None
Ten gronde

Beweerdelijk onrechtmatige handelwijze





98


In de eerste plaats verwijt verzoekster de EDEO en de delegatie, kort samengevat, dat deze heeft verzuimd om binnen zeven dagen na haar ontslag, in oktober 2001, een „estemara 6”-formulier op haar naam af te geven, en dat deze nadien evenmin, ondanks haar herhaalde verzoeken daartoe, haar situatie ten opzichte van het Egyptische socialezekerheidsorgaan heeft geregulariseerd. In de tweede plaats verwijt zij hun te hebben getracht om zonder haar toestemming en zelfs zonder haar daarover vooraf te hebben geïnformeerd, voor haar een „movement certificate” te verkrijgen.
– Verzuim om het „estemara 6”-formulier op verzoeksters naam af te geven en om haar situatie nadien te regulariseren





99


Aangaande het eerste onderdeel van deze beweerdelijk onrechtmatige handelwijze voert verzoekster schending aan van, ten eerste, het beginsel van behoorlijk bestuur, ten tweede, het beginsel van de redelijke termijn en, ten derde, het toepasselijke Egyptische recht.
100


Wat, in de eerste plaats, de gestelde schending van het beginsel van behoorlijk bestuur betreft, betoogt verzoekster dat haar situatie door de delegatie en de EDEO op geen enkel moment op onpartijdige en evenwichtige wijze is behandeld, hetgeen in strijd is met artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Zij wijst erop dat zij op haar veelvuldige verzoeken geen enkel concreet antwoord heeft ontvangen van de delegatie, die aldus haar geval opzettelijk en op onrechtvaardige wijze heeft genegeerd. Zij betoogt voorts dat de EDEO niet met spoed de beslissing van de Ombudsman van 8 maart 2013 heeft uitgevoerd.
 101


De EDEO betwist dat hij volledig inactief zou zijn gebleven en jegens verzoekster blijk zou hebben gegeven van een gebrek aan respect en billijkheid, aangezien hij talloze malen op de verzoeken van verzoekster heeft geantwoord en stappen heeft ondernomen om het betrokken probleem op te lossen. Hij betwist ook dat hij niet zou hebben gereageerd naar aanleiding van de beslissing van de Ombudsman van 8 maart 2013 en merkt in dit verband met name op dat hij verzoekster meermaals heeft verzocht hem een „movement certificate” te doen toekomen, hetgeen verzoekster weigerde te doen.
102


In de tweede plaats overweegt verzoekster dat de delegatie en de EDEO het beginsel van de redelijke termijn hebben geschonden doordat zij, tot op heden, haar situatie ten opzichte van het Egyptische socialezekerheidsorgaan nog niet hebben geregulariseerd, terwijl zij de EDEO reeds vanaf het begin van 2005 had verzocht om haar zo snel mogelijk het „estemara 6”-formulier toe te zenden (hetgeen zij later diverse malen per telefoon, brief en e-mail heeft herhaald), dat zij vervolgens in 2010 contact had opgenomen met het DG Relex, en dat de Ombudsman een beslissing had genomen waarin de onrechtmatige handelwijze van de EDEO en de daaruit voortvloeiende schadeposten werden vastgesteld.
 103


De EDEO voert aan dat verzoekster pas in februari 2005 voor het eerst contact heeft opgenomen met de delegatie en dat de correspondentie tussen verzoekster en de delegatie pas vanaf 2007 frequenter is geworden. Hij betoogt dat de reden waarom verzoeksters situatie nog steeds niet is geregulariseerd, is gelegen in het feit dat laatstgenoemde sinds 2010 weigert hem een „movement certificate” te verstrekken. De lange duur van de situatie die ten grondslag ligt aan het onderhavige beroep, is dus tenminste gedeeltelijk toe te rekenen aan verzoekster zelf. Inzonderheid is, zoals blijkt uit de beslissing van de Ombudsman van 8 maart 2013, de door verzoekster na mei 2010 geleden schade uitsluitend en alleen te wijten aan verzoekster, die weigerde met de delegatie samen te werken.
104


