Resolución del Parlamento Europeo, de 7 de julio de 2021, sobre sobre la protección de los intereses financieros de la Unión Europea — Lucha contra el fraude: Informe anual de 2019 (2020/2246(INI))
overwegende dat btw een belangrijke bron van inkomsten is voor de nationale begrotingen en dat de eigen middelen gebaseerd op de btw in 2019 11,97 % van de totale begroting van de EU uitmaakten; G. overwegende dat er in een aantal lidstaten sprake is van systematische en geïnstitutionaliseerde corruptie op hoog niveau en van opzettelijke pogingen tot verzwakking van de “checks-and-balances” en van de onafhankelijkheid van de instellingen die verantwoordelijk zijn voor het monitoren en controleren van de financiën, hetgeen de financiële belangen van de Unie ernstig schaadt en tevens een bedreiging vormt voor de democratie, de grondrechten en de rechtsstaat; herinnert eraan dat corruptie een negatieve uitwerking heeft op het vertrouwen van de burgers van de EU in de instellingen; H. overwegende dat de Commissie volgens de Europese Rekenkamer onvoldoende inzicht heeft in de omvang, de aard en de oorzaken van fraude, en dat niet alle potentiële fraude als zodanig wordt aangemerkt in het beheerssysteem voor onregelmatigheden; I. overwegende dat alle lidstaten in verschillende mate de gevolgen van corruptie ondervinden en corruptie niet alleen de economie van de EU schaadt, maar ook de democratie en de rechtsstaat in heel Europa ondermijnt; Algemeen 1. is ingenomen met het 31e jaarverslag van de Commissie over de bescherming van de financiële belangen van de EU en fraudebestrijding (het PIF-verslag), waarin wordt gewezen op de resultaten van 2019 met betrekking tot de consolidatie van het institutionele kader voor de bestrijding van fraude en onregelmatigheden op het niveau van de EU, in het bijzonder de omzetting in nationaal recht door 18 lidstaten van de maatregelen waarin is voorzien in de PIF-richtlijn voor het eind van het jaar, terwijl nog eens vier lidstaten deze omzetting in juni 2020 hebben afgerond; verzoekt alle resterende lidstaten alle nodige maatregelen te treffen en te zorgen voor de zo spoedig mogelijke volledige en correcte omzetting van de richtlijn in nationaal recht; verzoekt de Commissie om het omzettingsproces in alle lidstaten nauwgezet te volgen, en gebruik te maken van haar prerogatieven om inbreukprocedures in te leiden wanneer lidstaten het omzettingsproces niet naleven; 2. betreurt dat de Commissie op 3 december 2020 met redenen omklede adviezen heeft moeten doen toekomen aan Ierland en Roemenië omdat die landen de PIF-richtlijn niet in hun nationale wetgeving hadden omgezet; merkt op dat Roemenië de PIF-richtlijn op 15 december 2020 in nationale wetgeving heeft omgezet; 3.  beklemtoont dat eerbiediging van de rechtsstaat een absolute voorwaarde is voor goed financieel beheer, met inbegrip van een doeltreffende en doelmatige toewijzing en beheer van EU-fondsen en de bestrijding van corruptie en wanbeheer; is in dat opzicht zeer ingenomen met de goedkeuring van Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 betreffende een algemeen conditionaliteitsregime ter bescherming van de Uniebegroting; 4. is verheugd dat de Commissie gelijk aan de slag is gegaan met de ontwikkeling van een duidelijke methode en met de analyse van potentiële gevallen; erkent dat de Commissie meerdere malen duidelijk heeft aangegeven dat ze haar rol als “hoedster van de Verdragen” zal vervullen en Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 onverwijld zal toepassen vanaf de datum van inwerkingtreding, zodat er tijdens de noodzakelijke voorbereidingswerkzaamheden in de eerste helft van 2021 geen zaken worden gemist; herinnert eraan dat Verordening (EU, Euratom) 2020/2092 van toepassing is op alle vastleggingen en betalingen vanaf 1 januari 2021, en voorziet in waarborgen voor eindbegunstigden en ontvangers; Opgespoorde frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden 5. neemt er kennis van dat het totale aantal in 2019 gemelde frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden 11 726 gevallen bedroeg (2 % minder dan in 2018), met een waarde van ongeveer 1,6 miljard EUR, wat een daling van 34 % inhield ten opzichte van 2018; merkt in dit verband op dat de gegevens over het aantal gevallen en de jaarlijkse waarde ervan voortdurend worden beoordeeld en geactualiseerd, en moeten worden bekeken vanuit een langetermijnperspectief; 6.  merkt op dat het aantal als fraude gemelde onregelmatigheden een indicatie is van het opsporingsniveau en de capaciteit van de lidstaten en de EU-instanties om potentiële fraude te onderscheppen, maar geen directe indicator van de omvang van de fraude die de begroting van de EU of een specifieke lidstaat schaadt; merkt op dat het onduidelijk is hoeveel frauduleuze onregelmatigheden jaarlijks niet worden gemeld, waardoor het zeer lastig is de doeltreffendheid van de fraudebestrijdingsactiviteiten te evalueren; herinnert eraan dat in 2019 in twee speciale verslagen van de Europese Rekenkamer werd gewezen op de tekortkomingen van de Commissie met betrekking tot haar inzicht in de omvang, de aard en de oorzaken van fraude, en zwakke punten werden geïdentificeerd in de strategische aanpak van de Commissie voor de beheersing van de risico’s van fraude en de Commissie werd verzocht meer proactieve maatregelen te nemen teneinde die kwesties aan te pakken; verzoekt de Commissie derhalve een methode te ontwikkelen om de betrouwbaarheid te verbeteren en nauwkeuriger ramingen te verstrekken van de omvang van fraude in de EU; merkt op dat de opsporing en melding van een onregelmatigheid impliceert dat er corrigerende maatregelen zijn genomen om de financiële belangen van de Unie te beschermen en dat, waar nodig, strafrechtelijke procedures zijn ingeleid; 7. constateert dat het aantal in 2019 gemelde frauduleuze onregelmatigheden (939 gevallen — 8 % van alle onregelmatigheden) en de daarmee verband houdende financiële bedragen (ongeveer 461,4 miljoen EUR –28 % van alle financiële bedragen waarvoor onregelmatigheden zijn opgespoord) aanzienlijk zijn gedaald ten opzichte van 2018; merkt op dat het aantal gemelde frauduleuze onregelmatigheden in 2019 40 % lager was dan in 2015 en 25 % lager dan het vijfjaarsgemiddelde voor de periode 2015-2019; merkt op dat in 2019 de 514 aan uitgaven gerelateerde en als frauduleus gemelde onregelmatigheden 0,3 % van de betalingen 2019 uitmaakten, terwijl de 425 aan inkomsten gerelateerde en als frauduleus gemelde onregelmatigheden 0,3 % van het brutobedrag van voor 2019 geïnde TEM vertegenwoordigden; 8.  houdt rekening met het feit dat het aantal in 2019 geregistreerde niet-frauduleuze onregelmatigheden (10 787 gevallen) stabiel is gebleven ten opzichte van 2018, terwijl de ermee gemoeide bedragen met 8 % daalden tot ongeveer 1,2 miljard EUR; merkt op dat in 2019 de 6 550 als niet-fraude gemelde onregelmatigheden met betrekking tot uitgaven 0,5 % van de betalingen in 2019 uitmaakten, en dat de 4 237 als niet-fraude gemelde onregelmatigheden met betrekking tot ontvangsten goed waren voor 1,5 % van het brutobedrag van de voor 2019 geïnde TEM; 9. beklemtoont dat de verandering in het aantal aan het licht gebrachte frauduleuze of niet-frauduleuze onregelmatigheden een momentopname vormt die moet worden beoordeeld in combinatie met andere significante factoren; benadrukt dat de daling in het totale aantal gemelde gevallen van zowel frauduleuze als niet-frauduleuze onregelmatigheden kan duiden op hetzij een positieve ontwikkeling (de frauduleuze activiteiten in het algemeen zijn afgenomen), hetzij een negatieve ontwikkeling (de frauduleuze activiteiten worden minder vaak aan het licht gebracht); 10. benadrukt dat, wat in het bijzonder frauduleuze onregelmatigheden betreft, de opgespoorde gevallen geconcentreerd waren in een paar lidstaten, hetgeen duidt op afwijkende benaderingen van de toepassing van het strafrecht om de EU-begroting te beschermen; onderstreept en betreurt dat veel lidstaten niet beschikken over specifieke wetgeving tegen georganiseerde, maffia-achtige criminaliteit, die steeds vaker grensoverschrijdend van aard is en opereert in sectoren die de financiële belangen van de EU treffen; verzoekt de Commissie iets te doen aan deze verschillen tussen de lidstaten, en nieuwe, op harmonisatie gerichte maatregelen te overwegen; 11.  