None
129


Voorts heeft het Gerecht de feiten onjuist opgevat door buiten beschouwing te laten dat acht oproepen voor medische onderzoeken te laat waren verstuurd en door PV pas na de datum van het betreffende controleonderzoek waren ontvangen. Daaruit volgt dat de beoordeling in punt 220 van het bestreden arrest, volgens welke het feit dat het PV moest worden aangerekend dat hij geen gehoor had gegeven aan verschillende oproepen voor een bezoek aan de arts, onjuist is voor wat die acht oproepen betreft.
130


Ten tweede zijn de medische adviezen van 27 juni en 10 oktober 2014, volgens welke PV zijn werk kon hervatten, waarschijnlijk het gevolg van instructies van het DG Tolken en vormen zij dus een actieve deelname aan het psychisch geweld tegen PV alsook een schending van de beroepsethiek en het voorzorgsbeginsel.
131


Verder heeft het Gerecht volgens PV de onregelmatigheden van de adviezen van de raadgevend arts van de Commissie niet onderzocht. Bij deze medische adviezen was er volgens hem sprake van intellectuele valsheid in geschrifte. In deze adviezen wordt gesteld dat PV’s afwezigheden ongerechtvaardigd waren, terwijl hij verklaringen van zijn behandelend arts had overgelegd dat hij arbeidsongeschikt was. Voorts waren de adviezen niet op medisch onderzoek gebaseerd. Doordat geen medisch onderzoek heeft plaatsgevonden, is de constatering van onregelmatige afwezigheid tot een datum in de toekomst overigens betekenisloos, omdat die constatering niet is gebaseerd op een beoordeling van de geschiktheid om te werken.
132


Ten derde heeft het Gerecht de feiten onjuist opgevat door niet vast te stellen dat een lijst met onafhankelijke artsen ontbrak, die had moeten zijn samengesteld overeenkomstig artikel 59, lid 6, van het Statuut.
133


De Commissie is van mening dat het eerste onderdeel van het vijfde middel moet worden afgewezen.
 – Beoordeling door het Hof






134


Ten eerste, voor zover PV aanvoert dat het Gerecht de bewijzen onjuist heeft opgevat door de verklaringen van zijn behandelend arts verkeerd te interpreteren, zij opgemerkt dat een onjuiste opvatting van de bewijzen weliswaar kan bestaan in een interpretatie van een document die in strijd is met de inhoud ervan, maar dat het voor de vaststelling van een onjuiste opvatting van de bewijzen niet volstaat dat wordt aangetoond dat het betreffende document anders kon worden geïnterpreteerd dan het Gerecht heeft gedaan. Daartoe moet namelijk worden aangetoond dat het Gerecht de grenzen van een redelijke beoordeling van dit document kennelijk heeft overschreden, met name door een lezing van dat document die in strijd is met de bewoordingen ervan (arrest van 25 februari 2021, Dalli/Commissie, C‑615/19 P, EU:C:2021:133, punt 139 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
135


Het is niet uitgesloten dat de door PV overgelegde medische verklaringen die, zoals het Gerecht in punt 219 van het bestreden arrest heeft aangegeven, voorschreven dat PV „ieder contact met de arbeidsomgeving [moest vermijden] om een tweede burn-out te voorkomen”, zo kunnen worden uitgelegd dat zijn behandelend arts van mening was dat hij zich niet medisch mocht laten controleren door de Commissie, maar dat laat onverlet dat het Gerecht de grenzen van een redelijke beoordeling van deze documenten niet kennelijk heeft overschreden door in dat punt 219 te oordelen dat de medische dienst geen arbeidsomgeving van PV is en dat die medische verklaringen PV dus niet het recht gaven om weg te blijven bij de door de Commissie georganiseerde medische controles.
136


Het betoog inzake een onjuiste opvatting van deze documenten is dus ongegrond.
 137


Ten tweede zijn PV’s grieven dat de Commissie hem niet thuis medisch heeft onderzocht, bepaalde oproepen voor medische onderzoeken te laat heeft verstuurd en de raadgevend arts van de Commissie heeft geïnstrueerd om bepaalde medische adviezen op te stellen, en verder dat er geen lijst van onafhankelijke artsen was, ingevolge de in punt 84 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak van het Hof niet-ontvankelijk. PV heeft deze grieven namelijk niet voor het Gerecht aangevoerd.
138


Ten derde, aangezien de grief tegen punt 114 van het bestreden arrest, volgens hetwelk een verklaring van niet-verschijnen van de raadgevend arts geen bezwarende handeling is, in punt 115 van het onderhavige arrest ongegrond is verklaard, dienen de grieven tegen deze verklaringen van niet-verschijnen hoe dan ook niet ter zake.
139


