None
151


In overweging 197 van het bestreden besluit heeft de Commissie het volgende opgemerkt:
„Zoals was afgesproken tijdens de A/R-bijeenkomst van 13 november 2001 is een maand later, op 14 december 2001, een R-bijeenkomst gehouden te [Divonne-les-Bains], Frankrijk. [J.] (Nexans) en [N.] (Brugg [Kabel]) telden in elk geval tot de deelnemers van deze bijeenkomst en het is erg waarschijnlijk dat ook [V.] van Sagem en een vertegenwoordiger van Pirelli aanwezig waren.261 Ook de plaats, een kasteel in [Divonne-les-Bains], zou meerdere keren voor R-bijeenkomsten zijn gebruikt.”








152


In voetnoot 261 bij overweging 197 van het bestreden besluit heeft de Commissie ook het volgende verduidelijkt:
„De deelname van [J. en V.] vloeit voort uit een e-mail die op 18 februari 2002 door [J.] aan [V.] is gezonden, waarin uitdrukkelijk wordt verwezen naar de voorbije bijeenkomst in [Divonne-les-Bains] waaraan beiden hebben deelgenomen, zie ID 318/128, inspectie bij Nexans [France]. Brugg [Kabel] heeft de deelname van [N.] bevestigd, zie ID 1492/4, antwoord van Brugg [Kabel] van 7 mei 2010 op het verzoek om inlichtingen [van de Commissie] van 31 maart 2010. In de bijlagen die door [Brugg Kabel] zijn overgelegd, is ook Pirelli vermeld; ID 1492/20, antwoord van Brugg [Kabel] van 7 mei 2010 op [genoemd verzoek om inlichtingen].”








153


Verder heeft de Commissie in de overwegingen 921 en 922 van het bestreden besluit het volgende uiteengezet:





„(921)


[Brugg Kabel] heeft zich op 14 december 2001 bij het kartel gevoegd. Op die dag heeft [N.] (Brugg [Kabel]) deelgenomen aan een R-bijeenkomst te [Divonne-les-Bains] (zie overweging 197). Kabelwerke Brugg AG Holding is als moedermaatschappij aansprakelijk voor het gedrag van [Brugg Kabel], eveneens vanaf 14 december 2001. [Brugg Kabel] bestrijdt dat deze datum het begin van de deelname aan het kartel was omdat de bijeenkomst van 14 december 2001 niet mededingingsverstorend was en [Brugg Kabel] op die datum heeft geweigerd samen te werken.
 (922)


Er zijn meerdere aanwijzingen dat [Brugg Kabel] reeds voor dit evenement aan de kartelafspraken had deelgenomen (overwegingen 161, 167 en 186). Dat het doel van deze bijeenkomst wellicht is geweest om [Brugg Kabel] te overtuigen om tot het kartel toe te treden, doet er echter niet aan af dat die mededingingsverstorend was. Nexans en Prysmian hadden tijdens de A/R-bijeenkomst van 13 november 2001 aangekondigd dat zij geregeld R-bijeenkomsten zouden organiseren, en zij zijn deze belofte nagekomen door de organisatie van de bijeenkomst van 14 december 2001 (overweging 188). De Europese karteldeelnemers wezen de projecten in de EER en de ‚exportgebieden’ tijdens de R-bijeenkomsten toe (zie bijvoorbeeld overweging 315). Er is niets dat bewijst dat [Brugg Kabel] tijdens die bijeenkomst heeft verkondigd dat zij niet aan het kartel zou deelnemen. Er zijn juist bewijzen die erop wijzen dat Nexans [France] en Prysmian in hun pogingen waren geslaagd, aangezien Nexans [France] en Pirelli de andere deelnemers er tijdens de A/R-bijeenkomst van 30 januari 2002 van op de hoogte hebben gebracht dat ‚[Brugg Kabel] en Sagem voor de bijeenkomst [waren] uitgenodigd’ [‚Brugg and Sagem [were] invited to the meeting’] en ‚zullen doorgaan’ [‚will continue’] (overweging 206). Volgens de aantekeningen van de A/R-bijeenkomst van 5 april 2002 was er een ‚sfeer van samenwerking met [Brugg Kabel], Sagem, nkt die steeds beter werd’ [‚gradually growing cooperative atmosphere with [Brugg Kabel], Sagem and nkt’] (overweging 212). Vervolgens heeft Brugg [Kabel] in april 2002 het plan opgevat om zelf een R-bijeenkomst te organiseren. Hoewel deze bijeenkomst is afgezegd, is er een tweede door [Brugg Kabel] georganiseerde bijeenkomst op 3 juli 2002 gehouden (overweging 217). Het is erg onwaarschijnlijk dat zij in april 2002 plannen voor de organisatie van een kartelbijeenkomst zou hebben gehad indien zij nog geen lid van het kartel was.”











154


Uit de overwegingen 197, 921 en 922 van het bestreden besluit blijkt dat de Commissie van oordeel was dat er directe bewijzen waren dat verzoeksters, vertegenwoordigd door N., hebben deelgenomen aan een bijeenkomst met concurrenten die op 14 december 2001 te Divonne-les-Bains is gehouden, en dat er een verzameling van toereikende indirecte bewijzen was betreffende de deelname aan die bijeenkomst, ook al zou dat niet die van Sagem zijn, dan toch op zijn minst die van Nexans France en Pirelli, en dat deze bijeenkomst een R-bijeenkomst was, dat wil zeggen een bijeenkomst van de leden van de „Europese kartelconfiguratie”.
 155


Ten eerste moet erop worden gewezen dat niet wordt betwist dat verzoeksters, vertegenwoordigd door N., op 14 december 2001 aan een bijeenkomst te Divonne-les-Bains hebben deelgenomen.
156


Wat ten tweede de deelname van andere Europese stroomkabelproducenten aan genoemde bijeenkomst betreft, moet erop worden gewezen dat verzoeksters in hun antwoord op het verzoek om inlichtingen van de Commissie van 31 maart 2010 zelf hebben uiteengezet dat op die bijeenkomst vertegenwoordigers van Nexans France en Pirelli aanwezig waren, zoals blijkt uit het bestreden besluit.
157


Voorts wordt in de e-mail van J. aan V. van 18 februari 2002 duidelijk verwezen naar een bijeenkomst die te Divonne-les-Bains is gehouden. Verder blijkt vrij duidelijk uit de volgende passage dat andere personen dan J. en V. aan deze R-bijeenkomst hebben deelgenomen: „Suite à notre réunion à [Divonne-les-Bains], les dates anticipées des 6 et 7/03 devenant impossibles pour certains d’entre nous, je vous propose finalement de tenir la prochaine réunion à Paris, le 28 février après-midi (le lieu vous sera communiqué ultérieurement)” [Volgend op onze bijeenkomst in [Divonne-les-Bains] zijn de geplande data van 6 en 7/03 niet meer mogelijk voor sommigen van ons, zodat ik voorstel om de volgende bijeenkomst in Parijs te houden, op 28 februari in de namiddag (ik laat nog weten op welke plaats)].
158


