Резолюция на Европейския парламент от 2 декември 2015 г. относно специалния доклад на Европейския омбудсман по проверка по собствена инициатива OI/5/2012/BEH-MHZ относно Frontex (2014/2215(INI))
invita il direttore esecutivo di Frontex a considerare la possibilità di escludere da qualsiasi operazione o progetto pilota dell'Agenzia qualunque agente che risulti aver violato diritti fondamentali; sottolinea che lo stesso dovrebbe valere anche per gli agenti nazionali di paesi partner che partecipano alle operazioni Frontex nel quadro di un accordo di lavoro; 25. ritiene che occorra esplorare la possibilità di ritirare il sostegno finanziario degli Stati membri o di sospendere la partecipazione di uno Stato membro a operazioni congiunte in caso di gravi violazioni di diritti fondamentali; ritiene inoltre che la sospensione e, in ultima istanza, la cessazione di un'operazione in caso di gravi e persistenti violazioni di diritti fondamentali debbano essere decise senza pregiudicare il salvataggio di vite umane; 26. ritiene che sia opportuno definire chiari criteri per determinare quando concludere le operazioni Frontex, sulla scorta di raccomandazioni del forum consultivo, del responsabile dei diritti fondamentali e di altri attori e ONG competenti quali l'Agenzia europea per i diritti fondamentali, l'UNHCR e l'Organizzazione internazionale per le migrazioni; 27. sottolinea che un meccanismo per le denunce individuali non dovrebbe essere inteso a conferire ai denuncianti alcun diritto aggiuntivo di accesso alla giustizia penale; rammenta che le indagini penali devono essere condotte dallo Stato membro in cui le operazioni si svolgono; Osservazioni generali 28. è dell'avviso che un meccanismo per le denunce individuali possa essere efficace soltanto se i potenziali denuncianti, nonché gli agenti che partecipano alle operazioni Frontex, vengono resi edotti, attraverso una campagna informativa efficace che tenga conto delle specificità di genere, del diritto delle persone di sporgere denuncia, sia nelle lingue ufficiali dell'UE sia nelle lingue che i richiedenti asilo e i migranti capiscono o possono essere ragionevolmente in grado di capire; ritiene che, grazie a una tale campagna informativa e a un controllo di ricevibilità delle denunce ben strutturato, dovrebbe essere possibile limitare in misura sostanziale il numero delle denunce potenzialmente inammissibili; osserva che i rimpatriati dovrebbero essere informati dei loro diritti, compreso quello di sporgere denuncia, prima dell'inizio delle operazioni di rimpatrio; 29. ritiene che un meccanismo per le denunce individuali dovrebbe essere tanto efficiente quanto trasparente; sottolinea che l'ufficio del responsabile dei diritti fondamentali deve essere adeguatamente attrezzato e dotato di personale per gestire le denunce ricevute e chiede che, a tal fine, siano stanziate le necessarie risorse aggiuntive; 30.  è dell'avviso che la descrizione delle mansioni affidate al responsabile dei diritti fondamentali sia troppo limitata e formulata in modo impreciso; osserva che attualmente i compiti del responsabile sono descritti solamente nell'avviso di posto vacante; suggerisce di includere le disposizioni concernenti le mansioni del responsabile dei diritti fondamentali nella prossima revisione del regolamento Frontex; 31. ritiene che, onde migliorare la trasparenza, la responsabilità e l'efficacia di Frontex e consentire lo svolgimento di indagini approfondite sulle denunce individuali, sia opportuno che l'utilizzo dei fondi da parte di Frontex venga regolarmente comunicato al Parlamento e reso pubblico sul sito web di Frontex; 32. si rallegra per la disponibilità del Mediatore europeo, dei membri della Rete europea dei difensori civici competenti in materia di diritti fondamentali e del Forum consultivo di Frontex a sostenere l'Agenzia nell'instaurazione e nell'attuazione di un meccanismo per le denunce individuali; invita Frontex a seguire le buone pratiche di altri organi europei, come la Banca europea per gli investimenti, in stretta cooperazione con il Mediatore europeo; 33. raccomanda che Frontex e il Mediatore europeo stabiliscano tra loro una stretta cooperazione al fine di migliorare la protezione delle persone da eventuali atti di cattiva amministrazione per quanto riguarda le attività di Frontex, anche quando l'Agenzia opera oltre le frontiere esterne dell'UE mediante accordi di lavoro; 34. invita gli Stati membri e i paesi partner che hanno concluso accordi di lavoro con Frontex a cooperare in modo efficiente con l'Agenzia per garantire il buon funzionamento del meccanismo per le denunce; incoraggia Frontex a fornire assistenza tecnica agli Stati membri e ai paesi terzi interessati al fine di garantire l'efficacia di tale meccanismo; 35. sottolinea la necessità di misure speciali di protezione per minori non accompagnati, donne vittime di persecuzioni basate sul genere, persone LGBTI e altre categorie vulnerabili; raccomanda che, se del caso, Frontex consulti le pertinenti agenzie dell'UE in quest'ottica; 36. invita Frontex a fornire informazioni accessibili al pubblico sul meccanismo di denuncia nell'ambito della sua relazione generale annuale; raccomanda di indicare il numero delle denunce ricevute, il tipo di violazioni di diritti fondamentali, l'operazione Frontex interessata e le misure adottate dall'Agenzia per dare seguito alle denunce; osserva che tali informazioni aiuterebbero Frontex a identificare eventuali lacune e a migliorare i propri metodi di lavoro; 37.  C_2017399NL. 01000201. xml 24. 11. 2017    NL Publicatieblad van de Europese Unie C 399/2 P8_TA(2015)0422 Speciaal verslag van de Europese Ombudsman betreffende het onderzoek op eigen initiatief naar Frontex Resolutie van het Europees Parlement van 2 december 2015 over het speciaal verslag van de Europese Ombudsman betreffende het onderzoek op eigen initiatief naar Frontex (OI/5/2012/BEH-MHZ) (2014/2215(INI)) (2017/C 399/01) Het Europees Parlement, — gezien het speciaal verslag van de Europese Ombudsman van 7 november 2013 betreffende het onderzoek op eigen initiatief naar Frontex (OI/5/2012/BEH-MHZ), — gezien artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, — gezien artikel 67, lid 1, artikel 72, artikel 228, lid 1, tweede alinea, en artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, — gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name artikel 41 (het recht op behoorlijk bestuur) en artikel 47 (het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht), — gezien Besluit 94/262/EGKS, EG, Euratom van het Europees Parlement van 9 maart 1994 inzake het statuut van de Europese ombudsman en de algemene voorwaarden voor de uitoefening van zijn ambt, met name artikel 3, lid 7, — gezien resolutie 1932(2013) van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa over Frontex: verantwoordelijkheden op het gebied van mensenrechten („Frontex: human rights responsabilities”), — gezien Verordening (EG) nr. 2007/2004 van de Raad van 26 oktober 2004 tot oprichting van een Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (de Frontex-verordening), — gezien de Verordening (EU) nr. 1168/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 tot wijziging van Verordening (EG) nr.  2007/2004 van de Raad tot oprichting van een Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie, — gezien de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad, getiteld „EU-actieplan inzake terugkeer” (COM(2015)0453), — gezien de gedragscode van Frontex voor gezamenlijke terugkeeroperaties, — gezien de conclusies van de Europese Raad van 15 oktober 2015, met name paragraaf 2, onder n), — gezien het Verdrag van de Verenigde Naties betreffende de status van vluchtelingen uit 1951 (Verdrag van Genève) en het Protocol betreffende de status van vluchtelingen (Protocol van New York) uit 1967, — gezien artikel 220, lid 2, eerste zin, van zijn Reglement, — gezien het gezamenlijk overleg van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie verzoekschriften overeenkomstig artikel 55 van het Reglement, — gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de Commissie verzoekschriften (A8-0343/2015), A. overwegende dat Verordening (EU) nr. 1168/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2007/2004 van de Raad tot oprichting van een Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (hierna: Frontex-verordening) verlangt dat het agentschap de grondrechten en rechten van vluchtelingen en asielzoekers ten volle eerbiedigt; B. overwegende dat Frontex, net als alle andere instellingen, organen en instanties van de EU, bij al zijn activiteiten het Handvest van de grondrechten moet naleven en dat deze verplichting wordt weerspiegeld in artikel 263 VWEU, dat bepaalt dat de „handelingen tot oprichting van organen en instanties van de Unie kunnen voorzien in bijzondere voorwaarden en bepalingen inzake de beroepen welke door natuurlijke of rechtspersonen worden ingesteld tegen handelingen van deze organen of instanties waarmee rechtsgevolgen ten aanzien van hen worden beoogd”; C.  overwegende dat de coördinerende werkzaamheden van Frontex in de praktijk niet losstaan van de activiteiten van de lidstaten die door Frontex worden gecoördineerd, en dat Frontex (en daarmee dus ook de EU) dus ook een directe of indirecte invloed kan hebben op de rechten van personen, waarmee in ieder geval aan de voorwaarden voor niet-contractuele aansprakelijkheid van de EU is voldaan (zie het arrest van het Hof van Justitie in zaak T-341/07, Sison); overwegende dat de EU haar aansprakelijkheid niet kan ontlopen uitsluitend op