Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 38, 1876, no. 3963, 13-04-1876 
Ik durf gerust de vraag te stellen of het niet onbillijk, niet onregtvaardig zou zijn, een ingeschreven schuldeischer aan verlies van zijn voorrang bloot te stellen, wanneer, zooals het beginsel in het wetsontwerp is nedergelegd, iemand ter kwader trouw al zij het maar op zijn zachtst genomen bij vergissing,—zijne inschrijving doet doorhalen, ten gevolge waarvan hij, zonder zijn weten, uit zyn hypotheekregt zou worden gestooten. Het wetsontwerp, 't is waar, vergoelijkt het voorgesteld stelsel, door aan den hypotheekbewaarder het regt toe te kennen om door het eischen van soms onmogelijke bewijsstukken, hot goe'd regt te staven van hem, die in de doorhaling toestemde, maar het is juist ook dit beginsel, dat ik hierna ook als onaannemelijk wensen te bestrijden. Neen; behouden wij het negatieve stelselI laten wij het aan de Regterlijke Magt over, om over hot goed regt of kwaad regt te beslissen; geven wij, wat ik bidden raag, toch dat regt niet aan de hypotheekbewaarders, die het niet wenschen uit te oefenen of te bezitten. Ten slotte: Zijn zóó dikwerf inschrijvingen doorgehaald door onbevoegden, dat een maatregel als de voorgestelde zou kunnen worden verdedigd ? Ik hoop dus dat artikel 6, 7 en 8 van het wetsontwerp zullen vervallen en artikel 1240, 1265 tweede lid en art. 1266 n». 3 en 4 B. W. zullen mogen blijven zooals ze zijn. Het derde punt geldt de verantwoordelijkheid van de hypotheek bewaarders, wegens de door hen gedane doorhalingen. Een beginsel dat onuitvoerbaar is, behalve dat het voor de hypotheekbewaarders zóó bezwarend is dat er niemand zal gevonden worden, die een aan dit beginsel geëvenredigden börgtogt zal kunnen stellen. Wat beteekent (zoo zeggen de hypotheekbewaarders zelf, in hunne «Beschouwingen» bl. 20) wat beteekent de hoogste borgto^t vau een hypotheekbewaarder, in verhouding tot de millioenen °die in zijne registers worden ingeschreven ? Hoe, vraag ik, is verantwoordelijkheid moqelijk over een niet le noemen geldelijk bedrag vau inschrijvingen ? Ik vereenig mij gebeel en al met hetgeen door mr. Colenbbander daaromtrent is opgemerkt. De onuitvoerigkheid van dit beginsel versterkt mijne bewering, dat de artikelen G, 7 en 8, gelijk ik boven uiteen zette, behooren te vervallen en de artikelen 1240, 1265 en 1266 behooren te worden behouden. Het vierde punt kent aan den hypotheekbewaarder de bevoegdheid toe om te eischen de overlegging van alle door hem noodig geacht wordende bewijzen, om de bevoegdheid te staven van hen die in eene doorhaling van inschrijving toestemmen. Als men het met mij eens is, dat, gelijk ik hiervoren betoogd heb, niet wensehelijk is, de absolnte vernietiging aan te nemen eener doorgehaalde inschrijving, zal het weinig bezwaar opleveren ook dit beginsel te laten varen. Een beginsel dat in de praktijk de grootste moeijelijkheden zou te weeg brengen. Ik stel mij in een hypotheekbewaarder voor, eeD ambtenaar die met de meest denkbare beginselen van billijkheid is bezield, maar tevens een ambtenaar, die, met het oog op de van hem gevorderde geldelijke verantwoordelijkheid, de overtuigendste bewijzen verlangen zal van hen, die in eene doorhaling toestemmen, dat zij werkelijk daartoe do eenig bevoegden zijn, en dan vraag ik, wie in staat is te bedenken welke bewijsstukken er zoo al zullen kunnen worden gevorderd, en wie zal zeggen dat de gevorderd wordende bewijsstukken altijd zullen kunnen