De zondaar door God om niet, uit genade, geregtvaardigd
DE ZONDAAR DOOR GOD OM NIET, UIT GENADE , GEREGTVAARDIGD. LEERREDE over ROM. III: 24. door D. A. D E T M A R, PRÏDIKAHT TB EDE. Uitgegeven ten voordeeh van verarmde Geloofsgenoot en. Bij Inteekening . . • 1,0 Cents. Buiten Inteekening . . 15 —— Tb AMSTERDAM, bh J. H. DEN O U*D E H. Is ook te bekomen bij G. VAN P E U R S E M, in de Nieuwe Spiegelstraat, bg de Kerkstraat, 1839. LEERREDE over. Rom. III: 24. Voorzang: Pf. XXXU;,i, 3. . m 4 VOORAFSPRAAK. O God vees mij zondaar genadig! Dit was de ootmoedige bede van den tollenaar, welke jezus in een treffend voorbeeld voorftelt Luc. XVIII: 13. Volgens die teekening ging bij, vergezeld van een Farizeër, op naar den tempel om te bidden. De Farizeër geene behoefte hebbende aan Gods genade, begon', zoodra hij in den tempel binnengetreden was, te danken. Hij dankte dat hij geen roover of overfpeler was; dat hij niet was als andere menfchen , en vooral niet als deze tollenaar, op wien hij met verontwaardiging eenen verachtelijken blik wierp, die zoo gehaat was in zijne oogen. En wat verrigtte hij dan boven anderen? Hij vastte tweemaal ter week, en gaf tienden van alles wat hij bezat! en dit is alles wat hij heeft, dit is alles waarop de man zich verheft ! armzalige kleinheid! Op die uitwendige pligten, waar het hart aan ontbrak, beroemt hij zich voor den reinen en heiligen God , die niet aanziet dat voor oogen is, maar op het haft let. Maar hoe gedroeg zich de tollenaar ? Deze ftond van verre. O hij gevoelt het, hij is onwaardig om in Gods huis te verlfhijnen, hij ziet zich zoo fchuldig, en daarom durft hij het niet te wagen om in de verzameling van menfchen zich te begeven, die hij zooveel beter befchouwt als hem zelf. O zou hij , zondaar, zijne gebeden met de hunnen paren! zie! daar ftaat hij in een boek des tempels; zijne oogen durft bij van fchaamte A 2 over over zijne zonden niet ten hemel heffen: zou hij zijne oogen naar boven flaan, waar God de Allerhoogfte woont, die alles weet, voor wiens oogen zijne verborgen handelingen naakt en geopenbaard zijn; neen, dit doet hij niet, maar hij flaat (welligt met weenende oogen) op zijne borst! dit was in dien tijd een teeken van de allerdiepfte droefheid en onwaardigheid. O hoe ziet hij zichzelven fchuldig, en evenwel, hij heeft behoefte .aan genade; hij begeert ontferming. Hij fmacht naar dezelve, gelijk eene dorre , uitgedroogde' tendftreek doet naar regen. Hoor , hij roept uit de volheid van zijn hart: O God! wien ik zondaar zoo beledigd heb, wees mij genadig, wees mij zondaar genadig; meer kan hij niet zeggen. Hij bedekt of verkleint zijne zonden niet, o neen! genade alleen roept hij, als eenen ftraffchuldigen, die de eeuwige dood verdiend heeft, in. Hoe de zondaar, om niet, uit genade wordt vrijgefprokën, wil ik u in dit uur voorftellen. Mogten zij, die nog in de zonden voortleven, hunnen ongelukkigen fbaat, waarin zij zich bevinden, regt leeren inzien, tot Gods genade in Christus de toevlugt nemen, om in het heden der genade, eer het voor eeuwig te laat zal zijn., nog behouden te wordén. Zwakgeloovigen! hoe bemoedigend was voor u bet beel3 van dien verflagen tollenaar; fmacht gij ook' naar genade; ziet gij u,zoo onwaardig in u zeiven, o houdt biddend aan: de Heer, die u reeds begeerten fchonk naar het hei\ dat in Christus is, zal dezelve zeker vervullen. Geloovig volk des Heerén! mogt gij nu zoo uw zalig voorregt hooren befchrijven, dat gij u in aanbiiJdiBg en verwondering mogt verliezen. Bidden wij daartoe God, dat het Hem behage, door het licht des Geestes onze harten te beltralen, opdat wij. tot zijn eer en ons eeuwig heil mogen zamen zijn. Tekst: Rom. III: 24. En worden om niet geregtvaardigd, uit zijne genade, door de verlosftng die in Christus Jezus is. Het was omtrent de Christenen te Rome waarachtig, hetgeen paulus aan de Corintheren fchreef: Ir dien zij in dit leven alleen op Christus hopende waren, dat zij dan de ongelukkigfte waren van alle menfchen. Hunne medemenfchen mishandelden hen. In. aanzienlijken en geringen vonden zij tegenftanders, zelfs in hunne bloedverA 3 wan. mhten. Op valfche befchuldigingen moesten zij zwijgen. Zij hadden fteeds