Het eerste onderdeel van het vijfde middel moet bijgevolg deels ongegrond en deels niet-ontvankelijk worden verklaard.
140


Derhalve moet het vijfde middel in zijn geheel worden afgewezen.
Zesde middel



Argumenten van partijen






141


Met zijn zesde middel betoogt PV in de eerste plaats dat het Gerecht een verkeerde voorstelling van het dossier heeft gegeven door in punt 237 van het bestreden arrest vast te stellen dat de regel dat de administratieve klacht en het beroep moeten overeenstemmen niet was nageleefd voor het middel inzake schending van het Belgische rechtsbeginsel van de niet-uitvoeringsexceptie, terwijl dat middel in klacht R/413/17 al was opgeworpen.
142


In de tweede plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 239 van zijn arrest vast te stellen dat het Belgische rechtsbeginsel van de niet-uitvoeringsexceptie in de betreffende zaak niet van toepassing was. PV betoogt dat dit beginsel in algemene zin van toepassing is op alle synallagmatische verhoudingen.
 143


In de derde plaats heeft het Gerecht in punt 241 van dat arrest het argument afgewezen ter ondersteuning waarvan PV dit beginsel aanvoerde, door het tijdsverloop van de gebeurtenissen te „verdraaien”. Het Gerecht heeft namelijk in punt 240 van het arrest vastgesteld dat PV ter onderbouwing van zijn weigering om in dienst te treden bij het DG Tolken een besluit van na die weigering had aangevoerd, terwijl de door PV daartoe aangevoerde gebeurtenis was voorafgegaan aan die weigering.
144


De Commissie betoogt dat het zesde middel moet worden afgewezen.
Beoordeling door het Hof






145


Wat ten eerste de onjuiste rechtsopvatting betreft waarvan het Gerecht in punt 239 van het bestreden arrest blijk zou hebben gegeven, moet worden vastgesteld dat het Gerecht in dat punt 239 terecht heeft geconstateerd dat het Belgische rechtsbeginsel van de niet-uitvoeringsexceptie niet van toepassing is op de verhoudingen tussen een ambtenaar en zijn instelling.
146


De arbeidsrelatie tussen een ambtenaar en zijn instelling is namelijk van statutaire aard. Op die relatie is derhalve het Unierecht van toepassing. Het Belgische rechtsbeginsel van de niet-uitvoeringsexceptie is evenwel een Belgisch privaatrechtelijk beginsel dat volgens PV van toepassing kan zijn op contractuele verhoudingen. Nu de toepasselijke bepalingen van Unierecht niet uitdrukkelijk naar dit beginsel verwijzen, kan niet worden aangenomen dat het toepassing vindt op de arbeidsverhouding tussen een ambtenaar en zijn instelling.
147


Dit argument moet dus ongegrond worden verklaard.
 148


Ten tweede, gelet op het voorgaande en gesteld al dat het Gerecht een verkeerde voorstelling van het dossier heeft gegeven door vast te stellen dat PV het middel inzake schending van het Belgische rechtsbeginsel van de niet-uitvoeringsexceptie niet had aangevoerd in klacht R/413/17, en daarnaast het tijdsverloop van de gebeurtenissen heeft „verdraaid”, zijn die fouten niet van belang voor de afwijzing, in punt 241 van het bestreden arrest, van het middel betreffende schending van dat beginsel.
149


Het betoog van PV inzake een verkeerde voorstelling van het dossier en verdraaiing van het tijdsverloop van de gebeurtenissen is dus hoe dan ook irrelevant.
150


Bijgevolg moet het zesde middel ongegrond worden verklaard.
Zevende middel



Argumenten van partijen






151


Met zijn zevende middel betoogt PV ten eerste dat het Gerecht de vooraankondigingsbrief van het PMO van 21 september 2016 onjuist heeft opgevat door in punt 20 van het bestreden arrest te constateren dat de in die brief vermelde schuld 42704,74 EUR bedroeg, terwijl uit de tabel bij het verzoekschrift in eerste aanleg in zaak T‑786/16 bleek dat die schuld 58837,20 EUR bedroeg.
 152


