None
22      Wettelijke aansprakelijkheid wordt doorgaans als objectief aangemerkt wanneer de handelende persoon verplicht is tot het treffen van alle maatregelen die theoretisch gezien mogelijk zijn ter voorkoming van schade, ongeacht of hij er feitelijk kennis van droeg of ongeacht de economische houdbaarheid ervan. Indien daarentegen aan de handelende persoon wordt opgelegd dat hij maatregelen treft die normaliter door een marktdeelnemer in de betrokken economische sector worden getroffen teneinde de veiligheid te garanderen en eventuele uit de activiteit voortvloeiende schade te voorkomen, lijkt de verantwoordelijkheid voor de schade te verschuiven in de richting van schuldaansprakelijkheid. Gambini M., „Responsabilità”, op. cit., blz. 1055.
23      Gambini M., „Responsabilità”, op. cit., blz. 1059. Zie naar analogie voor het standpunt volgens welke het bewijs dat passende maatregelen zijn getroffen, niet alleen wordt geleverd door aan te tonen dat de vereiste grootst mogelijke zorgvuldigheid is betracht, maar ook door bewijs te leveren van een extern schadeveroorzakend feit met de kenmerken van onvoorzienbaarheid en onvermijdelijkheid die typisch zijn voor toeval en overmacht, Sica S., „Sub art. 82”, D’Orazio R., Finocchiaro G., Pollicino O., Resta G., Codice della privacy e data protection, Giuffrè, 2021.
24      „[...] indien hij bewijst dat hij op geen enkele wijze verantwoordelijk is voor het schadeveroorzakende feit” (artikel 82, lid 3).
25      Gambini M., „Responsabilità”, op. cit., blz. 1060.
26      Zie in die zin arrest van 15 juni 2021, Facebook Ireland e.a.  (C‑645/19, EU:C:2021:483, punten 43 en 44).
 27      Overweging 85 luidt als volgt: „Een inbreuk in verband met persoonsgegevens kan, wanneer dit probleem niet tijdig en op passende wijze wordt aangepakt, resulteren in lichamelijke, materiële of immateriële schade voor natuurlijke personen [...]”. Overweging 146 luidt als volgt: „De verwerkingsverantwoordelijke of de verwerker moeten alle schade vergoeden die iemand kan lijden ten gevolge van een verwerking die inbreuk maakt op deze verordening. De verwerkingsverantwoordelijke of de verwerker moet van zijn aansprakelijkheid worden vrijgesteld indien hij bewijst dat hij niet verantwoordelijk is voor de schade. Het begrip „schade” moet ruim worden uitgelegd in het licht van de rechtspraak van het Hof van Justitie, op een wijze die ten volle recht doet aan de doelstellingen van deze verordening. Dit laat eventuele eisen tot schadeloosstelling wegens inbreuken op andere regels in het Unierecht of het lidstatelijke recht onverlet. [...]. De betrokkenen dienen volledige en daadwerkelijke vergoeding van door hen geleden schade te ontvangen. [...]”


28      Zie de reeds aangehaalde conclusie van advocaat-generaal Campos Sánchez-Bordona, punt 29 en voetnoot 11. In diezelfde conclusie rondt de advocaat-generaal zijn analyse correct af met een letterlijke, historische, contextuele en teleologische uitlegging waarbij hij uitsluit dat op grond van artikel 82 aan betrokkenen schadevergoeding met een „punitief” karakter kan worden toegekend (punten 27‑55). Enerzijds merkt hij op dat lidstaten „[niet] hoeven [...] te kiezen (en [...] dat trouwens ook niet [kunnen]) tussen de mechanismen van hoofdstuk VIII om de bescherming van gegevens te waarborgen. In het geval van een inbreuk die niet tot schade leidt, heeft de betrokkene nog steeds (ten minste) het recht om een klacht in te dienen bij een toezichthoudende autoriteit”. Anderzijds merkt hij op dat „het vooruitzicht op het verkrijgen van een schadevergoeding zonder dat er sprake is van schade, waarschijnlijk [zou] leiden tot meer civielrechtelijke zaken, met vorderingen die misschien niet altijd gerechtvaardigd zijn, en aldus een rem kunnen zetten op de activiteiten in verband met gegevensverwerking” (punten 54 en 55).
 29      Dat er geen recht op schadevergoeding voor zwakke en voorbijgaande gevoelens of emoties wordt toegekend waar het gaat om de inbreuk op verwerkingsregels, betekent nog niet dat de betrokkene in het geheel niet wordt beschermd (zie in die zin de reeds aangehaalde conclusie van advocaat-generaal Campos Sánchez-Bordona, punt 115).
30      Ofwel „ruim” in de bewoordingen van overweging 146.
31      Zie arresten van 15 april 2021, The North of England P & I Association (C‑786/19, EU:C:2021:276, punt 48), en 10 juni 2021, KRONE – Verlag (C‑65/20, EU:C:2021:471, punt 25).
