De katholieke missie\u0308n; gei\u0308llustreerd maandschrift, in verbinding met het Lyonsch weekblad van het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs, jrg 3, 1877, no. 1, 01-01-1877 
Abyssinische, Georgiaansche, Nestoriaansche en Armenische) zich in de kapel van het H. Graf opsluiten en bij hun terugkomst het vuur aan de menigte uitdeelen. Tegenwoordig is dit cijfer tot op de helft gedaald en de Grieksche aartsbisschop van Petra heeft geen andere medeplichtigen meer dan een Armenischen en een Jacobietschen bisschop. Om de hevige tooneelen te voorkomen, welke het ongeduld van het volk gewoonlijk deed ontstaan, hebben de Turken wijselijk bepaald, dat het heilig vuur na verloop van een bepaalden tijd moest verschijnen, en het vuur heeft zich gehoorzaam naar het officieele bevel gevoegd. Op het aangegeven oogenblik verschij nt het vuur, en zoodra de Grieksche aartsbisschop het aan zijne beide collega's heeft medegedeeld, steekt hij er een aantal kaarsen mee aan, die hij door het volk laat vereeren, dat hij door eene smalle opening laat gaan, aangebracht in den muur der kleine kapel, welke tot portaal van het H. Graf dient en die de kapel van den engel genoemd wordt. Zal ik het ordelooze schouwspel beschrijven dat men dan ziet P De woestheid der Turksche soldaten, die in den tempel de wacht houden, kan de kracht van dien menschenstroom niet keeren, want slaan helpt daarbij niet. Men moet er getuige van zijn om er zich een denkbeeld van te kunnen vormen. Te midden van dat gewoel verlaat de „bisschop van het vuur" het H. Graf. Als men zijn ordeloos voorkomen ziet, zou men hem voor een bezetene houden. Sterke kerels maken zich van hem meester en lichten hem in de hoogte. Indien zij door de menigte heen kunnen dringen, dragen zij hem weg. In het tegenovergestelde geval geven zij den prelaat in handen hunner buren over, die hem eveneens weer aan anderen overgeven. Deze overgave wordt herhaald tot de prelaat eene plek vindt, waar hij den voet op den grond kan zetten. Doch genoeg over die betreurenswaardige gewoonte, die den naam van Christen in de oogen der ongeloovigen verlaagt, want katholieken en ketters zijn voor hen hetzelfde. (Wordt vervolgd.) WELLINGTON. (nieuw-zeeland). Mgr. Redwood, van 't Genootschap van Maria, bisschop van Wellington (Nieuw-Zeeland), richtte onlangs aan de Missions catholiques het volgende schrijven : I. Ik begin met u een algemeen denkbeeld te geven van Nieuw-Zeeland, de Engelsche kolonie, welke in Europa zoo weinig bekend is. Het is een land dat verschillende hulpbronnen bezit. Hooge bergen, lachende dalen, uitgestrekte vlakten maken van Nieuw-Zeeland een vastland in miniatunr. Het heeft zijne verheven streken met eeuwige sneeuw en gletsers, evenals in Zwitserland. De bronnen, waarvan het water in temperatuur met het water van gewone meeren gelijk staat, zijn menigvuldig. Een bergketen loopt van het middelpunt van het noorder-eiland tot het zuidereinde, waarvan de hoogste top, de berg Cook, 13000 Engelsche voeten of 3900 meters is. Behalve de valleien, vlakten en plateaux ziet men hier en daar moerassen en uitgestrekte vlasvelden. De wouden zijn er prachtig; er heerscht een eeuwige lente : de eenige inlandsche boom is de fuxhia excorticata. Het struikgewas is talrijk en gevariëerd; de lianen omringen de takken der boomen als het touwwerk de masten van een vaartuig. Men ziet er twee zeer sierlijke soorten palmen en de f e r n tree. Vooral deze laatsten geven aan het landschap een geheel oostersch aanzien. Nieuw-Zeeland bezit vele schoone havens en eenige bevaarbare rivieren. De grootste rivier, de Waikato, loopt dwars door het meer Taupo, welks breedte meer dan tien uren is. Er zijn eenige werkende vulcanen, bijv. de Tongariro, die zich in 1875 heeft doen voelen door het vormen van een nieuwen krater. De aardbevingen zijn talrijk in de naburige streken van de straat van Cook, doch zij zijn zeer zwak. Wij hebben onuitputbare kolenmijnen en de steenkool is van zeer goede qualiteit. Men exploiteert ook zeer aanzienlijke goud- en ijzermijnen. Het goud bevindt zich in alluviale aarde of in kwartsrotsen. Men ontmoet er ook zilvermijnen en andere metalen. In weerwil van het kleine getal inwoners genieten wij bijna al de voordeelen van de beschaafdste landen. De telegraaf gaat van het noorden naar het zuiden en door de zee in de Cook-straat. Op het einde van 1875 werd hij door een onderzeeschen kabel met Australië verbonden, ten gevolge waarvan wij direct met Europa verbonden zijn. In alle voorname plaatsen zijn telegraafkantoren gevestigd. Een telegram van tien woorden kost voor het binnenland 60 cents. Wij hebben reeds vele spoorwegen. Talrijke stoombooten varen op Australië en verbinden de verschillende havens van Nieuw-Zeeland onderling. Ook de wegen worden menigvuldiger om den handel te bevorderen. De missionaris maakt van al die voordeelen gebruik om het rijk Gods te verbreiden. Het land wordt door emigranten, wier getal jaarlijks omstreeks 30.000 beloopt, hoe langer hoe meer bevolkt. De Groote Oceaan, die Nieuw-Zeeland omringt, maakt het klimaat van dit eiland vele graden kouder dan zijne ligging wel zou doen veronderstellen. In Australië heeft men een gematigde temperatuur, doch in Nieuw-Zeeland streeft het klimaat meer naar de heete luchtstreek. In Australië heeft men een geregelde temperatuur, in Nieuw-Zeeland echter wisselen mooi weer en regen elkaar zeer onregelmatig en spoedig af. Het klimaat in Nieuw-Zeeland is zeer