None
105


Aangezien geen van de argumenten die verzoekster in het kader van haar vierde middel heeft aangevoerd gegrond is, moet dit middel worden afgewezen.
3.
Tweede middel: schending van artikel 18 van verordening nr. 1/2003, schending van de rechten van de verdediging en misbruik van bevoegdheid







106


Met haar tweede middel voert verzoekster aan dat het bestreden besluit artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003 schendt omdat het haar verplicht tal van documenten over te leggen die irrelevant zijn voor het onderzoek van de Commissie, en bijgevolg in strijd is met het noodzakelijkheidsbeginsel, haar rechten van verdediging schendt en misbruik oplevert van de bij artikel 18 van verordening nr. 1/2003 aan de Commissie verleende bevoegdheden met het onrechtmatige doel om informatie te verkrijgen die irrelevant is voor de potentiële inbreuken die in het bestreden besluit worden beschreven.
107


Het tweede middel valt uiteen in drie onderdelen.
 a)
 
Eerste onderdeel van het tweede middel: schending van artikel 18, leden 1 en 3, van verordening nr. 1/2003







108


Verzoekster verwijt de Commissie schending van het in artikel 18 van verordening nr. 1/2003 neergelegde noodzakelijkheidsbeginsel. Zij betoogt dat de toepassing van de in het bestreden besluit genoemde zoektermen onvermijdelijk leidt tot de inventarisatie van een groot aantal documenten die niet relevant zijn voor het onderzoek van de Commissie, gelet op de lange duur van de periode waarover om opzoekingen wordt verzocht en omdat de betrokken zoektermen zeer vaak voorkomende woorden of uitdrukkingen zijn, of zelfs tot de omgangstaal behoren. Dergelijke zoektermen zouden dus kunnen worden gebruikt in een context die niets van doen heeft met de praktijken waarop het onderzoek van de Commissie betrekking heeft. Verzoekster stelt tevens dat de Commissie het noodzakelijkheidsbeginsel heeft geschonden omdat zij verlangt dat tal van documenten worden overgelegd zonder garanties te bieden die ten minste gelijkwaardig zijn aan die welke de ondernemingen genieten in het kader van de inspecties die op grond van artikel 20 van verordening nr. 1/2003 worden verricht.
109


De Commissie betwist de ontvankelijkheid van de argumenten van verzoekster die gericht zijn tegen bepaalde zoektermen die in het bestreden besluit zijn opgenomen op grond dat die argumenten tardief zijn omdat zij voor het eerst in het stadium van de repliek zijn aangevoerd en bovendien slechts in een bijlage bij de repliek zijn opgenomen.
110


Volgens overweging 23 van verordening nr. 1/2003 moet de Commissie in de gehele Unie de bevoegdheid hebben om de inlichtingen te verlangen die noodzakelijk zijn om door artikel 101 VWEU verboden overeenkomsten, besluiten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen, alsook door artikel 102 VWEU verboden misbruik van een machtspositie op het spoor te komen.
 111


Voorts volgt uit artikel 18, lid 1, van verordening nr. 1/2003 dat de Commissie, ter vervulling van de haar bij deze verordening opgedragen taken, met een eenvoudig verzoek of bij besluit de ondernemingen en ondernemersverenigingen kan verzoeken „alle nodige inlichtingen” te verstrekken.
112


Zoals in punt 43 hierboven in herinnering is gebracht, mag de Commissie alleen de inlichtingen vragen die voor haar van nut kunnen zijn bij de verificatie van de vermoedens van een inbreuk die het onderzoek rechtvaardigen en in het verzoek om inlichtingen zijn genoemd.
113


Gezien de ruime onderzoeksbevoegdheden die bij verordening nr. 1/2003 aan de Commissie zijn toegekend, staat het aan deze instelling om te beoordelen of een inlichting noodzakelijk is om een inbreuk op de mededingingsregels te kunnen opsporen. Ook wanneer de Commissie al over aanwijzingen of zelfs bewijzen voor het bestaan van een inbreuk beschikt, kan zij het zeer wel noodzakelijk achten nadere inlichtingen in te winnen om zich een nauwkeuriger idee te vormen van de omvang van de inbreuk, van de duur ervan of van de ondernemingen die erbij betrokken zijn (arrest van 28 januari 2021, Qualcomm en Qualcomm Europe/Commissie, C‑466/19 P, EU:C:2021:76, punt 69).
 114


Wat betreft de toetsing door de Unierechter van de beoordeling door de Commissie dat een inlichting noodzakelijk is, volgt uit de rechtspraak dat deze noodzakelijkheid moet worden getoetst aan het in het verzoek om inlichtingen vermelde doel, namelijk de vermoede inbreuken waarnaar de Commissie een onderzoek wenst in te stellen. Aan het vereiste dat er een verband bestaat tussen een verzoek om inlichtingen en de vermoede inbreuk is voldaan indien de Commissie op de datum van het verzoek redelijkerwijs mag aannemen dat deze inlichtingen haar kunnen helpen om het bestaan van die inbreuk vast te stellen (arrest van 28 januari 2021, Qualcomm en Qualcomm Europe/Commissie, C‑466/19 P, EU:C:2021:76, punt 70).
115


In het onderhavige geval zij eraan herinnerd dat de Commissie in artikel 1, eerste alinea, van het bestreden besluit heeft beslist dat verzoekster haar de in de bijlagen I.A, I.B en I.C bij dat besluit bedoelde inlichtingen moest verstrekken. Bijlage I.A bevat definities van de relevante begrippen, alsook aanwijzingen, met name van technische aard, die bij het opstellen van de opgevraagde documenten in acht moeten worden genomen. Bijlage I.B bevat aanwijzingen voor de presentatie. Bijlage I.C bevat de zoektermen die verzoekster dient toe te passen op haar interne documenten, alsook toelichtingen daarbij. De documenten die de Commissie opvraagt, zijn die welke beantwoorden aan deze zoektermen en die door bepaalde bewaarders (custodians) in eigen naam zijn voorbereid of door hen zijn ontvangen. Het gaat om drie bewaarders, te weten [vertrouwelijk] (
1
).
 1) Strekking van verzoeksters argumenten en identificatie van de betwiste zoektermen






