Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 17, 1855, no. 1609, 18-01-1855 
Lezen en ook niet in het openbaar, ik meen daarmee bijvoorbeeld in dit weekblad, schriftelijk, daarover aangesproken, waren echter die aanmerkingen niet slechts om verschillende redenen voor mij van te veel gewicht, maar vooral ook van te algemene strekking en belang, dan dat het ongepast mag heeten, de bezwaren openlijk te bespreken. Mogen deze regels tevens in zo verre ten vervolge strekken op mijn bovengenoemd opstel, als zo het schijnt noodzakelijke ontwikkeling van enkele daarin voorkomende stellingen; en mocht ik betrapt worden op een dwaalspoor te zijn, ter wille van recht en waarheid, uit ik de wenscheid, dat ik openlijk bestreden en weerlegd wordt; de zaak zelf is er mij in belangrijk genoeg voor, en vooral als men zich op een onbekend terrein moet wagen, en ik werd door mijn voorliefde voor de rechtsstudie tot een onderzoek van die tegenwerpingen gedreven, is wringende van denkbeelden dikwijls gewenst en zeer heilzaam om de waarheid te vinden. Wat nu de gemaakte bedenkingen betreft, aan de voorstanders een erg liberale denkwijze op juridisch grondgebied (als ik mij zoo eens mag uitdrukken) werden in mijn onderigen persoon bij verschillende gelegenheden deze en dergelijke tegenwerpingen gemaakt; men bracht de wet uit; men kwam, om een beweerde of gezochte bedoeling en wil de wet goed te maken, met de letter in strijd; men paste de wet niet toe, zoo als zij is; bovendien, de mindere rechter, die tegen een gevestigde jurisprudentie en de rechtsleer zijner hoogheren in durft oordelen, verdient de blaam niet slechts van onvoorzichtigheid, en wat dies meer zij, maar, en het is mij althans nu eens meer openlijk, dan weer meer bedekt verweten, men verloor zodoende zijne minderheid tegenover hogere, soms de hoogste, rechers. Zijne ondergeschiktheid, uit het oog; ja, helder juridisch oordeel kon men dan ook den zodanige minder geschikt achtte voor zijn betrekking, was duidelijk. Zooveel werd mij uit dit en een ander, in onderling verband beschouwd, helder welk een beoordeeling ons, vrijere juristen, van andersdenkenden te duchten valt. Op deze en dergelijke aanmerkingen naar de engte gedreven waagde ik wel eens de vraag: of de rechter dan niet naar eigen licht en overtuiging moest recht spreken? Het antwoord luidde:"de mindere rechter behoorde eigen oordeel te wantrouwen; als hij bemerkt dat de overtuiging van hongeren, waaronder hij ressorteert, vooral van den hoogsten rechter, een andere was, behoorde men, wel is waar, niet zonder overtuiging te zijn (trouwens dit was ook wat veel geëerd, en veelal onmogelijk), ook behoefde men niet op twee gedachten te denken,— maar, en ik meende hier te bespeuren, dat hij die mij op dit punt toen in het naauw wilde brengen, zelf in het naauw geraakte, men moest een ander overtuiging tot de zijne maken. Ik vermeen zoo getrouw mogelijk dergelijke opmerkingen, en de beweerde oplossing van het laatste vraagstuk (die eigenlijk geen oplossing mag, ja zelfs de knoop wordt niet ruiterlijk met het zwaard des gezags doorgehakt), te hebben wedergegeven. Die redenering brengt ons echter geen stap verder. In blijkbare bedoeling komt het niettemin u. m. i. neder op een, hoe schoon dan ook gemaskerd, autoriteits-geloof, en zweren bij de woorden van anderen waarvan ik, en zeker velen met mij, wars ben en blijven zal, zoolang ik het voorrecht geniet in naam des Konings, zij het in mijnen beperkten kring, recht te spreken, of de rechtstudie te beoefenen. Hoogere en lagere rechters in het algemeen voorgedragen, en in zo verre aan een tegenovergesteld denk- of handelwijze van wie ook, aan meerderen te gelijk, tegengeworpen, heeft mij toch persoonlijk vooral de opmerking getroffen, dat, door te vonnissen en te schrijven, gelijk bijv. ik deed, men zijn minderheid, zijn