verschillend; buitengewone hitte en strenge koude treft men er nooit aan. De nachten zijn altijd frisch en aangenaam. Te Wellington en meer nog in dc half tropische streek van Auckland bloeien de geraniumhagen in den winter door. Dit seizoen laat zich alleen voelen door koude, vochtige en hevige winden. Op het zuider-eiland valt van tijd tot tijd sneeuw, doch zij blijft nooit langer dan een paar dagen liggen. Wij heb- ben zelden nevels of mist. Het regent er evenveel als in Engeland; de reizigers, die van Australië komen, klagen somtijds over de vochtigheid. Sommige deelen der kolonie lijden gedurende den zomer een weinig van droogten. Bijna alle voortbrengselen van Frankrijk groeien in NieuwZeeland zeer goed. Op verschillende plaatsen verbouwt men een betrekkelijk goeden wijn, doch de kunst van den wijnbouw is hier niet zeer bekend. Overigens moet het gemis aan buitengewone hitte en de frischheid der zomernachten in den tijd, dat de druif rijpen moet, wel een minder soort wijn dan in Frankrijk doen groeien. II. Kort na mijne komst op Nieuw-Zeeland heb ik een gedeelte van mijn diocees bezocht. Ik zal u een van die lange tochten, die meer dan eene maand duren, verhalen. Ik begon mijn bezoek in het noorden. Aan boord der stoomboot llaugatira had ik van Wellington meer dan vijf en dertig uren noodig om Napier te bereiken, de voornaamste stad in de provincie Hawke's Bay, die ten noorden door de provincies van Auckland en ten zuiden en oosten door Wellington begrensd wordt. Eene kleine stoomboot, de Bel la, kwam ons bij den ingang der haven voor zonsondergang te gemoet en geleidde ons naar den oever, die nog een uur verwijderd was. Eene ontelbare menigte stond aan de haven. Toen wij den voet aan wal zetten, verhief zich een hoera-geschreeuw, zooals dit de Engelschen en vooral de Ieren weten te doen. Pater Forest en ik stapten in een rijtuig door vier paarden getrokken, die prachtig opgetuigd waren. De menigte maakte plaats, en voorafgegaan door eene lange processie, trokken wij naar den top van den naburigen heuvel, waarop de katholieke kerk staat, een solied houten gebouw dat er van binnen net uitziet, met een orgel, vensterglazen en een wit marmeren altaar. Ik ontdeed mij van mijne reiskleeren en trok mijn pontificaal gewaad aan. Niets schooner dan die processie met flambouwen, die mij aan de feesten van Lourdes en Paray-le-Monial herinnerde. De provincie Hawke's Bay werd eene eeuw geleden voor t eerst door de Europeanen bezocht. Den 12 October 1769 landde kapitein Cook in de Hawke's Bay met de E n d e a- v o u r. De eerste poging om handel te drijven wordt op de volgende wijze door kapitein Cook zeiven verteld : „Ik zag een inboorling, die op zijne schouders een soort berenvel droeg, en nieuwsgierig om te weten aan welk dier die huid toebehoorde, bood ik den man een stuk groen laken aan, dat hem beter scheen te bevallen. Hij nam onmiddellijk het vel van zijne schouders en stak het op het einde van zijn roeiriem, doch hij wilde het niet loslaten voor hij het laken had. Ik deed van mijn kant hetzelfde en gaf hem het laken over, doch inplaats van mijn voorbeeld te volgen, wikkelde hij het laken in zijne huid en vertrok inweerwil van mijn geroep." Eenige dagen later maakten de inboorlingen j.ich van een kind meester. Tayeto genaamd, den zoon van Lupia, bewoner van Taïti, dat Cook had medegenomen als onderhandelaar. Zij vluchtten met het kind naar den oever, toen Cook hen door eenige geweerschoten vrees begon aan te jagen; van hun schrik gebruik makende sprong het kind in zee en bereikte zwemmende het vaartuig. Om dit voorval heeft de kaap den naam gekregen van Cape Kidnappers (kaap der kinderdieven), haar door Cook gegeven. Na het vertrek van kapitein Cook, werden die streken door eenige walvischvaarders bezocht. Vele blanken sloten verdragen met de bewoners, die den naam ontvingen van Pakeha-Maoris. P a k e h a wil zeggen vreemdeling, Europeaan ; M a o r i is de naam, welken zich deNieuwZeelanders geven. In 1843 werden er staties van de Engelsche protestantsche missies gesticht; de katholieke missionarissen kwamen er eerst in 1851. Sedert 1848 vormde er zich eene Engelsche kolonie. Den 5 April 1855 werd Napier in straten en pleinen verdeelden de grond openbaar verkocht. In 1858 telde men er 3000 Europeanen, en de provincie Hawke's Bay, welke toen nog bij die van Wellington behoorde, werd daarvan gescheiden. De vlakten van die provincie zijn vruchtbaar en bieden uitmuntende weiden aan de talrijke kudden ossen en schapen. Napier, de haven en hoofdplaats, is op een schiereiland gebouwd, twee en een half uur afstands van het zuidereinde der baai. Dit schiereiland eindigt in het noorden door een heuvel, of liever, door eene groep heuvelen. Bedekt met villas, tuinen en boschjes biedt het een bekoorlijk gezicht aan. EEN OPPERHOOFD DER MAORIS. In de vlakte ligt de stad, of liever daar zijn de magazijnen, de kerken, de openbare gebouwen, enz. De kromming der baai heeft veel overeenkomst met de baai van Napels; zelfs de hemel gelijkt een Italiaansehe. Er wordt door middel der stoombooten een belangrijke handel gedreven. Niet alle schepen kunnen de haven binnen varen, de grootste zijn verplicht voor de kust te ankeren. Te Napier verschijnen veel couranten. Twee katholieke priesters bedienen de stad en omstreken. Er is ook een klooster van O. L. V. der Missiën, wier scholen zeer bloeien. Op eenige mijlen van Napier bevinden zich vele kleine steden, die spoedig in omvang toenemen. Meanee-Flat