Ten tweede heeft het Gerecht de feiten onjuist opgevat door de frauduleuze aard van die tabel, met niet-bestaande schulden, buiten beschouwing te laten. PV betoogt in dit verband dat het PMO zijn motiveringsplicht volgens artikel 41 van het Handvest en artikel 25 van het Statuut heeft geschonden door geen bewijsstukken over te leggen voor de salarisinhoudingen waarmee die schulden werden verrekend. Bovendien was het besluit tot salarisinhouding van 15 september 2016 voorzien van een valse handtekening, zodat het Gerecht het beginsel fraus omnia corrumpit had moeten toepassen. Vanwege deze onjuiste opvattingen heeft het Gerecht in de punten 165 en 206 van het bestreden arrest blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, door te oordelen dat de schulden correct waren vastgesteld, terwijl de totale schuld van 58837,20 EUR berustte op onregelmatigheden.
153


PV voert in dit verband tevens schending van zijn rechten van verdediging aan, omdat hij die schulden niet kon betwisten doordat het PMO zijn motiveringsplicht niet was nagekomen.
154


De Commissie concludeert tot verwerping van het zevende middel.
Beoordeling door het Hof






155


Wat ten eerste de vermeende onjuiste opvatting van de vooraankondigingsbrief van het PMO van 21 september 2016 betreft, zij eraan herinnerd dat, overeenkomstig de in punt 134 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak, een onjuiste opvatting van de bewijzen weliswaar kan bestaan in een interpretatie van een document die in strijd is met de inhoud ervan, maar dat het voor de vaststelling van een onjuiste opvatting van de bewijzen niet volstaat dat wordt aangetoond dat het betreffende document anders kon worden geïnterpreteerd dan het Gerecht heeft gedaan. Daartoe moet namelijk worden aangetoond dat het Gerecht de grenzen van een redelijke beoordeling van dit document kennelijk heeft overschreden, met name door een lezing van dat document die in strijd is met de bewoordingen ervan.
 156


In casu vermeldt de vooraankondigingsbrief van het PMO van 21 september 2016, die is gevoegd bij het verzoekschrift in eerste aanleg in zaak T‑786/16 en waarnaar het Gerecht verwijst in punt 20 van het bestreden arrest, een schuld van 42704,74 EUR. Hetzelfde bedrag staat bovendien in de tabel bij die brief, die ook bij het verzoekschrift in eerste aanleg is gevoegd, in de kolom „Verschuldigd resterend saldo”.
157


De vaststelling van het Gerecht in punt 20 van het bestreden arrest, dat de in die brief vermelde schuld 42704,74 EUR bedroeg, is dus in het licht van de door PV overgelegde tabel niet kennelijk onjuist.
158


PV’s argument dat deze tabel onjuist is opgevat, is dus ongegrond.
159


Ten tweede zijn de argumenten dat die tabel frauduleus is en PV’s rechten van verdediging zijn geschonden overeenkomstig de in punt 84 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak van het Hof niet ontvankelijk, omdat zij niet voor het Gerecht zijn aangevoerd.
160


PV’s stelling dat het Gerecht het beginsel fraus omnia corrumpit had moeten toepassen vanwege de vermeende valse handtekening op het salarisinhoudingsbesluit van 15 september 2016, moet om de in de punten 84 tot en met 86 van het onderhavige arrest uiteengezette redenen ongegrond worden verklaard voor wat betreft tuchtprocedure CMS 17/025 en niet-ontvankelijk worden verklaard voor wat betreft de andere litigieuze handelingen waartegen met het zevende middel in hogere voorziening wordt opgekomen.
161


Het betoog van PV dat het Gerecht in de punten 165 en 206 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting vanwege de door PV in zijn zevende middel aangevoerde onjuiste opvattingen, moet dus ongegrond worden verklaard.
162


Hieruit volgt dat het zevende middel gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk ongegrond moet worden verklaard.
 Vierde middel



Argumenten van partijen






163


Met zijn vierde middel, dat als zevende moet worden onderzocht, stelt PV ten eerste dat het Gerecht in de punten 6, 8, 17, 20, 54, 147, 162, 163, 164, 166, 173, 205, 206, 242 en 246 van het bestreden arrest verschillende elementen onjuist heeft opgevat en „verdraaid”, en op grond van die elementen ten onrechte heeft geoordeeld dat geen psychisch geweld was aangetoond.
164


In de eerste plaats verwijt PV het Gerecht geen vermelding te hebben gemaakt van het psychisch geweld waarvan hij bij het DG Begroting slachtoffer was geworden tussen juli 2010 en december 2011, hetgeen was aangetoond met deskundigenverslagen van zijn psychiater.
165


In de tweede plaats had het Gerecht rekening moeten houden met de omstandigheid dat het DG Personele Middelen en Veiligheid de verwijderingsmaatregelen had goedgekeurd en aanbevolen, die waren voorgesteld door een vertrouwenspersoon tot wie PV zich had gewend toen hij bij het DG Tolken werkte, en met het feit dat dit laatste DG had geweigerd om daaraan gevolg te geven.
166