ondergeschiktheid tegenover zijn meerderen uit het oog verliest. Wel beschouwd, is dit een verwijt, dat men de hogergeplaatste rechter niet geeft wat hem toekomt; dat men den eerbied uit het oog verliest, die de mindere in iedere geregelde orde van zaken de meerderen schuldig is. En dat dit niet te veel is gezegd, is mijns inziens duidelijk: hij toch, door velerlei beslommeringen in de laatste weken is het mij onmogelijk geweest, dit stuk voor in het laatst van December 1854 in te zenden. De verzender. Die in de daad vergeet, dat hij op lager standpunt staat dan een ander, aan wien hij eerbied verschuldigd is, die zich snel wilt stellen met, of zich verheven boven deze zijne meerder, beeldt zich iets in wat niet bestaat, verliest zijn minderheid uit het oog, is even daardoor al onbeleefd, schendt het met recht gevorderd ontzag voor die meerder. Wat wonder, dat ik mij zei zeer ernstig heb afgevraagd, of de rechter, die met bescheidenheid zijn eigen overtuiging volgt en des noodig verdedigt, daardoor te kort doet aan zijn verplichting? Op den strijd tussen letter en geest, en begeerde wetsverkrachting, zal ik wellicht later terugkomen, — wat thans het zwaarste schijnt, moet ook het zwaarste wegen, — in de eerste plaats valt dus de daargestelde vraag te bespreken. Men vergunt mij twee opmerkingen. Nog in de drie jaren, die ik tot mijn genoegen als kantonrechter vroeger elders werkzaam was, noch op mijn tegenwoordige standplaats, heb ik mij tot dusver te verwijten gehad, dat ik als rechter, regtsambtenaar of hulpofficier de boven mij gestelde magten niet met ontzag en eerbied bejegende, achtte en, met het oog op de hiërarchie in het rechtwezen, tot hen opzag, en meermalen gaarne hogere raad inriep en volgde. Ik spreek er niet van, dat mijn welbegrepen belang dit reeds natuurlijk in deedbracht, veel meer was het mijn pligt, evenzeer als mijn last, in één woord mijn geheele streven, naar mijn beste vermogen te doen wat en zoo als ik het behoorde te doen, en ik vertrouw, dat ik dit met velen gemeen heb; en menig ongezocht verkregen bewijs van tevredenheid, o.a. van magistraats-personen, tot de Rechtbank te Brielle, waaronder ik ressorteerde, behorend, kan het getuigen, dat men mij geenerlei verwijt van gebrek aan ontzag, eerbied, ondergeschiktheid enz. behoefde te doen. Evenzeer strekte het mij steeds tot genoegen, zoo dikwijls ik mij in eenig vonnis op de lagere leer van den Hoogen Raad uitdrukkelijk beroepen mocht, en ook daarin stond ik waarlijk niet alleen, gelijk ik mij van mijn eerste politie-vonnis te Sommelsdijk, en van zo menig volgend, tot dezer dagen zelfs op den dag nog herinner, en gaf ik dus hiermede zo vele ongezochte en ongedwongene bewijzen, dat ik den Hoogen Raad volgaarne huldigen en eere wilde, zowel ik mij daartoe immer de welkomme gelegenheid zag aan te nemen. Mijn tenmalig niet minder dan tegenwoordig standpunt in deze is in zover geen ander dan dat, waarop bv de kantonrechtersplaatsvervanger te Schiedam, Mr. Poortman, stond in zijn vonnis, te lezen in het Weekblad van het Regt nr. 1581. Voorop stelt die rechter zijn eigen overtuiging aangaande de al dan niet toe te passen wetten, geput uit juridische overwegingen derzelve; maar ten meerdere bekrachtiging voert hij in de tweede plaats aan, dat zijn opvatting (welke Z. Ed. Achtbaar ontwikkelt en als zijn overtuiging volgt), ook aangenomen was door en dus overeenkomt met de jurisprudentie van den Hoogen Raad. En waarlijk aan meerdere voorbeelden van dergelijk beroep op den Hoogen Raad ontbreekt het niet. In de daad, men beseft immers geeneedelijk, dat, al moet ook bij den rechter diens op voor hem voldoende gronden gevestigde overtuiging voldoende noodig volstaan, hij niettemin zowel dat hoogste rechtsgelang gaarne een ongezochte hulde bewijst, als deszelfs oordeel raadpleegt, of ook wel ter tegemoetkoming aan een te gunstiger