Algemeene konst- en letter-bode, voor het jaar ..., 1826, no. 16, 21-04-1826 
algemene KO:N:S:TE:N LETTER-BODE, voor het jaar 1826, nr. 16, vrijdag den 7 april. BERIGTEN uit Parijs. Tot opvolger van het onlangs overleden Lid der Franse Academie, de Heer d’Aguesseau, is bij een tweede herfstvergadering benoemd de Heer Briffaut. Zijn voornaamste mededingers waren de Heeren de Barante en Oxenel; ook de Heer de Pongerville had, bij de eerste opneming, enkele stemmen. Brussel, den Rijnen Maart. Op heden hield het Koninklijk Letterkundig Genootschap Concordia zijn eerste vergadering, na de reorganisatie, welke bij hetzelfde heeft plaats gehad. De Voorzitter, de Heer Schuermans, deed bij deze gelegenheid veel belangrijke verklaringen over die verandering en den tegenwoordigen stand van deze instelling ter bevordering van Nationale Taal- en Letterkunde. Uit hetzelfde bleek, dat, na aanneming van 137 nieuwe leden, deze met een totaal van oude leden en een totaal van honorair leden, nu 250 leden telt. Daarna sprak voorn. Voorzitter een rede uit, handelend over de landtaal en de nationale letterkunde, zowel van de Zuidelijke als Noordelijke Provincies. Zie desgeweegens Algem. K. en Letterbode voor dit jaar nr. 1 blz. 164. Deel II. De voorzitter trekkend ten betoog, dat onze landtaal oorspronkelijk overal dezelfde was, zelfs zonder verscheidenheid van spelling; en dat de pogingen der Belgen in de 13e, 14e en 15e eeuw met die van de Noord-Nederlanders in de drie volgende eeuwen verenigd, ons vaderland een gezuiverde taal en rijke letterkunde hebben verschaft; en, na de voordeelen te hebben opgeteld, welke een landtaal aan een onafhankelijk volk oplevert, besloot hij met vermelding der vorderingen in de Zuidelijke Provincies in nationale taal- en letterkunde gemaakt, en steunde derzelver vereniging met de Noordelijke. Tot honorair Leden heeft het Genootschap thans benoemd HH. KK. HH. den Prins van Oranje en Prins Frederik, HH. Exc. de Heeren van Gobbelschroy, d’Aubreme, Repelaer van Driel, de Heeren Huussen d’Annecroix, Behaegel, J.P. van Cappelle, de Greuve, Loots, Lulofs, Delin, Scheltema, Siegenbeek, Spandaw, Spruyt, Stuart, Tollens, Vervier, Jer. de Vriës, Weiland, Wiselius en Wurth. Het lokaal des Genootschaps zal voortaan dagelijks geopend zijn, en men zal in hetzelfde verscheidene dagbladen en tijdschriften vinden, vooral die de nationale taal- en letterkunde betreffen. Groningen, den 7 april. Heden aanvaardde de Heer H.O. van Hall, tot hier Med. Doet. 242 Onze Koning, te Padua overleden, bleek, dat op hetzelfde waren ingekomen drie (lukken), No. 1 met de spreuk; "Vieft voor Vorst en Vaderland" met de eedle wapens in de hand, Of die als onze Pracht moet sneven, Dit is geen overlijden, maar 't is leven, No. 2 met de Spreuk: "O, op mijn Zanggodin, vers om u met te groeten", In 't midden van den drang, den Princelychen hecht, En Beuckelaer des lands, J. VAN VONDEL. en No. 3 met de Spreuk: 'k Heb eerbied voor mijn vaderland en zijnen roem voor de ogen, FEITH in M. DE RUITER. en dateren voldoende meerderheid van beoordeelaren, hoewel No. 1 en vooral No. 3 niet van dichterlijke schoonheid ontbloot waren, No. 2 met de Spreuk van Vondel de gouden Erepennings waardig gekeurd; welke dan nu ook hetzelfde werd toegekend en bij opening van het naambriefje bevonden, de dichter daarvan te zijnde Heer R. H, van Someren te Rotterdam. In de Vergadering, door