ligt het dichtste bij en bloeit voorspoedig. Daar verheft zich op een groot stuk grond, aan de katholieke parochie toebehoorende, eene kapel die door twee paters wordt bediend, waarvan de een, de eerw. pater Séon, de onvermoeide missionaris, wien iedereen om zijn geduld en heiligheid bemint, ziek is. Ook bevindt zich daar zuster Maria-Jozef, eene Lyonsche van geboorte, de voorzienigheid der Maoris. Zij verzorgt de zieken, die somtijds bij honderden op de hoeve aankomen en bij gebrek aan priesters doopt zij de kinderen die in stervensgevaar verkeeren. Men noemt haar de dokter der Maoris. Met pater Reignier en zuster Maria-Jozef ben ik naar Paki-Paki gegaan, een Maorisch dorp op 25 mijlen afstands van Napier. Een zestigtal katholieken hadden zich vereenigd om mij te ontvangen. Het stadhuis, een groot houten gebouw, was met zorg versierd. Wij baden daar. Pater Reignier ondervroeg de inboorlingen over de Christelijke leer; allen, mannen, vrouwen en kinderen antwoordden op hunne beurt. Ik doopte twee kinderen en hield toen eene rede, die door pater Reignier vertolkt werd. Vervolgens namen wij het middagmaal „op de maorie". Men diende ons varkensvleesch en aardappelen op, alles in een oven gebakken, d. w. z. op verhitte steenen, bedekt met vochtige planten en matten, die den rook beletten te ontsnappen. Die keuken is uitmuntend. Toen de maaltijd geëindigd was, wilden de Maoris een groote korero houden, dat is een reeks van redevoeringen te mijner eer. Zij zetten zich allen neer op een dertigtal meters afstands van ons; de kinderen speelden rondom de vergadering zonder ons echter te hinderen en luisterden dikwijls aandachtig naar 't geen er gezegd werd. De spreker staat op, neemt eene lans, en vervolgens langzaam voorwaarts tredende begint hij zijn speech; op vijf of zes passen van ons, keert hij zich om, houdt op met spreken en keert naar het punt terug, vanwaar hij vertrokken is. Opnieuw keert hij terug, herneemt zijn speech, loopt vlugger, maakt levendiger gebaren en spreidt al zijne welsprekendheid ten toon. Het zijn korte, levendige, krachtige en goed aangewende volzinnen. Het refrein luidde altijd: „ —- Zend ons missionarissen. Wees welkom!" Helaas! pater Reignier is de eenige mis¬ sionaris van net geneeie district van Hawke's Bay, waar vele duizenden Maoris wonen. Op dat deel van mijn diocees heb ik de meeste hoop gevestigd. Het bijgeloof der Haus-haus heerscht er niet en de inboorlingen zijn vreedzaam en bedrijvig. Ongelukkiglijk zijn de omgang met de blanken en de invoering der ketterij groote hinderpalen voor den bloei der missie. III. Ik ging van Napier naar Wellington over een landweg terug. De spoorweg bracht ons naar Paki-Paki; deze spoorweg wordt aangesloten bij de groote Westerlijn van Wellington naar Auckland. De vlakten van Ahuriri die wij doortrokken zijn zeer vruchtbaar, leveren een overvloedigen oogst en bezitten zeer schoone weiden. Men besproeit ze door artetische putten. Wij passeerden Clive, Havelock en Hastings, bloeiende plaatsen. De emigranten trekken er in aantal heen; men vraagt er onophoudelijk katholieke priesters, doch wij kunnen er geen geven. Ons vertrek van Paki-Paki was schitterend. Te Napier zwoer de eigenaar der diligencen, die een groot deel van het land doorkruisen, de dwaling af. Hij was Luthersch, doch zijne vrouw, die katholiek is, heeft zijne bekeering weten te bewerken. Uit dankbaarheid wilde hij ons met een prachtig rijtuig wegbrengen. Vier schimmels werden voor het rijtuig gespannen, dat met de kleuren van Engeland en Denemarken versierd is (mijn bekeerling is een Deen). Op 40 mijlen van Napier ligt Waipawha, een der belangrijkste gehuchten. Daar is eene kapel, waar de priester een- DE VROUW VAN EEN MAORISCH OPPERHOOFD VAN DE OEVERS DER WAIKATO. maal per maand de H. Mis komt lezen. Van het noorden i naar het westen is het land uitmuntend voor den landbouw geschikt. Naarmate het volkrijker wordt, verrijzen er ook hoeven. Waipawha zal een spoorwegstation worden. Twee mijlen verder, te midden van een vruchtbaar district, ligt WaikuPurau. Door uitgestrekte vlakten met kudden schapen bezaaid komen wij aan den ingang van het Seventy miles bush (het bosch van zeventig mijlen), waar wij den nacht doorbrachten. Den volgenden dag trokken wij door het groote bosch. Twee kleine Scandinavische dorpen, Norsewood en Danevirk, zijn er door houthakkers uit Noorwegen en Denemarken gesticht. Zij kappen de boomen rechts en links van den weg om, zagen het hout, verkoopen het en branden den grond uit, om er later korenvelden van te maken. Des namiddags kwamen wij te Manawatu-Gorge, waar de rivier Manawatu tusschen twee boschrijke bergen loopt. De brug over de rivier was nog niet gereed, waarom wij uit het rijtuig stapten en in een korf plaats namen, die, over een ijzeren koord loopende, welke de oevers verbindt, ons spoedig aan den anderen oever bracht. Verderop is de weg schilderachtiger; hij beheerscht de rivier. Wee den onhandigen koetsier! de weg is smal en een misstap zou hem in de eeuwigheid terecht doen komen. Wij kwamen te Palmerston, eene stad op 25 mijlen afstands van de zee. Zij wordt met eene verwonderlijke snelheid grooter, evenals Fielding, Santon en nog andere plaatsen. Dit land zal eenmaal het schoonste der wereld worden, zoodra de spoorweg het in verbinding zal stellen met Wellington, hetwelk binnenkort zal plaats hebben, want de weg is reeds in aanbouw en op verschillende punten voor het verkeer geopend. Wellington zal