De Heraut; eene Nederlandsche stem voor Israels koning, het hoofd der gemeente, jrg 13, 1862, no. 44, 31-10-1862 
Wij willen Italië volstrekt niet Protestantsch maken, want dan zouden wij het werk der Evangelisatie te gronde leggen. Wij willen het land Evangeliseren en Christelijk maken, zonder secten. Sommige mensen zien altijd naar mijn toga, mijn jas en boordje in plaats van naar de man te zien. Laat ons alleen op Christus en het Christendom zien. In Italië is iedereen Boomsch, maar 9 van de tien zijn het slechts in naam en geloven niet in de Kerk van Rome. Zij hebben echter grote vooroordelen en willen in hun geloof sterven, omdat zij het laf vinden de kerk te verlaten. Ik vind het laf in de kerk te blijven, als men haar leer niet meer gelooft. De Italianen willen breken met de paus, maar niet met het pausdom. Als zij echter het Evangelie in al zijn zuiverheid hooren prediken, dan nemen zij het, niettegenstaande hunne ingewortelde vooroordelen, aan. Na September 1860 hebben wij een soort van vrijheid, wij worden meer dan geduld, maar hebben toch nog niet de rechtvaardigheid. Toch kan nu overal in Italië het Evangelie gepredikt worden, en als dit vrij mag gepredikt worden, dan smelt het pausdom weg, evenals een massa sneeuw, waar een brandende zon op schijnt. In 1853 hadden de Evangelischen één gemeente, nu 40 met 2000 Avondmaalgangers en 20,000 vaste hoorders voor hunne diensten. Wij erkennen hierin Gods werk, en geven ons zegen, want wij weten, dat wij wel kunnen zaaien en planten, maar God alleen de vrucht kan geven. Ik kan in waarheid zeggen, dat er in de geheele wereld niet zulk een rijp en beloofd arbeidsveld is als Italië. Wij rekenen de bekeerende macht van Christus met voor honderden, maar voor duizenden. Daar ik een oud praktisch man ben en niet van overdrijven houd, zal ik u bewijzen geven. Het eerste bewijs steunt op een onfeilbaar spreekwoord: Hoe dichter iemand bij Rome komt, hoe meer hij er van walgt, en hoe meer hij er van ziet, des te minder gelooft hij er van. In Rome zijn de slechtste Boomschen. Maar, zegt gij, onze Engelse families gaan naar Rome en komen Boomsch terug, en hiermee wilt gij de glazen oogst van mijn spreekwoord ingooien. Hoort eens, Uw families gaan naar Rome, Protestanten in naam, maar Boomsch in hun hart. De spreker waarschuwde zeer tegen het bespottende om Engelse traktaatjes naar Italië te zenden, en wel omdat men geen woord van die taal verstond. Tegen het vertalen van godsdienstige en letterkundige boeken was hij ook, omdat de beide volken zoo zeer verschillen. Hij zei, uwe nieuwe literatuur is gelijk een olifant, kolossaal en ook stijf. Onze literatuur lijkt meer op een mooie dames-pony, vlug en vurig en wild. Nu kunnen wij wel enigszins de stijfheid van den olifant verminderen, maar er kan toch nooit iets van gemaakt worden, wat op een pony lijkt. Gij zijt oude mannen in het Christelijk geloof, en hebt sterke, tot de eeuw sterke kiezen, waarmee gij alles kaauwen kunt; wij zijn heel kleine kindertjes, en moeten melk en water en suiker en honig hebben, want wij hebben nog geen tanden. Heb medelijden met ons, wij kunnen door uw Christelijke korsten en harde beschuiven niet gevoed worden. Ten slotte keurde de spreker zeer af, de pogingen, die sommige genootschappen aanwenden, om Italië door de evangelisten van hunne gezindheden te evangeliseren, en het volk theologisch te verdeelen, voordat het in Christus verenigd was, en verzocht dringend dit na te laten. Hij zei, dat hij hier gekomen was om geld te vragen voor het goede werk, en dat hij nu nog geen halve cent van de Italianen kon vragen. Later zouden zij zich zeker helpen, zij zouden niet altijd bedelaars blijven, volstrekt niet. Van de dames in Ierland had hij een drukpers gekregen: hij had nu drie evangelisten, één voor Florence, één voor Napels en één voor Milaan, en zou daar gaarne zien, dat de dames van Glasgow