van een ander onderzoek, zij herinnerd aan de volgende twee beginselen. Ten eerste verbieden de verplichtingen die krachtens artikel 339 VWEU en artikel 28 van verordening nr. 1/2003 op de personeelsleden van de Commissie rusten dat de in antwoord op een verzoek om inlichtingen verkregen informatie wordt gebruikt voor andere doeleinden dan die waarvoor zij zijn ingewonnen. Voorts heeft een verzoek om inlichtingen tot doel de Commissie in staat te stellen de inlichtingen en documenten in te winnen die noodzakelijk zijn om de juistheid en de strekking van een bepaalde feitelijke en rechtstoestand na te gaan (zie in die zin arrest van 10 maart 2016, HeidelbergCement/Commissie, C‑247/14 P, EU:C:2016:149, punt 37), onverminderd de mogelijkheid voor de Commissie om de omvang van haar onderzoek te laten evolueren op basis van de verzamelde inlichtingen.
261


Met betrekking tot een besluit waarbij om inlichtingen wordt verzocht dat is vastgesteld na een mededeling van punten van bezwaar, heeft het Gerecht namelijk bevestigd dat het eigen is aan de administratieve procedure tot toepassing van de mededingingsregels van het Verdrag, dat de Commissie na de verzending van de mededeling van punten van bezwaar nog om aanvullende inlichtingen kan verzoeken, teneinde in voorkomend geval bepaalde bezwaren te kunnen intrekken of nieuwe te kunnen inbrengen (arresten van 30 september 2003, Atlantic Container Line e.a./Commissie, T‑191/98 en T‑212/98–T‑214/98, EU:T:2003:245, punt 121, en 9 april 2019, Qualcomm en Qualcomm Europe/Commissie, T‑371/17, niet gepubliceerd, EU:T:2019:232, punt 76).
 262


Aangezien de administratieve procedure uit hoofde van verordening nr. 1/2003 in twee onderscheiden en achtereenvolgende fasen is ingedeeld, zoals hierboven in punt 159 in herinnering is gebracht, gelden de voorgaande overwegingen a fortiori voor de vaststelling, zoals in het onderhavige geval, van een besluit waarbij om inlichtingen wordt verzocht gedurende de vooronderzoeksfase, voordat een mededeling van punten van bezwaar wordt vastgesteld. In dit verband zij eraan herinnerd dat de vooronderzoeksfase de Commissie in staat moet stellen alle relevante bewijzen te verzamelen die al dan niet het bestaan van een inbreuk op de mededingingsregels bevestigen en een eerste standpunt in te nemen over de richting die en het uiteindelijke gevolg dat aan de procedure zal worden gegeven.
263


Verzoekster kan zich dus niet met succes beroepen op een vermeend risico dat de Commissie bepaalde in antwoord op het bestreden besluit overgelegde documenten zou gebruiken om de omvang van het huidige onderzoek uit te breiden of een ander onderzoek in te stellen.
264


Wat in de vierde plaats verzoeksters argumenten betreft dat documenten die niet relevant zijn voor het onderzoek of die gegevens zoals de litigieuze persoonsgegevens bevatten buiten de Commissie zouden kunnen worden verspreid, moet worden vastgesteld dat zij hypothetische situaties betreffen, zoals eventuele verzoeken van derden om toegang tot het dossier en de zogezegd automatische mededeling van documenten aan rechterlijke instanties, en dat zij niet onderbouwd zijn.
265


Uit de overwegingen in de punten 200 tot en met 264 hierboven volgt dat verzoekster niet heeft aangetoond dat het bestreden besluit een ongerechtvaardigde inmenging vormt in haar privéleven of in dat van haar personeelsleden of andere personen. Bijgevolg dient het eerste onderdeel van het derde middel te worden afgewezen.
 b)
 
Tweede onderdeel van het derde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel







266


Verzoekster verwijt de Commissie dat zij het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden. Zij betoogt dat die schending voortvloeit uit, ten eerste, de verplichting die haar is opgelegd om in het kader van de virtuele dataroom documenten over te leggen die gevoelige persoonsgegevens bevatten, ten tweede, de verplichting om in dezelfde context documenten over te leggen die tegelijkertijd gegevens van commerciële aard en persoonsgegevens bevatten, ten derde, de omstandigheid dat er voor de beoordeling van de relevantie van de beschermde documenten methoden bestaan die het privéleven van personen beter beschermen dan de virtuele dataroom en, ten vierde, de omstandigheid dat de mogelijkheid om de betrokken documenten te anonimiseren niet geschikt en ondoeltreffend is.
267


