Nederlandsche katholieke stemmen; weekblad, jrg 2, 1880, no. 16, 17-04-1880 
Tweede Jaargang. Zaterdag 17 April 1880. N°. 16. NEDERLANDSCH KATHOLIEKE STEM. Dit blad verschijnt elk Zaterdag. Abonnementsprijs per jaar voor Zwolle fl. 1. Voor alle andere plaatsen binnen het Kijk. Alle Boekhandelaren en Postdirecteuren nemen bestellingen aan. 'Vos estis corpus Christi et membrum meum. 1 cor. xii. 27- Prijs der advertenties 10 cent per regel. Grote letters worden naar plaatsruimte berekend. Ingezonden stukken of advertenties gelieve men te adresseren aan het Bureau der Nederlandsche Katholieke Stemmen, Nieuwstraat. Zwolle. Bader de modelstaat. Paus Pius IX waa eenmaal in een van de toegewezen, die hij bijna dag aan dag in wonderlijke verscheidenheid wist te houden, op een ramp in ons tijden, die hij het groot ongeluk noemde van onze dagen. Men heeft, zoo sprak hij, aan de woorden hun betekenis ontnomen, ze worden gebruikt in een zin, die dikwijks lijnrecht het tegenovergestelde wilde van hetgeen zij eigenlijk moesten uitdrukken. En daar is dan ook maar één remedie, men moet aan de woorden hun ware zin teruggeven. Inderdaad, een Babelsche spraakverwarring is onze tijden eigen. Wil je twee vijanden hun twist met de wapenen beslechten, dan moeten zij, hoe verhitterd en in alles oneens als zij zijn, het toch eens worden over de plaats, waar zij met elkaar zullen strijden. Maar zelfs dit laatste gemeenschappelijke is nauwelijks meer mogelijk in den strijd van onze dagen tussen geloof en ongeloof. Wil men met een tegenstander de grote vragen van den dag bespreken, dan stoot men op bijna ieder woord. Men moet bepalingen vragen, verklaringen geven, opleidingsringen verzoeken en men begrijpt ten slotte elkander toch niet. Want wat gij beschaving heet, noemt hij barbaarsheid, uw vooruitgang is hem achteruitgang, zijn vrijheid wraakt gij te recht als een waarachtige slavernij. En zoo geheel het woordenboek door van A tot Z. De oorzaak van spraakverwarring is duidelijk. De apostelen des ongeloofs hebben al te goed berekend, wat ontzaglijk grooten invloed hoogdravende opschriften en geruchtmakende aankondigingen hebben. Zij wisten, wat een uithangbord vermag, wat de schelle kleuren van het voor den ingang der tent gespannen doek, waarop de ongelooflijkste, wonderbaarste zaken zijn voorgesteld, wat het roeren van de grote Turksche trom en de kakelbonte kleedij der paljasen een aantrekkingskracht uitoefenen op de grote onnadenkende menigte, die dooreen woelt op de kermis dezer wereld. In waarheid, een kermisklucht zou men het spel heeten, dat met woorden wordt gedreven, na er een andere dan de herkomelijke betekenis aan te hebben verbonden, ware de zaak zelf niet zoo bedroevend, ’t Is een spel, maar een hoog, een vreeselijk ernstig spel met rampzalige gevolgen. Een spel van tyrannische overheersching en brutale dwingelandij, waarbij de heiligste rechten de inzet zijn en moedwillig wordt gespeeld met het eeuwig wel en wee van duizenden. De strijd tegen de »Cultur,” tegen de waarachtige beschaving, waarvan de door Christus gestichte Kerk de eenige draagster is, de strijd tegen het Christendom noemde het zoogenaamde liberalisme »Culturkampf.” En het land, dat dien strijd het eerst aanbood, waar de regering de treurige eer had wetten te maken, die als proefballonnetjes diens mochten doen voor de grootere Staten, met name voor Pruisen, den kleinen Staat Baden vereerde met den weidschen titel van »modelstaat.” Niet geheel ongelijk aan den naam van »modelschool,” gegeven aan een school waarop geen kinderen kunnen zijn, en van »modelhoeve, aan de boerderij die veel geld kost, maar geen voordeel afwerpt en welke dan ook geen verstandig landman tot model neemt, om bankrot te gaan. In Baden was den 19. Febr. 1874 bij de wet bekrachtigd, wat minister Jolly reeds den 6. Sept. 1867 bij eenvoudig besluit had bevolen, dat de toelating tot een kerkelijke bediening niet alleen afhankelijk zou zijn van het getuigschrift van een algemene wetenschappelijke vorming en van het bezoeken van een Duitse universiteit gedurende drie jaren - met uitdrukkelijk verbod van alle Jesuitenscholen — maar daar moest ook nog een bijzonder staatsexamen worden afgelopen in de oude talen, wijsbegeerte, geschiedenis en Duitse letterkunde. Dat examen moest worden afgelegd vóór de studie aan de universiteit was voltooid. Verder werden alle seminariën en convicten gesloten en geen nieuwe inrichtingen van die aard mochten worden opgericht. Zooals de Pruisische minister Falk eenmaal zelf bekende, lag juist in die wet het zwaartepunt van den "Culturkampf." De kerkelijke overheid deed nu in Baden wat zij doen moest. Zij verbood aan hen, die de H. wijdingen wilden ontvangen, zulk een examen af te leggen. De gevolgen van dit verbod bleven niet uit, en de minister van Baden gaf zelf deze gevolgen als de reden op, waarom de regering onderhandelingen had aangeknoopt met de kerkelijke overheid. "De voort duur," zo zei hij, "van het gebrek aan zielzorgers zou met de tijd een toestand veroorzaken, die met het oog op Baden, waar twee derde van de bevolking katholiek