Vragen des tijds, 1884, 01-01-1884 
Door iedereen, en vooral van Engelsche zijde, wordt er geklaagd over de quarantaine te Suez. Het gezondheidscomité bestaat daar, of bestond althans tot voor korten tijd, uit 14 leden, waarvan sommige behooren tot natiën, die bij het kanaal zeer weinig belang hebben. Zij vormen een onverantwoordelijk lichaam, dat, naar eigen believen en volkomen willekeurig, de quarantaine-maatregelen bepaalt. Nog niet lang geleden was er ten opzichte van de kanaal loodsen eene bepaling van kracht, die voor de scheepvaart zoo nadeelig mogelijk was. Men verbood namelijk het aan boord nemen van een loods voor de schepen, die men om de een of andere reden voor besmet hield. Daar echter geen schip het kanaal mag passeeren zonder loods, liet men dien in een stoomsloep vooruitvaren om den weg te wijzen. De huur van die sloep en van de boot, die den loods weder terugbracht, was 20 francs per uur, en de onkosten voor ieder schip beliepen op die wijze van 1500 tot 2500 francs. Maar buitendien had dat loodsen hoegenaamd geen nut. Ieder kan begrijpen dat een groot stoomschip, dat in een zoo nauw vaarwater als het Suez-kanaal de snelle wendingen van eene kleine stoomsloep moet volgen, steeds te laat zal komen en telkens aan den grond moet geraken. Dit gebeurde dan ook werkelijk, en de schade en last, door de aanhoudende versperring van het kanaal veroorzaakt, was zoo aanzienlijk, dat men eindelijk te Suez moest wijken voor de vele klachten en deze onpractische wijze van loodsen ophief. Het dwaaste was nog dat er te Suez steeds een quarantaine-officier aan boord kwam om de reis mee te maken, en toe te zien dat men geen communicatie had met den loods of met den wal. Tegenwoordig mag de loods weder aan boord komen, maar hij moet dan in de woestijn bij Port Said worden gedesinfecteerd, voor hij weer tot het vrije verkeer wordt toegelaten. Nu de cholera in Egypte heerscht, krijgen de schepen te Prioul geen libre pratique, voor er 15 dagen verstreken zijn na hun vertrek uit de besmette streken , altijd zoo er geen cholera aan boord is. Men neemt daarbij den gezondheidstoe- stand der plaats van vertrek niet in aanmerking. Geheel Egypte heet besmet, evenals ééne cholera-epidemie ergens op Java voldoende is om het geheele eiland besmet te verklaren. Zoo kwam het stoomschip Burgemeester den Tex den 7den Augustus te Frioul met papieren, waaruit bleek dat het te Suez, waar de epidemie bestaan had in het sterven van vier soldaten van elders, geen communicatie had gehad: de loods was uit Port Said gekomen. Toen het den 31sten Juli uit die plaats ging, was daar, zooals uit de verklaring van den franschen consul bleek, in de laatste 26 dagen geen cholera voorgekomen, en vóór dien tijd waren er slechts enkele gevallen geweest in de arabische stad. die van de europeesche geheel afgescheiden is. Toch kreeg het 8 dagen quarantaine. En sterker nog. De epidemie te Soerabaya, die ons drie dagen quarantaine te Frioul bezorgde, was, toen het stoomschip Prins van Oranje den 23sten November vandaar vertrok, geweken. Dit stond in den pas, en was buitendien te Batavia door den resident en aan het fransche consulaat bevestigd. Geheel Java was vrij van cholera. Toch drie dagen quarantaine, toen men den 29sten December te Frioul kwam! In andere landen is het nog erger. Italië is, wat zijne quarantaine aangaat, berucht, en talrijk waren de klachten, die ik vernam over de behandeling op Nisita, het quarantaine-station van Napels. Daar werd men ongeveer voor wilde beesten