In de derde plaats betoogt verzoekster dat de delegatie het toepasselijke Egyptische recht heeft geschonden door te verzuimen om binnen zeven dagen na het einde van haar arbeidsovereenkomst een „estemara 6”-formulier op haar naam af te geven. Volgens haar is enkel de delegatie in staat om deze schending te herstellen. Laatstgenoemde weigert evenwel sinds 2005, uitsluitend om financiële redenen, haar situatie te regulariseren, aangezien een dergelijke regularisatie niet met terugwerkende kracht kan worden uitgevoerd, maar enkel vanaf de datum van afgifte van voornoemd formulier, hetgeen de betaling impliceert van socialezekerheidspremies tot aan laatstgenoemde datum.
 105


De EDEO erkent het „estemara 6”-formulier niet binnen de gestelde termijn te hebben afgegeven, maar herhaalt dat hij bij zijn pogingen om het probleem op te lossen geen medewerking heeft kunnen krijgen van verzoekster, die weigerde een „movement certificate” aan te vragen. Hij is van mening dat het niet juist zou zijn om het socialezekerheidsdossier van verzoekster af te sluiten alsof zij tot op heden voor de delegatie heeft gewerkt. Hij voegt hieraan toe dat de delegatie uiteindelijk de hulp heeft ingeroepen van een advocaat, die voornoemd formulier naar het laatste adres van verzoekster in Egypte heeft gezonden, alsmede een brief heeft gestuurd naar het Egyptische socialezekerheidsorgaan, dat hierop evenwel nooit heeft geantwoord.
106


In de eerste plaats dient de gestelde schending van het Egyptische recht te worden onderzocht.
107


In dit verband zij erop gewezen dat partijen het erover eens zijn dat, naar Egyptisch recht, de delegatie verplicht was om binnen zeven dagen na het einde van haar arbeidsovereenkomst met verzoekster het „estemara 6”-formulier op naam van verzoekster op te stellen en af te geven aan het Egyptische socialezekerheidsorgaan, maar dat de delegatie heeft verzuimd dit te doen. Zoals de EDEO ter terechtzitting heeft aangegeven, lijkt het erop dat verzoeksters situatie zelfs op de datum van die terechtzitting nog steeds niet was geregulariseerd (zie punt 41 hierboven).
 108


Desalniettemin moet worden vastgesteld dat, zoals verzoekster overigens ter terechtzitting heeft toegegeven, een dergelijke miskenning van een nationale regeling van een derde land als zodanig op zichzelf geen schending van het Unierecht kan opleveren die kan leiden tot niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie. Zo is geoordeeld dat verzuimen van Unie-instellingen slechts tot aansprakelijkheid van de Unie kunnen leiden voor zover de instellingen een uit een Unierechtelijke bepaling voortvloeiende wettelijke verplichting tot handelen niet zijn nagekomen (arresten KYDEP/Raad en Commissie, punt 50 supra, EU:C:1994:329, punt 58, en 13 november 2008, SPM/Raad en Commissie, T‑128/05, EU:T:2008:494, punt 128).
109


Daar staat tegenover dat wanneer de miskenning van een nationale regeling van een derde land tegelijkertijd een schending vormt van een regel van Unierecht, en met name van een algemeen beginsel van Unierecht, dit kan leiden tot niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie. Derhalve dient in casu de, door de EDEO erkende, schending van het toepasselijke Egyptische recht niet autonoom te worden beoordeeld, maar binnen de context van de middelen die zijn ontleend aan schending van, enerzijds, het beginsel van behoorlijk bestuur en, anderzijds, het beginsel van de redelijke termijn.
110