zich vereenigden en op zich namen een evangelist te onderhouden, en dat dit voorbeeld door Edinburgh en Liverpool gevolgd werd. Wij gaan vooruit op den goeden weg, sprak Gavazzi. Wij stichten geen nieuwe kerk, wij hernieuwen slechts de kerk van Paulus, de kerk waaraan hij zijn heerlijke brief heeft geschreven, waarvan de voornaamste inhoud is: rechtvaardig zijn door het geloof. Die brief, aan de oude Beweenen geschreven, is ons bewaard als een heerlijke erfenis; hij is bij uitnemendheid een Italiaansch goed! Geef God, dat daarboven in de hemel, bij de dierbare Verlosser vele Schotse en Italiaanse Christenen elkaar mogen ontmoeten. Ziehier dan een schets van deze bewonderenswaardige, uiterst belangrijke en welsprekende rede. Onze harten waren verwarmd, en wij stemden in in de bede, dat Italië niet alleen spoedig moest vereenigd zijn en bevrijd van aardse inmenging en tirannie, maar ook spoedig, één in Christus, staan moest in de vrijheid, waarmee Hij de Zijnen heeft vrijgemaakt! Eene Voorlezing VAN DEN GOEDGELOOFDEN KONING DE EEUW SINT HILAIRE. Terwijl de tafel met koninklijke vrijheden zat, konden gemakkelijk de Italianen toeroepen: Houdt u toch maar Koerier ik en de Prachtvolle, die zijn. Hier! De heer, die we aan tafel zagen, heeft een wijze die maakt aan te nemen. "En zullen wij niet, — zo sprak hij, — zo niet aanbiddelen, als de mensen die aan een slechte voedsel tevreden zijn. Met genoegen vermelden wij, dat de kerk van de Doopsgezinde gemeente op Maandagavond met een talrijke schare van hoorders gevuld was, die met klimmende belangstelling luisterden naar de even belangrijke als treffende en aandoenlijke gedeelten van den geachte Fransche hoogleeraar. Een professor in de geschiedenis, die sinds vijftien jaren ouderling is van een vrije gemeente, die al den tijd, dat hij zijn werkzaamheden aan het College de France hem overliet, gebruikte om het Evangelie der zaligheid rondom hem bij monde en geschrift te verbreiden; en die zijn vacatie besteedt, om elders de uitkomsten van die arbeid bekend te maken en te bepleiten, is een buitengewoon verschijnsel inderdaad, en als zoodanig werd de komst van den hooggeachte professor voorzeker ook onder ons aangemerkt; Men had veel te verwachten van deze uitmuntende geleerde; men kon onderstellen, dat de schrijver van: Wat Frankrijk noodig heeft, zich het Evangelie van Christus in geen enkel deel zoude schamen, en verwachting en onderstelling werden volkomen gerechtvaardigd. Men had tot plaats der samenkomst voor de lezing van een ouderling eener Gereformeerde Fransche vrije Kerk, het gebouw der Doopsgezinde gemeente bepaald. De bijeenkomst werd geopend in het Hollandsch door Ds. Hasebroek, die op eenheid van geloof en hemelsch vaderland wees, bij verscheidenheid van taal en volk; op de Hoogleeraars en onzen Calvijn; op de Fransche ballingen, die zich ook in deze stad in eenen tijd van zware vervolging met de woon hadden gevestigd, en op de geschiedenis van Spanje, door den Hoogleeraar geschreven, waarin hij tot aan den strijd tegen Nederland genaderd was. De hoogleeraar beklom hierop den kansel, schetste in een enkel woord de sympathie, die hij als Evangelisch Christen, als afstammeling der hier geherbergde Hugenoten, als geschiedschrijver, voelde voor dit Protestantsche land met zijne helden des geloofs, waar staatkundige vrijheid gevolgd is op vrijheid van godsdienst. (Het deed ons goed dit te hooren, omdat verleden jaar door den heer Guizot de zaak omgekeerd voorgesteld was geworden.) De gastvrijheid op Nederlands bodem den Franschen bannelingen verleend, toen zij na de herroeping van het edict van Nantes hun geboortegrond moesten verlaten, werd nog immer door de Fransche Protestanten dankbaar herdacht. Nederland was groot geworden door het geloof der vaderen, aan dit geloof blijve het dan ook vasthouden. Immers het geloof is de grondslag van waarachtige vaderlandsliefde, en