None
340    Hieruit volgt dat de methode die de GAR daadwerkelijk heeft toegepast voor het bepalen van het jaarlijkse streefbedrag, zoals toegelicht ter terechtzitting, niet strookt met de in het bestreden besluit omschreven methode, zodat noch de instellingen, noch het Gerecht op basis van het bestreden besluit de werkelijke redenen voor de vaststelling van dit streefbedrag konden achterhalen.
341    Gelet op het voorgaande moet worden geoordeeld dat het bestreden besluit motiveringsgebreken vertoont wat de vaststelling van het jaarlijkse streefbedrag betreft.
342    Het derde onderdeel van het tweede middel moet dus worden aanvaard. Gelet op het juridische en economische belang van deze zaak is het evenwel in het belang van een goede rechtsbedeling om het onderzoek van de andere middelen van het beroep voort te zetten.
f)      Vierde onderdeel: ontoereikende motivering van de jaarlijkse basisbijdrage


343    Verzoekster betoogt dat de GAR niet alle concrete elementen heeft gepreciseerd van de berekening van de jaarlijkse basisbijdrage voor wat betreft verzoekster. Het individuele overzicht bevat met name niet de op deze bijdrage toe te passen noemer, namelijk de som van de nettopassiva van alle betrokken instellingen, aangepast overeenkomstig artikel 5 van gedelegeerde verordening 2015/63, noch het „bedrag [...] van de basisbijdrage van verzoekster na toepassing van de in het [bestreden] besluit vermelde formule”.
344    De GAR betwist dit betoog.
345    Vooraf dient in herinnering te worden gebracht dat voor de instellingen die een aan hun risicoprofiel aangepaste vooraf te betalen bijdrage moeten betalen, deze bijdrage in wezen in twee fasen wordt berekend.
346    In de eerste fase berekent de GAR overeenkomstig artikel 70, lid 1, van verordening nr. 806/2014 en artikel 103, lid 2, van richtlijn 2014/59 een jaarlijkse basisbijdrage op basis van de nettopassiva van de betrokken instelling. Krachtens artikel 5 van gedelegeerde verordening 2015/63 worden bepaalde passiva van deze nettopassiva afgetrokken.
 347    In de tweede fase past de GAR overeenkomstig artikel 70, lid 2, tweede alinea, onder b), van verordening nr. 806/2014 en artikel 103, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 2014/59 de jaarlijkse basisbijdrage aan aan het risicoprofiel van de betrokken instelling.
348    Het vierde onderdeel van het tweede middel betreft de eerste fase van de berekening van de vooraf te betalen bijdragen.
349    In de overwegingen 62 tot en met 65 van het bestreden besluit heeft de GAR de methode toegelicht voor de berekening van de teller en de noemer waarop die berekening is gebaseerd.
350    Vervolgens heeft de GAR op de eerste bladzijde van het individuele overzicht, onder het opschrift „Jaarlijkse basisbijdrage (JBB): teller”, de waarde van de teller vermeld die in aanmerking was genomen voor de berekening van de jaarlijkse basisbijdrage van verzoekster alsmede de gegevens op basis waarvan deze berekening was uitgevoerd.
351    Voorts vermeldde het bestreden besluit op de tweede bladzijde van het individuele overzicht, onder het opschrift „Berekening van de brutobijdrage ([gedelegeerde verordening 2015/63], bijlage 1, ‚stap 6’)”, de waarde van de noemer die voor die berekening in aanmerking was genomen.
352    Hieruit volgt dat verzoekster over voldoende informatie beschikte om ten gronde te begrijpen hoe haar individuele situatie in aanmerking was genomen, overeenkomstig de in punt 268 hierboven aangehaalde rechtspraak.
353    Het is waar dat de GAR noch in het dispositief van het bestreden besluit noch in de bijlagen daarbij de noemer van de jaarlijkse basisbijdrage heeft opgesplitst in de aparte bestanddelen ervan, te weten de som van de nettopassiva van alle betrokken instellingen, aangepast overeenkomstig artikel 5 van gedelegeerde verordening 2015/63.
354    Zoals verzoekster ter terechtzitting heeft erkend, omvatten deze bestanddelen evenwel de geïndividualiseerde gegevens van alle betrokken instellingen.
 355    Dergelijke bestanddelen zijn niet noodzakelijk om verzoekster in staat te stellen ten gronde te begrijpen hoe haar individuele situatie in aanmerking is genomen voor de berekening van haar vooraf te betalen bijdrage, gelet op de situatie van alle andere betrokken instellingen.
356    Het opleggen aan de GAR van een verplichting om die bestanddelen bekend te maken zou dus verder gaan dan de vereisten van de in de punten 268, 271 en 272 hierboven aangehaalde rechtspraak.
357    Het vierde onderdeel van het tweede middel moet dus worden afgewezen.
g)      Vijfde onderdeel: ontoereikende motivering van de risicoaanpassing van de jaarlijkse basisbijdrage


358    Het vijfde onderdeel van het tweede middel bestaat in essentie uit drie grieven.
1)      Eerste grief: onmogelijkheid om na te gaan of alle betrokken instellingen onderworpen zijn aan een aan het risicoprofiel aangepaste bijdrage


359    Volgens verzoekster kan niet worden nagegaan of daadwerkelijk op alle instellingen een risicoaanpassing is toegepast, gegeven het verschil tussen, enerzijds, het aantal instellingen dat is opgenomen in de op de website van de GAR gepubliceerde statistieken en, anderzijds, het aantal instellingen dat wordt vermeld in de factsheet.
360    De GAR betwist dit betoog.
361    Allereerst moet worden opgemerkt dat de GAR voor alle instellingen – behalve de instellingen die krachtens artikel 10 van gedelegeerde verordening 2015/63 een forfaitaire bijdrage kunnen betalen en de instellingen bedoeld in artikel 11 daarvan – overeenkomstig artikel 9, lid 1, van die gedelegeerde verordening de aanpassingsmultiplicator bepaalt door de in artikel 6 van gedelegeerde verordening 2015/63 vermelde risico-indicatoren te combineren volgens de in bijlage I daarbij beschreven wiskundige formule en procedures.
 362    Voor zover verzoeksters betoog aldus moet worden opgevat dat zij de GAR verwijt dat hij in het bestreden besluit niet met naam en toenaam alle aan het GAM deelnemende instellingen heeft aangeduid waarvan de vooraf te betalen bijdrage was aangepast aan hun risicoprofiel, moet vervolgens worden opgemerkt dat verzoekster het Gerecht geen bewijsstukken heeft overgelegd op basis waarvan kan worden geconcludeerd dat die informatie relevant is om te kunnen begrijpen hoe haar individuele situatie in aanmerking is genomen voor de berekening van haar vooraf te betalen bijdrage, gelet op de situatie van alle andere betrokken instellingen, overeenkomstig de in punt 268 hierboven aangehaalde rechtspraak.
363    Voor zover verzoeksters betoog aldus moet worden opgevat dat de GAR volgens haar enkel het aantal instellingen moet meedelen waarvoor voor bijdrageperiode 2021 de vooraf te betalen bijdrage is aangepast aan hun risicoprofiel, moet ten slotte worden vastgesteld dat dit aantal kan worden bepaald aan de hand van bijlage II bij het bestreden besluit. Wat het deel van de vooraf te betalen bijdragen betreft dat is berekend op basis van de nationale grondslag, kan dit aantal voor elke lidstaat worden bepaald door te kijken naar de rubriek „N” op de bladzijden 6 tot en met 131 van bijlage II bij het bestreden besluit. Hetzelfde geldt voor het deel van de bijdragen dat is berekend op basis van de uniegrondslag, waarvan de statistieken staan vermeld op de bladzijden 132 tot en met 137 van die bijlage. Uit deze statistieken blijkt dat voor bijdrageperiode 2021 in totaal 1 627 instellingen een aan hun risicoprofiel aangepaste vooraf te betalen bijdrage hebben moeten betalen.
364    Gelet op het voorgaande moet de eerste grief van het vijfde onderdeel van het tweede middel worden afgewezen.
 2)      Tweede grief: inaanmerkingneming van de risico-indicator „handelsactiviteiten, blootstellingen buiten de balanstelling, derivaten, complexiteit en afwikkelbaarheid”