Het feit dat Safran in haar antwoord op het verzoek om inlichtingen van de Commissie van 31 maart 2010 niet heeft bevestigd dat de vertegenwoordiger van Sagem aanwezig was op een bijeenkomst die eind 2001 te Divonne-les-Bains is gehouden, komt in dat verband niet veel betekenis toe, aangezien Safran deze informatie om praktische redenen niet konden bevestigen of ontkennen, zoals uit bedoeld antwoord volgt.
 159


Rest nog dat de e-mail van J. van 18 februari 2002 geen aanwijzingen bevat ten aanzien van de datum van de bijeenkomst waarnaar hij verwijst, of ten aanzien van de deelname van verzoeksters aan deze bijeenkomst of het voorwerp daarvan, zodat daarmee alleen kan worden aangetoond dat J. en V. op enig moment vóór de datum van die e-mail hebben deelgenomen aan een bijeenkomst te Divonne-les-Bains met andere personen waarvan de identiteit niet vaststaat, zoals verzoeksters betogen. Op basis van alleen deze e-mail kan bijgevolg niet worden aangetoond dat Sagem, vertegenwoordigd door V., aanwezig was op de bijeenkomst van 14 december 2001 te Divonne-les-Bains.
160


De bewijzen die hierboven in de punten 156 tot en met 159 zijn onderzocht, volstaan om aan te tonen dat de vertegenwoordiger van verzoeksters, N., alsook de vertegenwoordigers van Nexans France en Pirelli op 14 december 2001 hebben deelgenomen aan een bijeenkomst te Divonne-les-Bains. Aan de hand van dat bewijs kan echter niet met zekerheid worden aangetoond dat de vertegenwoordiger van Sagem, namelijk V., aan die bijeenkomst heeft deelgenomen.
 161


Wat in de derde plaats de aard van de bijeenkomst van 14 december 2001 te Divonne-les-Bains betreft, moet worden opgemerkt dat in bedoelde stad geregeld bijeenkomsten van de R-leden van het kartel zijn gehouden, waarop de deelnemers, nadat de vertegenwoordigers van Nexans France en Pirelli, daarna Prysmian geworden, de andere Europese producenten op de hoogte hadden gebracht van de besprekingen tijdens de voorafgaande A/R-bijeenkomst, de projecten die in het Europese „thuisland” moesten worden gerealiseerd en de aan de R-leden toegewezen projecten die in de „exportgebieden” moesten worden gerealiseerd, onderling verdeelden (overweging 315 van het bestreden besluit en bijlage I daarbij). Dat de bijeenkomsten gewoonlijk in die stad werden georganiseerd, wordt geïllustreerd door het feit dat sommige van de deelnemers aan die bijeenkomsten soms spraken over de noodzaak om te „divonneren” (overweging 364 van het bestreden besluit).
162


Voorts moet worden opgemerkt dat aan de hand van de bewijzen die de Commissie in het bestreden besluit heeft aangevoerd, kan worden aangetoond dat de eerste R-bijeenkomst van het kartel inderdaad op 14 december 2001 te Divonne-les-Bains is gehouden.
163


Zo blijkt uit de aantekeningen van een werknemer van J-Power Systems over de besprekingen die hebben plaatsgevonden tijdens de A/R-bijeenkomst van 13 november 2001, die in overweging 188 van het bestreden besluit zijn vermeld, dat Nexans France en Pirelli bij die gelegenheid te kennen hebben gegeven dat voortaan eens per maand een bespreking tussen de R-leden van het kartel zou plaatsvinden.
 164


In de aantekeningen van een werknemer van J-Power Systems over de besprekingen die tijdens de A/R-bijeenkomst van 30 januari 2002 hebben plaatsgevonden, die in overweging 206 van het bestreden besluit zijn vermeld, is in een onderdeel met het opschrift „Organisatie – R-kant” het volgende uiteengezet:
„Brugg en Sagem uitgenodigd voor de vergadering. Zullen doorgaan. ABB wou nooit meedoen. Nkt zou noodzakelijk kunnen zijn want actiever op de exportmarkt.”








165


Volgens verzoeksters blijkt uit de aantekeningen van een werknemer van J-Power Systems van de besprekingen die op de A/R-bijeenkomst van 30 januari 2002 hebben plaatsgevonden alleen dat de andere karteldeelnemers tijdens de bijeenkomst van 14 december 2001 te Divonne-les-Bains bleven doorgaan met hun vruchteloze pogingen om hen te overtuigen om aan de bijeenkomsten en besprekingen van het kartel deel te nemen. Zij betogen dat indien zij er op die bijeenkomst mee hadden ingestemd om aan de besprekingen deel te nemen, nadat zij dat jarenlang hadden geweigerd, daar met zekerheid melding van zou zijn gemaakt tijdens de A/R-bijeenkomst van 30 januari 2002 omdat het om belangrijk nieuws ging. Zij benadrukken dan ook dat J. na de R-bijeenkomst van 3 juli 2002, waaraan zij hebben deelgenomen, in een e-mail die hij op 4 september 2002 heeft gezonden aan O., werknemer van J-Power Systems, met het oog op de A/R-bijeenkomst van 6 en 7 september 2002 heeft geschreven dat „wij tegenwoordig geregelde contacten met [Brugg Kabel] hebben”.
166


Verzoeksters voeren daarnaast aan dat het ook goed mogelijk is dat de bijeenkomst van 14 december 2001 te Divonne-les-Bains bedoeld was om de onderhandelingen over een onderaannemingsovereenkomst met Nexans France voor in een Abu Dhabi (Verenigde Arabische Emiraten), te realiseren project voort te zetten, waartoe de aanzet tijdens een bijeenkomst van 21 november 2001 te Parijs (Frankrijk) was gegeven.
 167


Dienaangaande moet echter worden geoordeeld, zoals ook de Commissie heeft gedaan, dat uit de aantekeningen van een werknemer van J-Power Systems over de besprekingen tijdens de A/R-bijeenkomst van 30 januari 2002 juist blijkt dat het voorwerp van de bijeenkomst van 14 december 2001 te Divonne-les-Bains, waarvan verzoeksters erkennen dat zij daar via N. aan hebben deelgenomen, duidelijk dat van een bijeenkomst van de R-leden van het kartel was.
168


