Tijdschrift voor entomologie
Van deze soort heb ik reeds sedert lang in mijn collectie een exemplaar gehad dat ik aan de vriendelijkheid van Dr. Kallenbach te danken had en dat door hem op 10 Augustus bij Zandvoort in Noord-Holland was gevangen. Ik bemerkte wel dat het een voor onze fauna nieuwe soort was doch zag geen kans naar dit één, niet geheel gegeven voorwerp, de kenmerken voldoende op te NEDERLANDSCHE LEPIDOPTERA. 329 geven. Later echter kreeg ik van Mr. H. W. de Graaf een zeer gaaf en frisch, met vrouwelijk exemplaar, door hem op 15 Augustus bij den Haag gevonden. Aanvankelijk hield ik de soort voor Murana Steph., doch kon later mijn determinatie verbeteren. Misschien is Phacoleuca bij ons tot de duinstreken beperkt maar met zekerheid is daarvan natuurlijk niets te zeggen. Evenzo onthoud ik mij liever van opgaven omtrent haar verbreiding in Europa en hoop dat de bijgaande afbeelding, naar het exemplaar van den heer de Graaf vervaardigd, haar voldoende kenbaar mag maken en tot het waarnemen van meer inlandsche voorwerpen zal leiden. 4. Threnodes Pollinalis W. V. — Snellen, II p. 35. Op nieuw in Gelderland, bij Zutphen, gevangen door den heer D. van der Hoop. 4. Eurrhypara Hortulata L. — Snellen, II p. 37. Als voedsel der rups vermeldde ik alleen brandnetels; doch Dr. J. Th. Oudemans vond haar ook op Scrophularia en kweekte den vlinder terwijl Mr. H. W. de Graaf er een op Capsella Bursa-pastoris aantrof. 4. Botys Octomaculata L. — Snellen, II p. 41; id., Tijds, 32 p. 33. Den 23 Mei 1895 ving ik een van deze soort bij Breda, in het Ulvenhoutsche bosch. Het is volkomen typisch. 9. Botys Silacealis Hübner. — Snellen, II p. 49; id., Tijds. 32 p. 34. Friesland: Hemelum, (Gaasterland), den vlinder op 9 Juni 1896 (D. ter Haar). Is dus waarschijnlijk over het geheele land verbreid, hoewel zeldzaam. 2. Eurycreon Verticalis L. — Snellen, II p. 60. Mijn eigen, als Cinctalis Treits, in het Tijdschrift p. 28 vermelde voorwerpen waren door mij in Augustus 1859 bij Rotterdam gevangen, maar den 26 Mei 1892 ving ik een gevangen en frisse man bij Bergen-op-Zoom. De vliegtijd loopt dus nog al uiteen. Frey, in de Lepidopteren der Schweiz, geeft Juni en Juli als vliegtijd op; Rössler, (Schuppenflügler) spreekt als zoodanig van einde Mei tot einde Juli. Waarschijnlijk bestaat echter slechts eene, zich ongelijk ontwikkelende generatie. 4. Psamotis Pulveralis Hübner, — Snellen, II p. 63. Noord-Brabant: Drunen, 6 Aug. 1894 een 4 (M. Caland); Oisterwijk, 31 Juli 1895 een 2 (H. A. de Vos tot Nederveen Cappel). De rups is beschreven door Disqué, in de Stett. Ent. 51 (1890) p. 57. Hij kweekte haar uil, door gevangen wijfjes in den herfst gelegde eieren, met de bladeren van Mentha en Origanum. De volwassen dieren waren grijs met paarsroode strepen en zwarte, witgerande stippen; kop donkerbruin gemarmerd, halsschild zwart bruin, staartklep bleekbruin. Zij werden niet ter verandering gebracht. 4. Acentropus Niveus Oliv. — Snellen, II p. 80; Tijds. 32 p. 35. Gelderland: Oosterbeek, den 24 Augustus 1896 een d. (A. A. van Pelt Lechner). 1. Calamotropha Paludella Hübner. — Snellen, II p. 89. Zuid-Holland: Zevenhuizen, (A. A. van Pelt Lechner), — Noord-Brabant: Oisterwijk, 31 Juli 1895, (H. A. de Vos tot Nederveen Cappel). 4. Crambus Alpinellus Hübner. — Snellen, II p. 95. Utrecht: Doorn, 31 Juli 1896, nog gaaf (Snellen). 146. Crambus Myellus Hübner. — Snellen, II p. 1074. Deze soort was tot dusverre, alleen uit Zuid-Limburg bekend en werd aldaar ook weer bij Houthem door Dr. J. Th. Oudemans gevangen, maar zij komt ook elders in Nederland voor. De heer A. A. van Pelt Lechner ving de vlinder in Gelderland, bij Oosterbeek, in het begin van Juli, de heer de Vos in dezelfde bij Apeldoorn, den 18 Juli 1895 en bij Lochem, op de excursie naar de Zomervergadering der Entomologische Vereeniging, den 19 Juni 1896. Crambus Latistrius Haw. — Snellen, II p. 106. Gelderland: Apeldoorn, reeds op 24 Juli 1895 (H. A. de Vos tot Nederveen Cappel). NEDERLANDSCHE LEPIDOPTERA. 4. Melissoblaptes Bipunctanus Curt. — Snellen, II p. 117; Tijds. 32 p. 36. In de Stettin, Entom. Zeitung 51 (1891) p. 74 doet Dr. Hinzenberg enige mededelingen over deze soort en vermeldt dat de mannelijke vlinder sterk naar oranjebloesem ruikt. Hij noemt de soort Mel. Anellus var. Bipunctanus en schijnt dus de waarnemingen van Ragonot (Ent. Monthly May 22 p. 21 (1885)) niet te hebben gekend. Achroea Grisella Fabr. — Snellen, II p. 120. Op de bij Bipunctanus aangehaalde plaats bespreekt Dr. Hinzenberg ook deze soort en vermeldt dat de man naar mierenzuur ruikt. Cryptoblabes Bistriga Haw. — Snellen, II p. 125. Ik heb de rups van deze soort in September en October bij Maarbergen en aan de Bildt gevonden en kan Buckler’s beschrijving bevestigen. De rups leeft ook op berken. Nephopteryx Formosa Haw. — Snellen, II p. 130. Noord-Brabant: Cuyk, D. ter Haar. Hypochalcia Ahenella W. V. — Snellen, II p. 147. Deze alleen uit het oosten van het land vermelde soort komt ook in het westen voor en wel in de, aan Phyciden rijke duinstreken. Dr. J. Th. Oudemans ving bij Velzen een 4, den 8 Juli 1894 en een 9 den 6 Juli 1896. Dit laatste is het eerste Nederlandse wijfje dat ik zag. Het is inderdaad veel donkerder dan de andere sekse en heeft bronskleurig zwartbruine, glanzige voorvleugels waarop men de nog donkerder dwarslijnen naauwelijks zien kan. 2. Euzophera Polyxenella Mill. — Snellen, Tijds. 