116


Ter ondersteuning van haar betoog dat de toepassing van de in het bestreden besluit bedoelde zoektermen een groot aantal irrelevante documenten oplevert, wijst verzoekster in het bijzonder op bepaalde in bijlage I.C bij het bestreden besluit vermelde zoektermen, waarbij zij aanvoert dat deze moeten worden opgevat als niet-exhaustieve voorbeelden ter illustratie van haar betoog. Zij voegt hieraan toe dat het onredelijk, ja zelfs onmogelijk zou zijn geweest om zich op elke zoekterm afzonderlijk te concentreren.
117


Er zij aan herinnerd dat het Gerecht de bestreden handeling niet automatisch in haar geheel nietig kan verklaren op basis van het enkele feit dat het een middel dat door de verzoekende partij ter ondersteuning van haar beroep tot nietigverklaring is aangevoerd, gegrond acht. Tot volledige nietigverklaring kan namelijk niet worden beslist wanneer het overduidelijk is dat dit middel, dat slechts gericht is tegen een specifiek onderdeel van de bestreden handeling, enkel de grondslag kan vormen voor een gedeeltelijke nietigverklaring (arrest van 11 december 2008, Commissie/Département du Loiret, C‑295/07 P, EU:C:2008:707, punt 104).
118


In dit verband is de gedeeltelijke nietigverklaring van een handeling van de Unie alleen mogelijk wanneer de elementen waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, kunnen worden gescheiden van de rest van de handeling. Aan dit vereiste van scheidbaarheid is niet voldaan wanneer de gedeeltelijke nietigverklaring van een handeling tot gevolg heeft dat de kern van die handeling wordt gewijzigd. Wat de beoordeling betreft of de betwiste bepalingen kunnen worden gescheiden, daarvoor moet de draagwijdte van deze bepalingen worden onderzocht, om te kunnen uitmaken of de nietigverklaring ervan de geest en de kern van het bestreden besluit zou wijzigen (zie arrest van 16 juli 2015, Commissie/Raad, C‑425/13, EU:C:2015:483, punt 94 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 119


Er zij aan herinnerd dat artikel 1 van het bestreden besluit verzoekster krachtens artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003 verplicht de in de bijlagen bij dit besluit bedoelde documenten te bezorgen, namelijk de documenten die werden verkregen nadat de in deze bijlagen bedoelde zoektermen op haar databanken werden losgelaten en die zijn opgesteld door bepaalde bewaarders dan wel door hen zijn ontvangen gedurende een bepaalde periode.
120


Dienaangaande moet worden geoordeeld dat het niet passend is om een algehele beoordeling te maken van de vraag of de Commissie het noodzakelijkheidsbeginsel heeft geëerbiedigd – gesteld al dat een dergelijke beoordeling mogelijk is. De omstandigheid dat bepaalde zoektermen, zoals verzoekster betoogt, te vaag kunnen zijn in die zin dat de Commissie, door de overlegging te verlangen van alle documenten die op basis van deze zoektermen worden gevonden, het noodzakelijkheidsbeginsel heeft geschonden, doet er niet aan af dat andere zoektermen voldoende nauwkeurig of gericht kunnen zijn om de correlatie te kunnen vaststellen die vereist is op grond van de rechtspraak die in punt 114 hierboven in herinnering is gebracht.
121


Hieruit volgt dat het Gerecht, indien het van oordeel zou zijn dat bepaalde zoektermen te vaag waren gedefinieerd en dus in strijd met het noodzakelijkheidsbeginsel in het bestreden besluit waren opgenomen, dit besluit enkel nietig mag verklaren voor zover het verzoekster verplicht om de documenten over te leggen die zijn verkregen na de toepassing van de betrokken zoektermen.
 122


Een dergelijke gedeeltelijke nietigverklaring zou geen invloed hebben op de krachtens artikel 1 van het bestreden besluit op verzoekster rustende verplichting om de documenten over te leggen die zijn verkregen met toepassing van de andere zoektermen, die wél overeenkomstig het noodzakelijkheidsbeginsel zijn vastgesteld. Op deze wijze zou een dergelijke gedeeltelijke nietigverklaring geen wijziging teweegbrengen in de geest of de kern van het bestreden besluit in de zin van de in punt 118 hierboven in herinnering gebrachte rechtspraak.
123


Bovendien rust volgens vaste rechtspraak op handelingen van de instellingen van de Unie een vermoeden van wettigheid dat door degenen die om nietigverklaring verzoeken moet worden weerlegd met bewijsstukken op grond waarvan de door de verwerende instelling verrichte beoordelingen in twijfel kunnen worden getrokken (zie arrest van 6 oktober 1999, Salomon/Commissie, T‑123/97, EU:T:1999:245, punt 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
124


In die omstandigheden kan het Gerecht enkel de zoektermen die verzoekster specifiek betwist toetsen aan het noodzakelijkheidsbeginsel. Voor al de overige zoektermen moet ervan worden uitgegaan dat zij overeenkomstig dit beginsel zijn gedefinieerd.
125


Verzoekster heeft bepaalde zoektermen geïdentificeerd in het verzoekschrift, en andere pas in het stadium van de repliek, waarvan sommige in de tekst van deze memorie en andere in een bijlage daarbij.
126


De Commissie betwist de ontvankelijkheid van verzoeksters argumenten tegen de zoektermen die voor het eerst in het stadium van de repliek zijn vermeld, op grond dat zij tardief zijn en slechts in een bijlage bij de repliek zijn opgenomen.
127


Volgens artikel 84 van het Reglement voor de procesvoering mogen in de loop van het geding geen nieuwe middelen worden voorgedragen, tenzij deze steunen op gegevens, hetzij rechtens of feitelijk, waarvan eerst in de loop van de behandeling is gebleken.
 128


Het begrip „middel” in de zin van deze bepaling wordt ruim uitgelegd, in die zin dat het eveneens slaat op grieven (arrest van 29 november 2018, Spanje/Commissie, T‑459/16, niet gepubliceerd, EU:T:2018:857, punt 25), en zelfs op gewone „argumenten” (zie in die zin arrest van 11 juli 2019, Silver Plastics en Johannes Reifenhäuser/Commissie, T‑582/15, niet gepubliceerd, EU:T:2019:497, punt 198).
129