eenen geweldigen dood voor oogen. Velen werden aan kruifen geklonken , voor de wilde dieren (in beestenhuiden gekleed) geworpen; en welke wreedheden meer hun wenden aangedaan. Ja zij waren wel als wolven onder de lammeren. Het is waarheid omtrent alle ware Godvruchtigen, in de wereld zult gij verdrukking hebben; doch het verkwikt hunne harten, dat hunnen Heiland er bijvoegde, hebt goeden moed, Ik heb de wereld overwonnen. Geestelijke ftrijders! en ook gij gwakken, die nog weinig geloofskracht bezit, verheug u, deftrjjdis des Heeren, in christüs zijn wij meer dan overwinnaars. In de drie -eerfte Hoofdftukken van ^deze belangrijke brief, wijst de Apostel de Christenen aan, dat Joden en Heidenen voor God verdoemelijk waren, en dat door de werken der Wet geen vleesch zoude geregtvaardigd worden ; dat er eene andere geregtigheid door het geloof in christus noodzakelijk, en verkrijgbaar was , en dat allen, welke dezelve omhelsden, het eeuwige leven hadden. Dit bevestigt hij in het IVe Hoofdftuk, zoo door het voorbeeld van abraham , als door de zaligfpreking van david. Hij geeft vervolgens van die geregtigheid, door christus aangebragt, de genoegzaamheid bp, zijnde van die kracht, dat zij den zondaar tijdelijk en eeuwig gelukkig maakt. Daarna geeft hij' de gezegende vruchten der regtvaardigheid op, Hoofdfl. V en verv. In het 23e vs. van ons Teksthoofddeel betuigde hij, dat zij (de geloovigen) allen gezondigd 'hadden; dat zij afgeweken waren van het ware oogmerk en einde hunner fchepping. Als dwalende fchapen hadden zij zich gekeerd een iegelijk naar zijnen weg, levende in hun vorig eertijds, in menigerlei begeerlijkha. den, en in dien toeftand derfden zij de heerlijkheid Gods. Met de ganfche wereld voor God verdoemelijk, misten zij die zalige gunst Gods, die vrede en blijdfchap, welke daar- daaruit voortvloeit, en zouden dezelve, zonder verande* ring des gemoeds, eeuwig hebben moeten misfen. O wat ziet Gods volk , met toepasfing op zichzelven, dit met aanbidding en verwondering in! Maar welk een zalig voorregt ftelt de Apostel in onzen Tekst voor, fchrfjvende: En worden om niet geregtvaardigd, uit zijne genade, enz. Wij zullen I. deze woorden wat nader inzien; ten II. letten op het groote en gewigtige Van dit voordel; om er ten III. eenige gevolgen ter toepasfing uit af te leiden. Ach of de Geest des Heeren zijn Woord krachtig maakte aan onze harten; dat het tot ontdekking, bemoediging, of vertroosting mogt dienstbaar zijn. I. Omtrent het eerfte. De Apostel ftelt de allergrootfte weldaad, die de zondaar verkrijgen kan, voor, en geeft tevens de oorzaak, waaruit zij is voortgevloeid, als ook het middel, waardoor zij verkregen is, te kennen. Met influiting van zichzelven betuigt hij , wij worden geregtvaardigd. Het woord regtvaardigen geeft in de H. Schrift te kennen, iemand vrij te fpreken , en regtvaardig te verklaren, Rom. VIII: 33, 34, wordt het tegen verdoemen overgeheld. Het wordt genoemd niet in het gerigt te treden, Ps. CXLIII: 2; niet veroordeeld te worden, Joh. III: 18, en in ónzen Tekst zien wij dat het eene vrije regtvaardiging is, zoo, dat alle verdienden worden uitgefloten. O zalige leer! wat de vijanden derzelve er tegen inbrengen, zij zal in den hemel eeuwi bewonderd worden. De Apostel en de geloovigen , waaraar hij fchreef, waren vrijgefproken van zonden, fchuld en draf, en hadden het regt op het eeuwige leven verkregen ; zij waren daardoor erfwachters van de eeuwige zaliheid, erfgenamen des eeuwigen levens geworden. Al t A 4 die die zonden, welken zij tegen de hoogè Majesteit Gods bedreven hadden, waren verzoend, God had die uitgedelgd als een nevel, zonder dezelve te gedenken. Zij konden nu ook zeggen: Wie is een God als gij', die de ongeregtigheden vergeeft, die de overtredingen uwes volks voorbijgaat, Mich. VII: 18. Al hunne ongeregtigheden waren gedempt en hunne zonden in de diepte der zee geworpen. Er was nu geene verdoemenis voor hun. Niemand kon hen bij God aanklagen; want Rom. VIII: 33 vraagt de Apostel: Wie zal befchuldiging inbrengen tegen de uitverkorenen Gods, God is het die regtvaardigt, wie is het die verdoemt? Nog eens; aj hunne zonden waren verzoend: door het geloof hadden zij alle