aangezien, althans men kreeg er zijn eten door tralies. Nergens echter drijft men de vrees zoover als in Spanje. Toen het stoomschip Voorwaarts op de laatste uitreis zijn schroefas brak, wilde de kapitein de reparatie doen plaats hebben te Barcelona. Hij had echter gerekend buiten de angstvallige zorg der Spanjaarden voor hunne gezondheid, die zoover ging dat men hem niet wilde toelaten zonder drie dagen quarantaine, omdat hij op de vorige reis op Java geweest was! Het was, toen hij er aankwam, 82 dagen geleden dat hij van Batavia vertrok, en 41 , dat hij van daar te Amsterdam aankwam! Ik zal mijne lezers niet verder vermoeien door hen b. v. In 1880 stoomde de Java van Hongkong naar Sydney met een groot aantal passagiers, waaronder 400 chineesche emigranten. Onderweg kreeg één van hen de pokken. Dit gaf de autoriteiten in Sydney aanleiding, om het schip éene quarantaine op te leggen van 28 dagen, met de uitdrukkelijke bepaling, dat niemand van boord mocht gaan. De kapitein, de doctor, de passagiers, allen protesteerden tegen dezen onmenschelijken maatregel, maar men was onverbiddelijk. De opvarenden waren gedwongen in de kleine ruimte van een schip samen te blijven met 400 Chineezen, onder wie naar alle waarschijnlijkheid eene pokkenepidemie zou uitbreken , en bij ieder nieuw geval zou de quarantaine verlengd worden, zoodat er geen eind aan te zien was, en men alle kans liep om niet eer den wal te betreden , voordat het geheele schip durcliseucht was en ieder de pokken gehad had. Zóóver kwam het echter gelukkig niet. De ziekte bepaalde zich tot enkele gevallen, en na 65 dagen werd de quarantaine opgeheven. lederen morgen was de quarantaine-doctor door een scheepsroeper naar den toestand komen informeeren. De positie aan boord was verre van aangenaam geweest, en eenmaal zelfs waren de Chineezen oproerig geworden en had de kapitein met het pistool de orde moeten herstellen. Toen de quarantaine bijna 60 dagen geduurd had, kregen de europeesche passagiers eindelijk verlof om aan wal te gaan, mits zij eerst 21 dagen in een lazareth gingen wonen. Daarvoor werd beleefdelijk bedankt. Na afloop der quarantaine moest men natuurlijk gedesinfecteerd worden, en het bleek , dat men vooral de horloges voor zeer geschikte importeurs der besmetting hield. Deze werden onveranderlijk afgenomen , en eerst eenigen tijd in een emmer water gehouden, om daarna in een spiritusvlam gedroogd te worden. Op die wijze werden de bacteriën grondig vernietigd, maar hun ongelukkige dragers natuurlijk ook. Het vrije verkeer , waartoe men eindelijk werd toegelaten, bleek ook meer in naam dan in de werkelijkheid te bestaan. Aan alle hoeken der straten waren groote plakkaten aangeplakt, waarop te lezen stond: „Avoid the steamship Java as much as possible: it is nothing but a floating pesthouse," en die waarschuwing was minder bevorderlijk aan eene hartelijke ontvangst. Gedurende de quarantaine gebeurde er echter iets met een ander schip, dat misschien het merkwaardigste is van alles. Er was een zeilschip, dat mazelen aan boord had gehad, en dat, na afloop zijner quarantaine, zou vertrekken. Het kon de haven niet uitzeilen , en kreeg dus een sleepboot ter adsistentie. Om te kunnen draaien, had het een vast punt noodig, en moest het een tros uitbrengen en bevestigen. Er was niets in de buurt om dien vast te maken, en men legde hein nu, zich van geen kwaad bewust, in een onbewaakt oogenblik, onder water, om de ankerketting van de Java. Maar al te zwaar moest men het boeten! De