32 p. 39. Met deze soort zijn de verschillende schrijvers die haar beschreven, niet gelukkig geweest. Aan Millière is dit nauwelijks kwalijk te nemen, maar zelfs aan Zeller bleef het onzeker dat zij reeds in het werk van von Heinemann was beschreven. Ook Ragonot wist dit aanvankelijk niet; hij ontdekte het later. Zij is de Euzophera Fuliginosella v. Hein, Schmett. Deutschl. und der Schweiz, II Zünsler, p. 492 (1865) zooals Ragonot mij in een brief mededeelde. Ik ben het met hem eens maar moet toch erkennen dat de beschrijving duister, weinig duidelijk is. De synonymie is derhalve aldus: Euz. Fuliginosella v. Hein. » Polyxenella Mill., Rag., Snellen. » Perfusella Zell. i. htt. von Heinemann vermeldt als voedsel der rups: berken, echter zoo min hier als elders nadere bijzonderheden omtrent de eerste toestanden gevend, wat een groot gebrek in zijn overigens zoo voortreffelijk werk is. De heer de Vos tot Nederveen Cappel ving in Gelderland bij Apeldoorn een man op 29 Juli 1894. 4. Homoeosoma Cretaceella Rössl. — Snellen, Tijds. 32 p. 42. Over deze soort heb ik iets opgemerkt dat mij inderdaad merkwaardig voorkomt. Volgens de door mij, t. a. pl., medegedeelde waarnemingen van Mr. H. W. de Graaf, wordt de rups in September tussen de bijeengesponnen bloemen van Senecio Jacobaea gevonden en uit enkele van hem ontvangen rupsen kweekte ik dan ook in 1882 vier exemplaren van den vlinder. Nu trof ik op 7 Juli 1895, bij gelegenheid der Verenigings-excursie bij Loosduinen, enige rupsen in de stengels van Senecio Jacobaea, die mij wel aan die van Cretaceella herinnerden, maar waaruit ik toch stellig iets anders verwachtte. De, blijkbaar volwassen, dieren verpopten spoedig en leverden reeds op 29 en 30 Juli daaraan volgende, vier vlinders, drie wijfjes en een man, die, hoewel zij iets groter zijn (19—20 mm. tegen 16—19 mm.) en een grijzere binnenrand van de voorvleugels hebben, toch stellig niet specifiek verschillen van de uit de rupsen van den heer de Graaf gekweekte vlinders. Cretaceella, waar even als bij Nimbella, de aderen 4 en 5 van de voorvleugels gesteeld zijn, onderscheidt zich, behalve door het t. a. p. door mij vermelde, ook nog door de dicht wit bestoven, binnenwaarts scherp begrensde voorrand van de voorvleugels. Mijn eerste variëteit van Nimbella, die het best aan het ontbreken van ader 5 van de voorvleugels herkend kan worden, heb ik in de laatste jaren niet meer gevangen. Het is wel mogelijk dat zij de Nederlandsche Lepidoptera. 333 Hom. Sazicola Vaughan, Ent. Mo. Mag. VII p. 132 (1870—71) — Ragonot, Ent. Mo. Mag. XXII p. 26 (1885) is, in welk geval de rups in September in de bloemen van kamille zou leven en kort, dik en groenachtig zijn, met donkere vlekken op de rug. Tortricina. 4. Teras Niveana Fabr. — Snellen, II p. 180; Tijds. 37 p. 5. In 1895 heb ik de rups in Utrecht, aan de Bildt in September op berken aangetroffen en de beschrijving van Disqué (bij Hering, zie Tijdschrift 37) juist bevonden. Bij vergelijking mijner inlandsche exemplaren met Duitse, komt het mij voor dat de laatste witter en minder sterk getekend zijn dan de onze. 2. Tortrix Decretana Treits. — Snellen, II p. 1076; Tijdschrift. 32 p. 46; 36 p. 6. De heer de Vos vond van deze soort de beide seksen gepaard bij Apeldoorn en de heer Schuyt en ik vingen haar aan een ven, nabij Bergen-op-Zoom, den 16 Juli 1897, 25. Tortrix Lafauryana Ragonot. — Snellen, II p. 200; Tijdschrift. 32 p. 46. Noord-Brabant: Oisterwijk, den 31 Juli 1895 een 2. (De Vos tot Nederveen Cappel). 8. Tortrix Corylana Fabr. — Snellen, II p. 202. Door Mr. H. W. de Graaf is den 2den Augustus bij ’s Gravenhage een zeer afwijkend vrouwelijk voorwerp deze soort gevonden. Het donkerbruine netwerk der levendig ledergeel gekleurde vleugels ontbreekt geheel en het bruin aan den voorrand en op de franje is iets roodachtig. Door de overige kenmerken, aan het aderbeloop, de vleugelvorm en de palpen ontleend, wordt het echter duidelijk dat wij hier een variëteit van Corylana voor ons hebben. 23. Tortrix Strigana Hübner. — Snellen, II p. 242. Mr. H. W. de Graaf, die in 1881 een man dezer soort kweekte en mij de vlinder schonk, deed mij ook op mijn verzoek een aantekening over de rups geworden. Ik neem haar onveranderd over. (P. O. T. SNELLEN). AANTALEKINGEN OVER "In 1864 vloog Pierophorus Scarodactylus over Schothorst veel over Hieracium umbellatum. Die planten groeiden daar wel een meter hoog, doch in onze duinen zijn zij niet te herkennen. Ik althans moest de hulp inroepen van Prof. Suringar te Leiden om tot de zekerheid te komen dat de laag groeiende Hieracium in het duin, met smalle, langwerpige bladeren, de duinvorm is van umbellatum. Op deze duinvorm dan van H. umbellatum vond ik 14 Juni 81 in 't Scheveningsche duin in saamgesponnen eindbladeren een rupsje dat zich op 26 die maand inspon en 12 Juli d.a.v. een prachtig d uitleverde, thans in uw bezit. Van rups en pop maakte ik de volgende beschrijving: Rups eenkleurig grasgroen, met een fijne donkere ruglijn; wratten klein, plat, bijna niet te onderkennen, ieder met een wit haartje. Kop klein, bleek groenachtig wasgeel, met twee zwarte punten aan weerszijden op den benedenrand. De vorm van het lichaam plat, niet rond. Pop slank, zeer levendig, eerst fraai glanzig donker paarsbruin, later zwart. Hoe ik met de naam der plant had te sukkelen blijkt daaruit dat Dr. van der Looy en vriend Piaget haar als Erigeron canadense bestemden, terwijl de toenmalige hortulanus in den haagschen dierentuin haar Pieris virens noemde. Ik had daar geen vrede mee en ging naar Prof. Suringar, die haar dadelijk herkende." 2. Sciaphila Longana Haw. — Snellen, II p. 225. In 1896 vond ik bij Rotterdam de rups eind Mei tusschen de bloemen van Valeriana Officinalis ingesponzen en kweekte daaruit twee bijzonder sterke getekende wijfjes. Ik geloof dat de soort vrijwel over het hele land is verspreid; stellig komt zij ook in de aangrenzende delen van Duitsland voor en niet alleen in het zuiden van Stiermarken zoals von Heinemann opgeeft. Dr. Rebel, die het stuk over deze soort van Mr. H. W. de Graaf aanhaalt, vermeldt Sciaphila Longana ook van de Canarische eilanden (Annalen des Wien. Hof-Museums VII p. 265, XI p. 119.) 