Het leeskabinet; mengelwerk tot gezellig onderhoud voor beschaafde kringen, 1882, 01-01-1882 
Wij vinden daar eene vrouw van middelbaren leeftijd en een jong meisje bijeen. De vrouw is eene weduwe; het meisje eene weeze en haar pleegkind. Beiden zijn mat de naald bezig; toch niet met vollen ijver, want haar aandacht is verdeeld. De weduwe sloeg door de glazen communicatiedeur, den alleen gelaten winkel gade, terwijl het jonge meisje, met zeker ongeduld, herhaaldelijk naar het tegen den muur hangend Schwarzwalder klokje opkeek. Zou haar die laatste avond van het jaar te langzaam omgaan, of wachtte zij nog iemand ? .... „Houdt van Dijk wel van kastanjes, Anny?" vroeg de weduwe, eensklaps de. stilte die geruimen tijd geheerscht had afbrekende. „ Ik weet het niet; ik heb er nooit aan gedacht, het hem te vragen;" antwoordde Anny glimlachend. Spoedig echter namen hare trekken een ernstiger plooi aan, en ging zij op een toon, waarin zekere spijt gelegen was, voort: „'t Is ook in 't geheel niet zeker of hij van avond wel komt; althans weet ik, dat er veel aan 't kantoor te doen is en daarenboven zal hij wel bij zijne familie moeten soupeeren." „Mij dunkt, dat van Dijk's plaats op oudejaarsavond aan de zijde van zijn meisje is. Toen mijn overleden man met mij verkeerde en hij had niet den laatsten kus in 't oude en den eersten in 't nieuwe jaar aan mij gegeven, ik verzeker je, kindlief, dat ik hem dat niet licht vergeven had." Anny zweeg, maar zuchtte. De weduwe, met de herinnering aan hare jeugd vervuld, sloeg daar echter geen acht op. Daar het onderhoud niet weer opgevat werd, verdiepten beiden zich in hare gedachten; naar gelang van leeftijd, was de richting achterwaarts en voorwaarts. De pleegmoeder was tot het verleden teruggekeerd. Juist negentien jaar was het geleden, ook op oudejaarsavond, dat Anny's moeder bij haar om een onderkomen was komen verzoeken. De weduwe dreef toen reeds den galanteriehandel, die door haar ijver toereikende voordeelen opleverde, om op gelijke wijze in hare bescheidene eischen voor levensonderhoud te kunnen voorzien. In die woning was Anny geboren en weeze geworden. Toen had juffrouw Weezenburg Anny de plaats gegeven van het kind, dat haar kort na de geboorte ontnomen was geworden. Anny was haar reeds vroeg in den winkel behulpzaam en toen zij in leeftijd vorderde, van groot nut; daar zij ijverig, vlug, voorkomend en geduldig tegenover de begunstigers was. De zaak had niet die uitgebreidheid, dat zij de hulp van derden behoefden. Anny bracht veeltijds de gekochte voorwerpen thuis. Daardoor kwam zij dikwijls op straat en naarmate zij zich ontwikkelde — wat op de gunstigste wijze was — trok zij de aandacht der voorbijgangers. Thans achttien jaar oud zijnde, was dat vooral het geval. Een welgevormde leest, aangename trekken, bruin haar en donkere oogen, blijven in een bevolkte stad niet onopgemerkt. De nederige stand waartoe zij klaarblijkelijk behoorde, gaf menigeen de vrijmoedigheid haar aan te spreken. Toch was zij er ver af, door haar gedrag, de vervolgers aan te moedigen. Een echter, wiens taal door bescheidenheid gunstig afstak, een welgekleed jongeling, met een vriendelijk voorkomen, maakte eene uitzondering. Deze slaagde er in hare genegenheid te winnen. Hij vroeg vergunning haar naar hare woning te vergezellen, en zonder een bepaald huwelijksaanzoek gedaan te hebben, werd hij, na eenigen tijd, zoo door de weduwe als door Anny zelve, als den verloofde van deze beschouwd en behandeld. Hij had het kantoor opgegeven waar hij werkzaam was, maar wat zijn persoon aanging, zich bepaald te zeggen „van Dijk" te heeten. Het was reeds bij elven, toen de beide vrouwen in hare mijmeringen gestoord werden, door het binnenkomen van den verwachten jongeling. Zonder zich in den winkel op te houden, opende hij de glazen deur, die tot het woonvertrek toegang gaf. Hij verontschuldigde zich wegens zijn late komst. Door kantoordrukten was hij opgehouden geworden, terwijl Anny door zijne kleeding — hij had een rok aan — in de overtuiging versterkt werd, dat hij de jaarsverwisseling elders zou gaan vieren. De weduwe, die het er nochtans voor hield, dat hij bij haar aan het traditioneele oudejaarsavondmaal deel zou nemen, ging, nu door zijne komst het gezelschap voltallig was, naar de keuken om de kastanjes te halen. De jonge lieden bleven alzoo alleen. „Ik wil geen kus van je hebben," zeide Anny, opstaande, toen van Dijk den arm om haar midden wilde slaan. „Ben je boos op me, Anny?" vroeg hij verwonderd, want hij was niet gewoon, dat zij zich aan zijne liefkozingen onttrok; terwijl hij, behalve zijne onwillekeurige late komst, zich niet bewust was, iets gedaan of nagelaten te hebben, dat haar ongenoegen op kon wekken. „Je hebt me bedrogen, Alexis!" „Ik verzeker je " begon hij in te brengen, maar zij liet hem niet uitspreken. „ Misschien dat je van Dijk heet?" zeide zij driftig. „Neem de moeite maar niet, logens te verzinnen, mijnheer Spinet! Ik weet alles. Ik weet dat je niet de onbemiddelde jongeling zijt, die zijn brood als ondergeschikte verdienen moet. Ik weet dat je om niet op je kantoor werkzaam zijt, en eenmaal de compagnon van je rijken, aanzienlijken vader wordt. Ik weet, dat je positie in de maatschappij eene wettige verbintenis met mij ondenkbaar maakt, en ik heb geen aanleiding gegeven, naar ik meen, onedele bedoelingen bij je te verwachten ... ." Door haar gevoel overmeesterd, barstte het jonge meisje in tranen uit. De bekende invloed die vrouwentranen, vooral op jeugdigen leeftijd, op den man hebben, bleef bij Alexis niet achter. Hij gevoelde schuld te hebben, en het in