fchepfelen, zichzelven, met al hunne ëigengeregtigheid leeren verzaken, jezus leeren begeeren en omhelzen, om door Hem geleerd,, gereinigd, geheiligd en verlost te wordenden zich geheel op Hem, als op den eenigen en eeuwigen Rotsfteen verlaten. Door het geloof regtvaardigt God den zondaar, even alsof hij geene zonden gekend of gedaan heeft. O welk eene blijdfchap fmaken hierover de geloovigen in hun gemoed, waarin zij de vrijfpraak gevoelen^ zoodat de Heer hun in zijn Woord, door zijne dienstknechten laat toeroepen: Troostet, troostet mijn volk, fpreekt naar het hart van Jeruzalem, roept kun toe dat hunne flrijd vervuld, dat hunne on' geregtigheid verzoend is, en dat zij van de hand des Heeren dubbel- ontvangen voor al'hunne zonden. Hieruit vloeit eene bevredigde betrekking' tusfchen God 'en de geregtvaardigde zondaar. De Heer geeft hem de blijken van zijne gunst en gemeenfchap. Door den H. Geest wordt hij verzekerd van zijne verzoende betrekking, vervrijmoedigd, vertroost, verblijd en vruchtbaar gemaakt-in bet góede. Telkens, hoort hij zich uit Gods Woord toeroepen : God was in Christus de wereld met zichzelven > »* ver-* verzoenende, uwe zonden u niet toerekenende; zoodat het omtrent hem geldt: Tot u zal niet meer gezegd worden de verlatene, en tot uw land het verwoeste; maar gij zult genoemd worden mijn lust is aan hen. ■ God is nu de verzoende Vader van den^V^Qgefproken zondaar, die hem de dierbare belofte doet hooren : Ik heb u lief gehad met eene eeuwige liefde , daarom heb ik te getrokken met goedertierenheid. Bergen mogen wijken, heuvelen zulten wankelen , maar mijne goedertierenheid zal van u niet wijken, of het verbond mijnes vredes zal niet wankelen in eeuwigheid. Ik zal in eeuwigheid niet meerop u toornen of fchelden. Zoo verkeert de Heere met zijn vrijgefproken volk, als de vriend met zijn vriend, zich veel meer over hun ontfermende, dah de tederfte aardfche vader over* zijn kind. Wat dunkt u't M. H.! van deze nederbuigende liefde Gods ? Ach werd gij allen Begeerig riaar die hooge gunst en zalige gemeen^ fchap ; maar dan zouden ook uwe harten veranderd en vernieuwd worden, en gij zoudt (gelijk dit de keus is van elke ziel, waar de Heere zijne genade aan verheerlfJiQ lust gevoelen om voor den Heere te leven ; want, zagen wij hoe de Heer, van zijne zijde, zijne verzoende betrekking doet blijken, aan de zijde der geregtvaardigden (dit was in paulus en de Christenen te Rome zigtbaar) is ook wederkeerig liefdebetrekking op den Heere: zij hebben de wapenen van vijandfchap tegen God weggeworpen, met fchaamte en berouw, daar zij nu liefde, eerbied, vrees en hoogachting voor den Heere gevoelen. Zij willen nu^Bod boven alles dienen, al ware het met opoffering van goed en leven, en uit dit leven fmaken zij zalige kalmte en vrede des gemoeds. En dit voorregt wordt nog grooter door de bijvoeging, om niet. Omniet, o aanbiddelijke liefde Gods! Niet de allerminfte verdier##ijkheid wordt er bij den zondaar gevonden. Hij bezit niets in zichzelven, waarom God hem zou regt-, •vaardigen. Hij is door de zonden arm, jammerlijk, blind en naakt; is duizend talenten fchuldig en heeft niet êénen penning ter betaling; al zijne geregtigheden zijn als een wegwerpelijk kleed bij God. Beladen met zonden en fchulden, onrein en walchelijk lagen zij allen, die God regtvaardigt, als op de vlakte des velds, vertreden in hun bloed, geen medelijden met zichzéften hebbende; zij roepen dus uit met hagar , hebben wij, God des aanziens, ook hier gezien naar u , die naar ons omzag Zij hebben noch geregtigheid, noch heiligheid, Wh magt, noch gewilligheid in zichzelven; dus het is om niet, het is een vrij gefchenk aan flraffchuldigen, hoogst vrijmagtig gefchonken. Alle gezondigd hebbende en de heerlijkheid Gods dervende, waren zij^nu geregt"ïLrdi'd. Welk eene tegenftelling! De Apostel was ten WF ° ff*»" vol- volle van de hoogst .vrijmagtige liefde Gods in dezen overtuigd. Ü ' • • •" In net tweede deel dek hij de bewegende en verdienende oorzaak er van voor. Hij fchrijft, uit zijne genade, door de verlosfing die in Christus Jezus is. Uit genade. Wij verdaan er door G°ds hoogst vrij* magtig welbehagen , zijne ongehoudene liefde en