De passage uit de aantekeningen van een werknemer van J-Power Systems over de besprekingen die hebben plaatsgevonden tijdens de A/R-bijeenkomst op 30 januari 2002, die in punt 164 is aangehaald, heeft betrekking op de stand van zaken betreffende de deelname van de Europese stroomkabelproducenten aan een bijeenkomst van de „Europese kartelconfiguratie” en niet op de weigering om in te gaan op een uitnodiging om aan een dergelijke bijeenkomst deel te nemen. Wat Brugg Kabel en Sagem betreft blijkt dit uit het gebruik van de Engelse uitdrukking „uitgenodigd voor de bijeenkomst” en het ontbreken van een vermelding van enige weigering van laatstgenoemden op dat punt. Dit blijkt ook uit de vermelding dat ABB al langer weigerde om aan multilaterale contacten deel te nemen, in de zin „ABB wou nooit meedoen”, wat aantoont dat zij niet aan de R-bijeenkomst heeft deelgenomen, en de zin dat de deelname van nkt cables noodzakelijk zou kunnen zijn omdat die actiever op exportmarkt was. Uit deze passage kan dus worden afgeleid dat Brugg Kabel en Sagem aan een R-bijeenkomst hebben deelgenomen en dat zouden blijven doen.
169


Aan dit oordeel wordt niet afgedaan door de verschillende argumenten van verzoeksters.
 170


Allereerst, en anders dan verzoeksters stellen, bevat de e-mail die J., werknemer van Nexans France, op 4 september 2002 aan O., werknemer van J-Power Systems, heeft gezonden, geen specifieke aankondiging betreffende Brugg Kabel. J. vermeldt daarin alleen dat het van belang is dat ervoor wordt gezorgd dat Exsym aan het kartel deelneemt aan de zijde van de A-kartelleden, aangezien er tegenwoordig contacten bestaan met nkt cables, Sagem en Brugg Kabel: „We hebben tegenwoordig geregelde contacten met nkt cables, S[agem], Brugg Kabel, als we Exsym niet aan boord hebben is dat zinloos”.
171


Vervolgens blijkt het onwaarschijnlijk dat een onderneming aanvaardt om deel te nemen aan een bijeenkomst met concurrenten die voor die laatsten tot doel heeft om haar te overtuigen om zich samen met hen mededingingsverstorend te gedragen, indien zij hoe dan ook de intentie heeft om een dergelijk aanbod af te slaan. Indien verzoeksters niet de intentie hadden om aan een mededingingsverstorende bijeenkomst deel te nemen, hadden zij ook gewoonweg kunnen weigeren om daaraan deel te nemen.
 172


Tot slot is de alternatieve verklaring van verzoeksters dat de bijeenkomst van 14 december 2001 te Divonne-les-Bains ook goed een bijeenkomst kon zijn over een onderaannemingsovereenkomst met Nexans France voor een in Abu Dhabi te realiseren project waarover tijdens een eerdere bijeenkomst op 21 november 2001 te Parijs was gesproken, moeilijk te verenigen met verzoeksters’ stelling dat de bijeenkomst van 14 december 2001 te Divonne-les-Bains slechts een vruchteloze poging van Nexans France en Pirelli was om haar van deelname aan het kartel te overtuigen. Bovendien wordt aan de geloofwaardigheid van die stelling afgedaan door het feit dat uit de agenda van N., die door verzoeksters is overgelegd in antwoord op een verzoek om inlichtingen van de Commissie, blijkt dat hij niet alleen met Nexans France maar met ook Pirelli op 14 december 2001 moest bijeenkomen in Divonne-les-Bains. Het is moeilijk in te zien waarom Pirelli zou moeten deelnemen aan een R-bijeenkomst die alleen betrekking had op de sluiting van een onderaannemingsovereenkomst tussen verzoeksters en Nexans France. Daarnaast moet erop worden gewezen dat verzoeksters geen bewijs ten aanzien van het voorwerp van de bijeenkomst van 14 december 2001 te Divonne-les-Bains overleggen, terwijl zij wel bewijs ten aanzien van de bijeenkomst van 21 november 2001 te Parijs hebben overgelegd.
 173


Wat dat laatste betreft, moet worden opgemerkt dat het verzoeksters, zoals zij ook betogen, weliswaar vrijstaat om een andere uitlegging van de feiten voor te stellen dan die waarvan de Commissie is uitgegaan om haar conclusies ten aanzien van de aard van de bijeenkomst van 14 december 2001 te Divonne-les-Bains in twijfel te trekken, maar dat het aan het Gerecht staat om de geloofwaardigheid daarvan te beoordelen aan de hand van onder meer het al dan niet door verzoeksters overgelegde bewijs. Zoals de Commissie opmerkt, blijkt uit de door verzoeksters overgelegde documenten in de bijlagen bij de repliek dat het onderwerp van de bijeenkomst op 21 november 2001 te Parijs duidelijk blijkt uit de correspondentie die ter voorbereiding daarvan is gevoerd. In de e-mail die door C., werknemer van Nexans France, is toegezonden aan N., werknemer van Brugg Kabel, is namelijk het volgende uiteengezet: „gespreksonderwerpen: onderaannemingscontract voor Brugg voor circuit B van het project”.
174


Indien de bijeenkomst van 14 december 2001 te Divonne-les-Bains ook de sluiting van de onderaannemingsovereenkomst als voorwerp had, zoals verzoeksters stellen, is het waarschijnlijk dat het thema van die bijeenkomst zou zijn voorgekomen in de correspondentie om de organisatie daarvan voor te bereiden. Verzoeksters hebben dergelijke documenten echter niet overgelegd. Bovendien moet erop worden gewezen dat de e-mail die dezelfde dag door N. aan C. is gezonden, in het deel „Agenda” de vermelding „onderhandeling en ondertekening contract” bevat, waardoor het, bij gebreke van bewijs in die zin, weinig geloofwaardig is dat die onderhandelingen tijdens genoemde bijeenkomst zouden zijn voortgezet.
 175


Gelet op de overwegingen in de punten 145 tot en met 174 hierboven, moet worden geoordeeld dat de Commissie rechtens genoegzaam heeft aangetoond dat verzoeksters, vertegenwoordigd door N., op 14 december 2001 te Divonne-les-Bains hebben deelgenomen aan een bijeenkomst van de R-leden van het kartel, zodat de Commissie de begindatum van verzoeksters’ deelname aan het kartel op goede gronden op die datum heeft vastgesteld.
2) Of verzoeksters’ deelname aan de inbreuk ononderbroken is geweest