Anny's woorden opgesloten verwijt, ten volle te verdienen. Door het lieftallig voorkomen van het jonge meisje, dat zijn weg naar kantoor hem meermalen had doen ontmoeten aangetrokken, was hij er toe gekomen, haar aan te spreken, en haar den indruk mede te deelen, dien zij op hem gemaakt had. De verliefdheid had hem welsprekend gemaakt en zooals wij reeds vermeld hebben, was zij er na zekeren tijd toe gekomen te bekennen, zijne gevoelens te deelen. Er is zulk een geluk in de bewustheid gelegen bemind te worden, dat wij het Alexis ter nauwernood kunnen misduiden, zich niet terug te hebben getrokken, omdat hij zeer goed wist, dat zijn ouders nimmer tot zijne verbintenis met een meisje, zoo ver beneden hun stand, al was zij nog zoo deugdzaam, toestemmen zouden. Hij had tot op dat oogenblik, van het geluk, liefdebetuigingen en liefkozingen met haar te wisselen, genoten zonder zich om de toekomst te bekommeren. Thans zag hij in, dat hij Anny's genegenheid slecht vergelden zou, wanneer hij den een of anderen dag daarvan afzag. Hoewel hij opzettelijk zijn stand verborgen had en een valschen naam opgegeven, en in dat opzicht dus niet open te werk was gegaan, was zijn hart te wel geplaatst, om niet voor Anny te bekennen, hoezeer hij het verwijt dat zij hem deed verdiende. Nochtans betuigde hij haar te zeer te beminnen, om, zooals zij als haar voornemen te kennen gaf, een einde aan hun omgang te kunnen maken. Maar hij beloofde zijn vader met hunne wederzijdsche liefde bekend te zullen maken, en niet op te houden, met aandringen om zich met haar te mogen verbinden voor hij zijne toestemming verworven had. Hij was in de noodzakelijkheid de weduwe een teleurstellend antwoord te geven, toen zij de kanstanjes op tafel zette en hem uitnoodigde mede aan te zitten, want ternauwernood bleef er tijd voor hem over om, eer het jaar geëindigd was in de ouderlijke woning waar hij verwacht werd, te kunnen zjjn. Anny zag hem echter zonder leedwezen gaan, daar volgens zijne verzekering, den volgenden dag de nieuwejaarsgroet dien hij haar zou toebrengen, van het bericht vergezeld zou zijn, dat zijn vader in hun huwelijk toestemmen wilde. Het door den dominé geopenbaarde en daarna door zijn vader beaamde plan, deed hem inzien, dat de bezwaren grooter waren, dan hij Anny had voorgespiegeld. De dischgenooten mochten echter niet bemerken, dat hij niet tevreden was over de beschikking door zijn vader, hij deed dan ook al wat hij kon om zich opgeruimd voor te doen. Hetzelfde was bij Louise het geval; want de aankondiging was haar niet alleen niet welkom geweest omdat zij een ander beminde, maar deze moest een ongunstig denkbeeld daardoor van haar gekregen hebben. Had het niet het voorkomen, alsof zij hem wien zij, ofschoon op indirecte wijze, te kennen gegeven had, genegen te zijn, als eene volleerde coquette behandeld had, nu het bleek dat zij Allexis' vrouw zou worden? Want dat zij met haars voogds plan onbekend was, zou hij niet licht vermoeden. Ook was hare eigenliefde eenigszins gekrenkt door te bemerken, dat Alexis haar niet beminnelijk genoeg scheen te vinden, om zijn vrouw te worden. Nochtans gebood haar gevoel van eigenwaarde haar, noch Alexis, noch Bergmans in haar binnenste te doen lezen. Zij deed zich dan ook vroolijk voor en lachtte zelfs overluid, om de al menigmaal gehoorde geestigheden van den ouden jongenheer. Zelfs in de woeligste omgeving kunnen wij het niet voorkomen, dat de eene of andere, op zich zelf onbeduidende omstandigheid, ons het verleden met nadruk en in duidelijke trekken in 't geheugen brengt. In zijn toespraak had de dominé de zegeningen opgesomd die de gastheer genoot; waaronder de bloei van zijne IHHfli zaken. Maar wat niemand wist en Spinet voor een ieder zorgvuldig verborgen hield was dat die voorspoed slechts schijnbaar was. De grond dien hij betrad was ondermijnd en slechts weinig was er noodigj om hem in den afgrond te doen verzinken. In verband daarmede, kwam hem als een spooksel voor den geest, een bezoek dat hij voor negentien jaar, ook tijdens het vieren van het oude in 't nieuwe, gekregen had. Spinet had een jongeren broeder gehad, Egbert genaamd, die te veel aan de genoegens van 't leven hechtte, om een goed financier te zijn. Bij den dood van hun vader had hij er in toegestemd, zijn ouderen broeder zijne erfportie in zijne zaken te laten behouden. Deze keerde hem daarvan de rente uit. Egbert verteerde zonder berekenen en kwam dikwijls geld te kort. Toen eens zijn verzoek om voorschot door zijn broeder afgewezen was, nam hij hem dat zeer kwalijk en gaf te kennen, zjjn kapitaal, na afloop van zekeren, bij overeenkomst bepaalden termijn, te willen opvorderen. Hunne relatiën hielden toen op en Egbert veelal afwezig zijnde, was het eerst door een derde, dat Spinet van zijn overlijden kennis kreeg. Egbert was in Engeland overleden. Geen andere naastbestaanden hebbende, achtte Spinet, na de door de wet voorgeschreven formaliteiten van oproeping van schuldeischers in acht genomen te hebben, zich eigenaar van zijns broeders nalatenschap. Negentien jaar geleden, kort nadat hij Egbert's dood vernomen had, meldde zich, op oudejaarsavond, eene jonge vrouw bij Spinet aan, die Egbert's weduwe verklaarde te zijn. Daar Spinet niets van een huwelijk bekend was en deze vrouw geen bescheiden bij zich had, die haar, op wettige wijze, de hoedanigheid gaven van Egbert's vrouw te zijn geweest, was hij meedoogenloos genoeg haar, zonder zich met haar te willen inlaten, of geldelijk bij te staan, weg te zenden, onder voorgeven, niets met de minnaressen van zijn overleden broeder te maken te hebben. Hij