In de derde plaats heeft het Gerecht de feiten onjuist opgevat door in punt 242 van het bestreden arrest te oordelen dat de feiten betreffende het psychisch geweld tegen PV, zoals hij die in zijn schriftelijke stukken heeft aangevoerd, niet door getuigen waren bevestigd, terwijl PV getuigenverklaringen had overgelegd van twee oud-collega’s waarin deze feiten werden bevestigd.
167


In de vierde plaats heeft het Gerecht de woorden van PV „verdraaid” door met name in de punten 6, 17, 20 en 54 van dat arrest de termen „vermeend” of „beweerdelijk” te gebruiken in verband met zijn beschuldigingen, en daarmee te verstaan heeft gegeven dat die beschuldigingen onjuist waren of in kwade trouw waren gedaan.
 168


Dat geldt tevens voor het oordeel in punt 166 van dat arrest, dat bij het DG Tolken geen psychisch geweld was aangetoond.
169


In de vijfde plaats heeft het Gerecht de strekking van de door PV overgelegde medische verslagen „verdraaid” door in punt 164 van het bestreden arrest te oordelen dat uit die verslagen niet kon worden opgemaakt dat PV’s problemen werden veroorzaakt door psychisch geweld.
170


Dat geldt tevens voor het oordeel in punt 205 van dat arrest, dat PV geen bewijs had aangedragen voor het beweerde psychisch geweld bij het DG Tolken.
171


In de zesde plaats heeft het Gerecht willens en wetens de andere bewijselementen van het door PV bij het DG Tolken ondergane psychisch geweld genegeerd, met name de bekentenis van een van de betrokkenen en de beslissing van een Belgische onderzoeksrechter om die persoon als verdachte te beschouwen, zodat het Gerecht in punt 173 van dat arrest ten onrechte tot het oordeel is gekomen dat deze door PV aangedragen feiten van psychisch geweld niet rechtens genoegzaam waren aangetoond.
172


Tevens zijn de feiten onjuist opgevat in punt 163 van dat arrest, waarin het Gerecht heeft geoordeeld dat de medische verslagen van PV’s behandelend arts op zich geen afdoende bewijs vormden voor het bestaan van psychisch geweld, en punt 206 van het arrest, waarin het Gerecht heeft geoordeeld dat hij geen bewijs had aangedragen waaruit bleek dat bij het DG Tolken psychisch geweld tegen hem was gepleegd of dat de ongeoorloofde afwezigheden die hebben geleid tot de vaststelling van de litigieuze besluiten het gevolg waren van psychisch geweld.
 173


In de zevende plaats had het Gerecht in de punten 8 en 162 van het bestreden arrest rekening moeten houden met het feit dat de afwijzing van PV’s klacht tegen de weigering om de gevraagde verwijderingsmaatregelen te treffen, het resultaat is van terughoudendheid te kwader trouw van het DG Tolken, omdat de weigering van dat DG om die verwijderingsmaatregelen te nemen, was voorafgegaan aan het opstellen van het verslag van het interne onderzoek waarin werd geconcludeerd dat er geen sprake was van psychisch geweld.
174


Bovendien heeft het Gerecht blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout door in punt 162 van dat arrest te constateren dat het besluit om het verzoek om bijstand van 23 december 2014 af te wijzen definitief was geworden. Psychisch geweld vormt namelijk onbehoorlijk gedrag dat over een langere periode plaatsvindt en dus niet noodzakelijkerwijze ophoudt op de datum waarop een besluit tot afwijzing van het verzoek om bijstand wordt genomen.
175


In de achtste plaats heeft het Gerecht de feiten onjuist opgevat door in punt 147 van het arrest te constateren dat PV geen enkel bewijs had aangedragen dat het TABG bewijs van kwaad opzet door de vermeende plegers had geëist, terwijl die omstandigheid bleek uit een brief die PV op 12 december 2019 had ontvangen.
176


Bovendien heeft het Gerecht de werkelijkheid verdraaid door in punt 246 van het bestreden arrest vast te stellen dat bepaalde gedragingen, ook al zijn zij ongepast, niet als psychisch geweld kunnen worden aangemerkt.
 177


Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door, gelet op de door PV overgelegde elementen om psychisch geweld te bewijzen, niet te erkennen dat de afwijzing van de verzoeken om overplaatsing en de verzoeken om rechtsbijstand een schending inhield van de artikelen 1, 3, 4 en 31 van het Handvest en van de artikelen 1 sexies en 12 bis van het Statuut.
178