In het onderhavige geval betoogt verzoekster in wezen dat de zoektermen die pas in het stadium van de repliek zijn vermeld enkel dienen ter ondersteuning van argumenten die reeds in het verzoekschrift zijn uiteengezet, en niet tot weerlegging van de argumenten die of het tegenbewijs dat de Commissie in het stadium van haar verweerschrift heeft aangedragen. Gelet op de in de punten 120 en 121 hierboven genoemde redenen dient evenwel te worden geoordeeld dat verzoekster daarmee een nieuw betoog heeft ontwikkeld dat is gericht tegen elementen die zij in het verzoekschrift niet uitdrukkelijk had betwist – terwijl het haar vrijstond om dit te doen – en die de Commissie in het verweerschrift niet heeft vermeld.
130


Wat daarenboven de betrokken zoektermen betreft die niet in de repliek zelf, maar enkel in een bijlage daarbij voorkomen, zij eraan herinnerd dat de bijlagen slechts als bewijsmiddel dienen (arrest van 21 maart 2002, Joynson/Commissie, T‑231/99, EU:T:2002:84, punt 154).
131


Bijgevolg moeten verzoeksters argumenten die zijn gebaseerd op zoektermen die voor het eerst in het stadium van de repliek zijn aangevoerd, niet-ontvankelijk worden verklaard.
 2) Gegrondheid van de argumenten tegen de in het verzoekschrift vermelde zoektermen






132


Ten eerste betoogt verzoekster dat de uitdrukkingen „big question” (grote vraag), „for free” (kosteloos), „not good for us” (ongunstig voor ons) en „shut * down” (sluiten) naar hun aard in de omgangstaal kunnen worden gebruikt om te spreken over onderwerpen die hoe dan ook niets te maken hebben met de gedragingen of praktijken waarop het onderzoek van de Commissie ziet. In dat opzicht zijn dergelijke zoektermen kennelijk te vaag en algemeen en maken zij deel uit van een grootschalige operatie van „hengelen naar informatie”. Zij voegt hieraan toe dat de toepassing van deze algemene termen op documenten betreffende [vertrouwelijk] publieke persoonlijkheden [vertrouwelijk] de kans vergroot om irrelevante resultaten te behalen. Deze personen dragen namelijk de verantwoordelijkheid voor, en houden toezicht op alle aspecten van de commerciële activiteiten van verzoekster, ook activiteiten die weinig of geen verband houden met de feiten waarop het onderzoek betrekking heeft, zoals personeelszaken, de financiële organisatie en maatschappelijk verantwoord ondernemen, of nog hun betrokkenheid bij persoonlijke projecten en eigen filantropische activiteiten. Voorts haalt verzoekster enkele voorbeelden aan van documenten die volgens haar irrelevant zijn en die werden geïdentificeerd met toepassing van bepaalde zoektermen.
133


De Commissie betwist de beweringen inzake de zoektermen „big question”, „for free”, „not good for us” en „shut * down”.
 134


Wat de zoekterm „big question” betreft, stelt de Commissie terecht en zonder op dit punt door verzoekster te worden weersproken dat deze uitdrukking voorkomt in een e-mail van [vertrouwelijk] aan twee van haar collega’s, waarvan [vertrouwelijk] een kopie heeft ontvangen. In die e-mail gaf [vertrouwelijk] instructie om bepaalde marktdeelnemers de toegang tot de applicatieprogramma-interfaces (API’s) van verzoekster te weigeren. In die e-mail werd een in dit verband te nemen strategische beslissing een „big question” genoemd. De Commissie leidt daaruit af, zonder dat verzoekster dit betwist, dat de woorden „big question” konden voorkomen hetzij in antwoorden op die e-mail, hetzij in follow-up e-mails waarin wordt verwezen naar de betrokken „big question”, opgesteld door bovenbedoelde personen, hetzij in andere e-mails uitgaande van dezelfde personen waarin melding werd gemaakt van eventuele soortgelijke mededingingsverstorende strategische beslissingen.
135


Zoals blijkt uit overweging 4, onder iii), van het bestreden besluit, wil de Commissie onderzoeken of er mogelijk discriminerende praktijken bestaan die de toegang tot de gegevens, functionaliteiten en API’s van Facebook of tot andere instrumenten beperken, afhankelijk van de eventuele kwalificatie van derden als concurrenten, waardoor potentiële concurrenten worden uitgesloten en de toegang tot eventuele markten voor sociale-netwerkdiensten of andere digitale diensten wordt belemmerd.
136


Verzoekster kan niet met succes stellen dat de Commissie haar verzoek had moeten beperken tot de e-mails waarin naar de oorspronkelijke e-mail wordt verwezen of die daar verband mee houden, of dat zij haar verzoek anderszins aanzienlijk had moeten beperken, bijvoorbeeld door veel kortere perioden vast te stellen of enkel op de communicatie tussen bepaalde personen te focussen. Zij kan evenmin zinvol stellen dat de toepassing van deze term op alle documenten die drie bewaarders over een periode van zeven jaar hebben voorbereid of ontvangen, een grootschalige operatie van „hengelen naar informatie” uitmaakte.
 137


Opgemerkt zij immers dat de zoekterm „big question” uitsluitend op twee bewaarders moet worden toegepast, namelijk [vertrouwelijk], en dat het tijdvak waarop het verzoek met betrekking tot deze zoekterm slaat, hetzelfde is als het tijdvak waarop het onderzoek zelf betrekking heeft.
138


Gelet op de in punt 134 hierboven in herinnering gebrachte omstandigheden, die door verzoekster niet worden betwist, kon de Commissie bij haar verzoek om overlegging van de documenten die zijn verkregen met toepassing van de zoekterm „big question”, ondanks het feit dat deze uitdrukking in de omgangstaal kan worden gebruikt, op de datum van het bestreden besluit bijgevolg redelijkerwijs vermoeden dat deze inlichtingen haar konden helpen om het bestaan van het in overweging 4, onder iii), van dat besluit genoemde gedrag vast te stellen in overeenstemming met de in punt 114 hierboven genoemde rechtspraak.
 139