worden geleverd? Daargelaten de kosten die er mede zijn verbonden! Wanneer de geldschieter, oorspronkelijke hypothekaris, oveneden is, zal de hypotheekbewaarder, wordt hem het in het wetsontwerp voorgesteld beginsel toegekend, kunnen vorderen overlegging van: a. huwelijkscontract; b. bewijs dat de overledene in wettelijke gemeenschap van goederen is gehuwd geweest; c. eene verklaring van erfregt; d. uiterste wilsbeschikking; en hoeveel andere bewijsstukken meer 1 Zal daaraan altijd te voldoen zijn? Zal de doorhaling, zoo doende, van vele inschrijvingen niet achterwege blijven? Zullen daardoor de registers van hypotheken in duidelijkheid winnen? Zal het publiek belang daardoor bevorderd, het hypothecair crediet gebaat worden? Het wetsontwerp kent den bewaarder der hypotheken het regt toe, de overlegging te vorderen van alle stukken. Hoe kent de bewaarder die? De praktijk zou het leeren dat we te doen kregen met eene geschreven doch onuitvoerbare wet. En dan is het beter geen wet. Hoe weet de bewaarder, wanneer aan hem een testament wordt overgelegd, dat dit het ware testament, de eenig geldende, de laatste uiterste wil is, hoe weet hij dat het testament niet herroepen is? Het verslag der Commissie van Rapporteurs wijst op dit alles en ik doe dit ook met den meesten nadruk. Ik zeg het der Commissie na: Uit al deze bezwaren blijkt tot welke moeijelijkheden de voorgedragen bepaling zou leiden I Het vijfde punt is de vordering eener authentieke volmagt, om namens den schuldeischer in de doorhaling eener inschrijving toe te stemmen. Alhoewel het bezwaar hier alleen gelegen is in een geldelijk bezwaar, zoo achte men dit toch niet gering. Dit dergelijk voorschrift kunnen énorme onkosten voortvloeijen. Men stelle zich voor, dat het hier geldt eene inschrijving te doen doorhalen, waarvan het geldelijk bedrag slechts f 300 bedraagt; dat de schuldeischer overleden is en onderscheidene erfgenamen heeft nagelaten die wijd en zijd verspreid zijn. Moet nu de schuldenaar het slagtoffer worden van aanmerkelijke onkosten, uie door een belangrijk getal authentieke volmagten van de erfgenamen des schuldeischers ontstaan? Het geval is denkbaar, dat er twintig erfgenamen zijn. Mij heugt eene nalatenschap waarin tachtig erfgenamen betrokken waren. Die erfgenamen kunnen verpiigt zijn, door hunne verwijderde woonplaatsen, elk afzonderlijk, eene authentieke volmagt te moeten geven, reken nu het getal erfgenamen op 20 en de kosten van elke volmagt, op zjjn minst genomen, op f 5, dan zullen f 100 onkosten moeten gemaakt worden om de acte van toestemming tot doorhaling te kunnen verlijden van eene inschrijving die genomen is tot zekerheid van slechts f 300. ün hoeveel inschrijvingen bestaan er niet nog beneden dit bedrag. En boven en behalve dit alles komt nu de bewaarder nog vorderen al de stukken die hy tot bewijs van de bevoegdheid desgenen die in de doorhaling toestemt, noodig oordeelt, bedoeld bij het vorige punt. Waarlijk, het mag, het kan niet! Bovendien nimmer hoorde men klagten over onderhandsche volmagten tot roijement, alleen heeft men geklaagd over roijementen krachtens mondelinge volmagt; dit was een huismiddeltje dat men gevonden had, om zich in soms moeijelijke gevallen te redden, en dan nog altijd, dit wil ik onvoorwaardelijk aannemen, te redden ter goeder trouw. Ik kan niet anders dan ernstig er tegen opkomen dat artikel 4 van het wetsontwerp zou worden aangenomen. Men bepale alleen en dat is uitvoerbaar en billijk : dat