genoemde Maatschappij op heden gehouden, werd bevolen deze twee Prijsvragen uit te schrijven; I. Een Verhandeling over de opkomst, uitbreiding en tegenwoordige staat van het vaderland Rotterdam, met uitdrukkelijke vermelding van hetgeen de beoefening van Kunsten en Wetenschappen in dezelfde daaraan heeft toegebracht. II. In het vak der Beschrijvende Poëzie: De Maasdroom in België. — Voor de beste en bekrooningswaardige gekeurde Verhandelingen Dichtkunst, looft de Maatschappij ieder een gouden Erepennings uit, en behoudt zich voor, hetgeen niet ten volle de gouden prijs mogt toegekend zijn, doch geoordeeld zal worden Bijzondere verdiensten te bezitten, een zilveren penning toe te wijzen, hetzij als hoogste prijs, hetzij als accessoire, zullende men echter in beide deze gevallen dien prijs den onbekenden Schrijver aanbieden, alvorens zijn naam openbaar te maken. De dichtjes moeten in de Nederlandse taal met een andere hand dan die des schrijvers geschreven, van afsluiting, naam, etc. enz. voorzien, vrachtvrij ingezonden worden aan een der Secretarissen van de Maatschappij, en wel de Verhandeling vóór op of den 3den December 1827 en het Dichtwerk vóór of op den zeventien Juli 1827. Vijf Leden van de bevorderde worden met de beoordeling belast; het recht van uitgaaf op onbekroonde werk, waarvan de naambriefjes verbrand worden, eigent zich de Maatschappij niet toe, maar het bekroonde mag, noch geheel noch ten deele afzonderlijk of bij enig ander werk gevoegd, gedrukt of uitgegeven worden, zonder schriftelijke toestemming des Bestuurs. Haarlem. Gaarne verkennen wij aan onderdanenden brief met deszelfs bijlage hier een plaats. Aan den Redacteur van den Algemeenen Kris en Letterbode. Wel Edele Heer! Met belangstelling in uw Nummer 48 en 49 van voorleden jaar lezende laat ik over Witte van Haamstede (tegen een bekende Helling van den grooten Bil-Ijk) gevoelen ik terstond lust, om UEd. daarover enige aanmerkingen aan te bieden. Dit echter, wegens telkens meer persoonlijke bezigheden van week tot week moetende achteruitgaan, wil ik niet langer wachten met UwEd. de volgende merkwaardige plaats bekend te maken, uit een onaanzienlijk en thans, naar ’t schijnt, bijkans vergeten werk, welks breedvragigen titel ik hieronder bijvoeg, en waaromtrent Korte Levensbeschrijving der Nederlandse Vorsten, Helden en vermaarde Mannen, geschreven naar de eeuwen, waarin ze geleefd hebben, waarin voorkomen alle Personen, die in de Verenigde Nederlanden enig gebied gevoerd, enige gedenkwaardige zaak ter uitvoer gebracht, te water en te land gediend, of zich ergens door vermaard of berucht gemaakt hebben; beginnend van voor de eerste eeuw af, tot in de tegenwoordige eeuw toe. Bijeenverzameld uit veel schrijvers, die van de Nederlanden gescreven hebben, in orden gesorteerd en in twee delen verdeeld. Te Amsterdam, bij Dirk Swart, Boekverkooper. 244 trent niet echt aan mij, maar 't geen meer zegt, aan den Nestor onzer Nederlandse Geschiedkundigen, den Archivarius van Wijen, onbekend is, zowel wie de Schrijver is, als of er meerdere Boeken op gevolgd zijn. Ik noem deze plaats merkwaardig, (hoezeer het werk, waar zij gevonden wordt, verder misleiden deze naam niet verdient) omdat men, volgens de wijze, waarop die mededeeling aldaar geschied is, niet wel kan twijfelen, ofzelf is argeloos geschreven en ter goeder trouwen zelf aan den Ridder van Wijn verfchalwijze. en ook de vrijheid, om er openlijk gebruik van te maken. Ik doe dit dan, bij voorraad recht op deze wijze: voor een Nr. van uw Weekblad kon toch ook dit artikel niet wel langer zijn. Met alle achting Uw Ed. Dienaar Leyden H. W. TYDEMAN. 