wijst erop dat de tekortkomingen bij de geldigheid en de vergelijkbaarheid van gegevens en rapporteringstechnologieën, in combinatie met de kloof op het gebied van digitalisering tussen de lidstaten, onverminderd van grote negatieve invloed zijn op de kwaliteit en de betrouwbaarheid van de informatie waarover de Commissie beschikt in het beheerssysteem voor onregelmatigheden en het OWNRES-systeem; betreurt dat de opsporing van misbruik, fraude en verduistering van EU-middelen grotendeels beperkt is tot incidentele ontdekkingen door de Commissie en de Europese Rekenkamer tijdens hun op steekproeven gebaseerde controles of in het kader van onderzoeken van OLAF; uit er zijn bezorgdheid over dat de Europese Rekenkamer herhaaldelijk heeft geconcludeerd dat het werk van sommige nationale autoriteiten te foutgevoelig en derhalve onbetrouwbaar is; beklemtoont dat die tekortkomingen van invloed zijn op de kwaliteit van de gegevens die door de lidstaten bij de Commissie worden gemeld met betrekking tot het aantal opgespoorde frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden; merkt op dat drie lidstaten in 2019 helemaal geen frauduleuze onregelmatigheden hebben gemeld (15); maakt zich in het bijzonder zorgen over de ontoereikende personele middelen en kwalificaties van bepaalde nationale autoriteiten en het gebrek aan interne controles; 12. onderstreept dat de COVID-19-crisis tot grotere risico’s voor de uitvoering van de EU-begroting heeft geleid; stelt bezorgd vast dat meer dan de helft van alle frauduleuze onregelmatigheden door twee lidstaten is gemeld en dat meerdere lidstaten regelmatig geen enkel geval van fraude rapporteren; verzoekt de Commissie bijzondere aandacht aan deze gevallen te besteden in de vorm van monitoring en actie om de volledige bescherming van de EU-begroting te waarborgen, en — met name in uitzonderlijke crisisomstandigheden — steekproefsgewijze controles ter plaatse uit te voeren; deelt het standpunt van de Commissie dat de bestrijding van fraude en onregelmatigheden in een crisistijd van het allergrootste belang is (16); 13.  dringt er bij de lidstaten en de Commissie op aan nauwer samen te werken bij de uitwisseling van informatie, de verbetering van de gegevensverzameling en de verbetering van de doeltreffendheid van de controles; roept de lidstaten in dat opzicht op gegevens over eindbegunstigden in een uniform, machinaal leesbaar formaat te publiceren en de interoperabiliteit met de monitoringinstrumenten van de Commissie te waarborgen; verzoekt de Commissie met klem een grondige analyse uit te voeren van de onderliggende redenen en potentiële structurele problemen die ten grondslag liggen aan de aanhoudende systemische gebrekkige betrouwbaarheid van het werk van bepaalde nationale autoriteiten, en bijzondere aandacht te besteden aan potentiële verschillen tussen de nationale systemen; verzoekt de Commissie duidelijke landenspecifieke aanbevelingen voor de nationale autoriteiten uit te werken; verzoekt de Commissie een structurele dialoog te starten met de nationale autoriteiten en de Europese Rekenkamer om permanent te werken aan capaciteitsopbouw en de uitwisseling van goede praktijken, teneinde de betrouwbaarheid van het werk van nationale autoriteiten te vergroten, en het Parlement op de hoogte te houden van de gemaakte vorderingen; verzoekt de Commissie aanvullende steun te verlenen om de samenwerking in het kader van het Eurofisc-netwerk te verbeteren; 14. herhaalt in dit verband zijn verzoekt de Commissie een uniform systeem in het leven te roepen voor het verzamelen van vergelijkbare gegevens over onregelmatigheden en fraudegevallen in de lidstaten, teneinde het rapporteringsproces te standaardiseren en de kwaliteit en vergelijkbaarheid van de gemelde gegevens te waarborgen; Ontvangsten — fraude met eigen middelen 15. merkt op dat in 2019 425 onregelmatigheden werden gemeld als inkomstengerelateerde fraude, d. w. z. 21 % minder dan het vijfjaarsgemiddelde van 541 onregelmatigheden per jaar in de periode 2015-2019; merkt bovendien op dat het geschatte en vastgestelde bedrag van de TEM in kwestie (80 miljoen EUR) in 2019 19 % minder was dan het vijfjaarsgemiddelde van 98 miljoen EUR; merkt op dat de inspecties door fraudebestrijdingsdiensten de meest succesvolle methode waren om fraudegevallen op te sporen; 16. merkt op dat in 2019 4 237 onregelmatigheden als niet-frauduleus opgespoord en gemeld werden, oftewel 6 % onder het vijfjaarsgemiddelde, en dat het geraamde en vastgestelde bedrag van de TEM in kwestie in 2019 397 miljoen EUR bedroeg, oftewel 3 % lager dan het vijfjaarsgemiddelde; stelt bovendien vast dat niet-frauduleuze onregelmatigheden hoofdzakelijk werden ontdekt bij middel van controles na inklaring; 17.  benadrukt de ernst van de huidige situatie met betrekking tot fraude waarbij geen btw wordt afgedragen, met name de zogenaamde “carrouselfraude”; vraagt alle lidstaten deel te nemen aan alle terreinen waarop Eurofisc actief is, teneinde de uitwisseling van informatie voor fraudebestrijding te bevorderen; 18. maakt uit het eindverslag 2020 over de btw-kloof op dat de btw-kloof in de EU in 2018 is gedaald tot 140 miljard EUR en in 2019 tot minder dan 130 miljard EUR zou kunnen dalen; is echter bezorgd dat de btw-kloof in 2020 kan oplopen tot 164 miljard EUR en vraagt de Commissie om een uitgebreide toelichting op de vraag of die stijging op enige manier verband houdt met de COVID-19-pandemie; 19. uit zijn ernstige bezorgdheid over de enorme impact van btw-fraude op de EU-begroting en op nationale begrotingen; acht het van cruciaal belang de strijd tegen de meest omvangrijke vorm van btw-fraude — de intracommunautaire ploffraude (MTIC), die de EU jaarlijks naar schatting 40 tot 60 miljard EUR kost — te intensiveren; verzoekt de Commissie in kaart te brengen wat de sterke en zwakke punten zijn van de verschillende potentiële oplossingen om MTIC-fraude aan te pakken, in het bijzonder de invoering van een realtime, op digitale transacties gebaseerd rapportagesysteem dat is ontwikkeld door onderzoekers (TX++), of een combinatie van het definitieve btw-stelsel met digitale, realtime, op transacties gebaseerde rapportage; 20. merkt op dat de lidstaten in 2019 16 aan inkomsten gerelateerde fraudebestrijdingsmaatregelen hebben gemeld: acht op het gebied van douanefraude, vijf op het gebied van belastingfraude, en drie voor een mix van deze twee; merkt op dat de Commissie in 2019 een evaluatieproces van Verordening (EG) nr. 515/97 (17) is gestart om te bepalen hoe doeltreffend die is geweest in de preventie van douanefraude; 21. merkt op dat de Commissie tussen 2017 en 2019 in alle lidstaten inspecties ter plaatse heeft uitgevoerd van de controlestrategie op het gebied van de douanewaarde en heeft vastgesteld dat de financiële belangen van de Unie niet doeltreffend werden beschermd, wat leidde tot aanzienlijke verliezen van TEM voor de EU-begroting; merkt op dat OLAF onderzoeksverslagen heeft uitgebracht met aanbevelingen aan zes lidstaten die de nodige maatregelen om onderwaarderingsfraude consequent aan te pakken niet volledig hebben uitgevoerd; verzoekt de Commissie aan het Parlement verslag uit te brengen over de lidstaten die als voorbeeld zouden kunnen dienen en de lidstaten die nog worstelen met aanzienlijke uitdagingen; 22.  merkt op dat zonnepanelen in 2019, net als overigens in 2017 en 2018, in geld uitgedrukt de goederen waren waarbij zich de meeste fraude en onregelmatigheden voordeden; verzoekt de Commissie de systemische aard van dergelijke fraude te erkennen, en spoort de Raad en de lidstaten met klem aan in verband hiermee doortastende actie te ondernemen; 23. constateert dat er naar aanleiding van onderzoeken van OLAF naar onderwaarderingsfraude met textiel en schoenen die via het Verenigd Koninkrijk uit China worden ingevoerd, alsook naar aanleiding van de onderzoeken van de Commissie zelf in het kader van het beheer van de eigen middelen, ernstige twijfel bestaat over de juistheid van de TEM-bedragen (douanerechten) die door het Verenigd Koninkrijk naar de EU-begroting zijn overgemaakt; veroordeelt met klem het feit dat het VK nog steeds weigert de voor de periode 2011-2017 ontbrekende TEM-bedragen (2,679 miljard EUR bruto) aan de EU-begroting ter beschikking te stellen; is verheugd dat de Commissie in maart 2019 een inbreukprocedure voor het Hof van Justitie heeft ingeleid tegen het VK in verband met TEM-verliezen als gevolg van ondergewaardeerde invoer; verzoekt de Commissie verslag uit te brengen over alle ontwikkelingen in dit verband; 24. maakt zich grote zorgen over het door het directoraat-generaal Begroting (DG BUDG) voor 2019 gehandhaafde niet-kwantificeerbare voorbehoud, waarbij werd gesteld dat de fraude in verband met onderwaardering deels doorwerkte in andere lidstaten, met bepaalde gevolgen voor de inning van TEM in een mate waarbij uiteindelijke kwantificering hangende is; merkt op dat de Commissie inspecties met betrekking tot onderwaardering heeft uitgevoerd in alle lidstaten en heeft gecontroleerd hoe lidstaten zich hebben georganiseerd om kwesties van onderwaardering, met name met betrekking tot textiel en schoeisel uit China, aan te pakken; merkt op dat de onderwaardering van in de EU ingevoerde goederen de komende jaren een bedreiging voor de ontvangsten is en blijft, en een grote uitdaging die moet worden aangepakt; merkt op dat de Commissie opvolging zal geven aan en de lidstaten financieel aansprakelijk zal stellen voor eventuele geleden verliezen; vindt het zorgwekkend dat de TEM-verliezen in 2019 volgens voorlopige berekeningen 1 % van de totale TEM voor het jaar vertegenwoordigden; verzoekt de Commissie het Parlement spoedig van de bevindingen en gevolgen van haar inspecties en kwantificeringsberekeningen in kennis te stellen zodra zij die heeft afgerond; 25.  