daarom heeft Frankrijk als natie aan kracht verloren, toen het na de heldhaftige worsteling van het Protestantisme, onder het bestuur van Lodewijk XIV, die evenzeer trachtte den staat als de godsdienst in zijnen persoon op te lossesn, in bij- en ongeloof verzonk. Sedert die tijd zijn ongeloof en onverschilligheid, of bijgeloovige dweelperij, de grondtrekken van het volk gebleven. De algemene onverschilvheid, die de hogere zoowel als de lagere kringen der maatschappij besmet had, was een grote hindernis voor het werk der Evangelisatie, en daarom waren de in vergelijking wijze korten tijd verkregen uitkomsten des te verrassender. Het eerste, waarmee enkele mensen, die de waarheid in oprechte liefde hadden, zich bezig hielden, was de opvoeding der jeugd, en vele ouders, die een Evangelische Kerk niet wilden bezoeken, maakten geen bezwaar om hun kinderen naar de Evangelische scholen te zenden. Spoedig volgden Zondagscholen, en de kinderen, in de Schriften onderwezen, werden kleine en ijvere Evangelisten in het ouderlijke huis, waar zij verkondigden, wat zij van den Heer hadden vernomen. Alzo waren de scholen overal de kerken of liever de kapellen voorafgegaan. Wij zeggen kapellen, omdat de broeders in Parijs slechts kleine gebouwen voor 5—800 personen bestemd bouwden, en wel om in ouderscheiden gedeelten der groote stad middenpunten van evangelisatie te kunnen vestigen. Die kapellen zijn dan ook binnen 15 jaren van 8 tot 3'4 gekomsten, en daar men geen gebouwen opricht zonder dat er een behoefte bestaat, en het Woord niet zonder vrucht gepredikt kan worden, is de vermeerdering van bedehuizen in Parijs een zeer verblijdend teken inderdaad. Aanvankelijk waren de scholen geheel en al 'vrije scholen, en werd er voor het onderwijs niets betaald. De ondervinding echter heeft onze broeders in Parijs geleerd, dat scholen, waar men gratis onderwijs ontvangt, weinig gewaardeerd worden even als Bijbels, die men geheel kosteloos verkrijgt. Zij hebben daarom, niettegenstaande de concurrentie der Boomsche vrije scholen, een matig schoolgeld geëist, en daarbij aan kinderen niet verloren, maar 8—10000 francs jaarlijks voor de scholen gewonnen. Beperktheid van ruimte dwingt ons met stilzwijgen voorbij te gaan, de hoogst aandoenlijke schets van het leven en den strijd der mindere standen, zoo als die zich in de voorsteden van Parijs, en vooral in die van St. Antoine, openbaart. Twee trekken verdienen hier echter bijzondere vermelding: Het sympathetisch en evangelisch karakter van den Franse ambachtsman. Waar immer nood is daar helpt de een de ander teder en krachtig, (ook in Amsterdam) en dan kunnen Fransen niet zwijgen van hetgeen de Heer aan hunne ziel heeft gedaan. Hunne levendigheid, de gemakkelijkheid van spreken dwingen hen bijna tot spreken. Doch niet onder de rijken en geleerden, maar onder de eenvoudiger heeft het Evangelie, dat van den beginne af gekenschetst werd als het voor de armen gepredikt, kostbare vruchten voortgebracht. Niet onder de weinigen die leven om te genieten; niet onder de kooplieden, die leven om geld te vergaren; niet onder de geleerden, die de eenvoudigheid des kruises verachten en niet zelf zondaars willen worden, maar onder hen, die arbeiden om te leven, bijna zou men zeggen leven om te arbeiden, onder hen die behoefte hebben aan troost, aan rust, aan genot, openbaart de waarheid Zijne heerlijkheid, die was en is de Ontziener der ellendigen. Vaarwel de inrichtingen tot werkverschaffing aan armen, en waarbij Christelijke dames een heerlijk werk verrichten, moeten wij zwijgen. Een trek uit des professors eigen ondervinding moet nog vermeld worden. In Frankrijk is men zonder godsdienst en spreekt er het meest over. De heer St. Hilaire las in de twee laatste jaren over de geschiedenis der Israëlieten, en ging dikwijfel naar zijn collega met een Bijbel onder den arm, om naar aanleiding van enige