is, aan een interdict gelijk zou staan en voor de vrede en deorde gevaarlijk zou worden, en zeker op de duur onhoudbaar was." Wat alle goedgezinden van het begin af aan tegen die wet hadden ingebracht, gaf nu de regering zelf - toe. De theologanten toch werden het door de vordering van zulk een examen veel lastiger gemaakt dan de studenten in de rechten, geneeskunde enz., die alleen een getuigschrift behoefden van een wetenschappelijke vorming. Daarbij bracht het gevorderde staatsexamen een groot nadeel aan de studie der theologie, die van zelf zou worden verwaarloosd, omdat de letterkundige eis clans zo hoog werden opgeschroefd. Deze hatelijke wet, die niet alleen de Katholieke Kerk, maar nog veel meer het geloovige protestantisme schaarde, is nu in Baden afgeschaft. Dit dankt men vooral aan de machtige tussenkomst van den zelfde vorst zelf. In zijn laatste troonrede uitte de groothertog op dit soort wijze den wensch naar het einde van den langdurigen strijd tussen Kerk en Staat, dat de regering, hoe ongaarne ook, zich wel genoodzaakt zag onderhandelingen met den Apostolischen administrateur van het aartsbisdom Freiburg aan te knopen. In die onderhandelingen verlangde de minister ook enige tegemoetkoming van de zijde van de meer kiesvoor. Hij bracht aan de Kamers een wetsontwerp, waarbij het Staatsexamen werd afgeschaft, maar bepaald werd dat bij het theologisch examen een door de regering afgevaardigde commissaris zou tegenwoordig zijn. Deze concessie, beweerde de minister, had hij van de curie weten te verkrijgen. Geheel anders dacht echter de meerderheid over het gewicht van zulk een Staatscommissaris bij het examen der wijdelingen. Men meende en te recht, dat de tegenwoordigheid van zulk een commissaris geen nut had en men was bereid ook deze op te geven. Zoo werd nu een wetsontwerp aangenomen dat voor de rechten der Kerk nog gunstiger was. Was men dus bezorgd geweest, dat de goede gezindheid van den vorst schipbreuk zou lijden op den tegenstand van de Wetgevende Macht — die vrees bleek gelukkig ijdel. De liberale meerderheid, om welke reden doet hier niet af, overtrof nog de regering. Heeft men het vrijwillig gedaan? Dat is natuurlijk een geheel andere vraag. Maar dit toch heeft de uitkomst in Baden bewezen, dat voor een ernstige wil van den vorst, die de stemming des volks, de begeerte naar vrede voor zich heeft, ook de heftigste liberalen genoodzaakt zijn het hoofd te buigen. Dit nu is de groote winst, die de moed en standvastige trouw van het katholieke volk in den stroom voor hun goed recht hebben behaald. Zeker zou het te voorbarig zijn uit deze goede uitkomst reeds het einde van den "Culturkampf ook in Baden als zeker te voorspellen. Maar waar is ’t, dat men de hoop mag koesteren, dat Baden "de modelstaat” een voorbeeld zal worden ten goede, zooals het dit ten kwade is geweest. En die hoop der Katholieken op den goeden wil van den vorst is niet alleen bevestigd door de langdurige audiëntie, die de HoogEerw. administrator van den sinds lang openstaanden zetel van Freiburg, de wijbisschop Mgr. Lothar von Kübel bij den groothertog had, toen hij hem zijn dank kwam brengen voor het verkregene, is niet alleen versterkt door de tussenchrist van den eerbiedwaardigen grijsaard Mgr. Rass, bisschop van Straatsburg, die eveneens den hertog vóór eenige dagen zijn dank kwam betuigen voor een hem verleende ridderorde maar vooral ook door de vrees der liberalen zelf. Die vrees blijkt, om maar iets te noemen, uit de ontboezeming van een bevoegde persoonlijkheid uit Baden aan de National Zeitung van eergisteren. »Een zeldzame toestand heerscht sedert de sluiting der Kamerzittingen in Baden. Een omstandigheid, die heeft plaats gevonden, tekent die toestand geheel. Voor eenige maanden ten tijde der onderhandelingen tusschen de regeering en de Curie, is er een ultramontaansche kandidaat een middenman in de raadsheer buiten dienst Baumstark, door den president van het ministerie van Binnenlandsche Zaken, Stösser, in zekeren zin als »welkom aangeprezen. Dezelfde minister die als »liberaal” de binnenlandsche zaken van »val tot val” brengt, gaat ondanks een votum van wantrouwen, door de Kamer op hem uitgebracht, rustig voort en intussen lijden de openbare zaken. Dat is de grootste ramp, dat niemand, ook onder de ambtenaren niet, weet wat de regeering wil en in welken geest de zaken moeten behandeld worden. De liberale partij blijft zich haar taak ten volle bewust. Maar de aaneensluiting der bestaande partij kan daarom de bezorgdheid in den lande niet weren. Het is waarlijk voor een land als Baden en zijn bevolking geen geringe roem geweest, gedurende een twintigtal jaren met eere hen strijd te voeren tegen de Roomsche wereldmacht. En op het eind van de zegepraal bij deze worsteling wordt een gedeelte van den moeilijk bevochten prijs doelloos prijsgegeven, blijkbaar omdat men weer naar dien bond tusschen troon en altaar” streeft, welke ten allen tijde alleen de Kerk ten koste van den Staat heeft versterkt. Wat geschied is, is nog maar het geringste. De zwaarste verliezen zullen nog voor ons komen. B TJI T E