wijst er nogmaals op dat fraude het beste opgespoord kan worden door middel van een combinatie van opsporingsmethoden (inklaringscontroles, controles na inklaring, en inspecties door onder andere fraudebestrijdingsdiensten), en dat de doeltreffendheid van elke methode afhangt van de lidstaat in kwestie, van de vraag in hoeverre de administratie van die lidstaat op doeltreffende wijze gecoördineerd wordt, en van het vermogen van de bevoegde diensten van de lidstaat om onderling te communiceren; verzoekt de Commissie de Raad te informeren welke lidstaten hun ervaring met beste praktijken zouden kunnen delen en welke lidstaten nog worstelen met aanzienlijke uitdagingen; 26. merkt op dat het jaarlijkse terugvorderingspercentage voor TEM de afgelopen vijf jaar varieerde van 52 % tot 66 %, en dat het terugvorderingspercentage voor in 2019 gemelde gevallen momenteel ongeveer 57 % bedraagt; merkt op dat verschillen in terugvorderingsresultaten tussen de lidstaten het gevolg kunnen zijn van factoren als het soort fraude of onregelmatigheid, of het soort debiteur; merkt op dat per maart 2020 het totale terugvorderingspercentage voor de jaren 1989-2019 61 % bedroeg; herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om jaarlijks verslag uit te brengen over het bedrag aan eigen middelen van de EU dat naar aanleiding van de aanbevelingen van OLAF is teruggevorderd, en de kwijtingsautoriteit tevens te informeren over de nog terug te vorderen bedragen; Fraude met betrekking tot uitgaven 27. merkt op dat het aantal als frauduleus gemelde onregelmatigheden bij uitgaven in 2019 514 bedroeg met een waarde van 381,4 miljoen EUR (0,3 % van de betalingen in 2019); 28. merkt op dat het aantal als niet-frauduleus gemelde onregelmatigheden bij uitgaven in 2019 6 550 bedroeg, oftewel 0,5 % van de betalingen in 2019; 29.  merkt op dat met betrekking tot het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) de ontdekking van onregelmatigheden geconcentreerd is in een paar lidstaten, met name frauduleuze onregelmatigheden, hetgeen erop wijst dat verschillende benaderingen van de toepassing van het strafrecht ter bescherming van de EU-begroting of verschillende meldpraktijken met betrekking tot vermoede fraude belangrijke factoren kunnen zijn die verschillen tussen de lidstaten verklaren; merkt op dat hoewel de totale financiële bedragen relatief stabiel waren in 2019 er sprake was van een toename bij de bedragen voor rechtstreekse steun en een daling bij die voor plattelandsontwikkeling; merkt in het bijzonder op dat op het gebied van rechtstreekse steun de meeste opsporingen wezen op het gebruik van vervalste documenten of steunaanvragen, terwijl veel ontdekte gevallen op het gebied van plattelandsontwikkeling verband hielden met de uitvoering; uit er zijn bezorgdheid over dat het creëren van kunstmatige omstandigheden voor het ontvangen van financiële steun een veelvoorkomende vorm van fraude bij rechtstreekse steun is die duidt op een modus operandi bij frauduleuze onregelmatigheden waarmee aspecten van ethiek en integriteit gemoeid zijn; merkt op dat het aantal frauduleuze onregelmatigheden op het gebied van plattelandsontwikkeling sterk is afgenomen als gevolg van de daling van het aantal ontdekte onregelmatigheden met betrekking tot de programmeringsperiode 2007-2013, in overeenstemming met de programmeringscyclus, en een trage start van de opsporing met betrekking tot de programmeringsperiode 2014-2020, en dat er bij plattelandsontwikkeling nog altijd meer frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden werden ontdekt dan bij rechtstreekse steun; stelt echter vast dat bij marktmaatregelen het hoogste opsporingspercentage van fraude (FDR) werd geregistreerd, namelijk 0,87 %, oftewel meer dan vier keer zoveel frauduleuze onregelmatigheden als bij plattelandsontwikkeling, terwijl het percentage opgespoorde onregelmatigheden (IDR) bij niet-frauduleuze onregelmatigheden bijna dubbel zo hoog was als dat van plattelandsontwikkeling; merkt bovendien op dat uit de jaarverslagen 2017 van de Rekenkamer (18) blijkt dat de wijze waarop de uitgaven worden vergoed van invloed is op het foutenrisico, en dat met name fouten vooral beperkt bleven tot vergoedingen van kosten, terwijl het foutenpercentage voor betalingen op basis van rechten onder de materialiteitsdrempel van 2 % lag; 30.  herhaalt zijn verzoek tot invoering van maximumbedragen voor de betalingen die één natuurlijke persoon mag ontvangen uit de eerste en tweede pijler van het GLB en uit de cohesiefondsen; is van mening dat maximumbedragen per natuurlijke persoon veel moeilijker te omzeilen zijn; herinnert eraan dat begunstigden, teneinde door rechtspersonen vastgestelde plafonds te omzeilen, hun bedrijven kunstmatig kunnen opsplitsen of aanvullende bedrijven kunnen oprichten die allemaal het maximumbedrag aan financiering kunnen ontvangen; is ingenomen met het voornemen in het voorstel voor het GLB om alle bedrijven die tot dezelfde groep behoren als één begunstigde te beschouwen; beschouwt dit evenwel als onvoldoende, aangezien ondoorzichtige en zeer complexe bedrijfsstructuren, die vaak entiteiten in diverse lidstaten en/of derde landen omvatten, het lastig maken te garanderen dat alle bedrijven die tot eenzelfde groep behoren als zodanig worden herkend en daadwerkelijk worden behandeld als één begunstigde, waardoor mogelijkheden ontstaan om deze beperkingen te omzeilen; verzoekt de Commissie voorstellen voor plafonds per natuurlijke persoon voor het GLB en de cohesiefondsen op te nemen in haar voorstel voor de herziening van het Financieel Reglement (19); 31. uit wederom zijn bezorgdheid dat GLB-subsidies landroof door criminele en oligarchische structuren in de hand blijven werken; herhaalt zijn dringende oproep aan de Commissie om een klachtenmechanisme in het leven te roepen waarmee landbouwers en kmo’s rechtstreeks een klacht kunnen indienen bij de Commissie indien zij te maken krijgen met landroof, ernstig wangedrag door de nationale autoriteiten, oneerlijke of bevooroordeelde behandeling bij aanbestedingen of de verdeling van subsidies, druk of intimidatie door criminele structuren, georganiseerde misdaad of oligarchische structuren, of andere ernstige schendingen van hun grondrechten; is verheugd dat voor de nieuwe GLB-verordening een dergelijk klachtenmechanisme is voorgesteld; 32.  merkt op dat de analyse van de cohesiebeleidsgegevens en de verschillende fases van de programmeringsperiode 2007-2013 complex is; merkt op dat de gemelde financiële bedragen significant lager waren dan in het buitengewone jaar 2018, maar dat ze wat de cohesiefondsen betreft gemiddeld een stijgende lijn vertonen; onderstreept het belang van samenwerking met de justitiële autoriteiten en beklemtoont dat er meer aandacht moet worden besteed aan de onverwachte daling van de bedragen in 2019 van zowel frauduleuze als niet-frauduleuze onregelmatigheden, en met uitzondering van “uitzonderlijke” gevallen, tijdens de programmeringsperiode 2014-2020, en van de bedragen in verband met frauduleuze onregelmatigheden voor alle fondsen, met name het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, in 2019; wijst erop dat de Commissie, OLAF en het EOM dringend in detail moeten onderzoeken of de verschillende rapporteringspatronen bij de lidstaten wat betreft de opsporing van frauduleuze onregelmatigheden met hoge financiële bedragen op een of andere manier verband houden met mogelijke belangenconflicten van de betrokkenen in de lidstaten of zelfs met criminele activiteiten; 33. uit zijn ernstige bezorgdheid over berichten in de media over door de EU medegefinancierde investeringen in infrastructuur die na de vereiste minimumperiode van drie of vijf jaar een andere bestemming hebben gekregen; betreurt de beschuldigingen van fraude en persoonlijk gewin in verband met die herbestemming; betreurt het feit dat de Commissie niet in staat is geweest aanvullende informatie te verstrekken om de resterende twijfel weg te nemen; is ingenomen met het voornemen van de Commissie om naar behoren gevolg te geven aan die beschuldigingen en verzoekt de Commissie het Parlement van haar bevindingen op de hoogte te stellen; verzoekt de Commissie voorts te analyseren in welke lidstaten er sprake is van ernstige problemen met betrekking tot de herbestemming van door de EU medegefinancierde infrastructuurprojecten; 34. is van mening dat de wettelijke minimale duurzaamheidseis van drie tot vijf jaar te kort is gezien de aanzienlijke medefinancieringsbedragen en de lange duur van dergelijke projecten; betreurt dat de medewetgevers bij de herziening van de verordening gemeenschappelijke bepalingen (20) niet hebben besloten langere duurzaamheidseisen in te voeren; merkt op dat er grote verschillen bestaan tussen de nationale regels van de lidstaten op het gebied van de duurzaamheid van infrastructuurinvesteringen en voortijdige herbestemmingen; 35.  