9. Conchylis Schreibersiana Frölich. — Snellen, II p. 242. NEDERLANDSCHE LEPIDOPTERA. 335 Noord-Brabant: ’s-Hertogenbosch, reeds op 5 Mei 1893 een 9. (M. Caland). 41. Conchylis Rutilana Hübner. — Snellen, II p. 234. Gelderland: Lochem, op 21 Juni 1896 door mij uit Juniperus geklopt. 19. Conchylis Vectisana Westwood en Humphreys. — Snellen, II p. 250. Op nieuw bij Bergen-op-Zoom gevangen, aan de Schelde, den 15 Juli. Ik had toen ook het genoegen een volwassen rups te vinden, op Statice Limonium. Zij was licht, iets onzuiver groen, op den rug donkerder, met zwartbruinen kop en halsschild, maakte een wit, langwerpig spinseltje, waarin zij in een lichtbruin popje veranderde dat den 29 Juli een gaaf en frisch wijfje der variëteit 5 opleverde. 12. Penthina Sellana Hübner. — Snellen, II p. 273. Bij mijn beschrijving van deze soort zeide ik, dat Genianiana Hübner. (Gentiana auct.), waarschijnlijk slechts eene grootere variëteit van Sella zou zijn. Ik had toenmaals Gentiana nooit levend gezien, maar op 18 Junij 1895 een aantal gave, frissche, blijkbaar juist uitgekomen voorwerpen van den vlinder bij Namen in België op kaardedistel (waarop zij zaten) vangende, welke juist overeenkomen met Duitsche exemplaren van Dr. Rössler en Dr. Staudinger ont vangen, trof mij toch de zoo aanzienlijk meerdere grootte dezer exemplaren, vergeleken met Sellana, die ook bij Namen en wel in niet grootere exemplaren dan de onze, door ons medelid L. W. Havelaar meermalen is gevangen. Hoewel ik nu nog geenerlei ander, doorgaand verschil heb gevonden, is het wel mogelijk dat er toch een bestaat en de beide vormen dus inderdaad specifiek verschillen. Ik beveel dus aan om, wanneer men bij voorbeeld in Zuid-Limburg, Gentiana eens op kaardedistel mogt vangen, de exemplaren niet met de, vooral op moerassige heiden, bij ons juist niet zeldzame Sellana te vermengen. Penthina Betulaetana Haw. — Snellen, II p. 267. Mr. H. W. de Graaf deelde mij over deze soort het volgende mede: Rupsen van 18 tot 20 September gekomen uit eieren, van 29 Augustus tot 3 September gelegd, sporinen in de laatste week van October een zeer doorzichtig winterverblijf. Imagines, uit gevonden voorjaarsrupsen gekweekt, kwamen uit van 23 Junij tot 20 Julij. Grapholitha Decrepitana Herr.-Sch. — Snellen, II-p. 292. Limburg : Valkenburg, D. ter Haar en in Gelderland, bij Lochem, 19 Junij 1896 door mij gevangen. Grapholitha Rufana Scop. — Snellen, Il p. 295. De variëteit van dezer soort, is door Laharpe, in de Faune Suisse, Tortricides N. 119 beschreven als Arenana, zie ook Frey, Lepidopt. der Schweiz, p. 305, Ik ving haar den 7 Julij 1895 bij Loosduinen. 27. Grapholitha Granitana H. S. — Snellen, II p. 305; Tijds. 32 p. 49. Deze soort is weder gevangen in Gelderland, bij Apeldoorn, den 24 Mei 1895, door den Heer H. A. de Vos tot Nederveen Cappel en in Utrecht bij Maarsbergen, den 14 Mei 1896 door mij. 42. Grapholitha Suffusana Zeller. — Snellen, II p. 323, Mr. H. W. de Graaf deelde mij over deze soort het volgende mee: "Van Grapholitha Suffusana Zell. vond ik in mijn tuin te 's Gravenhage, in den morgen van 8 Juli ‘97 een paar in copulatie en de seksuele vereeniging was twaalf uur later nog niet geëindigd. Zij werden den volgenden dag gelegd, kwamen uit in den loop van den 19den der maand. Zij waren rond, iets langer dan breed, glad van oppervlakte, doch plat als een oesterschelp. Zij lagen in groepjes, evenwel onderling geheel vrij van elkander. De kleur bleek geelachtig wit, glanzig en zoo bleven zij tot dat 18 en 19 Juli de zwarte kopjes der rupsen doorschenen. Eene pas geboren rups is + 14 mm. lang, vuil wit, met, zoals gezegd, zwarten kop. De diertjes skeletteerden plekjes op de onderzijde van rozenbladen, levende onder een zeer doorzichtig weefsel, of tusschen twee bladen. Op 29 Juli was de lengte + 3 mm., de zijden waren evenwijdig; kleur licht geelbruin, kop en nekschild zwart, alles glanzig. Op 30 Juli begonnen de kweekelingen onrustig te worden, weinig te eten, en den meesten tijd rond te lopen, blijkbaar zoekend naar iets dat in hun verblijf niet te vinden was en wel, naar ’t scheen, een gelegenheid om zich voor den winter te vermelen. Zij wisten tusschen de onvoldoende sluiting van de metalen doos dekselranden naar buiten te komen, en op 13 Augustus was de laatste verdwenen. Mag men uit deze mislukte kweeking eene gevolgtrekking maken, dan is het deze: dat de in het voorjaar madevormige rups van Suffusana, die zich aldan in den bloemknop invreet, reeds in den nazomer eene geschikte plaats uitzoekt om te overwinteren. Grapholitha Incarnana Haw. — Snellen, II p 323. Friesland: Gaasterland, de variëteit Alnetana Guen. (D. ter Haar). Grapholitha Semifuscana Steph — Snellen, II p. 340. Een wijfje der door mij onder N°, 2 beschreven variëteit ving Dr. Lycklama à Nijeholt bij Rotterdam. Grapholitha Microgammana Guen. — Snellen, II p. 359. De rups leeft einde Augustus en in September in de nog groene peulen van Ononis Spinosa. Zij heeft eenen bruinen kop, een lichtbruin, zwart gestippeld halsschild en een geelwit, zeer fijn, donker gestippeld lijf (Disqué, Stett. Ent. Zeitung 51 (1890) p. 88). In onze duinstreken leeft de rups stellig op Ononis Repens. Grapholitha Succedana W. V. — Snellen, II p. 372. De rups dezer soort is onder den naam van Catoptria Ulicetana beschreven door den heer J. H. Wood, in het Ent. Monthly Mag. 31 (1895) p. 158. Hij vond haar in April in de peulen van Ulex Galli. Hij leverde den vlinder in Juli en Augustus. Bij ons ving ik den vlinder alleen in Mei en Juni (niet in Juli, zooals door een schrijf fout in mijn werk staat) om Ulex Europeus en om Spartium. Wellicht komt dus eene zeldzame tweede generatie voor; Spartium bloeit ook nog wel eens in het najaar. De heer Wood beschrijft de rups als kort en dik, geelwit, met kleinen bruinen kop. Grapholitha Juliana Curt. — Snellen, II p. 383; Tijdschr. 