176


Verzoeksters betogen dat de hun verweten gedragingen, zoals de Commissie meerdere malen heeft erkend in de overwegingen van het bestreden besluit, enkele en voortgezette inbreuken waren, hetgeen een onderbreking tussen die gedragingen impliceert. Bijgevolg is er een tegenstrijdigheid tussen artikel 1 van het dispositief van het bestreden besluit, waarin verzoeksters de aansprakelijkheid voor de deelname aan één enkele en voortdurende inbreuk is toegekend, en de overwegingen die daar steun aan bieden.
177


Voorts stellen verzoeksters dat zij zich, gelet op het feit dat het kartel in 2005 een crisisperiode heeft doorgemaakt, niet publiekelijk hoefden te distantiëren om aan te tonen dat zij hun deelname hadden onderbroken, wat het geval is geweest van 12 mei 2005, de datum van het vertrek van een van hun werknemers, P., tot 8 december 2005. Volgens hen was die onderbreking ingegeven door de wens van hun nieuwe managementteam om de nieuwe Zwitserse wettelijke regeling die kartelvorming verbood te eerbiedigen. Zij menen dat dit blijkt uit de correspondentie tussen N. en de coördinator van de R-kartelleden, J., en de correspondentie tussen laatstgenoemde en meerdere karteldeelnemers die klaagden over de concurrentie die zij van hen ondervonden bij verschillende projecten.
178


De Commissie bestrijdt verzoeksters’ betoog.
 179


Wat ten eerste de vermeende tegenstrijdigheid betreft tussen de motiveringen en het dispositief van het bestreden besluit op het punt of de aan verzoeksters verweten inbreuk een voortdurende of een voortgezette inbreuk was, moet erop worden gewezen dat de Commissie in de Duitse versie van het bestreden besluit de uitdrukkingen „einheitliche und fortgesetzte” (enkele en voortgezette) en „einzige und fortdauerende” (enkele en voortdurende) heeft gebruikt om de inbreuk te typeren. Anders dan verzoeksters stellen, blijkt daaruit niet dat de Commissie heeft erkend dat er op enig moment een onderbreking van hun deelname aan de inbreuk was, aangezien die beide uitdrukkingen semantisch gezien een inhoud hebben die dicht bij elkaar ligt en uitdrukking geven aan de gedachte dat een en hetzelfde gedrag ononderbroken is vertoond.
180


Voorts is in overweging 620 van het bestreden besluit verduidelijkt dat „de partijen volgens het bewijs het enkele doel van het kartel ononderbroken van 18 februari 1999 tot 29 januari 2009 hebben nagestreefd”. Voorts volgt uit tabel 8, met het opschrift „Vermenigvuldigingscoëfficiënten voor de duur”, in overweging 1012 van het bestreden besluit dat de Commissie geen onderbreking tussen het begin van verzoeksters’ deelname aan de inbreuk op 14 december 2001 en het einde van die deelname op 16 november 2006 heeft vastgesteld.
181


Bijgevolg kan niet worden geoordeeld dat er een tegenstrijdigheid is tussen de motivering van het bestreden besluit en het dispositief ervan op het punt dat de inbreuk een enkele en voortdurende inbreuk was.
 182


Wat ten tweede de vermeende onderbreking van verzoeksters’ deelname aan het kartel van 12 mei 2005 tot 8 december 2005 betreft, moet er meteen al op worden gewezen dat de Commissie, anders dan verzoeksters te verstaan geven, haar weigering om te beslissen dat zij hun deelname aan de inbreuk in de loop van 2005 hadden onderbroken, in het bestreden besluit niet heeft gebaseerd op het feit dat zij zich niet publiekelijk van het kartel hadden gedistantieerd, maar op bewijzen die aantoonden dat die deelname is voortgezet.
183


Om aan te tonen dat zij hun deelname aan het kartel vanuit hun invalshoek hadden onderbroken, schuiven verzoeksters een aantal passages uit de correspondentie tussen N. en J. naar voren.
184


Zo halen verzoeksters een e-mail van N. van 10 mei 2005 aan, waarin hij te kennen heeft gegeven dat hij weigerde aan de R-bijeenkomst van 11 en 12 mei 2005 deel te nemen, waarbij hij verwees naar het feit dat P. eind mei 2005 het bedrijf zou verlaten en naar een wijziging van het management.
 185


Verzoeksters halen ook een e-mail van 26 oktober 2005 van J. aan, waarin hij er bij N. over klaagt dat zij agressief aan het concurreren waren, door het volgende uiteen te zetten:
„Naar het zich laat aanzien, is uw houding ten aanzien van bovengenoemd project nogal agressief. Volgens ons moet dit project voor onze vriend [R. C.] bestemd worden en is het niet redelijk om zo agressief te zijn bij een project in hun thuisland.”








186


Volgens verzoeksters is de onderbreking van hun deelname duidelijk bevestigd in een e-mail van 9 december 2005 die door J. is toegezonden aan N. Daarin heeft hij geschreven: „sindsdien is [P.] vertrokken en heeft u de ‚seminars’ de rug toegekeerd”. Zij benadrukken dat J. in diezelfde e-mail bij N. heeft nagevraagd of hij opnieuw aan de bijeenkomsten deelnam en hem om een bevestiging gevraagd in de volgende woorden: „Komt u officieel weer naar de seminars? Wij hopen oprecht dat u dit met ja kunt bevestigen”.
187


Er dient echter op te worden gewezen dat de e-mail van N. van 10 mei 2005 als volgt is verwoord:
„Bij de huidige spanningen als gevolg van de ontwikkeling van het geval Al Aweer en de huidige wijziging in het management van [Brugg Kabel]/[P.] zal [Brugg Kabel] tegen eind mei 2005 verlaten/Wij moeten u jammer genoeg meedelen dat [Brugg Kabel] niet aan dit seminar zal deelnemen.
 Wij hopen dat AWEER zich zal ontwikkelen zoals wij eerder hebben besproken waardoor deelname weer in het vooruitzicht komt. […]”








188


Hieruit volgt dat de beslissing om niet aan de R-bijeenkomst op 11 en 12 mei 2005 deel te nemen, inderdaad was ingegeven door het vertrek van P. en de wijziging van het management bij Brugg Kabel, maar ook door de spanningen in verband met de ontwikkeling van het project „Al Aweer”, en dat deze beslissing uitsluitend op deze bijeenkomst betrekking had. Bovendien blijkt duidelijk uit de e-mail van N. van 10 mei 2005 dat hij niet uitsloot dat aan latere bijeenkomsten zou worden deelgenomen, voor zover bedoeld project zich ontwikkelde zoals eerder was besproken. Hieruit volgt dat deze e-mail, anders dan verzoeksters stellen, niet kan worden beschouwd als de aankondiging dat zij hun deelname aan de mededingingsregeling opschortten.
189


