Het penningsken, 1872, no. 88, 01-02-1872 
i\ . 88. — Lidmaatschap 1 Ct. per week. — Maandelijks een blaadje. — 1872. HEï VSSmSGWXS. tfulpYereeniging der Utreclitsche Zendingyereeniging. JAN MAF ADI. EEN MAN' UIT HET BASSUTO-VOLK. Het volk van dezen naam woont in Zuid-Afrika , het is boven de meeste Kafferstammen met een dorst naar beschaving, bezigheid en handel begiftigd. Om in het bezit van een geweer of een deken of iets anders, wat zij van den Europeaan zagen, te geraken, verlaten zij gedurende jaren hun vaderland, zoeken werk aan de kust en bewaren hunne verdiensten, tot zij eindelijk zooveel verzameld hebben, zoodat zij zich de gewenschte ditaba (nieuwe zaak) kunnen koopen, met dien schat keeren zij dan terug naar hun land, waar zij onder het drinken van kafferbier om het vuur gezeten, de lotgevallen van hunne soms jarenlange afwezigheid voor hunne oplettende landgenooten verhalen, nu worden de nieuwe zaken te voorschijn gehaald, die met bewondering aangestaard worden ; vooral de jongelieden zitten in ééne verbazing toe te luisteren: zij worden ontgloeid om ■weldra zeiven met een gelijk doel de verre zeekust op te zoeken. Deze begeerte naar bet nieuwe is in de hand der Voorzienigheid dikwijls een middel hun het ware nieuws te leeren kennen. Zekere Jan Mafadi werd door dienzelfden lust naar de ditaba's aangegrepen ; wel was hij reeds gehuwd, maar daar zijn vrouw bitter slecht voor hem was, viel het hem gemakkelijk haar te verlaten; intusschen moest deze voor zich zeiven zorgen, nu kon zij vrij spel met hare heidensche lusten drijven. Jan Mafadi was 26 jaar oud, toen hij in 1858 Britsch-Kafferland bereikte, hij vond weldra werk in PortElisabeth. Spoedig vernam hij van zijne landgenooten dat daar een huis gelegen was, waarin een blanke over Modimo (God) en zijn' Zoon verhaalde, ook Jan begeeft zich derwaarts, de drangrede daartoe mag wel geweest zijn, dat iemand hem verhaalde: terwijl de overige blanken den Kaffer slechts voor slaaf goedkeurden, deze blanke zeide, dat de Kaffer in het oog vau Modimo evenveel waarde had als de blanke en er voor hem na den dood evenzeer plaats was in een land vol vreugde en heerlijkheid. Toen Mafadi het huis des Heereii verliet had hij verwonderlijke nieuwigheden gehoord, de overige Bassuto's hadden veel met elkander te bespreken over de gehoorde godsdienstoefening, maar midden in het gesprek zegt er een tot Mafadi: nja de wereld zal eeumaal door vuur vergaan." — Jan begon te lachen, zoo iets kwam hem al te dwaas voor. Maar wat geschiedt: in den volgenden nacht droomt hij dat hij op het veld bezig is: en zi«t plotseling begint er vuur van den hemel te vallen, benevens stroomen kookend water; de inenschen trachten op de bergen te vluchten, maar a/les was te vergeefs, vuur en water achtervolgden hen ook derwaarts, zoodat zij met de wereld in al hunne ellende moesten verbranden. Van stonde aan gelooft Jan het boek der blanken, hij scheidt zich vau zijne ongeloovige kameraden af en strijdt tegen hen vol geestdrift voor dat boek (de bijbel). Doch lieve lezer, ik mag u niet meer droomen van Jan Mafadi vertellen , zonder u eerst te herinneren aan de ladder Jacobs: de Heer zoekt in zijne groote liefde tot zondaren een iegelijk op en spreekt met hem op zijne bizondere wijze, daar de Zuid-Afrikanen vooral veel te doen hebben met gezichten en droomen, zoo wil de liefdevolle Vader die in de hemelen woont, zijn opeubaringssverk aan het eigendoinmelijke van dit volk aansluiten, opdat zij gelijk Jacob in de