10 April 1826. Eer we nu tot de veertiende eeuw overgaan, moeten wij nog enige Happen terug doen, om nog iets te zeggen, rakende Florentius de V. en zijn Zoon Jan de 1., daar hierboven van gesproken is. De oude Geschiedschrijvers en de nieuwe, die de ouden volgen, zeggen, dat Florentius de V. twee Bastaard-Zonen had, namelijk Witto, heer van Flixburg te Delft in Zeeland, en Willem, doorgaans Willem van Holland genaamd, doch omtrent Willem werd niet gemeld, bij wie Graaf Florentius hem verwekt heeft, waar tegen van Witto werd gezegd, dat hij hem bij een Bijstand, een Dochter van den Heer Jan van Heusden, verwekt heeft, en dat deze Bijstand het is, die hij aan Gertruid van Velzen ten Huwelijk wilde geven, dewelke dezelfde afwees, en dat dit oorzaak is geweest, dat Graaf Florentius, op de hoek van den Singel en Oude Leliestraat, 1766, de stukken 432 bl., gr. Bvo. [beginnend met Florentius, Adelaar, Bato enz. en eindigend met de Utrechtse vrijen van Leemput of vrijen van Lepen. De plaats is bl. 164 van dat Huk], Q 3 245 Graaf Floris is in toorn ontekenen, bedoort had, de vrouw, die van Velez mocht trouwen, te schenden, &c., alsmede, dat de Graaf deze Dochter van den Heer Jan van Heusden tegen wil en dank van haar Vader onteerd, en tot zijn bezit gehouden heeft, hetwelke ook als Schrijver aanmerkt, de Heer van Heusden zou aangebracht hebben, om met de andere samenzwoorende tegen den Graaf te houden &c. Wijder wordt dan nopens het gedachte van de Heeren van Haamstede, gezegd, dat hetzelfde deze Witte of Witto wel tot stamvader gehad heeft, en dus uit de Graven van Hollanden het edel Huis van Heusden gesproten is, als haverende in hun wapen gevoerd den rooden Leeuw van Holland, die het Radeken van ’t Huis van Heusden op zijn borst heeft, maar dat dit gedachte daarna geheel uitgeftorven is. Omtrent het een en ander nu is ons een nader bericht ter hand gekomen van een liefhebber der Vaderlandse Oudheden, hetwelk den lezer een groote opheldering kan geven nopens het gedachte van Haamstede, en dat wij ten dien einde hier zullen plaatsen. „ Volgens oude Manuscripten (zegt die Heer) „ welke ik vele reizen in ’t jaar 1723 tot 1729 in „ handen gehad en geëxamineerd heb, gekomen uit „ den Boedel van Joris Lievense van Haamstede, die met Maria Bernardts getrouwd „ was, welke in de voorgaande eeuw Ouderling en Dia „ konesfe geweest zijn in de Gereformeerde Kerk te „ Amsterdam, heb ik gezien Trouwbelofte en Trouw „ Cedula van Graaf Floris den V. met de dochter „ van Jan den VII. Heer van Heusden; als „ mede een Extract van het Doop-biljet van een’ zoon „ genaamd Willem, waarin de Ouders echtelijke, den genoemd worden. Verder, dat het valt sch is, „ dat deze Witte van Holland ooit basterd „ geweest is, maar wel Willem van Holland, bij de meeste Schrijvers voor Witte genomen. Deze Wilhelm van Holland had Flooris bij een bijstand of Meesters geprocreëerd, en heette niet Witte, maar Wilhelm basterd van Holland, die met de Dochter van den Heere van Montigny getrouwd is geweest: deze heeft Graaf Jan (Zoon van Floris) ook nu voor zijn Broeder erkend, maar wel Wilhelm van Holland; gelijk het blijkt uit de Acte, door hem gepassseerd te Dordrecht