meening van partijen of anderen over het recht mate van zijn vonnis, den Hoogen Raad citeert en dus gaarne bij dienzelfden Hoogen Raad nu eens steun, dan eens licht zoekt, en, als hij die gevonden heeft, dankbaar benuttigt. Maar wanneer nu of dan zijne overtuiging eene andere is en, in weerwil van alle naauwgezet onderzoek, eene andere blijft, als die van den Hoogen Raad, want eene overtuiging laat zich niet dwingen en geeft zich alleen door voor haar krachtiger argumenten gewonnen of ook blijft verschillen van die van het collegie, onder welks toetsing en beslissing zijne vonnissen direct gebracht worden, en op hetwelk veel van het gezegde ten opzichte van den Hoogen Raad toepasselijk schijnt voor den inferieuren rechter, — dan is hy, volgens mijne bescheiden meening, niet verplicht aan den eed te gaan en door andere oogen te zien, ik ga verder, Inj is er met toe gerechtigd. Welke is toch 's regters roeping? de arresten van den Hoogen Raad en de opvatting zijner meerderen, dan vee de wet toe te passen op het gegeven geval", zoo als hij zelf die begrijpt? Immers de wet, en dat wel naar net nu, wat de volste recht van hooger macht om de wet in casu anders toe te passen, indien zij die anders begrijpt, en zijn werk te vernietigen, de eerbied voor wets-uitleggingen van den Hoogen Raad en zijner meerderen moet bij iederen rechter diep geworteld zijn, moet bij den rechter de wet niet even hoog slaan, ja, als hij in voorkomende gevallen, naar zijn innigste overtuiging, geen anderen uitweg ziet dan te kiezen, mag dan de keuze, hoe onaangenaam ook, lang twijfelachtig zijn? Dat hij, door gehoorzaam te zijn aan de inspraak zijner heiligste overtuiging (voor hem, als hij, na onpartijdig, kalm en rijp onderzoek, die mag vernemen, de stem des rechts en der waarheid), door eerbied te toonen voor den wil der wet, zoo als die zich aan hem doet hooren en, iets te kort zoude doen aan den meest verpligten eerbied jegens den Hoogen Raad of zijner meerderen zelf, is mij althans niet bewezen. De eerbied jegens den Hoogen Raad is immers gegrond op den eerbied voor de wet. (Vervolg hierna.) Actes préparatifs, doch het omgekeerde is onmogelijk: er zijn geen actes d'exécution, die niet tevens zijn actes extérieurs. Ik moet tot de conclusie komen, dat de heer S. het verschil vergeet tusschen actes d'exécution en de exécution zelve. Men onderscheidt bij poging les actes internes, les actes extérieurs préparatoires, les actes extérieurs d'exécution, en eindelijk de exécution suspendue of manquée. Bij avortement is het toedienen van den drank de commencement d'exécution, de initialling zelve de exécution, en wanneer deze door toevallige of van den wil des daders onafhankelijke omstandigheden weerhouden is of hare uitwerking mist, heeft er strafbare poging plaats tot afdrijving van vrucht. De heer S. zoude mij misschien willen tegenwerpen, dat art. 2 C. P. zegt: « depuis d'un commencement d'exécution,» dat dus de poging en de acte d'exécution twee verschillende daden moeten zijn, zoodat het toedienen van den drank niet tevens poging en acte d'exécution kan zijn; maar dit zoude een oiseuse redenering zijn. want het woord tentative is in art. 2 C. P. niet te verstaan in de legale betekenis, anders zoude het artikel een ongerijmdheid bevatten; poging immers, volgens de wettelijke betekenis van het woord, bestaat niet zonder begin van uitvoering, kan er dus niet door gevolgd worden. Ik meen, zoo ik hoop ook ten genoegen van den heer S., aangetoond te hebben, dat bij avortement wel degelijk poging kan plaats hebben, en hiermede zijn refutatie van mijne stelling te hebben weersproken. ADVERTENTIE. Bij J. C. SPIJKER Az., Boekhandelaar te Amsterdam is verschenen: REGT EN WET. TIJDSCHRIFT VOOR HET NOTARIS-AMBT. onder redactie van Mr. G. S. SKRMIW, Mr. W. OTTEN, Mr. S. STRAATHM, A. J. W. HOLSTER en W. J. EAASBOSCH. JAARGANG 1855, 1ste AFLEVERING. Inhoud. 