Steunmaatregelen van de staten — België — Steunmaatregel SA.53989 (2019/NN) — Vrijstelling van overwinst verleend aan AB Inbev/Ampar — Uitnodiging om, overeenkomstig artikel 108, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, opmerkingen te makenVoor de EER relevante tekst.
Dergelijke entiteiten kunnen ook winst genereren uit synergie-effecten en schaalvoordelen, maar komen niet in aanmerking voor het verkrijgen van een ruling inzake “overwinst”, aangezien artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 is voorbehouden aan entiteiten die deel uitmaken van een multinationale groep. Daardoor worden die ondernemingen standaard belast op hun uit synergie-effecten en schaalvoordelen voortkomende winst, die onderdeel uitmaakt van hun totale winst in de zin van artikel 185, paragraaf 1, WIB 92. (98) Ten derde is de Commissie voorlopig van oordeel dat de omstreden maatregelen ABI / Ampar selectief begunstigen ten opzichte van op zichzelf staande entiteiten. Die entiteiten worden, als uitgangspunt, belast op hun in hun jaarrekening opgenomen winst, wat bovendien een winst is die is gebaseerd op transacties conform marktprijzen. Daarentegen verlagen de omstreden maatregelen de belastbare winst van ABI / Ampar tot onder het niveau van de zakelijke winst die in haar jaarrekening is opgenomen, zoals uitgelegd in punt (80). Bovendien kunnen op zichzelf staande entiteiten vergelijkbare voordelen verkrijgen door activiteiten hetzij intern hetzij met andere op zichzelf staande entiteiten te bundelen om betere prijzen of voorwaarden op de markt te bereiken, waardoor synergie-effecten en kostenbesparingen worden bereikt die vergelijkbaar zijn met die welke door een multinationale groep worden verkregen. Deze vennootschappen kunnen echter geen ruling inzake “overwinst” verkrijgen, aangezien artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 is voorbehouden aan entiteiten die deel uitmaken van een multinationale groep. Daardoor worden die ondernemingen standaard belast op hun uit synergie-effecten en schaalvoordelen voortkomende winst, die onderdeel uitmaakt van hun totale winst in de zin van artikel 185, paragraaf 1, WIB 92. (99) In het licht van het voorgaande concludeert de Commissie voorlopig dat de omstreden maatregelen ABI / Ampar selectief bevoordelen ten opzichte van elk van de drie bovengenoemde vergelijkbare ondernemingen, zelfs al zou artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 een rechtsgrondslag vormen om de door een entiteit van een multinationale groep geboekte winst die hoger is dan een fictief bedrag van winst dat gelijk is aan de gemiddelde winst van vergelijkbaar geachte routineondernemingen, van belasting vrij te stellen, hetgeen de Commissie betwist. 4. 5. 4. Objectieve rechtvaardiging (100) Een maatregel die een uitzondering op de toepassing van een algemene regel creëert, kan gerechtvaardigd zijn wanneer de betrokken lidstaat kan aantonen dat die maatregel rechtstreeks uit de basis- of hoofdbeginselen van de referentieregeling voortvloeit.  In dit verband moet een onderscheid worden gemaakt tussen de doelstellingen van een specifieke referentieregeling die buiten die regeling zijn gelegen, en de voor het bereiken van dergelijke doelstellingen noodzakelijke mechanismen die inherent zijn aan de regeling zelf (175). Ook moet zijn gewaarborgd dat de maatregel evenredig is en niet verder gaat dan nodig is, in die zin dat het legitiem nagestreefde doel niet met minder vergaande middelen kan worden bereikt (176). (101) De Commissie stelt zich voorlopig op het standpunt dat het niet mogelijk is om een onjuiste toepassing van de wet objectief te rechtvaardigen, aangezien een dergelijke onjuiste toepassing nooit rechtstreeks uit de basis- of hoofdbeginselen van de referentieregeling kan voortvloeien. Aangezien de omstreden maatregelen artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 onjuist toepassen ten gunste van ABI / Ampar, waardoor die onderneming een belastingvermindering wordt toegekend zonder dat daarvoor een rechtsgrondslag bestaat in de Belgische belastingwetgeving, is de Commissie voorlopig van oordeel dat de selectiviteit waartoe die maatregelen prima facie leiden, niet objectief kan worden gerechtvaardigd. (102) Onverminderd die voorlopige conclusie aanvaardt de Commissie in dit stadium evenmin het argument van België dat de omstreden maatregelen gerechtvaardigd zijn door de doelstelling dubbele belasting te voorkomen. Met dubbele belasting worden situaties bedoeld waarin dezelfde inkomsten tweemaal worden belast ten aanzien van dezelfde belastingplichtige (ook wel juridische dubbele belasting genoemd) of ten aanzien van twee verschillende belastingplichtigen (d. w. z. economische dubbele belasting). De noodzaak om dubbele belasting te vermijden kan een mogelijke rechtvaardiging zijn om af te wijken van de algemene regels inzake vennootschapsbelasting (177). Er zijn echter geen aanwijzingen dat de omstreden maatregelen daadwerkelijk dat doel dienen, dit in tegenstelling tot de juiste toepassing van artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92. (103) Ten eerste, zoals uiteengezet in de punten tot (75) en met (78), staan de antwoorden van de minister van Financiën waarop de ruling is gebaseerd, toe dat op een deel van de geboekte winst van ABI / Ampar dat niet in de belastbare grondslag van een verbonden buitenlandse groepsentiteit in een andere belastingjurisdictie is opgenomen, een neerwaartse aanpassing wordt uitgevoerd.  De omstandigheid dat nergens hoeft te worden aangetoond dat dezelfde winst is opgenomen in de belastbare grondslag van beide verbonden vennootschappen (één in het buitenland, één in België), is een belangrijk element waarmee de rulings inzake “overwinst” zich onderscheiden van rulings inzake verrekenprijzen waarbij een correlatieve neerwaartse verrekenprijsaanpassing wordt goedgekeurd overeenkomstig de juiste toepassing van artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92. Voor dit laatste type ruling beantwoordt de neerwaartse aanpassing aan een situatie waarin de in België geboekte en van belasting vrijgestelde winst ook in de belastbare winst van een verbonden groepsentiteit in een andere belastingjurisdictie is opgenomen, hetzij omdat die winst door die entiteit in de (aanvullende) belastingaangifte is aangegeven, hetzij omdat — meer waarschijnlijk — een buitenlandse belastingdienst een primaire opwaartse aanpassing heeft uitgevoerd op de belastbare winst van die verbonden buitenlandse entiteit. De ruling verifieert niet, noch acht het nodig om te verifiëren, of de vrijgestelde “overwinst” ook in de belastbare grondslag van een buitenlandse verbonden vennootschap is opgenomen. (104) Ten tweede lijkt de vrijgestelde “overwinst” door de aard ervan nooit te kunnen worden opgenomen in de winst van een andere verbonden groepsvennootschap. Dat komt omdat die winst, zoals uiteengezet in de punten (79) tot en met (90), niet voortkomt uit niet-zakelijke transacties tussen ABI / Ampar en buitenlandse verbonden tegenpartijen. Die winst maakt deel uit van de winst die deze onderneming daadwerkelijk genereerde, die oorspronkelijk aan haar was toegewezen en die in haar jaarrekening was opgenomen. Die winst kan daarom nooit ook in de jaarrekening van een buitenlandse verbonden tegenpartij zijn opgenomen. Aanvullend is de Commissie van oordeel dat die winst nooit kan worden opgenomen in de belastbare winst van een dergelijke tegenpartij na een primaire (opwaartse) verrekenprijsaanpassing in het buitenland, gelet op het ontbreken van een vastgestelde verbonden transactie. Daardoor kan zich nooit een situatie van dubbele belasting voordoen met betrekking tot hetgeen België beschouwt als “overwinst”. (105) Bijgevolg kunnen de omstreden maatregelen niet worden geacht een antwoord te bieden op situaties waarin sprake is van daadwerkelijke of zelfs potentiële dubbele belasting. België heeft evenmin een andere rechtvaardiging aangevoerd voor de derogatie waartoe de omstreden maatregelen leiden.  (106) Om deze redenen concludeert de Commissie voorlopig dat de belastingvermindering die door de omstreden maatregelen wordt toegekend, niet rechtstreeks uit de intrinsieke basis- of hoofdbeginselen van de referentieregeling voortvloeit, en niet het resultaat is van inherente mechanismen die noodzakelijk zijn voor het functioneren en de doeltreffendheid van die regeling. De discriminatie waartoe die maatregelen leiden, kan derhalve niet objectief worden gerechtvaardigd. 4. 6. Voorlopige conclusies over het bestaan van steun en de begunstigden van die steun (107) Om alle voorgaande redenen concludeert de Commissie voorlopig dat de omstreden maatregelen aan ABI / Ampar staatssteun verlenen in de vorm van een belastingvrijstelling. (108) Voor de toepassing van de staatssteunregels kunnen meerdere afzonderlijke rechtspersonen worden geacht één economische eenheid te vormen. Die economische eenheid wordt dan beschouwd als de relevante onderneming die de begunstigde van de steunmaatregel is. Het Hof van Justitie heeft dienaangaande eerder het volgende verklaard: “In het kader van het mededingingsrecht moet onder het begrip onderneming worden verstaan een […] economische eenheid, ook al wordt deze economische eenheid gevormd door verscheidene natuurlijke of rechtspersonen. ” (178) Om te bepalen of verscheidene entiteiten een economische eenheid vormen, gaat het Hof van Justitie na of er een zeggenschapsdeelneming of functionele, economische of organische banden bestaan (179). (109) In dit geval maakt ABI / Ampar deel uit van de Groep. Bovendien neemt de Commissie aan dat het de Groep was die besloot om een “global procurement”-model op te zetten, waarbij ABI / Ampar als GPO optreedt, als gevolg waarvan die entiteit een ruling inzake “overwinst” kon krijgen waardoor zij een deel van haar in België geboekte winst van belasting mocht vrijstellen zonder dat daarvoor een rechtsgrondslag bestaat. (110) Ofschoon de Groep georganiseerd is in verschillende rechtspersonen, moeten de vennootschappen die deel uitmaken van die Groep, bijgevolg voorlopig worden beschouwd als één enkele onderneming die van de omstreden maatregelen profiteert (180). Daarom is de Commissie voorlopig van oordeel dat de Anheuser-Busch Inbev-groep, naast ABI / Ampar, als gevolg van de omstreden maatregelen staatssteun heeft gekregen in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. 