verzoekt de Commissie de verschillende nationale regels in verband met de eisen inzake de duurzaamheid van vastleggingen voor medegefinancierde investeringen en vroegtijdige herbestemming grondig te analyseren voor zowel infrastructuur als apparatuur, met bijzondere aandacht voor de vraag of de nationale regels verder gaan dan de minimumeisen van de EU; verzoekt de Commissie het Parlement van haar bevindingen op de hoogte te stellen; 36. herinnert aan de transparantievereisten van het GLB en het cohesiebeleid, op grond waarvan de bevoegde autoriteiten van de lidstaten een openbaar beschikbare lijst van uiteindelijke begunstigden moeten bijhouden; roept de lidstaten met klem op deze gegevens in een eenvormig, machinaal leesbaar formaat te publiceren en de interoperabiliteit van de informatie te waarborgen; verzoekt de Commissie gegevens te verzamelen en samen te voegen en lijsten te publiceren van de grootste begunstigden van elk fonds in elke lidstaat; 37. merkt op dat er, wat de in 2019 ontdekte frauduleuze onregelmatigheden betreft, bij acties in verband met gezondheidsinfrastructuur inbreuken op de regels inzake overheidsopdrachten zijn vastgesteld, waarbij de meest voorkomende problemen verband hielden met bewijsstukken; merkt op dat vijftien lidstaten melding maakten van onregelmatigheden bij acties in verband met gezondheidsinfrastructuur en dat zeven van hen ook fraude ontdekten; merkt op dat het feit dat andere lidstaten geen onregelmatigheden op dit gebied hebben gemeld, niet wil zeggen dat zij niet met dergelijke risico’s te maken hebben gekregen, en verzoekt de Commissie, OLAF en het EOM ervoor te zorgen dat kwesties in verband met frauduleuze activiteiten, met name in het kader van de bestrijding van de COVID-19-pandemie, niet onopgelost blijven; 38. maakt zich zorgen over de constante meldingen van de Rekenkamer en de Commissie over aanhoudende tekortkomingen bij overheidsopdrachten in diverse lidstaten; verzoekt de Commissie om bij de lidstaten met opmerkelijke tekortkomingen de onderliggende redenen ervan grondig te analyseren, en precies na te gaan in hoeverre de tekortkomingen te wijten zijn aan formele fouten dan wel aan systematische fraude en corruptie; is van mening dat kleine formele fouten anders moeten worden behandeld en dat de Commissie haar aandacht meer moet richten op ernstige gevallen, zoals opzettelijke manipulatie van aanbestedingscriteria ten gunste van één inschrijver of bepaalde inschrijvers, corruptie bij de selectie van inschrijvers, belangenconflicten en andere vormen van frauduleus misbruik; 39.  wijst erop dat volledige transparantie bij de verantwoording van uitgaven essentieel is, in het bijzonder bij infrastructuurwerken die rechtstreeks via fondsen of financieringsinstrumenten van de EU worden gefinancierd; verzoekt de Commissie de EU-burgers volledige toegang te verlenen tot de informatie over medegefinancierde projecten; 40. benadrukt dat volledige transparantie bij de verantwoording van overdrachten en leningen in het kader van de herstel- en veerkrachtfaciliteit essentieel is en roept de Commissie op het Parlement volledige toegang tot informatie te verschaffen; 41. verzoekt de Commissie haar werkzaamheden op het gebied van fraudepreventie en -opsporing te intensiveren teneinde te garanderen dat EU-middelen bij de beoogde begunstigden blijven terechtkomen en een doeltreffende en meetbare impact hebben op het leven van de burgers; Digitalisering als middel om de financiële belangen van de EU te beschermen 42. beklemtoont dat er al lang meer digitalisering, interoperabiliteit en harmonisering van de verslaglegging, monitoring en controles in de EU had moeten zijn en dat dit onontbeerlijk is gezien de grensoverschrijdende aard van misbruik, fraude, onrechtmatige toe-eigening, belangenconflicten, dubbele financiering en andere systemische problemen; is bovendien bezorgd over het toezicht op de financiële instrumenten die door intermediairs worden beheerd en over de zwakke punten die aan het licht zijn gekomen bij de controles van de statutaire zetels van de begunstigden; wijst opnieuw op de noodzaak om de uitbetaling van directe en indirecte middelen afhankelijk te maken van de openbaarmaking van gegevens over de werkelijke eigendom door de begunstigden en financiële intermediairs; 43. betreurt dat het gebrek aan informatie over de eigendomsstructuren en uiteindelijke begunstigden van bedrijven en groepen bedrijven op grond van de huidige regels aanzienlijk bijdraagt aan de ondoorzichtigheid van de huidige verdeling van middelen en een doeltreffendere opsporing van onregelmatigheden in de weg staat; benadrukt wederom het enorme belang van alomvattende, betrouwbare en vergelijkbare gegevens voor een efficiënte, doeltreffende en tijdige controle van EU-uitgaven en de bescherming van het geld van de Europese belastingbetalers; 44.  herhaalt zijn dringende oproep aan de Commissie om in het Financieel Reglement een rechtsgrondslag te verschaffen voor de totstandbrenging van een interoperabel digitaal rapportage- en monitoringsysteem dat tijdige, uniforme en gestandaardiseerde rapportage op het gebied van gedeeld beheer door de autoriteiten van de lidstaten mogelijk maakt; dringt aan op een verplicht gebruik van bestaande hulpmiddelen voor datamining en het toekennen van risicoscores, zoals Arachne, als een van de elementen van het geplande rapportage- en monitoringsysteem; benadrukt dat een dergelijk interoperabel rapportage- en monitoringsysteem niet alleen een vroegtijdige en doeltreffendere opsporing van misbruik, fraude, onrechtmatige toe-eigening, belangenconflicten, dubbele financiering en andere systemische problemen mogelijk zou maken, maar ook een alomvattend overzicht zou bieden van de daadwerkelijke verdeling van EU-middelen en potentiële onbedoelde concentraties in handen van een paar oligarchische of zelfs criminele uiteindelijke begunstigden; 45. herinnert eraan dat dit systeem niet mag leiden tot bureaucratische overbelasting van de nationale autoriteiten en geen gegevenscongestie mag creëren; verzoekt de Commissie te bepalen welke indicatoren en gegevens daadwerkelijk relevant, noodzakelijk en evenredig zijn voor audit- en controledoeleinden en voor de verwezenlijking van de beoogde programmeringsdoelstellingen, en ervoor te zorgen dat er minder indicatoren en mijlpalen in het systeem moeten worden ingevoerd; 46. merkt op dat het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting (EDES), dat is opgericht bij artikel 135 van het Financieel Reglement, doeltreffende sancties moet waarborgen voor onbetrouwbare personen of entiteiten door hen uit te sluiten van uit de EU-begroting gefinancierde gunnings- en aanbestedingsprocedures en door financiële boeten op te leggen; betreurt dat er maar zeer weinig marktdeelnemers in de databank zijn opgenomen (in mei 2021 waren dat er zes); verzoekt de Commissie de criteria te herzien om de complexiteit van het EDES te verminderen en het systeem in de praktijk bruikbaarder te maken; 47. verzoekt de Commissie om in haar voorstel tot herziening van het Financieel Reglement te overwegen het EDES uit te breiden tot middelen onder gedeeld beheer, met inachtneming van de beginselen van evenredigheid en geschiktheid; dringt er bij de lidstaten en de Commissie op aan een betere interoperabiliteit te waarborgen tussen de bestaande Europese en nationale databanken en instrumenten voor datamining; erkent dat de totstandbrenging van een dergelijke interoperabiliteit volgens de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming geen problemen oplevert met betrekking tot de algemene gegevensbescherming, zolang er maar een duidelijke rechtsgrond voor is; 48.  