JST L .A.HST ID. BELGIE. Zekere dokter in de medicijnen, Boens, een vrijdenker, eischte onlangs bij deurwaarders-expeditie van de uitgevers van het Antwerpen Handelsblad, de heeren van Dieren & Co., opname van een ingezonden stuk, krachtens art. 15 der wet van 1831 op de drukpers regelende het recht van antwoord. Wijl echter dat ingezonden stuk beleedigende termen inhield aan het adres van Louise Lateau, de gestigmatiseerde van Bois d'Haine, zoo weigerden de uitgevers de opname diervan. De zaak werd door dr. Boens voor de rechtbank gebracht, die het volgende vonnis velde: Aangezien de wet van 1831 de voorwaarde stelt, dat de opname niet verplichtend is, indien het ingezonden stuk strijdig is met de maatschappelijke orde of de goede zeden, of wel lasterlijk en beleedigend voor een derde; Aangezien in het bedoelde ingezonden de volgende volzinnen voorkomen: "In uw nummer van 15 en 16 Januari stelt het blad een lange rij van honende gezegden uit aan mijn adres betrekkelijk de comédie te Bois d’Haine gespeeld door zekere Louise Lateau; "Ik neem aan te bewijzen .. dat de stigmata van Louise Lateau gemaakt en aanwezig gehouden worden langs kunstmatigen weg en dat hare visioenen pure comédie zijn. Sedert verscheiden jaren heb ik deze uitdaging gericht tot allen, die in die bespottelijke comédie gelooven of schijnen te gelooven. Eene persoon, die verklaart vier jaren lang te hebben geleefd zonder eten of drinken, moet voor een bedriegster of krankzinnige worden aangezien. Hoe moet men dan noemen, die aan zodanige bewering gelooven of schijnen te gelooven." Aangezien die volzinnen beleedigend voor Louise Lateau zijn, die zij als een ellendige bedriegster voorstellen, welke te Bois d’Haine een bespottelijke comédie speelt. Wij geven hier den brief, waarmee Z.H. Paus Leo XIII den Zeer Eervolle Kanunnik Claessens, bij zijn terugkeer uit Rome naar België belastte voor Zijn Eminentie de Kardinaal-aartsbisschop van Mechelen, en Primaat van België, Mgr. V. Dechamps. LEO XIII PAUS. Aan Onze Kinderen Zoon, heil en apostolische zegen. Wij hebben uit de handen van den kanunnik Claessens den brief ontvangen, dien Gij aan Ons gericht hebt met de offerande van den Sint-Pieterspenning van uw bisdom. Wij waardeeren des te meer deze gift, daar wij weten van hoeveel opofferingen zij de vrucht is. Wij weten inderdaad met welke edelmoedigheid de gelovigen van België uwe herderlijke bezorgdheid en die der Belgische bisschoppen beantwoord hebben, om nieuwe katholieke scholen te openen en te stichten, ten einde de noodlottige gevolgen van de nieuwe schoolwet, die totaal in tegenstelling is met de grondbeginselen en de voorschriften der katholieke Kerk, te beletten of ten minsten te verminderen. Terwijl wij onze erkentelijkheid uitdrukken, achten wij het ons ten plicht u te verklaren, dat dergelijke voorbeelden van verkleefdheid en gehechtheid aan den H. Stoel en van ijver in het behoud van het geloof en de katholieke godvruchtigheid in uw vaderland ons met troost vervullen en altijd de banden van vaderlijke toegenegenheid nauwer toehalen, welke ons sedert lang aan de bisschoppen en de geloovigen van België hechten. Het zou Ons zeer aangenaam geweest zijn u dit jaar te Rome te zien, zooals gij het u voorstelt, hetzij uit hoofde van de oprechte toegenegenheid welke wij u. Zeer beminde Zoon, toedragen, hetzij uit oorzaak van het hooge ambt, dat gij in België bekleedt, hetzij ter oorzaak van ons verlangen om u persoonlijk te hooren. Doch wij begrijpen de redenen, die u tot nu toe belet hebben uw voornemen uit te voeren, en zeker, indien de reis naar Rome ten nadeele moest strekken van uw gezondheid, welke wij overigens weten dat niet volkomen is, hebben wij ook liever, dat gij deze uitstelt tot een beteren tijd, omdat wij er te veel aan hechten, dat gij al uw krachten bewaart, ten einde te kunnen blijven voortwerken met verstand en ijver, zooals gij tot nu toe gedaan hebt, voor het welzijn van de katholieke godsdienst, in uw dubbele hoedanigheid van Kardinaal der H. Kerk en van primaat van België. De kanunnik Claessens, die u dezen brief zal ter hand stellen, zal er mondeling vele andere bijzonderheden bijvoegen, waarmee wij hem belast hebben. Het is met geheel de uitstorting van onze zeer bijzondere toegenegenheid, dat wij aan u, Zeer beminde Zoon, aan de bisschoppen, aan de geestelijkheid en aan ’t Belgische volk den apostolischen zegen geven. Uit het Vaticaan, 2 April 1880, het derde jaar van ons Pausdom. LEO XIII. ENGELAND. De bisschop van Newport en Menevia, dr. Thomas Joseph Brown, stierf den 12. April niet ver van Hereford op den leeftijd van 83 jaren, na 40 jaren zijn hooge bediening te hebben, vervuld. De verandering van ministerie, tengevolge der algemene verkiezingen, die zeer ongunstig voor de tories (conservatieven) uitvielen, zal zeer waarschijnlijk de Katholieken in Engeland en Wales ten goede komen. De whigs, welke thans aan ’t roer komen worden wel ten onrechte liberalen gedoopt, doch hunne staatkunde verschilt hemelsbreed van die der onverdraagzame liberalen op het vasteland. Zij die in Engeland kerkvervolging a