None
15.4.82 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 94/5
bouw, afdeling Oriëntatie, heeft het Hof, samenge­
steld als volgt: G. Bosco, president van de Eerste ka­
mer, waarnemend president; A. Touffait en O. Due,
kamerpresidenten; P. Pescatore, Mackenzie Stuart, A.
O'Keeffe, T. Koopmans, U. Everling en A. Chloros,
rechters; advocaat-generaal: G. Reischl; griffier: A.
Van Houtte, op 23 maart 1982 een arrest gewezen
waarvan het dictum luidt als volgt:
Het Hof is niet bevoegd uitspraak te doen over de door
de scheidsrechter gestelde vragen.
Beroep, op 17 maart 1982 ingesteld door Chris Inter­
national Foods Ltd tegen Commissie van de Europese
Gemeenschappen
(Zaak 91/82)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeen­
schappen is op 17 maart 1982 beroep tegen de Com­
missie van de Europese Gemeenschappen ingesteld
door Chris International Foods Ltd, te Londen, te de­
zen vertegenwoordigd door M. Clough, barrister van
Gray's Inn, geïnstrueerd door S. A. Crossick,
solicitor, domicilie kiezende te Luxemburg bij
E. Arendt, advocaat aldaar, centre Louvigny, rue
Philippe II.
 Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
1. nietig te verklaren Beschikking C (81) 2022 van de
Commissie van 18 december 1981, waarbij het
Verenigd Koninkrijk wordt gemachtigd verse ba­
nanen van post 08.01 van het gemeenschappelijk
douanetarief, van oorsprong uit bepaalde derde
landen van de dollarzone en in de overige Lid-Sta­
ten in het vrije verkeer gebracht, van de commu­
nautaire behandeling uit te sluiten;
2. en/of met toepassing van artikel 178 EEG-Ver-
drag te verstaan dat de Commissie krachtens arti­
kel 215, tweede alinea, EEG-Verdrag gehouden is
de schade te vergoeden die verzoekster als gevolg
van genoemde onwettige beschikking heeft gele­
den, inzonderheid aan verzoekster een bedrag van
522 500 pond sterling te betalen wegens gederfde
winst;
3. in alle geval de Commissie te verwijzen in de kos­
ten van het geding;
4. alle verdere maatregelen te gelasten die in de om­
standigheden van de zaak naar recht of billijkheid
noodzakelijk voorkomen. Middelen en voornaamste argumenten:
Verzoekster stelt dat Beschikking C (81) 2022 van de
Commissie van 18 december 1981 haar rechtstreeks
en persoonlijk raakt, want de gevolgen ervan zijn de­
zelfde als van een beschikking die de Commissie
rechtstreeks tot verzoekster zou hebben gericht en
waarbij haar zou zijn verboden bananen die zich in
het vrije verkeer in andere Lid-Staten bevinden, in te
voeren voor zover zij het haar onder het Britse ver­
gunningenstelsel toegewezen quotum zou hebben uit­
geput of haar aanvraag het toegewezen quotum zou
overschrijden.
 Verzoekster vordert nietigverklaring van de beschik­
king op de volgende gronden:
— schending van wezenlijke vormvoorschriften: de
Commissie heeft nagelaten te motiveren waarom
de beperkingen van het intracommunautaire vrije
verkeer niet gelden voor een hoeveelheid bananen
van slechts 8 % van de rechtstreekse invoer uit de
dollarzone op het tijdstip van de beschikking; de
Commissie heeft niet gemotiveerd waarom zij
machtiging heeft verleend voor een vergunningen­
stelsel dat de drie grootste importeurs bevoor­
deelt; er is inbreuk gemaakt op artikel 3, lid 2,
van Beschikking 80/47/EEG van de Commissie;
— schending van het EEG-Verdrag (artikel 115);
— onbevoegdheid/onwettig doel: de Commissie was
niet bevoegd de beschikking te geven met het
verklaarde doel te voorkomen dat de uitvoering
van handelspolitieke maatregelen in gevaar werd
gebracht door onbeperkt vrij verkeer van bananen
van oorsprong uit de dollarzone, want de Britse
politiek die gericht is op nakoming van de uit het
vierde protocol bij de tweede Overeenkomst van
Lomé voortvloeiende verplichtingen, is een ont­
wikkelingspolitiek en geen handelspolitiek in de
zin van artikel 115 EEG-Verdrag; bovendien is
het Britse beleid om de bananeninvoer uit de dol­
larzone te beperken, onderdeel van de gemeen­
schappelijke handelspolitiek overeenkomstig Ver­
ordening (EEG) nr. 926/79 van de Raad;
— schending van een rechtsregel betreffende de toe­
passing van het Verdrag: door 96 % van de be­
schikbare vergunningen af te geven aan een klein,
vaststaand aantal importeurs en daardoor de ove­
rige importeurs te schaden, discrimineert het door
de Commissie goedgekeurde Britse quotastelsel
tussen de verschillende leden van de groep van
bananenimporteurs in het Verenigd Koninkrijk, Nr. C 94/6 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 15.4.82
zonder ook maar enigszins rekening te houden
met het doel dat zij wensen te bereiken;
— misbruik van bevoegdheid.