In diezelfde zin moet erop worden gewezen dat N. in een e-mail van 14 juni 2005 aan J. het volgende heeft geschreven over een aanbesteding in Koeweit:
„Er nota van genomen dat [R. van Nexans France] niet aanwezig was op de bijeenkomst vóór de offertes.
Voornemen om niet in te schrijven maar aan het controleren of dit politiek aanvaardbaar is.
Zullen bij inschrijving om instructies vragen.
Nota genomen van uw opmerking over het kabelincident en ben het daarmee eens […]”.
190


De opmerking over het kabelincident verwijst naar een eerdere e-mail van J. van 14 juni 2005 waarin hij het volgende heeft uiteengezet: „Gelieve er nota van te nemen dat u misschien zal worden gebeld voor een reparatie aan een vc-kabel na een panne in datzelfde land. In dat geval graag melden (we krijgen nog richtsnoeren dit zal helpen om de contacten te herstellen)”.
 191


Uit de e-mailwisseling tussen J. en N. op 14 juni 2005 blijkt dat verzoeksters op die datum nog steeds contacten onderhielden met J., de coördinator van de R-leden van het kartel, met het oog op de implementatie van dat kartel.
192


Dit blijkt ook een e-mail van 21 oktober 2005 die eveneens door N. is toegezonden aan J., waarin hij onder meer het volgende schrijft:
„Na onze coöperatieve houding bij de afronding van de MEW/60: 18‑09-2005 voor 92 km XPLE 132kv waardoor TEC haar eerste XLPE in [Koeweit] zeker kon stellen, begrijpen wij niet zo goed waarom zij zich zo gedragen bij […]
Toen wij onze [medewerking] aan MEW/60 hebben bevestigd, heb ik u dat gezegd en ik vertrouw erop dat dit bericht aan TEC is doorgegeven. [Brugg Kabel] is zeer geïnteresseerd en wordt in feite alleen gehinderd door het optreden van TEC, die nog niet door de voorselectie is. De prijs ligt nu onder […] 100. […]
Ik wijs er alleen op dat steeds weer medewerking van [Brugg Kabel] nodig is, terwijl velen aan ‚Alzheimer’ lijden.”








193


Verzoeksters’ deelname aan de inbreuk in 2005 wordt voorts nog bevestigd door twee e-mails die in december 2005 en in januari 2006 door N. aan J. zijn toegezonden.
194


In een e-mail van 12 december 2005 heeft N. het volgende geschreven:
„Nieuw (jong) management van [Brugg Kabel] is bang geworden nadat we in Zwitserland nieuwe [kartel]wetgeving hebben en de raad van bestuur instructies heeft gegeven om die na te leven. U weet dat ik desondanks in 2005 heb gehandeld alsof... (bijvoorbeeld [Koeweit])
Wij hebben het peil niet naar beneden gehaald!
Alle deelnemers van het ‚seminar’ kunnen terugblikken op een heel mooi 2005.
 ... en allen bevinden zich in een uitstekende positie. […]”








195


In diezelfde zin heeft N. in een e-mail van 24 januari 2006 over een in Koeweit te realiseren project het volgende aan J. geschreven:
„Ik constateer weer dat wij sterk van inzicht verschillen over de situatie. Ook al zijn uw orderboeken overvol, u blijft maar vragen. Voor mij lastig om een overlevingspolitiek uit te werken die u schikt! Ik was zo naïef om lange tijd te geloven dat toch nog […] terwijl ik jarenlang heb toegewerkt naar een afstemming tussen de groten […]
[…] er was veel business in 2005 (wij hebben vrijwel alles aan onze neus voorbij laten gaan voor jullie)
bijvoorbeeld
‚A’ MEW 101 (wat 082 ruimschoots compenseerde)
‚K’ MEW/60 92km XLPE 132 kV
‚[Pirelli]’ ME/EW/66‑2005/06
‚A’ MEW/52/2006‑06
En alleen om het kleine beetje medewerking waarom ik via jou aan ‚A’ heb gevraagd in Qatar te vermelden: ik word met een kluitje in het riet gestuurd, doe alsof er niets meer aan kan worden gedaan etc. etc. En tegelijkertijd pakken [Nexans]+ABB GTC/22/04 met 102 km 132kV 1x2000mm2 […]”








196


N. verduidelijkt in zijn e-mail van 24 januari 2006 met betrekking tot een overtreding van de regels van het kartel die verzoeksters zouden hebben begaan bij MEW 082 ook nog dat „dit was gebeurd zonder de prijzen onderuit te halen”.
197


Bij lezing van deze correspondentie tussen J., de coördinator van de R-leden van het kartel, en N. blijkt dat verzoeksters vanuit hun invalshoek weliswaar niet meer deelnamen aan de bijeenkomsten wegens de vrees die het nieuwe management had uitgesproken, maar dat zij hun deelname aan het kartel niet hebben opgeschort en zelfs actief aan het succes daarvan hebben meegewerkt.
 198


Anders dan verzoeksters betogen, blijkt uit e-mails die tussen J. en meerdere karteldeelnemers zijn uitgewisseld ook dat die dachten dat verzoeksters ook in de tweede helft van 2005 aan het kartel deelnamen.
199


Het is juist dat uit de e-mails die verzoeksters letterlijk hebben aangehaald in het verzoekschrift, blijkt dat sommige karteldeelnemers uiting had gegeven aan hun irritatie over het gedrag van verzoeksters bij de tenuitvoerlegging van de mededingingsregeling.
200


Zo heeft R. C., werknemer van Prysmian, in een e-mail van 14 september 2005 aan J. het volgende geschreven: „Zorg er aub voor dat [Brugg Kabel] geen probleem wordt”.
201


Het ongenoegen van J. en R. C. over de houding van Brugg Kabel blijkt ook uit de e-mail van 26 oktober 2005 van J. aan N., waarvan de inhoud hierboven in punt 185 is weergegeven.
 202


In een e-mail van 28 oktober 2005 van R. C. aan J. is die eerste op de volgende wijze nogmaals op de houding van Brugg Kabel ingegaan:
„Mij is net verteld dat Brugg Kabel zich nog meer aan het uitsloven is en nog agressiever wordt. Alleen om je te zeggen dat, mocht er iets misgaan, [Brugg Kabel] door ons zal worden gejaagd bij elk project maar dan ook elk project (om het even waar) om er zeker van te zijn dat zij opdrachten verliezen of veel geld verliezen om opdrachten binnen te halen. […] Je weet dat ik hier helemaal NIET van hou, maar genoeg is genoeg. Ik neig er zelfs naar om hier een ‚persoonlijke’ zaak van te maken.”








