None
– Anderzijds mogen verzoekers die naar verwachting niet zullen worden erkend als
begunstigde van internationale bescherming omdat hun verzoek waarschijnlijk
ongegrond is, niet tot de arbeidsmarkt worden toegelaten (art ikel 15, lid 1, tweede
alinea). Deze categorie omvat verzoekers wier verzoek versneld ten gronde wordt behandeld omdat de verzoeker relevante feiten heeft verzwegen, duidelijk valse verklaringen, informatie of documenten heeft verstrekt, een verzoek slecht s heeft
gedaan om een terugkeerbesluit te vertragen of te dwarsbomen, of overeenkomstig de voorgestelde verordening asielprocedures om ernstige redenen beschouwd wordt als een gevaar voor de nationale veiligheid of de openbare orde.
– Het voorstel verduidel ijkt dat wanneer toegang tot de arbeidsmarkt wordt
verleend, die toegang effectief moet zijn . Er is geen sprake van effectieve toegang
als de voorwaarden verhinderen dat iemand daadwerkelijk een baan kan zoeken. Arbeidsmarkttoetsen die voorrang geven aan e igen onderdanen, andere Unieburgers
of onderdanen van derde landen die al legaal in de betrokken lidstaat verblijven, mogen de effectieve toegang van verzoekers tot de arbeidsmarkt niet bemoeilijken (artikel 15).
– Er wordt voorgesteld dat verzoekers, zodra zij toegang hebben tot de arbeidsmarkt, recht hebben op een gemeenschappelijk geheel van rechten op basis van dezelfde behandeling als de onderdanen van de betrokken lidstaat , zoals ook voor andere
in de Unie werkende onderdanen van derde landen geldt (bij voorbeeld op grond van
de richtlijn gecombineerde vergunning
16 of de richtlijn seizoenarbeiders17). Er wordt

16 PB L  343 van 23.12.2011, blz.  1.
17 PB L  94 van 28.3.2014, blz. 375.
NL 18   NL specifiek bepaald dat het recht op gelijke behandeling geen verblijfsrecht verleent,
indien het verzoek om internationale bescherming wordt afgewezen (artikel 15, lid
3).
 – De arbeidsvoorwaarden  als bedoeld in dit voorstel moeten ten minste salaris,
ontslag, gezondheid en veiligheid op het werk, arbeidstijden en een verlofregeling omvatten, met inachtneming van de geldende collectieve arbeidsovereenkomst en.
Het voorstel verleent verzoekers ook gelijke behandeling inzake vrijheid van
vereniging en aansluiting bij een werknemersorganisatie, onderwijs en
beroepsopleiding, erkenning van beroepskwalificaties en sociale zekerheid
(artikel 15, lid 3).
– Het voorst el maakt het mogelijk gelijke behandeling op het gebied van onderwijs en
beroepsopleiding  te beperken tot onderwijs en opleiding die rechtstreeks verband
houden met een specifieke arbeidsactiviteit. De takken van sociale zekerheid
worden gedefinieerd in Ve rordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement
en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de
socialezekerheidsstelsels
18. Het voorstel maakt het voorts mogelijk de gelijke
behandeling van verzoekers met betrekking tot gezinstoelagen  en
werkloosheidsuitkeringen  te beperken. Werkloze verzoekers hebben recht op de
opvangvoorzieningen waarin deze richtlijn voorziet (artikel 15, lid 3).
18 PB L  166 van 30.4.2004, blz.  18.
 NL 19   NL
 2013/33/EU
2016/0222 (COD)
Voorstel voor een
RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
tot vaststelling van normen voor de opvang van verzoekers om internationale
bescherming (herschikking)
HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 78, lid
2, onder f),
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité
19,
Gezien het advies van het Comité van de Regio’s20,
Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,
Overwegende hetgeen volgt:

 2013/33/EU overweging 1
(aangepast)
(1) Richtlijn 2003/9/EG van de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling va n
minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten21  Richtlijn
2013/33/EU van het Europees Parlement en de Raad22  moet op verschillende
punten ingrijpend worden gewijzigd. Ter wille van de duidelijkheid dient tot
herschikking van deze richtl ijn te worden overgegaan.
19 PB C […] van […], blz. […].
20 PB C […] van […], blz. […].
21 PB L 31 van 6.2.2003, blz. 18.
22 Richtlijn 2013/33/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26  juni 2013 tot vaststelling van
normen voor de opva ng van verzoekers om internationale bescherming (PB L  180 van 29.6.2013,
blz. 96).
 NL 20   NL
 2013/33/EU overweging 2
(aangepast)
(2) Een gemeenschappelijk asielbeleid, dat een gemeenschappelijk Europees asielstelsel
omvat  dat stoelt op de volledige en niet -restrictieve toepassing van het Verdrag
van Genève betreffend e de status van vluchtelingen van 28 juli 1951, zoals aangevuld
bij het Protocol van New York van 31 januari 1967   , is een wezenlijk aspect van
de doelstelling van de Europese Unie om geleidelijk een ruimte van vrijheid,
veiligheid en recht tot stand te brengen, die openstaat voor diegenen die onder druk
van de omstandigheden op wettige wijze in de Unie bescherming zoeken   , en
bevestigt dus het beginsel van non- refoulement   . Dit beleid dient te zijn gebaseerd
op solidariteit en een eerlijke verdeling van de verantwoordelijkheid, inclusief de financiële gevolgen, tussen de lidstaten.
 nieuw
(3) Het gemeenschappelijk Europees asielstelsel is gebaseerd op een systeem om te
bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van verzoeken om
internationale bescherming en gemeenschappelijke normen voor asielprocedures,
opvangvoorzieningen en procedures en rechten van personen die internationale
bescherming genieten. Er zijn aanzienlijke vorderingen gemaakt met de ontwikkeling
van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel, maar toch zijn er nog steeds
aanmerkelijke verschillen tussen de lidstaten wat betreft de toegepaste procedures, de
opvangvoorzieningen die aan verzoekers worden aangeboden, de
erkenningspercentages en het soort bescherming dat wordt verleend aan personen die
internationale bescherming genieten. Deze verschillen bevorderen secundaire
bewegingen en ondermijnen de doelstelling om te verzekeren dat alle verzoekers om
internationale bescherming in de Unie gelijk worden behandeld.
  2013/33/EU overweging 3
(aangepast)
(3) De Europese Raad is tijdens de buitengewone bijeenkomst van 15 en 16 oktober
1999 in Tampere overeengekomen te werken aan de instelling van een
gemeenschappelijk Europees asielstelsel dat stoelt op de volledige en niet -restrictieve
toepassing van het Verdr ag van Genève betreffende de status van vluchtelingen van
28 juli 1951, zoals aangevuld bij het Protocol van New York van 31 januari 1967
(„het Verdrag van Genève”), en zo te waarborgen dat niemand naar het land van
vervolging wordt teruggestuurd, en zo he t verbod tot uitzetting of terugleiding te
handhaven. De eerste fase van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel werd tot
stand gebracht met de vaststelling van de bij de Verdragen voorziene
rechtsinstrumenten, waaronder Richtlijn 2003/9/EG.
NL 21   NL
 2013/33/EU overweging 4
(aangepast)
(4) De Europese Raad van 4 november 2004 heeft het Haags programma aangenomen,
waarin de doelstellingen zijn opgenomen die in de ruimte van vrijheid, veiligheid en
recht moeten worden verwezenlijkt in de periode 2005- 2010. In het Haags
programma werd de Commissie verzocht om de evaluatie van de rechtsinstrumenten
van de eerste fase af te sluiten en om voorstellen voor instrumenten en maatregelen
van de tweede fase aan het Europees Parlement en de Raad voor te leggen.
  2013/33/EU overweging 5
(aangepast)
(5) Op de bijeenkomst van 10- 11 december 2009 heeft de Europese Raad het
programma van Stockholm goedgekeurd, waarin het streven werd herhaald om
uiterlijk in 2012 een gemeenschappelijke en solidaire ruimte tot stand te brengen
waarin bescherming wordt geboden, op basis van een gemeenschappelijke
asielprocedure en een uniforme status voor personen aan wie internationale
bescherming wordt verleend volgens hoge beschermingsnormen en eerlijke,
effectieve procedures. Voorts wordt in  het programma van Stockholm verklaard dat
het essentieel is dat personen op een gelijkwaardig niveau behandeld worden wat
betreft opvangvoorzieningen, ongeacht de lidstaat waar zij hun verzoek om
internationale bescherming indienen.
 nieuw
(4) In haar mededeling van 6 april 2016 „Naar een hervorming van het gemeenschappelijk
Europees asielstelsel en een verbetering van de legale mogelijkheden om naar Europa
te komen”23 heeft de Commissie de noodzaak benadrukt om het gemeenschappelijk
Europees asielstelsel verder te versterken en te harmoniseren. In de mededeling heeft
zij tevens de mogelijkheden uiteengezet om het stelsel te verbeteren, met name door
een duurzaam en billijk stelsel tot stand te brengen voor het bepalen van de voor
verzoekers om internatio nale bescherming verantwoordelijke lidstaat, het Eurodac-
systeem te verbeteren, te zorgen voor grotere convergentie van het asielstelsel van de
Unie, secundaire bewegingen binnen de Unie te voorkomen en een nieuw mandaat
voor het Asielagentschap van de Eur opese Unie vast te stellen. Hiermee wordt
antwoord gegeven op de oproepen van de Europese Raad van 18–19 februari 201624
en 17–18 maart 201625 om vooruitgang te boeken wat betreft de hervorming van het
bestaande Uniekader teneinde een humaan en efficiënt asi elbeleid te garanderen.
Voorts worden in de mededeling vervolgstappen voorgesteld overeenkomstig de
holistische aanpak van migratie die het Europees Parlement heeft uiteengezet in zijn
initiatiefverslag van 12 april 2016.
23 COM(2016) 197 final.
 24 EUCO 19.2.2016, SN 1/16.
25 EUCO 12.1.2016.
NL 22   NL
(5) De opvangvoorzieningen verschillen nog aanzienlijk van lidstaat tot lidstaat, zowel
wat de organisatie van de opvang als wat de normen voor de verzoekers betreft. De
aanhoudende problemen van sommige lidstaten om de opvangnormen in acht te
nemen die voor een waardige behandeling van verzoekers vereist zijn, hebben ertoe
bijgedragen dat een onevenredige last rust op enkele lidstaten die in het algemeen
strikte opvangnormen in acht nemen, waardoor deze onder druk staan om hun normen
te verlagen. Door in alle lidstaten gelijkere opvangnor men op een passend niveau tot
stand te brengen, wordt bijgedragen tot een waardiger behandeling en een eerlijker
verdeling van de verzoekers over de EU.
 2013/33/EU overweging 6
(aangepast)
(6) De middelen van het Europees Vluchtelingenfonds   Fonds voor  asiel, migratie en
integratie   en het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken
 Asielagentschap van de Europese Unie   dienen te worden ingezet om de
lidstaten voldoende ondersteuning te geven bij de toepassing van de normen die
worden vastgesteld in de tweede fase van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel
 bij deze richtlijn   , in het bijzonder   onder andere   die lidstaten waarvan
het asielstelsel specifiek en onevenredig onder druk staat, met name als gevolg van hun ligging of de demogra fische situatie van die lidstaten.
 2013/33/EU overweging 7
(aangepast)
(7) In het licht van de resultaten van de evaluaties van de uitvoering van de instrumenten
uit de eerste fase, is dit het juiste moment om de beginselen die aan Richtlijn
2003/9/EG t en grondslag liggen, te bevestigen, teneinde betere opvangvoorzieningen
voor personen die om internationale bescherming verzoeken („verzoekers”) te
garanderen.
  2013/33/EU overweging 8
 nieuw
(7) Om in de gehele Unie de gelijke behandeling van verzoeker s te garanderen, moet deze
richtlijn van toepassing zijn tijdens alle fasen en op alle soorten procedures betreffende verzoeken om internationale bescherming, in alle plaatsen en voorzieningen waar verzoekers worden gehuisvest, en zolang zij als verzoekers  op het grondgebied van de
lidstaten mogen blijven.   Er moet worden verduidelijkt dat de materiële
opvangvoorzieningen ter beschikking van de verzoekers moeten worden gesteld vanaf
het moment dat de betrokkene de wens om te verzoeken om internationale
bescherming heeft geuit aan medewerkers van de beslissingsautoriteit of medewerkers
van andere autoriteiten die bevoegd zijn verklaard om verzoeken in ontvangst te
nemen en te registreren of die de beslissingsautoriteit bijstaan bij het in ontvangst
NL 23   NL nemen van dergelijke verzoeken overeenkomstig Verordening (EU) XXX/XXX [de
verordening asielprocedures].  