365    Verzoekster betoogt dat de GAR de beoordeling van de risico-indicator „handelsactiviteiten, blootstellingen buiten de balanstelling, derivaten, complexiteit en afwikkelbaarheid” onvoldoende heeft gemotiveerd, in het bijzonder door niet haar analyse uiteen te zetten van de in artikel 6, lid 6, onder a), i) tot en met iv), van gedelegeerde verordening 2015/63 vermelde elementen die tot een verhoging van het risicoprofiel van de instellingen leiden. De GAR heeft wel een dergelijke analyse uiteengezet voor de in artikel 6, lid 6, onder b), i) en ii), van die gedelegeerde verordening omschreven elementen die tot een verlaging van het risicoprofiel van de instellingen leiden.
366    De GAR betwist dit betoog.
367    In de eerste plaats moet worden opgemerkt dat de subindicatoren van de risico-indicator „handelsactiviteiten, blootstellingen buiten de balanstelling, derivaten, complexiteit en afwikkelbaarheid” door de GAR worden bepaald overeenkomstig de in artikel 6, lid 6, van gedelegeerde verordening 2015/63 gestelde voorwaarden.
368    In de tweede plaats heeft de GAR in de overwegingen 98 tot en met 100 van het bestreden besluit toegelicht op welke manier hij de subindicatoren van de risico-indicator „handelsactiviteiten, blootstellingen buiten de balanstelling, derivaten, complexiteit en afwikkelbaarheid” had bepaald. De GAR heeft daarbij met name een lijst van deze subindicatoren en hun omschrijvingen aangedragen, en toegelicht uit welke specifieke gegevens die subindicatoren bestaan alsmede hoe hij de subindicatoren had gewogen voor de berekening van de betrokken risicopijler.
369    Een dergelijke motivering stelt verzoekster in staat om te begrijpen hoe de GAR de risico-indicator „handelsactiviteiten, blootstellingen buiten de balanstelling, derivaten, complexiteit en afwikkelbaarheid” heeft toegepast en beantwoordt aan de vereisten van de in de punten 268, 271 en 272 hierboven aangehaalde rechtspraak.
 370    Gelet op het voorgaande moet de tweede grief van het vijfde onderdeel van het tweede middel worden afgewezen.
3)      Derde grief: motivering van de stappen 1 tot en met 6 van de aanpassing van de jaarlijkse basisbijdrage aan verzoeksters risicoprofiel


371    Verzoekster betoogt dat de stappen 1 tot en met 6 van de aanpassing van de jaarlijkse basisbijdrage aan haar risicoprofiel, zoals omschreven in het individuele overzicht, ontoereikend zijn gemotiveerd.
372    De GAR betwist dit betoog.
373    Ter beoordeling van deze grief moet worden onderzocht of verzoekster beschikte over de door de GAR gehanteerde berekeningsmethode en over voldoende informatie om ten gronde te begrijpen hoe haar individuele situatie in aanmerking was genomen voor de berekening van haar vooraf te betalen bijdrage, gelet op de situatie van alle andere betrokken instellingen, via de verschillende stappen van die berekening zoals omschreven in bijlage I bij gedelegeerde verordening 2015/63.
i)      Stap 1


374    In stap 1 berekent de GAR voor elke risico-indicator en subindicator de „ruwe indicator”. Voor de eerste drie risicopijlers wordt de ruwe indicator berekend op basis van de definities en handelingen die zijn opgenomen in de tabel in bijlage I, onder het opschrift „Stap 1”, bij gedelegeerde verordening 2015/63. Wat risicopijler IV betreft, wordt de ruwe indicator berekend op basis van de definities en handelingen in de overwegingen 98 tot en met 101 van het bestreden besluit. Bij de berekening van alle ruwe indicatoren wordt rekening gehouden met de door elke instelling verstrekte informatie. Deze ruwe indicatoren, zoals gebruikt door de GAR voor de berekening van de vooraf te betalen bijdrage van elke instelling, zijn vervolgens overgenomen in het individuele overzicht.
 375    Aangezien het individuele overzicht aan verzoekster is meegedeeld, beschikte zij over voldoende gegevens om de berekening van de voor haar relevante ruwe indicatoren inhoudelijk te kunnen controleren.
376    Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door verzoeksters argument dat de GAR in het kader van de risicopijler „belang van een instelling voor de stabiliteit van het financiële stelsel of de economie” niet de noemer heeft vermeld voor de berekening van de risico-indicator „aandeel in de interbancaire leningen en deposito’s in de EU” zoals opgenomen in bijlage I, onder het opschrift „Stap 1”, zevende regel, bij gedelegeerde verordening 2015/63.
377    In dit verband heeft verzoekster het Gerecht geen enkel bewijsstuk overgelegd waaruit zou blijken hoe kennis van een dergelijk gegeven haar in staat zou hebben gesteld om ten gronde te begrijpen hoe haar individuele situatie in aanmerking is genomen voor de berekening van haar vooraf te betalen bijdrage, gelet op de situatie van alle andere betrokken instellingen. Voor deze risico-indicator kan verzoekster immers haar positie ten opzichte van andere instellingen controleren aan de hand van haar eigen aandeel in de interbancaire leningen en deposito’s, zoals opgenomen in de rubrieken 4C6 en 4C7, onder het opschrift „Andere bij de berekening gebruikte gerapporteerde gegevens”, op bladzijde 3 van het individuele overzicht. Vervolgens kan zij die waarde vergelijken met de grenswaarden van de cel waarin zij voor die risico-indicator is ingedeeld, welke waarden aan haar ter kennis zijn gebracht op bladzijde 31 (wat de nationale grondslag betreft) en bladzijde 133 (wat de uniegrondslag betreft) van bijlage II bij het bestreden besluit.
 378    Bovendien kon verzoekster hoe dan ook kennisnemen van het bedrag van de noemer van de formule die de GAR voor de berekening van die risico-indicator heeft gebruikt – te weten de som van alle interbancaire leningen en deposito’s die door de instellingen in elke lidstaat of in de bankenunie werden aangehouden –, door het totale aantal instellingen (N) te vermenigvuldigen met de gemiddelde waarde van die indicator [Gem. (