woestijn, van zijne alom tegenwoordige hulp en nabijheid zouden verzekerd worden. Korten tijd na dien eersten droom, droomde hij andermaal , namelijk dat hij spoedig zoude sterven. Hij stond geheel alleen en zag een wit blad papier hemelwaarts stijgen, waarbij hij een stem hoort zeggen: Mafadi, als gij sterit zult ook gij aldus ten hemel stijgen en gij zult het daar goed hebben ; dat was voor hem een kostelijke droom, en hij verlangde van dat oogenblik naar zijn hemelsch vaderland. Weinige dagen later droomde hij dat hij stond en opzag naar den hemel, deze opende zich en hoe meer hij zich ontsloot, hoe dieper en dieper zag hij in eeu schitterend licht, daar hoort hij eene stem zeggen: hier is het, dat cle Heer woont, het is er zoo schoon, zoo heerlijk schoon. Ook gij zult derwaarts komen. — Op gelijke wijze ontving hij in een' droom het bevel, zich van al zijn vroegere zouden, ln ontucht bestaande, verre te houden. Dat er velen onzer landgenooteu in dezen tijd zoo hoogen prijs stellen op gezichten en openbaringen, vindt volstrekt geen verdediging in deze korte verhalen, want immers ons ontbreekt het niet aan het geschreven woord van God, waaruit wij zijnen volkomen wil kunnen verstaan, maar Mafadi kon in dezeu tijd de Schrift nog niet in zijne moedertaal lezen, ziet dus welk een nederbuigeude zondaarsliefde er bij onzen Heer is, aan eeti iegelijk schenkt Hij zijne bevelen eu beloften, dezen in droomen, ons door het onderzoek vau zijn woord. Terstond begon Jan Mafadi zich met allen ernst op de voorbereiding tot den Heiligen Doop toe te leggen, hij leerde met eenen zeldzaineu ijver en paai de daaraan stille ingetogenheid, zoodat hij reeds spoedig de meest overtuigende bewijzen aflegde van de opregtheid zijns geloofs, voor hij terug ke<-rde naar zijn vaderland werd hij gedoopt eu bewaarde zijn leven lang de doopacte in een blikken kokertje, maar behalve die was er nog eene ditubu, die hij medenam, namelijk de vijf boeken van Mozes in de Kaffertaai, daaruit zoude hij zijn volk de wonderen van Modiino verhalen. In 1860 keert Jan, met zijn landgenoot Mantladi huiswaarts, zijn eerste werk is zijne oude grootmoeder, die hem, daar hij vroeg zijne ouders verloren had, steeds als kind had gekoesterd, het woord des levens te brengen. Aanvankelijk schrikt zij hevig voor den veranderden toestand van haren kleinzoon, hij sprak tegen haar van den troost en de hoop die zijn hart vervulde, doch zij hield hem voor krankzinnig, eu haastte zich tot een' tooverarts oui door artsenij dien boozeu geest te doen uitdrijven. — Mafadi andwoorde haar kalm: neen moeder, ik ben niet krankzinnig, maar ik heb in den Heer Jezus leeren gelooven en dat is eene te kostelijke zaak, dan dat een tooveuaar er mij al' zal brengen. Dat klonk haar zoo vreemd toe, dat zij voor haren kleinzoon terugdeinsde, edoch door zijnen nieuwen wandel getroffen, evenzeer als door het liefelijke woord dat hij haar telkens voorhield, zeide zij na geruimen tijd: /'kind, mijn hart is ontroerd ! Ik zoek den Heer en geloof zijn woord." Met zijne vrouw was Jau niet zoo gelukkig, zij bleef aanhoudend haren man lasteren en bedroeven; hij droeg dit geduldig, afwachtende de ure des Heeren, maar weerstond den Heiligen Geest voortdurend. Toen er na eenigen tijd een oorlog uitbrak, had Mafadi de vaste overtuiging, dat hij daarin zoude omkomen, maar indachtig aan het hemelsch licht, dat hij in zijnen droom te Port-Elisabeth gezien had, verlangde hij nu vau ganscher harte, dat de Heer hem in dien zoo vurig