om deze zijn lieven Broeder Wilhelm te bevestigen in de heerlijke goederen van Haamstede &c. Van welke Acte kopie voorhanden is. Hoe onvoorzichtig dan de Schrijvers te werk gaan, en dat er zich vele vergissen, blijkt uit hetgene de Schrijver van de Vaderlandse Historie geboekt heeft, welke meent, dat het gebeukt der Heeren van Haamstede, of van Witte van Holland, uitgeftoerven is. Hoe komt het dan, dat de vader van Joris Lievense van Haamstede, als naaste erfgenaam van eenen Adolph van Haamstede, en van eenen Casper van Haamstede van Montfort. Kanunnik van St. Jans Utrecht, heeft geërfd, en ook zelf naar Zeeland is gereisd om de erfenis te halen van Arend van Haamstede, Ao. 1603, doch Arend niet dood zijnde, gelijk het geacht had gelopen na Rotterdam terugkwam, en Adolph van was in Spaanse dienst, als Admiraal van de Schelde. Uit Brieven bleek, dat Arend van Haamstede de zijnen Neef Lieve bij hem verzocht in Zierikzee, omdat hij krank was; maar volgens mondelinge vertelling of overlevering, was Lieve van mening, dat zijn neef Arend reeds dood was, toen hij van Rotterdam naar Zierikzee reisde, en vervolgens zelf dood in Rotterdam terugkwam. Terwijl in de vorige eeuw niemand getwijfeld heeft, dat Lieve en Joris Lievense van Haamstede van de echte linie der Haamstedens waren; wat reden heeft een nieuwer Schrijver dan daar aan te twijvelen? Dat is niet voorzichtig, veel minder verstandig, dewijl er bij die familie aan dergelijke blijken zijn. Ook waren er vele Gedenkstukken van de groote daden van haar stamvader Witte, Graaf Floris Zoone, welke ik in geen Kronieken heb genoteerd gevonden, alleen Petitioner haalt een overwinning aan, die hij behaald heeft omtrent Bennebroek, nu nog genoemd: het Mannepad. En op den Postwagen tusschen Gouda en Rotterdam dood bleef, nalatend 3 Zonen en 3 Dochters, welke tot heden die familie hebben voortgezet. De plotselde dood van Lieve van Haamstede heeft die van Zeeland in het volgende jaar 1604 doen denken, dat er geen van die familie meer overig waren; waardoor die grove fout geschiedde, dat ze het Wapen braken, niet denkende, dat de man 6 kleine Kinderen, in Rotterdam met zijn weduwe had nagelaten. Wij zullen dit provisorium genoegzaam rekenen tot nader opheldering omtrent het gedachte van Haamstede, en thans overgaan tot de Personen, die gevoegelijk kunnen geplaatst worden in de XIV eeuw. NIEUW – UITGEKOMEN BOEKEN, ACADEMISCHE EN ANDERE SCHRIFTEN. Gedichten. Nagelaten Gedichten van Mr. R. H. ARNTZENIUS, 2 Del. te Haarlem bij Vincent Loosjes MDCCCXXV in gr. Bvo. le. Dl, XXIV, 167 He. Dl. XXIII, 160 bl. Niets valt geraakgeloopiger dan in een’ Dichtbundel van enige uitgebreidheid en min gelukkige onderwerpen en zwakke plaatjes op te vangen; die, uit diezelfde verband gerukt, nog min gelukkiger, nog zwakker te doen voorkomen, dan zij inderdaad zijn, en den meester alzoo ineen behoefte hebben, zoo niet verachtelijk licht te maken; maar ook niets achten wij meer beneden de waardigheid van den boekenbeoordeelaar, dan zulk een met de ware Kritiek regelrecht afgesproken handelwijze. Deze vordert toch niet, dat bladen, aan de bevordering van letteren, kunsten en wetenschappen gewijd, door bitterheid strengheid of volkshoop aan zullen lokken, even als de openbare strafopvoeding, schimpelijk de menschelijke natuur van geroosterd, de groots menigte tot zich trekken, ja, zal men de waarheid zeggen, in toenemende