4. 7. Onrechtmatigheid van de steun (111) In artikel 108, lid 3, VWEU is bepaald dat de lidstaten vooraf elk voornemen om nieuwe steun te verlenen tijdig bij de Commissie moeten aanmelden, zodat de Commissie kan nagaan of het staatssteun vormt en, zo ja, of het onrechtmatige of verenigbare staatssteun is (de aanmeldingsverplichting) (181).  Voorts is bepaald dat aan te melden nieuwe steun niet mag worden uitgevoerd alvorens de Commissie een besluit tot goedkeuring van die steun heeft genomen of wordt geacht dat te hebben genomen (de “standstill”-verplichting) (182). In artikel 1, onder f), van Verordening (EU) 2015/1589 wordt nieuwe steun die in strijd met artikel 108, lid 3, VWEU tot uitvoering wordt gebracht, als “onrechtmatig” omschreven. (112) Aangezien de Commissie tot de voorlopige conclusie is gekomen dat de omstreden maatregelen tot staatssteun leiden, mag zij ook voorlopig concluderen dat die steun onrechtmatig van aard is, aangezien die maatregelen niet bij de Commissie werden aangemeld voordat ze tot uitvoering werden gebracht. 4. 8. Verenigbaarheid met de interne markt (113) Staatssteun wordt met de interne markt verenigbaar geacht als hij onder een van de in artikel 107, lid 2, VWEU genoemde gronden valt (183), en kan met de interne markt verenigbaar worden geacht als door de Commissie wordt vastgesteld dat hij onder een van de in artikel 107, lid 3, VWEU genoemde gronden valt (184). De lidstaat die de steun toekent, moet aantonen dat de toegekende staatssteun overeenkomstig artikel 107, lid 2 of lid 3, VWEU (185) verenigbaar is met de interne markt. (114) België heeft geen verenigbaarheidsgronden aangevoerd voor de staatssteun die door middel van de omstreden maatregelen aan ABI / Ampar en aan de Groep als geheel is verleend, noch heeft de Commissie verenigbaarheidsgronden kunnen vaststellen. (115) De Commissie merkt met name op dat, aangezien de door de omstreden maatregelen toegekende fiscale behandeling lijkt te leiden tot een vermindering van de lasten die normaal gesproken op de betrokken onderneming drukken in het kader van haar activiteiten, die vermindering derhalve als exploitatiesteun moet worden beschouwd. Volgens de rechtspraak kan dergelijke steun normaal gesproken niet worden aangemerkt als verenigbaar met de interne markt omdat hij niet dient om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid of van bepaalde regionale economieën te vergemakkelijken; evenmin zijn de desbetreffende stimulansen in de tijd beperkt, degressief of evenredig aan hetgeen noodzakelijk is om een oplossing te vinden voor een specifieke economische tekortkoming in de betrokken gebieden (186). 5.  CONCLUSIE In het licht van het voorgaande komt de Commissie tot de voorlopige conclusie dat de ruling inzake “overwinst” die door België aan de stille handelsvennootschap Anheuser-Busch Inbev NV / Ampar BVBA is afgegeven en de aanvaarding door België van de jaarlijkse aangiften in de vennootschapsbelasting van die ondernemingen die op basis van die ruling zijn opgesteld, leidden tot de toekenning van onrechtmatige en onverenigbare staatssteun aan die ondernemingen en aan de groep waartoe zij behoren. Handelend volgens de procedure van artikel 108, lid 2, VWEU, verzoekt de Commissie België derhalve zijn opmerkingen te maken en alle dienstige informatie te verstrekken voor de beoordeling van die maatregelen. Het gaat met name om: — de jaarrekeningen van Anheuser-Busch Inbev NV en Ampar BVBA voor de jaren waarin de ruling door die ondernemingen werden gebruikt om hun belastbare winst te bepalen en de aangiften in de vennootschapsbelasting en de aanslagen in de vennootschapsbelasting van Anheuser-Busch Inbev NV en Ampar BVBA over die jaren; — alle informatie waaruit blijkt dat de door de bovengenoemde ruling vrijgestelde “overwinst” is opgenomen in de belastbare grondslag van een buitenlandse verbonden vennootschap; — alle verrekenprijsstudies en andere documenten betreffende of ingediend in verband met de afgifte van de ruling; — een geactualiseerd organigram dat de huidige eigendomsstructuur van de Groep beschrijft. België wordt verzocht deze informatie binnen één maand vanaf de datum van ontvangst van deze brief te verstrekken. De Commissie verzoekt uw autoriteiten onmiddellijk een afschrift van deze brief toe te zenden aan de potentiële ontvanger van de steun. De Commissie wijst België op de schorsende werking van artikel 108, lid 3, VWEU en verwijst naar artikel 16 van Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad, volgens hetwelk elke onrechtmatige steun van de ontvanger kan worden teruggevorderd. De Commissie deelt België mee dat zij de belanghebbenden in kennis zal stellen door de bekendmaking van deze brief en van een samenvatting ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie. Tevens zal zij de belanghebbenden in de lidstaten van de EVA die partij zijn bij de EER-Overeenkomst, door de bekendmaking van een mededeling in het EER-Supplement van het Publicatieblad in kennis stellen, alsmede de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA door haar een afschrift van deze brief toe te zenden. Alle bovengenoemde belanghebbenden zal worden verzocht hun opmerkingen te maken binnen één maand vanaf de datum van deze bekendmaking.  (1)  Décision de la Commission du 11 janvier 2016 relative au régime d’aides d’État concernant l’exonération des bénéfices excédentaires SA. 37667 (2015/C) (ex 2015/NN) mis en œuvre par la Belgique (JO L 260 du 27. 9. 2016, p. 61). (2)  Affaire C-337/19 P, Commission/Belgique et Magnetrol International. (3)  Toutes les données proviennent de la décision anticipée telle que définie au considérant (7). (4)  Étant donné qu’ABI / Ampar est une société fiscalement transparente au regard du droit fiscal belge, toutes les références faites à ABI / Ampar dans la présente décision concernant les conséquences fiscales, les déclarations fiscales, les avantages ou les questions fiscales connexes concernent les associés d’ABI / Ampar. (5)  Voorafgaande beslissing 2012. 229 du 28 août 2012, adressée à ABI / Ampar. La décision anticipée a été modifiée par un «avenant» daté du 23 décembre 2014. Cet avenant accepte une demande d’extension des dispositions de la décision anticipée aux services rendus à des membres supplémentaires du Groupe à la suite d’une acquisition externe. (6)  Décision anticipée, points 20, 21, 56 et 57. (7)  Décision anticipée, point 28. (8)  Décision anticipée, en particulier points 49, 50 et 68. (9)  Décision anticipée, point 93. (10)  Voorafgaande beslissing 2010. 228, voir décision anticipée, point 94. (11)  Décision anticipée, points 75 à 80. (12)  Décision anticipée, points 74 et 82. (13)  Décision anticipée, points 66 et 81. (14)  Décision anticipée, point 98. (15)  Décision anticipée, points 95, 96 et 98. (16)  Décision anticipée, points 83, 86, 91 et 98. (17)  Décision anticipée, points 87 à 100. (18)  Décision anticipée, point 132. (19)  Décision anticipée, points 133, 134 et 135. (20)  Décision anticipée, points 131, 146 et 152. (21)  Loi du 21 juin 2004 modifiant le Code des impôts sur les revenus 1992 et loi du 24 décembre 2002 modifiant le régime des sociétés en matière d’impôts sur les revenus et instituant un système de décision anticipée en matière fiscale, publiée au Moniteur belge du 9 juillet 2004: http://www. ejustice. just. fgov. be/cgi/article_body. pl?language=fr&caller=summary&pub_date=04-07-09&numac=2004003278. La loi est entrée en vigueur le 19 juillet 2004. (22)  DOC 51, 1079/001; Chambre des Représentants de Belgique, 30 avril 2004: http://www. lachambre. be/FLWB/pdf/51/1079/51K1079001. pdf (23)  Ibidem, p. 7: «La notion de principe de pleine concurrence est introduite dans la législation fiscale par l’addition d’un deuxième paragraphe à l’article 185, CIR.  Il est basé sur le texte de l’article 9 de la convention-modèle de l’OCDE en matière d’impôt sur le revenu et sur la fortune. » (24)  Ibidem, p. 9: «La disposition proposée permet à la législation belge de s’aligner sur la norme acceptée internationalement. » (25)  Ibidem, p. 5-6. «Le droit fiscal belge ne contient toutefois aucune disposition qui autorise une correction des bénéfices surévalués en comptabilité. Il existe plus exactement un lien très fort entre le droit comptable, d’une part, et le droit fiscal, d’autre part. Ainsi le Code des sociétés et l’arrêté royal du 30 janvier 2001 pris en exécution du Code des sociétés imposent des règles précises pour la valorisation. Ces règles doivent également s’appliquer à la détermination de la base imposable, à moins que et dans la mesure où la législation fiscale y déroge. » (26)  Circulaire no Ci. RH. 421/569. 