is ingenomen met de huidige regels inzake elektronische aanbestedingen, waarin is bepaald dat aanbestedingsmogelijkheden op Tenders Electronic Daily (TED) moeten worden gepubliceerd, dat aanbestedingsdocumenten elektronisch toegankelijk moeten worden gemaakt, waarbij de hyperlinks in de TED-aankondigingen moeten worden opgenomen, dat marktdeelnemers hun aanbestedingen elektronisch moeten indienen en dat aanbestedende diensten elektronische facturen moeten aanvaarden; 49. merkt op dat er een digitale transformatie gaande is op het gebied van overheidsopdrachten; is verheugd dat wordt nagedacht over nieuwe manieren om overheidsopdrachten aan te besteden, met digitale technologieën in het achterhoofd; is van mening dat deze hervorming meer moet inhouden dan eenvoudigweg een overstap naar elektronische instrumenten en eveneens betrekking moet hebben op de verschillende fasen voor en na de gunning; dringt erop aan dat deze hervormingen het ook mogelijk moeten maken om op gegevens gebaseerde benaderingen te integreren in de verschillende stadia van het aanbestedingsproces; verzoekt de Commissie bijzondere aandacht te besteden aan kaderovereenkomsten die via aanbestedingsprocedures worden gegund, aangezien daaraan gerelateerde fraude en corruptie een toegenomen risico voor de financiële belangen van de Unie vormen; 50. merkt op dat de toegenomen digitalisering van overheidsdiensten en aangescherpte transparantievereisten tot gevolg hebben dat er meer informatie over de overheidsfinanciën van de EU in elektronisch formaat beschikbaar is; merkt voorts op dat de momenteel beschikbare rekencapaciteit en de software het mogelijk maken om op relatief korte tijd een grote hoeveelheid complexe gegevens te verwerken, waardoor nieuwe mogelijkheden ontstaan voor de opsporing van fraude door gespecialiseerde technieken voor gegevensanalyse, zoals big data, datamining en AI-technologieën, toe te passen op open data; is van mening dat de enorme hoeveelheden open data mogelijkheden bieden om betrouwbare “reputatiesystemen” op te zetten waarmee criminele activiteiten kunnen worden voorkomen; verzoekt de Commissie een systemische analyse uit te voeren om te onderzoeken hoe nieuwe technologieën worden gebruikt voor fraudeopsporing en -preventie, hun beperkingen te evalueren en voorstellen te doen om ze beter te benutten; De nieuwe fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie 51.  is ingenomen met de goedkeuring van de nieuwe fraudebestrijdingsstrategie van de Commissie op 29 april 2019; is ingenomen met het nultolerantiebeleid ten aanzien van fraude; is ingenomen met de herinvoering van het institutioneel toezicht op fraudekwesties binnen de Commissie door middel van een sterkere adviserende en toezichthoudende rol van OLAF; herinnert eraan dat in de strategie alleen wordt voorzien in een bindend actieplan voor de diensten van de Commissie en de uitvoerende agentschappen, terwijl de meeste bevoegdheden bij de lidstaten liggen; dringt aan op een uniforme benadering die ook de lidstaten omvat; 52. verzoekt de Commissie te overwegen haar nieuwe fraudebestrijdingsstrategie te herzien om ten volle rekening te houden met de operationalisering van het EOM en de rol die het speelt op het gebied van fraudebestrijding; 53. benadrukt dat prioriteit moet worden gegeven aan de ontwikkeling en vaststelling van nationale fraudebestrijdingsstrategieën door alle lidstaten, mede in het licht van de nieuwe uitdagingen van de COVID-19-crisis en de plannen voor herstel en veerkracht; is erg bezorgd over het feit dat uit de follow-up voor 2018 blijkt dat slechts tien lidstaten hebben aangegeven dat zij een nationale fraudebestrijdingsstrategie hebben vastgesteld of geactualiseerd en aan OLAF hebben meegedeeld, terwijl 17 lidstaten er nog geen hebben vastgesteld (21), en slechts vier daarvan overwegen een nieuwe strategie vast te stellen of voor te bereiden (22); verzoekt de lidstaten die nog geen nationale fraudebestrijdingsstrategie hebben vastgesteld, dit onverwijld te doen; roept de Commissie op om de vastgestelde nationale fraudebestrijdingsstrategieën te beoordelen, te onderzoeken waarom lidstaten achterop hinken bij de vaststelling ervan en de overblijvende lidstaten aan te moedigen om vaart te zetten achter de vaststelling; Het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) 54.  is verheugd over de start van de onderhandelingen in 2019 over de herziening van de OLAF-verordening in verband met de samenwerking met het EOM en de doeltreffendheid van de OLAF-onderzoeken; is ingenomen met de inwerkingtreding van de herziene Verordening (EU, Euratom) 2020/2223 in januari 2021, waardoor de rol van OLAF aanzienlijk is versterkt en het pad is geëffend voor een vlotte samenwerking met het EOM; neemt er nota van dat de nieuwe regels een duidelijke omschrijving van de complementaire taken van de twee bureaus omvatten, alsmede duidelijke regels voor het melden van zaken en verbeteringen in de wijze waarop OLAF zijn onderzoeken kan uitvoeren; erkent dat het nieuwe rechtskader OLAF doeltreffender maakt door de regels inzake controles en verificaties ter plaatse te stroomlijnen, OLAF toegang te verschaffen tot bankrekeninginformatie via de nationale bevoegde autoriteiten, de regels inzake de werkzaamheden van de coördinatiediensten voor fraudebestrijding in de lidstaten aan te scherpen en voor sterkere garanties te zorgen voor de personen die het onderwerp zijn van onderzoeken van OLAF door de aanstelling van een controleur; 55. is van mening dat de uitgebreidere bevoegdheden van OLAF, de oprichting van het EOM en de coördinatie van werkzaamheden binnen de volledige fraudebestrijdingsarchitectuur van de EU om fraudeurs te identificeren, er onderzoek naar te voeren en hen te vervolgen, een grote stap voorwaarts vormen wat de bescherming van de financiële belangen van de EU betreft; is in dit verband ingenomen met de tussen het EOM, Eurojust en Europol gemaakte werkafspraken, waarin regels voor samenwerking zijn vastgesteld en is bepaald hoe de EU-organen zullen samenwerken bij de bestrijding van strafbare feiten die de financiële belangen van de Europese Unie schaden; 56. wijst opnieuw op het belang van de onderzoeken van OLAF en zijn rol bij het coördineren van de inspanningen om de financiële belangen van de EU te beschermen en fraude te bestrijden; 57.  wijst erop dat OLAF niet alleen is opgericht voor interne onderzoeken, maar ook om de lidstaten te ondersteunen bij externe onderzoeken; benadrukt dat OLAF na de oprichting van het EOM nog steeds het enige orgaan zal zijn dat belast is met de bescherming van de financiële belangen van de EU in de lidstaten die hebben besloten zich niet bij het EOM aan te sluiten; herinnert eraan dat OLAF vanwege het subsidiariteitsbeginsel geen onderzoeken kan inleiden wanneer lidstaten beter geplaatst zijn om op te treden, maar dat dit OLAF er niet van weerhoudt terugkerende zaken, tendensen en patronen te analyseren, en dat zijn vermogen om deze fenomenen op te sporen, heeft geleid tot betere samenwerking en succesvolle acties; 58. is er sterk van overtuigd dat OLAF meer budgettaire en personele middelen moet krijgen, zodat het zijn taken op het gebied van preventie en onderzoek volledig kan uitvoeren, met name in de lidstaten die niet deelnemen aan het EOM; onderstreept hoe belangrijk het is om ervoor te zorgen dat OLAF een sterke en goed functionerende partner van het EOM blijft; benadrukt dat de toekomstige samenwerking tussen OLAF en het EOM gebaseerd moet zijn op nauwe samenwerking, efficiënte uitwisseling van informatie en complementariteit, terwijl dubbel werk of conflicterende bevoegdheden moeten worden vermeden; 59. wijst opnieuw op het feit dat het de taak van OLAF is om bij te dragen aan het ontwerpen en uitwerken van methoden om fraude, corruptie en elke andere illegale activiteit die de financiële belangen van de Unie schaadt te voorkomen en te bestrijden; herinnert eraan dat een van de belangrijkste elementen van het mandaat van OLAF is om samen met en tussen de lidstaten het delen van operationele ervaring en beste procedurele praktijken op het gebied van de bescherming van de financiële belangen van de Unie te bevorderen en te coördineren; betreurt derhalve dat er in het PIF-verslag geen expliciete beoordeling wordt gegeven van de onderzoeksresultaten van OLAF op het gebied van uitgaven; verzoekt OLAF om de lidstaten en de Commissie concrete richtsnoeren en advies te verstrekken op basis van een analyse van zijn onderzoekservaring; 60. neemt kennis van de in 2019 ondertekende administratieve regeling voor de uitwisseling van informatie en de samenwerking tussen OLAF en de Europese Rekenkamer en is ingenomen met de gestructureerdere samenwerking tussen de Rekenkamer en OLAF; 61.  