De Commissie betwist verzoeksters betoog.
268


Er zij aan herinnerd dat het evenredigheidsbeginsel, dat deel uitmaakt van de algemene beginselen van het Unierecht, vereist dat handelingen van de instellingen van de Unie niet verder gaan dan wat passend en noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de legitieme doelstellingen die met de betrokken regeling worden nagestreefd, met dien verstande dat wanneer een keuze mogelijk is tussen meerdere geschikte maatregelen, de maatregel moet worden gekozen die de minste belasting met zich brengt en dat de veroorzaakte nadelen niet onevenredig mogen zijn aan de nagestreefde doelen (zie in die zin arresten van 13 november 1990, Fedesa e.a., C‑331/88, EU:C:1990:391, punt 13, en 14 juli 2005, Nederland/Commissie,C‑180/00, EU:C:2005:451, punt 103).
 269


Volgens vaste rechtspraak moeten verzoeken om inlichtingen die de Commissie aan een onderneming richt, voldoen aan het evenredigheidsbeginsel en mag de verplichting tot het verstrekken van een inlichting de betrokken onderneming geen last opleggen die onevenredig is aan wat voor het onderzoek noodzakelijk is (arresten van 12 december 1991, SEP/Commissie, T‑39/90, EU:T:1991:71, punt 51; 14 maart 2014, Cementos Portland Valderrivas/Commissie, T‑296/11, EU:T:2014:121, punt 86, en 9 april 2019, Qualcomm en Qualcomm Europe/Commissie, T‑371/17, niet gepubliceerd, EU:T:2019:232, punten 120 en 121).
270


In het onderhavige geval heeft verzoekster alleen in verband met het schrappen van namen in de documenten waarvoor de procedure van de virtuele dataroom geldt, aangevoerd dat de uitvoering van het bestreden besluit voor haar een kennelijk buitensporige werklast impliceert. Zoals in punt 243 hierboven is opgemerkt, is de schrapping van de namen van de betrokken personen een mogelijkheid die verzoekster wordt geboden, maar is zij daartoe niet verplicht, zodat het haar vrijstaat om er geen gebruik van te maken en zij zich dienaangaande niet op schending van het evenredigheidsbeginsel kan beroepen. Wat betreft het argument dat de anonimisering niet geschikt is omdat er weinig bewaarders betrokken zijn, wat het gemakkelijk zou maken deze te identificeren in een bepaald document, zij eraan herinnerd dat het geringe aantal betrokken bewaarders een aanwijzing vormt dat het beginsel van noodzakelijkheid van de gevraagde inlichtingen in de zin van artikel 18, lid 1, van verordening nr. 1/2003 is nageleefd en dat de behoeften van het onderzoek werden afgewogen tegen de bescherming van verzoeksters rechten.
 271


Voorts schuift verzoekster als alternatief voor de virtuele dataroom waarin het bestreden besluit voorziet de mogelijkheid naar voren om in een aan de Commissie overgelegd document de documenten met gevoelige persoonsgegevens op te sommen en te beschrijven, zonder deze documenten zelf mee te delen. Volgens haar kan met deze praktijk worden voorkomen dat de personeelsleden van de Commissie bij de raadpleging van deze documenten in de virtuele dataroom toegang hebben tot de betrokken persoonsgegevens en dat de gevoelige persoonsgegevens in deze documenten moeten worden geschrapt alvorens deze aan de Commissie worden meegedeeld.
272


Zoals in punt 219 hierboven is opgemerkt, gaat de in het onderhavige geval ingevoerde procedure voor de virtuele dataroom niet verder dan noodzakelijk is om de daarmee nagestreefde doelstellingen van algemeen belang te bereiken, in het licht van de eerbiediging van het privéleven van verzoekster en van de betrokken personen, zoals beschermd door artikel 7 van het Handvest.
273


Zoals blijkt uit punt 238 hierboven vormt de overlegging van documenten met persoonsgegevens die niet zouden zijn onderzocht in het kader van de procedure van de virtuele dataroom, bovendien geen schending van het recht op eerbiediging van het privéleven van verzoekster en van de betrokken personen.
274