019 (AOIF 25/2006) du 4 juillet 2007. (27)  Le glossaire des principes de l’OCDE en matière de prix de transfert de 2010 définit l’ajustement corrélatif comme suit: «Ajustement de l’impôt dû par l’entreprise associée établie dans un autre pays, effectué par l’administration fiscale de ce pays pour tenir compte d’un ajustement primaire effectué par l’administration fiscale du premier pays, afin d’obtenir une répartition cohérente des bénéfices entre les deux pays». (28)  Compte rendu de la réunion de la commission des finances et du budget du 13 avril 2005, CRABV 51 COM 559 — 19. (29)  Compte rendu de la réunion de la commission des finances et du budget du 11 avril 2007, CRABV 51 COM 1271 — 06. (30)  Compte rendu de la réunion de la commission des finances et du budget du 6 janvier 2015, CRABV 54 COM 043 — 02. (31)  Loi du 24 décembre 2002 modifiant le régime des sociétés en matière d’impôts sur les revenus et instituant un système de décision anticipée en matière fiscale, Moniteur Belge no 410, deuxième édition, du 31 décembre 2002, p. 58817. (32)  Voir la note de bas de page no 21. (33)  La dernière version des principes a été publiée le 10 juillet 2017 (les «principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017»).  Les versions précédentes des principes de l’OCDE en matière de prix de transfert avaient été publiées en 2010 (les «principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010») et en 1995 (les «principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 1995»). (34)  Voir le paragraphe 6 de la préface des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010. (35)  Les administrations fiscales et les législateurs sont conscients de ce problème et la législation fiscale permet en général aux administrations fiscales de corriger les déclarations fiscales des entreprises associées qui n’appliquent pas correctement les prix de transfert pour réduire leur revenu imposable, par des prix de substitution qui correspondent à une approximation fiable de ceux approuvés par des entreprises indépendantes négociant dans des conditions comparables de pleine concurrence. (36)  Voir le paragraphe 5 de la préface des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010. (37)  Paragraphes 1. 157 et suivants des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017. (38)  Paragraphe 1. 162 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017. (39)  Paragraphe 1. 158 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017. (40)  L’article 9, paragraphe 1, dispose que: «Lorsque […] les deux entreprises [associées] sont, dans leurs relations commerciales ou financières, liées par des conditions convenues ou imposées, qui diffèrent de celles qui seraient convenues entre des entreprises indépendantes, les bénéfices qui, sans ces conditions, auraient été réalisés par l’une des entreprises mais n’ont pu l’être en fait à cause de ces conditions, peuvent être inclus dans les bénéfices de cette entreprise et imposés en conséquence». (41)  L’article 9, paragraphe 2, dispose que: «Lorsqu’un État contractant inclut dans les bénéfices d’une entreprise de cet État — et impose en conséquence — des bénéfices sur lesquels une entreprise de l’autre État contractant a été imposée dans cet autre État, et que les bénéfices ainsi inclus sont des bénéfices qui auraient été réalisés par l’entreprise du premier État si les conditions convenues entre les deux entreprises avaient été celles qui auraient été convenues entre des entreprises indépendantes, l’autre État procède à un ajustement approprié du montant de l’impôt qui y a été perçu sur ces bénéfices.  Pour déterminer cet ajustement, il est tenu compte des autres dispositions de la présente Convention et, si c’est nécessaire, les autorités compétentes des États contractants se consultent. » (42)  En cas de litige entre les parties concernées quant au montant et à la nature de l’ajustement approprié, la procédure amiable prévue à l’article 25 du modèle de convention de l’OCDE devrait être mise en œuvre, même en l’absence d’une disposition telle que l’article 9, paragraphe 2. Les autorités compétentes concernées sont tenues uniquement de faire tout ce qui est en leur pouvoir, mais pas d’atteindre un résultat, de sorte que le problème de la double imposition ne pourrait pas être résolu si les États contractants n’ont pas convenu d’une clause d’arbitrage dans la convention fiscale. (43)  Conformément au paragraphe 2. 9 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010: «Toutefois, ces autres méthodes ne doivent pas se substituer à celles reconnues par l’OCDE lorsque ces dernières sont plus appropriées aux circonstances de l’espèce. » (44)  Affaires jointes C-20/15 P et C-21/15 P, Commission/World Duty Free, EU:C:2016:981, point 53 et la jurisprudence citée. (45)  AB InBev et l’État belge sont parties à une affaire devant la justice nationale concernant l’application correcte de la décision anticipée. Il n’est pas tenu compte de cet élément aux fins de la présente décision car les doutes qui y sont soulevés portent sur toute application éventuelle de la décision anticipée. (46)  Affaire C-387/92, Banco Exterior de España, EU:C:1994:100, point 14; affaire C-156/98, Allemagne/Commission, EU:C:2000:467, points 26 à 28; et affaire C-66/02, Italie/Commission, EU:C:2005:768, points 76 à 81. (47)  Affaire C-494/06 P, Commission/Italie et Wam, EU:C:2009:272, point 54 et la jurisprudence citée. Voir également l’affaire C-66/02, Italie/Commission, EU:C:2005:768, point 112. (48)  Affaire 730/79, Phillip Morris, EU:C:1980:209, point 11. Affaires jointes T-298/97, T-312/97, etc. , Alzetta, EU:T:2000:151, point 80. (49)  Affaire C-128/16 P, Commission/Espagne, EU:C:2018:591, point 84. Voir aussi l’affaire C-271/13 P, Rousse Industry/Commission, EU:C:2014:175, point 44; les affaires jointes C-71/09 P, C-73/09 P et C-76/09 P, Comitato «Venezia vuole vivere» e. a. /Commission, EU:C:2011:368, point 136; l’affaire C-172/03, Heiser, EU:C:2005:130, point 55; et l’affaire C-156/98, Allemagne/Commission, EU:C:2000:467, point 30 et la jurisprudence citée. (50)  Voir l’affaire C-20/15 P, Commission/World Duty Free Group, EU:C:2016:981, point 56, et l’affaire C-6/12, P Oy, EU:C:2013:525, point 18. (51)  Affaire C-417/10, 3M Italia, EU:C:2012:184, point 38. (52)  Affaire 173/73, Italie/Commission, EU:C:1974:71, point 13.  (53)  Affaire C-66/02, Italie/Commission, EU:C:2005:768, point 78; affaire C-222/04, Cassa di Risparmio di Firenze e. a. , EU:C:2006:8, point 132; et affaire C-522/13, Ministerio de Defensa et Navantia, EU:C:2014:2262, points 21 à 31. (54)  Affaire C-15/14 P, Commission/MOL, EU:C:2015:362, point 60. Voir également les affaires jointes C-20/15 P et C21/15 P, Commission/World Duty Free Group e. a. , EU:C:2016:981, point 55; l’affaire C-211/15 P, Orange/Commission, EU:C:2016:798, points 53 et 54; et l’affaire C-270/15 P, Belgique/Commission, EU:C:2016:489, point 49. (55)  Ibidem. (56)  Affaire T-314/15, Grèce/Commission, EU:T:2017:903, point 79. (57)  Auquel cas, la mesure peut soit relever d’un régime d’aides d’État soit constituer une mesure générale (non sélective). (58)  Affaire C-374/17, A Brauerei, EU:C:2018:1024, point 36 et la jurisprudence citée. (59)  Voir l’affaire C-203/16 P, Dirk Andres/Commission («Sanierungsklausel»), EU:C:2018:505, point 88: «L’examen de la condition relative à la sélectivité implique donc, en principe, de déterminer, dans un premier temps, le cadre de référence dans lequel s’inscrit la mesure concernée, cette détermination revêtant une importance accrue dans le cas de mesures fiscales, puisque l’existence même d’un avantage ne peut être établie que par rapport à une imposition dite “normale”. » Voir aussi l’affaire C-88/03, Portugal/Commission, EU:C:2006:511, point 56, et l’affaire C-524/14 P, Commission/Hansestadt Lübeck, EU:C:2016:971, point 55. (60)  Voir l’affaire C-374/17, A Brauerei, EU:C:2018:1024, point 37. Voir aussi la communication de la Commission relative à la notion d'«aide d’État» visée à l’article 107, paragraphe 1, du traité sur le fonctionnement de l’Union européenne (JO C 262 du 19. 7. 2016, p. 1), point 134. (61)  Cour de cassation belge, 20 février 1997 (Pas. ,1997, I, no 100, & RCJB, 2000, p. 525). (62)  Voir l’exposé des motifs de la loi du 21 juin 2004, p. 11: «L’ajustement corrélatif “approprié” mentionné au littera b) doit également être établi conformément au principe de pleine concurrence, de sorte que le renvoi au principe de pleine concurrence s’avère nécessaire pour cet ajustement. Sans principe de pleine concurrence il n’y aurait en effet aucune base pour l’établissement d’un ajustement corrélatif. […] A cette fin on peut mentionner que la référence en projet à un ajustement fait de manière “appropriée” découle directement des dispositions qui sont utilisées en la matière dans un contexte international. » (63)  Décision anticipée, points 64 et 65.  (64)  Le point 39 de la décision anticipée déclare que, «par suite de la mise en place du GPO, on peut s’attendre à d’importantes synergies et économies de coûts». (65)  Décision anticipée, point 61. (66)  Décision anticipée, point 62. (67)  Décision anticipée, points 83, 84, 86 et 98. (68)  Décision anticipée, point 85. (69)  L’importance donnée, dans la fixation des prix de transfert, aux prix des transactions intragroupe ressort clairement du paragraphe 1. 