)]. De voor deze vermenigvuldiging benodigde gegevens zijn eveneens te vinden op de bladzijden 31 en 133 van bijlage II bij het bestreden besluit.
ii)    Stap 2


379    In stap 2 verricht de GAR voor elke ruwe indicator die in stap 1 voor elk van de risico-indicatoren en subindicatoren is berekend, met uitzondering van de indicator „omvang van eerdere buitengewone openbare financiële steun”, de volgende handelingen. Ten eerste berekent hij een aantal cellen om de ruwe indicatoren van de instellingen te vergelijken. Ten tweede wijst hij aan elke cel hetzelfde aantal instellingen toe, te beginnen door aan de eerste cel de instellingen met de laagste ruwe indicator toe te wijzen. Aldus heeft elke cel grenswaarden, die worden bepaald door de laagste en de hoogste ruwe indicator. Ten derde wijst de GAR aan alle instellingen in een gegeven cel de „gediscretiseerde indicator” voor die cel toe, aangeduid als , die de waarde van de volgorde van deze cel, van links naar rechts, weergeeft, zodat de gediscretiseerde indicator wordt gedefinieerd als gelijk aan 1, 2, 3 en tot en met het cijfer van de laatste cel.
 380    Wat in de eerste plaats de berekening van het aantal cellen betreft, deze is gebaseerd op de wiskundige formule in bijlage I, onder het opschrift „Stap 2”, punt 2, bij gedelegeerde verordening 2015/63. Deze formule is samengesteld uit de volgende drie onderdelen:
–        het aantal aan het GAF bijdragende instellingen, aangeduid als N;
–        de waarde , die wordt berekend op basis van dat aantal instellingen N, en
–        de waarde , die wordt berekend op basis van datzelfde aantal instellingen N, het gemiddelde van de betrokken ruwe indicatoren, aangeduid als , en de ruwe indicatoren van elke instelling, aangeduid als.
381    Zoals volgt uit punt 363 hierboven, kon verzoekster kennisnemen van het aantal aan het GAF bijdragende instellingen N.
382    Bovendien heeft de GAR in de bladzijden 30 tot en met 34 en 132 tot en met 136 van bijlage II bij het bestreden besluit de waarden  en  meegedeeld, alsmede het gemiddelde van de ruwe indicatoren  voor elke risico-indicator en subindicator.
383    Ten slotte volgt uit de overwegingen in de punten 292 tot en met 302 hierboven dat de GAR niet verplicht was om de instellingen de ruwe indicatoren van alle andere betrokken instellingen mee te delen.
384    Dientengevolge heeft de GAR, wat de berekening van het aantal cellen betreft, de instellingen de ruimst mogelijke transparantie geboden, binnen de grenzen van zijn verplichting om het bedrijfsgeheim van deze instellingen te eerbiedigen, zodat verzoekster over voldoende informatie beschikte om ten gronde te begrijpen hoe de GAR deze berekening heeft uitgevoerd.
 385    In de tweede plaats had verzoekster, ten eerste, toegang tot de minimum- en maximumwaarden van elke cel voor elk van de risico-indicatoren of subindicatoren, aangezien deze staan vermeld op de bladzijden 30 tot en met 34 en 132 tot en met 136 van bijlage II bij het bestreden besluit. Ten tweede had zij kennis van de ruwe indicatoren die de GAR heeft gebruikt voor de berekening van haar vooraf te betalen bijdrage, aangezien die indicatoren in haar individuele overzicht staan. Verzoekster kon dus nagaan of de aan haar toegekende ruwe indicatoren zich bevonden tussen de minimum- en maximumwaarden van de cellen waarin zij was ingedeeld.
386    In de derde plaats kunnen de instellingen de gediscretiseerde indicator die hun voor een gegeven risico-indicator of subindicator is toegewezen, controleren in het individuele overzicht.
387    In deze omstandigheden beschikte verzoekster over voldoende informatie om de in stap 2 verrichte handelingen ten gronde te begrijpen.
388    Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door de argumenten van verzoekster.
389    Zij betoogt om te beginnen dat, in het kader van de toepassing van bijlage I, onder het opschrift „Stap 2”, punt 3, bij gedelegeerde verordening 2015/63, niet kan worden nagegaan of instellingen met dezelfde ruwe indicator daadwerkelijk in dezelfde cel zijn ingedeeld. De GAR had dus een ranglijst van alle instellingen moeten verstrekken, zodat verzoekster kon controleren of zij correct over de verschillende cellen waren verdeeld. Aangezien het bestreden besluit geen details bevat over het derde stadium van stap 2, te weten de toewijzing aan de instellingen van de gediscretiseerde indicator, heeft verzoekster de gediscretiseerde indicator die haar voor de verschillende risico-indicatoren is toegekend, niet kunnen verifiëren.
 390    Dienaangaande moet in herinnering worden gebracht dat, volgens de in punt 265 hierboven aangehaalde rechtspraak, de motiveringsplicht niet vereist dat verzoekster toegang krijgt tot alle gegevens aan de hand waarvan zij de juistheid van de berekening van haar vooraf te betalen bijdrage kan controleren.
391    Zoals blijkt uit de in punt 270 hierboven aangehaalde rechtspraak, is de GAR met name niet verplicht om verzoekster onder het bedrijfsgeheim vallende gegevens te verstrekken met betrekking tot de economische situatie van elk van de andere betrokken instellingen.
392    De GAR heeft zich terecht op het standpunt kunnen stellen dat de aan een instelling toegekende gediscretiseerde indicator onder het bedrijfsgeheim viel. De GAR kon immers overwegen dat een eventuele openbaarmaking van die informatie de economische situatie van een dergelijke instelling en met name het risiconiveau van deze instelling voor bepaalde financiële activiteiten zou kunnen onthullen, omdat dit risiconiveau rechtstreeks zou kunnen worden vergeleken met dat van andere instellingen.
iii) Stap 3