la Berlijn of a la Parijs willen, liegen daar radicalen en zijn weinig in tel. De whigs toonden zich steeds veel verdraagzamer jegens de Katholieken dan de tories, die wel wat te veel aan het oude verkeerde gehecht zijn, zelfs soms een weinig aan de oude strafwetten en uitzonderingswetten tegen de «papisten.” Toen dus den 20. Februari 1874 Disraeli, thans in den regel lord Beaconsfield geheeten, aan ’t bewind kwam, waren de Katholieken niet zonder bezorgdheid; doch Disraeli, aan ’t hoofd van het tory-miuisterie, begreep den toestand, en regeerde conservatief en verdraagzaam; hij toch wist te goed dat het christendom en zijn zichtbaar Opperhoofd te Rome eigenlijk de laatste steunpilaar is van staatkundige en maatschappelijke orde. In hunne vrijheid van godsdienst zullen zij thans nog minder door de whigs dan door de tories bemoeilijkt worden. Men zegt zelfs dat lord Ripon, de vermaarde bekeerling en het voormalig hoofd der vrijmetselarij, kans heeft tot onderkoning (lord-lieutenant) van lerland te worden benoemd in plaats van Marlborough. Wat de buitenlandsche staatkunde, vooral die ten opzichte van Italië betreft, is deze verandering van ministerie minder eene verbetering, Beaconsfield toch had een grondigen afkeer van het eene koninkrijk Italië en Gladstone dweepte er steeds mede. FRANKRIJK. Mgr. de bisschop van Grenoble heeft aan de redactiën van de Réveil dn Dauphiné, de Petit Lyonnuis en de Lyon Répuhlicain den volgenden brief ter opname in die bladen gezonden : «Grenoble, 23 Maart 1880. «Mijnheer de redacteur! »Ik lees in nw nummer van 28 Maart: » Leo XIII heeft mgr. Fava, bisschop van Grenoble, die een dergenen was welke Mélanie ondervroegen tijdens hare eerste openbaringen, naar Rome ontboden. De Paus verlangt dat de bisschop van Grenoble de jongste geschriften van Mélanie onderzoekt, opdat, vergeleken met hare vroegere getuigenissen, thans blijke dat die vrouw nu aan eene verstandsverbijstering lijdt.” Van mij hebt gij gesproken, mijnheer de redacteur, ik heb dus het recht in uw blad te antwoorden. Ik verklaar, mijnheer, dat gij onjuist berichttet met te zeggen dat «Leo XIII mij naar Rome ontbood.” Ik ben naar Rome gereisd omdat ik verkoos naar Rome te gaan, en ik verkoos naar Rome te gaan, omdat ik den H. Vader een plan had voor te leggen van een broederschap van eereboete met het oog op den achteruitgang in de zeden, welke het ongeloof en de goddeloosheid telken dage doen toenemen ten onzent en waarin spoedig verbetering dient te komen, na de tegenwoordige kerkvervolging, wil Frankrijk ten minste de oudste zoon der Kerk blijven. Ik verzeker dat de naam van Mélanie, van Salette, geen enkele maal genoemd is noch door Z. H. Leo XIII, noch door mij, in de audiëntie welke de H. Vader mij goedgunstig verleende. Gij schrijft, mijnheer, dat ik «een dergenen was welke Mélanie ondervroegen tijdens hare eerste openbaringen.” Dia eerste openbaringen, gij vergeet zulks, dagtoekenen van 1846, een jaar vol van onheilen voor het Pausschap, de Kerk, Frankrijk en de wereld. Twee jaar later gebeurde te Rome en elders wat gij weet, mijnheer. Ik was in 1846 twintig jaar; ik bevond mij toen in het groot seminarie van Kamerijk. Ik heb Frankrijk in 1851 verlaten en ben er eerst in 1875 teruggekeerd. In het laatstgenoemde jaar ben ik te Grenoble aangekomen, waar ik vroeger nimmer geweest was. Tot dan toe, mijnheer, had ik geloofd aan de verschijning der H. Maagd te La Salette, wijl ik altijd gewoon ben geweest de beslissingen der kerkvoogden die in gemeenschap zijn met den H. Stoel, te eerbiedigen, wanneer de H. Stoel zelf die beslissingen eerbiedigt. De bisschoppen van Grenoble, De Bruillard, Ginoulhiac en Paulinier hadden die dubbele aanspraak op mijn geloof. Daarom geloofde ik niet met een goddelijk, maar met een menschelijk geloof, aan de verschijning der H. Maagd aan de herderskinderen van La Salette. Ik heb vervolgens dat geheimzinnige feit onderzocht en mijn geloof is, zonder dat het ophield menschelijk te zijn, vaster dan ooit geworden. Gij weet, door de kroningsfeesten van onze Koningin der Alpen, dat verscheidene aartsbisschoppen en bisschoppen, om van de kardinalen niet te gewagen, mijn geloof aangemoedigd hebben. Ik ben in goed gezelschap. Het staat niet aan mij de geschriften van Melanie te onderzoeken. Melanie woont in Italië, mijn jurisdictie strekt zich zo ver niet uit. Ik weet dat de herderin grote ongelukken aan Frankrijk voorspeld heeft, indien wij voortgaan God en zijn Christus te lasteren, ’s Zondags te werken, de altaren en de communiebank niet bezoeken, op vasten dagen vlees eten met de gulzigheid van beesten, gelijk onlangs te Parijs geschied is. Ik heb een correspondentie gezien welke uitdagingen aan de Christus en Zijne Kerk. Ja, mijnheer, ik weet dat de herderin voorzegd heeft, dat wij zullen gekastijnd worden, doch behalve dat zij haar redenen kan hebben om aldus te profeteren, komt het mij niet toe haar het stilzwijgen op te leggen. Z.H. Leo XIII, noch de Promotor des geloofs, noch het H. Officie hebben mij noodig om te weten wat hun te doen staat. Richt u tot hen, mijnheer, en