Ten derde had het Gerecht de besluiten tot afwijzing van de door PV ingediende verzoeken om bijstand nietig moeten verklaren vanwege schending van zijn recht om gehoord te worden, dat is neergelegd in artikel 41, lid 2, onder a), van het Handvest. Als PV namelijk was gehoord, had hij de resultaten van de strafonderzoeken inzake het door hem bij het DG Tolken geleden psychisch geweld kunnen overleggen, hetgeen het TABG ertoe had kunnen brengen om verwijderingsmaatregelen te treffen.
179


De Commissie is van mening dat het vierde middel moet worden afgewezen.
Beoordeling door het Hof






180


Ten eerste moeten de onjuiste opvattingen en „verdraaiingen” worden onderzocht die PV in het vierde middel heeft aangevoerd.
181


In de eerste plaats moet over PV’s betoog dat het Gerecht in het bestreden arrest heeft verzuimd te vermelden dat hem bij het DG Begroting psychisch geweld is aangedaan, worden opgemerkt dat het Gerecht in punt 150 van het bestreden arrest heeft geconstateerd dat, volgens PV, sinds 1 september 2008 doorlopend psychisch geweld tegen hem was gepleegd en dat hij afzonderlijke episoden van psychisch geweld had ondergaan bij drie verschillende directoraten-generaal, waaronder, zoals blijkt uit de punten 3 en 4 van dat arrest, het DG Begroting, waar PV tussen 1 oktober 2009 en 31 maart 2013 werkzaam was.
 182


Voorts blijkt uit punt 155 van dat arrest, waartegen niet is opgekomen met de hogere voorziening, dat PV’s beschuldiging van psychisch geweld door zijn meerderen niet volstaat om aan te tonen dat iedere door die personen vastgestelde handeling onrechtmatig is, en dat PV om die onrechtmatigheid aan te tonen moest bewijzen hoe de gedragingen die psychisch geweld vormden van invloed waren op de inhoud van elk litigieus besluit.
183


Geen van de in de punten 129 en 130 van het bestreden arrest bedoelde litigieuze handelingen is echter vastgesteld in de periode waarin PV werkzaam was bij het DG Begroting.
184


Het Gerecht heeft derhalve, impliciet maar zeker, vastgesteld dat PV niet had aangetoond welke gevolgen het vermeende psychisch geweld bij het DG Begroting had voor het onderzoek van de door hem ingediende beroepen tot nietigverklaring. Het Gerecht kan dus niet worden verweten dat het niet heeft vastgesteld dat er bij dat DG sprake was geweest van psychisch geweld.
185


Wat in de tweede plaats het standpunt betreft dat het DG Personele Middelen en Veiligheid had ingenomen over de verwijderingsmaatregelen die waren voorgesteld door een vertrouwenspersoon tot wie PV zich in zijn tijd bij het DG Tolken had gewend, zij eraan herinnerd dat, overeenkomstig de in punt 78 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak van het Hof, wanneer een rekwirant stelt dat het Gerecht feiten of bewijzen onjuist heeft opgevat, hij precies moet aangeven welke elementen volgens hem onjuist zijn opgevat, en aantonen welke fouten in de analyse tot die onjuiste opvatting in de beoordeling van het Gerecht hebben geleid.
 186


In zijn betoog heeft PV echter geen vaststelling van het Gerecht in het bestreden arrest aangegeven waarmee volgens hem de feiten of de bewijzen op grond van het door hem aangevoerde stuk onjuist zijn opgevat, zodat dit betoog niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
187


In de derde plaats voert PV inzake het vermeende psychisch geweld bij het DG Tolken meerdere stukken aan die in eerste aanleg zijn overgelegd.
188


Met het aanvoeren van die stukken, die het Gerecht in het bestreden arrest buiten beschouwing zou hebben gelaten, wil PV evenwel niet aantonen dat het Gerecht in punt 173 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting maar verzoekt hij het Hof om die bewijselementen opnieuw te beoordelen, hetgeen buiten de bevoegdheid van het Hof valt.
189


In de vierde plaats voert PV een brief aan, die hij naar eigen zeggen op 12 december 2019 heeft ontvangen, ter ondersteuning van zijn grief dat het Gerecht de feiten onjuist heeft opgevat door in punt 147 van het bestreden arrest de stelling af te wijzen dat het TABG bewijs heeft geëist dat de vermeende plegers van psychisch geweld te kwader trouw waren. Die brief is evenwel niet voor het Gerecht overgelegd, zodat deze grief ongegrond moet worden verklaard.
190