 nieuw
(8) Indien een verzoeker zich bevindt in een andere lidstaat dan de lidstaat waar hij uit
hoofde van Verordening (EU) XXX/XXX [de Dublinverordening] geacht wordt zich
te bevinden, dient die verzoeker geen recht te kunnen doen gelden op de in de
artikelen 14 tot en met 17 vermelde opvangvoorzieningen.
 2013/33/EU overweging 10
(9) Wat betreft de behandeling van personen die tijdelijke bescherming op grond van deze
richtlijn genieten  onder de werkingssfeer van deze richtlijn vallen , zijn de lidstaten
gebonden aan de verplichtingen uit hoofde van internationale rechtsinstrumenten
waarbij zij partij zijn.
  2013/33/EU overwegingen 11
en 12 (aangepast)
(10) Er moeten normen  standaardvoorwaarden   worden vastgesteld voor de opvang
van verzoekers die voldoende zijn om een mens waardige levensstandaard en
vergelijkbare levensomstandigheden in alle lidstaten te waarborgen. De harmonisatie
van de opvangvoorz ieningen voor verzoekers zal ertoe bijdragen dat de secundaire
stromen van verzoekers, die worden veroorzaakt door het verschil in opvangvoorzieningen, worden beperkt.
 nieuw
(11) Om ervoor te zorgen dat verzoekers beseffen wat de consequenties van onde rduiken
zijn, moeten de lidstaten hen zo spoedig mogelijk, maar uiterlijk bij het indienen van
het verzoek, op eenvormige wijze informeren over alle plichten die verzoekers moeten
vervullen in verband met de opvangvoorzieningen, met inbegrip van de
omstand igheden waarin de verstrekking van materiële opvangvoorzieningen kan
worden beperkt, alsook over de voordelen.
 2013/33/EU overweging 13
(aangepast)
(13) Om de gelijke behandeling van alle personen die om internationale bescherming
verzoeken, te garander en en om de consistentie met het huidige acquis van de Unie
inzake asiel te waarborgen, met name met Richtlijn 2011/95/EU van het Europees
Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van
NL 24   NL onderdanen van derde landen of staatloz en als personen die internationale
bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen
die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de
verleende bescherming26, is het nodig de werkingssfeer van deze richtlijn uit te
breiden tot personen die om subsidiaire bescherming verzoeken.
  nieuw
(12) Indien de regels betreffende de aan verzoekers uit te reiken documenten in de EU
geharmoniseerd zijn, is het voor verzoekers moeilijker om zich op ongeoorloofde
wijze in de Unie te verplaatsen. Er moet worden verduidelijkt dat de lidstaten slechts
een reisdocument dienen te verstrekken indien daarvoor ernstige humanitaire of andere
dwingende redenen bestaan. De geldigheidsduur van reisdocumenten moet voorts
worden beperkt tot het doel en de duur zoals die voor de reden van afgifte
noodzakelijk zijn. Ernstige humanitaire redenen kunnen bijvoorbeeld in overweging
worden genomen als een verzoeker naar een andere staat moet reizen met het oog op
medische behandelin g of bezoeken aan familieleden in bijzondere omstandigheden,
zoals bezoeken aan naaste verwanten die ernstig ziek zijn of om een huwelijk of
uitvaart van een naaste verwant bij te wonen. Van andere dwingende redenen kan
sprake zijn wanneer verzoekers die zijn toegelaten tot de arbeidsmarkt moeten reizen
met het oog op hun werkzaamheden, wanneer verzoekers moeten reizen in het kader
van hun studie of wanneer minderjarigen samen met hun pleeggezin op reis gaan.
(13) Verzoekers hebben niet het recht om zelf t e kiezen in welke lidstaat zij een verzoek
indienen. Verzoekers moeten een verzoek om internationale bescherming doen in de
lidstaat van eerste binnenkomst, of, indien zij legaal verblijven, in de lidstaat waar zij
legaal verblijven of wonen. Wanneer een verzoeker niet aan deze verplichting heeft
voldaan nadat overeenkomstig Verordening (EU) XXX/XXX [de Dublinverordening]
de verantwoordelijke lidstaat is vastgesteld, is het minder waarschijnlijk dat het die
verzoeker wordt toegestaan te verblijven in de lidstaat waar het verzoek is gedaan en is
het derhalve waarschijnlijker dat deze zal onderduiken. Diens verblijfplaats moet
derhalve goed in het oog worden gehouden.
 (14) Verzoekers worden geacht zich te bevinden in de lidstaat waar het verzoek is gedaan
of in de lidstaat waarheen zij zijn overgebracht overeenkomstig de Dublinverordening.
Indien een verzoeker is ondergedoken en zonder toestemming uit deze lidstaat is
vertrokken naar een andere lidstaat, is het om de goede werking van het
gemeenschappelijk Eur opees asielstelsel te waarborgen, cruciaal dat de verzoeker snel
wordt teruggebracht naar de lidstaat waar hij geacht wordt zich te bevinden. Totdat de
verzoeker is overgebracht, blijft het risico bestaan dat hij onderduikt; zijn
verblijfplaats moet daarom  goed in het oog worden gehouden.
26 PB L 180 van 29.6.2013, blz. 60.
NL 25   NL (15) Het feit dat een verzoeker eerder is ondergedoken en naar een andere lidstaat is
vertrokken, is een belangrijke factor bij de beoordeling van het risico dat de verzoeker
onderduikt. Teneinde te waarborgen dat de verzoeker niet opnieuw onderduikt en ter
beschikking blijft van de bevoegde autoriteiten, moet diens verblijfplaats goed in het
oog worden gehouden wanneer hij is teruggezonden naar de lidstaat waar hij geacht
wordt zich te bevinden.
 (16) Om redenen van openbaar belang of openbare orde of met het oog op een snelle
behandeling en een doeltreffende controle van het verzoek om internationale
bescherming, met het oog op een snelle behandeling en een doeltreffende controle van
de procedure om overeenkomstig Ver ordening (EU) XXX/XXX [de
Dublinverordening] de verantwoordelijke lidstaat vast te stellen, of teneinde op
doeltreffende wijze te voorkomen dat de verzoeker onderduikt, moeten de lidstaten,
indien dat noodzakelijk is, aan verzoekers een specifieke verblijf plaats toewijzen,
zoals een opvangcentrum, een particuliere woning, een appartement, een hotel of een
ander voor de huisvesting van verzoekers ingericht pand. Het besluit daartoe kan
noodzakelijk zijn om op doeltreffende wijze te voorkomen dat de verzoeker
onderduikt, met name ingeval deze niet heeft voldaan aan de verplichting om: een
verzoek te doen in de lidstaat van eerste irreguliere of legale binnenkomst; te blijven in
de lidstaat waar hij geacht wordt te zich te bevinden; of ingeval de verzoeker is
teruggestuurd naar de lidstaat waar hij geacht wordt zich te bevinden, nadat hij is
ondergedoken en naar een andere lidstaat is vertrokken. Indien de verzoeker recht
heeft op materiële opvangvoorzieningen, moet voor de verstrekking van deze
materiële opvang voorzieningen de voorwaarde gelden dat de verzoeker verblijft op de
toegewezen specifieke plaats.
(17) Indien er redenen zijn om aan te nemen dat het risico bestaat dat een verzoeker
onderduikt, moeten de lidstaten verzoekers verplichten om zich bij de bevoegde
autoriteiten te melden, zo vaak als nodig is om erop toe te zien dat de verzoeker niet
onderduikt. Om verzoekers te ontmoedigen om opnieuw onder te duiken, moeten de
lidstaten tevens de mogelijkheid hebben materiële opvangvoorzieningen, indien de
verzoeker daarop recht heeft, slechts in natura te verstrekken.