393    In stap 3 herschaalt de GAR – voor elke risico-indicator en subindicator – de uit stap 2 resulterende gediscretiseerde indicatoren over een schaal van 1 tot 1 000 om tot een „herschaalde indicator” te komen, aangeduid als.
394    Om deze herschaalde indicator te berekenen past de GAR een formule toe waarbij gebruik wordt gemaakt van de volgende drie gegevens:
–        de in stap 2 aan de betrokken instelling toegekende gediscretiseerde indicator;
–        het maximale functieargument, waarvan de waarde overeenkomt met het cijfer van de laatste cel voor de betrokken risico-indicator of subindicator, en
–        het minimale functieargument, waarvan de waarde overeenkomt met het cijfer van de eerste cel voor de betrokken risico-indicator of subindicator.
 395    Verzoekster had toegang tot deze gegevens. Ten eerste is de gediscretiseerde indicator het resultaat van de in punt 379 hierboven omschreven handeling in stap 2. Ten tweede staan de waarden van de in punt 394 hierboven genoemde maximale en minimale functieargumenten op de bladzijden 30 tot en met 34 en 132 tot en met 136 van bijlage II bij het bestreden besluit, in de rijen „Cel min.” en „Cel max.”.
396    Verzoekster beschikte dus over voldoende informatie om de in stap 3 verrichte handeling te begrijpen en aldus de herschaalde indicator te verkrijgen.
iv)    Stap 4


397    In stap 4 berekent de GAR voor elke risico-indicator en subindicator de „getransformeerde herschaalde indicator”, aangeduid als.
398    In dit verband wordt in bijlage I, onder het opschrift „Stap 4”, punt 1, bij gedelegeerde verordening 2015/63 aan elke risico-indicator ofwel een positief teken ofwel een negatief teken toegekend. Voor risico-indicatoren met een positief teken stemmen hogere waarden overeen met een hogere risicograad van een instelling. Voor risico-indicatoren met een negatief teken stemmen hogere waarden overeen met een lagere risicograad van een instelling.
399    Zodra het teken is toegekend, berekent de GAR de getransformeerde herschaalde indicatoren overeenkomstig de daartoe in bijlage I, onder het opschrift „Stap 4”, punt 2, bij gedelegeerde verordening 2015/63 opgenomen formule.
400    De berekening van de getransformeerde herschaalde indicator wordt verricht aan de hand van de in stap 3 verkregen herschaalde indicator. Indien het op de betrokken risico-indicator toegepaste teken negatief is, heeft de getransformeerde herschaalde indicator dus dezelfde waarde als de herschaalde indicator. Indien het op de betrokken risico-indicator toegepaste teken daarentegen positief is, moet de herschaalde indicator van het cijfer 1 001 worden afgetrokken overeenkomstig de formule.
 401    Allereerst, gelet op de aard van de in punt 400 hierboven omschreven handelingen, die ofwel geen berekening met zich meebrengen ofwel zich beperken tot eenvoudige berekeningen zonder gebruik van aanvullende gegevens, kan verzoekster niet hardmaken dat zij niet over voldoende informatie beschikte om de door de GAR uitgevoerde handelingen te controleren.
402    Vervolgens moet het argument van verzoekster worden verworpen dat de GAR in het kader van stap 4 niet heeft uitgelegd waarom hij systematisch een positief teken had toegepast op de risico-indicatoren van risicopijler IV.
403    Op dit punt heeft de GAR in overweging 112 van het bestreden besluit gepreciseerd dat de toepassing van een negatief of positief teken afhangt van de aard van de gegeven risico-indicator. Vervolgens heeft hij in herinnering gebracht dat voor risico-indicatoren met een positief teken, hogere waarden overeenstemmen met een hogere risicograad van een instelling. De GAR heeft dus op alle risico-indicatoren van risicopijler IV, met uitzondering van de IPS-risico-indicator, een positief teken toegepast, aangezien hogere waarden voor deze indicatoren overeenstemmen met een hogere risicograad van een instelling.
404    Bovendien stelt verzoekster ten onrechte dat zij de in fase 4 verrichte handelingen niet kan controleren, omdat deze zijn gebaseerd op de uit stap 3 resulterende waarden, waarvan zij geen kennis kan hebben.
405    Zoals uiteengezet in de punten 393 tot en met 395 hierboven, kan verzoekster immers zelf de op haar toegepaste herschaalde indicatoren berekenen, zodat zij ook kan nagaan of het resultaat van de transformatie daarvan in stap 4 – dat is opgenomen in de kolom „Celscore (TRI)” van haar individuele overzicht – correct is.
 406    Ten slotte is verzoekster van mening dat de GAR in het kader van stap 4 zijn besluit over de weging van de IPS-risico-indicator niet heeft gemotiveerd. De GAR heeft met name niet verduidelijkt op welke wijze hij overeenkomstig artikel 7, lid 4, tweede alinea, van gedelegeerde verordening 2015/63 rekening heeft gehouden met het relatieve gewicht van de risico-indicator „handelsactiviteiten, blootstellingen buiten de balanstelling, derivaten, complexiteit en afwikkelbaarheid” voor de toepassing van de IPS-risico-indicator. Ook heeft hij geen uitleg geboden omtrent de redenen voor het verdelen van de instellingen in drie cellen, het toekennen aan twee van deze cellen van de aanpassingscoëfficiënten 7/9 en 5/9, de criteria volgens welke de instellingen in die cellen zijn ingedeeld en de redenen waarom verzoekster in een van die specifieke cellen is ingedeeld.
 407    In dit verband moet ten eerste worden opgemerkt dat de GAR in overweging 114 van het bestreden besluit heeft toegelicht dat artikel 7, lid 4, tweede alinea, van gedelegeerde verordening 2015/63 hem weliswaar verplicht om de IPS-risico-indicator te wegen aan de hand van de daarin vermelde risico-indicatoren, maar hij er bij de berekening van de vooraf te betalen bijdragen zorg voor draagt dat zelfs de instellingen met het meest risicovolle profiel toch kunnen profiteren van hun aansluiting bij een IPS. Vanuit dit oogpunt heeft de GAR in de overwegingen 114 tot en met 116 van het bestreden besluit, en in punt 131 van bijlage III daarbij, aangegeven dat, om deze doelstelling te bereiken, hij ter weging van de IPS-risico-indicator drie cellen heeft vastgesteld en de instellingen met het laagste risicoprofiel heeft ingedeeld in de derde cel, waarvoor niet was voorzien in een aanpassing van die indicator. Uit deze toelichtingen volgt eveneens dat de GAR volgens diezelfde logica de instellingen met een gemiddeld risicoprofiel en de instellingen met het hoogste risicoprofiel heeft ingedeeld in respectievelijk de tweede en de eerste cel, en op hen een aanpassingscoëfficiënt van 7/9 en 5/9 heeft toegepast voor deze risico-indicator.
408    Wat dit laatste betreft heeft de GAR hier in punt 131 van bijlage III bij het bestreden besluit aan toegevoegd dat, bij toepassing van de in punt 407 hierboven genoemde aanpassingscoëfficiënten, zelfs de instellingen met het hoogste risicoprofiel nog meer dan 50 % van het maximale voordeel genoten dat zij uit hoofde van hun aansluiting bij een IPS konden verkrijgen bij de berekening van de vooraf te betalen bijdragen.
 409    Dergelijke toelichtingen stellen verzoekster in staat om de redenen te begrijpen die de GAR hebben geleid bij de weging van de IPS-risico-indicator en stellen het Gerecht in staat om zijn rechterlijk toezicht uit te oefenen.
410    Wat ten tweede de redenen betreft waarom verzoekster voor de IPS-risico-indicator in een bepaalde cel is ingedeeld, volstaat het op te merken dat de GAR in overweging 115 van het bestreden besluit heeft toegelicht dat hij de betrokken instellingen had ingedeeld aan de hand van het evenwichtig gewogen rekenkundig gemiddelde van de getransformeerde herschaalde indicatoren van de negen subindicatoren van risicopijler IV.
411    Een dergelijke motivering volstaat, zodat verzoeksters betoog niet kan slagen.
v)      Stap 5