6 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010: «Le principe de pleine concurrence adopte la démarche consistant à traiter les membres d’un groupe multinational comme des entités distinctes et non comme des sous-ensembles indissociables d’une seule entreprise unifiée. En procédant de cette manière, on met l’accent sur la nature des transactions entre les membres du groupe multinational et sur le fait de savoir si les conditions de ces transactions contrôlées diffèrent de celles qui seraient obtenues pour des transactions comparables sur le marché libre. Cette analyse des transactions contrôlées et des transactions sur le marché libre, appelée “analyse de comparabilité”, est au cœur de l’application du principe de pleine concurrence. » Cet élément central de la fixation des prix des transactions intragroupe est réaffirmé au paragraphe 1. 33 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010: «L’application du principe de pleine concurrence se fonde généralement sur une comparaison entre les conditions d’une transaction entre entreprises associées et celles d’une transaction entre entreprises indépendantes. […]». (70)  La nature transactionnelle du principe de pleine concurrence est mise en évidence dans le texte des paragraphes 1. 36 et 1. 42 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 1995. (71)  Voir les principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017, paragraphe 6. 30. (72)  Voir les principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017, paragraphes 1. 157 et 1. 163. (73)  Voir, à cet égard, les paragraphes 1. 161 et 1. 164 à 1. 173 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017. (74)  Par exemple, la décision anticipée n’indique pas quelles dépenses seraient réduites, ni quelles économies de coûts pourraient être générées, pas plus qu’elle n’indique comment les revenus seraient augmentés. (75)  Décision anticipée, point 132.  (76)  Ce point est précisé dans les principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017 [voir le considérant (85)]. (77)  Décision anticipée, point 68. (78)  Voir les paragraphes 1. 160 et 1. 168 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017. (79)  Voir les paragraphes 1. 67, 9. 173 et 9. 174 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010. Voir également les paragraphes 1. 121 et 1. 122 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017: «1. 121 […] Une administration fiscale ne devra pas faire abstraction de la transaction effective ni lui substituer d’autres transactions sauf si les circonstances exceptionnelles décrites dans les paragraphes 1. 122-1. 125 s’appliquent. »«1. 122 […] Il importe de rappeler que le simple fait que la transaction ne puisse pas être observée entre des parties indépendantes ne signifie pas qu’elle doive être écartée. Des entreprises associées peuvent conclure des accords de types beaucoup plus divers que des entreprises indépendantes, et peuvent s’engager, pour des raisons commerciales valables, dans des transactions d’une nature particulière qui ne sont que très rarement, voire jamais, observées entre des entreprises indépendantes. » Dans le même ordre d’idées, paragraphe 9. 35 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017: «9. 35 Les réorganisations conduisent souvent les groupes multinationaux à mettre en œuvre des modèles opérationnels mondiaux qui ne se rencontrent pas souvent, voire jamais, entre entreprises indépendantes, ces groupes exploitant précisément leur dimension multinationale et le fait qu’ils peuvent fonctionner de façon intégrée. Ils peuvent par exemple mettre en place des chaînes d’approvisionnement mondiales ou des fonctions centralisées qui ne pourraient pas l’être entre entreprises indépendantes. Ce manque de comparables ne signifie pas que la mise en œuvre de tels modèles opérationnels mondiaux n’est pas conforme au principe de pleine concurrence. Tous les efforts devraient être engagés pour établir le prix des transactions couvertes par la réorganisation, telles que délimitées avec précision selon le principe de pleine concurrence. » (80)  Voir les affaires jointes C-106/09 P et C-107/09 P, Commission/Government of Gibraltar et Royaume-Uni, EU:C:2011:732, point 75; les affaires jointes C-20/15 P et C-21/15 P, World Duty Free Group, EU:C:2016:981, point 54, et l’affaire C-374/17, A Brauerei, EU:C:2018:1024, points 33, 36 et 38.  (81)  Cela concerne, par exemple, les sociétés soumises à l’impôt en Belgique appartenant à un groupe multinational qui exercent leurs activités dans le cadre de modèles d’entreprise existants en Belgique. Ainsi qu’il ressort de l’article 185, paragraphe 2, point b), du CIR, l’ajustement prévu par cette disposition ne peut être accordé qu’au moyen d’une décision anticipée. Conformément aux articles 20 et 22 de la loi du 24 décembre 2002, une décision anticipée ne peut être accordée que pour une situation ou une opération qui n’a pas encore produit d’effets sur le plan fiscal. Ainsi, pour demander une décision anticipée relative aux «bénéfices excédentaires», un contribuable doit présenter à l’administration fiscale belge une «situation nouvelle», telle que la fusion ou la restructuration d’activités de production, la construction de nouvelles installations, l’augmentation de la capacité de production des installations existantes ou l’internalisation des activités de fourniture. (82)  Affaire C-374/17, A Brauerei, EU:C:2018:1024, point 48 et la jurisprudence citée. (83)  Affaires jointes C-78/08 à 80/08, Paint Graphos, EU:C:2011:550, points 73 et 75. (84)  Affaire C-374/17, A Brauerei, EU:C:2018:1024, point 52. (85)  Affaire C-170/83, Hydrotherm, EU:C:1984:271, point 11. Voir également l’affaire T-137/02, Pollmeier Malchow/Commission, EU:T:2004:304, point 50. (86)  Affaire C-480/09 P, Acea Electrabel Produzione SpA/Commission, EU:C:2010:787, points 47 à 55; affaire C-222/04, Cassa di Risparmio di Firenze SpA e. a. , EU:C:2006:8, point 112. (87)  Voir, par analogie, l’affaire 323/82, Intermills, EU:C:1984:345, point 11: «Il résulte des informations fournies par les requérantes elles-mêmes qu’à la suite de la restructuration, tant la société Intermills que les trois sociétés industrielles sont contrôlées par la région wallonne et qu’à la suite du transfert des installations de production aux trois sociétés nouvellement constituées, la société Intermills reste intéressée dans celles-ci. Il convient donc de constater qu’en dépit du fait que les trois sociétés industrielles possèdent chacune une individualité juridique distincte de l’ancienne société Intermills, toutes ces sociétés forment ensemble un groupe unique, en tout cas au regard de l’aide accordée par les autorités belges […]. » (88)  Règlement 2015/1589, article 2. (89)  Article 108, paragraphe 3, du TFUE; règlement 2015/1589, article 3. (90)  Les dérogations prévues à l’article 107, paragraphe 2, du TFUE concernent: a) les aides à caractère social octroyées aux consommateurs individuels; b) les aides destinées à remédier aux dommages causés par les calamités naturelles ou par d’autres événements extraordinaires; et c) les aides octroyées à certaines régions de la République fédérale d’Allemagne.  (91)  Les dérogations prévues à l’article 107, paragraphe 3, du TFUE concernent: a) les aides destinées à favoriser le développement de certaines régions; b) les aides destinées à promouvoir la réalisation de certains projets importants d’intérêt européen commun ou à remédier à une perturbation grave de l’économie d’un État membre; c) les aides destinées à faciliter le développement de certaines activités ou de certaines régions économiques; d) les aides destinées à promouvoir la culture et la conservation du patrimoine; et e) les autres catégories d’aides déterminées par décision du Conseil. (92)  Affaire T-68/03, Olympiaki Aeroporia Ypiresies/Commission, EU:T:2007:253, point 34. (93)  Affaire T-308/11, Eurallumina/Commission, EU:T:2014:894, points 85 et 86. (94)  Besluit van de Commissie van 11 januari 2016 betreffende de staatssteunregeling inzake vrijstelling van overwinst SA. 37667 (2015/C) (ex 2015/NN) door België ten uitvoer gelegd (PB L 260 van 27. 9. 2016, blz. 61). (95)  Zaak C-337/19 P, Commissie/België en Magnetrol International. (96)  Alle gegevens komen uit de ruling zoals gedefinieerd in punt (7). (97)  Aangezien ABI / Ampar naar Belgisch belastingrecht een fiscaal transparante vennootschap is, hebben alle verwijzingen naar ABI /Ampar in dit besluit in verband met fiscale gevolgen, belastingaangiften, belastingvoordelen of aanverwante fiscale kwesties betrekking op de partners van ABI / Ampar. (98)  Voorafgaande beslissing 2012. 229 van 28 augustus 2012, gericht aan ABI / Ampar. De ruling werd gewijzigd bij een avenant van 23 december 2014. Het avenant aanvaardt een verzoek om de bepalingen van de ruling uit te breiden tot diensten die na een externe overname aan nieuwe leden van de Groep worden geleverd. (99)  Ruling, paragrafen 20, 21, 56 en 57. (100)  Ruling, paragraaf 28. (101)  Ruling, met name de paragrafen 49, 50 en 68. (102)  Ruling, paragraaf 93. (103)  Voorafgaande beslissing 2010. 228, zie ruling, paragraaf 94. (104)  Ruling, paragrafen 75 tot en met 80. (105)  Ruling, paragrafen 74 en 82. (106)  Ruling, paragrafen 66 en 81. (107)  Ruling, paragraaf 98. (108)  Ruling, paragrafen 95, 96 en 98. (109)  Ruling, paragrafen 83, 86, 91 en 98. (110)  Ruling, paragrafen 87 tot en met 100. (111)  Ruling, paragraaf 132. (112)  Ruling, paragrafen 133, 134 en 135. (113)  Ruling, paragrafen 131, 146 en 152.  (114)  Wet van 21 juni 2004 tot wijziging van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 en de wet van 24 december 2002 tot wijziging van de vennootschapsregeling inzake inkomstenbelastingen en tot instelling van een systeem van voorafgaande beslissingen in fiscale zaken (Belgisch Staatsblad van 9 juli 2004): http://www. ejustice. just. fgov. be/cgi/article_body. pl?language=fr&caller=summary&pub_date=04-07-09&numac= 2004003278. De wet werd per 19 juli 2004 van kracht. (115)  DOC 51, 1079/001; Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers, 30 april 2004: http://www. dekamer. be/FLWB/pdf/51/1079/51K1079001. pdf (116)  Ibid. , blz. 7: “Door de toevoeging van een tweede paragraaf aan artikel 185, WIB 92, wordt het zogenoemde arm’s length principe in de fiscale wetgeving geïntroduceerd. Het is gebaseerd op de tekst van artikel 9 van het OESO-modelverdrag inzake belastingen naar het inkomen en naar het vermogen. ” (117)  Ibid. , blz. 9: “Met de voorgestelde bepaling sluit de Belgische wetgeving nauw aan bij de internationaal aanvaarde norm. ” (118)  Ibid. , blz. 5-6: “Nochtans bevat het Belgische fiscale recht geen bepaling die een correctie toestaat van de teveel in de boekhouding opgenomen winst. Er bestaat namelijk een enorm sterke binding tussen het boekhoudrecht enerzijds en het fiscaal recht anderzijds. Zo leggen het Wetboek van vennootschappen en het koninklijk besluit van 30 januari 2001 tot uitvoering van het Wetboek van vennootschappen bepaalde regels op met betrekking tot de waardering. Deze regels moeten ook voor het bepalen van de belastbare grondslag worden aangenomen, tenzij en in de mate dat de fiscale wetgeving er uitdrukkelijk van afwijkt. ” (119)  Circulaire nr. Ci. RH. 421/569. 019 (AOIF 25/2006) van 4 juli 2007. (120)  Een “corresponding adjustment” (correlatieve aanpassing) wordt in de verklarende woordenlijst bij de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010 als volgt gedefinieerd: “An adjustment to the tax liability of the associated enterprise in a second tax jurisdiction made by the tax administration of that jurisdiction, corresponding to a primary adjustment made by the tax administration in a first tax jurisdiction, so that the allocation of profits by the two jurisdictions is consistent. ” [“Een aanpassing van de verschuldigde belasting van de verbonden onderneming in een tweede belastingjurisdictie door de belastingdienst van die jurisdictie, die in lijn is met een primaire aanpassing door de belastingdienst in een eerste belastingjurisdictie, zodat de toewijzing van winst door de twee jurisdicties met elkaar overeenstemt.  ” (vertaling Commissie)] (121)  Beknopt verslag van de Commissie voor de Financiën en de Begroting van 13 april 2005, CRABV 51 COM 559 — 19. (122)  Beknopt verslag van de Commissie voor de Financiën en de Begroting van 11 april 2007, CRABV 51 COM 1271 — 06. (123)  Beknopt verslag van de Commissie voor de Financiën en de Begroting van 6 januari 2015, CRABV 54 COM 043 — 02. (124)  Wet van 24 december 2002 tot wijziging van de vennootschapsregeling inzake inkomstenbelastingen en tot instelling van een systeem van voorafgaande beslissingen in fiscale zaken, Belgisch Staatsblad nr. 410, tweede editie, van 31 december 2002, blz. 58817. (125)  Zie voetnoot 21. (126)  De laatste versie van de richtlijnen werd op 10 juli 2017 gepubliceerd (“de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017”). Vorige versies van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen werden gepubliceerd in 2010 (“de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010”) en 1995 (“de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 1995”). (127)  Zie paragraaf 6 van de “preface” (inleiding) tot de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010. (128)  Belastingdiensten en wetgevers zijn zich bewust van dit probleem en de belastingwetgeving biedt de belastingdienst doorgaans de mogelijkheid om belastingaangiften van verbonden vennootschappen, die verrekenprijzen foutief toepassen om hun belastbare inkomsten te verlagen, te corrigeren en de gehanteerde verrekenprijzen te vervangen door prijzen die overeenstemmen met een betrouwbare benadering van de prijzen overeengekomen door onafhankelijke vennootschappen die onder vergelijkbare omstandigheden zakelijk onderhandelen. (129)  Zie paragraaf 5 van de “preface” (inleiding) tot de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010. (130)  Paragraaf 1. 157 e. v. van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017. (131)  Paragraaf 1. 162 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017. (132)  Paragraaf 1. 158 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017. (133)  Artikel 9, lid 1, luidt als volgt: “Where […] conditions are made or imposed between the two [associated] enterprises in their commercial or financial relations which differ from those which would be made between independent enterprises, then any profits which would, but for those conditions, have accrued to one of the enterprises, but, by reason of those conditions, have not so accrued, may be included in the profits of that enterprise and taxed accordingly.  ” [“[Indien] tussen de twee [verbonden] ondernemingen in hun handelsbetrekkingen of financiële betrekkingen voorwaarden worden overeengekomen of opgelegd die afwijken van die welke zouden worden overeengekomen tussen onafhankelijke ondernemingen, mogen winsten die één van de ondernemingen zonder die voorwaarden zou hebben behaald, maar ten gevolge van die voorwaarden niet heeft behaald, worden begrepen in de winst van die onderneming en dienovereenkomstig worden belast. ” (vertaling Commissie)] (134)  Artikel 9, lid 2, luidt als volgt: “Where a Contracting State includes in the profits of an enterprise of that State — and taxes accordingly — profits on which an enterprise of the other Contracting State has been charged to tax in that other State and the profits so included are profits which would have accrued to the enterprise of the first mentioned State if the conditions made between the two enterprises had been those which would have been made between independent enterprises, then that other State shall make an appropriate adjustment to the amount of the tax charged therein on those profits. In determining such adjustment, due regard shall be had to the other provisions of this Convention and the competent authorities of the Contracting States shall if necessary consult each other. ” [“Indien een overeenkomstsluitende Staat in de winst van een onderneming van die Staat winst opneemt — en dienovereenkomstig belast — ter zake waarvan een onderneming van de andere overeenkomstsluitende Staat in die andere Staat is belast, en de aldus opgenomen winst is die de onderneming van de eerstgenoemde Staat zou hebben behaald indien tussen de twee ondernemingen zodanige voorwaarden zouden zijn overeengekomen als tussen onafhankelijke ondernemingen zouden zijn overeengekomen, herziet die andere Staat op passende wijze het bedrag aan belasting dat aldaar over die winst is geheven. Bij het bepalen van die herziening wordt rekening gehouden met de overige bepalingen van deze overeenkomst en plegen de bevoegde autoriteiten van de overeenkomstsluitende Staten indien nodig overleg met elkaar. ” (vertaling Commissie)] (135)  Bij een geschil tussen de betrokken partijen over het bedrag en de aard van de passende aanpassing moet de onderlinge overlegprocedure van artikel 25 van het OESO-modelbelastingverdrag worden toegepast, zelfs bij gebreke van een bepaling zoals artikel 9, lid 2. Voor de betrokken bevoegde autoriteiten geldt dit alleen als een inspanningsverbintenis, niet als een resultaatverbintenis, zodat dubbele belasting niet kan worden opgelost indien het tussen de overeenkomstsluitende staten gesloten belastingverdrag geen arbitrageclausule bevat. (136)  Paragraaf 2.  9 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010 luidt als volgt: “Such other methods should however not be used in substitution for OECD-recognised methods where the latter are more appropriate to the facts and circumstances of the case. ” [“Dergelijke andere methoden mogen echter niet worden gebruikt ter vervanging van door de OESO erkende methoden indien die laatste beter aansluiten bij de feiten en omstandigheden van de zaak. ” (vertaling Commissie)] (137)  Arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group, C-20/15 P en C-21/15 P, ECLI:EU:C:2016:981, punt 53 en de aangehaalde rechtspraak. (138)  AB InBev en de Belgische Staat zijn verwikkeld in een nationale rechtszaak over de juiste toepassing van de ruling. Dat wordt in dit besluit buiten beschouwing gelaten, aangezien de in dit besluit geuite twijfels betrekking hebben op elke toepassing van de ruling. (139)  Arrest van het Hof van Justitie van 15 maart 1994, Banco Exterior de España/Ayuntamiento de Valencia, C-387/92, ECLI:EU:C:1994:100, punt 14; arrest van het Hof van Justitie van 19 september 2000, Duitsland/Commissie, C-156/98, ECLI:EU:C:2000:467, punten 26 tot en met 28; en arrest van het Hof van Justitie van 15 december 2005, Italië/Commissie, C-66/02, ECLI:EU:C:2005:768, punten 76 tot en met 81. (140)  Arrest van het Hof van Justitie van 30 april 2009, Commissie/Italië en Wam, C-494/06 P, ECLI:EU:C:2009:272, punt 54 en de aangehaalde rechtspraak. Zie ook arrest van het Hof van Justitie van 15 december 2005, Italië/Commissie, C-66/02, ECLI:EU:C:2005:768, punt 112. (141)  Arrest van het Hof van Justitie van 17 september 1980, Philip Morris/Commissie, 730/79, ECLI:EU:C:1980:209, punt 11. Arrest van het Gerecht van 15 juni 2000, Alzetta e. a. /Commissie, T-298/97, T-312/97 enz. , ECLI:EU:T:2000:151, punt 80. (142)  Arrest van het Hof van Justitie van 25 juli 2018, Commissie/Spanje e. a. , C-128/16 P, ECLI:EU:C:2018:591, punt 84. Zie ook arrest van het Hof van Justitie van 20 maart 2014, Rousse Industry/Commissie, C-271/13 P, ECLI:EU:C:2014:175, punt 44; arrest van het Hof van Justitie van 9 juni 2011, Comitato “Venezia vuole vivere” e. a. /Commissie, C-71/09 P, C-73/09 P en C-76/09 P, ECLI:EU:C:2011:368, punt 136; arrest van het Hof van Justitie van 3 maart 2005, Heiser, C-172/03, ECLI:EU:C:2005:130, punt 55, en arrest van het Hof van Justitie van 19 september 2000, Duitsland/Commissie, C-156/98, ECLI:EU:C:2000:467, punt 30 en de aangehaalde rechtspraak.  (143)  Zie arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group, C-20/15 P en C-21/15 P, ECLI:EU:C:2016:981, punt 56, en arrest van het Hof van Justitie van 18 juli 2013, P, C-6/12, ECLI:EU:C:2013:525, punt 18. (144)  Arrest van het Hof van Justitie van 29 maart 2012, 3M Italia, C-417/10, ECLI:EU:C:2012:184, punt 38. (145)  Arrest van het Hof van Justitie van 2 juli 1974, Italië/Commissie, 173/73, ECLI:EU:C:1974:71, punt 13. (146)  Arrest van het Hof van Justitie van 15 december 2005, Italië/Commissie, C-66/02, ECLI:EU:C:2005:768, punt 78; arrest van het Hof van Justitie van 10 januari 2006, Cassa di Risparmio di Firenze e. a. , C-222/04, ECLI:EU:C:2006:8, punt 132, en arrest van het Hof van Justitie van 9 oktober 2014, Ministerio de Defensa en Navantia, C-522/13, ECLI:EU:C:2014:2262, punten 21 tot en met 31. (147)  Arrest van het Hof van Justitie van 4 juni 2015, Commissie/MOL, C-15/14 P, ECLI:EU: C:2015:362, punt 60. Zie ook arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group, C-20/15 P en C-21/15 P, ECLI:EU:C:2016:981, punt 55; arrest van het Hof van Justitie van 26 oktober 2016, Orange/Commissie, C-211/15 P, ECLI:EU:C:2016:798, punten 53 en 54, en arrest van het Hof van Justitie van 30 juni 2016, België/Commissie, C-270/15 P, ECLI:EU:C:2016:489, punt 49. (148)  Ibid. (149)  Arrest van het Gerecht van 13 december 2017, Griekenland/Commissie, T-314/15, ECLI:EU:T:2017:903, punt 79. (150)  In dat geval kan de maatregel hetzij een onderdeel vormen van een staatssteunregeling hetzij een algemene (niet-selectieve) maatregel zijn. (151)  Arrest van het Hof van Justitie van 19 december 2018, A-Brauerei, C-374/17, ECLI:EU:C:2018:1024, punt 36 en de aangehaalde rechtspraak. (152)  Zie arrest van het Hof van Justitie van 28 juni 2018, Andres (liquidatie Heitkamp BauHolding)/Commissie, C-203/16 P, ECLI:EU:C:2018:505, punt 88: “Het onderzoek van de selectiviteitsvoorwaarde impliceert dus in beginsel dat allereerst het referentiekader waarvan de desbetreffende maatregel deel uitmaakt, wordt afgebakend. Deze afbakening is nog belangrijker bij fiscale maatregelen, daar het bestaan zelf van een voordeel slechts ten opzichte van een zogenoemde “normale” belasting kan worden vastgesteld. ” Zie ook arrest van het Hof van Justitie van 6 september 2006, Portugal/Commissie, C-88/03, ECLI:EU:C:2006:511, punt 56, en arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2016, Commissie/Hansestadt Lübeck, C-524/14 P, ECLI:EU:C:2016:971, punt 55. (153)  Arrest van het Hof van Justitie van 19 december 2018, A-Brauerei, C-374/17, ECLI:EU:C:2018:1024, punt 37.  Zie ook de mededeling van de Commissie betreffende het begrip “staatssteun” in de zin van artikel 107, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB C 262 van 19. 7. 2016, blz. 1), punt 134. (154)  Hof van Cassatie van België, 20 februari 1997 (Pas. , 1997, I, nr. 100, en RCJB, 2000, blz. 525): “Sauf dérogation expresse de la loi fiscale, les bénéfices imposables des entreprises sont déterminés conformément aux règles du droit comptable. ” (155)  Zie de memorie van toelichting bij de wet van 21 juni 2004, blz. 11: “De “passende” correlatieve aanpassing vermeld in de littera b), moet eveneens worden vastgesteld conform het arm’s length principe, zodat de verwijzing naar het arm’s length principe noodzakelijk is voor deze aanpassing. Zonder arm’s length principe zou er immers geen standaard of basis bestaan voor de vaststelling van een correlatieve aanpassing. […] Te dien einde kan hier ook nog worden vermeld dat de in het ontwerp gebruikte verwijzing naar een op “passende” wijze uitgevoerde herziening rechtstreeks voortkomt uit de bepalingen die terzake in de internationale context worden gebruikt. ” (156)  Ruling, paragrafen 64 en 65. (157)  Ruling, paragraaf 39, stelt: “Als resultaat van het opzetten van GPO, kunnen belangrijke synergieën en kostenbesparingen verwacht worden”. (158)  Ruling, paragraaf 61. (159)  Ruling, paragraaf 62. (160)  Ruling, paragrafen 83, 84, 86 en 98. (161)  Ruling, paragraaf 85. (162)  Dat de nadruk bij verrekenprijzen op de beprijzing van intragroepstransacties ligt, volgt duidelijk uit paragraaf 1. 6 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010: “Because the separate entity approach treats the members of an MNE group as if they were independent entities, attention is focused on the nature of the transactions between those members and on whether the conditions thereof differ from the conditions that would be obtained in comparable uncontrolled transactions. Such an analysis of the controlled and uncontrolled transactions, which is referred to as a comparability analysis, is at the heart of the application of the arm’s length principle. ” [“Omdat in de afzonderlijke-entiteitenbenadering de leden van een multinationale groep worden behandeld als waren zij onafhankelijke entiteiten, gaat de aandacht uit naar de aard van de transacties tussen die leden en naar de vraag of de voorwaarden daarvan verschillen van de voorwaarden die in vergelijkbare vrijemarkttransacties zouden zijn bedongen.  Een dergelijke analyse van de concern- en de vrijemarkttransacties, die de “vergelijkbaarheidsanalyse” wordt genoemd, vormt de kern van de toepassing van het zakelijkheidsbeginsel. ” (vertaling Commissie)]. Deze nadruk op de beprijzing van intragroepstransacties wordt herhaald in paragraaf 1. 33 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010: “Application of the arm’s length principle is generally based on a comparison of the conditions in a controlled transaction with the conditions in transactions between independent enterprises. […]. ” [“De toepassing van het zakelijkheidsbeginsel is algemeen gebaseerd op een vergelijking van de voorwaarden in een verbonden transactie met de voorwaarden in transacties tussen onafhankelijke ondernemingen. […]” (vertaling Commissie)]. (163)  De transactionele aard van het zakelijkheidsbeginsel wordt benadrukt in de tekst van de paragrafen 1. 36 en 1. 42 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 1995. (164)  Zie de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017, paragraaf 6. 30. (165)  Zie de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017, paragrafen 1. 157 en 1. 163. (166)  Zie in dat verband de paragrafen 1. 161 en 1. 164 tot en met 1. 173 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017. (167)  In de rulings wordt bijvoorbeeld niet vastgesteld welke kosten zouden zijn verminderd noch welke kostenbesparingen zouden kunnen zijn verwezenlijkt en evenmin hoe inkomsten zouden zijn verhoogd. (168)  Ruling, paragraaf 132. (169)  Dit wordt verder verduidelijkt in de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017 (zie punt (85)). (170)  Ruling, paragraaf 68. (171)  Zie de paragrafen 1. 160 en 1. 168 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017. (172)  Zie de paragrafen 1. 67, 9. 173 en 9. 174 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010. Zie ook de paragrafen 1. 121 en 1. 122 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017: “1. 121 […] A tax administration should not disregard the actual transaction or substitute other transactions for it unless the exceptional circumstances described in the following paragraphs 1. 122-1. 125 apply”. [“Een belastingdienst dient de werkelijke transactie niet buiten beschouwing te laten of te vervangen door andere transacties tenzij de in de paragrafen 1. 122-1. 125 beschreven uitzonderlijke omstandigheden van toepassing zijn. ” (vertaling Commissie)] “1. 122 […] Importantly, the mere fact that the transaction may not be seen between independent parties does not mean that it should not be recognised.  Associated enterprises may have the ability to enter into a much greater variety of arrangements than can independent enterprises, and may conclude transactions of a specific nature that are not encountered, or are only very rarely encountered, between independent parties, and may do so for sound business reasons. ” [“Belangrijk is dat het loutere feit dat de transactie niet tussen onafhankelijke partijen te zien is, niet betekent dat zij niet moet worden erkend. Verbonden ondernemingen kunnen een veel grotere verscheidenheid aan regelingen aangaan dan onafhankelijke ondernemingen en kunnen transacties van specifieke aard afsluiten die niet of slechts zeer zelden voorkomen tussen onafhankelijke partijen, en zij kunnen dit om zakelijke redenen doen” (vertaling Commissie)] In dezelfde geest luidt paragraaf 9. 35 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017 als volgt: “9. 