 (18) Elk besluit tot beperking van de bewegingsvrijheid van een verzoeker moet berusten
op het individuele gedrag en de specifieke situatie van de betrokken persoon, rekening
houdend met diens  eventuele bijzondere opvangbehoeften en het
evenredigheidsbeginsel. Verzoekers moeten naar behoren in kennis worden gesteld
van dergelijke besluiten en de gevolgen van niet -naleving daarvan.
(19) Gezien de ernstige gevolgen voor verzoekers die zijn ondergedoken of ten aanzien van
wie er geacht wordt een onderduikrisico te bestaan, moet onderduiken zodanig worden
gedefinieerd dat er sprake is van zowel een opzettelijke handeling om de toepasselijke
asielprocedures te omzeilen als de feitelijke omstandigheid dat de betrokkene niet ter
NL 26   NL beschikking is van de bevoegde autoriteiten, bijvoorbeeld doordat de verzoeker het
gebied waar hij geacht wordt zich te bevinden, heeft verlaten.
 2013/33/EU overwegi ng 15
 nieuw
(20) De bewaring van verzoekers moet worden toegepast in overeenstemming met het
onderliggende beginsel dat personen niet in bewaring mogen worden gehouden om de enkele reden dat zij internationale bescherming zoeken, met name overeenkomstig de
internationale wettelijke verplichtingen van de lidstaten en overeenkomstig artikel 31
van het Verdrag van Genève. Verzoekers mogen alleen in bewaring worden genomen onder de in deze richtlijn vastgestelde, zeer duidelijk omschreven uitzonderlijke voorw aarden en alleen indien dit beantwoordt aan de beginselen van noodzakelijkheid
en evenredigheid, zowel wat de wijze als wat het doel van de bewaring betreft. 
Bewaring van verzoekers uit hoofde van deze richtlijn moet schriftelijk worden
bevolen door de gerechtelijke of bestuurlijke autoriteiten met vermelding van de
redenen ervan, ook indien de betrokkene reeds in bewaring wordt gehouden wanneer
het verzoek om internationale bescherming wordt gedaan.   Verzoekers die in
bewaring worden gehouden, dienen da adwerkelijk de noodzakelijke procedurele
waarborgen te kunnen genieten, zoals een beroep voor een nationale rechterlijke instantie.
  nieuw
(21) Als aan een verzoeker een specifieke verblijfplaats is toegewezen maar hij niet voldoet
aan de verplichting om  daar te verblijven, mag de verzoeker enkel in bewaring worden
genomen indien is aangetoond dat het risico bestaat dat de verzoeker onderduikt. In
alle omstandigheden moet er speciaal voor worden gezorgd dat de duur van de
bewaring evenredig is en dat de bewaring wordt beëindigd zodra de verzoeker aan zijn
verplichtingen heeft voldaan of er geen redenen meer zijn om aan te nemen dat de
verzoeker niet aan zijn verplichtingen zal voldoen. De verzoeker moet tevens worden
gewezen op de verplichting die op hem r ust en op de consequenties van niet -naleving.
 2013/33/EU overweging 16
(22) Wat betreft administratieve procedures in verband met de redenen van bewaring,
vereist het begrip „met de nodige zorgvuldigheid” ten minste dat de lidstaten concrete
en wezenlij ke maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat de tijd die nodig is om de
redenen van bewaring te verifiëren zo kort mogelijk is, en dat er een daadwerkelijk vooruitzicht is dat deze verificatie binnen de kor tst mogelijke tijd met resultaat kan
worden uitgevoerd. De bewaring mag niet langer duren dan redelijkerwijs nodig is om
de betrokken procedures te voltooien.
NL 27   NL
 2013/33/EU overweging 17
(23) De in deze richtlijn vermelde redenen van bewaring gelden onverminderd andere
redenen van bewaring die van toepass ing zijn krachtens het nationale recht en geen
verband houden met het verzoek om internationale bescherming van de onderdaan van
een derde land of staatloze, met inbegrip van redenen van bewaring in het kader van een strafprocedure.
  2013/33/EU overweging 18
 nieuw
(24) Verzoekers in bewaring moeten worden behandeld met volledige eerbiediging van de menselijke waardigheid en hun opvang moet zijn toegesneden op de behoeften van
verzoekers in die situatie. De lidstaten moeten met name de toepassing van   artikel
24 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en   artikel 37 van
het Verdrag van de Verenigde Naties van 1989 inzake de rechten van het kind waarborgen.
 2013/33/EU overweging 19
(25) Er kunnen zich gevallen voordoen waarin het in de praktijk niet mogelijk is onmiddellijk aan sommige opvangwaarborgen bij bewaring te voldoen, bijvoorbeeld als gevolg van de geografische ligging of de specifieke structuur van een bewaringsaccom modatie. Afwijkingen van deze waarborgen dienen echter alti jd
tijdelijk te zijn en alleen te worden toegepast in de omstandigheden die in deze
richtlijn worden beschreven. Afwijkingen dienen alleen te worden toegepast in
uitzonderlijke omstandigheden en dienen naar behoren te worden gemotiveerd, waarbij rekening w ordt gehouden met de individuele omstandigheden van het geval,
zoals hoe zwaar de afwijking is, hoe lang zij geldt en welke gevolgen zij heeft voor de verzoeker.
 2013/33/EU overweging 20
(26) Teneinde de fysieke en psychische integriteit van de verzoekers beter te waarborgen, moet hun bewaring een maatregel zijn die pas in laatste instantie wordt genomen, en mag zij alleen worden opgelegd nadat alle niet -vrijheidsberovende maatregelen als
alternatief voor bewaring naar behoren zijn onderzocht. Bi j elke alternatieve maatregel
voor bewaring moeten de fundamentele mensenrechten van verzoekers worden geëerbiedigd.
 NL 28   NL
 2013/33/EU overweging 21
(27) Om ervoor te zorgen dat wordt voldaan aan de procedurele waarborgen die inhouden
dat er gelegenheid is con tact op te nemen met organisaties of groepen van personen
die rechtsbijstand verlenen, moet informatie worden verschaft over dergelijke
organisaties en groepen van personen.
 2013/33/EU overweging 22
(28) Bij het nemen van beslissingen inzake huisvesting dienen de lidstaten terdege rekening te houden met het belang van het kind en met de bijzondere omstandigheden van iedere verzoeker die afhankelijk is van gezinsleden of andere nauwe  naaste verwanten
zoals ongehuwde minderjarige broers of zussen die reeds in de lidstaat zijn.
 2013/33/EU overweging 14
(29) De opvang van personen met bijzondere opvangbehoeften moet een basisprioriteit zijn voor de nationale autoriteiten om te garanderen dat de opvang van de ze personen is
toegesneden op hun bijzondere opvangbehoeften.
  2013/33/EU overweging 9
 nieuw
(30) De lidstaten moeten ernaar streven om bij de toepassing van deze richtlijn de beginselen van het belang van het kind en van de eenheid van het gezin volle dig in
acht te nemen, overeenkomstig respectievelijk het Handvest van de grondrechten van
de Europese Unie, het Verdrag van de Verenigde Naties van 1989 inzake de rechten
van het kind en het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en
de fundamentele vrijheden.   De opvangvoorzieningen voor minderjarigen moeten
worden aangepast aan hun specifieke situatie, zowel voor niet -begeleide minderjarigen
als minderjarigen met hun familie, en gepaste rekening moet worden gehouden met
hun veiligheid en hun fysieke en emotionele toestand; de voorzieningen moeten
worden aangeboden op een wijze die hun algemene ontwikkeling stimuleert. 