vermaande haar bovendien nimmer haar ongepast bezoek te herhalen, wilde zij zich de onaangenaamheid niet op den hals halen, het huis uitgewezen te worden. Spinet was boos, op die wijze gestoord en van het gezelschap afgeroepen te zijn geworden. Toen hij echter tot kalmte kwam erkende hij, de vrouw hard behandeld te hebben. Vooral kon hij 1882. IV. 13 zich zijn hardvochtig gedrag niet verzetten, toen zij niet terug kwam en niets van zi",h liet hooren, wat hem het niet ongegronde vermoeden gaf, haar tot een daad van wanhoop te hebben gebracht. De nalatenschap van Egbert kwam hem toe; want volgens de wet, was het buitenslands gesloten huwelijk, waaraan de afkondigingen in Egbert's woonplaats ontbraken, niet geldig. Maar toch verweet hem zijn geweten, van het verzuimen dier formaliteiten gebruik te hebben gemaakt, zich in strijd met de bedoelingen van den overledene te verrijken. Soms zelfs, en inzonderheid op den oudejaarsavond, was het hem, alsof de schim van zijn broeder verschijnen zou, en de wettigheid van zijn huwelijk bewijzende, hem tot eene uitkeering noodzaken, die, na de belangrijke verliezen in zijn handelszaken, gedurende het thans geëindigd jaar geleden, hem groote moeilijkheid veroorzaken zou, daar hem nagenoeg geen kapitaal, om ze voort te zetten, overblijven zou. Bij de weduwe had het kastanjemaal, dat zij en Anny samen gebruikt hadden, bij verre na niet zoo lang geduurd, als de feestelijke oudejaarsviering bij den heer en mevrouw Spinet. Ofschoon zij Alexis niet aan hare zijde had, was voor Anny het oudejaar minder treurig geëindigd, dan zij zich, na ontdekking van zjjn werkelijken maatschappelijken stand, voorgesteld had. De hoop, dat zich met het nieuwe jaar eene gelukkige toekomst voor haar openen zou, vergoedde zijn gemis grootendeels; want, zoo als zeker dichter zegt, zijn onze gedachten met het gisteren of met het morgen, maar nooit met het heden vervuld. Toen het klokje twaalf uur aanwees, omhelsden de beide vrouwen elkaar met hartelijkheid. Een natuurlijke band bestond er wel niet, maar de band van erkentelijkheid en genegenheid, die hen verbond, was er niet minder hecht om. De weduwe had Anny eene beschaafde, aan haar stand en middelen geëvenredigde opvoeding doen geven. Anny had eene welluidende stem en een goed gehoor. Wetende hare verpleegster er genoegen mede te doen, nam zij het steeds voor de hand liggend kerkelijk gezangboek op en hief een bij de gelegenheid der jaarsverwisseling passend danklied aan. Daarna begaven zij zich naar bed, de weduwe de bestiering der Voorzienigheid lovende, die haar ouden dag door het gezelschap van het beminnelijk ouderloos meisjs opvroolijkte, terwijl Anny zich aan hare droomerijen overgaf en met gedachten aan Alexis insliep. Niet alleen had zijn vader het op den nieuwjaarsdag te druk, maar verscheidene dagen daarna, vond Alexis geen gelegenheid hem afzonderlijk te spreken. Hij moest alzoo herhaaldelijk bij Anny met de bede geduld te hebben aankomen. Karei Bergmans beminde Louise Harmens oprecht en zijn liefste wensch was geweest, de hand te verkrijgen, die hij zoo onverwacht vernomen had voor Alexis Spinet bestemd te zijn. Die liefde deed hem echter niet met neergeslagen blik langs de straat loopen. Hij had Anny van aanzien leeren kennen en was te weten gekomen, dat zij bij de weduwe Weezenburg thuis behoorde. Op zekeren avond had hij Alexis dien winkel niet alleen zien intreden, maar zich zonder oponthoud, naar de woonkamer zien gaan. Hij hield het er voor, dat er een minnehandel was aangeknoopt ; en aangezien hij Louise te oprecht genegen was, dat haar toekomstig geluk hem onverschillig zou zijn, wilde hij, door zich te vergewissen of zijn vermoeden gegrond was, te weten komen, of Alexis haar wel waard was. Herhaald 'bespieden zijn onderstelling bevestigende, achtte hij het zaak Louise te waarschuwen, alvorens zich zij aan een jongeling verbind, die, terwijl hij openlijk met haar verloofd was, in 't geheim een ander meisje bezocht. Hoewel het middel hem tegenstond, zat er niets anders op, wilde hij niet voor uit afgunst handelend aangezien worden, dan een ongeteekend briefje aan den voogd te zenden. Baat het niet, schaden kan het geenszins te onderzoeken, of het laster of waarheid is, dacht Spinet; en op de aanduiding van tijd en plaats afgaande, begaf hij zich naar de straat, waar zich de galanteriewinkel bevond. Inderdaad zag hij Alexis er ingaan en na geruimen tijd wachtens er hem niet weer uit ziende komen, stapte hij op zijne beurt, den winkel in. Zonder omwegen gaf hij de weduwe, die alleen in den winkel was te kennen, mijnheer Spinet, zijn zoon, dadelijk te moeten spreken. De weduwe, die Alexis alleen onder den naam van „van Dijk" kende — daar Alexis Anny verzocht had, zijn geheim te bewaren, totdat alles in orde was — wist niet wat dat te beteekenen had, maar Alexis had zjjns vader's stem herkend en kwam te voorschijn. Spinet zonder hem, noch de weduwe gelegenheid tot eenige opheldering te geven, viel tegen de laatste op de hevigste en beleedigendste wijze uit, haar verwijtende, mede te werken, de onzedelijkheid van zijn minderjarigen zoon te bevorderen. Alexis, over die voor de eer van het deugdzame meisje zoo krenkende onderstelling ten hoogste verstoord, verklaarde — zonder zich om de verhouding waarin hij tot Spinet stond te bekommeren — het meisje niet slechts te beminnen, maar ook te achten, en vast besloten te zijn, zich met haar door het huwelijk te verbinden. „ Anny is mijn pleegkind," zeide de weduwe, de partij van deze opnemende; „ zij is in mijn huis geboren en sinds de moeder, haar het leven schenkende, het