Het penningsken, 1880, no. 85, 01-02-1880 
]\ 70 . 85. — Lidmaatschap 1 Ct, per weck. — Maaudel^ks een blaadje. - 1880. Hulpvereeniging der Utrechtsclie Zendingvereniging. TWEEDE SERIE. DE SCHIPBREUKELINGEN VAN MANIHIKI. Geen woord is er bijna, dat ons meer beschrijft van menscbelijke nooden en ellende, maar ook van goddelijke genade en gebedsverbooriug, dan het woord schipbreukeling. Het is een woord dat onze belangstelling eischt, doch ook gemakkelijk verkrijgt; want wie stelt er geen belang iu de lotgevallen van ongelukkige schipbreukelingen. Doch ditmaal zal ik u toch van andere schipbreukelingen verhalen, dan waaraan gij waarschijnlijk denkt. Schipbreukeling te zijn is ontzettend, maar weet gij wat nog erger is dan dit? Niet te weten dat er een God bestaat tot wien men bidden kan en mag, en die het gebed verhooren kan en uitkomst geven wil. Over zulke schipbreukelingen zal ik u iets verhalen en wel ten bewijze, dat ook God de verzuchtingen van zulke arme wezens hoort. Op het eiland Manihiki in de stille Zuidzee, woonde tot voor weinige jaren een zeer diep gezonken heidensch v olk. Het gebeurde eens, dat er een groot aantal eilanders van Manihiki l u onderscheidene schuiten naar het naburig eiland Kaka-anga stevenden. Onder weg werden zij plotseling door storm beloopen en wel zoo hevig, dat de meeste der zwakke bootjes met hun last een prooi der golven werden, zoodat er ten laatste slechts een paar mannen en vrouwen in een enkel bootje overbleven. Zoo bleven deze arme menschen ten spel van wind en golven, zonder voldoend voedsel op den wijden Oceaan drijven. Weken lang dreven zij voort, totdat zij eindelijk door een walvischvanger opgenomen werden, die hen naar de llervey eilanden bracht. Op deze eilanden waren toen reeds zendelingen werkzaam, die zich het lot der arme schipbreukelingen aanstonds aantrokken. Voor het eerst ontmoetten de Manihikiers hier inlandsche christenen, wier taal zij verstonden; tot nog toe hadden zij nooit iets soortgelijks gezien of gehoord. Gedurende 14 dagen bleven de schipbreukelingen bij de Christenen en werden toen door een paar inlandsche helpers naar hun vaderland teruggebracht. Welk een tafereel ontwikkelde zich nu voor de oogen der christelijke onderwijzers! De inlanders, verbaasd over het terugzien van enkelen der reeds doodgewaartden, konden hunne blijdschap niet in toom houden. Zij sloegen hunne hoofden zoo geweldig tegen de geredden, dat het bloed langs hunne lichamen stroomde. Toen de geredden nu verslag van hunne lotgevallen gegeven hadden en allen door de liefds der Christenen en het terugbrengen der bloedverwanten diep getroffen waren, besloten zij voor goed afstand te doen van de afgoden. Slechts een hoofdman wilde de beenderen zijner voorvaderen niet wegdoen, hij vereerde ze als zijue afgoden, en besloot zich te verzetten tegen zijne medeheidenen. Om zijn doel te bereiken, bad hij dat de goden in dien nacht een ontzettenden storm zouden zenden, ten einde de afvalligen van hun plan terug te brengen. Doch, zooals gij wel begrijpt, de storm bleef uit, en daardoor was de hoofdman zoo overtuigd van de onmacht der afgoden, dat hij ze eveneens verbrandde. Na eenige jaren verlangden allen gedoopt te worden, en dit was niet enkel een ijdele begeerte, maar hun leven was een gansch ander geworden. De lust om te stelen en van zeerooverij te leven was voorbij. Manihiki was van een woonplaats van wilden in een christelijk volk veranderd. Nadat er 12 jaren verloopen waren, vinden wij wederom een gezelschap nu van christelijke Manihikiers op de baren van den Oceaan en wel op een schuit van 48 voet lang en 6 voet breed. Het doel van deze vaart was eveneens het eiland Eaka-anga, om daar hout te kappen, ten einde een huis voor den ouderling Elkana te bouwen. Deze christelijke ouderling was bij het gezelschap en voerde de tocht aan. Nu is het eiland Bakaanga slechts twaalf uur verwijderd van ilanihiki. Wij mogen dus veronderstellen , dat zij op hun tocht aan vier kalabassen met water en een behoorlijke hoeveelheid kokosnoten voldoende teerkost zouden gehad hebben. De tocht ging voorspoedig, reeds hadden zij de plaats hunner bestemming voor oogen, helaas kwam er een tegenwind eu Rakaanga verdween even spoedig uit hun gezicht. De nacht overviel hen en met schrik outwaarden zij reeds den volgenden