barmhartigheid , waardoor Hij de geloovigen, die met de ganfche wereld verdoemelijk waren, in ontferming heeft aangezien. O welk een woord! Dikwijls wordt het gebezigd, maar hoe weinig wordt het hier op aarde, zelfs door Gods kinderen, aan wien dezelve verheerlijkt is, regt ingezien. Trouwens, wie zou in (laat zijn om er de diepte van te peilen, of de hoogte van te bereiken? De geloovigen gevoelen er dikwijls meer van als- zij kunnen uitdrukken, zoodat zij wel wegzinken in verwondering. Het verftrekt* tot-groote Jjemoediging en tot een pleitgrond voor kleingeloovigen, dat het uit genade is , daardoor wordt alles uitgefloten: genade, die tegen ftraffchuld overdaat. Ja Vader, riep jezus uit, alzoo is geweest het welbehagen voor u, Matth. XI: 26, en paulus fchreef, Eph. 11:8, Uit genade zift, gij zalig geworden. Gevoelde iemand ooit veel van de kracht van dit woord , het wa's paulus , daarom betuigt hij hier, dat de oorzaak van de regtvaardiging der geloovigen , waaraan h$ fchreef, alleen genade was. Door genade waren al hunne zonden verzoend, alsof zij nimmer bedreven waren; daardoor waren zij geheiligd, om in nieuwigheid «les geestes te wandelen, om telftrijden in de kracht Gods, en in tederheid des gemoeds voor den Heere te leven. Nog eens; door Gods genade werden zij geleid, bemoedigd, vertroost, bewaard door het geloof, en daardoor-zouden ZQ,verheerlijkt worden. Met één woord, het is om niet, uit genade, wat de vijanden van de vrije genadeleer zeg' A 6 gen, gen, of hoe werkheiligen dooraplfs-pogen dezelve vertoo-, chenen. Alle geloovigen van alle tijden en plaatfen erkennen alleen vrije genade, om niet, als de eenige oorzaak hunner zaligheid. KJeinmoedigen , zwakgeloovigfaj,; wanneer zult gij dit regt inzien, en afziende van u zeiven , en van alles waarop gij buiten christus nog heimelijk leunt, God alleen de eer geven, en u over de genade, u gefchonken , verblijden ? Dan daar God alleen genade kon bewijzen zonder krenking zijner deugden, voegt er de Apostel bij, doer de verlosfing die in Christus Je&us is. Genade is hét, dat God zijn Zoon fchonk aan soü-l daars, die zijne deugden verloochend,, .zijöe wetten vertreden hadden. Jezus zelfs riep hierover uit, Joh. III: 16: Alzoo lief heeft God de wereld gehad, dat fff. zijnen eeniggcbjoren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk , die in Hem gelooft, niet verderve, maar hepeem wigc leven hebbe. Johannes fchreef: Hierin is de liefde Gods tegen ons geopenbaard, dat God zijnen eetliggtn boren Zoon gezonden heeft, Joh. IV: 9»« e" pauj.us , Rom. VIII: 32: Die ook zijn eigen Zoon niet gefpaard heeft, maar heeft Hem voor ohs allen overgegeven. De Engelen Gods zijn begeerig om in dit heilgehehn in te zien. O diepte des rijkdoms, beide den wijsheM en der kennisfe .Gods, moeten wij hier uitroepen; jezu» chris* tus (hoort het, GodvruchtigenI met diep gevoel, met aanbidding en verwondering), heeft zich Yoor u , enaljen die" de Vader Hem gegeven heeft, tot een rantzoen gefteld als uwen plaatsbekieedenden Borg, gelijk zoovele plaatfen in Gods Woord ons leeren. Htj is eene verzoening voor onze zonden, fchreef johannes, i.Joh. II: 2. Met eene offerhande heeft Htj in eeuwigheid volmaakt, allen die geheiligd worden, Hebr. X: 14. Ja, jezus , de heilaaabrenger, de christus, de gejalfde Gods, dievotrgtkend is van voor de grondlegging der wereld, heeft eene verlosflng aangebragt, eene verlosfing, welker uitvoering Engelen en menfchen onmogelijk was. Geen wonder, daartoe moest Hij de Godheid met de menschheid in eenigheid des perfoons vereenigen , Hij moest de geheele Wet volbrengen, de draf dragen , en eene eeuwige geregtigheid daardoor den zijnen aanbrengen, Verlosten door christus jezus uwen Heer ! zie er in nederigheid u op aan , Christus is voor u gejlarven, ia, dat meer is , ook opgewekt,. Hij zit ter regterhand Gods als uwen biddenden H oogepriester, om al de prijzen van zijn bloed, de aan het kruis verworven zaligheid toe te pasfen. Jezus christus is niet geftorven alleen om zijn leer te bevestigen, om als een voorbeeld te leeren derven, gelijk zij meenen, die de duidelijke uitfpraken van Gods Woord verdraaijen, op de hooge waarde van christus perfoon en werk