Wat de zoekterm „for free” betreft, betoogt de Commissie terecht en zonder op dit punt door verzoekster te worden weersproken dat deze uitdrukking voorkomt in een door het DCMS-comité openbaar gemaakte e-mail waarin wordt verwezen naar verzoeksters commerciële strategieën voor het te gelde maken van de gegevens, in het bijzonder verschillende mogelijkheden om aan externe applicatieontwikkelaars toegang te verlenen tot API’s en tot gegevens over haar gebruikers. Verzoekster betwist evenmin dat de auteur van de e-mail de vraag heeft besproken of de toegang gratis dan wel tegen betaling moest worden verleend, in ruil voor reclame-uitgaven dan wel als tegenprestatie voor een totale wederkerigheid van de gegevens en API’s, op grond waarvan de API’s en gegevens van verzoekster gratis ter beschikking zouden worden gesteld van externe applicaties die via API’s op het Facebookplatform werken, in ruil voor de uitwisseling van de gegevens van hun gebruikers met verzoekster. De Commissie leidt hieruit af, zonder dat verzoekster dit betwist, dat aan de hand van de zoekterm „for free” documenten kunnen worden geïdentificeerd die verwijzen naar eventuele overeenkomsten inzake de uitwisseling van gegevens onder bepaalde voorwaarden, die de gegevensstroom tussen verzoekster en derden kunnen vergroten, waardoor verzoeksters marktmacht wordt versterkt of toetredingsdrempels worden gecreëerd door de opeenstapeling van gegevens. Zoals blijkt uit overweging 4, onder i), van het bestreden besluit, wil de Commissie nu net onderzoeken of dergelijke overeenkomsten bestaan.
 140


Verzoekster voert ook met betrekking tot die zoekterm de in punt 136 hierboven uiteengezette argumenten aan. Om soortgelijke redenen als die welke in de punten 137 en 138 hierboven zijn vermeld, moet worden geoordeeld dat de Commissie in overeenstemming met de in punt 114 hierboven aangehaalde rechtspraak op de datum van het bestreden besluit redelijkerwijs kon vermoeden dat deze inlichtingen haar konden helpen om vast te stellen of het in overweging 4, onder i), van dat besluit genoemde gedrag had plaatsgevonden.
141


Wat de zoekterm „shut * down” betreft, betoogt de Commissie, zonder op dit punt door verzoekster te worden weersproken, dat deze uitdrukking is gebruikt in de interne documenten van verzoekster die door het DCMS-comité zijn gepubliceerd in de context van een eventuele vaststelling door verzoekster van een strategie om de toegang tot haar gegevens te beperken voor derden die als concurrenten worden beschouwd, alsook in een e-mail waarin [vertrouwelijk] de beperkingen op de toegang tot API’s door de applicatie Vine goedkeurde.
142


De Commissie voegt hieraan toe, zonder dat verzoekster dit betwist, dat de zoekterm „shut * down” betrekking heeft op de eventuele vaststelling door verzoekster van een strategie ter beperking van de toegang tot haar gegevens voor derden die als concurrenten worden beschouwd, zoals bedoeld in overweging 4, onder iii), van het bestreden besluit. Aan de hand van deze zoekterm kunnen dus documenten worden geïdentificeerd die verwijzen naar dergelijke potentieel mededingingsverstorende praktijken, aangezien deze term waarschijnlijk zou zijn gebruikt om te verwijzen naar de beperking van de toegang tot de gegevens van verzoekster voor andere concurrenten.
 143


Verzoekster voert ook met betrekking tot die zoekterm de in punt 136 hierboven uiteengezette argumenten aan. Om redenen die vergelijkbaar zijn met die welke in de punten 137 en 138 hierboven zijn vermeld, maar met dat verschil dat de zoekterm „shut * down” is toegepast op drie bewaarders, moet worden aangenomen dat de Commissie in overeenstemming met de in punt 114 hierboven aangehaalde rechtspraak op de datum van het bestreden besluit redelijkerwijs kon vermoeden dat deze inlichtingen haar konden helpen om vast te stellen of het in overweging 4, onder iii), van dat besluit genoemde gedrag had plaatsgevonden.
144


Wat de zoekterm „not good for us” betreft, betwist verzoekster niet dat deze uitdrukking voorkomt in een op 19 november 2012 naar [vertrouwelijk] gestuurde e-mail die het DCMS-comité in 2018 openbaar heeft gemaakt en die betrekking had op de mogelijkheid dat ontwikkelaars applicaties bedenken die gebruikmaken van gegevens over Facebookgebruikers en hun vrienden, zonder dat aan verzoekster als tegenprestatie gegevens worden verstrekt. In die e-mail noemde [vertrouwelijk] verschillende manieren waarop verzoekster gegevens van derden zou kunnen verkrijgen in ruil voor haar eigen gegevens.
 145


De Commissie voegt hieraan toe, zonder dat verzoekster dit betwist, dat de uitdrukking „not good for us” in de betrokken e-mail betrekking lijkt te hebben op de in overweging 4, onder i), van het bestreden besluit bedoelde overeenkomsten inzake de uitwisseling van gegevens onder bepaalde voorwaarden, die de gegevensstroom tussen verzoekster en derden zouden kunnen vergroten, waardoor de marktmacht van verzoekster zou worden versterkt of toetredingsdrempels kunnen worden opgeworpen door de opeenstapeling van gegevens. Zij stelt verder dat deze uitdrukking ook zou kunnen voorkomen in antwoorden op die e-mail, in follow-up e-mails over de vraag of andere praktijken van de ontwikkelaars volgens [vertrouwelijk] eveneens „niet goed voor [verzoekster]” zouden kunnen zijn, dan wel in andere e-mails van laatstgenoemde waarin dezelfde vraag aan de orde komt met betrekking tot soortgelijke praktijken van andere ontwikkelaars.
146


Verzoekster voert ook met betrekking tot die zoekterm de in punt 136 hierboven uiteengezette argumenten aan. Om redenen die vergelijkbaar zijn met die welke in de punten 137 en 138 hierboven zijn vermeld, moet worden aangenomen dat de Commissie in overeenstemming met de in punt 114 hierboven aangehaalde rechtspraak op de datum van het bestreden besluit redelijkerwijs kon vermoeden dat deze inlichtingen haar konden helpen om vast te stellen of het in overweging 4, onder i), van dat besluit genoemde gedrag had plaatsgevonden.
147


Hieruit volgt dat verzoekster niet heeft aangetoond dat de Commissie het noodzakelijkheidsbeginsel heeft geschonden wat de zoektermen „big question”, „for free”, „not good for us” en „shut * down” betreft.
148