grond van het bestaan van administratieve regelingen met de lidstaten die deelnemen aan een door Frontex gecoördineerde operatie, als die administratieve regelingen gevolgen hebben voor de mensenrechten; D. overwegende dat de Unie zal toetreden tot het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden van de Raad van Europa; E. overwegende dat in artikel 26 bis van de Frontex-verordening wordt bepaald dat het agentschap een grondrechtenstrategie opstelt, nader uitwerkt en toepast, een adviesforum opricht en een grondrechtenfunctionaris aanstelt; F. overwegende dat artikel 5, onder a) van de gedragscode van Frontex voor alle personen die deelnemen aan Frontex-activiteiten bepaalt dat deelnemers aan Frontex-activiteiten onder meer de informatieverstrekking aan personen die om internationale bescherming verzoeken over rechten en procedures moeten bevorderen; G. overwegende dat in artikel 9 van Verordening (EG) nr. 863/2007 is bepaald dat de teamleden die belast zijn met de uitvoering van monitoring- en bewakingsactiviteiten aan de buitengrenzen het Gemeenschapsrecht en de nationale wetgeving van de ontvangende lidstaat in acht moeten nemen; H. overwegende dat de Europese ombudsman in 2012 op eigen initiatief een onderzoek heeft ingesteld naar de nakoming door Frontex van de op dit agentschap rustende verplichtingen op het gebied van de grondrechten; I. overwegende dat de ontwerpaanbevelingen van de Europese ombudsman in het kader van dit onderzoek onder meer betrekking hebben op de tenuitvoerlegging van een mechanisme voor de behandeling van individuele klachten; J. overwegende dat de Europese ombudsman voorts een speciaal verslag heeft gepubliceerd waarin werd aangedrongen op de invoering van een mechanisme voor de behandeling van individuele klachten; K. overwegende dat de Europese ombudsman overeenkomstig artikel 220, lid 2, van het Reglement gehouden is het parlement op de hoogte te brengen van gevallen van wanbeheer, en dat de bevoegde commissie in een dergelijk geval een verslag kan opstellen; L.  overwegende dat Frontex tot taak heeft toe te zien op de efficiënte tenuitvoerlegging van de gemeenschappelijke regels inzake normen en procedures voor de controle en de bewaking van de buitengrenzen, met eerbiediging van de fundamentele rechten, door middel van meer coördinatie van de operationele samenwerking tussen de lidstaten, en overwegende dat deze activiteiten duidelijk gevolgen hebben voor de mensenrechten, en dat Frontex en de EU hier onvoldoende aandacht aan hebben besteed; M. overwegende dat Frontex, als integraal onderdeel van zijn takenpakket, ook werkt aan operationele samenwerking met landen buiten de EU op belangrijke gebieden zoals informatie-uitwisseling, risicoanalyse, scholing, onderzoek en ontwikkeling, gezamenlijke operaties (inclusief gezamenlijke terugkeeroperaties) en proefprojecten; N. overwegende dat volgens artikel 14, lid 1, van de Frontex-verordening het agentschap en de lidstaten normen en maatstaven in acht moeten nemen die ten minste gelijkwaardig zijn aan die welke in de Uniewetgeving zijn vastgelegd, ook wanneer de operaties in het kader van samenwerking met derde landen op het grondgebied van die landen plaatsvinden; O. overwegende dat de operationele samenwerking tussen Frontex en de bevoegde autoriteiten van partnerlanden plaatsvindt op basis van werkafspraken die niet juridisch bindend zijn en die niet binnen de werkingssfeer van het internationale recht vallen en waarvan de praktische uitvoering niet moet worden gezien als nakoming door Frontex en de EU van internationale verplichtingen; overwegende dat er hierdoor sprake is van een zekere rechtsonzekerheid, hetgeen niet in overeenstemming is met de verplichtingen van Frontex op het gebied van de mensenrechten; P. overwegende dat Frontex en de lidstaten gedeelde maar onderscheiden verantwoordelijkheden hebben ten aanzien van de acties van de functionarissen die tijdens Frontex-operaties en proefprojecten worden ingezet; Q. overwegende dat Frontex, gezien de stijging van het aantal bevoegdheden van dit agentschap, als belangrijkste betrokkene aansprakelijk moet worden geacht voor het grensbeheer, ook ten aanzien van eventuele schendingen van fundamentele rechten; R. overwegende dat de meeste deelnemers aan Frontex-operaties functionarissen zijn die ter ondersteuning van de desbetreffende operatie zijn uitgezonden door een andere lidstaat dan de ontvangende lidstaat; S. overwegende dat overeenkomstig artikel 2 bis van de Frontex-verordening de gedragscode geldt voor alle personen die deelnemen aan de werkzaamheden van het agentschap; T. overwegende dat overeenkomstig artikel 10, lid 3, van de Frontex-verordening uitgezonden functionarissen uitsluitend taken mogen verrichten en bevoegdheden mogen uitoefenen overeenkomstig de instructies van en, als algemene regel, in aanwezigheid van grenswachters van de ontvangende lidstaat; U.  overwegende dat de functionarissen tijdens Frontex-operaties hun eigen uniform dragen en tevens een Frontex-insigne, waardoor het voor burgers moeilijk is om te bepalen onder wiens gezag een functionaris valt en waar er eventueel een klacht ingediend kan worden, bij Frontex of rechtstreeks bij de betrokken lidstaat; V. overwegende dat het agentschap overeenkomstig artikel 3, lid 1 bis, van de Frontex-verordening geen uitvoerende bevoegdheden in de lidstaten heeft en niet bevoegd is sancties op te leggen aan de lidstaten of aan functionarissen van de lidstaten; W. overwegende dat de operationele plannen voor gezamenlijke operaties van Frontex juridisch bindend zijn, en overeenkomstig artikel 3 bis, lid 1, van de Frontex-verordening door de uitvoerend directeur van Frontex en de ontvangende lidstaat in overleg met de lidstaten moeten worden vastgesteld; X. overwegende dat Frontex al een systeem heeft voor de melding van incidenten, waarbij taken zijn weggelegd voor de afdeling Operaties van Frontex, de juridische eenheid van Frontex en de grondrechtenfunctionaris van Frontex, en de uiteindelijke beslissing wordt genomen door de uitvoerend directeur van Frontex; overwegende dat dit systeem betrekking heeft op interne klachten afkomstig van personeelsleden van Frontex en uitgezonden functionarissen, en derhalve geen voorziening biedt voor rechtstreekse klachten van individuele personen die van oordeel zijn dat hun fundamentele rechten zijn geschonden; Y. overwegende dat er op Europees niveau reeds mechanismen voor de afhandeling van individuele klachten bestaan binnen de structuren van de Europese investeringsbank, het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten en het Europees netwerk van ombudsmannen; overwegende dat Frontex een ander soort operationeel agentschap is dan bovengenoemde organisaties; Z. overwegende dat de Commissie heeft toegezegd Frontex op korte termijn te zullen evalueren; Waarom Frontex een mechanisme voor de behandeling van individuele klachten zou moeten invoeren 1. is ingenomen met het speciaal verslag van de Europese Ombudsman in het kader van het onderzoek op eigen initiatief naar Frontex; steunt de inspanningen van Frontex om gevolg te geven aan twaalf van de dertien aanbevelingen van de ombudsman; waardeert de huidige inspanningen van Frontex om de eerbiediging van de fundamentele rechten te verbeteren, door — onder meer — het opzetten van een systeem voor de melding van incidenten, de ontwikkeling van gedragscodes, het opzetten van een adviesforum inzake fundamentele rechten en de aanstelling van een grondrechtenfunctionaris; 2.  steunt de aanbeveling van de Europese ombudsman dat Frontex moet voorzien in een mechanisme voor de behandeling van individuele klachten inzake schending van fundamentele rechten tijdens operaties, en dat Frontex met het oog daarop tevens moet zorgen voor passende administratieve ondersteuning; dringt er bij Frontex op aan een passend klachtenmechanisme in het leven te roepen, onder meer in het kader van de werkafspraken die het agentschap in overleg vaststelt met de bevoegde autoriteiten van derde landen; 3. uit zijn ernstige bezorgdheid over het rechtsvacuüm dat er bestaat ter zake van de inzet van functionarissen van derde landen bij gezamenlijke terugkeeroperaties, waar ook in het verslag van de Europese ombudsman op wordt gewezen, en over het feit dat dit ertoe leidt dat het bij eventuele mensenrechtenschendingen waarbij functionarissen van derde landen betrokken zijn, onduidelijk is waar de verantwoordelijkheid ligt; 4. is van oordeel dat er, gelet op de steeds groter wordende humanitaire en juridische problemen aan de buitengrenzen van de EU en met het oog op de versterking van Frontex-operaties, behoefte is aan een mechanisme voor de behandeling van individuele klachten over vermeende schendingen van fundamentele rechten tijdens Frontex-operaties of in het kader van samenwerking met derde landen, dat dus zal dienen als instantie in eerste aanleg voor de behandeling van klachten; 5. is van oordeel dat de invoering van een mechanisme voor de behandeling van individuele klachten individuele personen de mogelijkheid zal bieden bij schendingen van hun fundamentele rechten hun recht op een doeltreffend rechtsmiddel uit te oefenen; verwacht dat de invoering van een dergelijk klachtenmechanisme de transparantie en de eerbiediging van de fundamentele rechten, onder meer in het kader van de werkafspraken van Frontex, zal bevorderen, omdat Frontex en de EU-instellingen hierdoor meer inzicht krijgen in eventuele schendingen van fundamentele rechten, die zonder een dergelijk klachtenmechanisme wellicht niet aan het licht zouden komen, niet gemeld zouden worden en niet tot een oplossing gebracht zouden worden; benadrukt dat dit gebrek aan transparantie zich vooral voordoet in verband met de werkafspraken van Frontex, waarop het Parlement geen democratische controle kan uitoefenen omdat het Parlement voorafgaand aan de vaststelling van deze afspraken niet geraadpleegd hoeft te worden, en het Parlement zelfs niet eens wordt geïnformeerd over de tenuitvoerlegging van deze afspraken in de praktijk; 6.  