dan de groote stapelplaats der verschillende voortbrengselen van het land worden. Wij hebben in dit district veel priesters noodig. Van Palmerston naar Foxton, eene haven aan den mond der Manawatu, reisden wij in een omnibus, die door paarden over den spoorweg getrokken werd. Den volgenden dag verlieten wij Foxton en liepen meer dan 20 mijlen langs de zee over een natuurlijken weg, door het zand van den oever gevormd, onder de ruwe kreten der vogels en het grootsch gemurmel van den Oceaan. W ij kwamen te Otaki, eertijds een bloeiende Christengemeente onder pater Comte, doch sedert den laatsten oorlog bijna geheel verlaten. Pater Moreau woont daar en bedient tevens Palmerston, Foxton en veel andere stations. Van den berg Paikakariki, welken wij bestegen, hadden wij een prachtig gezicht op de straat van Cook en op den oostelijken oever van het eiland; in de verte, op meer dan 200 mijlen, bemerkten wij den top van den berg Egmont, die altijd met sneeuw bedekt is. Die berg heeft 100 mijlen in omtrek en verheft zich 8280 Engelsche voeten boven de oppervlakte der zee. Van daar kwamen wij aan de kleine havenplaats Porirua, vanwaar wij Wellington weer bereikten. OOSTELIJK HOUPÉ. (CHINA.) In een brief van Mgr. Zanolie, geschreven uit Oost-Changfou, dd. 2 Februari 1876, vinden wij de volgende bijzonderheden over het seminarie der missie van Oostelijk Houpé. „Ons seminarie telt op dit oogenblik een en veertig leerlingen, waarvan er vijf de theologie en elf de letterkunde bestudeeren. Van de meesten verwachten wij veel. Twee Europeesche missionarissen zijn belast met hunne opvoeding en hun onderricht. De toekomst der missie berust geheel op de vorming van een talrijke inlandsche geestelijkheid, die deugdzaam is en meer - weet dan hare landgenooten. Ik moet er bijvoegen, dat het niet gemakkelijk is, leerlingen voor den geestelijken stand te vinden, want indien onze jongelieden onderwezen zijn, worden zij door hunne familiën teruggenomen. Wij geven eene groep van achttien leerlingen van het seminarie van Houpé. De gravure is gemaakt naar eene photographie, in 1873 getrokken. ARUBA (WEST-INDIË). De volgende brieven van een Nederlandschen missionaris, die ons vergunnen een blik te slaan in den toestand van dat gedeelte der West-Indiën, zijn ons door „De Tijd" welwillend ter opname afgestaan. Aruba 5 November 1876. Waarde J. Na zoovele jaren en, zoo dikwijls, ja, bijna altijd, over de armoede, die er op Aruba heerscht, te moeten schrijven en klaagliederen van Jeremias te zingen, hetgeen noch voor mij noch voor u aangenaam is, had ik gehoopt, dat er toch eenmaal eenige verandering zou komen, om u eens een troostrijken brief te schrijven; doch, wat is er nu weêr geschied ? Eenige dagen, nadat ik u den laatsten brief gezonden had, d. i. den 25 September 11., heeft hier een orkaan gewoed, zooals er sedert den 7 October 1807 op Aruba geen was beleefd. Des namiddags omstreeks half drie uur brak er een storm los, die, na eerst een weinig bedaard te zijn, om vier uur opnieuw begon, vergezeld van zware regens. De storm hield aan tot in den na-nacht 4, doch de regen tot aan den middag 12 uur. In dien tijd viel er drie en een half palm water. Menschenlevens zijn er Goddank niet te betreuren, maar de schade, die de storm veroorzaakte, is niet te beschrijven. Vele huizen zijn ingestort, anderen staan nog op het vallen, en bijna niet één huis, dat niet min of meer beschadigd is. Een vaartuig met pindas geladen zat op het zand; andere sloegen van het anker of lagen ten onderste boven, en één is de zee ingedreven, waarvan men naderhand niets meer vernomen heeft. De wegen zijn onbruikbaar geworden, niet alleen om ze met wagens, paarden of ezels te berijden, maar, vooral ten oosten van het eiland, zelfs voor voetgangers, wijl zij door boomen en kardoesjes, waartusschen vele doode beesten, versperd zijn. De watapana-vruchten of dividivi, waarvan de arme menschen nog al voordeel trekken, zijn van de boomen geslagen, en de meeste boomen staan met verzengde of dorre blaren. Het vee, vooral schapen en geiten, dat omgekomen is, is niet te tellen ; men schat het op 4 a 5000 stuks; met troepen dreven zij de zee in. Bijna alle heiningen der tuinen, die uit kardoesjes (cactus) bestaan, zijn niet alleen omgevallen, maar de meeste weggedreven. Onze 3 kerken met 4 scholen zijn ook zwaar beschadigd, en wij zijn zonder middelen om ze te herstellen. Als men nu in aanmerking neemt, dat, behalve die zware ramp, welke Aruba getroffen heeft, de werkzaamheden in de goud-mijnen stil liggen, zoodat niemand één cent verdienen kan, dan kunt ge u overtuigen hoe ellendig het er hier uitziet, en in welke droevige omstandigheden ik mij bevind. Doch alles in Godsnaam; wij moeten in Zijn heiligen wil berusten. Ik heb den menschen in de kerk gezegd, dat het slechts eene vaderlijke kastijding is ; want was die orkaan 3 maanden later gekomen, wanneer de oogst rijp is, dan was die oogst geheel verloren geweest, en het was te laat om opnieuw te planten. Wat zou daarvan het gevolg geweest zijn P Dan hadden zij den hongerdood moeten sterven, terwijl zij nu nog vooruitzicht op een goeden oogst hebben. Er is dadelijk hier op Aruba eene collecte gehouden voor de noodlijdenden, die f 262 heeft opgebracht; dat is buitengewoon veel, doch voor zoovelen, die zonder huis zijn, als een boon in den brouwketel. Ook is er eene collecte op Cura(;ao gehouden; wat die opgebracht heeft is nog niet bekend, en tot heden is er nog niets van ontvangen. Ik