203


Nog steeds op het punt van verzoeksters’ houding is in een e-mail van 9 november 2005 van R. C. aan J. verslag gedaan over het feit dat verzoeksters aan het vechten waren voor het project „E-Plus”, en wel in de volgende bewoordingen: „[Brugg Kabel] heeft blijkbaar bevestigd dat zij wil vechten ([K.] heeft dit bevestigd)”.
204


R. C. heeft overigens daarna in een e-mail van 3 januari 2006 aan J. bevestigd dat zij het project „E-plus” aan verzoeksters hadden verloren.
 205


Het ongenoegen van R. C. over de houding van verzoeksters blijkt ook uit een e-mail van 16 november 2005, waarin hij het volgende aan J. schrijft:
„[…] jouw lieve vrienden van [Brugg Kabel] zijn bijzonder agressief bij nog een 380 kV opdracht hier […]. Betekent de ontspannen manier waarop je met die agressies omgaat dat je dit Gebied in de steek laat en niets om de arrogantie van [Brugg Kabel] geeft?”








206


Niettemin moet worden vastgesteld dat uit de e-mail van R. C. van 16 november 2005 blijkt dat hij dacht dat verzoeksters nog steeds gebonden waren aan de regels van het kartel, aangezien hij juist hun overtreding van bedoelde regels meldt. Indien dat niet geval was, zou R. C. immers geen reden hebben gehad om bij de coördinator van de R-leden van het kartel, J., zijn beklag te doen over het gedrag van verzoeksters.
207


Bovendien moet erop worden gewezen dat verzoeksters’ vermeende overtreding van de regels van het kartel in de tweede helft van 2005 er niet toe heeft geleid dat zij door de andere kartelleden als „outsiders” zijn beschouwd, zoals ook de Commissie heeft opgemerkt in overweging 346 van het bestreden besluit. Zo zijn zij geen voorwerp geweest van de gecoördineerde maatregelen die zijn genomen tijdens de bijeenkomst op 15 maart 2005 te Divonne-les-Bains, waaraan zij hebben deelgenomen.
208


Voorts volgt uit de opsomming van de ondernemingen die aan het kartel deelnamen, die op 24 juni 2005 door J. is opgesteld en in overweging 353 van het bestreden besluit is vermeld, dat verzoeksters steeds als een van de middelgrote leden („medium ones”) van het kartel worden genoemd. Daarin wordt geenszins melding gemaakt van een vertrek.
 209


In diezelfde zin blijkt uit de e-mail die J. op 26 augustus 2005 heeft gezonden aan I., werknemer van Exsym, en R. C., werknemer van Prysmian, die in overweging 358 van het bestreden besluit is vermeld, dat verzoeksters op die datum nog steeds als kartelleden werden beschouwd, zoals de Commissie terecht opmerkt. Daarin is sprake van de noodzaak om ervoor te zorgen dat bepaalde leden in het kartel zouden blijven, en wel in de volgende bewoordingen:
„Als u zegt dat [Taihan en LS Cable] niet meer bij de ‚A’ zijn, dan is [het percentage van 40 %] niet langer geldig en moet dit naar 20 worden bijgesteld, gelet op het evenwicht in de vorige jaren. Km is duidelijk negatief voor [C. van Pirelli]. Dus óf [Taihan en LS Cable] zijn ‚uit’ de A en moeten de volgende twee [oliekabelprojecten] naar [C. van Pirelli] om het evenwicht te herstellen, zoals u al hebt afgesproken, of [zij zijn] ‚in’ [de ‚A’] en moet de afspraak over roulatie worden nageleefd. Wij begrijpen dat u moeite hebt om [Taihan en LS Cable] onder controle te houden, zoals ook wij moeite hebben om [ABB] en [Brugg Kabel] en [Sagem] of [nkt cables] onder controle te houden, maar dat betekent niet dat wij hen ‚eruit’ willen hebben. Het is gewoon een feit waaraan wij ons moeten aanpassen (zoals bij […] of de Filipijnen of […]). Het is in het belang van ieder van ons dat […] op niveau blijven, zodat het ons allemaal zal helpen als het EDC-geval aan [Taihan] of [LS Cable] wordt gegeven.”








210


In herinnering moet worden gebracht dat de wijze waarop de andere deelnemers aan een kartel de bedoeling van de betrokken onderneming begrijpen, volgens de rechtspraak wel degelijk beslissend is voor de beoordeling of laatstgenoemde onderneming zich van de onrechtmatige overeenkomst wilde distantiëren (arrest van 19 maart 2009, Archer Daniels Midland/Commissie, C‑510/06 P, EU:C:2009:166, punt 120).
 211


Aan die vaststelling kan niet worden afgedaan door de e-mail van 9 december 2005 die door J. aan N. is gezonden, waarin hij het volgende schrijft: „sindsdien is [P.] vertrokken en heeft u de ‚seminars’ de rug toegekeerd”, en aan N. vraagt of hij weer officieel aan de seminars deelneemt: „Komt u officieel weer naar de seminars? Wij hopen oprecht dat u dit met ja kunt bevestigen”. Zoals hierboven in de punten 183 tot en met 210 is uiteengezet, hebben verzoeksters in die periode immers duidelijk hun deelname aan het kartel voortgezet, ondanks dat N. niet op de R-kartelbijeenkomsten aanwezig was.
212


Ook is er reden tot verwerping van het argument dat verzoeksters trachten te ontlenen aan de e-mails die op 9 januari 2006 tussen R. C. en J. zijn uitgewisseld, waaruit blijkt dat verzoeksters niet reageerden op de pogingen van Nexans France om contact op te nemen, aangezien verzoeksters zelf hebben toegegeven dat zij hun deelname aan het kartel op die datum hadden hervat.
213


Bijgevolg moet de conclusie luiden dat de Commissie geen fout heeft begaan door op basis van de door haar verzamelde bewijzen tot het oordeel te komen dat verzoeksters ononderbroken aan het kartel hadden deelgenomen van 14 december 2001 tot 16 november 2006.
 d)
 
Voornemen van verzoeksters om bij te dragen aan alle doelstellingen van de mededingingsregeling en hun wetenschap van bepaalde inbreukmakende gedragingen







214


Verzoeksters betogen dat de Commissie onvoldoende heeft aangetoond dat zij met hun gedrag wilden bijdragen aan de verwezenlijking van alle gemeenschappelijke doelstellingen van de mededingingsregeling. Volgens hen ontbreekt dit bewijs voor de toewijzing van projecten voor onderzeese stroomkabels, de „toewijzing van thuismarkten” en de toewijzing van grote opdrachten. Het bestreden besluit bevat ook geen nauwkeurige bewijzen waaruit blijkt dat zij wisten van de inbreukmakende gedragingen van de andere karteldeelnemers voor zover het de toewijzing van opdrachten voor onderzeese stroomkabels betreft.
215