merkt op dat de Frontex-verordening geen juridische belemmeringen opwerpt voor de invoering van een mechanisme voor de behandelingen van individuele klachten, en dat een dergelijk mechanisme zelfs binnen de werkingssfeer van artikel 26 bis, lid 3, van de Frontex-verordening valt, dat bepaalt dat de grondrechtenfunctionaris bijdraagt tot het mechanisme voor toezicht op grondrechten; merkt op dat een dergelijk mechanisme in overeenstemming is met het EU-recht en het beginsel van behoorlijk bestuur, en tevens zal bijdragen aan de doeltreffende tenuitvoerlegging van de grondrechtenstrategie van het agentschap; is van oordeel dat het vermogen van Frontex om eventuele schendingen van fundamentele rechten aan te pakken vergroot moet worden in het kader van de uitbreiding van de taken van het agentschap uit hoofde van het EU-recht, met name de deelname van het agentschap aan ondersteuningsteams voor migratiebeheer die actief zijn in „hotspot”-gebieden en de operationele samenwerking van het agentschap met de bevoegde autoriteiten van de partnerlanden op basis van werkafspraken; 7. is van oordeel dat de coördinerende rol van Frontex de verantwoordelijkheden van het agentschap uit hoofde van het internationale recht en het EU-recht, met name wat betreft de eerbiediging en bescherming van de fundamentele rechten van migranten en asielzoekers, niet mag beperken; herinnert eraan dat alle agentschappen en lidstaten van de Unie bij de uitvoering van EU-wetgeving gebonden zijn aan de bepalingen van het Handvest van de grondrechten; Structuur van het mechanisme voor de afhandeling van individuele klachten 8. is van oordeel dat het gerechtvaardigd is te veronderstellen dat acties van degenen die betrokken zijn bij Frontex-operaties ook toegeschreven kunnen worden aan Frontex, en meer in het algemeen aan de EU; benadrukt dat de rechtsbetrekkingen en de onderscheiden, maar wel gedeelde verantwoordelijkheden tussen Frontex en de lidstaten de bescherming van de fundamentele rechten en de eerbiediging van die rechten in het kader van gezamenlijke operaties niet mogen ondermijnen; herinnert eraan dat Frontex niet bevoegd is sancties op te leggen aan de lidstaten of aan functionarissen van de lidstaten; is van oordeel dat daarom de nodige aandacht moet worden besteed aan het vraagstuk van de bevoegdheden van Frontex en de bevoegdheden van de EU-lidstaten; 9.  wijst erop dat er binnen Frontex een centrale structuur gerealiseerd moet worden voor de behandeling van individuele klachten; doet de aanbeveling het bureau van de grondrechtenfunctionaris een belangrijke rol te laten spelen bij de afhandeling van klachten; is van oordeel dat dit bureau de ontvankelijkheid van klachten objectief moet controleren, klachten moet filteren en moet doorgeven aan de verantwoordelijke autoriteiten en zorg moet dragen voor een grondige follow-up van deze klachten; 10. is ingenomen met het feit dat Frontex al een gedegen procedure heeft ingevoerd voor de behandeling van interne klachten van personeelsleden van Frontex en uitgezonden functionarissen over ernstige schendingen van fundamentele rechten; wijst erop dat deze procedure reeds toegepast wordt voor de behandeling van klachten van derden die niet rechtstreeks betrokken zijn bij een Frontex-operatie, en doet de aanbeveling deze procedure uit te bouwen met het oog op de totstandbrenging van een volledig en toegankelijk mechanisme voor de behandeling van individuele klachten; benadrukt dat Frontex ervoor moet zorgen dat dit mechanisme voldoet aan de criteria inzake toegankelijkheid, onafhankelijkheid, doeltreffendheid en transparantie; Indiening en ontvankelijkheid van klachten 11. is van oordeel dat personen die zich onjuist behandeld voelen door grenswachters die het insigne van Frontex dragen het recht moeten hebben om een klacht in te dienen; dringt er bij Frontex op aan volledige vertrouwelijkheid te waarborgen en de identiteit van de klager niet aan derden vrij te geven zonder dat de klager hiermee heeft ingestemd, behalve in gevallen waarin een rechterlijke uitspraak het agentschap hiertoe verplicht; is voorts van oordeel dat Frontex ervoor moet zorgen dat alles in het werk wordt gesteld om belangenconflicten bij de behandeling van klachten te voorkomen; 12.  is van oordeel dat er voorzien moet worden in waarborgen om te voorkomen dat het klachtenmechanisme misbruikt wordt; doet daarom de aanbeveling anonieme klachten niet te accepteren; benadrukt echter dat klachten die ingediend worden door een derde die te goeder trouw handelt in het belang van een klager die zijn of haar identiteit geheim wil houden, wel in behandeling moeten worden genomen; beveelt voorts aan alleen klachten naar aanleiding van schendingen van fundamentele rechten die door het EU-recht worden beschermd in behandeling te nemen; is van oordeel dat Frontex naast de klachtenprocedure ook rekening moet kunnen houden met andere informatiebronnen over vermeende schendingen van fundamentele rechten, zoals algemene verslagen van ngo's, internationale organisaties of andere belangrijke belanghebbenden; benadrukt dat er duidelijke criteria moeten worden vastgesteld voor de beoordeling van de ontvankelijkheid van klachten en beveelt aan een standaardformulier voor de indiening van klachten op te stellen, waarop gevraagd wordt naar gedetailleerde informatie, zoals de datum waarop en de plaats waar het voorval heeft plaatsgevonden, omdat een dergelijk formulier ervoor zorgt dat het gemakkelijker is een besluit te nemen over de ontvankelijkheid van een klacht; doet de aanbeveling deze criteria en dit standaardformulier vast te stellen in samenwerking met het adviesforum; 13. benadrukt dat een dergelijk formulier beschikbaar moet zijn in talen die door migranten en asielzoekers worden begrepen of waarvan redelijkerwijs kan worden aangenomen dat die door hen worden begrepen, en dat een dergelijk formulier alle benodigde informatie moet bevatten over de wijze waarop een klacht kan worden ingediend, en vergezeld moet gaan van duidelijke instructies; herinnert eraan dat Verordening (EU) nr. 656/2014 reeds bepalingen bevat inzake de beschikbaarheid aan wal van tolken, juridische adviseurs en andere relevante deskundigen; beveelt aan het ook mogelijk te maken mondeling een klacht in te dienen bij een persoon die het Frontex-insigne draagt, waarna deze klacht door de betrokken functionaris op schrift wordt gesteld; verzoekt Frontex ervoor te zorgen dat het klachtenformulier in smartphonevriendelijke elektronische vorm beschikbaar is op zijn website, op papier beschikbaar is in de screeningscentra van de lidstaten en tevens verkregen kan worden via Frontex-personeel en uitgezonden functionarissen die deelnemen aan Frontex-operaties; 14.  beveelt Frontex aan een redelijke termijn vast te stellen voor de indiening van klachten en te waarborgen dat het ook nog mogelijk is na beëindiging van een Frontex-operatie een klacht in te dienen; acht dit met name van belang in het kader van terugkeeroperaties; doet de aanbeveling dat de lidstaten de klachten binnen een redelijke termijn afhandelen, in overeenstemming met hun nationale procedurele voorschriften; Klachten gericht tegen uitgezonden functionarissen 15. beseft dat het kan voorkomen dat klachten betrekking hebben op gedragingen van uitgezonden functionarissen die het insigne van Frontex dragen, maar onder het gezag van een lidstaat vallen; merkt op dat deze functionarissen bij de uitvoering van hun taken hun eigen nationale uniform dragen, waarop niet altijd een naam of een zichtbaar identificatienummer staat; merkt op dat uitgezonden functionarissen weliswaar verplicht zijn een document bij zich te hebben waaruit hun accreditatie blijkt, maar dat het moeten vragen naar de identiteit van een functionaris het indienen van een klacht tegen deze functionaris kan belemmeren; beveelt aan ervoor te zorgen dat alle personen die een Frontex-insigne dragen tevens een vermelding van hun naam of hun identificatienummer op hun uniform dragen; 16. wijst erop dat Frontex geen disciplinaire maatregelen kan nemen tegen andere personen dan het eigen personeel, en dat in artikel 3, lid 1 bis, van de Frontex-verordening is bepaald dat het nemen van disciplinaire maatregelen onder de exclusieve bevoegdheid van de lidstaat van herkomst valt; 17. merkt op dat de lidstaten klachten tegen uitgezonden functionarissen op zeer verschillende wijze behandelen; is bezorgd dat niet alle landen zorgen voor een gedegen follow-up van klachten over schendingen van fundamentele rechten; dringt er bij Frontex en de lidstaten op aan nauw samen te werken en goede praktijken uit te wisselen om ervoor te zorgen dat klachten tegen uitgezonden functionarissen op passende wijze worden behandeld; 18.  