Aangezien de Commissie de op haar rustende motiveringsplicht is nagekomen, zoals blijkt uit het onderzoek van het eerste middel hierboven, verwijt verzoekster haar daarenboven eveneens ten onrechte dat zij niet heeft toegelicht waarom het gebruik van bepaalde zoektermen strookte met het noodzakelijkheidsbeginsel.
 149


Wat ten tweede de zoektermen „compet* + shar*”, „compet* + partner*”, „compet* + strateg*”, „line + strateg*” en „line + block*” betreft, moet worden opgemerkt dat verzoekster hun rechtmatigheid betwist omdat volgens haar zeer veel documenten werden gevonden door de toepassing ervan op haar interne databanken. Wat de termen „[vertrouwelijk] + shar*”, „[vertrouwelijk] + shar*”, „[vertrouwelijk] + shar*”, „[vertrouwelijk] + shar*”, „[vertrouwelijk] + shar*”, „duplicate* + (limit & data)”, „duplicate* + block*” en „duplicate* + remov*” betreft, betoogt verzoekster dat door de toepassing ervan documenten worden geïdentificeerd die zij irrelevant acht voor het onderzoek van de Commissie. Deze twee omstandigheden tonen aan dat al deze zoektermen indruisen tegen het noodzakelijkheidsbeginsel.
 150


Zoals de Commissie betoogt, kan op basis van deze argumenten evenwel niet worden betwist dat de betrokken termen geschikt of noodzakelijk waren voor haar onderzoek. Uit de aard van het litigieuze verzoek om inlichtingen blijkt immers dat de omvang ervan pas duidelijk wordt nadat de zoektermen op de gegevensbanken van verzoekster zijn losgelaten om de documenten die deze termen bevatten te identificeren. De methode die erin bestaat zoektermen toe te passen maakt het onvermijdelijk dat documenten worden geïdentificeerd die uiteindelijk irrelevant zullen blijken te zijn voor het onderzoek. Het feit dat de toepassing van zoektermen tot gevolg heeft dat tal van documenten worden geïdentificeerd, waarvan sommige later niet relevant blijken te zijn voor het onderzoek van de Commissie, is op zichzelf niet voldoende om in de zin van de in de punten 113 en 114 hierboven aangehaalde rechtspraak te oordelen dat de betrokken zoektermen geen enkel verband hebben met de door de Commissie vermoede inbreuk. Dit volstaat evenmin om uit te sluiten dat de Commissie op de datum van het bestreden besluit redelijkerwijs kon veronderstellen dat de toepassing van deze zoektermen haar kon helpen om het bestaan, de omvang en de duur van deze inbreuk of de groep van betrokken ondernemingen vast te stellen.
151


Gelet op het voorgaande heeft verzoekster niet aangetoond dat een zoekterm in het bestreden besluit niet in overeenstemming was met het noodzakelijkheidsbeginsel van artikel 18, lid 1, van verordening nr. 1/2003, zoals uitgelegd in de rechtspraak die is aangehaald in de punten 110 tot en met 114 hierboven.
 152


Met betrekking tot verzoeksters argument dat de Commissie het noodzakelijkheidsbeginsel heeft geschonden door de overlegging van documenten te verlangen zonder garanties te bieden die ten minste gelijkwaardig zijn aan die welke aan de ondernemingen worden geboden in het kader van de krachtens artikel 20 van verordening nr. 1/2003 verrichte inspecties, staat het aan het Gerecht, wanneer het wordt gevraagd om een besluit waarbij om inlichtingen wordt verzocht – zoals het bestreden besluit – nietig te verklaren, om binnen de perken van de aangevoerde middelen te controleren of een dergelijk besluit de rechten respecteert die een dergelijke onderneming ontleent aan het rechtskader dat van toepassing is op een dergelijk besluit. Het staat daarentegen niet aan het Gerecht om de rechtmatigheid van een dergelijk besluit te toetsen aan het rechtskader dat geldt voor besluiten die zijn vastgesteld op andere rechtsgrondslagen, zoals inspectiebeschikkingen.
153


Niettemin zij eraan herinnerd dat de ondernemingen waaraan een verzoek om inlichtingen is gericht, adequate waarborgen genieten.
154


In het bijzonder kan een dergelijke onderneming in het kader van de uitvoering van een besluit waarbij om inlichtingen wordt verzocht, de door de Commissie opgevraagde documenten identificeren en deze met de hulp van haar advocaten onderzoeken alvorens ze aan de Commissie mee te delen. Zij kan dus weigeren om documenten mee te delen als die onder de vertrouwelijkheid tussen een advocaat en zijn cliënt vallen. Bovendien kan zij bij de Commissie een met redenen omkleed verzoek om teruggave van irrelevante documenten indienen. Een dergelijke mogelijkheid wordt uitdrukkelijk erkend in de mededeling van de Commissie inzake goede praktijken voor procedures op grond van de artikelen 101 en 102 VWEU (PB 2011, C 308, blz. 6). De Commissie is verplicht een dergelijk verzoek te onderzoeken en zo nodig de irrelevante documenten terug te geven.
 155


Bijgevolg moet het eerste onderdeel van het tweede middel worden afgewezen.
b)
 
Tweede onderdeel van het tweede middel: schending van de rechten van de verdediging







156


Verzoekster betoogt dat het bestreden besluit inbreuk maakt op haar rechten van verdediging, zoals beschermd door artikel 41, lid 2, en artikel 48, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), doordat haar in dat besluit wordt gelast documenten over te leggen die nutteloos zijn voor het onderzoek van de Commissie en bovendien betrekking hebben op activiteiten waarop dat besluit geen betrekking heeft, zoals virtual en augmented reality. Zij voegt daaraan toe dat zij uit de inhoud van het bestreden besluit niet kan opmaken of de door haar beheerde datacentra en sommige van haar nieuwe producten, zoals de dienst groepsvideogesprekken „Messenger Rooms”, onder het onderzoek van de Commissie vallen. Ook zijn de vermeende inbreuken die de Commissie onderzoekt haar niet bekend of niet duidelijk geïdentificeerd. Om die redenen is het voor haar onmogelijk om haar verweer doeltreffend voor te bereiden tijdens de fase op tegenspraak van de procedure en om de maatregelen te nemen die zij daartoe nuttig zou kunnen achten, zoals het zoeken en veiligstellen van bewijselementen of getuigenissen à décharge.
157