In de vijfde plaats moet het betoog inzake een onjuiste opvatting van de feiten door het Gerecht in punt 242 van het bestreden arrest worden afgewezen omdat het hoe dan ook niet ter zake dienend is.
 191


Volgens vaste rechtspraak van het Hof kunnen argumenten tegen in een uitspraak van het Gerecht ten overvloede geformuleerde overwegingen namelijk niet tot vernietiging van die uitspraak leiden en zijn zij dus niet ter zake dienend (arrest van 2 oktober 2019, Crédit mutuel Arkéa/ECB, C‑152/18 P en C‑153/18 P, EU:C:2019:810, punt 68 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
192


Aangezien het Gerecht in de punten 135 tot en met 241 van het bestreden arrest alle middelen die PV ter ondersteuning van zijn beroep tot nietigverklaring had aangevoerd, heeft afgewezen, kunnen de overwegingen in punt 242 van dat arrest niet afdoen aan die afwijzing. Deze overwegingen moeten dus worden geacht ten overvloede te zijn geformuleerd.
193


In de zesde plaats berust het betoog van PV inzake het gebruik door het Gerecht van de termen „vermeend” en „beweerdelijk” in verband met zijn woorden op een onjuiste lezing van dat arrest, aangezien met het gebruik van die termen uitsluitend wordt aangeduid dat de elementen waarop zij betrekking hebben stellingen zijn, zonder dat de gegrondheid ervan of de goede trouw van de opsteller ervan wordt beoordeeld. Dit argument moet dan ook ongegrond worden verklaard.
194


Wat betreft de argumenten die PV heeft ontleend aan de vermeende terughoudendheid te kwader trouw van het DG Tolken en aan de schending van zijn recht om gehoord te worden, deze argumenten zijn in eerste aanleg niet aangevoerd en zijn daarom, overeenkomstig de in punt 84 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak van het Hof, niet ontvankelijk.
195


In de zevende plaats volstaat wat betreft de vermeende onjuiste opvattingen in de punten 163, 164, 166, 205, 206 en 246 van het bestreden arrest de vaststelling dat PV niet heeft aangetoond dat het Gerecht in die punten de feiten of de bewijzen kennelijk onjuist heeft beoordeeld.
 196


In de achtste plaats, wat het argument betreft dat het Gerecht in punt 162 van het bestreden arrest een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, zij erop gewezen dat de in de punten 163 tot en met 165 van dat arrest vermelde gronden, die, zoals in de punten 161 en 195 van het onderhavige arrest is aangegeven, PV in zijn hogere voorziening niet met succes heeft aangevochten, volstaan ter onderbouwing van het oordeel in punt 173 van het bestreden arrest dat PV de beweerde feiten van psychisch geweld bij die afdeling van het DG Tolken niet rechtens genoegzaam heeft aangetoond.
197


Hieruit volgt dat de in punt 162 van dat arrest opgenomen grond, waarmee wordt beoogd datzelfde oordeel te onderbouwen, ten opzichte van de punten 163 tot en met 165 van dat arrest ten overvloede is geformuleerd.
198


Overeenkomstig de in punt 191 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak is PV’s betoog tegen punt 162 van het bestreden arrest dus niet ter zake dienend.
199


Ten tweede zij eraan herinnerd dat uit artikel 256 VWEU, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof, alsook artikel 168, lid 1, onder d), en artikel 169 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd zij is gericht, en welke juridische argumenten die vordering specifiek staven, op straffe van niet-ontvankelijkheid van de hogere voorziening of het betrokken middel (arrest van 29 september 2022, ABLV Bank/GAR, C‑202/21 P, EU:C:2022:734, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 200


Een middel waarvan het betoog niet voldoende duidelijk en nauwkeurig is om het Hof in staat te stellen zijn rechtmatigheidstoezicht uit te oefenen – in het bijzonder omdat uit de tekst van het verzoekschrift in hogere voorziening, die in zoverre onduidelijk en dubbelzinnig is geformuleerd, niet op voldoende samenhangende en begrijpelijke wijze blijkt welke de belangrijkste gegevens zijn waarop het middel steunt – voldoet niet aan die vereisten en moet niet-ontvankelijk worden verklaard (arrest van 3 maart 2022, WV/EDEO, C‑162/20 P, EU:C:2022:153, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
201


In casu moet worden vastgesteld dat PV’s betoog dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet te oordelen dat de afwijzingen van de overplaatsingen en de bijstandsverzoeken schendingen inhielden van de artikelen 1, 3, 4 en 31 van het Handvest en de artikelen 1 sexies en 12 bis van het Statuut, niet nauwkeurig aangeeft in welke punten van het bestreden arrest eventueel blijk is gegeven van die onjuiste rechtsopvatting. Bovendien geeft PV niet aan welke juridische argumenten dit betoog specifiek ondersteunen, zodat het niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
202