In de tweede plaats dienen de middelen die zijn ontleend aan schending van, enerzijds, het beginsel van behoorlijk bestuur en, anderzijds, het beginsel van de redelijke termijn gezamenlijk te worden behandeld.
 111


In dit verband zij eraan herinnerd dat artikel 41 van het Handvest van de grondrechten, met als opschrift „Recht op behoorlijk bestuur”, in lid 1 ervan bepaalt dat eenieder er recht op heeft dat zijn zaken onpartijdig, billijk en binnen een redelijke termijn door de instellingen en organen van de Unie worden behandeld. Artikel 41, lid 3, van dat Handvest herinnert aan het in artikel 340, tweede alinea, VWEU neergelegde beginsel dat eenieder recht heeft op vergoeding door de Unie van de schade die door haar instellingen of door haar personeelsleden in de uitoefening van hun functies is veroorzaakt, overeenkomstig de algemene beginselen die de rechtsstelsels der lidstaten gemeen hebben.
112


De toelichtingen bij het Handvest van de grondrechten preciseren dat artikel 41 ervan is gebaseerd op het bestaan van de Unie als een rechtsgemeenschap waarvan de kenmerken zijn ontwikkeld door de jurisprudentie, die met name behoorlijk bestuur heeft erkend als algemeen rechtsbeginsel.
113


Het beginsel van behoorlijk bestuur, wanneer het de uitdrukking vormt van specifieke rechten als het recht van eenieder op een onpartijdige en billijke behandeling van zijn zaken binnen een redelijke termijn, in de zin van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten, moet worden aangemerkt als een regel van Unierecht die ertoe strekt particulieren rechten toe te kennen [zie, met betrekking tot de zorgvuldigheidsplicht, die samenhangt met het beginsel van behoorlijk bestuur en de bevoegde instelling verplicht alle relevante gegevens van de zaak zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken, arrest van 16 december 2008, Masdar (UK)/Commissie, C‑47/07 P, Jurispr., EU:C:2008:726, punt 91en aldaar aangehaalde rechtspraak; zie in die zin ook arresten van 4 oktober 2006, Tillack/Commissie, T‑193/04, Jurispr., EU:T:2006:292, punt 127, en SPM/Raad en Commissie, punt 108 supra, EU:T:2008:494, punt 127].
 114


Bovendien beschikken de instellingen, organen en instanties van de Unie niet over een beoordelingsmarge met betrekking tot de eerbiediging, in een concreet geval, van het beginsel van behoorlijk bestuur, zoals dit in casu wordt ingeroepen. Bijgevolg volstaat de vaststelling dat er sprake is van schending van dit beginsel door de delegatie en de EDEO op zich om het bestaan aan te tonen van een voldoende gekarakteriseerde schending in de zin van de in punt 51 hierboven aangehaalde rechtspraak.
115


Vastgesteld moet worden dat de EDEO ter terechtzitting heeft toegegeven dat in casu sprake is geweest van schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, in de zin van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten, en, met name, van het beginsel van de redelijke termijn.
 116


De gegevens in het dossier en de volgorde van de gebeurtenissen zoals die zijn beschreven in de punten 1 tot en met 41 hierboven, tonen in elk geval het bestaan van een dergelijke schending aan. De delegatie, opgevolgd door de EDEO, heeft zich totaal niet inschikkelijk getoond jegens verzoekster, die nochtans meer dan tien jaar haar werkneemster was geweest, door, kort samengevat, niet alleen te verzuimen om in oktober 2001 het „estemara 6”-formulier op verzoeksters naam op te stellen en af te geven aan het Egyptische socialezekerheidsorgaan, maar ook door pas op 18 maart 2010 voor het eerst een concrete maatregel te nemen in antwoord op het verzoek van 3 februari 2005 (zie punt 5 hierboven), dat nadien meerdere malen is herhaald (zie punten 8, 11, 13, 15, 17, 19 en 20 hierboven). Zij heeft vervolgens getracht een „movement certificate” op verzoeksters naam te verkrijgen (zie punt 22 hierboven). Tot 18 maart 2010 heeft de delegatie niets ondernomen en niet gereageerd op de verzoeken van verzoekster, dan wel enkel ontwijkende antwoorden verstrekt, waarin zij stelde meer tijd nodig te hebben om een oplossing voor het probleem te vinden. Naar aanleiding van een vraag hierover ter terechtzitting, was de EDEO niet in staat ook maar enige uitleg te verschaffen voor dit uitblijven van reacties van de delegatie op verzoeksters volstrekt gerechtvaardigde verzoeken.
117