 Verzoekster stelt schade te hebben geleden ten ge­
volge van de onwettige beschikking van de Commis­
sie. Deze beschikking vormt volgens verzoekster een
uitermate ernstige schending van een hogere rechtsre­
gel ter bescherming van particulieren, doordat de
Commissie, door op onwettige wijze af te wijken van
artikel 30, de door artikel 115 EEG-Verdrag aan haar
bevoegdheid gestelde grenzen kennelijk in ernstige
mate heeft overschreden.
Beroep, op 22 maart 1982 ingesteld door de Commis­
sie van de Europese Gemeenschappen tegen de Franse
Republiek
(Zaak 95/82)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeen­
schappen is op 22 maart 1982 beroep ingesteld tegen
de Franse Republiek door de Commissie van de
Europese Gemeenschappen, te dezen vertegenwoor­
digd door haar juridisch adviseur D. Gilmour als ge­
machtigde, bijgestaan door G. Berardis, lid van de ju­
ridische dienst, domicilie kiezende te Luxemburg bij
O. Montalto, batiment Jean Monnet, Kirchberg. Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
1. vast te stellen dat de Franse Republiek, door zich
niet te voegen naar de bepalingen van artikel 11,
deel A, nr. 1, sub a), deel B, nr. 1, en deel B, nr. 2,
van Richtlijn 77/388/EEG (*), voor wat betreft de
berekening voor de BTW van de maatstaf van hef­
fing voor evenhoevigen van grote waarde, de
krachtens het EEG-Verdrag op haar rustende ver­
plichtingen niet is nagekomen;
2. de wederpartij te verwijzen in de kosten van de
procedure.
 Middelen en voornaamste argumenten:
De Franse Regering, die erkent dat het Franse sys­
teem (vaststelling van een maximale forfaitaire maat­
staf van heffing, afhankelijk van de prijzen die op de
markt van voor de slacht bestemde paarden, naar ge­
lang de leeftijd van de dieren en los van hun wer­
kelijke waarde, worden betaald) niet in overeenstem­
ming is met het Gemeenschapsrecht, beroept zich ten
onrechte op de artikelen 27, lid 5, en 28, lid 2, van de
richtlijn. De onzekerheid die eigen is aan de winstver­
wachtingen van een renpaard, vormt volgens artikel
11 van de richtlijn niet een beslissende factor voor de
bepaling van de maatstaf van heffing. De uitdrukking
„in het stadium van het eindverbruik" doelt op iedere
transactie verband houdend met een van de betrokken
dieren en kan redelijkerwijze niet worden uitgelegd
als doelende op de waarde die een evenhoevige van
grote waarde heeft aan het einde van zijn loopbaan,
wanneer hij voor de slacht wordt verkocht. Het in
Frankrijk toegepaste stelsel is niet een lager tarief of
een vrijstelling, maar een verlaging van de maatstaf
van heffing, en kan derhalve niet onder de bepalingen
van artikel 28, lid 2, worden gebracht.
O PB nr. L 145 van 13. 6. 1977,,blz. 1..