doet de aanbeveling dat het bureau van de grondrechtenfunctionaris klachten tegen uitgezonden functionarissen via een duidelijk omschreven verwijzingssysteem moet doorgeven aan de bevoegde nationale autoriteiten; beveelt aan in dit systeem een beroepsmechanisme op te nemen voor gevallen waarin een klacht niet ontvankelijk wordt verklaard of wordt verworpen; acht het zeer belangrijk dat hierbij nationale ombudsmannen of andere instanties betrokken worden met bevoegdheden op het gebied van de fundamentele rechten die gemachtigd zijn onderzoek te doen naar nationale autoriteiten en functionarissen, omdat de grondrechtenfunctionaris in dit verband geen bevoegdheden heeft; benadrukt dat Frontex moet samenwerken met nationale mensenrechtenorganen en met nationale grensautoriteiten; 19. beveelt aan zowel Frontex-personeel als uitgezonden functionarissen voorafgaand aan Frontex-operaties bij te scholen op het gebied van genderproblematiek, met name om hun kennis over gendergerelateerd geweld en de kwetsbaarheid van vrouwelijke migranten te vergroten; 20. is van oordeel dat de grondrechtenfunctionaris, indien passend, in nauwe samenwerking met het betrokken operationele team van Frontex dient bij te dragen aan het onderzoek door de nationale autoriteiten, door nadere informatie over het voorval te verstrekken; 21. benadrukt dat Frontex de behandeling van klachten nauwlettend moet volgen, door de betrokken lidstaat formeel om terugkoppeling van informatie te verzoeken en, zo nodig, een waarschuwingsbrief te schrijven, waarin de lidstaat herinnerd wordt aan de maatregelen die Frontex kan nemen als de lidstaten naar aanleiding van de waarschuwingsbrief het agentschap geen nadere informatie doen toekomen; herinnert eraan dat Frontex, in het kader van de op dit agentschap rustende verplichting om bij alle activiteiten toe te zien op de naleving van de fundamentele rechten, het recht heeft informatie te ontvangen over schendingen van de mensenrechten door uitgezonden functionarissen; beveelt aan dat Frontex niet alleen nauw samenwerkt met de nationale grensautoriteiten, maar tevens met de nationale mensenrechtenorganen; 22. beveelt aan dat de grondrechtenfunctionaris de klager een motivering doet toekomen, alsmede de contactgegevens van de verantwoordelijke nationale autoriteit, als er door Frontex geen follow-upprocedure wordt gestart; 23. herinnert eraan dat de tuchtrechtelijke procedure van Frontex ook van toepassing is op gedetacheerde uitgezonden functionarissen en gedetacheerde nationale deskundigen als de lidstaat daarmee akkoord gaat; herinnert eraan dat Frontex de lidstaat kan verzoeken de betrokken uitgezonden functionaris of gedetacheerde nationale deskundige per direct niet langer aan de Frontex-activiteit te laten deelnemen als de lidstaat geen toestemming geeft voor toepassing van de tuchtrechtelijke procedure, en deze persoon zo nodig uit lijst van uitgezonden functionarissen te schrappen; 24.  verzoekt de uitvoerend directeur van Frontex te overwegen om functionarissen die fundamentele rechten hebben geschonden van deelname aan elke Frontex-operatie en elk proefproject uit te sluiten; benadrukt dat dit ook dient te gelden voor nationale functionarissen van partnerlanden die in het kader van werkafspraken aan Frontex-operaties deelnemen; 25. is van mening dat moet worden nagegaan of het in geval van ernstige schendingen van fundamentele rechten mogelijk is de financiële steun van de lidstaten voor een gezamenlijke operatie in te trekken of de deelname van een lidstaat op te schorten; is voorts van oordeel dat in geval van ernstige schending van de mensenrechten besloten dient te worden tot opschorting, of in laatste instantie, beëindiging van een operatie, hetgeen echter niet ten koste mag gaan van het redden van levens; 26. is van oordeel dat er op basis van aanbevelingen van het adviesforum, de grondrechtenfunctionaris en andere belangrijke actoren en ngo's, zoals het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten, UNHCR en IOM, duidelijke criteria moeten worden vastgesteld voor beëindiging van Frontex-operaties; 27. benadrukt dat een mechanisme voor de behandeling van individuele klachten diegenen die een klacht indienen geen aanvullend recht van toegang tot de strafrechtspleging verleent; herinnert eraan dat strafrechtelijk onderzoek uitgevoerd moet worden door de lidstaat waar de operaties plaatsvinden; Algemene overwegingen 28. is van oordeel dat een mechanisme voor de behandeling van individuele klachten slechts doeltreffend kan zijn als de potentiële indieners van een klacht en de functionarissen die aan Frontex-operaties deelnemen door middel van een doeltreffende en gendergevoelige voorlichtingscampagne in de officiële talen van de EU en in talen die door asielzoekers en migranten worden begrepen of waarvan redelijkerwijs kan worden aangenomen dat die door hen worden begrepen, over het recht van personen om een klacht in te dienen worden geïnformeerd; verwacht dat het aantal niet-ontvankelijke klachten door middel van een dergelijke voorlichtingscampagne en een goed opgezette ontvankelijkheidscontrole van klachten beperkt kan blijven; merkt op dat terugkerende personen voorafgaand aan de terugkeeroperatie geïnformeerd moeten worden over hun rechten, waaronder het recht om een klacht in te dienen; 29. is van oordeel dat een mechanisme voor de behandeling van individuele klachten zowel doeltreffend als transparant moet zijn; benadrukt dat het Bureau voor de grondrechten moet kunnen beschikken over voldoende middelen en personeel om de ontvangen klachten te behandelen, en dringt erop aan dat er voor dit doel voldoende aanvullende middelen beschikbaar worden gesteld; 30.  is van oordeel dat de omschrijving van de taken die aan de grondrechtenfunctionaris zijn toegewezen te beperkt is en onvoldoende nauwkeurig geformuleerd; merkt op dat de taken van de grondrechtenfunctionaris tot nu toe alleen maar beschreven zijn in de kennisgeving van de vacature; stelt voor dat er bij de komende herziening van de Frontex-verordening bepalingen worden opgenomen over de taken van de grondrechtenfunctionaris; 31. is van oordeel dat Frontex, om de transparantie, controleerbaarheid en doeltreffendheid van het agentschap te verbeteren en om een grondig onderzoek van individuele klachten mogelijk te maken, regelmatig verslag dient uit te brengen aan het Parlement over het gebruik van de middelen, en deze informatie tevens op de website van het agentschap openbaar moet maken; 32. is ingenomen met de bereidheid van de Europese ombudsman, de leden van het Europees netwerk van ombudsmannen met bevoegdheden op het gebied van de fundamentele rechten en het adviesforum van Frontex om Frontex te steunen bij het opzetten en ten uitvoer leggen van een mechanisme voor de behandeling van individuele klachten; verzoekt Frontex om aan te sluiten bij de goede praktijken van andere Europese instanties, zoals de Europese Investeringsbank, en nauw samen te werken met de Europese ombudsman; 33. doet Frontex en de Europese ombudsman de aanbeveling om nauw samen te werken, teneinde de bescherming van individuen tegen mogelijke gevallen van wanbeheer in het kader van de activiteiten van Frontex te verbeteren, onder meer wanneer het agentschap op basis van werkafspraken activiteiten ontplooit buiten de grenzen van de EU; 34. verzoekt de lidstaten en de partnerlanden die werkafspraken hebben gemaakt met Frontex doeltreffend met het agentschap samen te werken om ervoor te zorgen dat het klachtenmechanisme soepel functioneert; verzoekt Frontex om de lidstaten en de relevante derde landen technische bijstand te verlenen om de doeltreffendheid van het mechanisme te waarborgen; 35. wijst erop dat niet-begeleide minderjarigen, vrouwen die het slachtoffer zijn van vervolging op grond van geslacht, LGBTI's en andere kwetsbare groepen speciale bescherming behoeven; beveelt Frontex aan, waar passend, met het oog hierop overleg te plegen met de relevante EU-agentschappen; 36.  C_2017399DA. 01000201. xml 24. 11. 2017    DA Den Europæiske Unions Tidende C 399/2 P8_TA(2015)0422 Den Europæiske Ombudsmands særberetning som led i undersøgelse på eget initiativ vedrørende Frontex Europa-Parlamentets beslutning af 2. december 2015 om Den Europæiske Ombudsmands særberetning som led i undersøgelse på eget initiativ OI/5/2012/BEH-MHZ vedrørende Frontex (2014/2215(INI)) (2017/C 399/01) Europa-Parlamentet, — der henviser til Den Europæiske Ombudsmands særberetning af 7. november 2013 som led i undersøgelse på eget initiativ OI/5/2012/BEH-MHZ vedrørende Frontex, — der henviser til artikel 2 i traktaten om Den Europæiske Union, — der henviser til artikel 67, stk. 1, artikel 72, artikel 228, stk. 1, andet afsnit, samt artikel 263 i traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde, — der henviser til Den Europæiske Unions charter om grundlæggende rettigheder, særlig artikel 41 (god forvaltning) og artikel 47 (adgang til effektive retsmidler og til en upartisk domstol), — der henviser til Europa-Parlamentets afgørelse 94/262/EKSF, EF, Euratom af 9. marts 1994 vedrørende ombudsmandens statut og de almindelige betingelser for udøvelsen af hans hverv, særlig artikel 3, stk. 7, — der henviser til resolution 1932(2013) fra Europarådets Parlamentariske Forsamling om »Frontex: ansvar i relation til menneskerettighederne«, — der henviser til Rådets forordning (EF) nr. 2007/2004 af 26. oktober 2004 om oprettelse af et europæisk agentur for forvaltning af det operative samarbejde ved EU-medlemsstaternes ydre grænser (Frontex-forordningen), — der henviser til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 1168/2011 af 25. oktober 2011 om ændring af Rådets forordning (EF) nr. 2007/2004 om oprettelse af et europæisk agentur for forvaltning af det operative samarbejde ved EU-medlemsstaternes ydre grænser, — der henviser til meddelelse fra Kommissionen til Europa-Parlamentet og Rådet »EU-handlingsplan for tilbagesendelse af ulovlige migranter« (COM(2015)0453), — der henviser til Frontex' adfærdskodeks om fælles tilbagesendelsesaktioner, der koordineres af Frontex, — der henviser til Det Europæiske Råds konklusioner af 15. oktober 2015, særlig punkt 2, litra n), — der henviser til FN's konvention fra 1951 om flygtninges retsstilling (Genèvekonventionen) og til New York-protokollen fra 1967 om flygtninges retsstilling, — der henviser til forretningsordenens artikel 220, stk. 2, første punktum, — der henviser til den fælles drøftelse i Udvalget om Borgernes Rettigheder og Retlige og Indre Anliggender og Udvalget for Andragender i henhold til forretningsordenens artikel 55, — der henviser til betænkning fra Udvalget om Borgernes Rettigheder og Retlige og Indre Anliggender og Udvalget for Andragender (A8-0343/2015), A. der henviser til, at Europaparlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 1168/2011 af 25.  