hare er bij inschoot, is zij steeds onder mijne hoede gebleven. Ik heb over haar gewaakt, zij is rein van zeden en hart, en die haar eer aanrandt, noem ik een ellendeling!" „Voor groote woorden ben ik niet bevreesd. Nochtans ben ik niet ongenegen, het meisje eene tegemoetkoming te geven voor de teleurstelling die mijn tusschenbeidnetreden haar veroorzaakt. Hier zijn twee bankjes van vijf en twintig, dat zal wel een pleister op de wond zijn ... „Wij hebben uwe bankjes niet noodig, mijnheer," voegde de weduwe hem toe. „Waar de eer niet prijs gegeven is, komt geen vergoeding te pas. Anny is een fatsoenlijk meisje . .. ." „ Geef maar zoo hoog niet van eer en fatsoen op; de moeder is dood, heb je gezegd, maar van den vader heb je niet gesproken. Die zal wel niet te vinden zijn ... „Anny's moeder was reeds weduwe, toen zij, voor negentien jaar, op oudejaarsavond, een onderkomen bij mij kwam zoeken, daar de rijke broeder van haar overleden man haar verstooten had, op grond dat haar huwelijk niet wettig was. Wat daar van is weet ik niet; want zij heeft mij nooit den naam willen noemen, die haar en het kind, waarvan zij moeder moest worden, ontzegd werd te dragen. Maar zij heeft mij een verzegeld pakje ter hand gesteld, om dat kind, dat zij een voorgevoel had niet zelve te zien groot worden, bij haar meerderjarigheid te overhandigen." „ Alzoo weet je niet wie die rijke heer was ?" vroeg Spinet, overtuigd dat Bnny's moeder dezelfde vrouw was, die zich bij hem als zijns broeder's weduwe had aangemeld. „ In alle geval," meende Alexis, „ is het zaak niet tot Anny's meerderjarigheid te wachten, om haar met het geheim van hare geboorte bekend te maken. Niet dat het op mijn besluit van invloed kan zijn, lieve Anny," liet hij, het jonge meisje, dat inmiddels ook in den winkel gekomen was, de hand toestekende, er op volgen: „ maar de omstandigheid dat de broeder van uw vader een man van aanzien en vermogen is, sluit in, dat je afkomst niet geringer dan de mijne moet zijn; en daarvan wenschte ik dat mijn vader overtuigd werd, opdat het verschil in stand geen voordwendsel zij, om mij de uitvoering van mijn voornemen te bemoeilijken." „ Ik geloof waarlijk dat je nu niet meer weet, wat je zegt; minderjarigen hebben geen beschikking over hunne hand;" voegde Spinet hem op koelen, ironischen toon toe. „ Dan zal ik mijne meerderjarigheid afwachten, vader! Dwingen kunt gij mij toch niet, mij aan Louise te verbinden." „ Mijnheer van Dijk — Spinet, meen ik —" zeide de weduwe, na een oogenblik in beraad te hebben gestaan, hoe te handelen; „ heeft gelijk; het oogenblik is gekomen, dat Anny de nagelaten papieren van hare moeder ziet." Spinet, die ongaarne zou zien, dat Anny zijns broeder's kind bleek te zijn, zoo als hij alle redenen meende te hebben, het er voor te houden, deed eene poging, de weduwe van haar voornemen terug te houden, onder voorgeven, dat zij dan in strijd met het letterlijk voorschrift der overledene zou handelen. Maar de weduwe, die beide jongelieden op haar hand had, sloot hare secretaire open en haalde een verzegeld pakje te voorschijn, dat zij Anny ter hand stelde. „Yoor mijn kind, na mijn dood;" was het opschrift, dat deze las. De gedachte, dat de moeder die zij nooit gekend had, reeds vóór haar geboorte, ten hare behoeve, die papieren bijeen had gepakt, deed haar zoo aan, dat het beven van hare handen, haar beletten het te openen. Zij verzocht Alexis dit voor haar te doen. Een brief, vergezeld van een bewijs van het voltrekken van haar huwelijk met Egbert Spinet te Londen, waar — zoo als uit den brief bleek —- zij elkander hadden leeren kennen, was alles wat het pakje inhield. In dien brief vermeldde zij de bejegening die zij bij den broeder van haar overleden man ontmoet had. Zij had in de onwettigheid van het buitenlands gesloten huwelijk moeten berusten, maar zij wilde er haar kind niét onkundig van laten, opdat het, meerderjarig geworden, zelf een besluit zou kunnen nemen, al of niet pogingen te doen, den naam van den vader te mogen dragen. Spinet gaf voor, nimmer iets gehoord te hebben van een, door zijn broeder gesloten huwelijk; maar Alexis, wien het bekend was, dat zijn vader geen andere broeders had gehad, was overtuigd van de onwaarheid van zijns vader's voorgeven. De rijke zwager, die Anny's moeder verstooten had, kon niemand anders dan hij zijn. „ Anny," zeide hij, „is het kind van mijn oom. Als haar bloedverwant, mag ik mij haar belangen aantrekken. Onder mijne vrienden zijn studenten in de rechtsgeleerdheid, die mij wel behulpzaam zullen zijn, haar in de rechten te herstellen, die haar wegens een gebrek in den vorm betwist worden; maar die ontegenzeggelijk in Engeland geldig zijn." Spinet, die wel niet bevreesd was, dat men op wettige wijze Anny tot erfgename van zijns broeder's nalatenschap zou kunnen verklaren, had nochtans te veel ontzag voor de publieke opinie, om niet de openbaarmaking van zijn liefdelooze handelwijze te vreezen. Zijn oordeel was helder en vlug, zijn besluit was dan ook spoedig genomen. Al was Alexis op dat oogenblik nog onmondig, niet lang duurde het, of hij zou den leeftijd bereiken, zijn wil te kunnen doorzetten. Wat niet te voorkomen is, achtte hij beter ongedwongen toe te geven, en geheel van toon veranderende, wendde hij zich nu tot de weduwe. „Gij zult het mij niet kunnen misduiden, juffrouw Weezenburg, dat ik, met de familierelatie, die tusschen ons en uw pleegdochter blijkt te bestaan, onbekend zijnde, niet geneigd was, tot een huwelijk van mijn zoon met haar toe te stemmen. Het belang dat ik in hem stel, brengt mede, boven alles zijn geluk te