afdingen , en zijn volk hunne éénige heilbron zoeken te doppen; maar Hij is als plaatsbekleedenden Borg, als een zondoffer geftorven, geftorven, om den prikkel des doods, ja als den dood uit den dood voor de zijnen weg te nemen. Aan het kruis, toen Hij riep , het is volbragt, heeft Hij te niele gedaan degeen die het geweld des doods had, dat is , den duivel. Daarom fchreef paulus , 1" Gor. VI: 20, Want gij zijt duur gekocht, en 2 Cor. V: 21 , Want Hij, die geen zonden gelend heeft, heeft God zonden (tot een zondoffer) voor ons gemaakt, opdat wij zouden worden regtvaardigheid Gods inHem; en petrus, 1 Petr. 1:18, 19, Dat de geloovigen niet door vergankelijke dingen, goud of zilver, verlost waren uit hunne ijdele wandeling, maar door het dierbare bloed Christi, des onbejlraffehjken en onbevlekte» Lams» Zien nu de geloovigen op de eeuwige liefde Gods, op den rijkdom zijner genade, waardoor zij geregtvaardigd zijn, dan aanbidden zij met diepen ootmoed; maar-wanA 7 neer neer zij door het ltcht des H. Geestes gewezen worden op Hem, hun christus , Heer en gezegend Hoofd, die Zich om hunnentwil heeft vernietigt, de geflalte van een dienstknecht heeft aangenomen, gehoorzaam geworden is tot den dood, ja tot den dood des kruifes; hoe Hij voor hun alles, alles volbragt, alles verwierf, wat zij fot het leven en de Godzaligheid , tot wijsheid , geregtigheid , heiligheid en volkomen verlosfing behoeven, o, dan verliezen zij zich in verwondering, dan is er als geen geest ïn hun: geen wonder, Hij, die de 'eerde èn de laatfte is, het begin en het einde, het Hoofd der 'fcriepping, de'roem des hemels, de Heer der heeiflrjkheid, hangt tusfchen moordenaars, dood aan het kruis, tot een betalend zoenofferEvoor hun, in wiec plaats Hij ftierf, die de eeuwige dood verdiend hadden. Zie Godvruchtigeh! in uwe geheiligde verbeelding, ter uwer "eeuwige verlosfing, uw christus aan het kruis, als de Mesü^ï ? de vervuiler der Godfpraken, de magtige Koning Isfjitt*? de wensch der Heidenen , de vredemaner tusfchen hemel en aarde, en roept uit: O aanbiddelijke liefde, die alle' verftand te boven gaat. IL -Ai Letten wij in de II« plaats (flechts meteen woord), op de de grootheid en het gewigt*van des Apostels,voorflel. Befchouwen de gelaovigen het .hooge voorwerp, die hun vrijfpreekt van zonden en fchuld, hoe groot, hóe gewigtig is dan niet in hun oog deze uitfpraak van paulus. • God, de hoogverhevene, de onafhankelijke, de algenoegzame, die niet behoeft van Engelen gediend, of van menfchen aangebeden te worden, wendt zich met zijne gunst tot het nietige fchepfel, de Heilige tot onreine zondaars, de fjeleedigde Regter tot 'zijne beleedigers , die Hij door den adem zijnes monds kon dooden, en regtvaardig mogt verdoemen. Geen wónder dat de Engelen God^, alle gezaligden en de geloovigen op aarde, met verbazing ftaren op dit bedrijf van den Almagtigen. Lievelingen van God! hoe menigmaal vloeiden, bij deze befchouwing, de tranen langs de wangen. Bewonder en aanbid! Zien zij op zichzelven, hier opent zich eene nieuwe bron van verwondering. Verloren menfchen, verloochenaats van Gods deugden, vertredêrs zijner heilige wetten, die Gods liefde veribaden; menfcrien, in zonden ontvangen eh geboren, die in de dadelijke zonden voortgingen op den weg der ongeregtigheid, die «onmagtig waren niet alleen, maar ook onwillig om tot God weder te keeren, die door hunne goddelooze handelingen zeiden: Wijkt van ons, aan de kennis uwer wegen hebben wij geenen lust. Deze worden de voorwerpen der Goddelijke barmhartigheid! wie zou dit hebben kunnen denken? zouden wij het kunnen gelooven, zoo God het niet geopenbaard had? Zalig inzien in zichzelven! de trotfche wereldling mag, blind voor zichzelven, van zijne waarde fpreken, en zich op zijne gewaande deugd verheffen, elk hart, waarin Gods genade geplant is, zoodra het zich zelfs maar leert kennen, roept uit, onrein! onrein ! walchelijk'voor God, ftraffchuldig, de eeuwige dood waardig! «u Stellen zij zich de bron voor oogen, waaruit die groo- tet te , die heilvolle, weldaad der regtvaardiging en verlosfing voortvloeit, dan moeten zij zich op nieuws verbazen. Het is loutere genade, om niet. Groot zou het geweest zijn, indien