stuur u bij dezen een stuk van de Courant, waarin ge zien kunt, wat er is voorgevallen en hoe er een beroep gedaan wordt op de menschlievendheid der Curacaonaars. Tot hiertoe heb ik u in het algemeen geschreven, nu zal ik iets in het bijzonder schrijven, hetgeen mij meer persoonlijk betreft. Ik zat dien dag, 25 Sept., 's namiddags om half drie ure te schrijven of te werken om een HollandschPapiamentsch-Spaansch woordenboek over te zetten (een werk, dat Mgr. van Ewijk mij had opgedragen en dat zeer geschikt is, om een jaar lang bijna dag en nacht te werken en zijn geduld te oefenen of op de proef te stellen), toen er een storm losbrak, die later weer wat bedaarde; doch te 4 ure begon hij opnieuw, vergezeld van zware regens. Het was duister, zoodat ik in de gaanderij van het liuis mijn brevier ging lezen. De huisbedienden waren zeer verschrikt en zaten den Eozenkrans te bidden. Daarop kwam er een protestantsche heer, bijna zonder kleêren en doornat, door dat noodweer, met verwilderde oogen en ten berge gerezen haren, en schreeuwde: Pastoor joeda mi toch, pidi Dioos toch koe el tien misericordia koenosetc. //Pastoor help mij toch, bid God toch, dat Hij medelijden met ons hebbe !" Ik antwoordde: //mijn goede vriend, ik ben reeds bezig om God te bidden ; ik lees mijn brevier en mijne huisgenooten bidden den Eozenkrans," waarop hij, als een wild mensch, zonder een woord te spreken, de deur uitvloog en badende door het water naar zijn huis terugkeerde. Daarna vlogen er eenige pannen van het huis, zoodat ik eene plaats moest zoeken om droog te blijven, maar alles tevergeefs ; wij hebben 's nachts meer dan 30 tobben water uit het huis en de kamers gedragen. Toen begonnen de pannen van de kerk te vliegen, eenige vielen naast het altaar en verbrijzelden een zetter van f 9.—, de Godslamp met een bol en eenige bloemvazen. Een boom achter de school viel om, en een huisje in de nabijheid stortte in. De keuken stond onder water, zoodat er aan eten niet te denken viel. De eerwaarde Zusters waren op stoelen geklommen, wijl haar huisje onder water stond, en hare rustbedden met beddegoed, alles was doornat. Om 6 ure kwam er een oude arme man uit de wildernis, doornat en bijna naakt; hij rilde als een juffershondje van de koude. Ik gaf hem voor 3 centjes, (dat is een borrel rum, want rum is hier de volksdrank in plaats van jenever) en eene sigaar, en kleedde hem met mijn oude toog. Al die lieden zijn bij mij 14 dagen lang 's nachts in de school gehuisvest geweest. In dien tijd hebben zij hun boeltje in zoo verre in orde gebracht, dat zij niet onder den blooten hemel behoeven te kampeeren. Daartoe had ik hen in staat gesteld, door hun wat bindtouw en spijkers te geven, die ik op Curacao op krediet gekocht heb en die nog betaald moeten worden. Hetzelfde was ik genoodzaakt te doen met verscheidene andere families. Eindelijk werd er besloten, toen het weer om 11 uur een weinigje bedaarde, om wat te gaan slapen. Eenigen zetten zich daartoe neder onder den boog van de gaanderij; anderen gingen onder de tafels liggen; de overigen moesten onder den drop van de pannen blijven. Den blinden man trok ik mijn jas aan, zette hem in den wipstoel en «eide : Sion Stoffij, nu zit ge in Abrahams schoot! — Ai pastoor, zeide hij, mi ta masjar konten toe (ik ben zeer tevreden) en hij sliep gerust. De lamp liet ik branden, en ging in de kamer op mijn rustbed leggen met mijn kleêren aan; doch, wijl het op alle plaatsen lekte, moest ik mij aanhoudend draaien en wentelen, totdat ik eindelijk, in den vorm van een vraagteeken liggende, dien nacht een weinig gesluimerd heb ! Na dit weinige, dat ik u over die ramp, welke Aruba getroffen heeft, geschreven heb, zal ik maar eindigen; want om alles te schrijven, had ik zeker nog 2 of 3 vellen papier noodig. Mocht er iemand uwer Trienden of kennissen uit medelijden en menslievendheid iets tot leniging dier arme ongelukkige menschen over hebben, dit zal mij aangenaam en Gode behagelijk zijn. Na hartelijke groete aan Pastoor Alenbeek, heb ik de eer mij te noemen Uw waarde broer, H. J. de Vries, Pastoor op Aruba. II. Mij dunkt, ik hoor u al aan pastoor Alenbeek zeggen: z/kijk, dat is een brief van heerbroêr uit de West. Zeker weer'een brandbrief, want dat zijn wij gewoon; hij kan goed bedelen; maar hij moest wat spaarzamer zijn. Hoor eens, beste J., gij hebt wel een beetje gelijk, maar het is nu eenmaal zoo; het schijnt een familiekwaal te zijn. Gij weet, dat vader te Ehenoy, dus maar op een boerendorj je, schoolmeester was, met een postje van koster, zoodat hij zijn dubbeltjes wel kon tellen; en toch, hoevele arme menschen heeft hij nog geholpen 1 Broer Toon zaliger, die hier bijna 2 jaren schoolmeester is geweest, gaf van het weinigje dat hij verdiende zooveel, dat hij bij slot van rekening met een nadeelig saldo van zes gulden en eenige centen ad patres is gegaan; dus ge moet het mij zoo kwalijk niet nemen, dat ik soms een bedelaar ben en //onder nul zit. Verleden jaar heb ik u een brief geschreven, waarin ik u eene korte beschrijving van Aruba gaf, en aantoonde waarom dat eiland — in of onder den grond wellicht het rijkste der wereld — zoo arm en ellendig boven den grond is. Ook heb ik u geschreven hoe buitengewoon ellendig het er verleden jaar uitzag. Om u dit nog eens in herinnering te brengen, zal het genoeg zijn u te zeggen, dat van de 38 kinderen, die na mijn schrijven hunne eerste H. Communie hebben gedaan, ik 29 geheel of ten deele heb moeten kleeden, wat