zoeken; ofschoon ik andere voornemens met hem had, ben ik bereid, nu ik weet dat hij zijn hart geschonken heeft aan een deugdzaam meisje, mijne toestemming tot hunne verbintenis te geven." Verheugd drukte Alexis zijns vader's beide handen, hem dankende voor dat bewijs van zijne liefde, terwijl hij hem verschooning vroeg, voor de oneerbiedige wijze, waarop hij zich, verbitterd door de miskenning van Anny's deugdzaam gemoed, tegenover hem gedragen had. Ook Anny sprak een woord van erkentelijkheid uit, tevens de verzekering gevende, van de kinderlijke genegenheid die zij hem toedragen zou. De weduwe was blijde zich niet stipt aan het voorschrift van Anny's moeder gehouden te hebben, daar zij wel inzag, dat de heer Spinet niet zoo gemakkelijk te bewegen zou zijn geweest, zijne toestemming te geven, indien Anny's afkomst geheim gebleven was. Spinet verliet het huis der winkelierster, waar Alexis nog achterbleef. Hij had haast zijne vrouw zijn besluit en de redenen waarop het berustte, mede te deelen. Mevrouw Spinet was onbekend met den staat van haars man's zaken. Hij lichtte haar in, en deed voor haar uitkomen, dat door Alexis' huwelijk met Anny, en zijne opname als deelgenoot in de handelsfirma, er van geen uitkeering van Egbert's nalatenschap sprake behoefde te zijn, iets, dat ieder ander, die Anny's echtgenoot werd, moeite zou doen te verkrijgen. "Wel wist hij, naar de bepalingen der wet, in zijn recht te zijn, zich als Egbert's erfgenaam te beschouwen, maar hij besefte •— en zijn vrouw met hem — dat de rechtbank van billijkheid en eer, door de publieke opinie vertegenwoordigd, hem voor die handelwijze veroordeelen zou. Toen- Alexis te huis kwam wachtte zijne moeder hem dan ook met een gelukwensch op; en Alexis was het zelf, die Louise van zijn toekomstig geluk kennis gaf. De verloving van Alexis met een ander meisje dan Louise Harmens, kwam Karei Bergmans spoedig ter oore. Onder het voorwendsel, mevrouw Spinet met het voorgenomen huwelijk van haar zoon geluk te wenschen, wist hij middel te vinden, Louise te spreken. Eene korte, maar voldoende opheldering had ten gevolge, dat de jonge schilder aanzoek om Louise's hand bij haar voogd kwam doen. Louise had geld, maar daar Bergmans ook geenszins onbemiddeld was, vond de heer Spinet geen aanleiding, bezwaren te maken. Nu zijn lievelingsplan, Louise aan Alexis te verbinden en zoodoende haar geld in zijne zaken te doen vloeien, in duigen was gevallen, was het hem ook onverschillig, met wien zijne pupil trouwde. De beide jeugdige paren verheugden zich in den loop der omstandigheden. Zelfs duidde Alexis het Karei niet ten kwade, hem bespied en aan zijn vader een anoniemen brief gestuurd te hebben — wat bij het geven van ophelderingen aan het licht was gekomen — omdat de gevolgen tot zijn geluk hadden geleid. EEN YEAAG DES TIJDS. EEN PRAATJE OVER LIJKENVERBEANDIXG, DOOR W. ROMBOUTS. „Wel, Kees! is dat niet naar je zin? „ Je gaat thans niet den grond meer in, „Wanneer je eenmaal komt te sterven. „ Je lichaam wordt verbrand voortaan, „En d'asch dan in een pot gedaan „ Tot een gedacht'nis voor je erven...!" „„Ik weet het Piet! men spreekt er van „„Maar och, geloof me, goeie man! „„Die nieuwigheid zal nimmer slagen; „„"Want wij zijn nu te zeer gewoon „ „ Om, met wat min of meer vertoon, „ „ De dooden naar het graf te dragen „ „ Daarbij, (het denkbeeld breekt me 't hart) „. Men rooft te midden van de smart Tl V „ „ Hen, die een dier verlies betreuren, „ „ In eens den vaak zoo goeden troost „ „ Om zich bij 't graf van gade en kroost „ „ Zoo nu en dan eens op te beuren. „„'k Noem 't daarom louter onverstand „ „ Om in ons rijk gezegend land, „„Die zotheid aldus door te drijven: „„De wijze heeren van 't verbond „„Ze deden beter, met dien vond „„Ons stillekens van boord te blijven. „„Waartoe die onrust, dat gemaal? „ „ Dien ophef en dien woordenpraal, „ „ Dat onophoudelijk redeneeren ? „ „ Het brengt alleen maar 't hoofd op hol „ „ En speelt eene allerdwaaste rol, „ „ Om 't volk dat nieuwe spel te leeren. — „„Aan 't oude zijn wij nu gehecht; „ „ En 't bleek tot nog toe niet zóó slecht, „„Dat 't nu moet worden weggenomen? — „„Ik blijf begraven, wat men praat, „„En 'k zeg: je ziet het vroeg of laat „„Verdwijnen, zooals 't is gekomen!"" „ Ho, Kees! schei uit; nou vat je 't niet. — „Waar jij nu al het leelijks ziet, „ Daar mag je 't goede niet miskennen... „Want dit 's toch zeker: onze tijd „ Dient van vooroordeel eens bevrijd, „ En moet aan 't beetre zich gewennen. — „'t Is ook volstrekt geen nieuwigheid; „Want, in den goeden ouden tijd, „ Verbrandden reeds de Batavieren „De lijken hunner dierb're doón, „ En wisten, met gepast vertoon, „ Die uitvaart plechtiglijk te vieren! „ 't Is waar, je gaat niet meer naar 't graf, „ Maar — breekt toch óók den band niet af „ Die je verbindt aan d'overleed'ne. — „Ge krijgt zijne asch en plaatst die daar, „Waar je haar daaglijks wordt gewaar; „ Als trouwe herinn'ring aan 't verleed'ne. — „ Daarbij wordt 't nog goedkooper ook, „ Dat men vergaat in damp en rook, „Geen kist of graf meer heeft van nooden; „ En al die staatsie en die pracht „Die nu onmisbaar wordt geacht, „ Onnoodig zijn, bij zulke dooden. — „ Denk verder slechts nog even na. — „ En 'k wed, je voelt het ook weldra „Hoe nuttig van gezondheidswege „ Dat zindelijk verbranden wordt, „Waar 't kerkhof steeds is overstort, „ Met vuile dampen, allerwege. — „ Daarom leg je er dus bij neêr, „ Yerlichting toch, moet meer en meer „ In onze eeuw den voorrang winnen. „Wat goed blijkt meet van nu af aan „ Verstandig worden voorgestaan „ Om 't dorre land met vrucht t'ontginnen." „ „ Neen