De Diakonie\u0308n en de Armenwet
Is deze regeling dan nu wel te formeel en te onpraktisch? "Gij bovenal, Hervormde Diakonie! hebt daar grootelijks belang bij. Uw Ziekenfonds en de Inrigting die er uit bekostigd wordt, rust op Historischen grond, en al gaf Ik (de Stad Amsterdam) alle overige Diakoniën — wanneer ik gedwongen w erd de verpleging in de Gasthuizen kosteloos te geven — uit noodwendige consequentie, óók de hulp voor "loopende en huiszitttende" zieken kosteloos Gij zoudt misschien in een' regtsioestand verkeeren die u belette ooit u te onttrekken aan die Geneeskundige Verzorging uwer bedeelden. — Doch hoe dit ook ware: Mij is het om geenerlei nevenbedenking, mij is het om de zaak zelve te doen. En die zaak is in zich zelve goed. Die regeling stelt Mij in staat mijn pligt te doen, zonder al te streng zijn; de "Wet te handhaven en toch de omstandigheden in aanmerking te nemen. Die regeling stelt mij bovenal in staat, jegens alle burgers, evenzeer als jegens alle Kerkgenootschappen, gelijk billijk en gelijk regtvaardig te zijn. Daarom nogmaals ik bid u, treedt toe: wij allen zullen er èn als Burgers èn als Lidmaten van welk Kerkgenootschap dan ook, grootelijks bij winnen en wij zullen eendragtelijk zamenwerken tot beperking der Armoede, "iot leteugeling van den schrik der Natiën, ook de onze." Zoo heeft de stad Amsterdam tot de Diakoniën gesproken; in dien geest heeft zij hare Verordening op de Geneeskundige Armverzorging ontworpen en vastgesteld; dien geest heeft de Schrijver van de Levensvraag duidelijk en breedvoerig geschetst.... en ik vraag nogmaals: Wat hebben de Diakoniën geantwoord aan de Stad? Wat heeft de Schrijver der Opmerkingen geantwoord? En is dit nu wezenlijk het antwoord van het "meerendeel" der Lidmaten; is dit het antwoord der Y^etVgemeenten; is dit het antwoord des Evangelies? Men sta mij toe dat ik voor deze ééne maal mijn' persoon in de zaak meng. Doch ontmoedigd en verlamd heeft het mij nooit, en verpletteren zal het mij niet. Al was het mijn oordeel onbegrijpelijk, en al kwetste het mijn zedelijk gevoel: luctor et emergo! Dat zij ook de kenspreak en de toekomst der Waarheid, in deze voor ons Vaderland zoo hoogst gewigtige aangelegenheid! Eu hiermede den Lezer heil!. 