zij (ware dit hun mogelijk geweest), den Heere waren voorgekomen, God, hunnen Regter, met berouw en leedwezen , om ontferming gefmeekt hadden , en indien de Regtvaardige en Heilige hen dan niet had afgewezen, maar hunne fnoode zonden hen had vergeven. Maar nu, met farao vroegen zij, fpottende in hunne banden, wie is de Heer, dat wij Hem zouden gehoorzamen. Nog eens; befchouwen de geloovigen het middel, waardoor hun die verlosfing is gefchonken, dan voorzeker kunnen zij geen woorden vinden qm hunne verwondering uit te drukken. Waren zij door eene der Aardsengelen, of een ander rein onzondig .eindig wezen, door God daar» gefield, uit den afgrond van hunne ellenden kunnen gered worden, dan lagen er dure verpligtingen tot eeuwige dankzeggingen op bun; maar daar dit onmogelijk was, en niemand Gode het rantzoen, dat zijne geregtigheid vorderde, kon geven, zendt God zijnen Zoon. Het dierbaardedat Hij kan afftaan, fchenkt Hij aan de overtreders zijner wetten. Gaf abraham zijnen eenigen zoon, zijnen lieveling, aan God ten offer, deze geloofsheld was zichzelven en zijnen zoon zoon aan God verfchuldigd, als Schepper en Heer; maar de Onafhankelijke van alles, gaf zijnen Zoon voor ftraffchuldige misdadigers over, aan het grievendst lijden, en den vervloekten dood des kruifes , tot eene betoning van ztj'ne regtvaardigheid. Hier fchitteren alle Gods deugden , wijsheid, liefde , waarheid en trouw. * De Vader, om zondaren vrij "te fpreken en van den eeuwigen dood te verlosfen, fchenkt zijn eigen geliefden Zoon. Godvruchtigen! onder M. H., zou ik u geen geluk wenfchen met » die gift, met uwe fchat, dat onwaardeerbaar gefchenk der eeuwige liefde, waarbij de geheele wereld verdwijnt ? het is. een gift voor de eeuwigheid, die u eindeloos zal doen danken en juichen. Eindelijk, om ,er niet meer bij te voegen: De grootheid en het gewigt van paulus voor/lel blijkt ook duidelijk, wanneer de geloovigen /laren op hetgeen zij uit die vrijfpraak en verlosfing genieten en nog verwachten. Het zijn waarlijk geene geringe zaken , die dit voorftél bevat, en die wij reeds noemden. Voor verblinden en dwazen moge vergeving van zonden, gunst en gemeenfchap met* God, Hechts bloote klanken zijn, maar wat ziet een Christen er, bij het licht des H. Geestes, hier al in? Neen, geene beschouwing, van welk eenen aard ook, kan zijne ziet zoo verkwikken en vertroosten, dan de bevindelijke kennis, en het gevoel van de zalige fmaak en kracht van deze Goddelijke en hemelfche dingen, en b^oe wordt hij verrukt van blijdfchap, wanneer hij door het geloof en de hoop gewezen wordt op de gezegende vruchten zijner regtvaardiging, die hij namaals zal genieten , waarvoor hij hier op aarde nog niet vatbaar is, zijne eeuwige verlosfing in den hemel, wdar hij jezus zien zal gelijk Hij is, wMt hij van zonden, moeite en ftrijd zal verlost zijn, in het gezelfchap der gezaligden, waar God alle tranen van zijne oogen zal afwasfchen. Zoo III. Zoo hebben wij, Geliefden! ftamelend iets van de grootheid en het gewigt van paulus voordel ingezien. Er is, in de IIIe plaats, nog over, om uit het verhandelde ecnige gevolgen ter toepasfing af te leiden. Vooreerst, die door Gods genade geregtvaardigd worden , die leeren hunne zonden zien, belijden en betreuren. De waarheid, die de Apostel even voor ohzen tekst uitdrukte, wij hebben alle gezondigd, gevoelen zij; zij erkennen het Godonteerende van dezelve, zij zeggen niet Hechts, gelijk zoo velen ongevoelig en onverfchillig doen, wij zijn zondaars, doch die met deze betuiging der lippen de wereld blijven dienen en Gods roepftem verfmaden, neen , zij belijden nu hunne zonden 'aan jezus voeten , en fmeeken daar niet alleen vergeving, maar reiniging van dezelve. Ket fmart hun gevoelig, dat zH den hoogen God, hunnen Maker en Weldoener, door hunne zonden zoo onteerd en gehoond hebben. Zij kenden te voren droefheid naar de wereld, doch nu naar God; werkt de eerfte de dood, deze eene onberouwelijke bekeering tot zaligheid. Men kan het ras bemerkenj dat de zoodanigen niet meer, zoo als te voren, de zonden kunnen dienen: geen wonder, zQ' zijn zondaars in gevoel geworden. Maar helaas! hoe velen worden er geyonden, ook in ons midden, die hunne