laat mij, wat ik u verzoeken mag, met vrede. Gij geeft zonder enige aanleiding aan mijn naam een klank, waarvoor deze niet geschikt is. Met de opname van deze regels in uw eerstvolgend nummer, zult gij, mijnheer de redacteur, mij ten zeerste verplichten. f Armand-Joseph, bisschop van Grenoble. DUITSCHLAND. De oud-katholieke Deutsche Mercur bevatten een »herderlijke brief van den oud-katholieken »bisschop” Joseph Hubert Reinkens, die aldus aanvangt: »Joseph Hubert Reinkens, katholiek bisschop, aan de oud-katholiek geloof trouw gebleven priesters en leeken van het Duitsche rijk, heil in den Heer. Men heeft er zich zeer over verwonderd, dat ik aan U geen vastenbrief heb gericht. Ik heb dat niet gedaan omdat ik van geen »Heer” bevel heb U voorschriften te geven over het onderscheid in spijzen. »En in welke stad gij ook ingaat en zij U ontvangen, eet hetgeen U voorgezet wordt,” (Luc. X. 8.) dat is het bevel van den éénigen ware Heer der Kerk, die haar levend, door alle tijden in de Kerk wezenlijk voortlevend hoofd is. Dat betuigt ons de Apostel Paulus aan de Romeinen (XIV, 14): »Ik weet en ben overtuigd in den Heer Jesus, dat niets gemeen is in zichzelf.” Zoo schrijft hij ook aan de Colossers 11, 16: »Niemand oordeel u in spijze, of in drank.” Rom. XIV 17; »Want het rijk Gods is niet eten en drinken, maar rechtvaardigheid en vrede en blijdschap in den Heiligen Geest.” Verder nog meer met deze en dergelijke bijbelteksten schermend, welke een kind van den catechismus reeds weet te wederleggen, bestrijdt hij dan de verplichting van de kerkelijke vastenwet. De onthouding van vleesproducten noemt hij niet geboden aan de sterken in het geloof, maar zij zullen alleen zorg dragen de zwakken niet te ergeren door hun overtreding van de vasten. Het vasten, heet het verder, heeft volstrekt geen waarde wat betreft de innerlijke betrekking tot God. Reinkens laat verder het vasten geheel en al over aan een ieder, die het doen wil. In het tweede gedeelte van zijn brief behandelt hij ditmaal bij uitzondering, niet de liefde, maar de hoop. Heel veel hoop schijnt hij echter niet meer te hebben. Hij vreest voor het einde van den »Culturkampf” en ziet zijn rijk bedreigd door vier vijanden: 1. De stijve orthodoxie, die blijft hangen aan de letter der wet. 2. De onverschilligheid. 3. Het ongeloof en 4. Vooral de Staatkunde is de gevaarlijkste vijand. Hij schrijft woordelijk aldus: »Wij zitten op deze vier vijanden gestooten en ondervinden juist hetzelfde wat den Koning der waarheid, wiens kruis wij dragen, is te beurt gevallen; alleen dit nog niet, dat de staatkunde het geraden achtte voor zich om ons geheel en al aan onze vijanden over te leveren.” Gelukkige Reinkens, die van zijn Pilatus nog altijd $48,000 mark in Pruisisch geld ontvangt. En toch durft hij zich schaamteloos bij onzen Goddelijken Heiland vergelijken. VEREENIGDE STATEN. De vroegere abt van Sint Meinrad, Indiana, Martinus Marty van de orde van den H. Benedictus, een geboren Zwitser, gaat als bisschop van Tijgerias in pieté in naar Dakota, om het Apostolisch vicariaat van die naam te besturen, het is een hoogst moeilijke taak onder de Indianen, te meer daar er maar enkele blanken en dan nog niet van de beste soort worden gevonden. In Bismarck zal hij zijn zetel vestigen, omdat dit de grootste en beste gelegenheid stad van zijn vicariaat is. Zonderling als het vicariaat Dakota eens nog een bisdom van Bismarck werd. Z. H. Hoogw. Mgr. A. J. Schaepman, aartsbisschop van Utrecht, heeft de volgende Wel-Eerw. Heeren benoemd: tot kapelaan te Arnhem (H. Martinus), F. ter Haar; tot kapelaan te Vinkeveen W. de Laat; tot kapelaan te Raalte, J. Hassink; tot kapelaan te TJsselstein, E. Logtenburg; tot assistent te Joure, J. W. Koek; tot assistent te Haarlem, L. Feddema; tot kapelaan te Huisen, L. van Vliet; tot kapelaan te Uithoorn, C. Ballanche; tot assistent te Apeldoorn, G. Kronenbel; tot kapelaan te Rossum, L. van Raay; tot kapelaan te Saasveld, C. Fischer; tot kapelaan te Oude Pekela, G. Vaas. Z. H. Monseigneur A. Godschalk, bisschop van 's-Hertogenbosch, heeft benoemd tot kapelaan te Geertruidenberg, den Wel-Eerw. heer J. J. Aarts; te Veghel, den Wel-Eerw. heer H. C. Baekers; te Nijmegen (parochie H. Augustinus) den Wel-Eerw. heer H. F. J. van der Klokken; te Oss, den Wel-Eerw. heer C. A. van Tilborg, en te Kerk-Driel, den Wel-Eerw. Heer L. L. A. Meuwese. Men schrijft uit den Haag aan de Zaanst. Et.: "Naar het gerucht wil, is het wetsontwerp tot verzekering van de uitvoering der Schoolwet reeds sinds eenige dagen van den Raad van State terug. Of het nog wel zoo heel spoedig bij de Tweede Kamer zal inkomen is te betwijfelen, aangezien het advies van den Raad van State hoogst ongunstig is. Onder het opschrift: De Jezuieten uit Frankrijk gezet, lezen we in de Standaard: "Wat zijn de Jezuieten? Knappe koppen, die, voor de toekomst van land en volk verend, van oordeel zijn, dat wat in het gewone leven ongeoorloofd zou zijn, geoorloofd wordt zoodra het om een land gaat of een volk. Zulke knappe koppen nu waren er lang vóór de Jezuieten. Denk aan de Machiavellis’ aller