morgen dat zij geen eiland, zelfs geen spoor van land konden ontdekken. Na rijp overleg werd er besloten zich voorloopig (deze eilanders bezaten nog geen kompas en geen kaarten) zuidwaarts naar Raratonga te laten drijven, in de hoop daar spoedig een ankerplaats te zullen vinden. Bij het onzekere geval waar zij komen zouden, kwam nog het groote gevaar dat hun prauw zoo lek werd, dat zij dag en nacht bezig moesten blijven met waterscheppen. Daar ontdekken zij land; groote blijdschap vervult aller harten, maar zie , het was alsof zij niet landen mochten; weer steekt er tegenwind op. Den volgenden morgen waren zij even ver als dagen te voren; één ding slechts hadden zij gewonnen, naamlijk de nabijheid des lands had ben een ferme regenbui bezorgd, waarvan zij met veel inspanning zooveel mogelijk hadden verzameld , want reeds waren zij eenige dagen zonder drinkwater geweest en hadden ontzettenden dorst geleden. Ge- durende zes weken lang waren zij reeds ten spel van wind en baren geweest, en zeker zouden zij hun dood voorlang in de golven gevonden hebben, hadde niet een man moed gehouden en de overigen er toe aangezet water te scheppen, wat hij zelf met onverdroten moed volhield. De voorraad kokosnoten was zoo gedund dat men nu, om den hongerdood te ontgaan, den afval van het vroeger genotene, dat hier en daar verstrooid op de prauw lag, begon te verslinden. Gelukkig werden er twee haaien gevangen en een vogel. Dit rekte hun jammerlijk leven. De zevende zondag brak aan. Doch onder deze 4 was Elkana, die in al zijn ellende niet vergeten had het boek des levens, waaruit hij zich en de overigen getroost had, mede te slepen. Wat konde hij tot bewijs hunner dankbaarheid beter doen dan hunnen redders het Evangelie verkondigen. Het eiland, waar zij ge- land waren, was Nukulala, het ligt op ongeveer 750 uur afstands van Manihiki. De bewoners van genoemd eiland kenden het Christendom slechts bij name; reeds hadden zij echter hunne afgodsbeelden vernietigd, maar van het eigenlijke Evangelie kenden zij niets. Ziedaar nu de wonderlijke leiding Gods; eerst had Manihiki het Evangelie leeren kennen door een klein getal ongelukkige schipbreukelingen, die op de Hervey eilanden geworpen waren en, na ruim 12 jaren in het bezit daarvan geweest te zijn, werden zij zeiven door de wonderlijke leidingen Gods wederom langs ondenkbare wegen, vol storm en tegenspoed, het middel voor hunne arme natuurgenooten om het Evangelie ter zaligheid te leeren kennen. Elkana rustte niet, vóór hij aan Nukuliila's bewoners het Evangelie verkondigd had. Toen hij eindelijk vertrekken konde en met zijn drie overig gebleven tochtgenooten zijn vaderland Manihiki mocht bereiken, hield hij zijne belofte gestand om hun leeraars en boeken te zenden. Na vier jaren gelukte het hem eindelijk terug te keeren naar Nukulala,; doch welk een ontzettende verandering had hier plaats gegrepen: van de vele honderden, die Elkana er gekend hadden, waren er slechts een honderdtal over. Weet gij wat met de overigen geschied was? zij waren aan hun land en volk Amsterdam. ontstolen en naar Peru in slavernij gevoerd. Welk een blijdschap voor Elkana, dat hij hun nog iets meegedeeld had van den troost in Christus op hun harden levensweg. Voor de overigen was zijn overkomst met een inlandsch leeraar een uitkomst in hun lijden. Doch gij verlangt zeker nog te vernemen, hoe het mogelijk geweest was de arme eilanders van hunne dierbare woonstede te lokken, ten einde hen in slavernij te brengen, lleeds meermalen hadden er schepen voor het eiland ten anker gelegen, doch nimmer hadden de schoonste beloften hen kunnen overhalen de schepen te gaan zien. Eindelijk gelukte het een' zekeren neger Tom Kose, die vroeger onder hen gewoond had, hun wijs te maken, dat de schepen daar lagen om hen voor een tijd lang naar een land te brengen, waar zij in de ware godsdienst onderwezen zouden worden. Dit woord vatte vuur en nu roeide alles naar de schepen, sommigen zwommen er heen. Toen zij nu aan boord waren, veranderde alles plotseling; in stee vau met liefde en zachtheid, werden zij met ruwheid bejegend. Kan men zich grooter gruwel voorstellen dan dit, honger en dorst naar het brood des levens te gebruiken ten einde de arme heidenen ten prooi van de slavernij te maken ? L. J. H. Boekdruk van Kemink & Zoon, te Utrecht. 