Hieruit volgt dat verzoekster niet heeft aangetoond dat het evenredigheidsbeginsel is geschonden, zodat het tweede onderdeel van het derde middel moet worden afgewezen.
 c)
 
Derde onderdeel van het derde middel: schending van het recht op behoorlijk bestuur







275


Verzoekster betoogt dat het ontbrekende toezicht op de relevantie van de krachtens het bestreden besluit opgevraagde documenten een kennelijke schending van haar recht op behoorlijk bestuur oplevert. In dit verband herinnert zij eraan dat zij op grond van het bestreden besluit verplicht is om de Commissie tal van documenten mee te delen die niet relevant zijn voor haar onderzoek of die persoonsgegevens bevatten, waarvan sommige gevoelig zijn.
276


De Commissie betwist deze argumenten.
277


Er zij aan herinnerd dat verordening nr. 1/2003 volgens overweging 37 ervan „[d]e grondrechten [eerbiedigt] en […] in overeenstemming [is] met de beginselen van het [H]andvest” en dat „zij [dient] te worden uitgelegd en toegepast in overeenstemming met deze rechten en beginselen”.
278


Artikel 41 van het Handvest, dat krachtens artikel 6, lid 1, eerste alinea, VEU dezelfde juridische waarde heeft als de Verdragen, met als opschrift „Recht op behoorlijk bestuur”, bepaalt in lid 1 dat „[e]enieder […] er recht op [heeft] dat zijn zaken onpartijdig, billijk en binnen een redelijke termijn door de instellingen, organen en instanties van de Unie worden behandeld”.
279


Volgens de rechtspraak inzake het beginsel van behoorlijk bestuur behoort tot de waarborgen die de rechtsorde van de Unie in administratieve procedures biedt in het bijzonder de verplichting voor de bevoegde instelling om alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken (arresten van 21 november 1991, Technische Universität München, C‑269/90, EU:C:1991:438, punt 14, en 30 september 2003, Atlantic Container Line e.a./Commissie, T‑191/98, T‑212/98–T‑214/98, EU:T:2003:245, punt 404).
 280


Vastgesteld moet worden dat de tot staving van dit onderdeel aangevoerde argumenten, anders dan verzoekster in haar antwoord op een vraag van het Gerecht beweert, in wezen samenvallen met de argumenten die ter ondersteuning van het tweede onderdeel van dit middel zijn aangevoerd, die zelf gedeeltelijk samenvallen met de argumenten die zijn aangevoerd ter ondersteuning van het tweede middel, dat schending van het noodzakelijkheidsbeginsel betreft, en van het eerste onderdeel van het onderhavige middel.
281


Aangezien al deze argumenten reeds zijn afgewezen, moet worden geoordeeld dat verzoekster niet heeft aangetoond dat de Commissie de onderhavige zaak niet zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht. Bijgevolg heeft zij niet aangetoond dat het bestreden besluit in strijd was met het beginsel van behoorlijk bestuur.
282


Bijgevolg dient het derde onderdeel van het derde middel, en dus het derde middel in zijn geheel, te worden afgewezen.
283


Uit een en ander volgt dat het beroep in zijn geheel moet worden verworpen.
V. Kosten






284


Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dit is gevorderd. Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, moet zij worden verwezen in haar eigen kosten, alsook in die van de Commissie, daaronder begrepen de kosten van de kortgedingprocedure.
285


Volgens artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering dragen de lidstaten die in het geding hebben geïntervenieerd, hun eigen kosten. Bijgevolg zal de Bondsrepubliek Duitsland haar eigen kosten dragen.
HET GERECHT (Vijfde kamer – uitgebreid),
rechtdoende, verklaart:







 







1)




Het beroep wordt verworpen.
2)




Meta Platforms Ireland Ltd zal haar eigen kosten en de kosten van de Europese Commissie dragen, daaronder begrepen de kosten van de kortgedingprocedure.
3)




De Bondsrepubliek Duitsland draagt haar eigen kosten.
 Papasavvas


Spielmann


Mastroianni




Brkan


Gâlea


Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 24 mei 2023.
ondertekeningen






(
*1
)	Procestaal: Engels.
(
1
)	Weggelaten vertrouwelijke gegevens.