eeuwen. Leden van dat slag zijn er ook nu nog in getal buiten de Jezuieten. Denk aan Napoleon. Aan Disraeli. Aan Gambetta. Mannen, die zulke dingen zelfs in theorie verdedigen, zijn er ook nu nog onder de Protestanten. Denk aan de theologen van naam: Martensen uit Kopenhagen in zijn Ethik, en Von der Goltz te Koningsbergen. Van de Jezuieten verschelen deze allen principieel alleen hierin, dat ze geen stel vormen en minder consequent zijn. In Frankrijk nu wapent men zich tegen dit onzedelijk wezen door uitzetting van de personen, terwijl men zelf desgelijks blijft doen. Ons zou meer aanstaan een bestrijden van het kwaad in beginsel, door weer hoog te houden de rotsvaste onkreukbaarheid van Gods Woord en Wet. Wat de Standaard wil met die rotsvaste onkreukbaarheid van Gods woord en wet weer hoog te houden? Ons zou het meer aanstaan, als zij het achtste gebod meer hoog hield: "Gij zult geen valsche getuigenis geven." Laat zij namen noemen, zooals onder de Protestanten, bewijzen brengen van hetgeen zij aan de Jezuieten toedichten. Wel mag een blad als de Wintersche Crt. brutaal weg de lijfspreuk van Voltaire "laster er maar op toe, daar blijft altijd wat van hangen," voorstellen als door de Jezuieten uitgevonden en in beoefening gebracht. Als men in een volksoproep door wat plebejersvuisten in de lenden wordt geploegd, vraagt men van zulke rekels geen satisfactie. Maar wel als een fatsoenlijk man u coudoyeert. "Zulke knappe koppen" als van de Standaard, moeten weten wat zij zeggen. Onze Staatsschool, die zo veel schatten verslindt, om voor welke wij zo veel belastingen betalen en het treurig vooruitzicht hebben spoedig nog meer en zwaardere te betalen, is en blijft ondanks alles, saai. En dit getuigt de N. R. C.: "Andere zaken, die overweging verdienen, het minder aantal uren van onderwijs in de week, het grote aantal jaren, waarover het onderwijs zich uitstrekt, het opnemen van den zang in het leerplan, enz, gaan wij voorbij, om meer bepaald het oog te vestigen op een belangrijk punt van verschil tussen Zwitserland en Nederland, waarin wij ten achteren zijn. Het betreft de saaiheid der geheele inrichting van het onderwijs bij ons. Men zal het best gevoelen wat wij daarmee willen zeggen, als ik de burgers van Rotterdam herinner aan de inwijding neen! De ingebruikneming van het tegenwoordige gebouw voor het middelbaar onderwijs van meisjes. Toen dit kostbare gebouw, dat inderdaad een model mag heeten, voltooid was, zou men hebben mogen verwachten, dat het op enigzins feestelijke wijze zou worden ingewijd, zooals onze Duitsche naburen daarvan zoo uitnemend den slag hebben. Maar neen! De inwijding bestond in niets anders dan dat ’s morgens ten 9 uur elke onderwijzeres in het haar aangewezen lokaal stond voor haar klas! Geen enkele bloem, geen enkel woord! Hiernaar kan men het overige afmeten. Het is leeren, en nog eens leeren, anders niet. Dat kinderen ook nu en dan eens pret moeten maken daar aan wordt niet gedacht. Aan het eind van de cursus een examen, waaraan de deftigheid en plechtigheid niet ontbreken, maar waarbij niets wordt gedaan om uitdrukkingen te geven aan de juich-tonen, die bij het tegengaan der vakantie in de harten der kinderen weerklinken." Kerkeraden zijn meer geroepen over kerkelijke belangen te oordeelen dan over maatschappelijke, en dit is gelukkig, zoo er althans meer kerkeraden zijn van de kracht van die, welke de afgescheiden gemeente te Nieuw-Amsterdam bezit. Men zal zich herinneren dat twee partijen elkander het gebruik der kerk aldaar betwistten. Op dit oogenblik heeft de minderheid er zich van meester gemaakt en nu vraagt de kerkeraad aan de minister van Justitie om de politie te gelasten het recht van de meerderheid te beschermen, of wel deze vrij te laten ongestraft door geweld de minderheid uit het gebouw te verdrijven! In de achterbuurten mag het geval wel eens voordoen dat kievende partijen haar eigen rechter willen wezen: hier is het een kerkelijk college, dat daartoe machtiging vraagt aan de minister van Justitie, alsof deze bij ministerieel besluit verlof kon verleenen om straffeloos geweld te plegen. Zelfs voor een hanengevecht zou men zodanige permitatie niet kunnen bekomen, nog veel minder voor leden van een christelijk afgescheiden gemeente, die blijkbaar bij hun afscheiding de leer van het kleed en den mantel niet hebben meegegenomen. (Arnh. Ct.) Te Hazerswoude, bisdom van Haarlem, werd woensdag, den 7 April, met veel plechtigheid de eerste steen gelegd voor de nieuwe R. K. kerk. De Weleerw. pastoor A. W. van Zon droeg vooraf een plechtige Hoogmis op, waarna door de Zeer-Eerw. deken de eerste steen volgens het ritueel ingezegend en gelegd werd. Door de Roomsch katholieke kerkfabriek te Meersen is de inschrijving geopend van een geldlening ten bedrag van f 5000, rentend 4½ pct. verdeeld in 50 aandelijken elk van f 100. In de Noord, Brob, wijdt een vriend een woord aan de nagedachtenis van de Eerw. pater Jacobus van Kesteren, sinds 10 jaren pastoor te Ammerzoden. We geven de hoofdinhoud weer: De Eerw. Jacobus van Kesteren werd geboren te Zeist, bij Utrecht, den 