1°. Bijdragen en vertoegen: — Mr. A. J. Zuijb, Erfregelingen van kinderen of van de echtgenooten, die door de wet onwaardig verklaard worden om te erfen of om voordeelen krachtens uiterste wilsbeschikkingen te erlangen. J. van der Poort, Kan hij, die op eigen verzoek is onderzoeksteles, bij uitersten wil beschikken? — A. J. M. Holster, Koop en verkoop, verschil in maat. — Mr. A. J. Zuijb, Wettelijke erfenis van wettige en natuurlijk erkende kinderen. — Deze Gevolgen eerder hoofdelijke verplichtingen van echtgenoten met elkaar, in wettelijke gemeenschap van goederen gehuwd, maar bij faillissement van de man het onderwerp van een procedure tot echtscheiding of scheiding van tafel en bed. — A. J. M. Holster, Recht en der vrouw, hangt op een procedure tot echtscheiding of scheiding van tafel en bed. — Mr. A. J. Zuijb, Bezitrecht van roerend goed. (Vervolg van blz. 51 en 9de dl.) —Mr. W. F. Otten, Open brief aan de Heren G. Z. ter Braak en Z. H. de Klein te Eybergen, over de bevoegdheden van de langstlevende der ouders tot het benoemen van zowel voogden als zij minderjarige kinderen nalaten. 2. Boekbeoordelingen en aankondigingen: Joan van den Honert Thz., Formulierboek der onderscheidene acten behorend tot de Burgerlijke Rechtshandelingen, tweede veel volledige druk, herzien, omgewerkt en vermeerderd door Mr. Heemskerk Az., door A. J. M. Holster. — De concept-wet, het Notariaat ambt van de heer Bruno Tideman, door J. M. van der Meulen en C. G. Nieuwenhuis. 3. Vonnissen en administratieve beslissingen: § 1. Arr.-Rgtb. Amsterdam, 3 Augustus 1852, Hof van Noord-Holl. 20 Januari 1853, H. R. 24 Februari 1854, over art. 21 van de wet op het Notariaat ambt van den 9 Juli 1841, medegedeeld door Mr. C. J. Diemont. §2. Arr.-Rgtb Haarlem 25 April 1850 over art. 42 van de wet van 22 Frim. An VII, en art. 9 van de wet van 16 Juni 1832, medegedeeld door Mr. C. J. Diemont. 41. Wetgeving en Berichten: | rp Mr. W. F. Otten. De agent d'affaires in België. 5°. Personeel: Notarissen, benoemingen enz., examen van Candidaten Notarissen. Amsterdam, De Secretaris-penningmeester, den 15 Januarij 1855. Broederschap van Candidaten Notarissen in Nederland, bestaat uit Mr. W. F. OTTEN. Bij GEBROEDERS BELINFANTE, te 's Gravenhage, zijn te verkrijgen: REVUE DES DEUX MONDES. De Jaargang 1855 zal, door de voortdurende vereeniging van vele literatoren en geleerden van naam, niet behoeven onder te doen gemé voor eenigen vorigen. De namen van Aug. Thierry, de René Richte Rekke, de Srs. Tallandier, Ed. Quinet, Villemain, de Foccart, Octave Feuillet, Sandeau, de Mazade en op het wetenschapshapsgebied dan ook bijzonder de leden van het Franse Instituut Baron Quatrefages, Littré en vele anderen, leveren daarvoor den beslag, waarborg op. De Directie van de REVUE heeft, voor dit komende jaar, twee Prijsvragen uitgeschreven, als: 1. Een prijs van 2,500 francs op deze vraag: "Hoe kan men het geestelijk leven en de intellectuele beweging in orde brengen, zodat er eenzelfde soort beweging als die in de laatste periode van de Restauratie en de eerste jaren van het gouvernement van 1831 ontstaat." 2. De tweede prijs, bestaande uit 5,000 francs, is voor een roman van personen en karakteren over het 19e-eeuwse tijdperk, met de tendensen en moraal die daarvan kunnen voortvloeien, onder de plume van de observateur van een schilderij van de 19e eeuw, waarin de verschillende nuances die men kan merken in een samenleving die wordt geplaagd door successen en passies, zich kunnen weerspiegelen. Ongecodeerde voorwaarden enz. bij de beantwoording wordt verwezen naar het programma, desgewenste, voorkomende in het nummer van 15 december van de Revue. De prijs van dit om inhoud, fraaie stijl en uitvoering wordt voor Nederland vastgesteld op ƒ 20 per jaar. De tweede aflevering van 1855 is weer zeer belangrijk, en bevat: 1. Les Makouas, rijkstede van de kust van Madras, door mr. The 2. Een hervorming en het socialisme in Engeland, Essays van Greg, door M. Charles de Romestat, van de Franse Academie. 