Derhalve moet het vierde middel gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk ongegrond worden verklaard.
 Achtste middel



Argumenten van partijen






203


Met zijn achtste middel betoogt PV in de eerste plaats dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zich in punt 81 van het bestreden arrest te baseren op de verrekening die het TABG had uitgevoerd tussen de schulden van PV en die van de Commissie. Door de intrekking van het ontslagbesluit van 26 juli 2016 waren volgens PV namelijk alle gevolgen van dat besluit met terugwerkende kracht verdwenen, met name de vaststelling van ongeoorloofde afwezigheden. Hieruit volgt dat de schuldbrieven en de inhoudingen op zijn salaris na deze intrekking geen rechtsgrondslag meer hadden, zodat geen verrekening had kunnen plaatsvinden.
204


In de tweede plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 82 van zijn arrest te oordelen dat na de intrekking van het ontslagbesluit van 26 juli 2016 en het verdwijnen van de financiële gevolgen daarvan voordat het beroep in zaak T‑786/16 werd ingesteld, de vordering tot nietigverklaring van dat besluit zonder voorwerp was geraakt.
205


Het TABG heeft de financiële gevolgen van dat besluit namelijk niet gecompenseerd, want daarvoor had PV materieel en immaterieel schadeloos moeten zijn gesteld.
206


De Commissie is van mening dat het achtste middel moet worden afgewezen.
Beoordeling door het Hof






207


Wat ten eerste de onjuiste rechtsopvatting betreft waarvan het Gerecht in punt 81 van het bestreden arrest blijk zou hebben gegeven, zij erop gewezen dat het onregelmatige karakter van de aan PV verweten afwezigheden geen gevolg is van het ontslagbesluit van 26 juli 2016. Anders dan PV betoogt, kon de intrekking van dat besluit dus niet leiden tot rechtvaardiging van zijn afwezigheden. Het argument dat het Gerecht in punt 81 van een onjuiste rechtsopvatting blijk heeft gegeven, is dus ongegrond.
 208


Wat ten tweede PV’s betoog betreft dat het Gerecht in punt 82 van dat arrest van een onjuiste rechtsopvatting blijk heeft gegeven, zij opgemerkt dat het in dat punt tevens heeft geoordeeld dat het ontslagbesluit van 26 juli 2016 was ingetrokken zodat PV geen belang meer had om ertegen op te komen. Gesteld al dat het Gerecht in dat punt 82 ten onrechte zou hebben geoordeeld dat de financiële gevolgen van dat ontslagbesluit waren geneutraliseerd voor de instelling van het beroep in zaak T‑786/16, zou die fout dus niet kunnen afdoen aan de beoordeling van het Gerecht in punt 85 van dat arrest, dat de vordering tot nietigverklaring van dat besluit niet-ontvankelijk was. Dit betoog moet dus worden afgewezen omdat het hoe dan ook niet ter zake dienend is.
209


Bijgevolg moet het achtste middel ongegrond worden verklaard.
Negende middel



Argumenten van partijen






210


Met zijn negende middel voert PV in de eerste plaats aan dat het Gerecht de feiten onjuist heeft opgevat door in punt 25 van het bestreden arrest te constateren dat zijn arbeidsrelatie met een private werkgever in juli 2017 had aangevangen, terwijl dat in werkelijkheid op 26 juni 2017 was gebeurd. Door deze onjuiste opvatting kon het Gerecht eraan voorbijgaan dat die arbeidsrelatie was begonnen voordat het ontslagbesluit van 26 juli 2016 werd ingetrokken.
 211


In de tweede plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 170 van zijn arrest te constateren dat PV als gevolg van de intrekking van het ontslagbesluit van 26 juli 2016 weer bij het DG Tolken in dienst moest treden. Voor herindiensttreding moest namelijk een nieuwe arbeidsrelatie aanvangen, want PV was in dienst getreden bij een andere werkgever voordat dat besluit was ingetrokken. Om opnieuw bij dat DG tewerkgesteld te worden moest dus vooraf zijn instemming worden verkregen. Die instemming heeft hij echter niet verleend.
212