37 p. 13. De heer K. J. W. Kempers ving een exemplaar van den vlinder al reeds in April, in het Haagsche bosch. Evenzo Mr. H. W. de Graaf, Tijdschr. van Entomologie XL. 22. AANTEKENINGEN OVER 9. Phoxopteryx Tineana Hübner. — Snellen, II p. 394; Tijdschr. 37 p. 13. De heer E. L. Ragonot beschrijft de rups van deze soort in de Annales de la Soc. Ent. de France 1894 p. 223 aldus: Lengte 9 millimeter, lichaam rolrond, naar achteren weinig dunner, glanzend amber (barnsteen) kleurig geel, met kleine stippen, niet donkerder kop, halsschild en pooten. Andere rupsen waren vuil groengeel met barnsteengelen kop en halsschild en zwartbruine voorpooten. In Juni en begin Juli door hem op Prunus Spinosa, tusschen bijeengesponnen bladeren gevonden. De vlinders kwamen vanaf 5 Juli uit maar evenals bij ons, ving hij hen in Mei, wat twee generaties aanduidt, die ik ook aanneem. De heer Ragonot tekent nog aan dat in Hübner’s Verzeichniss de soorten van Phoxopteryx onder den « Coitus »(!) naam Ancylis voorkomen en leidt daaruit af, dat wij dus verplaatst zijn aan het genus den naam Ancylis te geven. Dit is onjuist; Hübner’s Verzeichniss is slechts een catalogus zonder gezag. Terecht merkt Dr. Seidlitz in de Wiener Entom. Zeitung VII (1888) p. 39 op. « Catalogen pflegen wij geen Autoriteit zuzuschreiben » en dit verklaart dan ook iets, waarover sommigen bij ons zich zo verbazen en bedroeven kunnen, namelijk, dat men veelal elders geen acht slaat op de namen in hunne lijsten van Nederlandsche insecten vermeld. Ik geloof zelfs dat een conscienceus schrijver dit niet doen mag. Blote namen, in lijsten, niet vergezeld van afbeeldingen of beschrijvingen, beduiden niets, al zijn zij ook door een menigte van citaten vergezeld. 7. Dichrorampha Simpliciana Haw. — Snellen, II p. 405. Friesland: Gaasterland, 23 Julij 1895, vele exemplaren. (D. ter Haar). 9. Dichrorampha Tanaceti Stainton. — Snellen, II p. 406. Gelderland: Lochem, 18 Junij 1896, op Tanacetum, (Snellen). 10. Dichrorampha Plumbana Scop. — Snellen, II p. 407. In het Entomologist's Monthly Mag. 31 (1895) p. 155, komt over de rups van deze soort een aanteekening van den heer J. H. Wood voor. Hij vond haar in Maart en April, aan de wortels van Carthamum Leucanthemum, en beschrijft haar als geelwit, met bruine kop, schilden en voorpooten. Later trof hij rupsen, tegen het eind van Augustus, in de stengels van Achillea Millefolium. Zij vraten door tot in de wortels en leverden, na de overwintering, den vlinder in Junij. Tineina Zooals ik hierboven, in de inleiding tot dit stuk zeide, bevindt zich onder de voor onze Fauna nieuwe Tineina, ook een nieuw genus, Limnaecia v Hein. Dit genus is in de Vlinders van Nederland, deel II p. 241, noot 4, (Analytische tabel der Tineinen genera), voldoende gekarakteriseerd en inderdaad herkenbaar, zoodat verder daarvan hier niets behoeft te worden gezegd. Het wordt ingevoegd tusschen 85 Heinemannia en 86 Laverna, als N°. 86a. Ik kan niet nalaten hier tevens op te merken, dat uit een mededeling van Lord Walsingham blijkt dat, wat betreft het onderscheid tussen de Tineina en Tortricina, aan het tegen de wortel aloë niet gevorkt zijn van ader 15 der achtervleugels, geen waarde kan worden gehecht. Men kan, volgens hem, bij verschillende grootere exotische Tineinen die vorking ook zeer goed waarnemen. Erkennen moet ik, dat door mij aan dat subtiele en zeer verborgen kenmerk toch niet al te veel waarde is gehecht, zoals blijkt uit mijn zeer uitvoerige karakteristiek van de Tortricina, in de Analytische tabel der vlinderfamilies, VI. van Ned., II p. 5. Ik geloof dan ook dat met behulp van deze, al ontvalt ons ook het bovenvermelde kenmerk, toch een Tortricine steeds zeer wel van een Tineine kan worden onderscheiden. 4. Epichnopteryx Pulla Esp. — Snellen, II p. 440. Noord-Brabant: Oisterwijk, 18 Mei, den 4 (M. Caland). 2. Solenobia Pineti Zell. — Snellen, II p. 446. Gelderland: Apeldoorn, 7 Mei (H. A. de Vos tot Nederveen Cappel). 4. Tinea Tapetzella L. — Snellen, II p. 462. De heer E. L. Ragonot heeft bevonden, zie Ann, de la Soc. Ent. de France 1894, Bulletin p. 120, dat bij deze soort in nog twee exotische, de aderen 10 en 11 der voorvleugels niet in de voorrand uitlopen, maar in de aan het eind geheel horizontale en in 9 eindigende ader 12. Hij vond daarin aanleiding tot vorming van een nieuw genus Trichophaga Rag., wat mij niet erg noodzakelijk voorkomt; het ontdekte vormt echter een zeer goed soortskarakteristiek. Bij andere soorten van Tinea zal men zeer goed dat de vermelde aderen vrij in de voorrand uitlopen. 5. Tinea Corticella Hübner. — Snellen, II p. 464. Deze soort, die ik nog maar alleen uit Zuid-Holland, omstreken van ’s Gravenhage, kende en die aldaar ook herhaaldelijk door Mr. H. W. de Graaf is gevonden, werd mede in Friesland (Gaasterland), door den heer ter Haar waargenomen, den 10den Juli 1895. 11. Tinea Lapella Hübner. — Snellen, II p. 468. Noord-Brabant: Oisterwijk, 8 Juli 1894, beide seksen geklopt uit een den (Abies), waarin zich vogelnesten bevonden. 42. Tinea Semifulvella Haw. — Snellen, II p. 469. Friesland: Gaasterland, (D. ter Haar). 4. Tineola Biselliella Hummel. — Snellen, II p. 479. Ik kreeg van Mr. A. J. F. Fokker te Zierikzee een stuk hondenbrood dat vol rupsjes zat en kweekte daaruit vele fraaije en groote exemplaren van den vlinder, waarbij ik tevens opmerkte dat de voorrandswortel der voorvleugels soms al zeer sterk zwartgrijs, ja bijna zwart is beschenen, Die voorrandswortel heeft zeker Herrich-Schäffer met de zwarte lijn uit den voorvleugelwortel op zijn afbeelding willen aanduiden. 