De EDEO kan de latere niet-regularisatie van de situatie van verzoekster niet rechtvaardigen met het feit dat laatstgenoemde heeft geweigerd om een „movement certificate” aan te vragen, zoals de delegatie haar vanaf midden 2010 verscheidene malen had verzocht.
 118


Zoals verzoekster heeft beklemtoond in haar stukken en ter terechtzitting, is immers geenszins aangetoond dat de overlegging van een „movement certificate”, ten bewijze dat zij in oktober 2001 het Egyptische grondgebied had verlaten, onontbeerlijk was om haar situatie op socialezekerheidsgebied te regulariseren. Bijgevolg, en gelet op de door verzoekster aangevoerde persoonlijke redenen alsook op de weigering van de EDEO om serieus de mogelijkheid te overwegen haar een schadeloosstelling toe te kennen, is het begrijpelijk dat verzoekster terughoudend stond tegenover het aanvragen van een dergelijk certificaat. Dienaangaande zij opgemerkt dat het „movement certificate” geen onschuldig document is, ook indien niet vaststaat dat dit certificaat uitsluitend, dan wel hoofdzakelijk, wordt gebruikt in het kader van strafrechtelijke procedures.
119


Zoals ter terechtzitting duidelijk is gebleken, beoogden de delegatie en de EDEO weliswaar het voornoemde „movement certificate” te verkrijgen, doch dit was in feite vooral in hun eigen belang, opdat verzoeksters socialezekerheidsdossier met terugwerkende kracht in oktober 2001 kon worden gesloten. Zoals tussen partijen vaststaat, had de delegatie op elk moment een „estemara 6”-formulier kunnen opstellen, met daarop de datum van de daadwerkelijke afgifte aan het Egyptische socialezekerheidsorgaan, maar zou zij zich in dat geval bloot hebben gesteld aan de verplichting om tot aan die datum achterstallige socialezekerheidspremies te moeten betalen. In dit verband zij eraan herinnerd dat het „estemara 6”-formulier met de afgifte waarvan aan verzoekster de delegatie uiteindelijk in oktober 2011 instemde, door dat orgaan werd geweigerd op grond dat het was geantedateerd met een datum in oktober 2001 (zie punt 34 hierboven).
 120


Uit het voorgaande volgt dat de delegatie en de EDEO, door niet binnen de door het toepasselijke Egyptische recht gestelde termijn het „estemara 6”-formulier op naam van verzoekster af te geven en door nadien niet de situatie van verzoekster te regulariseren, zich schuldig hebben gemaakt aan een onrechtmatige handelwijze die kan leiden tot niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie.
– Poging van de delegatie om een „movement certificate” te verkrijgen





121


Verzoekster stelt dat de delegatie haar recht op eerbiediging van haar persoonlijke levenssfeer heeft geschonden door in 2010, zonder haar daarover te informeren en zelfs zonder haar toestemming, contact op te nemen met de Egyptische immigratie- en paspoortdienst teneinde een „movement certificate” te verkrijgen.
122


De EDEO betwist verzoeksters recht op eerbiediging van haar persoonlijke levenssfeer te hebben geschonden. Hij wijst er met name op dat de delegatie, geheel te goeder trouw en met de bedoeling om verzoeksters situatie te regulariseren, op basis van informatie die hij had ontvangen van het Egyptische socialezekerheidsorgaan, heeft getracht om zelf het „movement certificate” te verkrijgen.
123