32      Zie de reeds aangehaalde conclusie van advocaat-generaal Campos Sánchez-Bordona, punt 104.
33      Het heeft ook niet aangegeven dat een bepaalde methode van uitlegging – autonoom of onder verwijzing naar de nationale rechtsstelsels – de voorkeur verdient: dit hangt af van welk onderwerp er aan de orde is. Vergelijk de arresten van 10 mei 2001, Veedfald (C‑203/99, EU:C:2001:258, punt 27), over producten met gebreken; 6 mei 2010, Walz (C‑63/09, EU:C:2010:251, punt 21), over de aansprakelijkheid van luchtvervoerders, en 10 juni 2021, Van Ameyde España (C‑923/19, EU:C:2021:475, punten 37 e.v.), over de wettelijke aansprakelijkheid voor ongevallen ten gevolge van de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen.
34      Bijvoorbeeld consumenten van producten of slachtoffers van verkeersongevallen.
35      Zie, op het gebied van pakketreizen, arrest van 12 maart 2002, Leitner (C‑168/00, EU:C:2002:163), alsmede, op het gebied van de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, de arresten van 24 oktober 2013, Haasová (C‑22/12, EU:C:2013:692, punten 47‑50); 24 oktober 2013, Drozdovs (C‑277/12, EU:C:2013:685, punt 40), en 23 januari 2014, Petillo (C‑371/12, EU:C:2014:26, punt 35).
 36      Zie de reeds aangehaalde conclusie van advocaat-generaal Campos Sánchez-Bordona, punt 105. Het Hof heeft bijvoorbeeld erkend dat een nationale regeling waarbij er voor de berekening van de schadevergoeding in geval van immateriële schade die voortvloeit uit letselschade door een ongeval, een onderscheid wordt gemaakt afhankelijk van de oorzaak van het ongeval, verenigbaar is met de Europese regels. Zie arrest van 23 januari 2014, Petillo (C‑371/12, EU:C:2014:26, dictum), waaruit blijkt dat het Unierecht zich niet verzet tegen „een nationale wettelijke regeling [...] die een bijzonder stelsel inhoudt voor de vergoeding van immateriële schade die voortvloeit uit lichte verwondingen ten gevolge van verkeersongevallen op de weg en waarin de vergoeding van deze schade is beperkt ten opzichte van de vergoeding die kan worden toegewezen voor identieke schade die voortvloeit uit andere oorzaken dan [verkeers]ongevallen”.
37      Dit onderscheid wordt in de nationale rechtsstelsels beschouwd als een onvermijdelijk uitvloeisel van het samenleven. Zie recentelijk op het gebied van gegevensbescherming, in Italië Tribunale di Palermo, sez. I civile (rechter in eerste aanleg, civiele kamer nr. 1, Palermo, Italië), vonnis nr. 5261 van 5 oktober 2017, alsook Cass. Civ. Sez. 6 (hoogste rechter in civiele en strafzaken, kamer nr. 6, Italië), beschikking nr. 17383/2020. In Duitsland onder meer Amtsgericht Diez (rechter in eerste aanleg Diez, Duitsland), 7 november 2018 – 8 C 130/18; Landgericht Karlsruhe (rechter in eerste aanleg Karlsruhe, Duitsland), 2 augustus 2019 – 8 O 26/19, en Amtsgericht Frankfurt am Main (rechter in eerste aanleg Frankfurt am Main, Duitsland), 10 juli 2020 – 385 C 155/19 (70). In Oostenrijk, Oberster Gerichtshof, 6 Ob 56/21k.
 38      Zie arrest van 23 oktober 2012, Nelson e.a. (C‑581/10 en C‑629/10, EU:C:2012:657, punt 51), over het onderscheid tussen „schade” in de zin van artikel 19 van het op 28 mei 1999 te Montreal gesloten Verdrag tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer en „ongemak” in de zin van verordening nr. 261/2004, dat kan worden vergoed op grond van artikel 7 van die verordening, gelet op het arrest van 19 november 2009, Sturgeon e.a. (C‑402/07 en C‑432/07, EU:C:2009:716). In deze sector heeft de wetgever, net als in het geval van het passagiersvervoer over zee en over binnenwateren, dat onder verordening nr. 1177/2010 valt, een abstracte categorie kunnen vaststellen omdat de aan die moeilijkheden ten grondslag liggende factor en de essentie van de moeilijkheden voor alle benadeelden identiek zijn. Volgens mij is een dergelijke gevolgtrekking niet mogelijk op het gebied van gegevensbescherming.
39      Volgens Ierland zijn deze overwegingen in de praktijk in het kader van cybercriminaliteit bijzonder belangrijk, omdat wanneer iedereen die, ook slechts minimaal, wordt getroffen door een inbreuk, recht op vergoeding van immateriële schade zou hebben, dit grote gevolgen zou hebben en wel met name voor de verwerkingsverantwoordelijken in de publieke sector die met beperkte openbare middelen worden gefinancierd en vooral het collectieve belang moeten dienen, daaronder begrepen de verbetering van de beveiliging van persoonsgegevens (schriftelijke opmerkingen, punt 72).
40      Zie de reeds aangehaalde conclusie van advocaat-generaal Campos Sánchez-Bordona, punt 116.