evenredigheid, naarmate die strafgerichte gevochten, ontzettender en ongewoner zijn. Noodzichtig ter bevordering der wetenschap of kunst in ’t algemeen, mag de aanwijzing der gebreken meer dienstbaar geacht worden, dan die der schoonheden, zij eist, dat die gebreken zoo beschreven en verzoetend worden voorgedragen, zodat het duidelijk ook uit den toon vloeit, hoe het oogmerk des beoordeelaars is, om den Dichter of Schrijver ten toon te stellen, maar om hem op dezelfde opmerkzaam te maken, en te gelijk de wetenschap of kunst, die hij beoefent, te bevoordelen; neen! zij vordert zelfs gebiedend, zullen hare uitvluchten enige waarheid hoegenaamd hebben, dat de beoordeelaar zich op het standpunt pogen te plaatsen, waarin de Schrijver zich bij de uitgave van het werk vond; alleen daar toch kan hij hem juist beoordelen, of het geschrift aan het oogmerk beantwoordt: want het is eigenlijk niet de vraag, of het hem persoonlijk, naar de al te veranderlijke luim, waarin hij zich kan bevinden, voldoende is ook door omringende gewijzigd, behagen of raseisen; maar, of de poging, in welk vak dan ook, uit dat standpunt bezien, aanmoediging verdient dan hevige terechtwijzing. Naarmate de beoordeelaar dat standpunt moedwillig meer uit het oog verliest, vooral, waar het klaar door den Schrijver is aangegeven, geeft hij te meer reden, om zijn onzijdigheid te verdenken, om de strengheid der hekelroede toe te schrijven aan eigen onwaardige bijoogmerken of hatelijke inblazingen van anderen; om te vermoeden, dat hij de goedkeuring der menigte berekent naar de bekende zucht van zoovelen, die zich in een anders leven en tuchtiging evenzeer verheugen, als zij ongekwalificeerd bevonden worden of zelf de minste berisping gelaten en bedaard te ondergaan. Eén Recensent, die zich, eenmaal daarin toegeeft, eindigt met den geestigen maart fcherpen Ge of vrolijkte evenaren, waarvan met zooveel waarheid gezegd wordt: il comptait, pour s'attirer la vogue, sur ce malin pesant du vulgaire, qui se plait au vair le dénigrement tempère l'admiration et l'insulte poursuivre le triomphe; ja van wie men openlijk verklaart: il se délecte à insulger les blessures de la satire en se plaît à retourner dans la plaie le scalpel de la kritiek. Wij laten deze weinige regels de aankondiging van den voor ons liggende bundel voorafgaan, om onze lezers met ons gevoelen in te lichten, opdat zij niet denken zouden, dat wij - uit zwakheid of welk ander beginpunt ook - onze verlagingen veelal op een minder fijne en toon vinden, dan misverstanden hier en daar elders heerscht. Wij voor ons houden dien niet voor den ware, wij willen, wij herhalen het, verbeteren en niet verbitteren, en zullen dus ook aan ons doel dit verhaal pogen dienstbaar te maken. De jeugdige uitgever van de vroegere geschenken der welvarende vader, plaatst ons in het wel gefisseerd voorbericht op het standpunt, waaruit hij deze bundel wenscht beschouwd te hebben; namelijk, dit immers schittert door alles heen, niet alleen als een proef des dichtvermogens, maar ook als een eerbewijst aan een vriend, die zooveel genogen en vrienden had, welke hetgeen hij had nagelaten, zooveel mogelijk vereenigd in wat hij, bij zijn leven in verschillende stukken verstrekt had uitgegeven, verlangden te bezitten. Van dit standpunt zijnde reeds uitgegeven en bekende gedichten, welke wij hier weer aantreffen, waardige bijdragen, waarover wij, uiteen en ander