mij f 79.10 gekost heeft; en dat, wijl ik niet meer kon „■even, er nog 30 kinderen overgeschoten zijn. Dat er zoovele kinderen waren om hunne eerste H. Communie te doen, kwam hiervan, dat er velen bij waren, die een jaar te voren uit gebrek aan kleêren er al overgeschoten waren. Hetzelfde is het geval met de kinderen voor de school. Volgens de laatste telling heb ik 286 kinderen van 7 tot en met 13 jaren (mijne gemeente, één van de drie, telt circa 1700 zielen. Van dit getal komen er geregeld plus minus 110 ter school, cmdat ik aan eenigen van hen van tijd tot tijd een kleedje geef. Als men du 76 kinderen rekent, die te huis moeten blijven, of wier ouders geen prijs op de school stellen, dan schieten er volgens Bartjes nog 100 kinderen over, die in de wildernis leven, zonder God of gebod, - zooals men voor een spreekwoord zegt - en dit alleen uit gebrek aan kleêren. Dat men die allen gaarne wil, maarniet kan helpen, valt zwaar, daarvan zult gij wel overtuigd zijn. Ten tijde van Mgr. Niewindt werd er nog al van tijd tot tijd eene kist goed gestuurd voor de arme kinderen, maar na dien tijd, voor zoover ik weet, niet meer. Hoor eens, J., ik verzeker u, als ik dominé was, dan zou ik geen 24 jaren lang (18 Dec. a. s. is het al 25 jaar dat ik priester gewijd ben) op Aruba hebben doorgebracht, maar al lang naar eene andere plaats gesolliciteerd hebben 1 Wat nu dit jaar betreft, zoo moet ik u verklaren, dat het, wat armoede aangaat, al de 24 jaren, die ik op Aruba ben, in de schaduw stelt; ja, dat liet er nog ellendiger uitziet dan in 't jaar 1869, het slechtste, dat ik onder de slechte jaren gekend heb. Want toen zijn de menschen den hongerdood ontkomen door de collecten, die er in Holland voor Aruba gehouden werden, en waartoe zelfs Z. H. onze beminde Paus Pius IX heeft bijgedragen. maand de regentijd gewoonlijk begint! Ik kan u alzoo in geweten en in waarheid zeggen : als de goede God zich niet op eene buitengewone wijze over Aruba ontfermt om regen te zenden, en als er geen raad geschaft wordt, op welke wijze ook, dan moeten dit jaar zeker bijna al het vee, dat er 25 Sept. 11. is overgeschoten, en een gedeelte der bevolking den hongerdood sterven ! Nu zult ge wellicht vragen : maar zal het Gouvernement dan niet te hulp komen ? Daarop antwoord ik : volgens ondervinding: Neen! Ziehier het bewijs. In 1869, toen er op Aruba ook hongersnood heerschte, verzocht de toenmalige gezaghebber Ferguson (die nu in China is), een liefdadig en medelijdend man en mijn beste vriend, de voornaamste heeren van Aruba op eene conferentie, om met hen over eene gewichtige zaak te spreken of te raadplegen. Wel, ik ondergeteekende, alsook mijn buurman en vriend Dominé Kuperi, die thans in Holland is, werden onder de Patriciërs gerekend, en wij voldeden aan ZEd.Gestr. verzoek. Doch welke teleurstelling! Wat moesten wij hooren ? De heer gezaghebber, blijkbaar door medelijden bewogen, las in de vergadering eene missive voor van den heer gouverneur van Curatjao, inhoudende ; „dat de minister van Koloniën in Holland met den droevigen toestand bekend was ; doch dat de Arubanen op geen onderstand van het Gouvernement moesten rekenen ; maar dat de deur, om naar Suriname te gaan, voor hen open stond ; en dat de heer gouverneur van Curapao zich met het gevoelen. Zusters van den Goeden Herder, en die van Moulmein c oor de Zusters van St. Jozef der Verschijning. Er is reeds een plan voor een nieuw klooster eer Zusters van den Goeden Herder te Eangoon gemaakt, waarvoor het Engelsche Gouvernement beloofd heeft bijdragen te schenken. DE PASSIONISTEN IN RH MENIE. De Congregatie van het H. Kruis en van het Lijden van O. H. J. 0. is sedert vele jaren belast met de missie van Rumenië, het diocees Nicopolis (Bulgarije) en het apostolisch vicariaat van Wallachije. Toen de eerw. paters Passionisten het geestelijk beheer rlifi missie 0D zich namen, wisten zij niet dat zij te strij¬ den zouden hebben tegen een muzelmansch fanatisme, tegen de ontaarde zeden der Bulgaren en tegen de onverschilligheid en soms oppositie der katholieken. De Congregatie der Passionisten heeft reeds zes bisschoppen aan dat dubbel diocees geschonken, en al deze prelaten hebben bijgedragen, zoo goed de omstandigheden het ^ toelieten, tot vestiging en reorganisatie der geestelijke tucht^ in die landen. De eerste, Mgr. Ferreri, een martelaar van zijn apostolischen ijver, stierf aan de pest, welke hem aantastte toen hij de laatste heilige Sacramenten aan de slachtoffers der besmette- lil Va rripV+P +.nP.fl lfiTldfi. De tweede, Mgr. Erculanie, verkreeg na ongehoorde pogingen van het Turksch Gouvernement de vergunning, om in Bulgarije een klein huis te bouwen, waarin een missionaris mocht wonen. Naast die schamele woning liet hij heimelijk eene grot graven, die tot meerdere zekerheid gebouwd werd naar het model der Bulgaarsche stallen, en daar vereenigden VnthnHfllren om de heilige mis te hooren. De opvolger van dezen prelaat was Mgr. Joseph-Marie Molajoni, wiens leven eene aaneenschakeling was van moelelijkheden, welke aan de eerste dagen van het Christendom herinneren. In de kleeding van een Turkschen reiziger reisde hij de staties af, welke onder zijne jurisdictie stonden, bracht „or, rlo „«rsti-nmde schaüen ziiner kudde den troost van den heiligen godsdienst, en zoowel door voorbeeld als woord gaf hij hun de kracht te volharden in het geloof, in weerwil hunner armoede en der vervolging. Het gelukte hem in de vier dorpen Bellina, Oresci, Trangiritz