13 Oct. 1823; ontving de priesterwijding te Roermond, in het jaar 1851, en werd het volgende jaar benoemd tot kapelaan te Leeuwarden en in 1854 als zoodanig verplaatst naar Wijchen. Daar ontplooide zich zijn zielenzorg en openbaarden zich zijn priesterlijke en religieuze deugden, welke hij steeds trachtte te verbergen. Geen wonder dan ook, dat hij alle harten wist te veroveren en de vriend van allen was. Noodgedwongen zagen de Wijchenaars hem vertrekken, toen hij door zijn Overheid 1870 als pastoor naar Ammerzoden gezonden werd. Daar vooral gevoelde de Eerw. overledene zich arbeider in den wijngaard des Heeren. Hij vond er een akker, waar onder de goede tarwe ook het onkruid welig dreigde te zullen opschieten. Pater van Kesteren deinsde echter voor den arbeid niet terug. Het gold de eer van God en het heil der aan zijn herderlijke zorg toevertrouwde zielen. Met een sterke gezondheid begaafd, sloeg hij de hand aan het werk, en al moest hij in de vervulling zijner taak zijn lichaamskrachten zien afnemen, zo mocht hij niettemin de voldoening smaken, niet alleen het onkruid uit den geestelijke akker zijner gemeente verwijderd, maar tegelijkertijd ook het welzijn zijner parochianen op geestelijk zoowel als stoffelijk gebied te hebben bevorderd. Hij was alles voor allen geworden, en kon met den grooten Apostel zeggen, dat zijne gemeente was zijn geestelijke kinderen, die hem dan ook als een vader beminden en vereerden. Dit bleek vooral gedurende zijne ziekte en in het hevig lijden zijner laatste dagen; toen nog predikte hij door zijn geduld en de onderwerping aan den wil des Heeren, en allen die hem naderden en omgaven zagen daar als in een spiegel al de deugden weerkaatsen, welke in den nederigen dienaar van God woonden. Den 23 Maart 1880 behaagde het eindelijk God, in zijne aanbiddelijke raadsbesluiten, den ijverige pastoor, den nederige zoon des H. Franciscus, »den getrouwen dienstknecht” des Heeren, op te roepen en hem zoo wij vertrouwen >in de eeuwige vreugde” binnen te leiden. Te recht schetste de eerwaarde pater Broekman, van Amsterdam, die bij de begrafenis de lijkrede van zijn ordebroeder uitsprak, den overledene als vriend, broeder en priester en bijzonder als vader van zijn volk, wiens geestelijk en tijdelijk belang bij onverpoosd bevorderd heeft. De plechtige uitvaart voor de zielerust van den geliefden overledene vond plaats in de kerk, waarbij gedurende tien jaar zijne parochianen voedde met het woord des Heeren, en werd opgedragen door den Hoogwaardigen Pater Provinciaal der Minderbroeders. De Zeer Eerw. Deken van het district wilde door zijn tegenwoordigheid een laatste hulde brengen aan de priesterlijke deugden van den ontslapene, en de Eerw. pater de Veer, pastoor van Gorinchem, richtte bij die gelegenheid nog een hartelijk woord tot de talrijke geloovigen, in wier midden de gedachtenis van den weleergelezene pater Jacobus van Kestereu in zegen is. Aan het Roomsch-Katholiek parochiaal Armbestuur te Beuningen is door wijlen den heer M. Th. Melssen een legaat besproken groot f 1000, onder den last van kerkelijke rechten. Verleden dinsdag was er een dubbel feest te Nuenen. De wel edele heer Th. Verheggen, pastoor der parochie, vierde op die dag zijn 25jarig priesterschap, terwijl zijn neef de eerwaarde heer P. Verheggen eveneens de gelukkige stonde herdacht, dat hij voor enige weken tot de priesterlijke waardigheid werd verheven. Beiden werden door Nuenens ingezetenen en door hunne talrijke vrienden vele bewijzen van hulde en hoogachting gegeven. De Heraut deelt mede, dat 113 Gereformeerde predikanten zich verklaard hebben voor de stichting van een Vrije Universiteit. De gisting in de Nederlandsche Hervormde Kerk. Ook op staatkundig terrein begint men notitie te nemen van de dusgenoemde »Dordtsche quaestie”. En terecht. Men beseft, dat een land schade lijdt, als zijn talrijkste kerk, in plaats van liefde en vrede te stichten, jaren achtereen een zwartgebrand erf blijft, waar slechts »wortels der bitterheden” opschieten. Standaard. De Kampen Courant, van wier geestigheid we de vorige maal een staaltje mededeelden, is blijkbaar niet in staat de uitspraak te vatten, die zij verkondigt. De Ned. Kath. Stemmen, die niet anders deden dan letterlijk haar eigen woorden overnemen, beschuldigt zij daarom, »knollen voor citroenen te verkoopen.” Dan, de zaak evenzins duidelijk [waarom niet geheel duidelijk? begrijpt zij, dat dit haar krachten te boven gaat? ] zullende maken,” wordt het er niet beter op. Er bestaat, zo schrijft de Kamper, een mening, die door vele miljoenen mensen in Rusland, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Italië, België en Nederland (hoe vindt u de optelling der landen, waar de vele miljoenen wonen ?) gedeeld wordt, dat er niets in de wereld bestaat dan de stof, die wij met onze zintuigen waarnemen. Het bestaan van een ziel vinden zij te dwaas om te geloven, en zij beweren, dat hetgeen denken en weten genoemd wordt, niets anders is dan een aandoening der hersenen. Deze richting, de materialisme, omdat de stof in sommige talen (onbetaalbaar, Kamper), materie