punt ziende, in nagelaten gedichten ons ligt konden verwonderd hebben; uit dit standpunt zijnde gelegenheids-gedichten, in dezen bundel voorkomende, juist berekend, om deze als een herinnering aan de dichter bij dit genagen en vriendental dierbaar te maken, daar zij hierdoor onwillekeurig in het gezin en de betrekkingen des dichters treden en zich verplaatsen, hun vroeger dikwijls zeer van nabij, den meesten toch meer of minder bekend; terwijl men dit standpunt verwaarloosde, op derzelver aantal in evenredigheid tot het geheel aanmerkingen zou kunnen maken. In evenredigheid van het geheel, schrijven wij, omdat het, onzes inziens, kleingeestigheid verraadt, deze soort van gedichten geheel uit de dichtbundels te verbannen, of wel andere dichtsoorten als niet meer in de mode te verwerpen. Het edele, schoone en ware is toch in alle eeuwen hetzelfde; elke vorm daaraan gegeven, die het bederft, deed dit voorheen, doet hier nu en zal dit blijven doen; en wie waarlijk dichter is, kan ineen zoogenaamd gelegenheids-gedicht het hart dikwijks zo gelukkig en radevleugelig uitspreken, als hem in menig ander voortgelegd bezwaarlijk gelukt. Het zou ons niet moeilijk vallen hiervoor bewijzen te ontleenen uit de werken onzer beste Dichters in alle tijdvakken, maar wij zouden daardoor van onze taak te zeer afwijken, en gaan dus over, om de lezer bekend te maken, wat hij in dit bundel vindt. In het eerste deel komen twee uitgebreidere gedichten voor, te weten de Onsterfelijkheid en Kettavius Simonis Hasselaar, waarvan het laatste vroeger reeds in de Euterpe bew elkst zag, doch dat wij met genoegen herlezen, of wel hoorden wij aan het eerste de voorkeur zouden geven; deze beschouwing der Onsterfelijkheid en de lierzang getiteld de Mensenkennis bevorderlijk tot volmaking (in het ade Dl. geplaatst, doch reeds van elders bekend) leveren toch zulke fraaie krachtige, dichterlijke en kernachtige gedeelten op, dat, al had A. die beide alleen vervaardigd, hij een onderelijkenden rang als dichter zou verdienen. Wie gevoelt dit niet, als hij de ontwijging van den schrik des doods dus ziet voorgesteld: Het woeste knaapje ziet wel vroeg reeds 't gapend graf. Doch, als hij 't kennen leert, meent hij zich ver daar af; Hij nadert elken dag, 't is waar, een enkele schrede. Doch groeit zijn lijfsgevaar te zijn lichaamskracht groeit mete. De jongling voelt zijn kracht en treedt een nader bij, En spreekt niet van den kuil met zijn vriendenrij; Hij plukt en spreekt met hen van de altijd frisse rozen. Die in een wijde kring, rondom het kerkhof bloeien Maar plukkend nadert hij al vast den gladden rand, En ziet zijn voetstap reeds in 't opgeworpen zand. Dan ziet hij, uit den droom gewekt als door den donder, De lagen aarde en zand en dan het vlak daar onder; Dan treedt hij snel terug en duizelt daar om heen; Moet ik, roept hij, zo laag in de aarde rusten ? neen! Dan eerst beproefd het graf, dat ik zo diep zag grimmen, Te ontwaken, door den stam des ceders te beklimmen. De ellendeling, zwaar met goud en pronkgefalen beladen, Rept angstig voet en hand en grijpt de takken aan; Ziet immer naar omhoog, rust even, blikt dan neder In *t altijd open graf, verfright, en klimt al weder. Tot dat een dorre tak, dien hij nog vruchtbaar dacht, Den hoogen staam begeeft en knakt, en met zijn vracht Valt in het vreeslijke diep, waarvan de wanden storten, En zijnen levensdraad en stervensangst