35 […] Business restructurings often lead MNE groups to implement global business models that are hardly if ever found between independent enterprises, taking advantage of the very fact that they are MNE groups and that they can work in an integrated fashion. For instance, MNE groups may implement global supply chains or centralised functions that may not be found between independent enterprises. This lack of comparables does not mean that the implementation of such global business models is not arm's length. Every effort should be made to determine the pricing for the restructured transactions as accurately delineated under the arm's length principle. ” [“Bedrijfsherstructureringen leiden er vaak toe dat MNO-groepen mondiale bedrijfsmodellen toepassen die zelden tot nooit tussen onafhankelijke ondernemingen worden aangetroffen, waarbij zij juist gebruikmaken van het feit dat zij MNO-groepen zijn en op geïntegreerde wijze kunnen werken. MNO-groepen kunnen bijvoorbeeld mondiale toeleveringsketens of gecentraliseerde functies toepassen die tussen onafhankelijke ondernemingen niet worden aangetroffen. Dit gebrek aan vergelijkingsmateriaal betekent niet dat de toepassing van dergelijke mondiale bedrijfsmodellen niet zakelijk is. Alles moet in het werk worden gesteld om de beprijzing te bepalen voor de geherstructureerde transacties zoals nauwkeurig afgebakend volgens het zakelijkheidsbeginsel. ” (vertaling Commissie)] (173)  Arrest van het Hof van Justitie van 15 november 2011, Commissie en Spanje/Government of Gibraltar en Verenigd Koninkrijk, C-106/09 P en C-107/09 P, ECLI:EU:C:2011:732, punt 75; arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group, C-20/15 P en C-21/15 P, ECLI:EU:C:2016:981, punt 54, en arrest van het Hof van Justitie van 19 december 2018, A-Brauerei, C-374/17, ECLI:EU:C:2018:1024, punten 33, 36 en 38.  (174)  Het gaat bijvoorbeeld om Belgische belastingplichtige vennootschappen behorend tot een multinationale ondernemingengroep, die volgens bestaande bedrijfsmodellen in België actief zijn. Zoals volgt uit artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92, kan de aanpassing waarin die bepaling voorziet slechts bij voorafgaande beslissing worden toegestaan. Volgens de artikelen 20 en 22 van de wet van 24 december 2002 mag een voorafgaande beslissing alleen worden gegeven met betrekking tot een situatie of verrichting die op fiscaal vlak nog geen gevolgen heeft gehad. Om een ruling inzake “overwinst” aan te vragen, moet een belastingplichtige dus een “nieuwe situatie” aan de Belgische belastingdienst voorleggen, zoals de fusie of herstructurering van productieactiviteiten, de bouw van nieuwe installaties, de verhoging van de productiecapaciteit van bestaande installaties of de internalisering van leveringsactiviteiten. (175)  Arrest van het Hof van Justitie van 19 december 2018, A-Brauerei, C-374/17, ECLI:EU:C:2018:1024, punt 48 en de aangehaalde rechtspraak. (176)  Arrest van het Hof van Justitie van 8 september 2011, Paint Graphos e. a, C-78/08 tot en met C-80/08, ECLI:EU:C:2011:550, punten 73 en 75. (177)  Arrest van het Hof van Justitie van 19 december 2018, A-Brauerei, C-374/17, ECLI:EU:C:2018:1024, punt 52. (178)  Arrest van het Hof van Justitie van 12 juli 1984, Hydrotherm, 170/83, ECLI:EU:C:1984:271, punt 11. Zie ook arrest van het Gerecht van 14 oktober 2004, Pollmeier Malchow/Commissie, T-137/02, ECLI:EU:T:2004:304, punt 50. (179)  Arrest van het Hof van Justitie van 16 december 2010, AceaElectrabel Produzione/Commissie, C-480/09 P, ECLI:EU:C:2010:787, punten 47 tot en met 55, en arrest van het Hof van Justitie van 10 januari 2006, Cassa di Risparmio di Firenze e. a. , C-222/04, ECLI:EU:C:2006:8, punt 112. (180)  Zie, bij analogie, arrest van het Hof van Justitie van 14 november 1984, Intermills, 323/82, ECLI:EU:C:1984:345, punt 11: “Uit de door de verzoeksters zelf verstrekte inlichtingen blijkt, dat sinds de herstructurering toezicht wordt uitgeoefend door het Waalse Gewest op zowel de vennootschap Intermills als op de drie industriële vennootschappen en dat de vennootschap Intermills na de overdracht van de productie-installaties aan de drie nieuw opgerichte vennootschappen, daarin nog steeds een belang heeft. Bijgevolg moet worden vastgesteld dat, ondanks het feit dat elk van de drie industriële vennootschappen een juridische identiteit heeft, onafhankelijk van de oude vennootschap Intermills, al deze vennootschappen tezamen, althans wat de steun van de Belgische overheid betreft, een groep vormen […]. ” (181)  Verordening (EU) 2015/1589, artikel 2. (182)  Artikel 108, lid 3, VWEU. Verordening (EU) 2015/1589, artikel 3.  C_2020288DA. 01110501. xml 31. 8. 2020    DA Den Europæiske Unions Tidende C 288/1105 STATSSTØTTE — BELGIEN Statsstøttesag SA. 53989 (2019/NN) — Skattefritagelse for overskydende fortjeneste bevilget til AB Inbev/Ampar Opfordring til at fremsætte bemærkninger efter artikel 108, stk. 2, i traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde (EØS-relevant tekst) (2020/C 288/26) Ved brev af 16. september 2019, der er gengivet på de autentiske sprog efter dette resumé, meddelte Kommissionen Belgien, at den havde besluttet at indlede proceduren efter artikel 108, stk. 2, i traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde med hensyn til ovennævnte støtteforanstaltning. Interesserede parter kan senest en måned efter offentliggørelsen af nærværende resumé og det efterfølgende brev sende eventuelle bemærkninger til den støtteforanstaltning, over for hvilken Kommissionen indleder proceduren, til: Europa-Kommissionen Generaldirektoratet for Konkurrence Registreringskontoret for Statsstøtte 1049 Bruxelles/Brussel BELGIEN Fax + 32 22961242 E-mail: Stateaidgreffe@ec. europa. eu Bemærkningerne vil blive videresendt til Belgien. Interesserede parter, der fremsætter bemærkninger til sagen, kan skriftligt anmode om at få deres navn hemmeligholdt. Anmodningen skal være begrundet. Beskrivelse af den foranstaltning, med hensyn til hvilken Kommissionen indleder proceduren I 2012 traf de belgiske skattemyndigheder en såkaldt forhåndsafgørelse om »overskydende fortjeneste« til fordel for det belgiske partnerskab mellem Anheuser-Busch Inbev NV og Ampar BVBA (»ABI/Ampar«) for skatteårene 2011 til 2015. På grundlag af denne afgørelse fik ABI/Ampar indrømmet en fritagelse for belgisk selskabsskat for en del af deres resultat før renter og skat (Earnings Before Interest and Taxes, »EBIT«) som »overskydende fortjeneste«, der angiveligt skyldes synergieffekter og stordriftsfordele. Afgørelsen er angiveligt baseret på § 185, stk. 2, litra b), i den belgiske indkomstskattelov. Vurdering af foranstaltningen Kommissionen nærer alvorlig tvivl om, hvorvidt foranstaltningen er forenelig med det indre marked i henhold til artikel 107 i TEUF. Kommissionen finder foreløbig, at denne foranstaltning medfører en selektiv fordel i form af en nedsættelse af ABI/Ampar's skattegrundlag, idet de pågældende virksomheders finansielle nettostilling forbedres gennem en individuel foranstaltning. Kommissionen mener endvidere, at foranstaltningen giver ABI/Ampar en fordel sammenlignet med skatteydere i en sammenlignelig faktisk og retlig situation. På den ene side er det Kommissionens foreløbige opfattelse, at foranstaltningen relateret til skattefritagelsen for »overskydende fortjeneste«, der er indrømmet ABI/Ampar, ikke er i overensstemmelse med § 185, stk. 2, litra b), i den belgiske indkomstskattelov. For det første indrømmer foranstaltningen de pågældende virksomheder en præventiv og ensidig skattefritagelse for en fortjeneste, som ikke er medregnet i en udenlandsk forbundet modparts beskatningsgrundlag på et andet skatteområde.  For det andet bygger foranstaltningen på bestemmelserne i § 185, stk. 2, litra b), i den belgiske indkomstskattelov vedrørende »armslængdeprincippet«, skønt der ikke foretages afregning for koncerninterne transaktioner. Foranstaltningen nedsætter derfor ABI's/Ampars beskatningsgrundlag, selv om der ikke findes noget retsgrundlag herfor i henhold til den belgiske skattelovgivning. Den giver således ABI/Ampar en fordel sammenlignet med alle andre skattepligtige selskaber i Belgien, der som udgangspunkt og uanset eventuelle lovmæssige justeringer beskattes i forhold til den bogførte fortjeneste. På den anden side mener Kommissionen foreløbig, at foranstaltningen — selv om § 185, stk. 2, litra b), i den belgiske indkomstskattelov måtte udgøre et grundlag for at fritage en fortjeneste, der angiveligt skyldes synergieffekter og stordriftsfordele, hvilket Kommissionen anfægter — indebærer forskelsbehandling til fordel for ABI/Ampar, eftersom fritagelsen for »overskydende fortjeneste« ikke indrømmes alle skattepligtige selskaber, som genererer, hvad Belgien anser for at udgøre »overskydende fortjeneste«. I lyset af den manglende begrundelse mener Kommissionen foreløbig, at foranstaltningerne og de belgiske skattemyndigheders accept af ABI's/Ampars årlige selvangivelser, som er udarbejdet på grundlag heraf, udgør statsstøtte Anheuser-Busch Inbev NV/Ampar BVBA og Anheuser-Busch Inbev Group, jf. traktatens artikel 107, stk. 1. På nuværende tidspunkt har Kommissionen ikke fundet nogen grund til at erklære foranstaltningen forenelig med det indre marked. Kommissionen nærer derfor alvorlig tvivl om, hvorvidt foranstaltningen er forenelig med det indre marked. I henhold til artikel 16 i Rådets forordning (EU) 2015/1589 kan ulovlig støtte tilbagesøges hos støttemodtageren. BREVETS ORDLYD (FRANSK) Par la présente, la Commission a l’honneur d’informer la Belgique qu’après avoir examiné les informations transmises par vos autorités sur la mesure citée en objet, elle a décidé d’ouvrir la procédure prévue à l’article 108, paragraphe 2, du traité sur le fonctionnement de l’Union européenne (le «TFUE»). 1. PROCÉDURE (1) Le 11 janvier 2016, la Commission a adopté une décision négative assortie d’une injonction de récupération concernant la pratique des décisions anticipées relatives aux «bénéfices excédentaires» mise en œuvre par la Belgique de 2004 à 2014 (la «décision de 2016») (1). Dans la décision de 2016, la Commission concluait que cette pratique était constitutive d’un régime d’aides dans le cadre duquel les bénéficiaires d’une décision anticipée concernant leurs «bénéfices excédentaires» recevaient une aide d’État illégale et incompatible. Anheuser-Busch Inbev NV et Ampar BVBA (ensemble «ABI / Ampar») a bénéficié d’une décision anticipée relative aux «bénéfices excédentaires» et a été identifiée par la Belgique comme une des bénéficiaires du régime d’aides allégué.  