heeren van de quarantaine hadden het snoode feit gezien, en aanstonds kwam het bevel, dat men het anker weer moest laten vallen. Men was in aanraking geweest met the floatiny pesthouse, en slechts eene hernieuwde quarantaine van 21 dagen kon Sydney voor de schromelijke gevolgen van die aanraking vrijwaren! Ik geloof niet dat ik veel tegenspraak zal ontmoeten , als ik beweer dat eene quarantaine, zoo uitgevoerd, in alle opzichten juist het omgekeerde is van hetgeen ze behoorde te zijn. Eene goede, een ideaal-quarantaine, als ik haar zoo noemen mag, moet den reizigers en den handel zoo weinig mogelijk overlast en schade berokkenen en zooveel mogelijk zekerheid geven ten opzichte van haar doel: de wering van besmettelijke ziekten. De tegenwoordige is voor reizigers en handel zoo bezwarend mogelijk en geeft voor de openbare gezondheid niet de minste zekerheid. Zij is aan den eenen kant onnoodig, kleingeestig gestreng, en aan den anderen kant onvergeeflijk zorgeloos en lichtvaardig. Hetgeen ik ondervond is er het bewijs van. Yan het geval te Padang en de twee visites médicales te Suez zal ik met spreken: dat kan men beschouwen als onschuldige amusementen. Wil men te Padang wat sprenkelen met carbol, en stelt de doctor te Suez er prijs op om optochten te laten houden door eenige stokers, matrozen en kolonialen, dan kan men hun dat genoegen zonder bezwaar gunnen. Het heeft natuurlijk niet het minste nut, maar kwaad kan het ook niet. Maar iets anders is het met de observatie aan de Mozesbron en de quarantaine te Frioul. In beide gevallen had men zijn doel veel beter bereikt, zoo men dadelijk eene degelijke, nauwkeurige inspectie gehouden had en ons daarna had laten gaan. Niet alleen dat zulk eene quarantaine geen goed doet: ze doet zeer positief kwaad. Wel zal men niet meer de gezonden en zieken op één schip samen laten, maar het gedwongen verblijf van gezonden in eene kleine plaats, als een quarantaine-haven, tegelijk met zieken van allerlei aard, moet evenzeer nadeelig werken. Niets waarborgt u dat gij niet te Frioul, waar de haven niet al te ruim is, vlak naast een schip komt te liggen, dat b.v. door gele koorts besmet is, en gij eenige dagen de daardoor verspreide miasmen moet inademen. Het eiland Camaran in de Roode zee, waar tegenwoordig alle pelgrims, zieken en gezonden, moeten gede- barqaeerd worden , moet een broeinest zijn van allerlei ziekten. Zoo kan eene quarantaineplaats, bij haar mogelijk nut voor de openbare gezondheid, voor de individueele zeer bepaald nadeelig wezen, en het is de vraag of het goede aan den eenen, het kwaad aan den anderen kant wel compenseert. De quarantaine aan de Middellandsche zee, die tegen de cholera in Egypte gericht is, heeft nog een groot bezwaar , dat in den korten afstand gelegen is. Men neemt te Marseille aan dat men, na 15 dagen afwezigheid van de besmette plaats, geen cholera meer kan krijgen, zoo men ze in dien tijd niet krijgt, en de schepen worden dus na het verstrijken van dien termijn vrijgelaten. Nn zijn er echter verschillende feiten, waaruit blijkt dat die termijn te kort is, en hij geeft dus volstrekt geene zekerheid. Bnitendien zijn alle voorgeschreven maatregelen woordelijk dezelfde als die indertijd op de Frederik werden toegepast, en men moge nu misschien iets strenger wezen , ik maak mij niet de minste illusie dat men er nu zal wasschen en desinfecteeren op eene wijze, die goede waarborgen geeft. Maar indien de wijze van toepassing al verkeerd is, kan de zaak zelve toch goed wezen. De vraag