verkorten. Wie is hiervan niet doordrongen, die dit zielverheffend slot der Onsterfelijkheid leest: Nog stroomt de winter, met zijn buizen, Den hagel, sneeuw en ijs in *t rond; Nog drijft de storm, uit Noord en Zuiden, De gele blizzen langs den grond; En op der duinen groene klingen, Waar wijden leeuwrik hoorden zingen, Krast nog der raven schorre stem; De zomer mag ons bloemen kweekken, De winter doet haar schoon verbleken En niet één roos bloeit voor hem. Wie onzer zal den dag beleven. Wie, die zich daarvan zeker waant, Dat weer, met licht en warmte omhullen, De lente het spoor der vrolijkheid baant? Wie zegt, met onbedacht vertrouwen, Dat hij nog vruchten zal aanschouwen Van ’t geen hij heden heeft gezaaid? Dat hij de milde korenaren In zijn schuren zal vergaren, Wanneer de landjesugd heeft gemaaid? Haast, vrienden, daagt de lentemorgen En drijft de gure nevelen voort; Dan ruilt ge uw vreze voor winterzorgen, Voor kalmte en rust van ’t landelijk oord. Met nieuw en jeugdig bloed inde aandren, Ziet gij den milden zomer aandren En groet den helderen zonnefchen; En zoolf haar heete middagstralende Te brandend op uw' schedel dalen, Zal ’t lommige bosch uw schuilplaats zijn! Ook dan nog is geen van jullie zeker, Of hij den winter wederziet, Dan of de herfst in ’s levens beker Voor hem den wrange vlaagdrank giet. Ook dan, bij Philofernes zangen, Kan ’t denkbeeld jullens boezem prangen, Dat gij haar voor het laatst hoort flauwen; Ligt zult gij zelf den bloemkrans vlechten, Dien men om de enge graf zal hechten, Die op jullen eenzaam graf zal staan. Dat is die felle zonoverwachting, Die soms jullens moed en geest verpletst. Zie op, hoe lieflijk de avond dauwt. Het gelukte Pe 11 eti er om de vroeger als onkristallifeerbare Chinine tot kristallifatie te brengen, doordien hij ze in alkohol van 40° i 42° B. oploste, en op een zeer droge en koude plaats ter vrijwillige uitdamping neerzette. 'Er vormden zich bundels zijdeglanzige kristallen; onder de miskroskoop bekeken, vertoonden de afzonderlijke streken zich als verlengde prisma’s, waaruit het verfchil des kristalvorms van zuivere Chinine en Cinchonine (zoals dit reeds lang van hare zouten bekend was) blijkt. Wanneer men minder sterke wijngeest bezigt, dan komt er een tijdstip voor, waarbij dezelfde te waterig is, om de Chinine opgelost te kunnen houden en in plaats van regelmatig te kristalliferen, scheidt zij zich als een harsachtige, ongeformatiseerde massa uit. Ook is het Robiquet gelukt, de Chinine en zelfs uit een waterige oplossing te kristalliferen. Wanneer namelijk een kokende en behoorlijk verdunde waterige oplossing van de zwavelzure Chinine ontleed wordt, dan gaat bij verhoogde warmtegraad de vloeistof klaar door het filter; doch bij bekoeling scheidt zich de Chinine in zwarte vliesjes of blaasjes af, welke zich takvormig of tot kleine hoopjes groeperen. Vroeger zoude het ook aan Peschier, te Geneve gelukt zijnde Chinine te doen kristalliferen (z. Stratingh verde Cinchonine enz. bl. 75.) M. —R. STERKE- en WEERKUNDIGE WAARNEMINGEN. Batavia, den 1e Oktober 1825. Sedert eenige dagen is op het eiland Java een Komeet zichtbaar, die zich bij een heldere lucht zeer luisterrijk vertoont. Volgens waarneming van den Heer Luitenant Kolonel Buschman te Sararang op den 3e dezer gedaan, heeft dezelfde een zuider breedte van 26° en is deszelfs Geocentrische lengte 33020 en dus in het teken van Taurus. Ten pure 's avonds van denzelfden dag was het azimuth van de Komeet oost ten zuiden, en de hoogte boven den gezichtssinder 20°. WEER- 254 WEERKUNDIGE WAARNEMINGEN BUITEN HAARLEM. BAROMETERSTANDING. APRIL. LUCHTSCHERFT. I THERMETER. I BAROMETE. TER. I STREEK. /-29. 