412    In stap 5 verricht de GAR de volgende handelingen.
413    Ten eerste aggregeert hij de risico-indicatoren i binnen elke risicopijler j aan de hand van een gewogen rekenkundig gemiddelde, waarbij hij de formule toepast die daartoe in bijlage I, onder het opschrift „Stap 5”, punt 1, bij gedelegeerde verordening 2015/63 is vastgesteld.
414    Deze formule wordt toegepast op basis van, enerzijds, het gewicht van de betrokken risico-indicator binnen de gegeven risicopijler, aangeduid als , en, anderzijds, de getransformeerde herschaalde indicator. De betrokken gewichten staan niet alleen in artikel 7, leden 2 tot en met 4, van gedelegeerde verordening 2015/63, maar ook in het individuele overzicht van verzoekster en op bladzijde 5 van bijlage II bij het bestreden besluit. Daarnaast is de getransformeerde herschaalde indicator verkregen in stap 4.
415    In deze omstandigheden kan verzoekster niet hardmaken dat zij geen toegang had tot de noodzakelijke gegevens om die formule toe te passen.
 416    Ten tweede aggregeert de GAR de risicopijlers j om tot de „samengestelde indicator” te komen, aangeduid als , middels een gewogen meetkundig gemiddelde door toepassing van de daartoe in bijlage I, onder het opschrift „Stap 5”, punt 2, bij gedelegeerde verordening 2015/63 vastgestelde formule.
417    Deze formule wordt toegepast op basis van het in artikel 7, lid 1, van gedelegeerde verordening 2015/63 vastgestelde gewicht van de risicopijlers, aangeduid als , en de waarden die worden verkregen na aggregatie van de risico-indicatoren binnen elke risicopijler in het kader van de in de punten 413 en 414 hierboven omschreven berekening. Deze laatste waarden zijn aan verzoekster meegedeeld in haar individuele overzicht.
418    Ten derde past de GAR de samengestelde indicator aan door de daartoe in bijlage I, onder het opschrift „Stap 5”, punt 3, bij gedelegeerde verordening 2015/63 vastgestelde formule toe te passen, te weten 1 000 , om tot de „samengestelde eindindicator” te komen, die wordt aangeduid als . Bijgevolg ontvangen instellingen met een hoger risicoprofiel een hogere samengestelde eindindicator.
419    In dit verband betoogt verzoekster dat de GAR in het kader van stap 5 een uitleg had moeten geven van, ten eerste, de procedure voor de aggregatie van de risico-indicatoren binnen elke risicopijler, met name rekening houdend met het relatieve gewicht van de indicatoren zoals vastgesteld in artikel 7 van gedelegeerde verordening 2015/63, en daarbij had moeten aangeven hoe hij tot de aggregatie van deze indicatoren was gekomen, en, ten tweede, van de wijze waarop de samengestelde indicator was verkregen. Dit geldt te meer daar de GAR in bijdrageperiode 2021 een aantal van diezelfde indicatoren niet heeft toegepast en het gewicht daarvan dus moest worden verdeeld.
 420    Dienaangaande moet om te beginnen worden opgemerkt dat, zoals volgt uit de punten 412 tot en met 418 hierboven, het proces van aggregatie van de risico-indicatoren is gebaseerd op de formules in bijlage I, onder het opschrift „Stap 5”, punten 1 tot en met 3, bij gedelegeerde verordening 2015/63.
421    Vervolgens volgt uit diezelfde punten dat verzoekster beschikte over alle noodzakelijke gegevens om die formules toe te passen.
422    Ten slotte heeft de GAR in overweging 94 van het bestreden besluit uiteengezet dat, aangezien in bijdrageperiode 2021 bepaalde risico-indicatoren niet waren toegepast, de gewichten van de beschikbare risico-indicatoren naar evenredigheid waren herschaald zodat de som van deze gewichten 100 % bedroeg, met dien verstande dat in een dergelijke aanpassing is voorzien in artikel 20, lid 1, van gedelegeerde verordening 2015/63.
423    Gelet op het voorgaande beschikte verzoekster over voldoende informatie om de handelingen die de GAR in het kader van stap 5 heeft uitgevoerd, te begrijpen.
vi)    Stap 6