3. Sir Hudson Lowe en zijn Memorieën over de kapitaliteit van Helene, door M. L. de Vies-Castel. 4. Grote werken van de 19e eeuw. — De chemische samenstelling van Europa en Amerika. — I. Oorsprong en periode van het spoorwegnet, door M. A. Audiffred. 5. Astronomie, speculatief. — De pluraliteit van werelden, door Babinet, van het Instituut. 6. Poëtica, door M. A. Brizeux. 7. Chronique de la semaine, historie politiek en literair. 8. Revue Musicale, door M. P. Scudo. 9. Mélanges van literatuur en kritiek. ANNUAIRE DES DEUX MONDES. Zijnde een geschiedkundig, statistisch en letterkundig overzicht aller Staten, vooral van Europa en Amerika, zonder de andere werelddeelen uit te sluiten. HOOGHET RAAI. — Kamel van Stralingen. Zitting van Maandag, 15 Januari. Voorzitter, Mr. J. Op den Hoofe. Behandeld het beroep van: 1°. T. M. van Gelding, tegen een arrest van het Hof in Groningen; rapp., raadsh. Geradts; adv.-gen. Arntzenius concludeert tot verwerping. Uit preak 6 Februari. 2°. Mr. N. Sikkens, tegen een arrest van het Hof in Zuidholland; rapp., raadsh. Gockinga. Conclusie bepaald op 31 Januari. Zitting van Dinsdag, 16 Januari. Uitspraak gedaan in zaken: 1°. en 2°. Th. H. Moerkert & s., en Th. H. Moerkert, tegen arresten van het Hof in Noordholland. De arresten vernietigd en verwezen naar het Hof in Utrecht. 3°. D. van der Voet & s., tegen een arrest van het Hof in Zuidholland. Het arrest en het vonnis in eersten aanleg vernietigd, voor zooveel de eersten req. betreft, en ten principale doseren ontslagen van alle strafvervolging; en tweeden req. niet-overtuigend verklard. 4°. de prengeld bij het Hof in Noord-Brabant, tegen een arrest in zake G. Ceelen. Het arrest gedeeltelijk vernietigd en de gereq. veroordeeld in twee geldboeten, ieder van ƒ50 enz. 5°. P. F. van Duren, tegen een arrest van het Hof in Zuidholland. Verworpen. 6°. A. E. Muurmans, huisvrouw van C. de Luijk, tegen een arrest van het Hof in Limburg. Verworpen. II. Conclusie door het Openbaar Ministerie genomen in zaken: 1°.—3°. H. van Wijk, J. van Wijk en J. van Wijk, tegen vonnissen der Rechtbank te Groningen; adv.-gen. Deketh concludeert tot verwerping. Uitspraak 6 Februari. III. Behandeld het beroep van: 1°.—4°. de officier bij de Rechtbank te Heerenveen, tegen vonnissen in zake D. L. Durksz, Th. W. Kinsema, D. J. van der Meulen en Mr. Ph. van Blom; rapp., raadsh. de Greve. Conclusie bepaald op 30 Januari. Zitting van Woensdag, 17 Januari. Behandeld het beroep van: 1. C. Driesen, tegen een arrest van het Hof in Gelderland; rapport, raadsh. de Greve; adv.-gen. Arntzenius concludeert tot verwerping. Uitspraak 6 Februari. 2. J. Boijen, tegen een arrest van het Hof in Zuid-Holland: rapport, 1 raadsh. Provó Kluit; adv.-gen. Arntzenius concludeert tot verwerping. Uitspraak 6 Februari. BENOEINGE, VERKOZINGEN, ENZ. Bij Z.H.K.M.'s besluit van den 9 dezer, n° 93, zijn herbenoemd en hij continuatie aangesteld de volgende titularissen, als: tot griffier bij het Kantongerecht te Veghel, Jhr. J.H.A. van Smidt aan Altenstadt; tot griffier bij het Kantongerecht te Breda, P.A. van Bladerkamp; tot plaatsvervangend kantonregter te Elburg, Mr. G.A. Hoekhamer; tot griffier bij het Kantongerecht te Terborg, Mr. R.L.F.A. Villant; tot griffier bij het Kantongerecht te Culemborg, J.W. Schröder; tot plaatsvervangend kantonregter te Beverwijk, W.C.J. Waterschoot van der Gracht; tot kantonregter te Oosthuizen, Mr. J.G. de Vitt Hamer Jr.; tot plaatsvervangend kantonregter te Berlicum, Mr. A. Quaestius; tot plaatsvervangend kantonregter te Dokkum, H. Klingkist Hessing; tot plaatsvervangend kantonregter te Zwolle, Mr. G.D. Jordens; tot kantonregter te Goor, Mr. A. Kronenberg. Bij hetzelfde besluit is aan Mr. L.R. Salverda een eervol ontslag verleend als plaatsvervangend kantonregter te Beetsterzwaag, en als zoodanig benoemd A. Andreae, notaris aldaar. BERIGTEN. 