À la suite de la décision de 2016, les autorités belges ont cherché à récupérer les impôts impayés auprès d’ABI / Ampar. (2) Le 14 février 2019, le Tribunal de l’Union européenne (le «Tribunal») a conclu que la Commission avait erronément considéré que la pratique des décisions anticipées relatives aux «bénéfices excédentaires» constituait un régime d’aides et il a annulé la décision de 2016, sans se prononcer sur l’existence d’une aide d’État illégale et incompatible dans chacune des décisions anticipées concernées. Le 24 avril 2019, la Commission a formé un pourvoi contre l’arrêt du Tribunal devant la Cour de justice de l’Union européenne (la «Cour de justice») (2). (3) Par lettre du 5 avril 2019, la Commission a demandé à la Belgique de lui communiquer les décisions anticipées relatives aux «bénéfices excédentaires» qu’elle n’avait pas encore transmises dans le cadre de la procédure ayant conduit à l’adoption de la décision de 2016. Elle a en outre informé la Belgique qu’elle avait des raisons de penser que les différentes décisions anticipées relatives aux «bénéfices excédentaires» octroyées par la Belgique entre 2004 et 2014, y compris celle octroyée à ABI / Ampar, pouvaient être constitutives d’aides d’État illégales. La Commission a invité la Belgique à formuler ses observations. (4) Par lettre du 9 mai 2019, la Belgique a transmis à la Commission les décisions anticipées demandées et a expliqué pourquoi elle considérait qu’elles ne constituaient pas des aides d’État. 2. CONTEXTE FACTUEL ET JURIDIQUE 2. 1. Bénéficiaires des mesures contestées (5) ABI / Ampar est une société interne de droit belge basée à Louvain, en Belgique, avec Anheuser-Busch Inbev NV comme associé gérant et Ampar BVBA comme associé interne. Les deux associés font partie du groupe Anheuser-Busch InBev (le «Groupe»). Le Groupe est un leader mondial dans le secteur brassicole, avec un portefeuille de plus de 200 marques, notamment des marques mondiales telles que Budweiser, Stella Artois et Becks. Le Groupe opère à l’échelle mondiale et exerce ses activités de base en Europe, en Asie, en Amérique latine et aux États-Unis. (6) En 2010, le Groupe avait un chiffre d’affaires total supérieur à 36 milliards d’EUR et, à l’époque de la décision anticipée, il employait environ 114 000 personnes dans 23 pays du monde (3). 2. 2.  Les mesures contestées (7) Dans la présente décision, les «mesures contestées» se composent d’une part de la décision anticipée décrite ci-dessous et d’autre part de l’acceptation, par les autorités fiscales belges, des déclarations annuelles de l’impôt sur les sociétés établies par les associés d’ABI / Ampar sur la base de ces décisions anticipées, mesures par lesquelles lesdites autorités ont accordé une exonération des «bénéfices excédentaires» à ABI / Ampar (4): — le 28 août 2012, ABI / Ampar a bénéficié d’une décision anticipée concernant ses «bénéfices excédentaires» en lien avec une restructuration interne, qui couvre la période de cinq années allant du 1er janvier 2011 au 31 décembre 2015 (la «décision anticipée») (5). Dans la décision anticipée de 2010, le service de l’administration fiscale belge qui gère les décisions anticipées (le «Service des décisions anticipées») a établi qu’ABI / Ampar pouvait exonérer une partie de son bénéfice d’exploitation (en anglais earnings before interest and taxes ou «EBIT») égale au ratio «[Dépenses 1]»/«dépenses totales», avec un maximum de [80-100] % (selon l’année), de l’impôt sur les sociétés en Belgique en tant que «bénéfices excédentaires», sur la base de l’article 185, paragraphe 2, point b), du code belge des impôts sur les revenus (le Code des impôts sur les revenus 1992, le «CIR»). 2. 2. 1. L’opération pour laquelle la décision anticipée a été demandée (8) La décision anticipée décrit la décision du groupe d’instituer un bureau d’achats mondial (en anglais Global Procurement Office ou «GPO») sous la forme d’une entreprise commune entre Anheuser-Busch Inbev NV et Ampar BVBA au 1er janvier 2011 et le projet de centralisation progressive de certaines activités d’achats du Groupe au sein de cette entreprise commune. À cet égard, les coûts attendus du GPO peuvent être répartis entre les «[Dépenses 1]» (par exemple, pour […]) et les «[Dépenses 2]» (par exemple, […]) (6). Le GPO est fiscalement transparent, ce qui signifie que les bénéfices qu’il génère et les pertes qu’il subit sont comptabilisés à des fins fiscales au niveau des associés, conformément à une clé de répartition acceptée par les autorités fiscales belges. Le GPO conclut des accords de services afin de fournir des services d’achats à une échelle mondiale aux entités du Groupe concernées, avec pour objectif principal de tirer parti d’économies d’échelle grâce à […]. En vertu de ces contrats de services, le GPO sera rémunéré […] par une «redevance pour services d’achats».  La décision anticipée décrit le fait que le GPO fournira une plateforme destinée à faciliter […] et la réalisation d’avantages synergiques à l’avenir (7). Dans le cadre de la structure d’«achats mondiaux» («Global Procurement»), ABI / Ampar, le GPO, exercera la fonction d’entité centrale responsable de certaines activités d’achats du Groupe au niveau mondial. 2. 2. 2. Détermination des «bénéfices excédentaires» à exonérer (9) La décision anticipée valide la fixation des prix des transactions intragroupe entre ABI / Ampar et les autres entités du Groupe dans le cadre de la structure de «Global Procurement». Plus précisément, la décision anticipée valide: — le fait que, dans le cadre de la structure de «Global Procurement», ABI / Ampar aura un rôle stratégique dans la gestion et le traitement des activités mondiales centralisées d’achats du Groupe, y compris en ce qui concerne […], créant ainsi de la valeur ajoutée et apportant des avantages substantiels par […] et d’autres économies d’échelle au Groupe dans son ensemble (8); — le caractère de pleine concurrence de la rémunération due par les sociétés du groupe au GPO dans le cadre de l’accord de service d’achats, consistant en une «redevance […] pour services d’achats». Pour chaque société du Groupe, cette redevance […] est établie à […] % de ses dépenses pour les achats exposées au niveau central, avec un maximum de […] % des économies de coûts réalisées grâce aux achats centralisés et reconnues par la société du Groupe / bénéficiaire des services. Le caractère de pleine concurrence de la «redevance pour services d’achats» dans le cadre de la structure de «Global Procurement» est pleinement étayé par une étude complète des prix de transfert réalisée par des consultants externes d’ABI / Ampar conformément aux principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert et aux règles américaines en la matière (9). Ce caractère de pleine concurrence a été confirmé par les autorités fiscales belges dans le cadre d’une décision anticipée distincte (10). (10) La décision anticipée affirme que la mise en place de la structure de «Global Procurement» conduira à des synergies et à d’autres économies d’échelle qui profiteront à l’ensemble du Groupe.  Elle fait ensuite valoir que le volet «[Dépenses 1]» des activités d’achats d’un groupe n’est généralement pas sous-traité par des groupes nationaux à des parties extérieures (11), tandis qu’ABI / Ampar, qui fait partie du Groupe, sera en mesure de superviser, de contrôler et d’exécuter ces activités (12). Puis elle soutient qu’«une part importante des bénéfices réalisés par [ABI / Ampar] grâce aux activités fournies par le GPO découle d’activités qui ne sont normalement pas exercées par des parties indépendantes» (13). Et de poursuivre que «[c]et élément repose sur le fait que la position unique en son genre d’ABI lui permet d’obtenir un bénéfice qui, bien qu’il soit pleinement défendable au regard des critères de la pleine concurrence prévus par les normes internationales, ne pourrait être obtenu par un prestataire extérieur indépendant» (14). (11) La décision anticipée affirme ensuite que les bénéfices susmentionnés imputables aux synergies et aux économies d’échelle, qui n’auraient pas pu être générés par ABI / Ampar s’il s’était agi d’un prestataire indépendant (c’est-à-dire ne faisant pas partie du Groupe), peuvent être calculés comme la différence entre (15): (i) le bénéfice total du GPO; et (ii) le bénéfice généré par les achats ne relevant pas des [Dépenses 1], puisque des prestataires indépendants qui exécutent des services d’achats n’exercent généralement pas le type d’activités qui donnent lieu à des bénéfices tirés des activités d’achats relevant des «[Dépenses 1]» ([…], etc. ). Le montant visé au point i) représente l’EBIT généré par ABI / Ampar et enregistré dans ses comptes annuels, c’est-à-dire le chiffre d’affaires total provenant des redevances de services de pleine concurrence perçues pour les services d’achats fournis aux bénéficiaires des services (sociétés du Groupe) dans le cadre de la structure de «Global Procurement» moins les dépenses d’exploitation du GPO. Le montant visé au point ii) représente […] (16). La décision anticipée calcule le montant visé au point ii) en […]. (12) En se fondant sur des chiffres d’achats prévisionnels du Groupe pour les années 2011 à 2015, la décision anticipée estime l’EBIT annuel d’ABI / Ampar lié aux «[Dépenses 1]» dans une fourchette située entre [80-100] % de son EBIT total. 