zonden rioch gevoelen, noch belijden, die zichzelven nog vermaken in dezelve. O onbekeerde zondaar! wat zal uw lot verfchrikkelijk zijn, indien gij voortgaat op uwen heillozen weg. Is het onderwerp, dat wij nu behandeld hebben , vertroostend voor de geloovigen, voor u is het tot waarfchuwing: hebt gij het niet. opgemerkt, dat de regtvaardigheid Gods vorderde, dat jezus christus, Gods Zóón, om de zonden van zijn volk te verzoenen , aan èen kruis moest fterveh. Geschiedt dit, zeide de Heiland -op op zijne kruistocht, aan het groene hout, wat zal aan het dorre gefchieden? O mensch! die nog onverfchillig voortleeft en u over uwe zonden en uw toekomftig lot niet bekommert, mogt gij eens flilftaan op uwen. weg en tot u zeiven inkeeren. Mist gij hier reeds, onder al uwe fchijuvertnaken, de ware rust der ziel, die vrede en troost, die de wereld, wat zij ook aanbied, u niet geven kan: hoe zal het uiri het uur des doods en bij uwe intrede in de eeuwigheid zijn , wanneer gij u te laat beklagen zult, dat gij den raad Gods verworpen hebt; hoe bang zal het u dan zijn, wanneer uw ontwaakt geweten u verwijten zal, dat gij den rijkdom van Gods barmhartigheid veracht en als befpot hebt. Ten tweede. Die om niet geregtvaardigd worden, hebben van alles , buiten jezus, leeren afzien. Het denkbeeld is den mensen van nature eigen, eene geregtigheid in zichzelven, te bezitten, daar vlejjen zij vooral zich mede, die niet openbaar de zonden dienen, die de uitwendige Godsdienstpligten naarftig bijwonen , hetwelk in onze Gemeente een algemeen en een loffelijk gebruik is. Zij meenen -dat^zij met hunne uiterlijke deugd behouden zullen worden. Doch arme mensch, die zoo denkt, al bezat gij bij uwe geregtigheid, die gij daardoor meent te bezitten, de geregtigheid van alle menfchen die ooit geleefd hebben, ja laat ik er de geregtigheid van al de Engele» Gods bijvoegen, gij zoudt zonder de geregtigheid van christus , die door het geloof omhelsd moet worden, gewogen, voorzeker te ligt bevonden worden. Het geldt ook u, hetgeen jezus de Gemeente van Laodicea toevoegde: Gij zift rijk en verrijkt en hebt geen dings gebrek, doch gij weet niet dat gij zijt jammerlijk, arm, blind en naakt. Ach, M. H.! die in dit geval verkeert, leert afzien van die verderfelijke gronden. Men mag in deze dagen de mensch misleiden , en hem daarop trachten gerust te ftel Hellen, God beware ons voor zulk eene ontrouw en wreedheid. Ik zeg u , in naam van mijnen Hoogen Zender, aan , uit liefdé totx uwe eeuwige behoudenis, dat die, grond uirerlijk bij den dood u zal begeven. O hoe velen, helaas! zijn op dezelve in het verderf gezonken! nog wordt u jezus genoegzame geregtigheid aangeboden. Smeekt om die door christus verworven Geest, dat die u ontdekke aan u, zeiven, en u als gansch ontblootte tot christus drijve, om met de maptel van zijne geregtigheid bekleed te worden. Zij, die door genade geregtvaardigd en aanvankelijk geheiligd worden , leeren van alles buiten christus afzien. Ach of deze meer van datgeen , waarop zij nog heimelijk (leunen, zelfs van hunne gevoelige geftaltens, bidden, tranen ftorten, en waaraan zij meer gehecht zijn, hetwelk geene gronden van zaligheid zijn kunnen, werden afgebragt! dat zij mogten indien, dat God alleen zondaars' vrijfpreekt op het g'enbegzaam offer van zijnen geliefden Zoon, die aan het kruis riep, het is volbragtl dit is de éénige en genoegzame grond van behoudenis voor den fchuldigen en in ziehzelven alles verbeurd hebbenden zondaar. Het derde gevolg uit den tekst is tot bemoediging van de opregten van harte. Die God regtvaardigt, worden aanvankelijk geheiligd. Het is waar, zij, die in de zonden leven, of op eigen deugd en pligten fteunen, kunhen' hieruit ziendat zij nog nooit in waarheid vergeving van zonden begeerd hebben, deze mogen zich vleijen dat voorregt te bezitten, doch het blijkr^sqoegzaam uit hun on* vernieuwd beflaan des harten en daden, dat zij in eenen onverzoenden ftaat met God leven, want regtvaardigraaking zonder aanvankelijke heiligmaking kan niet beflaan; david (en elk ontdekt zondaar met hem), bad, ach dat tmjne wegen gerigt waren om uwe inzettingen te bewaren. Mog- Mogten er velen, ook onder ons, op dit