is ermee ingenomen dat OLAF en de medewetgevers, in nauwe samenwerking met de diensten van de Commissie, zijn overeengekomen om in alle per gebied geharmoniseerde wetgeving voor uitgavenprogramma’s voor de periode na 2020 standaardbepalingen op te nemen inzake de bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie; Het Europees Openbaar Ministerie (EOM) 62. is ingenomen met de benoeming van Laura Codruța Kövesi tot Europees hoofdaanklager in 2019 en de start van de werkzaamheden van het EOM op 1 juni 2021; betreurt dat de datum waarop het EOM operationeel had moeten zijn meerdere malen is uitgesteld wegens een gebrek aan financiële en personele middelen en ernstige vertragingen bij de benoeming van Europese en gedelegeerde aanklagers in een aantal lidstaten; verzoekt de Commissie de financiële en personele middelen van het EOM te verhogen, zodat het de uitdagingen die zullen voortvloeien uit de besteding van het uitzonderlijk grote herstelfonds het hoofd kan bieden; 63. merkt op dat de benoemingsprocedure voor de gedelegeerde Europese aanklagers in 2019 van start is gegaan en in 2020 is afgerond en dat 22 Europese aanklagers op 28 september 2020 de eed hebben afgelegd voor het Hof van Justitie; betreurt dat met name Slovenië geen gedelegeerde Europese aanklagers heeft benoemd omdat het land de benoemingsprocedure heeft geannuleerd, en dat er in verschillende andere lidstaten aanzienlijke vertragingen zijn ontstaan; merkt op dat hoofdaanklager Kövesi erg bezorgd is over het kennelijke gebrek aan loyale samenwerking van Slovenië na de vertragingen bij de aanwerving van de gedelegeerde aanklagers van dat land; dringt er bij de Commissie op aan de lidstaten die nog geen gedelegeerde Europese aanklagers hebben genomineerd of hun nationale wetgeving met het oog op de operationalisering van het EOM nog niet hebben aangepast, strikt te monitoren, zo nodig door hun financiering op grond van artikel 63, leden 2 en 8, van het Financieel Reglement en de sectorspecifieke regels op te schorten en/of inbreukprocedures in te leiden; stelt bovendien vast dat eind 2019 18 lidstaten de Commissie ervan in kennis hadden gesteld dat zij de PIF-richtlijn in nationaal recht hadden omgezet; roept de Commissie op alles in het werk te stellen om alle lidstaten aan te moedigen zich bij het EOM aan te sluiten en spoort de vijf lidstaten die zich nog niet hebben aangesloten aan om dat zo snel mogelijk te doen; 64.  herinnert eraan dat de Europese selectiecommissie voor de benoeming van de Europese aanklagers overeenkomstig Uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1696 van de Raad de kandidaten evalueert en de Raad een rangschikking verschaft die door de Raad in acht moet worden genomen, maar die volgens het uitvoeringsbesluit niet bindend is; wijst erop dat de Raad bij de kandidaten die werden genomineerd door België, Bulgarije en Portugal de volgorde van voorkeur van de selectiecommissie niet heeft gevolgd; herinnert eraan dat Oostenrijk, Estland, Luxemburg en Nederland op 27 juli 2020 een verklaring openbaar hebben gemaakt, waarin zij beklemtonen dat concurrentie tussen de rangorde van de nationale selectiecommissies en de rangorde van de Europese selectiecommissie — wat het risico inhoudt dat de Europese component van de benoemingsprocedure wordt uitgehold — moet worden vermeden; 65. wijst met grote bezorgdheid op het feit dat Malta geen drie geschikte kandidaten heeft genomineerd voor het college van Europees aanklagers, waardoor vertraging is ontstaan bij de voltooiing van dat college; uit tevens zijn ernstige bezorgdheid over de berichten in de media dat de Portugese regering de Raad onjuiste informatie zou hebben verschaft over de titel en ervaring van de kandidaat die door de Europese selectiecommissie als tweede werd gerangschikt en vervolgens als Portugees Europees aanklager werd benoemd; uit tevens zijn bezorgdheid over het feit dat een van de niet-geselecteerde Belgische kandidaten bij het Hof van Justitie een klacht heeft ingediend over de selectieprocedure; betreurt dat deze kwesties de formatie van het college van Europees aanklagers heeft overschaduwd en verzoekt de betrokken lidstaten het Parlement alle noodzakelijke informatie en documentatie te verschaffen teneinde de rechtmatigheid van het selectieproces grondig te evalueren; 66. herinnert eraan dat de Europese en gedelegeerde aanklagers onafhankelijk moeten zijn en dat elk vermoeden van beïnvloeding door een nationale regering ten gunste van een kandidaat en in strijd met de aanbeveling van de Europese selectiecommissie ernstige negatieve gevolgen zou hebben voor de reputatie, integriteit en onafhankelijkheid van het EOM als instelling; Het bestrijden van corruptie 67. is verheugd over de vaststelling van Richtlijn (EU) 2019/1937 (“de klokkenluidersrichtlijn”) en wijst erop dat de uiterste termijn voor omzetting 17 december 2021 is; verzoekt de Commissie de lidstaten van nabij te volgen en te ondersteunen om ervoor te zorgen dat zij de richtlijn volledig, correct en tijdig omzetten, en de tenuitvoerlegging door de lidstaten zo snel mogelijk na de deadline te beginnen beoordelen; 68.  benadrukt het belang van onafhankelijke media en onderzoeksjournalisten en wijst er nogmaals op dat zij moeten worden beschermd; verzoekt de Commissie te voorzien in aanzienlijke rechtsbescherming zoals die voor klokkenluiders, en alomvattende maatregelen te ontwikkelen voor de bescherming en financiering van onafhankelijke onderzoeksjournalistiek, waaronder een mechanisme voor snelle respons voor journalisten in nood en doeltreffende wetgeving om strategische rechtszaken tegen publieke inspraak te bestrijden; 69. benadrukt het belang van de vooruitgang die is geboekt met de wetgevings- en beleidsinitiatieven van de Commissie ter voorkoming en bestrijding van corruptie, alsook van de regelmatige monitoring en evaluatie van het rechtskader van de lidstaten via het recent vastgestelde verslag over de rechtsstaat; herinnert er echter aan dat het recent vastgestelde verslag over de rechtsstaat erg beschrijvend van aard is, en betreurt dat de Commissie het niet langer nodig acht een specifiek verslag inzake corruptiebestrijding te publiceren; roept de Commissie op om deze verslagen uit te breiden door aanbevelingen te doen over situaties waarin tekortkomingen zijn geconstateerd; 70. is erg bezorgd over de bevindingen uit het verslag over de rechtsstaat van 2020, waarin wordt gewezen op punten van zorg in verband met de doeltreffendheid van het onderzoek naar en de vervolging en berechting van corruptiezaken, met inbegrip van corruptiezaken op hoog niveau in verschillende lidstaten, zoals Bulgarije, Kroatië, Tsjechië, Hongarije, Malta en Slowakije; dringt erop aan dat corruptie op hoog niveau systematisch moet worden bestreden door consequent en doortastend op te treden, zodat strafrechtelijke onderzoeken worden gestart en hooggeplaatste ambtenaren of personen uit hun directe omgeving worden vervolgd in geval van ernstige beschuldigingen; 71. benadrukt dat de instellingen die belast zijn met de handhaving van het strafrecht doeltreffend en onpartijdig te werk moeten gaan en van passende financiering, personele middelen, technische capaciteit en gespecialiseerde deskundigheid moeten worden voorzien zodat zij hun taken kunnen uitvoeren; 72. wijst erop dat het verband tussen corruptie en fraude in de EU negatieve gevolgen kan hebben voor de EU-begroting; verzoekt de Commissie de oprichting te overwegen van een netwerk van autoriteiten die bevoegd zijn voor de preventie van corruptie in de Europese Unie; 73.  is ingenomen met de rol van de Unie als waarnemer bij de Groep van Staten tegen Corruptie (Greco) en herhaalt zijn aanbeveling dat de EU lid wordt van Greco; spreekt zijn volledige steun uit voor de Verklaring van Stockholm van december 2019, waarin de Europese besluitvormers worden opgeroepen om de strijd tegen corruptie te intensiveren; 74. merkt op dat artikel 83 VWEU, in samenhang met artikel 218 VWEU, de passende rechtsgrondslag vormt voor de EU om volwaardig lid te worden van Greco; merkt op dat voor een volwaardig EU-lidmaatschap van Greco een uitnodiging van het Comité van Ministers van de Raad van Europa vereist is en een overeenkomst tussen de Raad van Europa en de EU inzake de voorwaarden van het lidmaatschap moet worden ondertekend; merkt op dat de toepasselijke besluitvormingsprocedure voor het sluiten van internationale overeenkomsten is vastgesteld in artikel 218 VWEU, waarbij de Raad, op aanbeveling van de Commissie, de Commissie moet machtigen om met de Raad van Europa te onderhandelen over de voorwaarden van het lidmaatschap van Greco en de goedkeuring van het Parlement moet vragen, waarna de Raad het definitieve besluit tot sluiting van de overeenkomst kan vaststellen; 75. merkt op dat indien de EU volwaardig lid wordt van Greco, de EU-instellingen door de groep van staten kunnen worden gemonitord en geëvalueerd; benadrukt dat in het evaluatiesysteem van Greco rekening moet worden gehouden met de specifieke aard van de EU — een Unie die is gebaseerd op het beginsel van overdracht van bevoegdheden — en haar instellingen, evenals met de bijzondere kenmerken van EU-wetgeving; beklemtoont dat de rechten en plichten van de EU in Greco en de praktische regelingen voor haar lidmaatschap als afzonderlijke juridische entiteit naast al haar lidstaten van tevoren moeten worden verduidelijkt in de overeenkomst over de voorwaarden van het lidmaatschap; 76. merkt op dat de lidstaten in 2019 acht wetgevende, organisatorische en administratieve maatregelen hebben gemeld op het gebied van het verbeteren van de transparantie, het bestrijden van corruptie en het voorkomen van belangenconflicten bij overheidsopdrachten; 77. herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om voor de EU-instellingen een intern evaluatiemechanisme in verband met corruptie op te zetten; 78.  