De Commissie en de Bondsrepubliek Duitsland betwisten verzoeksters argumenten.
158


In dit verband zij eraan herinnerd dat de eerbiediging van de rechten van de verdediging tijdens administratieve procedures op het gebied van het mededingingsbeleid een algemeen beginsel van Unierecht vormt waarvan de rechterlijke instanties van de Unie de eerbiediging verzekeren (zie arrest van 3 september 2009, Prym en Prym Consumer/Commissie, C‑534/07 P, EU:C:2009:505, punt 26 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 159


Er zij aan herinnerd dat de administratieve procedure van verordening nr. 1/2003, die verloopt voor de Commissie, is onderverdeeld in twee onderscheiden en achtereenvolgende fasen met elk een eigen innerlijke logica, te weten een vooronderzoeksfase en een fase op tegenspraak. De vooronderzoeksfase, tijdens welke de Commissie de bij verordening nr. 1/2003 verleende onderzoeksbevoegdheden uitoefent en die loopt tot en met de toezending van de mededeling van punten van bezwaar, moet de Commissie in staat stellen alle relevante bewijzen te verzamelen die al dan niet het bestaan van een inbreuk op de mededingingsregels bevestigen, en een eerste standpunt in te nemen over de richting die de procedure moet volgen en het gevolg dat eraan zal worden gegeven. De fase op tegenspraak, die loopt vanaf de mededeling van punten van bezwaar tot aan de vaststelling van het definitieve besluit, moet haar daarentegen in staat stellen een definitief standpunt in te nemen over de verweten inbreuk (zie arrest van 14 maart 2014, Cementos Portland Valderrivas/Commissie, T‑296/11, EU:T:2014:121, punt 33 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 160


De vooronderzoeksfase begint op de datum waarop de Commissie krachtens de haar door de artikelen 18 en 20 van verordening nr. 1/2003 verleende bevoegdheden maatregelen neemt die impliceren dat de ondernemingen ervan worden verdacht een inbreuk te hebben gepleegd en die belangrijke consequenties hebben voor de situatie van die ondernemingen. Pas aan het begin van de administratieve fase op tegenspraak wordt de betrokken onderneming door middel van de mededeling van punten van bezwaar ingelicht over de belangrijkste feiten waarop de Commissie zich in dat stadium van de procedure baseert, en beschikt die onderneming over een recht van toegang tot het dossier, dat dient te waarborgen dat zij haar rechten van verdediging daadwerkelijk kan uitoefenen. De betrokken onderneming kan dus pas na de verzending van deze mededeling van punten van bezwaar haar rechten van verdediging ten volle uitoefenen. Indien deze rechten zouden worden uitgebreid tot de fase vóór de verzending van die mededeling, zou immers afbreuk worden gedaan aan de doeltreffendheid van het onderzoek van de Commissie, omdat de onderneming dan reeds in de vooronderzoeksfase zou kunnen achterhalen over welke informatie de Commissie beschikt en dus ook welke nog voor haar verborgen kan worden gehouden (zie arrest van 14 maart 2014, Cementos Portland Valderrivas/Commissie, T‑296/11, EU:T:2014:121, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 161


De onderzoeksmaatregelen die de Commissie in de vooronderzoeksfase neemt, met name de verificaties en verzoeken om inlichtingen, impliceren naar hun aard evenwel dat een inbreuk ten laste wordt gelegd, en kunnen belangrijke consequenties hebben voor de situatie van de verdachte ondernemingen. Derhalve moet worden vermeden dat de rechten van de verdediging in deze fase van de administratieve procedure onherstelbaar worden geschaad, aangezien de onderzoeksmaatregelen beslissend kunnen zijn voor het leveren van het bewijs dat ondernemingen zich onrechtmatig hebben gedragen, wat tot hun aansprakelijkheid kan leiden (zie arrest van 14 maart 2014, Cementos Portland Valderrivas/Commissie, T‑296/11, EU:T:2014:121, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak; zie eveneens in die zin arrest van 21 september 1989, Hoechst/Commissie, 46/87 en 227/88, EU:C:1989:337, punt 15).
162


In het onderhavige geval heeft de Commissie het bestreden besluit vastgesteld in het kader van de vooronderzoeksfase van haar onderzoek naar de wijze waarop verzoekster gegevens gebruikt, en vóór de vaststelling van een mededeling van punten van bezwaar. Overeenkomstig de in punt 161 hierboven aangehaalde rechtspraak moet dus worden nagegaan of verzoekster heeft aangetoond dat haar rechten van verdediging onherstelbaar zijn geschonden door de vaststelling van het bestreden besluit.
163


Ten eerste berusten de argumenten van verzoekster volgens welke haar rechten van verdediging zijn geschonden doordat zij op grond van het bestreden besluit documenten moet overleggen die nutteloos zijn voor het onderzoek van de Commissie, op de premisse dat dit besluit in strijd met het noodzakelijkheidsbeginsel van artikel 18, lid 1, van verordening nr. 1/2003 is vastgesteld. Zij moeten derhalve worden afgewezen als gevolg van het feit dat het eerste onderdeel van het onderhavige middel niet kon worden aanvaard.
 164


Ten tweede moet worden vastgesteld dat verzoekster, waar zij ter staving van dit onderdeel betoogt dat zij niet in staat is uit te maken van welke praktijken de Commissie haar verdenkt, dan wel of bepaalde van haar activiteiten en producten binnen de reikwijdte van het onderzoek van de Commissie vallen, in werkelijkheid stelt dat het voorwerp van dat onderzoek niet duidelijk is afgebakend en dat de Commissie haar motiveringsplicht niet is nagekomen.
165


Gelet op de overwegingen in punt 82 hierboven, waaruit blijkt dat de Commissie de op haar rustende motiveringsplicht is nagekomen met betrekking tot het voorwerp van het onderzoek en de beschrijving van de praktijken waarvan zij het bestaan in het kader van haar onderzoek wilde nagaan, moeten deze stellingen worden afgewezen.
166