 nieuw
(31) De lidstaten moeten er zorg voor dragen dat verzoekers de nodige medische zorg
ontvangen, die ten minst e spoedeisende behandelingen en essentiële behandeling van
ziekten, inclusief ernstige psychische stoornissen, omvat. In verband met de
volksgezondheid dient, ter voorkoming van ziekten en ter bescherming van de
gezondheid van individuele verzoekers, de toegang van verzoekers tot
gezondheidszorg tevens preventieve medische behandelingen, zoals vaccinaties, te
omvatten. De lidstaten kunnen om redenen van volksgezondheid verzoekers een
NL 29   NL medisch onderzoek laten ondergaan. De resultaten van dit medisch onderzoek mogen
niet van invloed zijn op de beoordeling van verzoeken om internationale bescherming,
die te allen tijde objectief, onpartijdig en op individuele basis overeenkomstig
Verordening (EU) XXX/XXX [richtlijn asielprocedures] moet worden verricht.
 (32) Het recht van een verzoeker op materiële opvangvoorzieningen uit hoofde van deze
richtlijn mag in bepaalde omstandigheden worden beperkt, bijvoorbeeld wanneer een
verzoeker is ondergedoken en zich vanuit de lidstaat waar hij geacht wordt zich te
bevinden naa r een andere lidstaat heeft begeven. De lidstaten moeten er echter op
toezien dat verzoekers te allen tijde toegang hebben tot medische hulp en een waardige
levensstandaard, overeenkomstig het Handvest van de grondrechten van de Europese
Unie en het Verdra g van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind, in het
bijzonder door te voorzien in de bestaansmiddelen en basisbehoeften van de
verzoeker, zowel wat diens fysieke veiligheid en waardigheid als wat diens
interpersoonlijke betrekkingen betreft, m et inachtneming van de inherente
kwetsbaarheid van verzoekers om internationale bescherming en hun familie of
belangenbehartiger. De nodige aandacht dient tevens uit te gaan naar verzoekers met
bijzondere opvangbehoeften. De specifieke behoeften van kinder en, met name wat
betreft de eerbiediging van het recht van het kind op onderwijs en toegang tot
gezondheidszorg, moeten in aanmerking worden genomen. Wanneer een minderjarige
zich bevindt in een andere lidstaat dan die waar hij geacht wordt zich te bevinde n,
moet de lidstaat de minderjarige toegang verlenen tot gepaste educatieve activiteiten in
afwachting van de overbrenging naar de verantwoordelijke lidstaat. De specifieke
behoeften van vrouwelijke verzoekers die gendergerelateerd letsel hebben
ondervonde n, moeten in acht worden genomen, onder meer door erop toe te zien dat
zij gedurende de verschillende fasen van de asielprocedure toegang hebben tot
medische zorg, juridische bijstand en gepaste traumabegeleiding en psychosociale
zorg.
 (33) De reikwijdte van de definitie van gezinslid moet in overeenstemming zijn met de
realiteit van de huidige ontwikkelingen op migratiegebied, die inhoudt dat verzoekers
vaak pas na een langdurige reis op het grondgebied van de lidstaten aankomen. De
definitie dient derhalve gezinnen te omvatten die buiten het land van herkomst, maar
voor de aankomst op het grondgebied van de lidstaten zijn gevormd.
 2013/33/EU overweging 23
 nieuw
(34) Om de zelfstandigheid van verzoekers te bevorderen en de grote verschillen tussen de
lidstaten te beperken, is het essentieel duidelijke regels vast te stellen met betrekking
tot de toegang van verzoekers tot de arbeidsmarkt   en ervoor te zorgen dat die
toegang effectief is, door geen voorwaarden op te leggen die effectief verhinderen dat
een verzoeker werk zoekt. Arbeidsmarkttoetsen die voorrang geven aan eigen
onderdanen, andere Unieburgers of onderdanen van derde landen die al legaal in de
betrokken lidstaat verblijven, mogen de effectieve toegang van verzoekers tot de
arbeidsmarkt niet  bemoeilijken en dienen te worden uitgevoerd onverminderd het
NL 30   NL beginsel dat Unieburgers voorrang genieten, zoals is vastgelegd in de desbetreffende
bepalingen van de toepasselijke toetredingsakten .
  nieuw
(35) De maximale termijn voor de toegang tot de  arbeidsmarkt moet worden afgestemd op
de duur van het onderzoek ten gronde van het verzoek. Teneinde de
integratievooruitzichten en de zelfstandigheid van verzoekers te vergroten, wordt
aangemoedigd dat in een vroeg stadium toegang tot de arbeidsmarkt wor dt verleend
indien het verzoek waarschijnlijk gegrond is, ook als het verzoek overeenkomstig
Verordening (EU) XXX/XXX [verordening asielprocedures] met voorrang is
behandeld. De lidstaten dienen derhalve te overwegen die termijn zo veel mogelijk te
bekorte n om ervoor te zorgen dat verzoekers, indien het waarschijnlijk is dat hun
verzoek gegrond is, uiterlijk drie maanden na het indienen van het verzoek toegang
krijgen tot de arbeidsmarkt. De lidstaten dienen echter geen toegang te geven tot de
arbeidsmarkt aan verzoekers wier verzoek om internationale bescherming
waarschijnlijk ongegrond is en volgens een versnelde procedure wordt behandeld.
(36) Zodra verzoekers toegang hebben tot de arbeidsmarkt, dienen zij recht te hebben op
een gemeenschappelijk geheel van rechten op basis van dezelfde behandeling als
onderdanen van de betrokken lidstaat. De arbeidsvoorwaarden moeten ten minste
salaris, ontslag, gezondheid en veiligheid op het werk, arbeidstijden en een
verlofregeling omvatten, met inachtneming van de ge ldende collectieve
arbeidsovereenkomsten. Verzoekers dienen ook gelijke behandeling te genieten inzake
vrijheid van vereniging en aansluiting bij een werknemersorganisatie, onderwijs en
beroepsopleiding, erkenning van beroepskwalificaties en sociale zekerheid.
 (37) De lidstaten moeten beroepskwalificaties die door een verzoeker in een andere lidstaat
zijn verworven, erkennen op dezelfde wijze als die van burgers van de Unie en moeten
rekening houden met in een derde land verworven kwalificaties overeenkoms tig
Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad27. Er dienen speciale
maatregelen te worden overwogen om een degelijke oplossing te vinden voor de
praktische problemen die verzoekers ondervinden bij de legalisatie van hun
buitenlandse diploma , getuigschriften of  andere bewijzen van officiële kwalificaties,
in het bijzonder als gevolg van het ontbreken van bewijsstukken en hun onvermogen
om de kosten van de erkenningsprocedures te betalen.
27 Richtlĳn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7  september 2005 betreffende de