verzen of van een geheel hoofdstuk, de geschiedenis te verhalen en toe te lichten. Toen hij aan het boek van Exodus genaderd was en de wonderen, die de uittogt uit Egypte voorafgingen, verklaarde hij, dat hij aan deze dingen waarachtig geloofde. Sommige der ongeloovige studenten lachten. Gij lacht, riep de eerwaardige professor uit, maar mag ik u vragen: Wat blijft er van de geschiedenis van Israël over, zodra het natuurlijke daaruit wegneemt? En wat van de geschiedenis der wereld, zodra dat van Israël uitgeschrapt wordt? Niemand lachte meer, de taal des geloofs had de spotters tot zwijgen gebracht. Een ieder die gelooft, kan, moet spreken en ons geloof is de gracht, die de wereld overwint. Ds. Gagnebin dankte in enige warme woorden aan de hoogleeraar voor de mededeelingen die wij van hem hadden mogen vernemen, die ons beschaamd hadden vanwege onze traagheid en ons bemoedigden vanwege des Heeren getrouwheid. In een hartelijk gebed beval hij de hoogleeraar van Frankrijk in des Heeren bijstand. Onze schets is zeer vlugtig, doch genoeg is er gezegd van het werk van de heer St. Hilaire en van zijne medearbeiders voor allen, die belang stellen in de verbreiding van Gods Koningrijk, en om hen tot ondersteuning met gebeden en gaven op te wekken. Onze aanbeveling heeft het niet noodig; des Heeren zegen, die zou kennelijk daarop rust, is zijne beste, zijne genoegzame aanbeveling. Gebeurtenissen van den dag. nederland. Men schrijft ons uit Utrecht: „Ernstig en onder biddend opzien tot God heeft onze broeder, de heer baron van Boetzelaar, zichzelf ven onderzocht, zijne krachten geraadpleegd, acht gegeven op de stemmen van zoo velen, op wier achting en liefde hij prijs stelt, en de belangen van het geliefde vaderland daarbij in overweging genomen. De overtuiging, dat de opgelegde last te zwaar voor zijne schouders is, een blik op den werkkring, waarin hij meent nuttig te zijn, doch die zou moeten verlaten worden, eene zoo stellig mogelijke ontrusting zijns geneesheers, waren voor hem eene aanwijzing, dat eene aanneming roekeloos zoude zijn. Onder veel strijd is bij hem de teedere vraag tot beslissing gekomen, of aanneming dan wel afwijzing de roeping das Heeren is. Hoedanig ook ons oordeel over dien gewigtigen stap moge zijn, wij zijn gewisselijk bereid de op zulk eene wijze, gedane keuze te eerbiedigen, bij de gedachte, dat wij ons hier op het gebied des gewetens bevinden, waaromtrent de Apostolische vermaning geldt, een iegelijk zij in zijn eigen gemoed ten volle verzekerd. Moge de uitkomst zoodanig zijn, dat daarbij blijkt, dat zijn keus den Heere welbehagelijk en voor vaderland en kerk nuttig is." Naar wij vernemen, leest men in de Gemeentestem, is door den Minister van Binnenlandsche Zaken dezer dagen namens den koning een beslissing genomen op het adres van den kerkeraad eener Afgescheidene Gemeente, houdende bezwaren tegen een gemeentelijke verordening, waarbij de verplichting tot vaccinatie der kinderen, die op de scholen worden toegelaten, was voorgeschreven, en heeft daarbij de Minister te kennen gegeven, dat dewijl aan den gemeenteraad in art. 135 der gemeentewet het maken van verordeningen in het belang der openbare gezondheid was opgedragen, het vaststellen der bedoelde verordening binnen den kring der bevoegdheid van den raad gelegen was, en er dus geen grond bestond voor de tusschenkomst der regering. Dr. J. J. van Oosterzee heeft voor een buitengewoon talrijk gehoor verklaard, dat hij de gemeente te Rotterdam eerlang zal verlaten, daar hij spoedig naar Utrecht tot het aanvaarden van zijn hoogleerambt moet vertrekken. Een der te Brussel uitkomende bladen levert een betoog over den arbeid der kinderen, die bij den tegenwoordigen toestand van de industrie niet gemist kan worden, zoodat de Staat verplicht is om maatregelen te nemen tot bescherming der jeugdige werklieden. Er wordt echter tevens erkant, dat geen