Bovendien heeft de Commissie PV niet het verlies van salaris vergoed dat hij na zijn ontslag in werkloosheid had geleden, zodat PV gerechtigd was het Belgische rechtsbeginsel van de niet-uitvoeringsexceptie toe te passen. Daarenboven beschikte PV niet over de nodige technische bekwaamheden om de nieuwe functie te bekleden waarin hij was geplaatst. De vaststelling van het Gerecht dat PV na de intrekking van zijn ontslagbesluit opnieuw in dienst moest treden bij het DG Tolken vormt dus tevens een schending van artikel 15 van het Handvest.
213


In de derde plaats heeft het Gerecht de feiten onjuist opgevat door niet te vermelden dat PV een klacht had ingediend tegen het ontslagbesluit van 21 oktober 2019.
214


Volgens de Commissie moet het negende middel worden afgewezen.
 Beoordeling door het Hof






215


Wat ten eerste de in punt 25 van het bestreden arrest vermelde grief betreft dat de verzoekschriften in eerste aanleg onjuist zijn opgevat, heeft PV in punt 131 van zijn verzoekschrift in zaak T‑786/16 en punt 23 van zijn verzoekschrift in zaak T‑224/18 aangegeven dat hij niet weer bij het DG Tolken in dienst kon treden omdat hij sinds juli 2017 ergens anders werkte. PV kan het Gerecht dus niet op goede gronden verwijten dat het deze stelling in punt 25 van het bestreden arrest heeft overgenomen. Deze grief inzake een onjuiste opvatting van die verzoekschriften is dus ongegrond.
216


Wat ten tweede de onjuiste rechtsopvatting betreft waarvan het Gerecht in punt 170 van dat arrest blijk zou hebben gegeven, heeft het Gerecht, aangezien de intrekking van een handeling de rechtsgevolgen ervan doet verdwijnen, in dat punt 170 terecht vastgesteld dat PV na de intrekking van het ontslagbesluit van 26 juli 2016 volwaardig ambtenaar was, met de bij die status behorende rechten en verplichtingen.
217


Derhalve moet PV’s argument dat het Gerecht in dat punt 170 blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, ongegrond worden verklaard.
218


Ten derde is PV’s betoog dat zijn klacht tegen het ontslagbesluit van 21 oktober 2019 onvermeld was gebleven, overeenkomstig de in de punten 199 en 200 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak niet-ontvankelijk, omdat daarin niet nader werd aangegeven hoe die weglating een onjuiste opvatting van de feiten zou vormen.
219


Hieruit volgt dat het negende middel gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk ongegrond moet worden verklaard.
 Tiende middel



Argumenten van partijen






220


Met zijn tiende middel betoogt PV subsidiair dat het Gerecht het verbod op beslissingen ultra petita heeft geschonden door in de laatste volzin van punt 246 van het bestreden arrest te oordelen over een punt dat niet aan het Gerecht was voorgelegd.
221


De Commissie voert aan dat het tiende middel moet worden afgewezen.
Beoordeling door het Hof






222


Uit de regels inzake het procesverloop bij de rechterlijke instanties van de Unie, en met name uit artikel 21 van het Statuut van het Hof alsook uit artikel 76 en artikel 84, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, volgt dat de partijen in beginsel het geding bepalen en afbakenen en dat de Unierechter niet ultra petita mag beslissen. Aangezien de rechter die de rechtmatigheid toetst niet ultra petita mag beslissen, mag de door hem uitgesproken nietigverklaring niet verder gaan dan wat de verzoekende partij heeft gevorderd (arrest van 22 december 2022, Parlement/Moi, C‑246/21 P, niet gepubliceerd, EU:C:2022:1026, punten 55 en 56).
223


In casu staat vast dat het Gerecht het beroep heeft verworpen. Het heeft dus geen nietigverklaring uitgesproken en kan dus niet ultra petita hebben beslist.
224


Bovendien heeft het Gerecht alle door PV ter ondersteuning van zijn beroepen tot nietigverklaring aangevoerde middelen afgewezen in de punten 135 tot en met 241 van het bestreden arrest, zodat de overwegingen in de laatste volzin van punt 246 van dat arrest, moeten worden beschouwd als motivering ten overvloede.
225


Hieruit volgt dat het tiende middel ongegrond moet worden verklaard.
Kosten






226


Volgens artikel 184, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering beslist het Hof over de kosten wanneer de hogere voorziening ongegrond is.
 227


Ingevolge artikel 138, lid 1, van dat Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen voor zover dit is gevorderd.
228


Aangezien PV in het ongelijk is gesteld, dient hij overeenkomstig de vordering van de Commissie te worden verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Commissie.
Het Hof (Eerste kamer) verklaart:







 







1)




De hogere voorziening wordt afgewezen.
2)




PV wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Europese Commissie.
ondertekeningen






(
*1
)	Procestaal: Frans.