oktober 2011 om ændring af Rådets forordning (EF) nr. 2007/2004 om oprettelse af et europæisk agentur for forvaltning af det operative samarbejde ved EU-medlemsstaternes ydre grænser (i det følgende benævnt »Frontex-forordningen«) kræver, at agenturet sikrer fuldstændig overholdelse af de grundlæggende rettigheder og af migranters, flygtninges og asylansøgeres rettigheder; B. der henviser til, at Frontex, som alle andre EU-institutioner, -organer, -kontorer eller agenturer skal sørge for, at dets aktiviteter er i overensstemmelse med chartret om grundlæggende rettigheder, og til, at denne forpligtelse fremgår af artikel 263 i TEUF, ifølge hvilken »retsakter om oprettelse af EU-organer, -kontorer og -agenturer kan fastsætte særlige betingelser og vilkår for fysiske eller juridiske personers indbringelse af klager med henblik på prøvelse af retsakter vedtaget af disse organer, kontorer og agenturer, som skal have retsvirkning for dem. «; C. der henviser til, at Frontex' koordineringsaktiviteter selv i dag ikke i praksis kan adskilles fra medlemsstaternes aktiviteter, som udføres under dets koordination, så Frontex (og dermed EU gennem det) også kan få direkte eller indirekte indvirkning på enkeltpersoners rettigheder, hvilket som minimum kan udløse ansvar uden for kontraktforhold for EU (jf. EU-Domstolens dom T-341/07, Sison III); der henviser til, at et sådant ansvar ikke kan undgås, blot fordi der findes administrative ordninger med de medlemsstater, der er involveret i en Frontex-koordineret operation, når disse ordninger har indvirkning på grundlæggende rettigheder; D. der henviser til, at Unionen skal tiltræde Europarådets konvention til beskyttelse af menneskerettigheder og grundlæggende frihedsrettigheder; E. der henviser til, at artikel 26a i Frontex-forordningen fastsætter en strategi for grundlæggende rettigheder og pålægger agenturet at udarbejde, videreudvikle og gennemføre en sådan strategi, etablere et rådgivende forum og udpege en ansvarlig for grundlæggende rettigheder; F. der henviser til, at det i artikel 5a i adfærdskodeks for alle personer, der deltager i Frontex-aktiviteter, understreges, at deltagere i Frontex-aktiviteter bl. a. skal medvirke til at sørge for, at personer, der søger international beskyttelse, får oplysninger om rettigheder og procedurer; G. der henviser til, at det i artikel 9 i forordning (EF) nr. 863/2007 fastsættes, at teammedlemmer med ansvar for kontrol- og overvågningsaktiviteter ved de ydre grænser skal overholde fællesskabsretten og værtsmedlemsstatens nationale ret; H. der henviser til, at Den Europæiske Ombudsmand i 2012 indledte en undersøgelse på eget initiativ af Frontex' gennemførelse af dets forpligtelser i relation til grundlæggende rettigheder; I. der henviser til, at Den Europæiske Ombudsmands udkast til henstillinger omfatter implementering af en individuel klagemekanisme; J.  der henviser til, at Den Europæiske Ombudsmand endvidere udgav en særberetning, i hvilken hun insisterede på implementeringen af en individuel klagemekanisme; K. der henviser til, at Den Europæiske Ombudsmand i henhold til artikel 220, stk. 2, i Parlamentets forretningsorden er forpligtet til at informere Parlamentet om de fejl eller forsømmelser, der konstateres, og til, at det kompetente udvalg kan afgive betænkning om sådanne sager; L. der henviser til, at Frontex har til opgave at sikre en effektiv gennemførelse af de fælles regler for standarder og procedurer for kontrol med og overvågning af de ydre grænser gennem en tættere samordning af det operative samarbejde mellem medlemsstaterne, og til, at disse aktiviteter tydeligvis har menneskerettighedsmæssige konsekvenser, som ikke i tilstrækkelig grad er blevet tacklet af Frontex og EU; M. der henviser til, at Frontex som en integreret del af sin mission også opbygger operativt samarbejde med lande uden for EU inden for centrale områder som informationsudveksling, risikoanalyse, uddannelse, forskning og udvikling, fælles operationer (herunder fælles tilbagesendelsesoperationer) og pilotprojekter; N. der henviser til, at agenturet og medlemsstaterne ifølge artikel 14, stk. 1, i Frontex-forordningen skal overholde regler og normer, der som minimum svarer til dem, der er fastsat i EU-lovgivningen, herunder når samarbejdet med tredjelande foregår på disse landes område; O. der henviser til, at Frontex' operative samarbejde med partnerlandes kompetente myndigheder udføres ved hjælp af samarbejdsaftaler, som ikke er retligt bindende, og som falder uden for folkerettens anvendelsesområde, og hvis praktiske gennemførelse ikke betragtes som en opfyldelse af Frontex' og EU's internationale forpligtelser; der henviser til, at denne situation udgør et element af retsusikkerhed, der kan anses for at være i modstrid med Frontex' forpligtelser på menneskerettighedsområdet; P. der henviser til, at Frontex og medlemsstaterne har fælles, men særskilt ansvar for handlinger, som medarbejdere foretager, når de er udsendt i forbindelse med Frontex-operationer og -pilotprojekter; Q. der henviser til, at agenturet i lyset af Frontex' tiltagende beføjelser siden dets oprettelse bør drages til ansvar som en primær interessent i grænseforvaltningsprocessen, også når det handler om beskyldninger, der involverer grundlæggende rettigheder; R. der henviser til, at de fleste deltagere i Frontex-operationer er gæstemedarbejdere, der er udsendt af andre medlemsstater end den, som er vært for Frontex-operationen, til at støtte den pågældende operation; S. der henviser til, at adfærdskodeksen ifølge artikel 2a i Frontex-forordningen gælder for alle personer, der deltager i agenturets aktiviteter; T.  der henviser til, at gæstemedarbejdere, der deltager i Frontex-missioner, i henhold til artikel 10, stk. 3, i Frontex-forordningen kun må udføre opgaver og udøve beføjelser under instruktion og, som hovedregel, tilstedeværelse af værtsmedlemsstatens grænsevagter; U. der henviser til, at brugen af forskellige uniformer sammen med Frontex-emblemet under Frontex-operationer gør det vanskeligt for folk at identificere under hvis bemyndigelse, en medarbejder henhører, og i sidste ende hvor der skal indgives klage– hvorvidt dette skal ske til Frontex eller direkte til den pågældende medlemsstat; V. der henviser til, at agenturet ifølge artikel 3, stk. 1a, i Frontex-forordningen ikke har udøvende beføjelser i medlemsstaterne og ikke har beføjelse til at sanktionere medlemsstaterne eller deres medarbejdere; W. der henviser til, at de operative planer for Frontex' fælles operationer er retligt bindende og i medfør af artikel 3a, stk. 1, i Frontex-forordningen skal godkendes af Frontex' administrerende direktør og værtsmedlemsstaten i samråd med de deltagende medlemsstater; X. der henviser til, at Frontex allerede har indført et system for indberetning af hændelser, som omfatter Frontex' operative afdeling, Frontex' juridiske enhed og Frontex' ansvarlige for grundlæggende rettigheder, og at Frontex' administrerende direktør træffer de endelige beslutninger; der henviser til, at dette system omfatter interne klager, som modtages fra Frontex' medarbejdere og gæstemedarbejdere, og derfor ikke tager sig af direkte klager fra enkeltpersoner, som hævder, at deres grundlæggende rettigheder er blevet krænket; Y. der henviser til, at der allerede eksisterer individuelle klagemekanismer på europæisk plan inden for strukturerne i Den Europæiske Investeringsbank, Det Europæiske Agentur for Grundlæggende Rettigheder og det europæiske netværk af ombudsmænd; der henviser til, at det bør bemærkes, at Frontex er et operationelt agentur, der af natur adskiller sig fra ovennævnte organisationer; Z. der henviser til, at Kommissionen har givet tilsagn om en nærmere granskning af Frontex i nær fremtid; Årsager til, at Frontex bør oprette en individuel klagemekanisme 1. ser med tilfredshed på Den Europæiske Ombudsmands særberetning inden for rammerne af initiativundersøgelsen vedrørende Frontex; støtter Frontex' bestræbelser på at efterleve 12 af ombudsmandens 13 henstillinger; anerkender Frontex' aktuelle bestræbelser på at fremme respekten for de grundlæggende rettigheder, som er udmøntet i, men ikke begrænset til, indførelsen af et system for indberetning af hændelser samt udarbejdelsen af adfærdskodekser, etableringen af et rådgivende forum om grundlæggende rettigheder og oprettelsen af et kontor for grundlæggende rettigheder; 2.  