3. Incurvaria Koerneriella Zell. — Snellen, II p. 479. Gelderland: Apeldoorn, 22 Mei 1895 (H. A. de Vos tot Nederveen Cappel). 6. Adela Viridella Scop. — Snellen, II p. 495. De variëteit Speyer: Zell. is in Zuid-Holland, bij Loosduinen gevangen door Dr. F. W. O. Kallenbach, den 15 Mei 1894. Bij de algemene beschrijving van het genus Adela, t. a. p., zei ik dat van vele soorten de leefwijze der jonge rupsen nog onbekend was. Dit is ook bij Viridella het geval en daarom is elke kleine bijdrage tot onze inlichting hier van belang. In deel 28 van het Ent. Monthly Magazine geeft de heer T. A. Chapman enige mededelingen over het eierenleggen, waaruit blijkt, dat de wijfjesvlinder met de legboor insnijdingen maakt in de onderzijde van groene en sappige bladstelen van eiken en daarin een ei legt, dat er half uitsteekt. Wat de jonge rups na het uitkomen doet, kon hij niet ontdekken maar vermoedt, dat zij, na iets van het sap van de bladstelen te hebben gebruikt, zich laat zakken en verder op den grond leeft. In dat geval zou ik denken dat zij zich met de bladeren van lage planten moet voeden. Dr. Rössler tekent aan, Schuppenflügler p. 371, dat de zak ook reeds in het najaar onder dorre bladeren wordt gevonden. 4, Hyponomeuta Padellus L. — Snellen, Il p. 508. Dr. Rebel tekent aan, Verh. der Zoöl, Bot. Gesellschaft 1895 p. 2, dat de rups ook op pruimenboomen (Prunus Domestica) en kwalen leeft. 1. Atemelia Torquatella Zell. — Snellen, II p. 520. De heer H. A. de Vos tot Nederveen Cappel ving den 19 July 1896 bij Apeldoorn een van de variëteiten I. 43. Argyresthia Abdominalis Zell. — Snellen, II p. 534. Deze tot dusverre alleen uit Gelderland vermelde soort heb ik gevangen in Limburg, bij Venlo, den 8sten Juni en ook gaaf in Drenthe bij Echten en Rolde op 25 en 29 July. 14. Argyresthia Dilectella Zell, — Snellen, II p. 535. De vlinder is weder in Gelderland gevangen bij Laag Soeren onder Dieren, den 18 Juni 1893, door den heer D. ter Haar, 17. Argyresthia Laevigatella Herr.-Sch. — Snellen, Tijds. 37 p. 22 (1894). Ook in Engeland hebben men een, tot de groep der Argyresthiën met eenkleurige, glanzige voorvleugels behorende en aan Zaevigatella verwante voor de fauna nieuwe soort waargenomen. Zij is dezelfde die ik t.a.p. heb vermeld en waarbij ik enige verschil punten opnoemde die het eenigszinds onzeker maakten of wij hier wel inderdaad met de Laevigatella van Herrich-Schäffer, Frey en von Heinemann te doen hebben. Ik sloeg voor dat geval den naam Ranella voor. De heer Bankes, die deze voor Engeland nieuwe soort vermeldt, gaat echter verder dan ik, neemt stellig specifiek verschil aan en beschrijft de soort als nieuw onder den naam Atmoriella (Ent. Monthl. Mag. 32 p. 25 (1896). Zeller en Stainton schijnen onze soort met Zeillunsatella te hebben vermengd; daarvan verschilt zij stellig maar voorloopig dan ik nog niet aannemen dat zij ook van Zaevigatella specifiek zou afwijken; in ieder geval zou zij dan Rasella moeten heeten. De Engelse exemplaren die de heer Bankes vermeldt waren uit Larix geklopt; — dit als aanwijzing voor onze entomologen. 4. Plutella Porrectella L. — Snellen, II p. 542. Weder in Gelderland, bij Apeldoorn, gevangen den 31 Mei 1895 door den heer H. A. de Vos tot Nederveen Cappel. 4. Cerostoma Scabrella L. — Snellen, II p. 548. Van deze, tot dusverre alleen bij Maastricht gevonden soort, ving Mr. Leesberg een exemplaar bij Putten, in Noord-Brabant, den 18 Juli 1897, op de verenigingsexcursie. Genus XXXI ACROLEPIA Curt., Staint. 4a Acrolepia Arnicella von Heyden, Stett. Ent. Zeit. 1863 p. 109 — v. Hein., Schmett. Deutschl. u. d. Schweiz 2te Abth., II, 1 p. 96 (1870). — Zeller, Stett. Ent. Zeit. 1878 p. 122. — ter Haar, Tijds. v. Ent, 39 p. 71, 73 (1896). De heer D. ter Haar, die reeds het genoegen had een voor onze Fauna nieuwe Acrolepia te ontdekken (Granitella Treits., zie Tijd. v. Ent. 32 p. 57), had de voldoening de kennis onze Fauna nog door het vinden eener tweede soort van hetzelfde genus te kunnen verrijken. Zij is de Arnicella van von Heyden en reeds door den heer ter Haar t. a. p. in ons Tijdschrift uitvoerig besproken. Ook heeft hij de nieuwe soort in de Analytische tabel der soorten van het genus ingevoegd, op een wijze waarmee ik mijn over het geheel goed kan vereenigen. Beginnende met op te merken dat de generieke kenmerken, zooals ik die in de Vlinders van Nederland, II p. 554 beschreef, geheel op Arnicella toepasselijk zijn, en aan de achtervleugels even als bij de andere inlandsche soorten, bij haar aanwezig is, komt zij dus als volgt in de Analytische tabel der soorten. I. Grondkleur der voorvleugels bruinwit, iets grijsachtig, fijn en gelijkmatig bruingrijs gesprenkeld, lichtbruin getekend. Franje met donkere deelingslijn en  Valeriella en Pygmacana dan op de langvleugelige Granitella en Assectella en zij wordt door de lichthuide kleur der teekening, hun ongevorkten middenband en den gebogen achterrand der voorvleugels gemakkelijk van de eveneens een witte grondkleur der voorvleugels bezittende, maar bruin grijs getekende, waarschijnlijk op Zuula Dysenterica levende Valeriella onderscheiden. Wat de beschrijving door den heer ter Haar aangaat, zou ik de grondkleur der voorvleugels liever bruinachtig grijswit dan geelwit noemen en merk op, dat de drie stippen, die men iets voorbij het midden van den vleugel vindt, eer den naam van «zwartgrijs» dan van «zwart» verdienen en soms zeer flauw zijn. De franjelijn is zeer fijn en scherp donker, de deelingslijn der franje niet altijd onafgebroken. De onderzijde der voorvleugels, waaraan von Heinemann zoo