en Langini de Bulgaren van den Latijnschen ritus te vereenigen, die tusschen de muzelmannen en schismatieken woonden. Tot den^ prijs „n nnmfttftliike nersoonliike offers verzamelde hij 300 a 400 uitgeweken katholieken van den Elzas en verkreeg van het Turksch Gouvernement de vergunning een terrein te koopen, waarop hij voor hen een dorp stichtte. Hij betaalde de schulden, die zij hadden kunnen maken, eu kocht van zijne het zaaikoren. waarmede zij hun eersten oogst konden winnen. Dit dorp, Malcoth geheeten, is tegenwoordig zeer bloeiend en de katholieken, die er woonden, zijn getrouw gebleven aan het geloof hunner vaderen. Mgr. Parsi, die aangewezen werd om hem op te volgen, opende een nieuw verschiet. Met toestemming der Turksche overheid verving hij de schamele hutten en ellendige grotten, waarin het heilig misoffer tot dien tijd werd opgedragen, door ruime tempels, waar de Bulgaren zonder vervolging te vreezen alle plechtigheden van hun godsdienst konden vieren; hij gaf den eersten stoot aan het katholiek onderwijs door het stichten van een school te Bucharest en door het vestigen in zijn diocees der Zusters van het Genootschap van Maria. Al deze werken werden onder zijn zoo zeer betreurden opvolger, Mgr. Pluym, voortgezet en volmaakt. Het was aan Mgr. Ignatius Paoli voorbehouden de werken zijner voorgangers de kroon op te zetten. Bij zijne komst in het diocees in 1870, telde men er slechts 19 parochiën; tegenwoordig zijn er 26, en het getal scholen is van 7 op 22 gebracht. Nog meer, Mgr. Paoli heeft twee schoone kerken opgericht, de eene te Toultcha, de andere te Trangiwitz, en op° dit oogenblik houdt hij zich bezig met den bouw eener kathedraal te Bucharest. Het is begrijpelijk dat zulk eene ii.nr»nflior is vooral als men najjaat, dat de ka- ji.aiLLOU.iaai. uwwg —y « tholieke bevolking van die groote stad minstens 25.000 zielen telt en er tegenwoordig maar eene enkele kerk is, die nauwelijks 700 personen kan bevatten, en twee kleine kapellen, dia hoogstens voldoende zijn voor de bijzondere diensten, waarvoor zij bestemd zijn. En toch bedraagt het aantal schismatieke kerken te Bucharest alleen omstreeks 300, terwijl de Israëlieten er een grootschen tempel en 13 synagogen of bedehuizen hebben. Indien wij bij deze treurige vergelijking nog zeggen, dat ten gevolge van den arbeid der missionarissen het aantal katholieken, dat de kerken bezoekt, zeer is toegenomen gedurende de laatste jaren, gelooven wij genoeg gezegd te hebben om het gewichtige dezer onderneming aan te toonen. Mgr, Paoli, niet tevreden met zulke groote werken voort te zetten of aan te vangen, heeft vanaf den eersten dag van zijn episcopaat zich op eene taak toegelegd, die als zeer moeienjs beschouwd werd. Verre van terug te schrikken voor ontmoedigenden twijfel, dien hij overal rondom zich zag, is hij in 1870 begonnen aan de oprichting van een diocesaan seminarie te Bucharest. Deze inrichting, bestemd voor de opleiding van de missionarissen der Passionisten, heeft ten doel in de geestelijke behoeften der Bulgaarsche en Walachijsche parochiën te voorzien. Tot heden zijn de missionarissen, op enkele uitzonderingen na, bijna allen vreemdelingen en besteden een groot gedeelte van hun tijd om de verschillende talen te leeren, welke in Walachije en Bulgarije gesproken worden, terwijl de inlanders, vanaf hunne jeugd gewoon aan die menigte dialecten, opgevoed in een seminarie, bij hunne wijding dade- lijk in staat zullen zijn den apostoliscnen aroeia ie ucöjullcll. Mgr. Paoli heeft alle moeielrjfcüeaen weien lc uvmwxuxi^ en te Bucharest het seminarie geopend, dat sedert zijne stichting geheel onderhouden wordt door het Genoootschap tot Voortplanting des Geloofs en door de liefdadigheid van de katholieken van Europa. De Goddelijke zegen rust zichtbaar op dat werk, dat reeds drie missionarissen heeft opgeleverd. Den 8 April 1877 had de wijding van den vierden plaats, den eerw. pater Jules Heinisch. Ofschoon het laatst gewijd, was hij het eerst in het seminarie getreden en kan als de eerste steen van dit heilig gebouw beschouwd worden. Zijn ouderdom was oorzaak dat hij niet vroeger het H. Priesterschap ontving. Gedurende zijn diaconaat is hij niet werkeloos gebleven, maar heeft als catechist aan de scholen veel diensten bewezen. Het onderwijs, dat deze jonge priester heeft ontvangen kan een denkbeeld geven van den cursus, welke in het seminarie gevolgd wordt. Behalve de gewone studiën der theologie en der philosophie, heeft hij de verschillende talen moeten leeren, die hij in de uitoefening van zijn ambt noodig heeft. Duitscher van geboorte, spreekt hij, behalve zijne moedertaal, het Romaansch, Italiaansch, Hongaarsch en Fransch. Hij kan dus aan die verschillende nationaliteiten onderricht geven. Dit is de cursus der leerlingen van het seminarie, die op dit oogenblik 27 in getal zijn. Men kan zich licht voorstellen dat de moeielijkheden en kosten van zulk een werk groot zijn, en indien men nagaat dat voor die 27 leerlingen niet minder dan tien professors zijn en dat elke moderne taal onderwezen wordt door een leeraar, geboortig van het land welks taal hij onderwijst, wordt dit nog duidelijker. Het welslagen van deze inrichting wordt dan ook niet meer betwijfeld. Mgr. Paoli rekent zich reeds gedeeltelijk daardoor beloond voor de offers, welke hij voor de oprichting van het seminarie heeft moeten brengen. Het is te hopen dat de edelmoedigheid van het katholiek Europa hem in staat zal stellen voorgoed