erkenning van beroepskwalificaties (PB L  255 van 30.9.2005, blz.  22).
NL 31   NL (38) De definitie van de takken van de sociale zekerheid die is opgenomen in Verordening
(EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad28 dient van toepassing te
zijn.
(39) Gezien de mogelijk tijdelijke aard van het verblijf van de verzoekers en onverminderd
Verordening (EU) nr. 1231/2010 van het Europees Parlement en de Raad moeten de
lidstaten gezinstoelagen en werkloosheidsuitkeringen kunnen uitsluiten van de gelijke
behandeling van verzoekers en de eigen onderdanen en moeten zij de gelijke
behandeling op het gebied van onderwijs en beroepsopleiding kunnen beperken. Ook
het recht op vrijheid van vereniging en aansluiting bij een werknemersorganisatie kan
worden beperkt door verzoekers uit te sluiten van deelname aan het management van
bepaalde instanties en van het uitoefenen van een openbaar  ambt.
 (40) Het recht van de Unie houdt geen beperking in van de bevoegdheid van de lidstaten
om hun socialezekerheidsstelsels te organiseren. Bij gebreke van harmonisatie op het
niveau van de Unie moet elke lidstaat de voorwaarden vaststellen waaronder
socialezekerheidsuitkeringen worden toegekend, alsook het bedrag van deze
uitkeringen en de periode gedurende welke zij worden verstrekt. Bij de uitoefening
van die bevoegdheid moeten de lidstaten evenwel het recht van de Unie naleven.
 2013/33/EU overweging 24
(aangepast)
 nieuw
(41) Om ervoor te zorgen dat de materiële   opvangvoorzieningen   steun  die aan
verzoekers wordt   worden   verstrekt, strookt   stroken   met de beginselen
van deze richtlijn, is het noodzakelijk   de aard van die voorzieningen, die niet alleen
huisvesting, voeding en kleding maar ook essentiële non- foodartikelen zoals sanitaire
artikelen omvatten, nader te bepalen. Het is tevens noodzakelijk   dat de lidstaten het
niveau van deze  materiële opvangvoorzieningen, die in de vorm van uitkeringen of
tegoedbonnen worden verstrekt,  steun  vaststellen op basis van relevante
referentiewaarden  die voor hun onderdanen een passende levensstandaard
waarborgen, zoals minimuminkomens, minimumlonen, minimumpensioenen,
werkloosheidsuitkeringe n en socialebijstandsuitkeringen  . Dit houdt niet in dat de
omvang van de steun dezelfde moet zijn als voor onderdanen. De lidstaten kunnen aan
verzoekers een minder gunstige behandeling geven dan aan onderdanen, zoals omschreven in deze richtlijn.
28 Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende
de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB L 166 v an 30.4.2004, blz. 1).
 NL 32   NL
 2013/33/EU overweging 25
(aangepast)
 nieuw
(42)  Om de mogelijkheid tot misbruik van het opvangstelsel te beperken, moeten de
lidstaten in staat worden gesteld om materiële opvangvoorzieningen slechts te
verstrekken voor zover verzoekers onvoldoende middel en hebben om zelf in hun
onderhoud te voorzien. Wanneer de lidstaten beoordelen of de middelen waarover een
verzoeker beschikt, toereikend zijn en wanneer zij van een verzoeker een bijdrage
verlangen voor het totaal of een deel van de kosten van materiële
opvangvoorzieningen, moeten zij het evenredigheidsbeginsel in acht nemen en
rekening houden met de specifieke omstandigheden van de verzoeker en met de
noodzaak om diens waardigheid of persoonlijke integriteit te eerbiedigen, alsook met
diens bijzondere opvangbehoeften. Er mag van verzoekers geen bijdrage worden
verlangd voor het totaal of een deel van de kosten van noodzakelijke
gezondheidszorg.   Mogelijk misbruik van het opvangstelsel moet   ook 
worden tegengegaan door de omstandigheden te specificeren waarin materiële
opvangvoorzieningen voor verzoekers kunnen   huisvesting, voedsel, kleding en
andere essentiële non -foodartikelen, verstrekt in de vorm van uitkeringen of
tegoedbonnen, mogen worden vervangen door in natura verstrekte
opvangvoorzieningen,  alsook de omstandigheden waarin de dagvergoeding kan 
worden beperkt of ingetrokken, terwijl tegelijkertijd  voor en door  alle verzoekers
tegelijkertijd  een mens waardige levensstandaard te garanderen  wordt gegarandeerd.
  2013/33/EU overweging 26
 nieuw
(43)  De lidstaten moeten passende regels vaststellen voor het sturen, bewaken en
controleren van de opvangvoorzieningen. Teneinde vergelijkbare
levensomstandigheden te waarborgen, moeten de lidstaten in hun bewakings - en
controlesystemen rekening houden met de operationele normen voor
opvangvoorzieningen en de specifieke indicatoren die zijn ontwikkeld door [het
Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken / het Asielagentschap van de
Europese Unie].   Er moet voor worden gezorgd dat de nationale opvangregelingen
doeltreffend werken en dat de lidstaten samenwerken op het gebied van de opvang van
verzoekers   , onder meer met behulp van het EU -netwerk van opvanginstanties dat is
opgericht door [het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken / het
Asiel agentschap van de Europese Unie]  .
 2013/33/EU overweging 27
(44) Passende coördinatie tussen de bevoegde autoriteiten met betrekking tot de opvang
van verzoekers moet worden aangemoedigd. D ; derhalve dienen harmonieuze relaties
tussen lokale gemeenschappen en opvangcentra te worden bevorderd.
NL 33   NL
 nieuw
(45) De ervaring heeft uitgewezen dat noodplannen noodzakelijk zijn om een passende
opvang van verzoekers te garanderen wanneer lidstaten met een buitenproportioneel
aantal verzoekers om internationale bescherming worden geconfronteerd. Er moet
regelmatig worden gecontroleerd en beoordeeld of de maatregelen waarin de
noodplannen van de lidstaten voorzien, toereikend zijn.
 2013/33/EU overweging 28
(46) Het dient de lidstaten vrij te staan gunstiger regelingen in te voeren of te handhaven
voor onderdanen van derde landen en staatlozen die internationale bescherming zoeken in een lidstaat.
 2013/33/EU overweging 29
(aangepast)
(47) In deze geest  worden de  De lidstaten worden opgeroepen de bepalingen van deze
richtlijn ook toe te passen in procedures inzake verzoeken om andere vormen van bescherming dan die bepaald in Richtlijn 2011/95/EU  Verordening (EU) XXX/XXX
[verordening asielnormen].
  2013/33/EU overweging 30
 nieuw
(48) De implementatie van deze richtlijn dient regelmatig te worden geëvalueerd.   De
lidstaten moeten de Commissie de informatie verstrekken die zij nodig heeft om haar
verslagleggingsplicht te kunnen vervullen. 