uit zijn bezorgdheid over het feit dat de Tsjechische procureur-generaal permanente druk van de minister van Justitie heeft aangevoerd als reden voor zijn recente ontslagname; verzoekt de Commissie kwetsbaarheden in het Tsjechische rechtsstelsel te onderzoeken en zorgvuldig na te gaan of er andere zaken waarbij leden van de Tsjechische regering betrokken waren mogelijk als gevolg van druk of onterechte inmenging zijn ingetrokken of vroegtijdig zijn afgesloten; verzoekt de Commissie een dergelijke analyse tevens voor alle andere lidstaten uit te voeren en het Parlement op de hoogte te brengen van haar bevindingen en conclusies; Aanbevelingen 79. verzoekt de Commissie nogmaals een digitaal en interoperabel uniform systeem op te zetten voor het verzamelen van vergelijkbare gegevens over onregelmatigheden en gevallen van fraude in de lidstaten, teneinde het meldingsproces te standaardiseren en de kwaliteit en vergelijkbaarheid van de verstrekte gegevens te waarborgen; wijst op het belang van het harmoniseren van definities om vergelijkbare gegevens te verkrijgen uit de hele EU; 80. verzoekt de Commissie te zorgen voor de volledige transparantie en kwaliteit van de gegevens die door de lidstaten worden ingevoerd in het beheerssysteem voor onregelmatigheden; dringt er bij de lidstaten op aan om tijdig volledige gegevens te rapporteren; verzoekt de Commissie en de lidstaten om het beheerssysteem voor onregelmatigheden te koppelen aan het EDES en Arachne en om alle lidstaten en de Commissie er toegang toe te verschaffen; 81. acht het noodzakelijk dat de lidstaten op het gebied van het uitwisselen van informatie nauwer samenwerken om het verzamelen van gegevens te verbeteren en de doeltreffendheid van de controles te versterken; 82. beklemtoont dat het EDES als zwarte lijst van de EU een enorm potentieel heeft om mensen en bedrijven te signaleren die misbruik maken van EU-middelen; wijst bovendien op het arrest van het Gerecht van 13 mei 2020 in zaak T-290/18, Agmin Italy/Commissie, waarin het Hof van Justitie de geldigheid van de respectieve rollen van de instantie en de ordonnateurs bevestigde, en stelde dat het recht van de entiteit in kwestie om te worden gehoord tijdens de door de instantie geleide procedure op tegenspraak volledig is geëerbiedigd; verzoekt de Commissie om de uitbreiding van het EDES naar fondsen in gedeeld beheer op te nemen in haar voorstel voor de herziening van het Financieel Reglement; verzoekt de Commissie het systeem te voorzien van de nodige financiële en personele middelen zodat het op voltijdse basis kan functioneren; 83.  betreurt dat er meer dan 290 monitoring- en rapportagesystemen voor het GLB en het Cohesiefonds zijn, waardoor het onmogelijk is de uiteindelijke begunstigden van die fondsen na te trekken en fraude en corruptie doeltreffend te voorkomen en onderzoeken; verzoekt de Commissie en de lidstaten een geharmoniseerd of uniform rapportagesysteem op te zetten met tijdige en nauwkeurige gegevens teneinde deze situatie te corrigeren; 84. herinnert aan de noodzaak van een krachtigere en doeltreffendere respons en coördinatie op het niveau van de Unie en op nationaal niveau bij de bestrijding van corruptie en georganiseerde misdaad, met inbegrip van maffiamisdaad, met bijzondere aandacht voor transnationale en grensoverschrijdende aspecten, teneinde zich te richten op het vermogen van fraudeurs om zich constant aan nieuwe technologieën en scenario’s aan te passen; benadrukt dat dit kan worden verwezenlijkt door middel van AI-instrumenten, datamining en andere relevante gedigitaliseerde instrumenten, met inachtneming van de bescherming van persoonsgegevens; 85. wijst in verband met de verhoging van de EU-middelen via de herstel- en veerkrachtfaciliteit op het bijzondere belang van fraudebestrijdingsinstanties en -organen op EU- en nationaal niveau; herinnert eraan dat het belangrijk is om de samenwerking tussen de EU-instellingen, het EOM, OLAF, de EU-agentschappen — met name Europol en Eurojust — en de nationale autoriteiten te ondersteunen en te versterken teneinde fraude en corruptie doeltreffender op te sporen en aan te pakken, overlapping van taken te voorkomen en de uitwisseling van informatie te bevorderen; verzoekt nogmaals om in toekomstige begrotingen te zorgen voor meer en geschiktere middelen voor het EOM, OLAF en de relevante EU-agentschappen; herhaalt zijn verzoek om het EOM in staat te stellen de financiële middelen uit de begroting van 2021 te gebruiken voor de aanwerving van extra personeel, met name gezien de toegenomen werklast als gevolg van de goedkeuring van de nieuwe langetermijnbegroting van de EU, Next Generation EU en andere kostenintensieve projecten; 86.  benadrukt het belang van een gestructureerde uitwisseling van informatie tussen de bevoegde autoriteiten met het oog op kruiscontroles van boekhoudkundige gegevens in verband met transacties tussen twee of meer lidstaten, teneinde grensoverschrijdende fraude met structuur- en investeringsfondsen te voorkomen; verzoekt de Commissie nogmaals om in haar werkprogramma een wetgevingsvoorstel op te nemen voor een horizontale verordening betreffende wederzijdse administratieve bijstand op het gebied van EU-uitgaven; beklemtoont dat deze uitwisseling van informatie in een digitaal formaat en via interoperabele of gedeelde IT-systemen en -instrumenten moet plaatsvinden teneinde een tijdigere en doelmatigere samenwerking te bevorderen; 87. betreurt dat slechts 13 lidstaten bij de uitvoering van hun risicoanalyses gebruik hebben gemaakt van Arachne; wijst nogmaals op het belang van dit instrument en de interoperabiliteit van IT-systemen en databanken in het kader van risicoanalyse en de opsporing van fraude; herhaalt zijn verzoek aan de Commissie en, in het bijzonder, de lidstaten in de Raad om zich te scharen achter het standpunt van het Parlement dat het gebruik van Arachne verplicht moet worden gesteld; verzoekt de lidstaten om ervoor te zorgen dat het systeem wordt gevoed met tijdige en betrouwbare gegevens; is van mening dat de Commissie, de Rekenkamer, het EOM en OLAF toegang tot deze gegevens moeten hebben; 88. merkt op dat 16 lidstaten hun risicoanalyse voor het opsporen van fraude en onregelmatigheden hebben verbeterd met behulp van IT-instrumenten; verzoekt de Commissie om de uitwisseling van goede praktijken tussen die landen en de lidstaten zonder ervaring te bevorderen; 89. stelt met bezorgdheid vast dat er in het PIF-verslag geen informatie wordt verstrekt over de analyse van gevallen van belangenconflicten, ondanks de relevantie van de nieuwe bepaling die in 2018 in het Financieel Reglement is opgenomen en het algemeen erkende belang en effect van dit fenomeen; roept de Commissie op om deze lacune in het volgende PIF-verslag te dichten en meer aandacht te besteden aan fraude in verband met overheidsopdrachten; 90. benadrukt dat de Commissie, teneinde corruptie doeltreffend te bestrijden en de financiële belangen van de EU te beschermen, een alomvattende, coherente en systematische aanpak moet hanteren door betere regels op te stellen op het gebied van transparantie, onverenigbaarheden en belangenconflicten, internecontrolemechanismen, onrechtmatige beleidsbeïnvloeding en draaideurscenario’s, die negatieve gevolgen kunnen hebben voor de betrekkingen tussen de instellingen en belangenvertegenwoordigers; 91.  verzoekt de Commissie nieuwe mogelijkheden te verkennen om het PIF-verslag samen met andere informatiebronnen en jaarverslagen, zoals het verslag over de rechtsstaat, te delen en te analyseren, onder meer door middel van een intensievere dialoog tussen Europol, Eurojust en het EOM, teneinde trends in frauduleuze en niet-frauduleuze onregelmatigheden te helpen identificeren, zwakke punten op te sporen en nuttige lessen te delen om de vaststelling van maatregelen op het gebied van fraudebestendigheid door alle belanghebbenden te verbeteren; 92. is ingenomen met de door OLAF in 2019 georganiseerde evenementen die specifiek gericht waren op de ondersteuning van derde landen; moedigt de Commissie, OLAF en alle andere instellingen en instanties van de EU die belast zijn met de bescherming van de financiële belangen van de Unie ten zeerste aan om een actieve dialoog te voeren en actief samen te werken met de partnerautoriteiten in kandidaat-lidstaten, potentiële kandidaat-lidstaten en de landen van het Oostelijk Partnerschap, door maatregelen te bevorderen om mogelijke fraudegevallen doeltreffend aan te pakken; verzoekt de Commissie specifieke en algemene mechanismen te ontwikkelen om in deze landen fraude met EU-middelen doeltreffend te voorkomen en te bestrijden; 93. betreurt dat het Parlement meerdere van zijn aanbevelingen regelmatig moet herhalen zonder dat het een duidelijk antwoord van de Commissie krijgt; betreurt dat de Commissie naar aanleiding van bepaalde opmerkingen en aanbevelingen geen tastbare acties heeft ondernomen of maatregelen heeft getroffen; verzoekt de Commissie het Parlement een duidelijke uitleg te geven wanneer zij besluit geen gevolg te geven aan een aanbeveling; o o o 94. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad en de Commissie. (1)  PB C 377 van 9. 