geene toestemming tot doorhaling eener inschrijving mag worden gegeven krachtens mondelinge volmagt. dat volmagt daartoe moet zijn schriftelijk, gelegaliseerd door een burgemeester of notaris. Alleen in dien geest hoop ik dat artikel 1239 B. W. zal worden gewijzigd. Dan zal men, hoe groot het getal erfgenamen van den schuldeischer ook wezen moge, met ééue volmagt, die bij al de belanghebbenden ter onderteekening kan rondgaan, kunnen volstaan, gelijk men dan ook thans in de praktijk daarmede volstaat, en de schromelijke onkosten van legio authentieke volmagten zullen worden vermeden. De slotsom mijner overwegingen is, dat van het wetsontwerp slechts behooren te worden aangenomen de artikelen ; 1, 9 en 10, met wijziging van tien in dertig jaar; 2, 3 en 4 onveranderd; 5, in zooverre slechts dat aan artikel 1239 B. W- alleen Worde toegevoegd: de volmagt tot het verlijden eener acte van toestemming tot doorhaling eener inschrijving moet zijn schriftelijk; doch kan gegeven worden bij onderhandsche acte. Toestemming tot doorhaling krachtens mondelinge volmagt is verboden ; en dat overigens de artikelen 6, 7 en 8 vervallen. Wordt het wetsontwerp alzoo gewijzigd aangenomen, dan zal men, naar mijne bescheiden meening, een grooten dienst bewijzen aan het hypothecair croiiet en aan de bewaarders der hypotheken tevens. Wordt het onveranderd aangenomen, dan acht ik het eene groote schrede achterwaarts en zal men het later betreuren. De praktijk zou het leeren! De hoogleeraar Modderman schreef zijn «Praktijk en Theorie der Regtswetenschap» (te Groningen bij Wolters 1875) met het doel om de praktijk met de theorie te doen zamengaan. Hij zegt bl. 34 in dit uitmuntend geschrift: »Ik zou wenschen dat bij het onderwijs voortdurend de behoeften der praktijk in het oog werden gehouden, zonder de wetenschap te vernederen tot gehoorzame dienares der praktijk of de studie te verlagen tot een systeem van africhting. Ik acht het absoluut noodzakelijk, dat de theoreticus, die over regtsgeleerde zaken schrijft of geroepen is het regt te onderwijzen, zich niet enkel bewege binnen de enge wanden van zijn studeervertrek, maar de behoeften leere kennen van het maatschappelijk leven, zich bewege in de Maatschappij.» Zou men dit ook niet behooren toe te passen op hen die met het maken van wetten zich aan de Maatschappij verpligten? Het middel door den kundigen Bachiene voorgesteld (zie Weekblad van het Regt n°. 3927, Weekblad Notarisambt n°. 321) kan ik, evenmin als mijn ambtgenoot Kist, afdoende noemen. Ik zou mij daartegen moeten verklaren. Vlissingen, Februarij 1876. Th. van Ui je Pieterse, Notaris. OVERBEDEELING. In het nienwe Ontwerp van Wet op de Regterlyke Organisatie zag ik met genoegen de emolumenten voor de kantonregters worden afgeschaft; onder die emolumenten waren er toegestaan voor het nazien van boedelscheidingen, waarbij minderjarigen belang hebben , het publiek is daaraan gewoon, en in den regel hoorde men daarover nimmer klagen: dit punt heeft by mij de gedachte doen ontstaan, of men daarvan geen gebruik zou kunnen maken, om ons te verlossan van het regt van overbedeeling bij scheiding; dat regt heeft in mijne 28 jarige praktijk als kantonregter steeds in hooge mate mijne verontwaardiging opgewekt, als zeer onbillijk werkende ; het drukt alleen op kleine boedels, en is naar mijn gevoelen alleen dienstig , buiten de schatkist, om het verstand van heeran notarissen te scherpen, om hunne acten zoo in te richten, dat zij het