wettelijke bepalingen aan dit oogmerk zullen voldoen, zoo niet tevens op de ouders van de kinderen wordt gewerkt en krachtige pogingen aangewend worden tot zedelijke verbetering van de lagere volksklassen in het algemeen. Met andere woorden: De menschelijke wetgeving schiet als overal te kort, wanneer het geldt grote zedelijke veranderingen tot stand te brengen, en niet de wet, maar het Evangelie, niet zedelijke verbetering, maar Christelijke vernieuwing des harts, kan de schare, zoowel als enkele personen, naar lichaam en ziel behouden. In dien zin is de graaf van Shaftesbury sedert jaren in Engeland onafgebroken werkzaam geweest, en de zegen des Heeren heeft zijn pogingen bekroond. Zoo thans in Lancashire onder een zeer smartelijk lijden en pijnlijke ontberingen veel geduld en stille onderworpenheid door de lijders betoond wordt, dan heeft men onder 's Heeren zegen deze verrassende en verblijdende uitkomst o.a. verkregen, door den arbeid der liefde van den orthodoxen graaf Shaftesbury en zijn medearbeiders. prijzen. Zoo men de dagbladen gelooven mag, dan maakt zich het ministerie aan allerlei onregtvaardigheden, althans aan allerlei onbillijkheden schuldig, zijn de liberalen martelaars van hunne overtuiging en beogen zij zeven niets dan wat recht en billijk is, zijn zij de vrienden des volks en de handhavers der wet. Daar de liberalen echter van en voor zich zeven getuigen, zal men voor alsnog dit woord hierop mogen toepassen: Zoo ik van mij zeg ven getuigen, mijn getuigenis is niet waar. Het doet ons oprechte leed, dat de koning niet liever de Kamer ontbonden en een beroep op het volk gedaan heeft, dan te regeren met een Kamer, die hoe onbillijk ook sommige van hare eischen en hoe onverstandig hare bezuinigingen geweest zijn mogen, toch een recht had het budget te verwerpen. Ook wij gelooven, dat de Eerste Kamer wel een volkomen recht heeft, om het door de Tweede haar aangeboden te verwerpen, maar geenszins om het verworpen voorstel der regering goed te keuren; nogthans betwijfelen wij de onbaatzuchtige bedoelingen van al de schrijvers en schreeuwers in Pruisen. Wij vrezen, dat de Augsburgse Allgemeine Zeitung, die alles behalve Pruisisch gezind is, gelijk heeft als zij de (zoogenoemde) liberale bladen vergelijkt bij wilde dieren, die zoo lang zij niets te duchten hebben van de politie, alle grenzen der gematigdheid plegen te buiten te gaan, eenmaal echter gestremd zijnde en omdat hun tijdelijk belang dat medebrengt, rustig komen eten van de hand van hunnen meester. Men beweert, dat de Pruisische koningin gedurende brieven wisselt met koning Leopold van België, wiens staatkundige zienswijze zij deelt, en dien zij te Laken zal bezoeken, om zich met hem over de constitutionele crisis van Pruissen te onderhouden. Wij zijn geen bewonderaars van koninginnen, die op hun eigen hand politiek maken, maar zien de koningin van Pruissen toch liever te Laken dan de koning in Parijs, daar wij niets zoo zeer vrezen dan een vereniging van Willem I met Napoleon III. En dat zal niemand verwonderen, die weet hoe alle onafhankelijke bladen over de Franse politiek oordeelen. In die zin is het optreden van den nieuwe Franse minister van Buitenlandsche Zaken, die zeer Oostenrijksch en anti-Pruisisch gezind is, ons zeer aangenaam, omdat die ministeriële verandering er toe zal kunnen bijdragen, om Pruissens koning uit de valstrikken der Franse regering te verlossen. Schankkijk. Het zal niet lang gebeuren, dat wij met de socialist Proudhon overeenstemmen, daarentegen gelooven wij, dat de volgende beschouwingen in zijn brochure tegen de eenheid van Italië en voor de inlijving van België bij Frankrijk, niet van belang ontblokken zijn. Hij zegt o.a.: « Een vereenigd Italië met een leger van 300,000 soldaten moet het keizerrijk op allerlei wijzen verzwakken. Staatkundig, omdat hierdoor in de grote rijksraad van Europa een zesde macht ontstaat, die