is dus: is een goede quarantaine mogelijk? Ik zal het niet wagen een beslist oordeel uit te spreken; meer bevoegden dan ik zullen op het aanstaand internationaal medisch koloniaal congres misschien een antwoord op de vraag geven. Maar ik ben zoo vrij er aan te twijfelen. Er zijn, geloof ik, vele redenen, die maken dat eene quarantaine nooit afdoende zijn kan, namelijk, men versta mij wel, ten opzichte van cholera. Van andere ziekten, die hier in aanmerking kunnen komen, dus vooral van pest en gele koorts, spreek ik niet. Om tegen een ziekte goede quarantaine-maatregelen te kunnen nemen, moet men vooral twee dingen van haar weten: den duur van haar incubatietijdperk — d. i. van den tijd die verloopt tusschen het opnemen der smetstof en het uitbreken der ziekte — en den aard en de levensvoorwaarden van de smetstof, die haar veroorzaakt. Nu weet men, voor zooveel de cholera aangaat, van den eersten weinig en van de tweede bijna niets. Dat maakt, dat men al dadelijk struikelt over de vraag, hoelang 10e jaargang I 2 men de gezonden moet afzonderen, om zeker te zijn dat zij geen cholera meer kannen krijgen. Het tweede bezwaar is niet zoo groot als het schijnt, omdat, men de smetstof door eene krachtige desinfectie kan vernietigen, al kent men ze niet. De voorname quaestie wordt dus: kan men een schip desinfecteeren? Men beweert van wel, en men heeft er zelfs nauwkeurige voorschriften voor gegeven. Maar wanneer ik mij het beeld van een groot mailschip voor oogen stel en ik zie in mijn geest zijn groote ruimen, zijn ontelbare grootere en kleinere bergplaatsen , hokjes en gaatjes , zijn machinekamer en stookplaatsen , enz., dan voel ik alweder een bangen twijfel bij mij opkomen. Wanneer ik lees met welk een gemakkelijkheid men voorschrijft, dat een schip moet gedesinfecteerd worden , komt onwillekeurig de vraag wel eens bij mij op: hebben die heeren wel eens een groot schip gezien en kennen zij het in al zijn schuilhoeken? Ik kan het niet helpen, maar het maakt op mij altijd den indruk, alsof de schrijvers zich een mailstoomer denken ongeveer als eene geperfectioneerde zolderschuit. En al kan men een schip voldoende desinfecteeren, dan is men nog niet gereed, want ook aan de lading kan de smetstof kleven. Het komt mij voor dat de eenige practische weg de volgende is. Ten eerste afschaffen der gezondheidspassen. Zij geven maar oponthoud en last, en zijn geheel overbodig, want de telegraaf kan hen overal vervangen '. Men moet dien dan echter niet zoo gebruiken als nu, en dus niet de schepen , die lang vóór de afzending vertrokken waren , maar na de ontvangst aankwamen, als besmet beschouwen. Dan bij aankomst uit eene besmette plaats eene strenge inspectie 2 van alle opvarenden. Vindt men allen gezond, dan is het schip onmiddellijk vrij. Vindt men echter choleralijders, dan worden die aan den wal gebracht en afgezonderd. Al wat met hen in aanraking geweest is, hun beddegoed en kleeren, wordt streng en afdoende gedesinfecteerd: namelijk verbrand. De plaats, waar zij gelegen hebben, wordt evenzeer ontsmet: bij beperkte localiteiten is dat zeer goed mogelijk. Evenzoo handelt men met de goederen van onderweg gestorven choleralijders. Daarna is het schip evenzeer vrij 3. Deze wijze van handelen heeft vele en groote voordeelen. Ten eersle is zij uitvoerbaar, iets wat van de andere methode niet gezegd kan worden. Die zal althans nooit goed worden uitgevoerd. Ten tweede zal zij voorkomen, dat er gevallen verzwegen worden. Zoo men nu de autoriteiten om den tuin kan leiden, doen de meesten het zeker, om van de onaangename quarantaine vrij te komen. Het is dikwijls onmogelijk na te gaan, of er sterfgevallen aan cholera geweest zijn, als de gezagvoerder beweert, dat de zieken aan eene andere, onverschillige ziekte gestorven zijn. Neemt men 1 Voor sommige plaatsen in Indië, waar de telegraphische gemeenschap niet voldoende is, zouden zij kunnen blijven bestaan. 