 2013/33/EU overweging 31
(aangepast)
(49) Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk de vaststelling van normen voor de opvangvoorzieningen voor verzoekers in de lidstaten, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve wegens de omvang en de gevolgen van deze richtlijn beter op het niveau van de de  Unie kan worden verwezenlijkt, kan de Unie,
overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU)
neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in
hetzelfde arti kel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder
dan nodig is om die doelstelling te verwezenlijken.
NL 34   NL
 2013/33/EU overweging 32
(50) Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de
Commissie van 28 september 2011 over toelichtende stukken29, hebben de lidstaten
zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen de kennisgeving van hun
omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van een of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtli jn en de overeenkomstige delen van de
nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn
acht de wetgever de toezending van dergelijke stukken gerechtvaardigd.
  2013/33/EU overweging 33
(aangepast)
(33) Overeenkomstig de  artikelen 1 en 2 en artikel 4 bis, lid 1, van het aan het VEU en
aan het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) gehechte
Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten
aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, en onverminderd artikel 4
van dat protocol, nemen het Verenigd Koninkrijk en Ierland niet deel aan de
vaststelling van deze richtlijn, die bijgevolg niet bindend is voor, noch van
toepassing is in deze lidstaten.
 nieuw
(51) [Ove reenkomstig artikel 3 van het Protocol (nr. 21) betreffende de positie van het
Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en
recht, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de
werkin g van de Europese Unie is gehecht, hebben deze lidstaten te kennen gegeven
dat zij wensen deel te nemen aan de aanneming en toepassing van deze richtlijn .]