støtter Den Europæiske Ombudsmands henstilling om, at Frontex bør tage sig af individuelle klager vedrørende krænkelser af grundlæggende rettigheder i forbindelse med dets operationer og bør yde tilstrækkelig administrativ støtte til dette formål; opfordrer Frontex til at oprette en passende klagemekanisme, bl. a. inden for rammerne af de samarbejdsordninger, der aftales med tredjelandes kompetente myndigheder; 3. giver udtryk for dyb skuffelse over det retlige vacuum, der er forbundet med deployeringen af tredjelandes medarbejdere under fælles tilbagesendelsesoperationer, som påpeget i Den Europæiske Ombudsmands beretning, og over den manglende ansvarliggørelse, der således gør sig gældende i tilfælde af menneskerettighedskrænkelser, der involverer tredjelandes medarbejdere; 4. mener, at der i betragtning af de konstant voksende humanitære og juridiske udfordringer ved EU's ydre grænser og styrkelsen af Frontex' operationer sammesteds er behov for en mekanisme, der er i stand til at behandle individuelle klager over påståede krænkelser af grundlæggende rettigheder, som er sket i forbindelse med Frontex' operationer, således at agenturet bliver den første klageinstans; 5. mener, at oprettelsen af en mekanisme for individuelle klager vil give enkeltpersoner mulighed for at gøre brug af deres ret til adgang til effektive retsmidler, hvis deres grundlæggende rettigheder krænkes; anerkender, at indførelsen af en sådan klagemekanisme vil øge gennemsigtigheden og respekten for de grundlæggende rettigheder, også i forbindelse med Frontex' samarbejdsordninger, idet Frontex og EU-institutionerne vil være mere opmærksomme på mulige krænkelser af grundlæggende rettigheder, som ellers kunne forblive uopdagede, ikke indberettede og uafklarede; understreger, at denne manglende gennemsigtighed især gør sig gældende for Frontex' samarbejdsordninger, som Parlamentet ikke kan udøve demokratisk kontrol over, eftersom der ikke er nogen forpligtelse til at høre Parlamentet, inden sådanne ordninger fastlægges, og Parlamentet end ikke orienteres om, hvordan de gennemføres i praksis; 6. bemærker, at der i henhold til Frontex-forordningen ikke synes at være nogen retlige forhindringer for indførelsen af en individuel klagemekanisme, og at en sådan mekanisme sågar ville falde ind under anvendelsesområdet for Frontex-forordningens artikel 26a, stk.  3, ifølge hvilken Frontex' ansvarlige for grundlæggende rettigheder skal bidrage til mekanismen for overvågning af grundlæggende rettigheder; bemærker, at en sådan mekanisme ville være i overensstemmelse med EU-retten og princippet om god forvaltning og ville styrke den effektive gennemførelse af agenturets strategi om grundlæggende rettigheder; mener, at Frontex' kapacitet til at håndtere eventuelle krænkelser af grundlæggende rettigheder bør styrkes på baggrund af udvidelsen af agenturets rolle i henhold til EU-retten, navnlig dets deltagelse i migrationsstøtteenheder, som arbejder i »hotspot«-områder, og dets operative samarbejde med partnerlandes myndigheder via samarbejdsordninger; 7. mener, at Frontex' koordinerende rolle ikke bør begrænse dets ansvar i henhold til folkeretten og EU-retten, navnlig når det handler om at sikre, at migranters og asylansøgeres grundlæggende rettigheder respekteres og beskyttes; minder om, at alle Unionens agenturer og medlemsstaterne, når de gennemfører EU-retten, er bundet af bestemmelserne i chartret om grundlæggende rettigheder; Den individuelle klagemekanismes struktur 8. er af den opfattelse, at alle parter har en legitim forventning om, at handlinger, som foretages af dem, der er involveret i Frontex-operationer, kan tilskrives Frontex, og mere overordnet set EU; understreger, at de juridiske forhold og særskilte, men alligevel fælles ansvar, der eksisterer mellem Frontex og medlemsstaterne, ikke bør undergrave beskyttelsen af de grundlæggende rettigheder og respekten for disse rettigheder under fælles operationer; minder om, at Frontex ikke har beføjelse til at sanktionere medlemsstaterne eller deres medarbejdere; mener, at spørgsmålet om Frontex' og EU-medlemsstaternes respektive beføjelser derfor bør gøres til genstand for nærmere overvejelser; 9. understreger, at der er behov for en officiel, central struktur i Frontex til behandling af individuelle klager; anbefaler, at kontoret for Frontex' ansvarlige for grundlæggende rettigheder bør spille en afgørende rolle i klagebehandlingen; mener, at kontoret navnlig bør kontrollere objektivt, at klagerne opfylder kravene til behandling, filtrere dem, videresende dem til de ansvarlige myndigheder og følge omhyggeligt op på dem; 10.  ser med tilfredshed på, at Frontex allerede har etableret en grundig procedure for behandling af interne indberetninger fra Frontex' medarbejdere og gæstemedarbejdere vedrørende alvorlige krænkelser af de grundlæggende rettigheder; påpeger, at denne procedure allerede anvendes til at behandle klager fra tredjeparter, som ikke er direkte involveret i en Frontex-operation, og anbefaler, at der bygges videre på denne procedure med henblik på at få etableret en fuldstændig og tilgængelig individuel klagemekanisme; understreger, at Frontex bør sikre, at mekanismen respekterer kriterierne om tilgængelighed, uafhængighed, effektivitet og gennemsigtighed; Indgivelse af klager samt hvorvidt, de opfylder kravene til behandling 11. er af den opfattelse, at personer, der føler sig krænket af grænsevagter, som bærer Frontex-emblemet, bør have ret til at indgive en klage; opfordrer indtrængende Frontex til at garantere fuld fortrolighed og ikke afsløre klagerens identitet over for tredjeparter uden dennes samtykke, medmindre man juridisk er tvunget til at gøre dette som følge af en domstolsafgørelse; mener endvidere, at Frontex bør sikre, at man gør sig alle bestræbelser på at undgå interessekonflikter i forbindelse med behandlingen af klager; 12. erkender, at der er behov for sådanne beskyttelsesmekanismer for at forhindre misbrug af klagemekanismen; anbefaler derfor, at anonyme klager ikke bør godtages; understreger dog, at dette ikke udelukker klager indgivet af tredjeparter, der handler i god tro til fordel for en klager, som måtte ønske at hemmeligholde sin identitet; foreslår desuden, at kun klager baseret på krænkelser af de grundlæggende rettigheder som beskyttet i EU-retten bør antages; mener, at dette ikke bør forhindre Frontex i at tage andre informationskilder vedrørende påståede krænkelser af grundlæggende rettigheder, herunder generelle rapporter fra NGO'er, internationale organisationer og andre relevante aktører, i betragtning ved siden af klageproceduren; fremhæver behovet for klare kriterier for antagelse af klager til behandling og henstiller, at der udarbejdes en standardformular for klager, hvori der kræves detaljerede oplysninger om f. eks. dato og sted for hændelsen, da dette vil gøre det lettere at fastslå, om klagen opfylder kravene til behandling; henstiller, at kriterierne og standardformularen fastlægges i samarbejde med det rådgivende forum; 13. understreger, at ovennævnte formular bør være tilgængelig på sprog, som migranter og asylsøgere forstår eller med rimelighed må forventes at kunne forstå, og at den bør indeholde alle nødvendige oplysninger om, hvordan man indgiver en klage, herunder praktiske retningslinjer udarbejdet på forståelig vis; minder om, at forordning (EU) nr.  656/2014 allerede fastsætter, at der skal være tolke, juridiske rådgivere og andre relevante eksperter til rådighed på land; anbefaler, at det bliver muligt at iværksætte en klagesag mundtligt over for en person, der bærer Frontex-emblemet, og at denne klage behørigt skrives ned af den pågældende medarbejder; opfordrer indtrængende Frontex til at gøre klageformularen tilgængelig både i et smartphonekompatibelt elektronisk format på sit websted og i papirformat i medlemsstaternes screeningscentre samt hos Frontex' medarbejdere og gæstemedarbejdere, der deltager i enhver Frontex-operation; 14. anbefaler, at Frontex bør fastsætte en rimelig tidsgrænse for indgivelse af en klage og sikre, at der er mulighed for at indgive en klage efter, at Frontex-operationen er afsluttet; mener, at dette er særlig relevant i forbindelse med tilbagesendelsesoperationer; henstiller, at medlemsstaterne behandler klagerne inden for et rimeligt tidsrum i overensstemmelse med de nationale procedureregler; Klager over gæstemedarbejdere 15. erkender, at potentielle klager kan dreje sig om fremfærden blandt gæstemedarbejdere, der henhører under en medlemsstats særlige beføjelser, men som bærer Frontex-emblemet; bemærker, at disse medarbejdere, når de udfører opgaver, bærer deres egen nationale uniform, som ikke nødvendigvis er udstyret med et synligt navn eller ID-nummer; bemærker, at selv om gæstemedarbejdere er forpligtet til at bære et akkrediteringsdokument på sig, kan det være en hindring for at indgive en klage mod en medarbejder, at man skal bede vedkommende om identifikation; anbefaler, at alle personer, der optræder med Frontex' emblem, bør have et synligt navn eller ID-nummer på deres uniform; 16. minder om, at Frontex ikke har nogen beføjelse til at iværksætte disciplinære foranstaltninger over for andre end dets egne medarbejdere, og at iværksættelse af disciplinære foranstaltninger i henhold til Frontex-forordningens artikel 3, stk. 1a, henhører under hjemlandets enekompetence; 17. noterer sig, at medlemsstaterne håndterer klager over gæstemedarbejdere meget forskelligt; er bekymret for, at der i nogle medlemsstater muligvis ikke følges effektivt op på påståede krænkelser af grundlæggende rettigheder; opfordrer Frontex og medlemsstaterne til at samarbejde tæt og udveksle bedste praksis for at sikre en ordentlig opfølgning på klager over gæstemedarbejdere; 18.  