Piet! al praat jij nog zoo mooi „ „ Ik acht mij niet van dat allooi „„Om zulke zaken goed te vinden; „„Ik vind het dwaas — en daarmee uit „„En 't blijft onwrikbaar mijn besluit, „ „ Me daartoe nimmer te verbinden. „„Bedenk nu óók eens wat ik zeg „„Na rijp, verstandig overleg, „ „ Is nog een groot bezwaar gerezen. „„Hoe zal — is er een moord begaan „ „ De schouwing van het lijk, voortaan „ „ Bij dat verbranden, mooglijk wezen ?" " „ „ Geen rechter is er, die de wet, „ „ Die ons ten richtsnoer is gezet, „„Naar plicht en rede toe kan passen. „„En dus zal menig moordenaar „„ Gerust, en zonder 't minst gevaar, „ „ Zijn handen steeds in onschuld wasschen. „ „ Maar... wat het alle rergste is;... „ „ En zie, dat baart mij ergenis; „ „ Zóó wordt ons ook de hoop benomen: ,„Om eenmaal, als de duistre nacht „ „ Geloovig is ten eind gebragt: „ „ Gezaligd weer bij een te komen."" „ „ Ik zeg dus: praat er niet meer van, „ v Beschaving moog' zoo nu en dan „ „ Den boventoon rechtmatig krijgen: n „ Op dit punt: 't is mijn vast geloof, „„Blijft onze natie altijd doof, „ „ En 'k wil er daarom maar van zwijgen."" — — "Wie van die beiden heeft gelijk? — Is wel een vraag aan stof zóó rijk, Dat ik 't niet waag haar te beslissen. — Z'is thans bijna in ieders mond; En ieder heeft zijn eigen grond. — En toch: —'t blijft altijd nog bij gissen. — Daarom zou ik 't verstandig achten, Den loop der dingen af te wachten. Men doe 't gemoed slechts geen geweld. — Men late elk zijn keuze volgen En toone nimmer zich verbolgen Als zij zich tegen d'onze stelt. — Laat d'een zijn dooden dan begraven, En telkens naar het kerkhof draven; Als dit zijn rust verzek'ren kan. Laat d'ander, meer verlicht, verbranden; En staren met gevouwen handen Op d'asch van 't lijk in urn of kan. — Het zal toch wel hetzelfde wezen, Wat lot ons stof eens wacht na dezen, Als slechts de do ode ons dierbaar blijft.. Wat ceremonie wij verkiezen Als wij het hart maar niet verliezen En geen oned'le waan ons drijft! — Dit blijve slechts een ieders leuze: Men binde niemand in zijn keuze Maar late elks gemoed maar vrij. Men houde ieder in zijn waarde, Opdat, wat ook de quaestie baarde, Geen tweedracht er 't gevolg van zij. Zij toch, zij grijpt te diep in 't leven Dan dat de moed ons zij gegeven Yoorgoed te breken met haar kracht; 331 ij k t 't nieuwe beter dan 't verleden 't Noopt dan van zelf om toe te treden Nog eerder dan men zulks verwacht. — DOCfc. H. J. KBAMER. »OCt. J. MAE. RUIJ8. DOCt. H. EKAMA. (artF*) (natuurphiloaoof.) (physicus.) Dr. MAUBIT6 SNELLEN. £t. t2. J». A. H. LA MIE. F. RUST. (chef der expeditie.) (voor de astron. observ.) (voor het aanknoopen van handelsbetrekkingen.) UEDERLANDSCHE NOORDPOOL -EXPEDITIE. O. M. BEUT1.ER. 80ENÜ PETER8KN. A. A. D. VAN DOLDER. (stuurman.) (timmerman en visscher.) (machinist.) J. DE BRUIN. J. W. STAPPER, (kok) (stoker.) NEDERLANDSCIIE NOORDPOOL- EXPEDITIE. DE NEDERLANDSCHE NOORBPOOL-EXPEDITIE. DOOR B. J. G. VOLCK. Geweldig waren de invallen van verschillende stammen tijdens de volksverhuizing, om hetgeen hun begeerlijk toescheen te bemachtigen, verbazingwekkend de pogingen van de Muzelmannen zoowel als van de Kruisvaarders, om elkander het geloofsgebied te betwisten, doch niet te omschrijven is de aanval, die nu, op het laatst onzer eeuw, gedaan wordt op dat gedeelte der aarde, waar de wintervorst zijn zetel heeft opgeslagen. Was het den een te doen, om zich stoffelijk te verrijken, dan wel den ander om zijn medemensch een opinie op te dringen, hier geldt het een voorwaarts streven op het gebied van ons intellect, een bemachtiging van natuurgeheimen, een doordringen tot de eeuwige wet van het Al waarvan wij, nietige wezens, een oneindig klein maar toch integreerend deel uitmaken. Kunnen wij al niet komen tot de wet van oorsprong of oorsprong van wet waardoor ons bestaan verklaard zou zijn, we pogen toch te naderen, al is het op eerbiedigen afstand, om althans ons voortbestaan te verklaren. Zeg ik te veel, dat zoo iets grootsch is, wanneer ik nog onder de aandacht breng, hoe schier alle beschaafde volken ernstige en, voor ons doen, geleerde mannen hebben uitgezonden ten einde een nauwer kring te trekken om de onbekendheid met onze alge- meene woning „ de Aarde", wordt er te veel beweerd, herhaal ik, door de Internationale Pooi-Expeditie in de jaren 1882—83 de grootste onderneming te noemen op wetenschappelijk gebied, die tot dusver als uitvloeisel van 's menschen voortstrevenden geest is ontworpen? Nu dan, laten wij trotsch zijn zulk een feit te mogen beleven, vooral daar ons vaderland er terecht een aandeel in heeft! Yroeger was het doen van gelijktijdige waarnemingen en het stichten van vaste meteorologische stations reeds aanbevolen door Buys Ballot, den stichter van het eerste Meteorologisch Instituut. Zijn denkbeeld, doorgevoerd door Weyprecht ten opzichte van gelijktijdige observaties in de Poolstreken, gaf het levenslicht aan de stoute onderneming waarover we hier met enkele woorden willen spreken naar aanleiding der afbeelding van een bepaald gedeelte der ondernemers, namelijk van de Nederlandsche expeditie. Raadplegen we eens eerst de geschiedenis. Den 18 September 1875 hield Karl Weypreeht, de man die zoo roemvol bekend geworden was door den Oostenrijksch-Hongaarschen pooltocht, op de 48s,e bijeenkomst van Duitsche natuurkundigen en artsen te Cpar een voordracht, waarin hij voor het stelselmatig onderzoek betere gronden aangaf, dan tot nu toe geschied was. In zijn lezing bewees Weyprecht namelijk, dat de Arctische zonen voor alle natuurwetenschappen en bijzonder voor de physische kennis onzer aarde het