regt ontduiken of sterk verminderen. In alle bescheidenheid meen ik het ook zedelijk eene verbetering in onze wetgeving zou zijn, wanneer dat regt werd afgeschaft; de gelegenheid om dat nu te doen, is, geloof ik, zoo schoon mogeiyk, door in plaats van dat regt een vast registratie-regt op alle boedelscheidingen te heffen, b. v. van één per mille van het zuiver montant des boedels. Voor de schatkist zal het voordeelig zijn en het publiek zal er geen veel zwaarder lasten om dragen dau tot heden. In de meeuing eene nuttige zaak onder de aandacht te brengen, zou het mij aangenaam zijn zoo dit mijn schrijven eene plaatsing in uw blad inogt erlangen. v. E. HOOGE RAAD. Burgerlijke kamer. Zitting van Maandag, 10 April. Voorzitter, Mr. F. de Greve. Conclusie door het Openb. Min. genomen in zake: (cassatie) den commissaris des Ifonings in de provincie Utrecht, optredende voor den Staat der Nederlanden, eischer, procureur Mr. C. J. Franfois, tegen G. E. Buddingh, echtgenoote van en bijgestaan door Mr. P. E. G. Gerlings , verweerderesse , procureur Mr. J. van der Jagt, on S. ven Zijl c. s., medeverweerders, procureur Mr. M. Eyssell, benevens P. J. Strick van Linschoten , echtgenoote van en bygestaan door W. Th. van Griethuyzen, mede-verweerderesse, procureur Mr. M. Eyssell. Adv.-gen. Polis concludeert tot verwerping. Uitspraak 18 April. Kamer van Strafzaken. Voorzitter, Mr. J. D. W. Pafe. i. Uitspraak gedaan in zake: 1». den ambtenaar van het Openb. Min. bij het Kantongeregt te Bergum, tegen een vonnis in zake C. A. Franken. Verworpen. 2°. Y. Rodenhuis Y.Bz., tegen een arrest van het Hof in Friesland. Het arrest vernietigd voor zooveel de schuldigverklaring aan 189 valschheden en de opgelegde boeten betreft en den req., behoudens de opgelegde tuchthuisstraf, veroordeeld ter zake van 33 misdaden van valschheid in acten tot zijn post behoorende in 66 geldboeteu van f 50. 3». H. Westra c. s., tegen een vonnis van het Kantongeregt te Dockum. Verworpen. 4'). H. Tendenga c. s., tegen een arrest van het Hof te Arnhem. Verworpen. 5°. P. Kamps, tegen een arrest van het Hof te 's Gravenhage. Verworpen. 6°. H. Keizer, tegen een arrest van het Hof te Leeuwarden. Verworpen. 70. M. M. Versteegen, tegen een arrest van het Hof te 's Hertogenbosch. Verworpen. II. Conclusie genomen in zake: den ambtenaar van het Openb. Min. bij het Kantongeregt te Zwolle, tegen een vonnis in zake A. Schoonderwoerd. Adv.-gen. Smits concludeert tot vernietiging van het vonnis en veroordeeling van den gereq. overeenkomstig de conclusie van het Openb. Min. by het Kantongeregt. Uitspraak 8 Mei. TTT. Behandeld het beroep van : lo. Ph. Raamsdonk, tegen een arrest van het Hof te 's Gravenhage. Rapp., raadsh. Gertsen. Adv.-gen. Smits concludeert tot verwerping. Uitspraak 18 April. 2». G. J. Kuiper, tegen een vonnis der Regtbauk te Winschoten. Rapp., raadsh. Coninck Liefsting. Adv.-gen. Smits concludeert tot verwerping. Uitspraak 8 Mei. 3°. R. Kamping, tegen een arrest van, het Hof te Leeuwarden. Rapp., raadsh. Teiting. Adv.-gen. Smits concludeert tot verwerping. Uitspraak 18 April. Zitting van Jjingsdag, 11 April. i. Conclusie genomen in zake: 1°. H. J. F. Bosselman, tegen een arrest van het Hof te Amsterdam. Adv.-gen. Römer concludeert tot vernietiging van het arrest en verwijzing der zaak naar een aangrenzend Hof. Uitspraak 8 Mei. 2°. D. G. N. van Veen, tegen een arrest van het Hof te 's Gravenhage. Adv.