veel gewicht hecht, is niet altijd leemgeel (bleek), maar ook wel grijs, dit zie ik niet alleen bij mijne gave en frissche duitsche exemplaren maar ook bij een der door den heer ter Haar gekweekte inlandsche. In de oorspronkelijke beschrijving noemt von Heiden de kleur van de onderzijde der voorvleugels geelgrijs. Als doorgaand verschil met den vlinder met de zeer vergelijkbare Carisella Tr. (zie de aangehaalde schrijvers), blijft dus waarschijnlijk alleen de, bij laatstgenoemde, smallere, iets hoekigere vorm der voorvleugels over. Intussen loopt de berichtgeving over de eerste toestanden der beide soorten nog al uiteen en zal het dus voorzichtig zijn, voorloopig specifiek verschil van beiden te blijven aannemen. De heer ter Haar vond bevestigd dat de rups van Arnica in het midden van Mei (waarschijnlijk is dit nog wel eens, als een tweede generatie, later in het jaar het geval), de bladeren van Arnica Montana leeft terwijl van Carphophthalmus wordt opgegeven, dat de rups in Mei, Juni in de bladeren en weder in Juli in de stengels van Carphophthalmus wordt gevonden. Verandering in een nieuwe mij, tusschen enige wit spinsel, in een tamelijk slanke, geelbruine pop, met een doornje op iedereen ring. Deze nieuwe soort is door de heer D. ter Haar, in Gelderland, bij Laag Soeren onder Dieren, in 1893 ontdekt; in 1896 vond hij de rups en kweekte twee exemplaren, die ik ter beschrijving voor mij heb. In de uitstekende werken die over de Flora van Nederland door Prof. Oudemans en anderen zijn uitgegeven, kan men de verdere groeiplaatsen der over het geheel zeldzame Arnica Montana vermeld vinden en dus nagaan, waar Arnica Avellanella ook nog elders in Nederland kon voorkomen. 2. Semioscopis Avellanella Hübner. — Snellen, Il p. 567; id., Tijds. 32 p. 58. Van deze soort die tot dusverre alleen bij Arnhem, Nijmegen en Venlo was waargenomen, vond Mr. H. W. de Graaf een gaaf en frisch mannetje, dat hij zoo goed was mij te schenken, den 7 Maart 1897 bij Wassenaar, in Zuid-Holland. Genus XXXVII DEPRESSARIA Haw., Zell. Dit genus is ook met een nieuwe inlandsche soort verrijkt. Zij komt in de Analytische tabel der soorten op p. 573 als een nieuwe afdeeling cccc. aldus: Voorvleugels donker stofgrijs, donkerder gesprenkeld, langs den voorrand met grijsbruine vlekjes, met een zeer onduidelijke grijswitte stip op de dwarsader, zonder zwartgrijs wolkje tussen deze en de beide, veelal tot een gebogen streepje ineengevloeide stippen op een derde. 155 Granulosella. Voor de nadere beschrijving van deze soort, die ongeveer de grootte heeft van Capreolella en Purpurea en dus tot de kleinere van het genus behoort, zie men hieronder. Ze wordt tussen Capreolella en Ocellana ingevoegd. 14. Depressaria Ciliella Staint. — Snellen, II p. 586. De rupsen vond ik den 8 Juli bij Oisterwijk in Noord-Brabant op een geheel onbekende schermplant, met fijn gevederd loof als Daucus maar donkerder groen. Zij waren ongeveer volwassen en toen ongeveer 20 millimeter lang, frisch lichtgroen met zwarte stipjes, drie donkergroene ruglijnen, licht bruingroenen kop en twee zwarte vlekken op zijde van het geelachtige halsschild. Bevestigd werd hierdoor wat ik tevoren over het later in het jaar dan bij Applana plaats hebbende optreden van Ciliella zeide en ook het verschil in de rups. De beide soorten zijn echter zeer nau verwant. 455 Depressaria Granulosella Staint, Cat. of Brit. Tin. p. 62. — id., Ins. Brit. Tin. p. 94 N. 23. — Zeller, Linn, Ent. IX p. 277. — Barrett, Ent. Monthl. Mag. VII p. 159. 15—18 mm. Zij die de lijsten onzer Lepidoptera in de Bouwstoffen met de in mijn werk beschreven soorten mogten hebben vergeleken, zullen opgemerkt hebben, dat ik met stilzwijgen de in Bouwst. deel III p. 340 (240) onder N. 88 vermelde Depressaria Amasina Mann. ben voorbijgegaan. De reden daarvoor is de volgende: Die Amastus was, zooals Mr. de Graaf aantekent, door Jos. Mann te Wenen zelf, naar een bij Velp in Gelderland door Mr. de Roos van Was senaar gevangen exemplaar, als zijne soort bestemd. Verder bracht Mr. de Graaf tot dezelfde soort een paar door hem in July, in de Katwijksche duinen bestemde voorwerpen. Deze drie exemplaren, gevangen maar niet gekweekt, muntten echter volstrekt niet door goede hoedanigheid uit. Een daarvan, aan het oordeel van Stainton onderworpen, werd door hem voor Capreolus verklaard en daar Amastina Mann. later als een synoniem van Zephyrella Hübner werd ingetrokken, bleek de geheele soort in kwestie vrij slecht op de beenen te staan. Buitendien konden de beschrijving en afbeelding van Amastina door Mann ook niet als modellen van bewerking gelden. Mann was namelijk, zooals ons later is gebleken, wel een goed verzamelaar maar geen goed, grondig kenner der Lepidoptera, nog minder auteur. De goede beschrijvingen van nieuwe soorten, die hij met tamelijk veel aplomb publiceerde, waren dan ook, wat hij geloof ik geheel verzweeg, door Zeller uitgewerkt, terwijl de alleen door hem zelf vervaardigde, vrij los in elkander zitten. Wat nu verder Tinea Zephyrella Hübner, fig. 414, 415 aangetoond, zo moeten wij na een nauwkeurige be schouwing van deze figuur toch wel beseffen dat Zeller eigenlijk volkomen gelijk had door haar nergens te citeeren, zie de Aantekening 2, Linn. Ent. IX p. 276, bij Capreolella. Von Heinemann (Schmett. Deutschl. & der Schweiz 2de Abth. II, 1 p. 155, had dan ook beter gedaan met haar stilzwijgend voorbij te gaan en den naam niet op een soort toe te passen. Zodoende bleef er van onze Amasina niet veel over en in overleg met Mr. de Graaf besloot ik dan ook, haar wel niet definitief te schrappen maar in het oog te houden, als een met Capreolella verwante soort, hopende dat in de toekomst de zaak opgehelderd zou worden. In derdaad is