begeerden hemel zoudt opnemen, liij na fa afscheid van zijne grootmoeder met de woorden: moeder, ik ga nu weg, uw oog zal mij niet weder zien, daarom ééne bede, blijf bij den Heer en werp Hem niet weg. Geloof in i Hem tot aan uw eindeI Ik weet dat gij mij spoedig volgen zult. Toen hij afscheid van zijne vrouw kwam nemen, die in dezen tijd door Jan's zachtmoedigheid en lielde een weinig overweldigd was en naar het geloof neigde, nam hij zijn zoontje Leboga op zijn' arm en bracht het tot diens moeder', zeggende: vrouwik ga en keer niet weder, gij moet ons kind den weg tot den Heer wijzen en het laten onderrichten in zijn Woord. Wilt gij dat niet doeu? Ja zoo gij u weder van het geloof afwendt, dan zal ik den lieer bidden, dat liij het kind late sterven, opdat het geen heiden worde. Wacht u dat gij niet in de hand des levenden Gods valt. Wanneer gij hoort dat ik dood ben, dan moogt gij uw hoofdhaar, noch dat van liet kind gelijk de heidenen laten afscheeren, maar gij moet bedenken, dat ik als een geloovig man tot mijnen Heer ga. Toen de vijandelijkheden zouden beginnen, bestormt de aanvallende partij, waaronder Mafadi was, een kraal (kafferdorp) en steken de woningen in brand. Eenige vijanden nemen de wijk in een hol ouder een' rotswand, en gedekt door een 1 verschansing van losopeengestapelde steenen, openen zij vari daar een moorddadig vuur; de jonge krijgslieden worden teruggeworpen, hun moed zinkt; daar springt plotseling een man uit hun midden vooruit, bereikt de verschansing, scheurt met krachtigen arm een' bies, maar stort onmiddelijk daarna door een schot in de borst getroflen ter aarde, maar ziet, hij richt zich weder op zijne knieën, en met de handen zijn lichaam op den bodem steunende, verheft hij zijn hoofd ten hemel, buigt liet daarna voorover en bidt overluid: Het is Mafadi de Christen — nogmaals richt hij zijn hoofd hemelwaarts, maar wederom laat hij het zinken en bidt andermaal, tot hij bezwijkende zijnen geest in de hand zijns Heilands beveelt. — Niemand had hem in de hitte des strijds kunneu verstaan, maar een zijner wapenbroeders, Mafadi aldus ziende heengaan, zeide; ik dacht dat de geloovigen slechts baden als zij den maaltijd beginnen, maar deze hier bidt ook in het gevecht, en terwijl hij doodelijk verwond is, dat is mij te machtig, bet gebed moet iets groots zijn: ik ben overwonnen en wil voortaan ook leeren bidden. En waarlijk deze man heeft leeren bidden. Jan Mafadi's vrouw keerde zich helaas weldra van het geloof af, en ofschoon zij door den dood van haar zoontje aan de ernstige vermaning van haren man herinnerd werd, zonk zij toch al dieper en dieper in het heidendom terug. Zij huwde ten slotte met een heidensch man, een toovenaar, om de kroon te zetten op haar afvallig leven. Haar sterfbed was vreeselijk, zij was gezwollen aan al hare leden, haar man grijpt naar toovermiddelen, maar vindt zijne vrouw betooverd, nu wordt zij in de eenzaamheid gebracht en vol zelfverwijt, onder de kreten ik ga verloren, ik brand, omdat ik niet geluisterd heb naar de vermaningen van mijn' man, daarom straft God mij; mijn man heeft mij naar den Heer gewezen , maar ik heb mijn zaligheid moedwillig veracht, zoo stierf zij zonder troost en zonder geloof. Nog een woord over Jan's grootmoeder. Zij ontsliep met gevouwen handen, en hoe vaak een van de omstaande heidenen ook trachtte die handen vaneen te rukken, het gelukte hem niet, haar laatste woord was: nu ga ik hemelwaarts tot mijn Heer. Snelpersdruk van Kernink en Zoon, te Utrecht. 