anbefaler, at kontoret for Frontex' ansvarlige for grundlæggende rettigheder via et veldefineret videresendelsessystem bør videresende en klage over en gæstemedarbejder til den kompetente nationale myndighed; minder om, at dette system omfatter en appelmekanisme for sager, hvor en klage ikke kan antages til behandling eller afvises; finder det afgørende at inddrage nationale ombudsmænd eller ethvert andet relevant organ med beføjelser inden for grundlæggende rettigheder, som har beføjelse til at foretage undersøgelser af nationale myndigheder og embedsmænd, eftersom den ansvarlige for grundlæggende rettigheder ikke har ret til at gøre dette; understreger, at Frontex er nødt til at samarbejde med nationale menneskerettighedsorganer og med nationale grænsemyndigheder; 19. henstiller, at undervisning i kønsproblematikker gøres obligatorisk for både Frontex-medarbejdere og gæstemedarbejdere, inden de deltager i en Frontex-operation, navnlig for at skabe opmærksomhed om kønsbaseret vold og migrantkvinders sårbarhed; 20. er af den opfattelse, at den ansvarlige for grundlæggende rettigheder, hvor det er relevant, i tæt samarbejde med den relevante operative afdeling i Frontex bør bidrage til nationale myndigheders undersøgelser ved at tilvejebringe yderligere information om hændelsen; 21. understreger, at Frontex bør følge nøje op på klager ved formelt at anmode om feedback fra de respektive medlemsstater og om nødvendigt sende en advarselsskrivelse, der minder om de mulige foranstaltninger, Frontex kan træffe, hvis der ikke modtages nogen opfølgning på skrivelsen; minder om, at Frontex har ret til at modtage information om gæstemedarbejderes krænkelser af grundlæggende rettigheder inden for rammerne af agenturets forpligtelse til at overvåge overholdelsen af de grundlæggende rettigheder i alle dets aktiviteter; minder om, at Frontex samarbejder tæt ikke bare med de nationale grænsemyndigheder, men også med de nationale menneskerettighedsorganer; 22. anbefaler, at Frontex' ansvarlige for grundlæggende rettigheder giver klageren en begrundelse sammen med kontaktoplysninger på den ansvarlige nationale myndighed, hvis Frontex ikke iværksætter nogen opfølgningsprocedure; 23. minder om, at Frontex' procedure for disciplinærsager også kan finde anvendelse på udstationerede gæstemedarbejdere og udstationerede nationale eksperter, såfremt den pågældende medlemsstat samtykker; minder om, at Frontex kan anmode medlemsstaten om straks at trække den pågældende gæstemedarbejder eller udstationerede nationale ekspert ud af Frontex-aktiviteten, hvis medlemsstaten ikke tillader, at disciplinærproceduren finder sted, og om nødvendigt om at fjerne personen fra puljen af gæstemedarbejdere; 24.  opfordrer Frontex' administrerende direktør til at overveje at udelukke enhver medarbejder, som bevisligt har krænket grundlæggende rettigheder, fra at deltage i alle Frontex-operationer eller -pilotprojekter; understreger, at dette også bør gælde nationale medarbejdere fra partnerlande, der deltager i Frontex' operationer som led i en samarbejdsordning; 25. mener, at man bør undersøge muligheden for at tilbagetrække økonomisk støtte fra medlemsstater eller suspendere en medlemsstat fra fælles operationer i tilfælde af alvorlige krænkelser af grundlæggende rettigheder; mener endvidere, at der bør træffes afgørelse om suspension og i sidste ende afslutning af en operation i tilfælde af alvorlige eller vedvarende krænkelser af grundlæggende rettigheder, uden at dette må berøre redningen af menneskeliv; 26. mener, at der bør fastlægges klare kriterier for, hvornår Frontex-operationer bør afsluttes, efter anbefalinger fra det rådgivende forum, Frontex' ansvarlige for grundlæggende rettigheder og andre relevante aktører og NGO'er såsom Agenturet for Grundlæggende Rettigheder (FRA), UNHCR eller IOM; 27. understreger, at en individuel klagemekanisme ikke bør anses for at tillægge dem, der indgiver en klage, nogen yderligere rettigheder vedrørende adgang til strafferetlig behandling af klagen; minder om, at strafferetlige undersøgelser skal gennemføres af den medlemsstat, hvor operationerne finder sted; Generelle betragtninger 28. er af den opfattelse, at en individuel klagemekanisme kun kan være effektiv, hvis de potentielle klagere og de medarbejdere, der deltager i Frontex' operationer, gøres bekendt med enkeltpersoners ret til at klage via en effektiv og kønssensitiv oplysningskampagne på de officielle EU-sprog og på sprog, som migranter og asylsøgere forstår eller med rimelighed må forventes at kunne forstå; mener, at det bør være muligt i betydelig grad at begrænse antallet af potentielle klager, der ikke opfylder kravene til behandling, gennem en sådan oplysningskampagne og en velstruktureret kontrol af, at kriterierne for antagelse af klagerne er opfyldt; bemærker, at dem, der skal tilbagesendes, forud for tilbagesendelsesoperationen bør oplyses om deres rettigheder, herunder retten til at klage; 29. mener, at den individuelle klagemekanisme bør være både effektiv og gennemsigtig; understreger, at kontoret for grundlæggende rettigheder skal være tilstrækkeligt udstyret og bemandet til at håndtere de indkomne klager, og kræver de nødvendige ekstra ressourcer til dette formål; 30.  C_2017399PL. 01000201. xml 24. 11. 2017    PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 399/2 P8_TA(2015)0422 Sprawozdanie specjalne Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie dochodzenia z własnej inicjatywy dotyczącego Frontexu Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 grudnia 2015 r. dotyczące sprawozdania specjalnego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie dochodzenia z własnej inicjatywy OI/5/2012/BEH-MHZ dotyczącego Fronteksu (2014/2215(INI)) (2017/C 399/01) Parlament Europejski, — uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 7 listopada 2013 r. w sprawie dochodzenia z własnej inicjatywy OI/5/2012/BEH-MHZ dotyczącego Fronteksu, — uwzględniając art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, — uwzględniając art. 67 ust. 1, art. 72, art. 228 ust. 1 akapit drugi i art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, — uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskie, w szczególności art. 41 (Prawo do dobrej administracji) i art. 47 (Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu), — uwzględniając decyzję 94/262/EWWiS, WE, Euratom Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich, a w szczególności jej art. 3 ust. 7, — uwzględniając rezolucję nr 1932(2013) Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy zatytułowaną „Frontex: odpowiedzialność za przestrzeganie praw człowieka”, — uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (rozporządzenie w sprawie agencji Frontex), — uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2011 z dnia 25 października 2011 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej, — uwzględniając komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany „Plan działania UE w zakresie powrotów” (COM(2015)0453), — uwzględniając kodeks postępowania Fronteksu w dziedzinie wspólnych działań dotyczących powrotów koordynowanych przez Frontex, — uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 15 października 2015 r. , w szczególności pkt 2 lit. n), — uwzględniając Konwencję ONZ z 1951 r. dotyczącą statusu uchodźców (konwencja genewska) oraz protokół nowojorski z 1967 r. dotyczący statusu uchodźców, — uwzględniając art. 220 ust. 2 zdanie pierwsze Regulaminu, — uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Petycji zgodnie z art. 55 Regulaminu, — uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Petycji (A8-0343/2015), A. mając na uwadze, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2011 z dnia 25 października 2011 r.  zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie agencji Frontex”) zobowiązuje Agencję do dbania o pełne poszanowanie praw podstawowych oraz praw migrantów, uchodźców i osób ubiegających się o azyl; B. mając na uwadze, że Frontex, podobnie jak każda inna instytucja, organ, urząd lub agencja UE, musi w swojej działalności przestrzegać Karty praw podstawowych oraz mając na uwadze, że obowiązek ten znalazł odzwierciedlenie w art. 263 TFUE, zgodnie z którym „akty tworzące organy i jednostki organizacyjne Unii mogą przewidywać wymogi i warunki szczególne dotyczące skarg wniesionych przez osoby fizyczne lub prawne na akty tych organów lub jednostek organizacyjnych zmierzające do wywarcia skutków prawnych wobec tych osób”; C. mając na uwadze, że nawet dziś działań koordynacyjnych Fronteksu nie można oddzielić od działań państwa członkowskiego koordynowanych przez tę agencję, w związku z czym Frontex (a tym samym UE za jego pośrednictwem) może również mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na prawa poszczególnych osób, a jego działania mogą skutkować powstaniem odpowiedzialności pozaumownej UE (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie T-341/07, Sison III); mając na uwadze, że tego rodzaju odpowiedzialności nie można uniknąć tylko dlatego, że istnieją uzgodnienia administracyjne z państwami członkowskimi zaangażowanymi w operację koordynowaną przez Frontex, w sytuacji gdy tego rodzaju uzgodnienia mają wpływ na prawa podstawowe; D. mając na uwadze, że Unia ma przystąpić do europejskiej Konwencji Rady Europy o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; E. mając na uwadze, że w art. 26a rozporządzenia w sprawie agencji Frontex określono strategię w zakresie praw podstawowych i zobowiązano Agencję do opracowania, rozwijania i wdrażania tej strategii, ustanowienia Forum Konsultacyjnego oraz mianowania urzędnika ds. praw podstawowych; F. mając na uwadze, że w art. 5 lit. a) kodeksu postępowania dla wszystkich osób biorących udział w działaniach Fronteksu podkreślono, że uczestnicy działań Fronteksu powinni przyczyniać się m. in. do upowszechniania wśród osób ubiegających się o ochronę międzynarodową informacji na temat praw i procedur; G. mając na uwadze, że art. 9 rozporządzenia (WE) nr 863/2007 stanowi, że podczas wykonywania zadań z zakresu monitorowania i nadzoru członkowie zespołów zobowiązani są przestrzegać przepisów prawa wspólnotowego i prawa krajowego przyjmującego państwa członkowskiego; H. mając na uwadze, że w 2012 r. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie z własnej inicjatywy dotyczące realizacji przez agencję Frontex spoczywających na niej obowiązków w zakresie praw podstawowych; I.  mając na uwadze, że w projekcie zaleceń Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przewidziano m. in. wprowadzenie mechanizmu składania i rozpatrywania skarg indywidualnych; J. mając na uwadze, że Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich sporządził także sprawozdanie specjalne, w którym domaga się wprowadzenia mechanizmu składania i rozpatrywania skarg indywidualnych; K. mając na uwadze, że zgodnie z art. 220 ust. 2 Regulaminu Parlamentu Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich ma obowiązek informować Parlament o przypadkach niewłaściwego administrowania, a komisja przedmiotowo właściwa może sporządzić sprawozdanie dotyczące tych przypadków; L. mając na uwadze, że agencji Frontex powierzono zadanie zapewniania skutecznego wdrażania wspólnych przepisów w zakresie standardów i procedur kontroli granic zewnętrznych i nadzoru nad nimi w kontekście praw podstawowych poprzez ścisłą koordynację współpracy operacyjnej między państwami członkowskimi oraz mając na uwadze, że działania te wywierają wyraźne skutki w kontekście praw człowieka, którymi Frontex i UE nie zajęły się w odpowiedni sposób; M. mając na uwadze, że Frontex nawiązuje również współpracę operacyjną z państwami spoza UE, która stanowi integralną część jego misji, w kluczowych obszarach takich jak wymiana informacji, analiza ryzyka, szkolenia, działalność badawczo-rozwojowa, wspólne operacje (w tym wspólne działania dotyczące powrotów) oraz projekty pilotażowe; N. mając na uwadze, że zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie agencji Frontex Agencja i państwa członkowskie muszą przestrzegać norm i standardów co najmniej równoważnych normom i standardom ustanowionym w ustawodawstwie Unii, także wtedy, gdy współpraca z państwami trzecimi ma miejsce na terytorium tych państw; O. mając na uwadze, że współpraca operacyjna agencji Frontex z właściwymi organami państw partnerskich prowadzona jest w oparciu o porozumienia robocze, które nie są prawnie wiążące i nie wchodzą w zakres prawa międzynarodowego, a realizacji tych porozumień w praktyce nie można uważać za wykonanie zobowiązań międzynarodowych przez Frontex i UE; mając na uwadze, że sytuacja ta stanowi aspekt przyczyniający się do braku pewności prawa, który może być postrzegany jako stojący w sprzeczności ze spoczywającymi na Fronteksie obowiązkami w zakresie praw człowieka; P. mając na uwadze, że Frontex i państwa członkowskie ponoszą wspólną, lecz odmienną odpowiedzialność za działania funkcjonariuszy biorących udział w prowadzonych przez Frontex operacjach i projektach pilotażowych; Q. mając na uwadze, że w świetle wzrostu kompetencji agencji Frontex od czasu jej powstania Agencja powinna ponosić odpowiedzialność jako główny podmiot zaangażowany w proces zarządzania granicami, w tym w przypadku zarzutów dotyczących naruszenia praw podstawowych; R.  mając na uwadze, że większość uczestników operacji Fronteksu stanowią zaproszeni funkcjonariusze oddelegowani przez państwa członkowskie inne niż państwo, w którym prowadzona jest operacja Fronteksu, w celu wsparcia tej operacji; S. mając na uwadze, że zgodnie z art. 2a rozporządzenia w sprawie agencji Frontex kodeks postępowania ma zastosowanie do wszystkich osób uczestniczących w działaniach Agencji; T. mając na uwadze, że zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia w sprawie agencji Frontex zaproszeni funkcjonariusze biorący udział w misjach Fronteksu mogą wykonywać zadania i korzystać z uprawnień jedynie na polecenie i, co do zasady, w obecności funkcjonariuszy straży granicznej przyjmującego państwa członkowskiego; U. mając na uwadze, że stosowanie różnego umundurowania wraz z insygniami agencji Frontex podczas prowadzonych przez tę agencję operacji utrudnia pokrzywdzonym ustalenie, pod czyim zwierzchnictwem znajduje się dany funkcjonariusz, a w rezultacie do kogo należy złożyć skargę: do agencji Frontex, czy też bezpośrednio do danego państwa członkowskiego; V. mając na uwadze, że zgodnie z art. 3 ust. 1a rozporządzenia w sprawie agencji Frontex Agencja nie posiada władzy wykonawczej w państwach członkowskich oraz nie posiada uprawnień do nakładania sankcji na państwa członkowskie lub na ich funkcjonariuszy; W. mając na uwadze, że plany operacyjne wspólnych operacji Fronteksu są prawnie wiążące oraz – zgodnie z art. 3a ust. 1 rozporządzenia w sprawie agencji Frontex – muszą zostać uzgodnione przez dyrektora wykonawczego Fronteksu i przyjmujące państwo członkowskie, w porozumieniu z uczestniczącymi państwami członkowskimi; X. mając na uwadze, że Frontex ustanowił już system zgłaszania zdarzeń, w którego funkcjonowanie zaangażowany jest pion ds. operacji Fronteksu, dział prawny Fronteksu oraz urzędnik Fronteksu ds. praw podstawowych, a ostateczne decyzje podejmuje dyrektor wykonawczy Fronteksu; mając na uwadze, że w ramach tego systemu rozpatruje się skargi wewnętrzne, które wpływają od pracowników Fronteksu oraz zaproszonych funkcjonariuszy, a zatem system ten nie umożliwia rozpatrywania bezpośrednich skarg osób wysuwających zarzuty naruszenia ich praw podstawowych; Y. mając na uwadze, że mechanizmy składania i rozpatrywania skarg indywidualnych istnieją już na poziomie europejskim w strukturach Europejskiego Banku Inwestycyjnego, Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej i europejskiej sieci rzeczników praw obywatelskich; mając na uwadze, że Frontex jest agencją operacyjną, która różni się charakterem od wyżej wymienionych organizacji; Z. mając na uwadze, że Komisja zobowiązała się dokonać przeglądu funkcjonowania agencji Frontex w nieodległej przyszłości; Dlaczego Frontex powinien stworzyć mechanizm składania i rozpatrywania skarg indywidualnych 1.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich sporządzone w ramach dochodzenia z własnej inicjatywy dotyczącego Fronteksu; popiera podejmowane przez Frontex działania mające na celu zastosowanie się do 12 spośród 13 zaleceń Rzecznika; docenia podejmowane obecnie przez agencję Frontex starania w celu zapewnienia skuteczniejszego przestrzegania praw podstawowych, których przejawem jest m. in. wprowadzenie systemu zgłaszania zdarzeń, a także opracowanie kodeksów postępowania, utworzenie Forum Konsultacyjnego ds. praw podstawowych oraz utworzenie stanowiska urzędnika ds. praw podstawowych; 2. popiera sformułowane przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zalecenie, by Frontex rozpatrywał indywidualne skargi dotyczące naruszeń praw podstawowych, do których dochodzi w trakcie jego operacji, oraz zapewnił w tym celu odpowiednie wsparcie administracyjne; wzywa Frontex to utworzenia odpowiedniego mechanizmu składania i rozpatrywania skarg, w tym w ramach swoich porozumień roboczych zawieranych z właściwymi organami państw trzecich; 3. wyraża głębokie zaniepokojenie próżnią prawną, która otacza udział funkcjonariuszy z państw trzecich we wspólnych działaniach dotyczących powrotów, na co zwrócił uwagę Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich w swoim sprawozdaniu, a także brakiem odpowiedzialności, który zaistniałby w przypadkach naruszeń praw człowieka z udziałem funkcjonariuszy z państw trzecich; 4. jest przekonany, że wobec coraz liczniejszych wyzwań humanitarnych i prawnych na zewnętrznych granicach UE oraz wzmocnienia operacji Fronteksu, istnieje potrzeba stworzenia mechanizmu umożliwiającego rozpatrywanie indywidualnych skarg dotyczących zarzutów naruszenia praw podstawowych, do którego dochodzi w trakcie operacji Fronteksu lub w ramach współpracy z państwami trzecimi, który stałby się tym samym organem pierwszej instancji odpowiedzialnym za rozpatrywanie skarg; 5. wyraża przekonanie, że utworzenie mechanizmu składania i rozpatrywania skarg indywidualnych zapewni pokrzywdzonym możliwość egzekwowania przysługującego im prawa do skutecznego środka odwoławczego w przypadku naruszenia ich praw podstawowych; uznaje, że wprowadzenie takiego mechanizmu składania i rozpatrywania skarg przyczyniłoby się do zwiększenia przejrzystości i większego poszanowania praw podstawowego w kontekście porozumień roboczych Fronteksu, gdyż zarówno Frontex, jak i instytucje UE byłyby bardziej świadome potencjalnych naruszeń praw podstawowych, które w innym przypadku mogłyby nie zostać wykryte, zgłoszone i zbadane; podkreśla, że ten brak przejrzystości w szczególności dotyczy porozumień roboczych Fronteksu, nad którymi Parlament nie może sprawować demokratycznej kontroli, ponieważ nie istnieje obowiązek przeprowadzania konsultacji dotyczących tych porozumień, zanim zostaną one sformułowane, przy czym Parlamentu nie informuje się nawet o trybie ich realizacji w praktyce; 6. zauważa, że z rozporządzenia w sprawie agencji Frontex zdają się nie wynikać żadne przeszkody prawne uniemożliwiające wprowadzenie mechanizmu składania i rozpatrywania skarg indywidualnych oraz że mechanizm ten wchodziłby nawet w zakres przepisów art. 26a ust. 