Met betrekking tot verzoeksters twijfel of bepaalde van haar activiteitengebieden of bepaalde van haar producten tot het voorwerp van het onderzoek van de Commissie behoren, wordt in punt 41 hierboven in herinnering gebracht dat de Commissie niet verplicht is om de adressaat van een besluit waarbij om inlichtingen wordt verzocht, alle informatie mee te delen waarover zij met betrekking tot vermoede inbreuken beschikt, en dat zij evenmin kan worden verplicht om in het stadium van het vooronderzoek – naast de vermoedens van inbreuken die zij wil nagaan – alle aanwijzingen mee te delen, dat wil zeggen de elementen op grond waarvan zij een schending van artikel 101 VWEU vermoedt. Een dergelijke verplichting zou immers afbreuk doen aan het door de rechtspraak gevestigde evenwicht tussen het behoud van de doeltreffendheid van het onderzoek en de bescherming van de rechten van verdediging van de betrokken onderneming (zie arrest van 14 maart 2014, Cementos Portland Valderrivas/Commissie, T‑296/11, EU:T:2014:121, punt 37).
 167


Voorts moet worden vastgesteld dat verzoekster aanvoert dat zij door de beweerde onzekerheden omtrent de haar verweten gedragingen niet de maatregelen kon nemen die zij nuttig achtte voor haar verdediging, wat haar heeft belet haar verdediging tijdens de fase op tegenspraak van de administratieve procedure voor te bereiden. Verzoekster toont evenwel niet aan dat haar rechten van verdediging op onherstelbare wijze waren geschonden door die onzekerheden.
168


In die omstandigheden moet het bestreden besluit, dat deel uitmaakt van het vooronderzoek van de administratieve procedure waarin verordening nr. 1/2003 voorziet, worden geacht te zijn vastgesteld met inachtneming van verzoeksters rechten van verdediging.
169


Bijgevolg moet het tweede onderdeel van het tweede middel worden afgewezen.
c)
 
Derde onderdeel van het tweede middel: misbruik van bevoegdheid







170


Verzoekster verwijt de Commissie dat zij misbruik heeft gemaakt van haar onderzoeksbevoegdheden en in werkelijkheid een algemeen en onbeperkt onderzoek verricht naar al haar activiteiten en naar die van haar hoogste leidinggevenden, of zelfs een operatie van „hengelen naar informatie” verricht. Door middel van het bestreden besluit probeert de Commissie namelijk vast te stellen of verzoekster zich schuldig heeft gemaakt aan andere mededingingsverstorende praktijken of andere inbreuken, ook buiten de werkingssfeer van het mededingingsrecht. In dit verband voert zij aan dat de praktijken waarop het onderzoek van de Commissie betrekking heeft in het bestreden besluit vaag zijn geformuleerd en dat daarin de betrokken markten en activiteiten niet worden gespecificeerd, potentiële concurrenten die schade kunnen hebben geleden niet nader worden genoemd en het verschil tussen mededingingsverstorende uitsluiting en uitsluiting op basis van verdienste niet wordt verduidelijkt.
171


De Commissie en de Bondsrepubliek Duitsland betwisten verzoeksters argumenten.
 172


Vastgesteld moet worden dat de argumenten die verzoekster ter ondersteuning van dit onderdeel aanvoert, er opnieuw toe strekken te betwisten dat de Commissie haar motiveringsplicht is nagekomen. De argumenten dat de praktijken waarop het onderzoek van de Commissie betrekking heeft vaag zijn omschreven en dat de concurrenten die schade zouden hebben geleden door die praktijken niet zijn geïdentificeerd, zijn dus al ongegrond verklaard in het kader van het eerste onderdeel van het eerste middel. De argumenten dat in het bestreden besluit de activiteiten van verzoekster en de markten waarop het onderzoek betrekking heeft onvoldoende zijn gepreciseerd, en het verschil tussen mededingingsverstorende uitsluiting en uitsluiting op basis van verdienste niet wordt verduidelijkt, kunnen niet aantonen dat de Commissie misbruik heeft gemaakt van haar onderzoeksbevoegdheden, gelet op, ten eerste, het stadium van de procedure waarin het bestreden besluit is vastgesteld en de in punt 160 hierboven aangehaalde rechtspraak, en, ten tweede, de omvang van de plicht van de Commissie om dat besluit te motiveren, die in de punten 38 tot en met 46 hierboven in herinnering is gebracht.
173


Uit het voorgaande volgt dat het derde onderdeel van het tweede middel, en dus het tweede middel in zijn geheel, moet worden afgewezen.
4.
 Derde middel: schending van het recht op eerbiediging van het privéleven, van het evenredigheidsbeginsel en van het recht op behoorlijk bestuur







174


Met haar derde middel betoogt verzoekster dat het bestreden besluit, doordat haar daarbij wordt gelast om tal van persoonlijke en irrelevante documenten over te leggen, inbreuk maakt op het grondrecht op eerbiediging van het privéleven, dat is neergelegd in artikel 7 van het Handvest en artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend te Rome op 4 november 1950 (hierna: „EVRM”), op het evenredigheidsbeginsel en op het recht op behoorlijk bestuur.
175


Dit middel valt uiteen in drie onderdelen.
a)
 
Eerste onderdeel van het derde middel: schending van het recht op eerbiediging van het privéleven







176


Verzoekster stelt dat inbreuk is gemaakt op het recht op eerbiediging van haar privéleven, dat van haar personeel en dat van andere personen, zoals beschermd door artikel 7 van het Handvest en artikel 8 EVRM.
177


Zij betoogt dat het bestreden besluit een ongerechtvaardigde inmenging vormt in het recht op eerbiediging van het privéleven in de zin van artikel 8 EVRM. Ten eerste volgt immers uit de argumenten ter ondersteuning van elk van de middelen van het verzoekschrift dat in deze inmenging niet is voorzien bij de wet, te weten artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003. Ten tweede streeft het bestreden besluit geen legitiem doel na, aangezien de Commissie om overlegging vraagt van informatie waarvan zij redelijkerwijs niet kon aannemen dat die haar kon helpen om vast te stellen of de vermeende praktijken werkelijk hadden plaatsgevonden. Ten derde voldoet dit besluit niet aan het door artikel 8 EVRM vereiste noodzakelijkheidsbeginsel.
178


De Commissie en de Bondsrepubliek Duitsland betwisten verzoeksters argumenten.
 179