tegen ons stemmen zal. Wij zijn te dicht bij Italië, gelijkt te veel op haar, en het is ons te zeer verplicht, zodat het naar de aard van staatkundige beginselen, waar ondankbaarheid het eerste recht en de eerste plicht is, ons niet liefhebben kan. Krijgskundig, want Spanje bedreigt ons in de rug, Engeland, België en Holland in het gezicht, Duitschland, Rusland en Oostenrijk ter zijde, en Italië kan aan onze voeten trekken en de bajonet ons door de buik jagen. Maatschappelijk, want wij zouden den naam verliezen van de eerste Roomsche macht te zijn en beschermer van de heilige Stoel, hetzij de paus van zijn staat beroofd wordt, hetzij hij zich met Victor Emanuel verzoent, hetzij hij Italië als een balling verlaat." Men ziet duidelijk, er is hier geen sprake van recht of onrecht, niet van beginselen en niet van een idee, maar eenvoudig van het belang. En dat kan bij ongeloovige mensen ook niet anders zijn; doch niet allen spreken het zo duidelijk uit. De heer Proudhon spreekt echter ook over godsdienst, en verklaart dien aangaande: Politiek bestaat in het besturen van de krachten eener natie, en een van die is de godsdienst. "Voor veel mensen is de godsdienst de grondslag van zedelijkheid, het bolwerk van het geweten. Dat verkondigen zelfs Mazzini en Garibaldi. Ik beweer dus, dat het verraad is, zoolang de hoofd van een staat een dier krachten prijs geeft voordat hij een andere in haar plaats gesteld heeft. Ik ben door mijn positie conservatief, klerikaal, zoo gij wilt, omdat mijn land niet opgehouden heeft beide te zijn, en omdat de Engelsen Bisschoppelijk, de Pruisen Protestantsch, de Zwitsers Calvinisten, de Amerikanen Unitariërs, de Bulgaren Grieksch zijn, en omdat onze zendelingen het martelaarschap zoeken in Cochinchina, en die van Engeland uitgaan om Bijbels en andere handelsartikelen te verkoopen." Het spreekt vanzelf, dat hier waarheid en leugen door elkander gemengd zijn, nogtans is de man de vertegenwoordiger van zeer vele Fransen, ja, zal zijn woord door miljoenen in Frankrijk beaamd worden. Mannen, die zoveel weinig een eigen overtuiging hebben, geven den toon aan; zij, die zoveel weinig de kracht en de staat der godsdienst in andere landen kennen, werpen zich als leidslieden op, en toch — de uitersten raken elkander, — het staat te bezien, of Proudhon niet zegt, wat een zeer hoog geplaatst persoon denkt. De volgende anecdote is niet onaardig. De keizer wandelde aan het strand te Biaritz en ontmoette een schrander uitzienden knaap van 10jaren, die hem beleefd groette. De keizer dankte en vroeg hem: //Zijt gij een Engelsche?" De knaap zette zich in postuur en antwoordde: »Een Amerikaan." > Zoo! zijt gij voor de Noordelijken of voor de Zuidelijken?" »Mijn vader," antwoordde dé knaap, „ is voor de Noordelijken; maar ik ben zeer bepaald voor de Zuidelijken. Voor wie van beide zijt gij, mijnheer ?" De keizer wreef zijnen baard, lachte en zeide: »Ik ben voor beide" 'Voor beide?" hervatte de knaap. „Dat is op den duur niet gemakkelijk en zal niemand bevallen." De keizer brak het gesprek af en ging heên. griekenland. Terwijl aller oogen op Italië gevestigd waren, is plotseling in Griekenland eene revolutie uitgebroken, die koning Otto genoodzaakt heeft van zjjnen troon afstand te doen ten behoeve van zijnen broeder Luitpold; doch deze wil niet tot de Grieksche Kerk overgaan, het een vereischt wordt v oor eenen koning van dat land. Een voorloopig gouvernement echter, onder het voorzitterschap van Maurocordato, heeft de Beijersche dynastie vervallen verklaard van den Grieksohen troon, en eene Nationale Vergadering bijeengeroepen, die nu verder zal bepalen, wat in het belang des lands behoort te geschieden. Hiermede begint eene nieuwe reeks van verwikkelingen ,die hoogst waarschijnlijk den Franschen keizer in Italië vrij spel zullen laten. Het verlangen naar eene vereeniging met de Jonische eilanden die