41 471 vorm. reg., met w., verd. 12 | 29. 2 50 z. z. w, bewolkt, meest betrokken, (_2p. ap. 46° n. w. tusschen beide regenachtig. 29. 85 46° N. w. • 3 3°. 5 51 n. w. tN. meest betrokken, harde wind. 30. 01 47° w. N. w. 30. 50 w. t. z. windrig, vormiddag ongeveer 14 | 30. 3 55 w. z. w. helder, namiddag bewolkt, 30. 12 51° z. w. t.w. 's avonds helder, harde wind, 30. 15 51° w, z. w. betrokken., vorm. windrig, 14 | 20. 15 51° w. 's namiddag regen, 's avonds 30, 1 49 z. t.w. helder. 30. 49 w. 's morgen regen, harde wind, 16 | 30. 1 52 N. vorm. bewolkt, ongeveer 30 2 45 n. w. trokken., windig, verder helder. 30. 2 50 n, w. vorm. ongeveer betrokken, 17 | 30. 2 55 N, w. t. N. windig, verder helder. 30. 2 43 n. w. 30. 2 48 N. W. t. W. 18 | 30. 2 54 I w, »• w. helder. 30. 2 42 I W. t. N. f 's nachts zeer harde wind. * de wind is 's namiddags en 's avonds over het N. door het o. tot in het z. t.w. gelopen met verlate. B E KENDMAKINGEN. Het Letterkundig Genootschap: Constantijn, te Leeuwarden, ontwaarde onlangs, dat er een exemplaar bestaat van J. van Vondels Treurspel, De Gebroeders, gedrukt 1640, in 410, verrijkt met aantekeningen van Vondels eigen hand, hetwelk behoort tot de verzameling van Nederlandse Toneelfragmenten van wijlen den Wel Eduide Gefter. Heer, Mr. BERIGT VAN INTEKENING OP EENE GESCHIEDENIS VAN GRIEKENLAND. Van de vroegste tijden tot op onzen tijd, gedeeltelijk naar de Werken van Giliés en Mitford, met een Kaart, door N.G. van Kampen. De ondergetekenden hebben de eer te berichten, dat zij aan alle Boekhandelaren des Rijks hebben verzonden een Bericht van Intekenning, wegens de uitgave van bovengenoemd werk, hetwelk dadelijk ter pers zal gelegd worden. Zij vertrouwen, dat het onnoodig is, iets ter aanbeveling te voegen, bij een onderneming, waarvan een, bij het Nederlandse Publiek, zoo geacht Schrijver de bewerking heeft op zich genomen, maar vermeenen, met verwijzing op het uitvoerige, door hen verzonden, Bericht, (dat in alle Boekwinkels gratis te bekomen is) dat het genoegzaam zal zijn, het Plan van Intekenning te vermelden. 1°. Het werk zal worden gedrukt in groot Bvo., met de letter van het Bericht van Intekenning. 2°. Door compacter druk, zal de Schrijver trachten hetzelfde in 6 k op Delen te vervatten. 3°. Bij Intekenning, wordt de prijs van ieder vel druk, van 16 bladz., gefield: gewoon drukpapier 15 cents, en fraai Velin papier 20 cents, en de Kaart 2 : 50. [Buiten Intekenning, drukpapier 15 cents, en fraai Velin papier 17½ cents en de Kaart 3 : 60.] Eerst bij de aflevering van elk Deel wordt, tegen quitantie van de uitgevers, voldoening verlangd. 4°. De naamlijst der H.W. Intekenaren, wordt voor het Eerste Deel des werks geplaatst. De Intekenning is open tot den 31en Mei aanstaande, na welken tijd de Uitgevers geen opgave van Intekenning zullen aannemen, en hunne oplage regeling. Men kan intekenken bij de Ondergetekenden, en bij alle Boekhandelaren, zoowel inde Zuidelijke als Noordelijke Provinciën des Rijks, alwaar de Intekenlijsten voorhanden zijn. Delft en Dordrecht 22 Maart 1826. Wed. J. ALLART. J. de VOS & Comp. Te HAARLEM bij de Wed. A. LOOSJES Pz. 256. 