-gen. Römer concludeert tot verwerping. Uitspraak 8 Mei. II. Uitgesteld tot 18 April, de behandeling van het beroep van : den minister van Finantiën, tegen een arrest van het Hof te 's Hertogen bosch , in zake C. Görtz. III. Behandeld het beroep van : 1". den ambtenaar van het Openb. Min. bij het Kantongeregt te Gouda, tegen een vonnis in zake M. Heemskerk, huisvrouw van N. Bijland. Rapp., raadsh. Kalff. Adv.-gen. Römer concludeert tot vernietiging van het vonnis en veroordeeling van de gerequireerde overeenkomstig het requisitoir van het Openb. Min. bij het Kantongeregt. Uitspraak 8 Mei. 2°. J. J. van Veldhoven, tegen een arrest van het Hof te 's Hertogenbosch. Rapp., raadsh. Jolles. Adv.-gen. Römer concludeert tot verwerping. Uitspraak 18 April. NB. Woensdag is er geene zitting gehouden. BENOEMINGEN, VERKIEZINGEN ENZ. Bij Z. M. besluit van 7 April 1876, n®. 14, is benoemd tot notaris binnen het arrondissement Assen, ter standplaats de gemeente Assen* Jhr. J. A. G. van der Wijck, candidaat-notaris, thans burgemeester der gemeente Hoogeveen. — Bij Z. M. besluit van 8 April 1876, is aan A. F. Beukman, eervol ontslag verleend als commissaris van politie te 's Gravenhage, en is benoemd tot commissaris van politie te 's Gravenhage, F. de Kloppert Jr., thans te Amersfoort. — Bij beschikking van den minister van Justitie is de heer A. F Beukman, eervol ontslagen commissaris van politie te 's Gravenhage, benoemd tot adjunct-kommandant, belast met de huishoudelijke dienst iu het huis van tuchtiging en opsluiting te Leeuwarden. BERIGTEN. 's Gravenhage, 12 April 1876. Men meldt uit Paramaribo, 2 Maart: «Aan den heer Mr. J. B. Vos, kantonregter alhier, is, tol herstel van gezondheid, verleend een buitenlandsch verlof voor den tijd van één jaar, in te gaan met den dag van zijn vertrek.» — Men schrijft uit Curafao, 4 Maart: «Gisteren hield het Hof van justitie alhier eene plegtige zitting, waarin de heer J. H. A. van Daalen, bij gouvernements besluit van 24 Febr. jl. tot advokaatgeneraai bij dat collegie benoemd, als zoodanig werd geïnstalleerd.». Verbetering. — De datum van het arrest van den Hoogen Raad (Burg. kamer), in het vorig n°. van het Weekblad opgenomen , is niet 5, maar 25 Februanj 1876. ADVERTENTIES. PRIJSVERMINDERING. 4de Herziene ea vermeerderde druk van. DE NEDERLANDSCHE WETBOEKEN, benevens de Grondwet en eenige andere Wetten , Besluiten en Reglementen, met opgave der schrijvers, welke over deze gehandeld hebben, en met aanduiding van de tot ieder artikel betrekkelijke Nederlandsche en Fransche wetsbepalingen. Voorzien van een beredeneerd alphabetisch register, uitgegeven onder toezicht van Mr. A. 0TJDEMAN. Prijs ^ ■ Prijs zakformaat. kantoor gebruik. In plaats van In plaats van f 4,»© f 6.25 voor f 2.90. voor f 3.GO. Idem, Idem. Herziene en vermeerderde kwarto-uitgave van den vierden druk, gebonden in lederen rug met vergulden rugtitel en linnen op het plat, in plaats van f 14.40 voor f 5.90. Leiden. D. Noothoven vak Goor. WETBOEKEN. Bij GEBR. BELINFANTE, te 's Hage, zijn verkrijgbaar : Mr. D. 8. van Emden. Het Burgerlijk Wetboek, opgehelderd door de jurisprudentie van den Hoogen Raad gebonden f 2.50 Mr. S. P. Lipman. T)e Nederlandsche Wetboeken, met eene overeenstemming van het Romeinsche en Fransche regt, onder toezigt van Mr. S. P. Lipman. Burg. Wetboek gebonden - iï,5ü Wetboek v. Kooph n . 2.— „ v. Burg. Regtsv. . . „ - «j.40 „ v. Strafvordering . . „ -2.40 Indische Wetboeken 2 deelen . „ - 11.50 Snelpersdruk en uitgave van GHCOKOKWBCI**' t te '» Vrwrenbage. 