die hoop vervuld, Mr. de Graaf ving op 16 Juli 1893 nabij Scheveningen, in de duinen een kleine, ditmaal gave en frisse Depressaria die hij dadelijk als de kwestieus Amasina herkende. Mij dit mededeelende, stelde hij mij tevens voor eens in de nabijheid der vangplaats te komen rondzien, welke planten daar alzoo wiën. Dit gebeurde en wij merkten op dat een Umbellifer, Anthriscus Vulgaris, aldaar veelvuldig voorkwam. Naar aanleiding van de leefwijze der Depressariën en den vliegtijd van den vlinder, maakten wij de gevolgtrekking dat de rups in het voorjaar gezocht moest worden. In derdaad vonden wij bij het afkloppen van A. Vulgaris, die wij nog op meer plaatsen aan den duinkant aantroffen, steeds op vrij schralen zandgrond onder op geschoten kreupelhout, reeds in de eerste helft van Mei 1894 kleine rupsen welke wij als die eener Depressaria herkenden. Later die dag, gedurende de maand Mei en in de eerste helft van Juni ondernomen, brachten mij in het bezit van een tamelijk groot aantal rupsen die ik verder met de, bij Rotterdam echter niet voorkomende, plant kweekte en waarvan ik ruim 50 vlinders verkreeg. Met dit overvloedige materiaal gewapen, bleek het ons alras, bij het vergelijken van Stainton en Zeller’s beschrijvingen, dat wij hun Depressaria Granulosella voor ons hadden. Ten overvloede verzocht ik aan Lord Walsingham, zoo goed te zijn om enige exemplaren die ik hem toezond, met die in de collectie van wijlen den heer Stainton te vergelijken, wat hij met de meeste welwillendheid deed, onze determinatie ten volle bevestigend. NEDERLANDSCHE LEPIDOPTERA. Granulosella komt in grootte het meest met Capreolina overeen; zij is misschien doorgaande iets grooter. Lid 2 der palpen is buitenwaarts grijs, bovenaan met enige donkere schubben, binnenwaarts bleekgeel; 3 grijs met twee breede zwartgrijze ringen. Aangezicht bleekgeel. Sprieten bruingrijs. Schedel stofgrijs, de thorax lichter, grijsgeel. Voorvleugels met min of meer gebogen voorrand, stompe punt en gebogen achterrand. Hunne kleur is stofgrijs, dof; zij zijn tegen den voorrand iets helderder waardoor de, langs dezen geplaatste bruine vlekjes meer uitkomen. Verder zijn zij donkerder, in den tint der grondkleur gesprenkeld met vlekjes die tegen den achterrand iets overvloediger zijn. Wortelveldje grijsgeel, als de thorax, langs den voorrand kort uitgevloeid, franjewaarts vrij scherp, smal zwartgrijs beschaduwd, ook onder het begin van den voorrand der middencel. Op een derde van den vleugel ziet men twee zwarte stippen, schuins geplaatst; zij zijn langwerpig en veelal tot een gebogen, in het midden dunner streepje verbonden. Dwarsader met één grijswitte, grijs gerande, flaue stip. Geen zwartgrijs wolkje tusschen haar en de zwarte stippen. Franjelijn in het midden, met enige zeer onduidelijke donkere vlekjes. Franje iets lichter dan de vleugel, roodachtig getint. Achtervleugels grijswit, de tweede helft donkerder, ook haar aderbeloop. Franje grijswit, iels roodachtig. Onderzijde der voorvleugels donkergrijs, effen, de voorrand met kleinere maar scherpere en donkerder, zwarter vlekjes dan boven. Franje als boven, ook de achtervleugels die echter langs den voorrand en om de punt enige donkerder vlekjes vertonen. Pooten grijsgeel, de tarsen lichter, de vier voorste poten op zijde donkerder gesprenkeld. Buik grijs, aan beide zijden met een rij zwartgrijze vlekjes. De aderen 2 en 3 der voorvleugels komen kort gesteeld uit den binnenrandhoek der middencel en in de gewoon gevormde achtervleugels zijn 3 en 4 kort gesteeld. Zeller’s beschrijving vooral is goed. Wat die van Stainton aangaat, zóó komt mij de benaming «greyish ochreous» voor de kleur der voorvleugels niet gelukkig gekozen voor. De rups leeft op Anthriscus Vulgaris, van het voorjaar tot in de eerste helft van Juni, aan het eind der twijgjes, de blaadjes tot een kokertje bijeenspinning. De eerste rupsen die wij vonden — van 5—14 Mei 1894 — waren klein, groengeel met zwarten kop en halsschild. Later werden zij eerst geelgroen, met zwart getekenden kop en halsschild, vervolgens verdween het zwart op deze deelen behalve een stip aan beide zijden van den mond. Na de laatste vervelling werd de rups groener, iets olijfkleurig, met drie evenwijdige donkergroene ruglijnen, fijne zwarte stippen en geelgroenen kop. Lengte van een volwassen rups ongeveer 13 millimeter. Vóór het spinsel, dat omstreeks half Juni en later plaats vond, werd de rups op den rug roodachtig. Verandering in een spinsel, op den grond. De vlinders kwamen uit van 30 Juni tot 14 Juli. Zij overwinteren ten minste ten deele; op 2 Mei 1889 ving ik nog een goed kenbaar exemplaar bij den Haag. Onder de in Juni van de Anthriscus-planten afgeklopte rupsen waren er ook enkele van Dep. Applana. Deze waren herkenbaar aan de meerdere grootte en geelgroene kleur. Onder nummer 155 van Heinemann, Schmid. Deutsche II, beschreven Depressaria Zephyrella, waarvan ik enkele van Dr. Staudinger en anderen ontvangen Duitse voorwerpen bezit, wel een van Granulosella verschillende soort is, zou ik betwijfelen. Grootte, vleugelvorm en palpen zijn eveneens, de kleur der voorvleugels is iets lichter, meer geelachtig en de stip op de dwarsader geheel zwart. Rups volgens Heinemann op Chaerophyllum Bulbosum «und anderen Doldenpflanzen » maar niet nader beschreven. De berichten over de eerste toestanden der beschreven Lepidoptera zijn, zoals ik reeds opmerkte, in von Heinemann’s werk zeer schraal, wat een in het oogloopend gebrek is. In elk geval is de Hübner sche afbeelding van Zephyrella te gebrekkig om den naam aan te nemen en is het beter de soort Granulosella te noemen. Deze soort is waargenomen in Gelderland bij Velp, door Mr. E. A. de Roo van Westmaas en in Zuid-Holland, langs den duinkant door Mr. H. W. de Graaf en mij. Wellicht is zij op zandgronden waar het voedsel groeit nergens in ons land zeldzaam. 