424    In stap 6 verricht de GAR de volgende twee handelingen.
425    Ten eerste berekent de GAR de aanpassingsmultiplicator, aangeduid als , door de in stap 5 samengestelde eindindicator te herschalen over een schaal van 0,8 tot en met 1,5 overeenkomstig de formule in bijlage I, onder het opschrift „Stap 6”, punt 1, bij gedelegeerde verordening 2015/63.
426    Om deze formule toe te passen, baseert de GAR zich op drie soorten gegevens:
–        de samengestelde eindindicator van de betrokken instellingen;
–        het minimale functieargument van de samengestelde eindindicator, aangeduid als , dat overeeenstemt met de minimale waarde van deze indicator voor alle aan het GAF bijdragende instellingen waarvoor een dergelijke indicator wordt berekend, en
–        het maximale functieargument van de samengestelde eindindicator, aangeduid als , dat overeenstemt met de maximale waarde van die indicator voor de genoemde instellingen.
 427    De samengestelde eindindicator van de betrokken instelling volgt uit stap 5. Voorts zijn de in punt 426 hierboven genoemde minimale en maximale functies gelijk voor alle instellingen waarvan de jaarlijkse basisbijdrage wordt aangepast aan hun risicoprofiel. Deze gegevens staan in het individuele overzicht van elke instelling alsmede op bladzijde 4 van bijlage II bij het bestreden besluit, in de vierde en de vijfde kolom van de daarin opgenomen tabel, onder de respectieve kopjes „k” en „l”. Bijgevolg had verzoekster toegang tot de noodzakelijke gegevens om de formule in bijlage I, onder het opschrift „Stap 6”, punt 1, bij gedelegeerde verordening 2015/63 toe te passen.
428    Ten tweede berekent de GAR de definitieve bijdrage van de betrokken instelling, aangeduid als , volgens de formule in bijlage I, onder het opschrift „Stap 6”, punt 2, bij gedelegeerde verordening 2015/63.
429    Deze berekening wordt uitgevoerd op basis van vijf gegevens, namelijk:
–        het jaarlijkse streefbedrag zoals aangepast overeenkomstig bijlage I, onder het opschrift „Stap 6”, punt 2, bij gedelegeerde verordening 2015/63, aangeduid als „Target”;
–        de nettopassiva van de betrokken instelling zoals aangepast overeenkomstig artikel 5 van gedelegeerde verordening 2015/63, die de teller van de jaarlijkse basisbijdrage vormt, aangeduid als ;
–        de som van de aan het risico aangepaste jaarlijkse basisbijdragen van alle betrokken instellingen, aangeduid als ;
–        de gecumuleerde nettopassiva van alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend, die de noemer van de jaarlijkse basisbijdrage vormt, aangeduid als , en
–        de aanpassingsmultiplicator van de betrokken instelling.
 430    De nettopassiva van verzoekster, zoals aangepast overeenkomstig artikel 5 van gedelegeerde verordening 2015/63, haar aanpassingsmultiplicator en de gecumuleerde nettopassiva van alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend, zijn aan verzoekster meegedeeld in haar individuele overzicht. Voorts bevat bladzijde 4 van bijlage II bij het bestreden besluit het aangepaste jaarlijkse streefbedrag – in de eerste kolom, onder het kopje „h”, van de daarin opgenomen tabel – alsmede de som van de aan het risico aangepaste jaarlijkse basisbijdragen van alle betrokken instellingen, die te vinden is in de derde kolom, onder het kopje „j”, van deze tabel.
431    Ten slotte heeft de GAR in de overwegingen 118 tot en met 121 van het bestreden besluit nadere uitleg gegeven over stap 6.
432    In deze omstandigheden beschikte verzoekster over voldoende informatie om de berekeningen van stap 6 te begrijpen.
433    Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door verzoeksters betoog.
434    Wat de berekening van de aanpassingsmultiplicator in stap 6 betreft, zoals bedoeld in de punten 425 en 426 hierboven, stelt verzoekster ten onrechte dat zij, zonder mededeling van de samengestelde eindindicatoren van alle instellingen, niet kon weten of de waarden van de minimale en maximale functieargumenten van de samengestelde eindindicatoren, zoals bedoeld in punt 426 hierboven, geen uitschieters vormen die leiden tot een vertekening van de aanpassingsmultiplicator.
 435    Dienaangaande volgt uit de in punt 263 hierboven aangehaalde rechtspraak dat de motiveringsplicht niet vereist dat verzoekster toegang krijgt tot alle gegevens aan de hand waarvan zij de juistheid van de berekening van haar vooraf te betalen bijdrage kan controleren. Tot de gegevens die de GAR dus niet aan verzoekster hoeft mee te delen, behoren ook de samengestelde eindindicatoren van alle instellingen. De waarden daarvan kunnen immers informatie verschaffen over de economische situatie van de betrokken instellingen en met name over de omvang van het risico dat zij op de markten lopen, met dien verstande dat instellingen met een hoger risicoprofiel een hogere samengestelde eindindicator krijgen. Tegen deze achtergrond heeft de GAR terecht kunnen overwegen dat openbaarmaking van de samengestelde eindindicatoren van alle instellingen een schending zou vormen van zijn verplichting om het bedrijfsgeheim van de betrokken instellingen te beschermen. Bijgevolg kunnen, in het licht van de in punt 265 hierboven aangehaalde rechtspraak, de uitleg van de GAR in overweging 118 van het bestreden besluit en de gegevens die zijn verstrekt in het individuele overzicht en op bladzijde 4 van bijlage II bij dat besluit, als toereikend worden beschouwd.
436    Evenmin kan verzoekster, met betrekking tot de in de punten 428 en 429 hierboven omschreven berekening van de definitieve bijdrage in stap 6, volhouden dat, ondanks het feit dat het bestreden besluit de voor deze berekening gehanteerde formule alsmede een uitleg van de verschillende onderdelen daarvan bevat, de GAR niet heeft uitgelegd hoe hij, wat verzoekster betreft, tot het in het individuele overzicht weergegeven resultaat van de berekening is gekomen.
 437    Ten eerste, zoals volgt uit de overwegingen 119 tot en met 121 van het bestreden besluit, is de definitieve bijdrage van verzoekster berekend volgens de formule in bijlage I, onder het opschrift „Stap 6”, punt 2, bij gedelegeerde verordening 2015/63. Ten tweede, zoals opgemerkt in punt 430 hierboven, kon verzoekster de noodzakelijke gegevens om deze formule toe te passen terugvinden in haar individuele overzicht alsmede in de kolommen h en j van de tabel op bladzijde 4 van bijlage II bij het bestreden besluit.
438    Uit het voorgaande volgt dat verzoekster, door gebruik te maken van ten eerste de formules in bijlage I bij gedelegeerde verordening 2015/63 en ten tweede de gegevens in de bijlagen I en II bij het bestreden besluit, daadwerkelijk in staat is om de berekening van haar vooraf te betalen bijdrage door de GAR stapsgewijs te verifiëren.
439    Bijgevolg moet de derde grief van het vijfde onderdeel van het tweede middel worden afgewezen.
h)      Zevende onderdeel: bestaan van niet-gepubliceerde tussentijdse besluiten 