's Gravenhage, den 17 Januari. Bosch, 12 december. Betreffende de onlangs te Borgerhout, bij Antwerpen, gepleegde vergiftiging door zekeren J. de G. op zijn echtgenoot, waarmee hij eerst kort geleden en, naar men algemeen verhaalt, om haar geld getrouwd was, en waarvan wij berichtten, dat deze zaak voor het Provinciale Gerechtshof alhier zou worden behandeld, vernemen wij nader, dat de beklaagde reeds naar Antwerpen is overgebracht en aldaar een rechtsvolging tegen hem is ingesteld, en wel wegens poging tot moord op zijn wettige huisvrouw, omdat de aanklacht, bedoeld bij art. 9, hetwelke wij vroeger aanhaalden, niet door Nederland is gedaan, en de uitlevering dus niet heeft geschieden. (N.R.Cl.) Frankrijk. — Het Journal des Débats bevat de volgende opmerking: Het aantal wetten in Frankrijk, die sedert de eerste constituerende en wetgevende vergadering in 1789 tot 1854 zijn uitgevaardigd, bedraagt niet minder dan 87,500. Tot dit verbazende getal behoort nog niet de decreten, ordonnanties en bloot reglementaire wetten, evenmin zulke, die slechts bijzondere personen of corporaties aangaan en wier aantal op 32,000 geschat wordt. Daarenboven zijn er nog vele wetten en ordonnanties, van de oude monarchie vóór de omwenteling afkomstig, van verbindend gezag. Verbetering. — In de tweede vraag, geplaatst boven het arrest van het Provinciale Gerechtshof in Zuidholland, in ons vorige nummer opgenomen, staat: «maar verhindert geen actie tot prestatie,» lees: «een actie tot prestatie;» en in het arrest zelf, p. 2, kol. 1, regel 12 van onderen: «hetwelk ten deze niet is voor partijen,» lees: «hetwelk ten deze wet is voor partijen.» Utrecht, 9 Januari 1855. Ter bestrijding van mijn gevoelen omtrent de strafbaarheid van lieten tot afdrijving van vrucht, in het Weekblad van het Regt nr. 103 geuit, vind ik in een volgend nummer een betoog van de heer S., die van een tegenovergesteld gevoelen is, en wel gegrond op zijn meningen, dat bij die misdaad poging ondenkbaar zoude zijn, omdat een der vereisten daartoe ontbreekt, namelijk de commencement d'exécution. Hij vergunt mij hem aan te tonen, dat hij zich hierin vergist. Bij avortement is mijns inziens (om bij het voorbeeld van de heer S. te blijven) het ingeven van de drank tevens acte extérieur en commencement d'exécution; ware dit niet, zou de misdaad van afdrijving van vrucht niet kunnen gepleegd worden, want die toediening is des misdadigers laatste handeling; indien dus door deze de uitvoering nog niet is begonnen, zoude men altijd straffeloos die daad kunnen plegen; indien toch de poging niet denkbaar is zonder begin van uitvoering, veel minder de volbrachte daad. Ik kan niet denken, dat de heer S. deze ongerijmdheid zou willen, veel eerder geloof ik, dat hij dit gevolg zijner redenering heeft over het hoofd gezien. Men kan immers de misvallen zelf niet als begin van uitvoering en tevens als geheel uitvoering aanmerken. Daarenboven begin van uitvoering onderstelt een acte extérieur van de dader, en deze is niet in de misvallen te vinden; ik geloof niet, dat ooit enige schrijver heeft beweerd, dat avortement d'exécution en acte extérieur altijd twee verschillende handelingen moeten zijn; zeker zijn er actes extérieurs, die niet behoren tot de actes d'exécution, maar tot de Min (1) Zelfs wel tegen de mening en het requisitoir van het Openbaar in Dordrecht en alhier in, welke beide anders de gevestigde jurisprudentie van de Hogere Raad volgen. (2) Onderdeel toe te passen wet is hier en vervolgens, gelijk trouwens genoeg in het oog loopt, en meer geschiedt, in het algemeen elke den regter voorgebragte toe te passen verordening te verstaan. 