gewichtigste gebied tot onderzoek aanboden, tevens toonde hij aan dat vroegere op zich zelf staande pooltochten niets hadden opgeleverd dan den grondslag voor het eerste gedeelte van zijn stelling. Met andere woorden de resultaten waren altijd gering geweest doch hadden steeds doen zien, hoe gelijktijdige waarnemingen tot iets beters konden leiden. Als oorzaak van die geringe resultaten, die in de verste verte niet evenredig konden gesteld worden aan de moeite en kosten besteed om ze te bereiken, gif de spreker op, dat tot nu toe de pool-expedities zich voornamelijk ten doel hadden gesteld geographische ontdekkingen te doen, waardoor de wetenschappelijke onderzoekingen als het ware op den achtergrond traden. Om dus het kwaad te verhelpen, dat alle vorige op zich zeli staande ondernemingen had aangekleefd, sloeg Weyprecht voor, het tot heden gevolgd beginsel te verlaten, de geographische ontdekkingen, inzonderheid het bereiken der pool (waarvan het belang zeer fictief is), een weinig te laten varen, en de physische onderzoekingen het eerst in aanmerking te doen komen. Dit voorstel hield nu een gelijktijdig waarnemen op verscheiden punten binnen het poolgebied in. De groote verdienste van Weyprecht bestaat in het juist formuleeren van de algemeen e eischen en het aangeven van een beknopt programma. We zouden te wijdloopig worden door alle stappen te beschrijven die Weyprecht met zijn vriend en beschermer Graaf Hans Wilczek deed om zijn denkbeeld algemeen ingang te doen vinden. Zij begonnen zelf een expeditie te ontwerpen die een jaar zou duren en gezeteld zou zijn op Nova-Zembla. De heer Wilczek nam op zich alle kosten te dragen. De verschillende voorstellen zouden in 1877 aan het Internationaal Meteorologisch Congres worden ingediend doch dit werd tot 1879 uitgesteld door den oorlog. Het congres beval daarop het plan bij alle mogendheden aan door een circulaire (gedateerd 9 Augustus 1879) en werkelijk werd den 9 October van datzelfde jaar de eerste internationale poolconferentie te Hamburg gehouden. Op deze conferentie waren negen staten vertegenwoordigd, namelijk: Denemarken, Duitschland, Frankrijk, Nederland, Noorwegen, Oostenrijk-Hongarije, Rusland en Zweden. Nadat het gedetailleerde programma vastgesteld was, werd tot voorwaarde gesteld dat er minstens acht punten binnen het poolgebied zouden bezet worden van het najaar 1881 tot het najaar van 1882. Het congres verklaarde zich permanent, benoemde Prof. Neumayer uit Hamburg tot president en tevens uit haar midden de Internationale poolcommissie, waarin alle medewerkende natiën leden konden afvaardigen. De besluiten en protocollen werden rondgezonden en de president hield de leden op de hoogte van >alle ingekomen stukken. Toen het noodig geoordeeld werd, schre'ef men op den 7 Augustus 1880 een nieuwe conferentie uit te Bern, waar juist de internationale meteorologische commissie vergaderde. Deze tweede conferentie werd door gedelegeerden van bovengenoemde staten en bovendien nog door een afgevaardigde uit Italië bezocht, ook nam aan de latere zittingen Prof. Weid, president van het Meteorologen-congres deel. Tot dusver hadden Oostenrijk, Noorwegen, Rusland en Denemarken zich bereid verklaard aan de onderneming mede te doen, zoodat men besloot met het oog op den gestelden eisch van acht deelnemers, de expeditie te verschuiven van '81—82 tot '82—83. Prof. Neumayer trad af en Prof. Weid werd in zijn plaats tot president gekozen. Ook van de laatst gehouden conferentie werden de protocollen rondgezonden. De president hield wederom belangstellenden op de hoogte en kon bij circulaire van 1 Mei 1881 (N°. 14) mededeelen dat het aantal deelnemers tot acht was gestegen. Nu werd besloten tot een derde conferentie. Deze werd gehouden op den 1 Augustus 1881 te St. Petersburg; aanwezig waren tien gedelegeerden van de volgende staten: Denemarken, Frankrijk, Nederland, Noorwegen, Oostenrijk, Rusland en Zweden. Frankrijk en Nederland konden nog slechts voorwaardelijk hun hulp toezeggen, Rusland en Noord-Amerika gaven echter hun plan te kennen om zelfs twee stations te bezetten. Het volgende tabeltje geeft een overzicht van het in wording zijnde plan. TE BEZETTEN OP KOSTEN ONDER OPPER- PLAATS DOOR VAN TOEZICHT VAN Point Barrow en Lady- Ver. Staten van den Staat Signal-office. Franklin-bay " , Noord-Amerika Upernwik of Godthaab op Denemarken „ Met. Instituut. de Westkust v. Groenland Jan Mayen of Grimsey-eil. Oostenrijk Wilczek Wilczek. bij IJsland , Mosselbaai op Spitsbergen Zweden O. Smith Academie van {handelaar) Wetenschappen. Bossecop bij Alten Noorwegen den Staat Met. Instituut. Mond van de Lena Rusland „ Geographisch Ge- nootschap. Nova-Zembla Rusland of Ne¬ derland Als waarschijnlijk werd opgegeven de vestiging op: Fort Junpson door Canada Kaap Hoorn „ Frankrijk en Zuid George-eil. „ Duitschland. Nu werd een definitief programma opgesteld van het begin tot het einde der tijd der waarnemingen voor zoover dit noodig toescheen om ze juist te kunnen vergelijken. Tevens besloot men aan alle landen te verzoeken op denzelfden tijd observaties te doen verrichten door de meteorologische instituten, magnetische observatoria, de oorlogs- en koopvaardijschepen enz. en wel voornamelijk op de vastgestelde (termijn-)dagen. Verder werd aanbevolen de waarneming van magnetische storingen en electrische stroomen in telegraafleidingen enz. Al deze waarnemingen en de daaruit gehaalde resultaten besloot men te publiceeren in het orgaan van het Internationaal poolcomité opdat de geheele wereld van de uitgebreide onderneming zou kunnen voordeel trekken. Tijdens de conferentie