OF

(51) [Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol (nr. 21) betreffende de positie
van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid,
veiligheid en recht, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag
betreff ende de werking van de Europese Unie is gehecht, en onverminderd artikel 4
van dat Protocol, nemen deze lidstaten niet deel aan de aanneming van deze richtlijn
en is deze niet bindend voor, noch van toepassing in deze lidstaten.]

OF

29 PB C 369 van 17.12.2011, blz. 14.
 NL 35   NL
(51) [Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol (nr. 21) betreffende de positie
van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid,
veiligheid en recht, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie is gehecht, en onverminderd artikel 4
van dat protocol, neemt het Verenigd Koninkrijk niet deel aan de aanneming van deze
richtlijn  en is deze niet bindend voor, noch van toepassing in deze lidstaat.
(52) Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol (nr. 21) betreffende de positie van het
Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en
recht, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de
werking van de Europese Unie is gehecht, heeft Ierland (bij brief van …) te kennen
gegeven te willen deelnemen aan de aanneming en toepassing van deze richtlijn .]

OF

(51) [Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol (nr. 21) betreffende de positie van het
Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en
recht, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de
werking van de Europese Unie is gehecht, heeft het Verenigd Koninkrijk (bij brief van
…) te kennen gegeven te willen deelnemen aan de aanneming en toepassing van deze
richtlijn.
 (52) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol (nr. 21) betreffende de positie
van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijhei d,
veiligheid en recht, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie is gehecht, en onverminderd artikel 4
van dat protocol, neemt Ierland niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn  en is
deze niet bindend voor, noch van toepassing in deze lidstaat.]

 2013/33/EU overweging 34
(52) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het  Protocol (nr. 22)  betreffende de positie
van Denemarken, gehecht aan het VEU en aan het VWEU, neemt Denemarken niet
deel aan de vaststelling van deze richtlijn, die bijgevolg niet bindend is voor, noch van
toepassing is in deze lidstaat.
NL 36   NL
 2013/33/EU overweging 35
(53) Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name
in het Handvest  van de grondrechten van de Europese Unie worden erkend. Deze
richtlijn beoogt meer bepaald te waarborgen dat de menselijke waardigheid ten volle
wordt geëerbiedigd en te bevorderen dat de artikelen 1, 4, 6, 7, 18, 21, 24 en 47 van het Handvest worden toegepast en dient dienovereenkomstig te worden uitgevoerd.
 2013/33/EU overweging 36
(aangepast)
(54) De verplichting tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht dient te worden beperkt tot de bepalingen die ten opzichte van   de vorige richtlijn   Richtlijn
2003/9/EG  zijn gewijzigd. De verplichting tot omzetting van de ongewijzigde
bepalingen vloeit voort uit de vorige richtlijn.
  2013/33/EU overweging 37
(aangepast)
(55) Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage
III, deel B,  genoemde termijn voor   de  omzetting in nationaal recht van
 de  Rrichtlijn 2013/33/EU  onverlet te laten,

 2013/33/EU (aangepast)
HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
HOOFDSTUK I
 ONDERWERP   DOEL, DEFINITIES EN WERKINGSSFEER
Artikel 1
Doel
Bij d Deze richtlijn heeft ten doel   worden  normen vast te stellen   vastgesteld  
voor de opvang in de lidstaten van personen die om internationale bescherming verzoeken
(„verzoekers”).
 NL 37   NL Artikel 2
Definities

Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:
(1)a) „verzoek om internationale bescherming”: een verzoek om internationale
bescherming zoals gedefinieerd in artikel 2, onder h), [4, lid 2, onder a),] van
Richtlijn 2011/95/EU  Verordening (EU)  XXX/XXX30 [verordening asielprocedures] ;

 2013/33/EU (aangepast)
 nieuw

(2)b) „verzoeker”:  een verzoeker zoals gedefinieerd in artikel [4, punt 2, onder b),] van
Verordening (EU) XXX/XXX [verordening asielprocedures]   een onderdaan van
een derde land of een staatloze die een verzoek om internationale bescherming heeft
ingediend waarover nog geen definitieve beslissing is genomen;

(3)c) „gezinsleden”:  gezinsleden zoals gedefinieerd in artikel [2, punt (9),] van
Verordening (EU) XXX/XXX31 [verordening asielnormen];   de volgende leden
van het gezin van de asielzoeker, voor zover het gezin reeds bestond in het land van
herkomst, die in verband met het verzoek om internationale bescherming in dezelfde
lidstaat aanwezig zijn:
– de echtgenoot van de verzoeker of de niet -gehuwde partner met wie een
duurzame relatie wordt onderhouden, indien in het recht of de praktijk van de
betrokken lidstaat niet -gehuwde en gehuwde paren op een vergelijkbare manier
worden behandeld in het kader van het recht dat betr ekking heeft op
onderdanen van derde landen;
– de minderjarige kinderen van paren als bedoeld onder het eerste streepje, of
van de verzoeker, mits zij niet gehuwd zijn, ongeacht of het uit hoofde van het
nationale recht wettige, buitenechtelijke of geadoptee rde kinderen zijn;
– de vader, moeder, of een andere volwassene die volgens het recht of de praktijk
van de betrokken lidstaat verantwoordelijk is voor de verzoeker indien de
verzoeker minderjarig en ongehuwd is;


30 PB C […] van […], blz. […].
31 PB C […] van […], blz. […].