gemoedsbeftaan verliefd worden. Maar heilbegeerigen vinden hier het ware, door God gefielde, merkteeken van hunne regtvaardiging en gemoedsverandering. Waar fmeeken deze het meest om? is het niet om reiniging, om meer en meer ontdekt en ontbloot te worden, dat jezus zijne wetten in hunne harten mogt fchrijven, en zij in zijne inzettingen mogen wandelen. En wat zegt hun de verandering in keus en begeerten, welke zij toch (hoe zij ook veelal twijfelen of zij wel vrijgefproken zijn van zonden en fchuld, en of hun werk wel waarheid zijn zal) niet( durven ontkennen ? Kunnen zij nug zoo als te voren, heerfchend de zonden dienen, of zoeken zij alleen het uiterlte des drinkbekers gereinigd te krijgen? Is het hun alleen te doen om door menfchen voor opregten aangezien te worden, of is het ddar, waar Gods oog hun alleen ziet, niet hunne begeerte, om meer inwendig van zonden en bederf gereinigd te worden ? Wanneer iemand hun , zoo zij afftand wilden doen van :bidden, fmeeken en begeeren om genade aan jezus voeten, hoe gebrekkig zij het verrigten, al het goed van zijn huis, ja zelfs de geheele wereld als hunne bezitting kon aanbieden, zouden zij niet zonder eenige bedenking dit aanbod van de hand wijzen , ja zelfs al werden zr} om-hunne keus veracht en gehaat? Heilbegeerige harten ! die mij heden hoort, is dit de taal van uwe harten niet? Zeg mij, wie heeft u dit geopenbaard? uwvleesch en bloed? O neen! dit gevoelt gij telketis wel, dat uw bedorven deel dit niet begeert, en dat uw vleesch ftrijd, voert tegen uwen geest. Verdenkt, bid ik u, niet langer het werk Gods in u, erkent het veel.liever, dat uwe aanvankelijke heiliging een, kradhtig kenmerk is, dat jezus uwe zondenfcbnld verzoend heeft. En meent gij aan dit alles nog niet genoeg te hebben, welnu, gij weet dat wij u te lief hebben om u op iets buiten christus gerust te ftel- ftellen. Bidt ernftig en aanhoudend in de kracht Gods, dat de Geest u van alles in u zeiven, buiten jezus , doe afziefi, dat gij door zijne kracht, u geheel aan jezus overgeeft , ur op Hem en zijne aangebragte geregtigheid verlaat, dit is ook alleen de grond waarop glij ftaan, de rotsfteen, waarop gij veilig rusten kunt. Vanwaar is het toch, dat Gods kinderen het groote gewigt van deze weldaad, hetwelk wij kortelijk hebben aangewezen, niet meer gevoelen? Wanneer zij zich geheel overgeven aan christus , en na vele bekommeringen in de ruimte Wandelen, wat zien zij er dan in 1 wat gevoelen ferj er dan veel van in het verborgen en in het openbaar* Hoe getuigen dan hart, mond en daden van de liefde Gods, in de vrijfpraak hunner zonden hun bewezen. Hoe roepen zij uit: Komt, hoort toe, allen gij die God vreest, en ik zal u Vertellen wat de Heere aan mijne ziel. gedaan heeft; maar verder op den weg voortgaande, worden zij doorgaans trager, en komen" ook minder Uit voor de naam en zaak des Heeren; terwijl de tederheid des gemoeds meer wijkt, en men zelfs meer gelijkvormigheid aan de wereld in hun begint te befpeuren, ja (gelijk het, helaas! in onze dagen is), men ziet hen wel liefdeloos zich van elkander verwijderen, Godvruchtigen ! die nu weder het onfchatbare voorregt, u door God zoo hoogst vrijmagtig gefchonken , hebthooren voorftellen; tracht het meer in te zien! gij weet het waar waar God u vond: was het niet op den weg des verderfs, met de muitende wapenen in de hand? O ja, daarop ging gfl rustig voort, en zoudt God (gelijk wij al aangemerkt hebben) nooit gezocht, of zijnen dienst begeerd hebben. ' Maar Gods hoogstvrijmagtige liefde deed ü ftilftaan op uwen weg, en deed, door het licht"en de kracht des Heiligen Geestes, u tot jezus toevlugt nemen niet alleen, maar gij leerdet van alles buiten christus afzien, Hem voor uw bart omhelzen. In Hem is God uw verzoende Vader, in Hem zijn al uwe zonden als eenen nevel uitgedelgd. Welke zalige oogenblikken had gij, zelfs onder druk en kruis, onder fmaad en verachting der wereld, op uw*n weg ? Hoe fmaakt gij nog telkens die vrede Gods, die uit de bewustheid van de vergeving 'uwer zondén vloeit. Tracht toch, kinderen Gods! die door uw Verbondsgod, in uwen Borg christus, zoo grootelijks beweldadigd zijt, in tedere Godzaligheid te leven. Nazang: Pf. LXV: a, 3-. 