eene onderneming te vestigen, die met zooveel geloof en moed begonnen is, en daardoor zal bijdragen, om het behoud en de voortplanting van het Katholicisme in zijn dubbel diocees van Bulgarije en Wallachije te verzekeren. DE HEILIGE OORLOG. Men schrijft dd. 4 Mei 1877 uit Constantinopel aan de Missions Catholiques: De oorlog is uitgebroken. De koppigheid der Porie om de tusschenkomst van Europa en de billijkste hervormingen te verwerpen is er de oorzaak van. De Russische legers hebben reeds den Turkschen bodem betreden en marcheeren naar Erzerum. In Kumenië rukken zij op en trekken zich bij Galatz, Ibraïl en Ismail samen. De berichten uit Armenië zijn niet gunstig voor de Turken in weerwil van de officieele bulletins, door het ministerie van Oorlog openbaar gemaakt. Volgens geruchten, welke sedert eenige dagen loopen, zijn Erzerum en Kars ingesloten en zou het leger van Ahmed-Moukhtar-pacha eene nederlaag geleden hebben. Men heeft nog niet vergeten, dat het dezelfde A.hmedMoukhtar-pacha is, eertijds gouverneur van Erzerum, die door zijne soldaten de katholieke Armenische kerk van Erzerum liet aanvallen, terwijl hij Mgr. Melchisedechian als gijzelaar in zijn paleis gevangen hield. Een officieele nota, gisteren bekend gemaakt, heft de perswet op, zoodat deze direct van de Regeenng afhankelijk is. Men spreekt van de in staat van belegverklaring van Constantinopel en met recht vreest men de buitensporigheden en misbruiken, die de militaire Turksche overheden zullen begaan, de oorlogswet als voorwendsel nemende. Daarenboven worden de levensmiddelen dagelijks duurder. Een keizerlijke irade verbiedt aan het ministerie van Financiën iets te betalen aan wie ook en alle staatsinkomsten te besteden voor den oorlog. Alle muzelmannen van Constantinopel hebben wapenen aangekocht en er is geene enkele Turksche familie, welke er niet van voorzien is. Onder het opschrift „Uituoodiging tot den heiligen oorlog" bevatte de Y a k i 1, een Turksch dagblad, gisteren een oproep der muzelmannen. Om vrijwilligers te werven, heeft men in de straten Turksche vaandels geplant, waarop spreuken uit den Koran staan. Eenige Christen afgevaardigden hebben aangemerkt, dat het geven van dien naam aan den oorlog de Christen onderdanen van den sultan ten kwade zou komen, en op Europa een pijnlijken indruk zou maken; doch de meerderheid heeft de benaming aan den oorlog gegeven goedgekeurd, en de Christen afgevaardigden, die deze opmerkingen meenden te moeten maken, moesten zwijgen, daar zij bang werden voor den dreigenden toon der kamer. Degenen, die overigens het spel der Porte geheel kennen, geven niet onjuist aan de zittingen van het zoogenaamd Parlement den naam van comedie. De president dringt desnoods aan de meerderheid zijn wil op. Onlangs besloot men om uit de parlementaire taal de woorden, budget, commissie, octrooi, enz. te schrappen, woorden, die sedert eene halve eeuw door de Verhevene Porte officieel gebruikt worden. Met de zuivering der taal heeft de Kamer hare hervormingen willen beginnen. De Senaat heeft nog geen teeken van leven gegeven, daar er tot heden nog geene openbare zitting heeft plaats gehad. Onlangs benoemde de sultan een nieuw lid van dat Lichaam, den Israëliet, dr. Castro-bey. Er zijn dus twee Israëlitische Senaatsleden, een Gregoriaansche, drie Grieksche, een Bulgaar, een nieuw schismatieke Armeniër, doch niet een enkele Katholiek. Damad-Mahmoud-pacha, schoonbroeder van den sultan, die tegenwoordig de staatszaken leidt, laat in alles zijne vijandige gezindheid jegens de katholieken uitschijnen. Om de aanneming van eiken voor hen gunstigen maatregel te vermijden, heeft hij in het Kabinet, in de hoedanigheid van Handelsminister, zijn vriend Tchamith-Ohannes-effendi benoemd, een der voornaamste nieuw-schismatieken. Hij moest zich herinneren, dat alle Turksche ministers, die aan de vervolging hebben deelgenomen, een treurig einde hebben gehad. De Turksche bladen van Constantinopel melden, dat de vernieling der Miridieten, de katholieke bevolking van Albanië, volkomen is. Prenk Doda, hun hoofd, zou de vlucht hebben genomeu voor het Turksche leger, dat tot in het hart der bergen zou doorgedrongen zijn, alles verwoestende wat op zijn weg lag. De kerken, die men op weg ontmoette, werden ontheiligd, de heilige vaten geroofd, het kruis beleedigd. Men heeft Yaver-pacha, directeur-generaal der telegraphie en der posterijen van zijne waardigheid ontzet. Hij was onder de Christen ambtenaren bijna de eenige Armenische katholiek. Hij behoort tot de adellijke familie Tingkir, en zijne vrouw is de dochter van den heer David Glavany, den deken der Fransche kolonie van Constantinopel, bekend om zijne vroomheid en verheven eigenschappen. Yaver-pacha is door een muzelman vervangen. Daardoor heeft Damad-Mahmoud het Katholicisme willen krenken. Yaver-pacha heeft de Turksche telegraaf georganiseerd. DIT DE KAAPSTAD. De volgende brief van een Hollaudschen Geestelijke uit Kaapstad van 2 April 11. aan een zijner vrienden is aan de Maasbode, waaraan wij hem ontleenen, ter overneming afgestaan. Dank aan uwer en aller voor mij gestorte gebeden heb ik eene zeer gelukkige reis gehad; — in niet voluit 22 dagen ben ik van de Engelsche zeehaven Darmouth naar Kaapstad gestoomd, waar ik Paaschzaterdag ben aangekomen. Storm hebben wij volstrekt niet gehad, wel sterke schommeling ten gevolge van tegenwind en hevige golfslagen. Al dien tijd — te zamen 8 of 9 dagen — heb ik nog al van zeeziekte te lijden gehad. 