Caerorhachis
Caerorhachis (betekent 'geschikte wervelkolom' in het Grieks) is een geslacht van uitgestorven vroege tetrapoden uit het Vroeg-Carboon van Schotland, waarschijnlijk uit het Serpukhovien. De plaatsing binnen Tetrapoda is onzeker, maar het wordt algemeen beschouwd als een basaal lid van de groep. De typesoort Caerorhachis bairdi werd in 1977 benoemd.

Classificatie 
Caerorhachis is meestal geplaatst als een basale anthracosauriër of een naaste verwant van anthracosauriërs. In deze classificatie is Caerorhachis een naaste voorouder van de Amniota of tetrapoden die eieren op het land leggen. Caerorhachis is ook geclassificeerd als het zustertaxon van temnospondylen, een grote groep uitgestorven amfibieën, op basis van de aanwezigheid van verschillende basale eigenschappen. Toen het in 1977 werd benoemd, werd zelfs gedacht dat Caerorhachis een dendrerpetontide temnospondyl was.

De wervels van Caerorhachis lijken echter meer op anthracosauriërs. Zoals bij alle vroege tetrapoden, bestaat het centrum, of het centrale deel van de wervel, uit twee delen: het intercentrum en het pleurocentrum. Terwijl temnospondylen grote intercenta en kleine pleurocentra hebben, hebben Caerorhachis en anthracosauriërs grotere pleurocentra dan intercentra. Een fylogenetische analyse uit 2003 van vroege tetrapoden plaatste Caerorhachis buiten de clade die temnospondylen en anthracosauriërs omvat in een voorouderlijke positie voor beide groepen.

Paleobiologie 
Caerorhachis wordt verondersteld een voornamelijk landbewonende levensstijl te hebben gehad. Het mist de zijlijnen over de schedel die dienden als een aanpassing voor eerdere aquatische tetrapoden en hun voorouders. De grote, goed ontwikkelde ledematen suggereren dat hij zich beter op het land kon voortbewegen dan andere vroege tetrapoden zoals colosteïden en baphetiden. Robert Holmes en Robert L. Carroll, de eersten die Caerorhachis beschreven, interpreteerden het als een dier dat een groot deel van zijn leven doorbracht in de vochtige modder aan de rand van plassen of beekjes, zich voedde met gestrande vissen of zich af en toe in het water waagde om waterlarven van andere amfibieën te vangen.

Uitgestorven chordadieren