2 Niet door een egyptischen , maar door een bekwamen europeeschen geneesheer. 3 Het zou zelfs overweging verdienen, of niet bij hygiënisch goed ingerichte stoomschepen. die een arts varen, zooals de booten van de Nederland en de Lloyd, de inspectie, bij schoone passen en goeden gezondheidstoestand, geheel kon vervallen. De maatschappijen zouden zich er voor aansprakelijk moeten stellen dat de waarheid gezegd werd, en in de instructie voor kapitein en doctor eene bepaling moeten opnemen, waarbij hun gelast werd volkomen juiste inlichtingen te geven en bij nalatigheid gestrenge straf bedreigd werd. Dan zou geen kapitein of doctor het wagen te liegen, want door een leugen zouden zij zeer veel kunnen verliezen, en slechts weinig winnen. Men behoeft de bedoelde stoomschepen volstrekt niet gelijk te stellen met het eerste het beste vuile zeilschip, dat allerlei verdachte lading varen kan. minderheid voor den ouden dag te verzorgen is, en van dit getal zijn er nog verscheiden bemiddeld. Niet dat ik de traktementen over het geheel hoog genoeg vind afgezien van de zorg voor de toekomst, integendeel, doch het aantal ambtenaren is te groot. Men late hen veel werk verrichten en bezoldige hen daarmeê overeenkomstig, dan kan zeker een groot deel van het meer benoodigde geld uit de opheffing "der sinecures gevonden worden. Toch zal men hen moeilijk zoo kunnen bezoldigen, dat zij zelf voor den ouden dag kunnen zorgen, vooral indien zij met vrouw en kroost gezegend zijn. Hieruit volgt echter niet dat men met de commissie moet instemmen, als zij op bl. 14 R. II het buiten twijfel acht, dat de zorg voor hunne na te laten betrekkingen mede onder de staatszoxs* voor hunne toekomst begrepen is. Het eene is geheel iels anders dan het andere en wel om de volgende redenen. Den ouden dag kan iedereen verwachten, na te laten betrekkingen echter alleen wie getrouwd is; en nu waren er volgens bijlage XVI R. I in 1879 tegen 8743 gehuwde 2746, dus 24 pet. van 't geheel, ongehuwde ambtenaren. Deze 24 pet. wil men noodzaken jaarlijks 5 pet. van hun inkomen te storten voor iets, dat zij wellicht niet zullen genieten, namelijk een weduwen* en weezenpensioen. Al deelt men nu eens het optimistische denkbeeld van sommige commissie-leden , dat de staat het sluiten van huwelijken moet bevorderen, dan is het toch licht aan te nemen, dat een groot deel der genoemde 24 pet. een afdoende reden hadden om geene levensgezellin te kiezen; ieder kent ze in zijne omgeving, de beklagenswaardige slachtoffers van maatschappelijke of familie-omstandigheden, die, hoewel vurige aanbidders van het schoone geslacht, eenzaam hun eentonigen levensweg bewandelen, met het treurig vooruitzicht op een verlaten ouden dag. Hen wil de commissie mede laten betalen voor hunne meer trouwlustige of soms onbezonnen collega's. Ieder behoort de verantwoordelijkheid te dragen voor de verzorging der vrouw, die hij uit eigen vrije beweging aan zich verbindt, en der kinderen, die hij uit niet minder viije beweging verwekt. De maatschappijen van levensverzekering zijn daar, om hem hierin behulpzaam te zijn, en dat in dit. 