440    Verzoekster betoogt dat het bestreden besluit ontoereikend is gemotiveerd omdat de GAR tussentijdse besluiten heeft vastgesteld die niet zijn gepubliceerd en niet aan haar zijn meegedeeld.
441    De GAR betwist dit betoog.
 442    Uit de rechtspraak volgt dat de motivering in het besluit tot vaststelling van vooraf te betalen bijdragen als ontoereikend moet worden beschouwd wanneer deze motivering, wat bepaalde door de GAR te motiveren elementen betreft, enkel berust op andere rechtshandelingen, zoals tussentijdse handelingen, die de GAR heeft vastgesteld om bepaalde aspecten van de vaststelling van die bijdragen te preciseren en in bepaalde gevallen aan te vullen, maar die niet zijn gepubliceerd of anderszins aan de instellingen zijn meegedeeld (zie arresten van 28 november 2019, Hypo Vorarlberg Bank/GAR, T‑377/16, T‑645/16 en T‑809/16, EU:T:2019:823, punten 194 en 199, en 28 november 2019, Portigon/GAR, T‑365/16, EU:T:2019:824, punten 171 en 176).
443    In casu heeft de GAR in antwoord op een maatregel van instructie van het Gerecht van 9 november 2022 de tussentijdse besluiten overgelegd die relevant waren voor de berekening van de vooraf te betalen bijdragen voor bijdrageperiode 2021. Deze besluiten, die vervolgens in een niet-vertrouwelijke versie aan verzoekster zijn betekend, bevatten met name interne standpunten die tot het personeel van de GAR waren gericht om dat personeel te leiden bij de berekening van vooraf te betalen bijdragen.
444    Het bestreden besluit bevat echter, zoals volgt uit de samenvatting ervan in de punten 5 tot en met 18 hierboven, een motivering betreffende de vaststelling van de vooraf te betalen bijdragen voor bijdrageperiode 2021.
445    Bovendien heeft verzoekster geen enkel element in de tussentijdse besluiten aangeduid dat niet ook is opgenomen in het bestreden besluit zelf en dat in aanmerking is genomen bij de vaststelling van de vooraf te betalen bijdragen voor bijdrageperiode 2021.
 446    Bijgevolg wijst niets erop dat het bestaan van tussentijdse besluiten enige invloed heeft gehad op de omvang van de informatie waarover verzoekster beschikte om na te gaan of haar vooraf te betalen bijdrage op rechtmatige wijze is vastgesteld en om deze bijdrage te kunnen aanvechten bij de Unierechter. Zoals blijkt uit het onderzoek van het eerste tot en met het zesde onderdeel van het tweede middel, heeft verzoekster in het bijzonder op basis van alleen het bestreden besluit een begrip kunnen vormen van alle elementen van de berekening van de vooraf te betalen bijdrage, met uitzondering van de vaststelling van het jaarlijkse streefbedrag.
447    Bijgevolg onderscheidt het bestreden besluit zich van het besluit van de GAR tot vaststelling van vooraf te betalen bijdragen dat aan de orde was in de zaken die hebben geleid tot de arresten van 28 november 2019, Hypo Vorarlberg Bank/GAR (T‑377/16, T‑645/16 en T‑809/16, EU:T:2019:823), en 28 november 2019, Portigon/GAR (T‑365/16, EU:T:2019:824). Laatstgenoemd besluit bevatte namelijk met name geen aanwijzingen over de vaststelling door de GAR van risicopijler IV, aangezien dergelijke aanwijzingen alleen waren opgenomen in de tussentijdse besluiten die in die zaken aan de orde waren (arresten van 28 november 2019, Hypo Vorarlberg Bank/GAR, T‑377/16, T‑645/16 en T‑809/16, EU:T:2019:823, punt 195, en 28 november 2019, Portigon/GAR, T‑365/16, EU:T:2019:824, punt 172).
448    Ten slotte heeft verzoekster niet toegelicht hoe – gelet op de overwegingen in de punten 444 tot en met 446 hierboven – publicatie van de tussentijdse besluiten haar in staat zou hebben gesteld om onder betere omstandigheden haar rechten uit te oefenen bij de rechterlijke instanties van de Unie, noch hoe een dergelijke publicatie deze instanties in staat zou hebben gesteld hun toezicht doeltreffender uit te oefenen.
 449    Tegen deze achtergrond kan het enkele feit dat tussentijdse besluiten niet zijn gepubliceerd of meegedeeld op zich niet betekenen dat het bestreden besluit onvoldoende is gemotiveerd.
450    Gelet op het voorgaande moet het zevende onderdeel van het tweede middel worden afgewezen.
i)      Conclusie betreffende het tweede middel


451    Gelet op het voorgaande moet het derde onderdeel van het tweede middel worden aanvaard. De andere onderdelen van dit middel moeten worden afgewezen.
3.      Derde middel: schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming omdat het bestreden besluit niet kan worden geverifieerd 


452    Verzoekster betoogt dat de GAR het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming heeft geschonden daar de rechterlijke toetsing van het bestreden besluit in de praktijk onmogelijk is. Ten eerste beschikt noch het Gerecht noch verzoekster over gegevens betreffende andere instellingen dan verzoekster, terwijl deze gegevens noodzakelijk zijn om de berekening van verzoeksters vooraf te betalen bijdrage te kunnen controleren. Ten tweede zou het Gerecht, zelfs indien het toegang zou krijgen tot de betrokken gegevens, deze niet kunnen gebruiken, aangezien het niet beschikt over de software die de GAR voor de berekening van de vooraf te betalen bijdragen gebruikt, om de verschillende stappen van de berekening overeenkomstig bijlage I bij gedelegeerde verordening 2015/63 te doorlopen.
453    De GAR betwist dit betoog.
454    Zoals opgemerkt in punt 43 hierboven, stond het aan de Raad en de Commissie om bij de invoering van het systeem voor de berekening van vooraf te betalen bijdragen bij gedelegeerde verordening 2015/63 en uitvoeringsverordening 2015/81 de eerbiediging van het bedrijfsgeheim te verzoenen met het beginsel van doeltreffende rechterlijke bescherming, zodat onder het bedrijfsgeheim vallende gegevens niet aan belanghebbenden kunnen worden meegedeeld en die gegevens met name niet kunnen worden opgenomen in de motivering van besluiten tot vaststelling van het bedrag van vooraf te betalen bijdragen.
 455    Bovendien was de GAR krachtens artikel 339 VWEU en artikel 88 van verordening nr. 806/2014 ook verplicht om bij de mededeling van het bestreden besluit te waarborgen dat hij daarbij geen onder het bedrijfsgeheim vallende gegevens zou prijsgeven.
456    Niettemin staat het aan de Unierechter om na te gaan of de redenen die de GAR aanvoert om zich te verzetten tegen de mededeling van voor de berekening van die bijdragen gebruikte gegevens, gegrond zijn, zoals uiteengezet in punt 48 hierboven.
457    In casu blijkt uit het onderzoek in de punten 292 tot en met 302 hierboven dat de GAR zich op goede gronden kon verzetten tegen de mededeling aan verzoekster van de individuele gegevens van andere instellingen.
458    Om dezelfde redenen als die welke in punt 54 hierboven zijn genoemd, moet bovendien het argument worden verworpen dat het gebruik door de GAR van software voor de berekening van vooraf te betalen bijdragen in de weg staat aan een latere rechterlijke toetsing.
459    Tegen deze achtergrond moet het derde middel worden afgewezen.
4.      Zesde middel: schending van verscheidene bepalingen van primair en afgeleid recht omdat op verzoekster een vermenigvuldigingsfactor is toegepast voor de IPS-risico-indicator


460    Het zesde middel bestaat uit vier onderdelen.
 a)      Eerste onderdeel: schending van artikel 113, lid 7, van verordening nr. 575/2013 en van artikel 103, lid 7, onder h), van richtlijn 2014/59