is. De Katholieke Kerk veroordeelt deze denkwijze, doch is er geheel machteloos tegen; want (deze i>want" vooral is kostelijk), mensen, die niet geloven dat er een ziel bestaat, geloven natuurlijk ook niet in een leven na den dood, en houden de hel voor een verzinsel. Zij geven dus niets om de dreigementen der geestelijkheid. "Wat de Katholieke Kerk niet kon, heeft de wetenschap gedaan. De Duitse physiologen hebben nauwkeurig onderzocht, hoe de zintuigen werken; en toen bevonden, dat hetgeen wij voor zien en horen noemen, niets anders is dan een trillende aandooning in ons zintuig. Deze trillende aandooning doet zenuwdraden trillen, en deze zenuwdraden brengen deze trillingen naar de hersenen over. Dit is door de waarneming uitgemaakt. Toen zeiden de geleerden (’t was de moeite waard geweest, Kamper, al was ’t maar één plaats uit één enkel geleerde buiten Kampen hier aan te halen. Dan hadt gij ten minste bewijs geleverd, dat ook deze ui weer ten onrechte op rekening der Kamper stond): als dit zoo is, dan heeft waarlijk Kant gelijk gehad, toen hij zei, dat de menschelijke kennis een product is van twee factoren, namelijk van de aandoeningen onzer zinnen en de eigene werkzaamheid van onzen geest. Door al die trillende bewegingen toch zouden wij nimmer kennis der natuur krijgen, als wij niet in ons zelve een vermogen hadden, om ons ruimte, tijd, oorzaak, gevolg, wezen, eigenschap enz. voor te stellen, of te denken; want al deze denkbeelden hebben wij noodig en onze zintuigen geven ze ons niet. Zoo is het herleven van de wijsbegeerte van Kant de dood van het materialisme, en daarom hebben wij dit met blijdschap begroet. Alleen grove onwetendheid kan iemand er toe brengen, om dit een ui te noemen." Nu een kort maar ernstig woord. De tijd is voorbij, zegt Busken Huet, dat men bij ons te lande nog gelooft, dat geen verstandig mensch rooms-katholiek kan zijn. Wij, Katholieken, en in dit punt verschillen wij niet met de geloovige Protestanten, gelooven niet aan het bestaan der ziel om de dreigementen der geestelijkheid. Want wij zijn te verstandig, om niet te weten dat de hel het leven na dit leven, de waarheid niet alleen van het bestaan der ziel, maar ook van de onsterfelijkheid der ziel, reeds als bewezen veronderstelt. Wij konden, zegt reeds een H. Augustinus, niet geloven als we geen redelijke ziel hadden. Maar wij hebben betere bewijzen dan uwe dwaasheden. Kamper! Daar begrijpt gij niet veel van, maar wat weerga, waarom schrijft gij ook de aankondiging van een wijsgeerig boek en dan nog wel van zulk een boek, dat een historie heeft ook in ons land? Wilt Gij boekbeoordelingen geven, blijf dan bij de een of andere almanak voor blijgeestigen. AD VERTENTIEN. ECCLESIASTES. Maandschrift voor R. K. Geestelijken, onder goedkeuring en aanbeveling van het Doorluchtig Hoogwaardig Episcopaat van Nederland. De 7de aflevering van den achtste jaargang is verzonden. Prijs voor Nederland f 3.60 franco per post. Ter perse liij den uitgever dezer: 16 GEZANGEN TER EERE VAN HET HEILIG HART VAN JESUS, VAN A. J. A. HENS, R. K. PRIESTER. De noten zijn boven den tekst gedrukt. De melodieën zijn ontleend aan MOHR, METTENLEITER, JASPERS en FRANZ WITT. Voorzien van Kerkelijke Goedkeuring. 1 exemplaar 15 Cents. 50 exemplaren f6. 100 exemplaren f 10. Proeve van bewerking. i. BIJ EEN BEELD VAN HET H. HART VAN JEZUS. 1. O hoe lief de rijk en teider, 2. Ziet, hoe glorieus stralen glanzen, 3. Uit die breede wond ter zijde, 4. Goddelijk Hart, vol liefde en smarte, 1. Ziet dat beeld van het Heilig Hart 2. Om dat Hart, in gloed; 3. Druipt de laatste druppel bloed; 4. Ik begrijp Wat Gij begeert, 1. Van mijn Jeugd, op mij neerziet, 2. Wreed door den doorn omgekrast, 3. O dat andere hart zich wijdt, 4. Ik zal ijveren dat Uw hart, 1. In dien blik Wat liefde en smart! 2. Rood goekleurd in het Goddelijk bloed; 3. Aan Uw Hart, o Jeugd, zoet! 4. Wordt gekend, bemind, geëerd; Alom verkrijgbaar ten dienste der maand Mei: De tweede veel verbeterde en vermeerderde druk van Maria-liederen VOOR KERK en HUISiILi9 DOOR ADE. IMLE3S ereprijs 15 Cent, bij 50-tallen 10 Cent. VERZONBEN IDE DERDE AELEVERINO VALN DE KATHOLIEKE BIBLIOTHEEK. KEUS EN KEUR. ELFDE JAARGANG. Zwolle, P. J. van Spijk, uitgever der Thomas a Kempis-Vereeniging. DE WAARHEID van den GODSDIENST. EEN PROEVE VAN APOLOGETIEK, DOOR Dr. J. G. W. VERMEULEN, Pr. INHOUD: God. De Godsdienst als natuurlijke plicht. INHOUD VAN AFLEVERING I. Voorrede. Inleiding. De waarheid van den Godsdienst. De Ziel. De Vrijheid van de menschelijke Ziel. De onsterfelijkheid der Ziel. DE VIERDE AFLEVERING IS TE VERTALING. Levensgeschiedenis van PAULIUS PIUS IX, door een lid van de Romeinse Academie. Naar de 2e uitgaaf van 1878. WIJZE VAN UITGAVE: Deze Bibliotheek verschijnt geregeld in het begin van elke maand, in afleveringen van 5 vel druk of 80 bladzijden, echter zodanig, dat men minstens 1000 bladzijden per jaar ontvangt. De intekenprijs voor den geheelen jaargang is f 2.50, (franco per post f3.—). Voor België 6 franken 50 centimes. Men teekent in bij alle Boekhandelaren, Post-Directeuren en bij den uitgever. 