onder Engelands protectoraat staan , een aanval op Turkye door Busland ondersteund, en bovenal de vraag, wie nu den troon van Griekenland zal beklimmen, zullen voortaan de verschillende regeringen bezig houden, en daaruit kunnen combinatiën ontstaan, die ook de schranderste diplomaat niet voorzien kan. venetië Dat het Oostenrijksche vorstenhuis zich vleit met het herstel van Frans II op de Napelsche troon, blijkt uit het volgende bericht; Het huwelijk van den aartshertog Karel Lodewijk, 's Keizers derde broeder en den voormalige stadhouder van Tirol, met de Napelsche prinses Maria Annunziata, zuster van Frans II, is den 21sten te Venetië, in tegenwoordigheid van een aantal leden der keizerlijke familie voltrokken geworden. Italië. Garibaldi verkeert in levensgevaar, en zoo men niet bevreesd moest zijn voor de behoudenis zijner ziel, kon men hem en Italië niets beters wenschen dan dat hij spoedig uit dezen naar lichaam en geest treurigen toestand verlost mogt worden. Hij is helaas een speelbal van Mazzini geworden en heeft de goddelooze ongerechtigheden der Fransche revolutie uitgesproken in zijn beroep op de godin der Rede, zodat het den ultramontanen niet moeilijk valt een juichkreet aan te heffen over den onbaatzuchtigen patriot, die een Boomsche opvoeding genoten heeft, en daar hij de Roomsche leugen van hart verfoeit en het Evangelie van Christus niet kent, zeer gemakkelijk een prooi wordt der revolutiebegrippen op godsdienstig gebied. De keizer geeft aan Victor Emanuel den vriendelijken raad, om van Como als hoofdstad afstand te doen; doch deze wil van den raad niet gediend zijn, en wil van geen andere hoofdstad dan van Bologna hooren. Intussen doet Napoleon nieuwe pogingen, om den Paus met Italië te verzoenen, en — zijne soldaten blijven in Bologna. De heer Ds. W. Jamieson heeft onlangs Lancashire en Yorkshire bezocht, en zondag in de Engelse Episcopale Kerk een treurig tafereel opgehangen van de ellende, die in deze districten, ten gevolge van de oorlog der Verenigde Staten onder de fabriekarbeiders, heerscht. Hij deelde onder andere mede, dat ongeveer 200,000 personen aan het grootste gebrek ter prooi zijn. Met ernst riep hij de ondersteuning en hulp zijner hoorders in. Een bus is in de genoemde kerk geplaatst, om zelfs de kleinste bijdrage daartoe te ontvangen. Bij de Redactie van de Heraut is in dank ontvangen. Voor LANCASHIRE: Van D. H. 1; S. ƒ 2,50; J. B. ƒ 25; O. D. f 2,50; J. te D. en Mev. H. te B. ƒ 2,50; G. ƒ1; W. H. ƒ 1 ; B. te Broek ƒ2; L. te 's H. ƒ 1. Bij den Heer van Weede van Dijkveld: van 3ST. N. een bankbiljet / 60; N. N. een bankbiljet ƒ 40; N. N ƒ 5; N. N. ƒ 20. Bij den heer van Loon: van N. N. een bankbillet ƒ 25; G. 7127. Voor het DIACONNESSENHUIS IN SYRIË. Jaarlijkse bijdragen: Van A. M. K. ƒ 5; J. A. D. f 1; H. M. ƒ 1; L. K. te S. f1; J. v. A. ƒ2,50; M. J. A. ƒ 2,50. Bijzondere giften: Van H. W. U. ƒ2; G. van W. ƒ1; B. Y. ƒ 1; Baron van F. ƒ 25; uit IJlst door C. J. Bryce ƒ 27,75; Alkmaarse Jongelings-Vereeniging, ƒ 5; v. M. te R. ƒ 3; voor het Diakonessenhuis 1 Coupon ƒ 3,96; H. J. Leiden 2 muntbilletten ƒ 20; door E. F. Malga, te Oene, ƒ 2,50. Voor de MARTELAARS IN SPANJE: Door H. M. Bremer ƒ5; Jetje Dirks ƒ2,50; B. Y' ƒ 1; G. v. V. ƒ 1; H. v. D. 1 Coupon groet ƒ1,98 ; J. en D. ƒ 2; A. ƒ 2.50; in een bijeenkomst van V. Z. ƒ 0,54. Voor den LIJDENDEN BROEDER: L. S. ƒ 1,25. Als leden ƒ 5 's jaars der VERENIGING voor Christelijk Nationaal Schoolonderwijs zijn toegetreden: J. van de Winst te Schinkenschans, W. S. de Vries te Korte-Zwaag, B. D. Landt te St. Anna Parochie, M. Hiemstra te Klooster Lidlum; Meinderstra te Oosterbierum. Amsterdam, p. van Eik, 27 October 1862. Best.-Penning- SCHOTSCHÉ ZEVDIGSSEEK- GODSDIENST-OEFENING. Zondag, Voormiddag te Tien ure. Onderwerp: Een schitterende Hoogepriester. 