te Petersburg nu bestond het Comité uit: Prof. Weid uit Petersburg, President. Kapt. Hoffmeyer „ Kopenhagen, Secretaris. Prof. Buys Ballot „ Utrecht. Cavaliere Cora „ Turijn. Generaal Haren „ Washington. Prof. Lenz „ Petersburg. Prof. Mascart „ Parijs. Prof. Mohn „ Christiania. Prof. Neumayer „ Hamburg. Baron von Schleinitz „ Berlijn. Dr. Wykander „ Göteberg. Graaf Wilczek „ Weenen. Jammer dat ook de ontwerper, Weyprecht, geen lid kon zijn. Hij was helaas even voor de derde conferentie overleden, diep betreurd door allen die nu aan zijn wenken zouden gevolg geven. In Augustus 1881 waren reeds verscheidene chefs benoemd voor de expedities, die zeker of hoogst waarschijnlijk zouden vertrekken, om aan het algemeene plan uitvoering te geven; zij waren: Chefs. van de expeditie naar: Luit. t/zee Jürgens den mond van de Lena. Luit. t/zee v. Wohlgemuth Jan May en Eerste Luit. P. H. Ray Point Barron. Eerste Luit. A. W. Greely Lady-Franklin-Bay. 1882. IV. 14 H Ch.efs. van de Expeditie naar: Adjunct A. Paulsen West-Groenland. Adsistent A. Steen Bossecop. Kapitein Malmberg Spitsbergen. Dr. M. Snellen Dickson-Haven of Nova-Zembla. Daar Rusland plannen koesterde om zijn redding- en meteorologisch station aan Kosmakali-baai of Nova-Zembla als poolstation in te richten, had Nederland een andere plaats moeten zoeken en Prof. Buys Ballot had daartoe, met het oog op eventueele handelsbetrekkingen, Dickson-Haven aan den mond der Yenissey uitgekozen. Om nu een overzicht te verkrijgen van de ontwikkelingsgeschiedenis der poolstations zooals ze nu op dit oogenbiik bestaan zal ik een korten inhoud van brieven en stukken doen volgen, achtereenvolgens ingekomen bij den president van het Internationaal pool-comité. Het eerste station, dat betrokken werd was dat in Lady-Franklin-Bay; men bezette dit een jaar vroeger, omdat het door de hoog-Noordelijke ligging (tusschen 81 en 82 graden Noorderbreedte) niet elk jaar te bereiken zou zijn. Omtrent het aankomen dezer Amerikaansche expeditie zond Generaal Hazen, chef van het Signal-office (meteorologisch instituut - in Noord-Amerika wordt de meteorologiedienst in vredestijd geheel en al door het leger waargenomen -) op 1 October aan den President Prof. Weid het volgend telegram : Aan den Chef Signal-office Washington. Kwamen in Lady-Franklin-Baai een maand na het verlaten van St Johns. Kregen inboorlingen (eskimo's), pelzen en honden te God Haren, Rittenbenk, Upernwik en Proven. Maakten een buitengewoon merkwaardige reis in 36 uur van Upernwik door de „Middle Passage" naar Kaap York. Na zes dagen en twee uren, waarvan we nog 32 uur verloren door mist, kwamen in La y Franklin-Baai aan; op onzen tocht bezochten en zagen wij nu e Engelsch dépot op Carez (Island), ontblootten het Engelsch brievenstation op Littleton-Island, ontdekten het passage-mstrumen op het oude verblijf van de Polanis benevens een reddingboot, van den een verslag op Washington-Ivoing-Island, onderzochten het Engelsch dépot bij Kaap Hawks en brachten een dépot aan wal in Oarl-Ritter-Baai. Het schip ontmoette nergens eenig drijfijs yan beteekenis en we behoefden nergens voor ijs te stoppen dan binnen Kaap Luber in Lady-Franklin-Baai zoowat acht mijl (minuten) voor het bereiken onzer bestemming, waardoor we een week oponthoud hadden en zelfs teruggedrongen werden bezuiden den 80sten parallel, kwamen te Discorey-Harbor op den 11 Aug. aan en sloegen aldaar ons station op, omdat Water-Course-Baai niet geschikt was om te landen. Brachten behalve de verdere inventaris zoowat honderdveertig ton kolen aan wal. Bemachtigden vooi ruim drie maanden voorraad aan versch vleesch van muskusossen. Fraai weder; huis opgezet en betrokken; alles wel. Lady-Franklin-Baai, (w. g.) Greely, 18 Augustus 1881. Lt.-Commandant. Den 17 December werd door den president het volgende schrijven van Prof. Neumayer uit Hamburg ontvangen de medewerking van Duitschland inhoudende: Het doet mij genoegen U ingevolge van een besluit van den Rijksdag te kunnen mededeelen, dat de medewerking van Duitschland verzekerd is. De gevormde commissie bestaat uit de volgende Heeren; Prof. von Bezold (Munchen), Dr. Borgen (Wilhelmshaven), Prof. Torster (Berlijn), Prof. Helmholtz (Berlijn), Dr. Nachtegal (Berlijn), Prof. Neumayer (Hamburg), Kapt. ter Zee von Schleinitz (Berlijn), Dr. Schreiber (Chemnitz) en Geheimrath Dr. W. Siemens (Berlijn). Deze commissie vergaderde voor het eerst op 12 December en nam de volgende besluiten: 1. Duitschland zal één station op het Noordpoolcirkel-gebied en een tweede binnen den Zuidpoolcirkel betrekken. 2. De waarnemingen zullen geschieden volgens de voorschriften opgemaakt op de Internationale Pool-conferentie. 3. De commissie benoemt Prof. Neumayer en Kapt. t/Zee von Schleinitz om in haar naam verder op te treden bij het Internationaal comité. Uit Rusland werd daarna een schrijven ontvangen yan den Heer R. Lenz, president van het Russisch Pool-comité, dat de expeditie naar den mond der Lena op 16 (28) December 1881 daarheen vertrokken was. Op den 15 Januari 1882 kwam een schrijven in van Prof. Buys Ballot uit Nederland, dat ingevolge van het toegestaan crediet door den staat van f 30000 en het bijeenbrengen van een even groote som door zijn medeburgers, ook Nederland mede kon doen aan de Weyprechtsche onderneming. De keizerlijke Russische regeering zou aangezocht worden om toestemming te geven tot het bezetten van een station op haar gebied namelijk te DicksonHaven. Het schip zou (moest) in Bremen gecharterd worden terwijl men het poolhuis in Drontheim liet gereedmaken. Het personeel zou uit 10 of 11 personen bestaan. 