De Commissie bestrijdt verzoeksters’ argumenten.
216


Een onderneming die aan een enkele en complexe inbreuk heeft deelgenomen door middel van voor haar kenmerkende gedragingen die een overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedraging met een mededingingsbeperkend doel in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU vormden en die een bijdrage aan de verwezenlijking van de inbreuk in zijn geheel beoogden te leveren, kan voor de gehele duur van haar deelname aan die inbreuk eveneens aansprakelijk zijn voor de gedragingen van andere ondernemingen in het kader van diezelfde inbreuk. Dat is het geval wanneer vaststaat dat deze onderneming door haar eigen gedrag wilde bijdragen aan de door alle deelnemers nagestreefde gemeenschappelijke doelstellingen en dat zij kennis had van de inbreukmakende gedragingen die door andere ondernemingen werden overwogen of verricht in hun streven naar dezelfde doelstellingen, of dat zij deze redelijkerwijs kon voorzien en bereid was het risico daarvan te aanvaarden (zie arrest van 26 januari 2017, Villeroy & Boch/Commissie, C‑625/13 P, EU:C:2017:52, punt 56en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 217


Het is dus mogelijk dat een onderneming rechtstreeks heeft deelgenomen aan alle mededingingsverstorende gedragingen die samen één enkele voortdurende inbreuk vormen, in welk geval de Commissie haar aansprakelijk mag stellen voor al deze gedragingen en dus voor deze inbreuk in zijn geheel. Een onderneming kan ook slechts rechtstreeks hebben deelgenomen aan een deel van de mededingingsverstorende gedragingen waaruit de enkele voortdurende inbreuk bestaat, maar kennis hebben gehad van alle inbreukmakende gedragingen die de andere karteldeelnemers met het oog op die doelstellingen planden of verrichtten, of deze redelijkerwijs hebben kunnen voorzien en bereid zijn geweest het risico ervan te aanvaarden. Ook in een dergelijk geval mag de Commissie deze onderneming aansprakelijk stellen voor alle mededingingsverstorende gedragingen die samen deze inbreuk vormen, en dus voor de inbreuk in zijn geheel (zie arrest van 26 januari 2017, Villeroy & Boch/Commissie, C‑625/13 P, EU:C:2017:52, punt 57en aldaar aangehaalde rechtspraak).
218


Wat in de onderhavige zaak ten eerste het ontbreken van de wil van verzoeksters om bij te dragen aan alle gemeenschappelijke doelstellingen van de mededingingsregeling betreft, moet eraan worden herinnerd dat de door de karteldeelnemers getroffen maatregelen een gemeenschappelijk doel hadden, namelijk de invoering van een regeling voor de verdeling van de wereldwijde markt van hoogspanningskabelprojecten, met uitzondering van de Verenigde Staten, zoals is vastgesteld in punt 126 hierboven. Ook moet in herinnering worden gebracht dat deze regeling voor de verdeling van de markt van hoogspanningskabelprojecten betrekking had op zowel projecten waarvoor onderzeese stroomkabels nodig waren als die waarvoor ondergrondse stroomkabels nodig waren, zoals is uiteengezet in punt 128 hierboven.
 219


Anders dan verzoeksters betogen, kan de omstandigheid dat zij niet aan de toewijzing van projecten voor onderzeese stroomkabels hebben deelgenomen, niet aantonen dat zij niet de wil hadden om met hun gedrag bij te dragen aan het gemeenschappelijke doel van het kartel dat hierboven in punt 218 in herinnering is gebracht, aangezien de reden waarom zij daaraan niet hebben deelgenomen, er naar zij zelf toegeven in is gelegen dat zij geen productiecapaciteit voor dergelijke stroomkabels hebben, en niet een duidelijk uitgedrukte wil om niet deel te nemen aan de toewijzing van dergelijke projecten. Zoals voorts is weergegeven in overweging 324 van het bestreden besluit, waarin de Commissie vermeldt dat verzoeksters preferentie hadden gevraagd voor een project waarvoor ondergrondse stroomkabels in ondiep water moesten worden gelegd, ondanks dat zij niet echt onderzeese stroomkabels konden produceren, hadden verzoeksters de wil om, voor zover dat technisch haalbaar was, deel te nemen aan de toewijzing van projecten waarvoor in beginsel onderzeese stroomkabels moesten worden gelegd.
 220


Verzoeksters’ betoog dat het feit dat zij niet aan de toewijzing van grote projecten hebben deelgenomen, aantoont dat zij met hun gedrag niet wilden bijdragen aan de gemeenschappelijke doelstelling van het kartel, kan evenmin overtuigen. Om te beginnen blijkt uit het bestreden besluit immers dat bij de mechanismen van het kartel, of dit nu de verplichtingen om informatie te verstrekken, de toewijzingsregels of de compensatiemechanismen betreft, geen onderscheid werd gemaakt naargelang de omvang van de projecten in kwestie (het verlies van een groot project kon worden gecompenseerd door de toewijzing van meerdere kleinere projecten en vice versa). Vervolgens moet erop worden gewezen dat de reden waarom verzoeksters vermeend niet zouden hebben deelgenomen aan grote projecten, erin is gelegen, zoals zij zelf gedetailleerd toelichten, dat zij niet de capaciteit hadden om in de behoeften van de klanten voor dergelijke projecten te voorzien. Tot slot blijkt uit een e-mail van J. aan I. dat verzoeksters niet aarzelden om offertes voor omvangrijke projecten in te dienen door zo nodig een beroep te doen op onderaannemers om hun capaciteitsproblemen goed te maken.
 221


Ook verzoeksters’ argument dat zij de „toewijzing van thuismarkten” niet hebben willen eerbiedigen, moet worden afgewezen. Zoals volgt uit overweging 108 van het bestreden besluit, heeft de Commissie immers vastgesteld dat er bewijzen waren dat sommige van de R-kartelleden bij de onderlinge verdeling van de stroomkabelprojecten een „thuismarkt” was toebedeeld (bijvoorbeeld Italië voor Nexans France en Prysmian, Nederland voor Prysmian) waarop zij voorrang genoten. Verzoeksters geven te kennen dat zij bij meerdere gelegenheden hebben geweigerd om de toewijzing van de thuismarkten te eerbiedigen door offertes in te dienen in gebieden die als de thuismarkt van andere karteldeelnemers werden beschouwd, zoals uit meerdere bewijzen blijkt. Vastgesteld moet echter worden dat verzoeksters daarmee echter niet meer aangeven dan dat zij niet altijd één van de regels voor de verdeling van de projecten onder de R-kartelleden hebben nageleefd, wat op zich niet aantoont dat zij niet het voornemen hadden om bij te dragen aan het gemeenschappelijke doel van het kartel. Bovendien hebben zij zelf erkend dat niet de „toewijzing van de thuismarkten” op zich problematisch was, maar het feit dat zij daar geen concreet voordeel uit konden halen aangezien de andere kartelleden hun niet een dergelijk gebied hadden toegewezen.
 222