Volgens artikel 7 van het Handvest heeft eenieder recht op eerbiediging van zijn privéleven, zijn familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn communicatie.
180


Volgens artikel 8, lid 1, EVRM heeft eenieder recht op respect voor zijn privéleven, zijn familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn correspondentie.
181


Artikel 7 van het Handvest, dat het recht op eerbiediging van het privéleven en van het familie- en gezinsleven betreft, bevat rechten die overeenstemmen met die welke worden gewaarborgd door artikel 8, lid 1, EVRM. Overeenkomstig artikel 52, lid 3, van het Handvest moeten aan artikel 7 hiervan dus dezelfde inhoud en reikwijdte worden toegekend als aan artikel 8, lid 1, EVRM, zoals dit wordt uitgelegd in de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (arrest van 17 december 2015, WebMindLicenses, C‑419/14, EU:C:2015:832, punt 70).
182


Artikel 52, lid 1, van het Handvest bepaalt dat beperkingen op de uitoefening van de rechten en vrijheden die in het Handvest worden erkend bij wet moeten worden gesteld en de wezenlijke inhoud van die rechten en vrijheden moeten eerbiedigen. Voorts kunnen met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel slechts beperkingen worden gesteld indien die noodzakelijk zijn en daadwerkelijk beantwoorden aan door de Unie erkende doelstellingen van algemeen belang of aan de eisen van bescherming van de rechten en vrijheden van anderen.
183


Onderzocht moet worden of het bestreden besluit artikel 7 van het Handvest eerbiedigt en daartoe voldoet aan de voorwaarden van artikel 52, lid 1, van het Handvest.
 1) Bestaan van een wettelijke grondslag voor de inmenging in het privéleven






184


Verzoekster betoogt dat het bestreden besluit om de volgende redenen een onrechtmatige inmenging in het recht op eerbiediging van het privéleven vormt. Ten eerste zou uit de argumenten ter ondersteuning van elk van de middelen van het verzoekschrift volgen dat in deze inmenging niet is voorzien bij de wet, te weten artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003. Ten tweede zou de overlegging aan de Commissie van alle documenten die beantwoorden aan de zoektermen die in het bestreden besluit zijn vermeld ertoe leiden dat persoonsgegevens betreffende de in dat besluit bedoelde bewaarders, andere personeelsleden van verzoekster en hun vrienden of familieleden worden meegedeeld (hierna: „litigieuze persoonsgegevens”). Ten derde stelt verzoekster dat zij niet kan worden verplicht de Commissie informatie te verstrekken die voor het onderzoek niet relevant is. Zij betoogt dat zij in een dergelijk geval zou handelen in strijd met artikel 6, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB 2016, L 119, blz. 1), omdat zij dan een ongeoorloofde verwerking van persoonsgegevens zou verrichten, daar die verwerking niet noodzakelijk is om te voldoen aan een wettelijke verplichting in de zin van deze bepaling.
185


Volgens de voorwaarden van artikel 52, lid 1, van het Handvest moet de beperking van het recht op eerbiediging van het privéleven allereerst bij wet worden gesteld. De betrokken maatregel moet dus een rechtsgrondslag hebben (zie arrest van 28 mei 2013, Trabelsi e.a./Raad, T‑187/11, EU:T:2013:273, punt 79 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 186


Dat is in casu het geval. Het bestreden besluit is vastgesteld op grond van artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003, dat de Commissie de bevoegdheid verleent om ondernemingen en ondernemersverenigingen bij besluit om inlichtingen te verzoeken.
187


Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door verzoeksters argumenten dat het bestreden besluit onrechtmatig is voor zover het van haar kant een onrechtmatige verwerking van persoonsgegevens in de zin van artikel 6, lid 1, van verordening 2016/679 impliceert.
188


Allereerst moet worden opgemerkt dat verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de instellingen, organen en instanties van de Unie en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 45/2001 en besluit nr. 1247/2002/EG (PB 2018, L 295, blz. 39) overeenkomstig artikel 2, lid 1, ervan van toepassing is op de verwerking van persoonsgegevens door alle instellingen en organen van de Unie, terwijl verordening nr. 2016/679 geldt voor alle natuurlĳke personen of rechtspersonen, behoudens de gevallen waarin artikel 2, lid 2, van deze verordening voorziet.
189


Vervolgens bepaalt artikel 6, lid 1, van verordening 2016/679:
„De verwerking is alleen rechtmatig indien en voor zover aan ten minste een van de onderstaande voorwaarden is voldaan:
[…]





c)


de verwerking is noodzakelijk om te voldoen aan een wettelijke verplichting die op de verwerkingsverantwoordelijke rust […]”.
190


Er zij aan herinnerd dat artikel 1 van het bestreden besluit verzoekster krachtens artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003 verplicht om de in de bijlagen bij dat besluit bedoelde documenten over te leggen. Dit besluit vormt dus een wettelijke verplichting in de zin van artikel 6, lid 1, onder c), van verordening 2016/679.
 191


De overige door verzoekster in punt 127 van het verzoekschrift aangevoerde argumenten zijn algemeen en ongedifferentieerd geformuleerd en voldoen dus niet aan de vereisten van artikel 76 van het Reglement voor de procesvoering.
192


Tot slot bepaalt artikel 5, lid 1, onder a), van verordening 2018/1725 dat de instellingen van de Unie rechtmatig persoonsgegevens mogen verwerken voor zover de verwerking „noodzakelijk [is] voor de vervulling van een taak in het algemeen belang of in het kader van de uitoefening van het openbaar gezag dat aan de instelling of het orgaan van Unie is verleend”.
193


Te dien aanzien draagt de uitoefening van de bij verordening nr. 1/2003 aan de Commissie verleende bevoegdheden bij tot de handhaving van het door de Verdragen gewenste mededingingsstelsel, waarvan de naleving voor de ondernemingen een dwingende plicht is (zie arrest van 20 juni 2018, České dráhy/Commissie, T‑621/16, niet gepubliceerd, EU:T:2018:367, punt 105 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
194


Aangezien verordening nr. 1/2003 de Commissie de bevoegdheid verleent om besluiten vast te stellen waarbij om inlichtingen wordt verzocht, kan verzoekster niet met succes stellen dat het bestreden besluit een inmenging vormt die niet bij wet is gesteld in de zin van artikel 52, lid 1, van het Handvest.