11. 2020, blz. 13. (2)  PB L 248 van 18. 9. 2013, blz. 1. (3)  PB L 437 van 28. 12. 2020, blz. 49. (4)  PB C 295 van 2. 9. 2019, blz. 24. (5)  PB C 255 van 29. 7. 2019, blz. 31. (6)  PB C 215 van 29. 6. 2020, blz. 29. (7)  PB L 305 van 26. 11. 2019, blz. 17. (8)  PB L 198 van 28. 7. 2017, blz. 29. (9)  PB L 283 van 31. 10. 2017, blz. 1. (10)  PB L 274 van 28. 10. 2019, blz. 1. (11)  PB C 252 van 18. 7. 2018, blz. 56. (12)  PB L 424 van 15. 12. 2020, blz. 1. (13)  PB L 433 I van 22. 12. 2020, blz. 1.  C_2022099DE. 01007301. xml 1. 3. 2022    DE Amtsblatt der Europäischen Union C 99/73 P9_TA(2021)0337 Schutz der finanziellen Interessen der EU — Betrugsbekämpfung — Jahresbericht 2019 Entschließung des Europäischen Parlaments vom 7. Juli 2021 zu dem Schutz der finanziellen Interessen der EU — Betrugsbekämpfung — Jahresbericht 2019 (2020/2246(INI)) (2022/C 99/09) Das Europäische Parlament, — gestützt auf Artikel 310 Absatz 6 und Artikel 325 Absatz 5 des Vertrags über die Arbeitsweise der Europäischen Union (AEUV), — unter Hinweis auf seine Entschließungen zu den vorherigen Jahresberichten der Kommission und des Europäischen Amts für Betrugsbekämpfung (OLAF), — unter Hinweis auf den Bericht der Kommission vom 3. September 2020 mit dem Titel „31. Jahresbericht über den Schutz der finanziellen Interessen der Europäischen Union und die Betrugsbekämpfung 2019“ (COM(2020)0363) und die dazugehörigen Arbeitsunterlagen der Kommissionsdienststellen (SWD(2020)0156, SWD(2020)0157, SWD(2020)0158, SWD(2020)0159 und SWD(2020)0160), — unter Hinweis auf den OLAF-Bericht 2019 und den Tätigkeitsbericht 2019 seines Überwachungsausschusses, — unter Hinweis auf den Jahresbericht des Europäischen Rechnungshofs über die Ausführung des EU-Haushaltsplans für das Haushaltsjahr 2019 mit den Antworten der Organe (1), — unter Hinweis auf die Verordnung (EU, Euratom) Nr. 883/2013 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 11. September 2013 über die Untersuchungen des Europäischen Amtes für Betrugsbekämpfung (OLAF) und zur Aufhebung der Verordnung (EG) Nr. 1073/1999 des Europäischen Parlaments und des Rates und der Verordnung (Euratom) Nr. 1074/1999 des Rates (2) (die OLAF-Verordnung), — unter Hinweis auf die Verordnung (EU, Euratom) 2020/2223 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 23. Dezember 2020 zur Änderung der Verordnung (EU, Euratom) Nr. 883/2013 im Hinblick auf die Zusammenarbeit mit der Europäischen Staatsanwaltschaft und die Wirksamkeit der Untersuchungen des Europäischen Amtes für Betrugsbekämpfung (3), — unter Hinweis auf das Urteil des Gerichts (Erste Kammer) vom 26. Juni 2019 in der Rechtssache T-617/17, Vialto Consulting Kft. /Kommission (4), — unter Hinweis auf das Urteil des Gerichts (Sechste Kammer) vom 6. Juni 2019 in der Rechtssache T-399/17, Dalli/Kommission (5), und auf das Urteil des Gerichtshofs (Erste Kammer) vom 25. Februar 2021 in der Rechtssache C-615/19 P, Dalli/Kommission, — unter Hinweis auf das Urteil des Gerichts vom 13. Mai 2020 in der Rechtssache T-290/18, Agmin Italy SpA/Kommission (6), — unter Hinweis auf die Richtlinie (EU) 2019/1937 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 23. Oktober 2019 zum Schutz von Personen, die Verstöße gegen das Unionsrecht melden (7), — unter Hinweis auf den Sonderbericht Nr. 01/2019 des Europäischen Rechnungshofs vom 10.  Januar 2019 mit dem Titel „Bekämpfung des innergemeinschaftlichen MwSt. -Betrugs: Weitere Maßnahmen sind erforderlich“, — unter Hinweis auf den Sonderbericht des Europäischen Rechnungshofs Nr. 06/2019 vom 16. Mai 2019 mit dem Titel „Bekämpfung von Betrug bei den EU-Kohäsionsausgaben: Verwaltungsbehörden müssen Aufdeckung, Reaktion und Koordinierung verstärken“, — unter Hinweis auf den Überblick des Europäischen Rechnungshofs vom 9. Oktober 2018 mit dem Titel „2017 EU audit in brief: introducing the 2017 annual reports of the European Court of Auditors“ (Kurzdarstellung der EU-Prüfung — Einführung in die Jahresberichte 2017 des Europäischen Rechnungshofs), — unter Hinweis auf das von der Kommission in Auftrag gegebene Gutachten vom 10. September 2020 mit dem Titel „Study and Reports on the VAT Gap in the EU-28 Member States: Final Report“ (Studie und Berichte über die Mehrwertsteuerlücke in den Mitgliedstaaten der EU-28: Abschlussbericht 2020), — unter Hinweis auf die Richtlinie (EU) 2017/1371 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 5. Juli 2017 über die strafrechtliche Bekämpfung von gegen die finanziellen Interessen der Union gerichtetem Betrug (8), — unter Hinweis auf die Verordnung (EU) 2017/1939 des Rates vom 12. Oktober 2017 zur Durchführung einer verstärkten Zusammenarbeit zur Errichtung der Europäischen Staatsanwaltschaft (9), — unter Hinweis auf den Beschluss (EU) 2019/1798 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 23. Oktober 2019 zur Ernennung des Europäischen Generalstaatsanwalts der Europäischen Staatsanwaltschaft (10), — unter Hinweis auf die Mitteilung der Kommission vom 14. Dezember 2020 über die Überprüfung der Europäischen Union im Rahmen des Mechanismus für die Überprüfung der Umsetzung des Übereinkommens der Vereinten Nationen gegen Korruption (UNCAC) (COM(2020)0793), — unter Hinweis auf seine Entschließung vom 14. Februar 2017 über die Rolle von Informanten beim Schutz der finanziellen Interessen der EU (11), — unter Hinweis auf den Beschluss (EU, Euratom) 2020/2053 des Rates vom 14. Dezember 2020 über das Eigenmittelsystem der Europäischen Union und zur Aufhebung des Beschlusses 2014/335/EU, Euratom (12), — unter Hinweis auf die Verordnung (EU, Euratom) 2020/2092 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 16. Dezember 2020 über eine allgemeine Konditionalitätsregelung zum Schutz des Haushalts der Union (13), — unter Hinweis auf die Mitteilung der Kommission vom 29. April 2019 mit dem Titel „Betrugsbekämpfungsstrategie der Kommission: verstärkte Maßnahmen zum Schutz des EU-Haushalts“ (COM(2019)0196), — unter Hinweis auf die weitere Umsetzung des Hercule-III-Programms, — unter Hinweis auf die Verordnung (EU) 2021/785 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 29.  April 2021 zur Aufstellung des Betrugsbekämpfungsprogramms der Union und zur Aufhebung der Verordnung (EU) Nr. 250/2014 (14), — unter Hinweis auf die Mitteilung der Kommission vom 14. April 2021 über eine EU-Strategie zur Bekämpfung der organisierten Kriminalität 2021-2025 (COM(2021)0170), — gestützt auf Artikel 54 seiner Geschäftsordnung, — unter Hinweis auf den Bericht des Haushaltskontrollausschusses (A9-0209/2021), A. in der Erwägung, dass de jure die Mitgliedstaaten und die Kommission eine gemeinsame Verantwortung haben und eng zusammenarbeiten müssen, um die finanziellen Interessen der Union zu schützen und Betrug und Korruption zu bekämpfen; in der Erwägung, dass de facto die Behörden der Mitgliedstaaten etwa 74 % der EU-Ausgaben verwaltet und die traditionellen Eigenmittel der Union im Hinblick auf den Haushaltsplan der EU für 2019 erhoben haben; B. in der Erwägung, dass die Kommission zwar ihre jeweiligen Zuständigkeiten im Rahmen der geteilten Mittelverwaltung in Bezug auf Überwachung, Kontrolle und Rechnungsprüfung wahrnehmen sollte, sie aber nur in der Lage ist, etwa 10 % aller Ausgaben zu überwachen; C. in der Erwägung, dass es in Artikel 310 Absatz 6 AEUV heißt, „die Union und die Mitgliedstaaten bekämpfen nach Artikel 325 Betrügereien und sonstige gegen die finanziellen Interessen der Union gerichtete rechtswidrige Handlungen“; in der Erwägung, dass gemäß Artikel 325 Absatz 2 AEUV die Mitgliedstaaten zur Bekämpfung von Betrügereien, die sich gegen die finanziellen Interessen der Union richten, die gleichen Maßnahmen ergreifen, die sie auch zur Bekämpfung von Betrügereien ergreifen, die sich gegen ihre eigenen finanziellen Interessen richten; in der Erwägung, dass es in Artikel 325 Absatz 3 AEUV heißt, „die Mitgliedstaaten koordinieren unbeschadet der sonstigen Bestimmungen der Verträge ihre Tätigkeit zum Schutz der finanziellen Interessen der Union vor Betrügereien“ und „sorgen gemeinsam mit der Kommission für eine enge, regelmäßige Zusammenarbeit zwischen den zuständigen Behörden“; in der Erwägung, dass nach Artikel 325 Absatz 4 AEUV der Europäische Rechnungshof zu allen Maßnahmen konsultiert werden muss, die der Gesetzgeber auf dem Gebiet der Verhütung und Bekämpfung von gegen die finanziellen Interessen der Union gerichtetem Betrug zu treffen hat; D. in der Erwägung, dass Korruption gemäß Artikel 83 AEUV ein Bereich besonders schwerer Kriminalität mit grenzüberschreitender Dimension ist; E. in der Erwägung, dass die Vielfalt der Rechts- und Verwaltungssysteme in den Mitgliedstaaten angemessen berücksichtigt werden muss, um einheitlichere Verwaltungs- und Berichterstattungssysteme in der EU zu schaffen und Unregelmäßigkeiten sowie Betrug und Korruption mit greifbareren und stärker zufriedenstellenden Ergebnissen wirksam zu bekämpfen; F. 