's Av onds ten Zes ure. Onderwerp: Ben blijde Koning. Dinsdag, 's Avonds te 8 ure. BIDSTOND. Vrijdag, 's Avonds te 8 ure. Voorbereiding. ADVERTENTIES. JONGELIJNGSVERENIGING ter Bevordering van Christelijk leven Werkzaamheden gedurende de maand November. Woensdagavond te 9 ure: Bijbellezing onder leiding van de Leeraren VAN DEN GOO'T GAGNEBIN, HÜGENHOLTZ of onderling. Donderdag 6 Nov. 's avonds te 8½ ure: Lezing van den Wieleerw. Heer J. J. L. TEN KAT over Goethe's Faust. Donderdag 27 Nov. Lezing van den Heer H. J. KOENEN. Vrijdagavond: Zang oefening onder leiding van den Heer VAN MALDEN. Zaterdagavond: Engelsche Taalcursus, Onder leiding van den Heer GUNNEN. Het lokaal is in de Kerkstraat bij de Leidsche straat, boven de Sophiaskool. De contributie bedraagt ƒ5 'sjaars, en bij deelname aan den Engelschen cursus ƒ 5 daarenboven. Namens het Bestuur, W. VAN OOSTEBWIJK BEOVN, President, K. OTTENBELT, Secretaris. NEDERLANDSCHE ZENDINGS-VERENIGING. Het Bestuur vraagt tegen 1 December EEN en tegen 1 April 1863 nog TWEE Jongelingen, om opgeleid te worden voor den Zendings-arbeid onder de Soendanezen. Omtrent vereiste enz. wordt verwezen naar het uitvoerige bericht, in het November-nummer van het orgaan der Vereeniging. Een Christelijk Huisvader, eene betrekking vervullende, niet voldoende onzeker in zijn behoeften te voorzien, wenscht het ontbrekende aan te vullen, en zoekt hiertoe enige schrijfwerk, als: COPIERWERK, het bijhouden van boeken, of iets dergelijks. Adres: SCHRIFWERK bij den Uitgever dezes. M. J. C. de Meijere, Huidenstraat bij de Heerengracht, heeft de eer de ontvangst te berichten van een groot assortiment nieuwe artikelen, bestaande in: Smaakvolle Zijden, Fluweelen en Lakensche Mantels, Elegante Montagnes, Basquine à Zouave. Rijke Lyonsche zijden stoffen, alsmede een belangrijke keuze Winterstoffen. J. Iohn. Grevers, Chirurgijn-Dentist te spreken en te ontbieden over alle ziekten en gebreken van de mond en der tanden, het inzetten van kunsttanden en gebitten enz. Abonneer familie. Consult vrij. O. Z. Achterburgwal bij de Hoogstraat, 492 te Amsterdam. Urne Bemoiselle, munie de bons certificats, désire trouver une place de BONNE. Elle pourrait également rendre quelques services dans un ménage. On is prié s'adresser par lettres affr. sous les initiales D. I" au librair A. VAN DEN BRIEL Gz. à Rotterdam- 25 Gents. 12 Afleveringen' Uitgave van P. M. VAN DEB MADE te Amsterdam» FERTE OOST IN GEN tegen DE VERSCHRIKKINGEN DES DOODS. Door Ontwiel Jtrelincourt. Op nieuw uit het Fransch vertaald. Eerste aflevering en prospectus zijn bij alle Boekhandelaars voorhanden. Bij H. DE HOOGH te Amsterdam is van de pers gekomen: DE KRACHT DES GELOOFS, of Bijzonderheden uit het Leven en Bijven van DON MANUEL MATAMOROS. Gevangen om zijns geloofs wille in Spanje. Eenige zijner brieven verzameld door Dr. A. GALBOSA. Met twee portretten en facsimilé. Prijs ƒ 0,90. SS" Dit werkje, waarvan de opdrag door H.M. de Koningin der Nederlanden goedgunstig is aangenomen, wordt ten voordele der verdrukte Spaanse familie uitgegeven, en is op frank aanvraag bij de Uitgever en verder bij alle Boekhandeliers en Postdirecteuren des Rijks verkrijgbaar. Doordien dit boekje niet in Commissie kan worden gezonden, hoeft de Uitgever gezorgd, dat alom in de Boekhandel een indicatie-list voorhanden is, waarop men tevens de gelegenheid vindt, verkiezende ook voor een extra bijdrage, ten behoeve der verarmde Spaanse geloofsgenoten te tekenen. VERENIGING TER BEVREDIGING VAN DE WAARHEID TE AMSTERDAM- De Leden en Begunstigers worden herinnerd, dat het Vijftiende Jaarfeest van bovenge noemde Vereeniging, zoo de Heere wil, gevierd zal worden in haar lokaal in de Elandstraat, F. F. 437 en 439, op Donderdag den 6de November e.m. met de leerlingen der Zondagschool en op Donderdag den 20ste November met de leerlingen der Brei-, Naai- en Teekenschool. Aanvang des avonds ten 7 uur. — Belangstellenden hebben vrije toegang. TE AMSTERDAM, BIJ H. DE HOOGH. 