Wat in de tweede plaats het ontbreken van wetenschap van de inbreukmakende gedragingen met betrekking tot onderzeese stroomkabels betreft, moet erop worden gewezen dat de R-bijeenkomsten waaraan N. deelnam, aanvingen met een algemeen deel tijdens hetwelk de vertegenwoordigers van Nexans France en Pirelli de overige leden van dit kartel op de hoogte brachten van de besprekingen die tijdens de voorafgaande A/R-bijeenkomst waren gehouden, zoals hierboven in punt 134 is uiteengezet. Zoals voorts is vastgesteld in de punten 130 tot en met 132 hierboven, hadden de A/R-bijeenkomsten betrekking op de verdeling van projecten voor ondergrondse en onderzeese stroomkabels in de „exportgebieden” onder de R-leden van datzelfde kartel enerzijds en de A- en K-leden van het kartel in kwestie anderzijds. Hieruit volgt dat verzoeksters noodzakelijkerwijs wetenschap hadden van het feit dat projecten voor onderzeese stroomkabels werden verdeeld tussen de A- en R-leden van het kartel. Wat verzoeksters’ wetenschap van de onderlinge verdeling van projecten voor onderzeese stroomkabels tussen de R-kartelleden betreft, moet erop worden gewezen dat, zelfs aangenomen dat de besprekingen over de onderzeese stroomkabels en de ondergrondse stroomkabels steeds afzonderlijk werden gehouden, zoals bij de R-bijeenkomst van 18 en 19 november 2003, en dat de vertegenwoordigers van Brugg Kabel nooit hebben deelgenomen aan de R-bijeenkomsten waarop de projecten voor ondergrondse stroomkabels en de projecten voor onderzeese stroomkabels gezamenlijk werden besproken – waarover sterk kan worden getwijfeld gezien het bewijs dat de Commissie in antwoord op een door het Gerecht genomen maatregel tot organisatie van de procesgang heeft overgelegd (zie punten 134‑138 hierboven) – de omstandigheid dat verzoeksters, gelet op de documenten ter voorbereiding van de bijeenkomsten van de betrokken leden, wisten dat besprekingen over onderzeese stroomkabels plaatsvonden, volstaat om aan te tonen dat zij van deze onderlinge verdeling wisten of zich die hadden moeten realiseren. Bovendien blijkt uit de e-mail van J. aan N. van 23 januari 2006, die in de overwegingen 377 en 378 van het bestreden besluit wordt besproken en die betrekking heeft op de onderlinge verdeling in de „exportgebieden”, dat verzoeksters wisten dat er afspraken waren over een onderlinge afstemming over projecten voor onderzeese stroomkabels. Uit deze e-mail blijkt namelijk het volgende: „A heeft er geen vertrouwen meer in en weigert verder te gaan met de oefening in [Koeweit] (en wil deze [toewijzing] dus niet aanvaarden) indien [C. van Pirelli] en jij niet toezeggen dat jullie de afspraken over dat land in de toekomst zullen respecteren.  223


Gelet op het voorgaande moet worden geoordeeld dat de Commissie geen fout heeft begaan door tot het besluit te komen dat verzoeksters met hun gedrag wilden bijdragen aan de verwezenlijking van de inbreuk als geheel en wisten van het inbreukmakende gedrag van de overige kartelleden, in de zin van de rechtspraak die hierboven in de punten 216 en 217 in herinnering is gebracht.
e)
 
Bewijs dat verzoeksters wisten van de overeenkomsten over de verschillende stroomkabelprojecten







224


Verzoeksters stellen dat de Commissie had moeten aantonen dat zij wisten van de overeenkomsten over elk van de projecten of die in elk geval hadden kunnen voorzien voor de thuismarkten en de projecten voor onderzeese stroomkabels.
225


De Commissie bestrijdt verzoeksters’ argumenten.
226


Met de Commissie moet worden opgemerkt dat de algemene opzet van de verplichtingen om informatie te verstrekken en de quota gold voor alle projecten waarop het kartel zag, en dat van dat kenmerk van het totaalplan het bewijs moest worden geleverd. Omdat de R-kartelleden zelf actief met precisie moesten aangeven voor welke specifieke projecten zij belangstelling hadden indien zij voor toewijzing daarvan in aanmerking wilden komen, is het logisch dat een producent van kleinere omvang, zoals verzoeksters, niet voor alle projecten expliciet wordt vermeld. Dit wijzigt echter niets aan het feit dat zij al met al hebben deelgenomen aan de gekozen werkwijze en dat zij van de algemene modus operandi wisten, zoals de Commissie heeft aangetoond.
f)
 
Motivering van het bestreden besluit op het punt van de betrokken stroomkabelprojecten







227


Verzoeksters verwijten de Commissie dat zij in het bestreden besluit niet heeft gepreciseerd over welke projecten een overeenkomst moest worden bereikt en slechts afkortingen of generieke aanduidingen heeft gebruikt, en dat zij hetzelfde project als meerdere afzonderlijke projecten heeft gepresenteerd doordat zij dit licht verschillend heeft aangeduid.
 228


De Commissie bestrijdt verzoeksters’ argumenten.
229


In dat verband moet erop worden gewezen dat uit bijvoorbeeld de overwegingen 234 en 372 van het bestreden besluit, die vele uittreksels van communicatie tussen de kartelleden bevatten, blijkt dat laatstgenoemden stelselmatig naar de betrokken stroomkabelprojecten verwezen door gebruik te maken van afkortingen of zinspelingen in de vorm van codes, uiteraard met het doel om de praktijken te verheimelijken. In die omstandigheden kan de krachtens artikel 296 VWEU op de Commissie rustende motiveringsplicht er niet toe leiden dat van haar wordt verlangd dat zij voor elk van de projecten die de karteldeelnemers in hun communicatie hebben genoemd, met precisie vermeldt om welk project het gaat.
230


Gelet op een en ander zijn het derde en het vierde middel van het beroep ongegrond.
4.
Vijfde middel: schending van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst







231


Verzoeksters betogen dat de toepassing van het concept van één enkele en voortdurende inbreuk in de onderhavige zaak schending van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst oplevert.