17. Depressaria Veatiana Fabr. — Snellen, II p. 589, Dr. Lycklama à Nijeholt ving te Rotterdam een exemplaar dat NEDERLANDSCHE LEPIDOPTERA. 349 tot de Graaf’s variëteit met donker aderbeloop der voorvleugels behoort (zie Bouwst. III p. 338, (238) N. 85. Het zwartgrijze wolkje tussen de stippen ontbreekt ook, zodat het er vrij afwijkend uitziet. Van specifiek verschil met Veatiana kan wel geen sprake zijn. 22. Depressaria Angelicella Hübn. — Snellen II p. 598. In Juni 1895 vond ik in het Overmaas, bij Rotterdam, vele rupsen van deze soort op Aegopodium Podagraria. 23. Depressaria Nervosa Haw. — Snellen, II p. 601. De rups van deze soort is, volgens mij door Prof. Dr. J. Ritzema Bos verstrekte mededeelingen, gebleken schadelijk te zijn voor het kanariezaad. Genus XXXVIII PSECADIA Hübner, Zell. Dit genus is met een fraaije, tevens lichte herkenbare soort meerderd, t.w. met Bipunctella Fabr. De vlinder is kloeker gebouwd dan Funerella en Decemguttella en onderscheidt zich door de geheel zwartgrijze voorrandshelft der overigens lichtgrijze voorvleugels, zoodat door de bleekgele kleur van den binnenrand der achtervleugels en van het achterlijf. 1, Psecadia Funerella Fabr. — Snellen, II p. 605. Gelderland: Lochem, 22 Juni 1896. (H. A. de Vos tot Nederveen Capelle). 3. Psecadia Bipunctella Fabr., Syst Ent. p. 668. 7 (1775), Ent. Syst. III, 2 p. 334 N. 14. — Staint., Ins. Brit. Min. p. 62; Nat. Hist. 13 p. 268 pl. VI fig. 2. — Snellen, VI. v. Ned. II p. 604 Aanm. Echiella Hübner, Beitr. I pl. 1 fig. B; id., Tin. fig. 105 en Larv. Lep. — Treits, IX, 4 p. 241. — Dup. VIII p. 310 pl. 285 fig. 2, Pusiella Wood fig. 1278. 49—26 mm. Zooals ik reeds opmerkte, is deze soort kloeker gebouwd dan de beide andere inlandsche, ook is de punt der voorvleugels, die bij de andere vrij stomp is, hier duidelijk en hun achterrand schuin, ongebogen. 350 (P. O. T. SNELLEN) AANTBEKENEN OVER Palpen zwart, met lichtgrijs eindlid. Aangezicht zwart. Schedel lichtgrijs, ook de met enige zwarte stippen getekende thorax rug en de binnenrandshelft der voorvleugels. De voorrandshelft van deze is zwartgrijs, tegen de voorrand vale, tegen de binnenrand iets oneffen, driemaal stomp getand, overigens scherp begrensd. Vleugelpunt met een lichtgrijze vlek, de franjelin met zwarte stippen; franje lichtgrijs. Achtervleugels grijs, het donkerst tegen de punt, langs de binnenrand geelachtig. Achterlijf bleek eidooijergeel, op de rug grijsachtig. Onderzijde op de voorvleugels en op de punt der overigens witte achtervleugels loodkleurig grijs, ook de pooten; de achterdijen en scheenen echter bleek eidooijergeel. Volgens de aangehaalde schrijvers vliegt de vlinder twee maal in het jaar, in Mei en Augustus, wordt de rups in Juni en weer in het najaar gevonden op Schismus Vulgare en is deze zwart met rijen van witte, op de eerste en laatste ringen geelachtige vlekken. Verandering in het midden der plantenstengels. De najaars rupsen overwinteren ingesponzen. In Limburg bij Venlo, door den heer A. van den Brandt ontdekt. 4. Eudokles Gerronella Zell. — Snellen, II p. 617. (Ce corticalis G.) — Tijds. 37 p. 24. (Eudokles G.) Zuid-Holland: ’s Gravenhage, 29 Juni 1877 (Mr. H. W. de Graaf). Genus XLIV GELECHIA Zell. Bij dit genus kan ik twee, voor onze Fauna nieuwe soorten vermelden, namelijk Gelechia Zell. en de onlangs beschreven Suppeliella Walsingham. Beide soorten komen in de Analytische tabel, op pag. 620, zeer blijkbaar in I, A, 1, aa en verder op pag. 622 in bb, aldus: dd. Voorvleugels bruingrijs, achteraan donkerder, met twee witte tegenvlekken, in en boven den staarthoek, verder hier en daar met enige witte beschubbing en met de gewone zwarte stippen, de onderste der beide eerste iets meer buitenwaarts dan de bovenste. ... 138 Suppeliella. (wordende Peliella 13a terwijl Galbanella als 15a in een afdeeling ddd komt). Verder: NEDERLANDSCHE LEPIDOPTERA. 351 dddd. Voorvleugels krijtwit met vier donkergrijze voorrandsvlekken en zulke beschubbing; de gewone stippen dik ODE: WAL: cen drieënheidsna 158 Gelechia Turpella WV. ') — Snellen, II p. 629. Van deze soort vond ik, half Juni 1894, bij 's-Gravenhage verschillende rupsen op populieren, juist volwassen. Zij waren groen, met twee witte ruglijnen en een zwarten kop. Tegen het einde, niet eerder, werden zij op den rug roodachtig. De vlinders kwamen van 7—10 Juli uit. Onder hen waren verscheidene exemplaren met sterk donker besprenkelde voorvleugels. De lange lengte van den mannelijken vlinder duidt wel aan, dat het ei in de bladknoppen wordt gelegd. Gel. Turpella is door Dr. Lycklama à Nijeholt ook bij Rotterdam gevangen. Gel. Turpella is door Dr. Lycklama à Nijeholt ook bij Rotterdam gevangen. Gelechia Suppeliella Walsingham, Ent. Mo. Mag. 32 p. 250 (Nov. 1896). — Banks, id., 33 p. 101. — Walsingham, id., p. 103. Lengte 2 der palpen is even smal als bij Peliella, lichtgrijs, buitenwaarts bovenaan met een zwartgrijze vlek en een fijn witte bovenrand ; eindlid zwartgrijs met witte spits. Sprieten bruingrijs. Aangezicht grijswit, Schedel bruingrijs, op zijde grijswit gerand. Thoraxrug bruingrijs. Vleugelvorm als bij Peliella beschreven ; de franje der achtervleugels overal korter dan de vleugelbreedte. De voorvleugels zijn tot de witte, niet zeer heldere tegenvlekken, dus tot iets meer dan twee derden, donker stofgrijs, iets bruinachtig; achter de tegenvlekken zijn zij zwartgrijs. Op het lichtere wortelgedeelte ziet men eerstens, aan den wortel, vier onduidelijke vaalzwarte stippen, t. w. een aan den voorrandswortel, een juist tegen het midden van den vleugelwortel, een iets verder, in de. 