461    Verzoekster brengt in herinnering dat in het bestreden besluit, wat de IPS-risico-indicator betreft, op haar een aanpassingscoëfficiënt van [vertrouwelijk] is toegepast. De toepassing van een dergelijke factor voldoet echter niet aan de vereisten van artikel 113, lid 7, van verordening nr. 575/2013 en artikel 103, lid 7, onder h), van richtlijn 2014/59. Het IPS waarvan verzoekster lid is beschermt namelijk alle instellingen die er deel van uitmaken op gelijke wijze, zodat het maken van onderscheid tussen deze instellingen wat de IPS-risico-indicator betreft, in strijd zou zijn met de bewoordingen en de geest van deze bepalingen.
462    De GAR betwist dit betoog.
463    Ten eerste, zoals blijkt uit de punten 132 en 139 hierboven, stond niets in de bewoordingen van artikel 103, lid 7, van richtlijn 2014/59 of artikel 113, lid 7, van verordening nr. 575/2013 eraan in de weg dat de Commissie in artikel 7, lid 4, tweede alinea, van gedelegeerde verordening 2015/63 bepaalde dat de GAR bij de toepassing van de IPS-risico-indicator rekening moet houden met het relatieve gewicht van de risico-indicator „handelsactiviteiten, blootstellingen buiten de balanstelling, derivaten, complexiteit en afwikkelbaarheid”.
464    Ten tweede volgt uit de overwegingen 114 tot en met 116 van het bestreden besluit en uit punt 131 van bijlage III daarbij dat de GAR heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 7, lid 4, van gedelegeerde verordening 2015/63, waarvan de onrechtmatigheid overigens niet is aangetoond.
465    Derhalve moet het eerste onderdeel van het zesde middel worden afgewezen.
 b)      Tweede onderdeel: schending van artikel 16 van het Handvest en van het evenredigheidsbeginsel


466    Verzoekster betoogt dat, wat de IPS-risico-indicator betreft, haar indeling in [vertrouwelijk]  en de daaruit voortvloeiende toekenning aan verzoekster van aanpassingscoëfficiënt [vertrouwelijk] – die ertoe heeft geleid dat [vertrouwelijk] – onevenredig zijn en inbreuk maken op haar in artikel 16 van het Handvest verankerde vrijheid van ondernemerschap, alsmede op het evenredigheidsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 52, lid 1, daarvan.
467    De toekenning van een dergelijke aanpassingscoëfficiënt voor de IPS-risico-indicator is kennelijk ongerechtvaardigd en willekeurig, daar verzoekster over een goede kapitalisatie en een positief risicoprofiel beschikt, zodat de waarschijnlijkheid dat zij wordt afgewikkeld gering is. Dit blijkt met name uit de resultaten van verzoeksters eigen analyse van de risico-indicatoren alsmede uit de statistieken van de ECB op basis van de in 2019 beschikbare informatie.
468    De GAR betwist dit betoog.  


469    Vooraf moet worden opgemerkt dat verzoekster zich enkel beroept op schending van de in artikel 16 van het Handvest verankerde vrijheid van ondernemerschap en van het evenredigheidsbeginsel, zonder een gericht betoog met betrekking tot deze beginselen te ontwikkelen.
470    Gelet op de in punt 217 hierboven aangehaalde rechtspraak, moeten verzoeksters grieven dus worden afgewezen voor zover zij betrekking hebben op de schending van die beginselen.
471    Indien verzoeksters betoog aldus moet worden opgevat dat zij in werkelijkheid stelt dat de GAR een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door haar voor de IPS-risico-indicator de [vertrouwelijk] toe te wijzen, dient verder nog het volgende te worden opgemerkt.
 472    Met betrekking tot de IPS-risico-indicator hebben de GAR en de Commissie aangegeven dat het falen van een instelling met een grote en complexe balans, zoals verzoekster, de middelen van een IPS volledig zou kunnen uitputten, in tegenstelling tot een instelling met een kleinere en eenvoudigere balans. Bijgevolg wordt het risico dat verzoekster een beroep moet doen op het GAF niet noodzakelijkerwijs gedekt door haar aansluiting bij een IPS. Verzoekster heeft niets aangevoerd om deze stelling te betwisten.
473    Bovendien kan verzoekster zich ter betwisting van de beoordeling door de GAR van de IPS-risico-indicator niet baseren op haar eigen analyse van de risico-indicatoren of op de statistieken van de ECB.
474    Ten tweede hebben deze analyse en deze statistieken geen betrekking op alle instellingen waarvan de gegevens in aanmerking zijn genomen voor de berekening van verzoeksters IPS-risico-indicator. In haar eigen analyse vergelijkt verzoekster zich immers enkel met zes andere Duitse instellingen. Zoals blijkt uit bijlage II bij het bestreden besluit heeft de GAR daarentegen rekening gehouden met de gegevens van 1 627 instellingen voor de samenstelling van de cellen voor de IPS-risico-indicator op basis van de uniegrondslag, en met de gegevens van 776 instellingen voor de samenstelling van de cellen voor de IPS-risico-indicator op basis van de nationale grondslag.
475    Hetzelfde geldt voor de statistieken van de ECB. Deze statistieken betreffen slechts 113 instellingen, dus maar een fractie van de instellingen waarvan de gegevens door de GAR in aanmerking zijn genomen voor de samenstelling van de cellen voor de IPS-risico-indicator.
476    Ten tweede hebben verzoeksters eigen analyse en de statistieken van de ECB betrekking op factoren die niet relevant zijn voor de weging van de IPS-risico-indicator.
 477    Artikel 7, lid 4, van gedelegeerde verordening 2015/63 bepaalt immers dat de GAR bij het wegen van de IPS-risico-indicator rekening moet houden met de op de betrokken instelling toepasselijke risico-indicator „handelsactiviteiten, blootstellingen buiten de balanstelling, derivaten, complexiteit en afwikkelbaarheid” in de zin van artikel 6, lid 5, onder a), van die gedelegeerde verordening.
478    Noch de verschillende factoren in verzoeksters eigen analyse van de risico-indicatoren, te weten de tier 1-kernkapitaalratio, de totale kapitaalratio, de TIER 1-kapitaalratio, de ratio van niet-renderende leningen [non-performing loan (NPL) quote], de dekkingsratio, de respijttermijnratio (forbearance) en de ratio van niet-renderende blootstellingen [non-performing exposures (NPE)], noch de factoren in de statistieken van de ECB, te weten de totale kapitaalratio, de tier 1-kernkapitaalratio en de hefboomratio, zijn opgenomen in artikel 7, lid 4, van gedelegeerde verordening 2015/63 of artikel 6, lid 5, onder a), van deze gedelegeerde verordening.
479    Derhalve moet het tweede onderdeel van het zesde middel worden afgewezen.
c)       Derde onderdeel: schending van artikel 20 van het Handvest en van het beginsel van gelijke behandeling


480    Verzoekster betoogt dat de toepassing op haar van de aanpassingscoëfficiënt [vertrouwelijk] voor de IPS-risico-indicator leidt tot een ongerechtvaardigd verschil in behandeling ten aanzien van instellingen die [vertrouwelijk] ontvangen voor de IPS-risico-indicator, waardoor het bestreden besluit in strijd is met artikel 20 van het Handvest en het beginsel van gelijke behandeling.
481    In het bijzonder is het lidmaatschap van een IPS een omstandigheid die alle betrokken inrichtingen vergelijkbaar maakt en bestaat er geen objectief criterium dat een verschil in behandeling tussen de verschillende bij een IPS aangesloten instellingen kan rechtvaardigen. Zoals uiteengezet in het kader van het vijfde middel, is de risico-indicator „handelsactiviteiten, blootstellingen buiten de balanstelling, derivaten, complexiteit en afwikkelbaarheid” geen passend criterium.