In dit verband kan ermee worden volstaan op te merken dat verzoekster op geen enkele wijze aantoont in welk opzicht de pogingen van de delegatie om voor haar een „movement certificate” te verkrijgen, dat enkel het bewijs is van haar vertrek van het Egyptische grondgebied in oktober 2001, afbreuk hadden kunnen doen aan haar persoonlijke levenssfeer. Zoals de EDEO heeft aangegeven, zonder op dit punt door verzoekster te zijn weersproken, was de informatie waarvan de delegatie aldus, louter voor administratieve doeleinden, de officiële bevestiging wilde verkrijgen, door verzoekster onmiddellijk na haar ontslag aan de delegatie meegedeeld, en had deze dus geen persoonlijk karakter.
 124


Bijgevolg kan niet worden gesteld dat de pogingen van de delegatie om voor verzoekster een „movement certificate” te verkrijgen, een onrechtmatige handelwijze vormt die kan leiden tot niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie.
Gestelde schade en causaal verband





125


Uit de punten 106 tot en met 120 hierboven blijkt dat de delegatie, en vervolgens de EDEO, een onrechtmatigheid hebben begaan die kan leiden tot niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie, door, in strijd met het beginsel van behoorlijk bestuur en het beginsel van de redelijke termijn, te verzuimen om binnen de door het toepasselijke Egyptische recht gestelde termijn het „estemara 6”-formulier op naam van verzoekster af te geven aan het Egyptische socialezekerheidsorgaan en door nadien niet haar situatie in dit verband te regulariseren. Bovendien volgt uit de punten 89 tot en 97 hierboven dat het onderhavige beroep, wat de hiermee gevraagde vergoeding van de gestelde tweede, derde en vierde materiële schadepost en van de gestelde immateriële schadeposten betreft, ontvankelijk is, voor zover deze diverse schades zijn geleden na 30 oktober 2008.
126


Derhalve dient te worden onderzocht of de schadeposten reëel en zeker zijn en, in voorkomend geval, of er een causaal verband bestaat tussen de geconstateerde onrechtmatigheid en die schadeposten.
 – Gestelde tweede materiële schadepost





127


Verzoekster vordert primair terugbetaling van de woonkosten die zij sinds 2004 in België heeft moeten betalen en die worden begroot op een bedrag van 133493,88 EUR. Zij stelt dat indien de delegatie het „estemara 6”-formulier wél zou hebben afgegeven, zij vanaf eind 2003 weer in Egypte had kunnen gaan wonen en werken. Zij had daar gratis onderdak kunnen krijgen bij haar familie tot aan de levering van het appartement dat zij in Caïro had gekocht. Aangezien zij als gevolg van de onrechtmatige handelwijze van de delegatie en de EDEO in België moest blijven wonen, vordert zij terugbetaling van de huurbedragen die zij heeft betaald voor de twee appartementen waarin zij van 1 januari 2004 tot en met 31 januari 2008 achtereenvolgens heeft gewoond, te weten een bedrag van 40950 EUR, waarbij zij preciseert dat zij in juli 2007 in België een appartement had gekocht waarin zij op 1 februari 2008 haar intrek kon nemen. Zij vordert ook betaling van een bedrag van 4438 EUR in verband met de aankoop van meubels voor het tweede door haar gehuurde appartement in Brussel (België). Tot slot is zij van mening dat deze bedragen moeten worden verhoogd met het totaal van de bedragen die zij vanaf 1 juli 2007 verschuldigd was aan rente voor de lening die zij had afgesloten voor de aankoop van haar appartement in België, te weten een bedrag van 88105,88 EUR.
128


Subsidiair vordert verzoekster terugbetaling van het totaal van de rentebedragen die zij vanaf 30 oktober 2008 verschuldigd was voor de in punt 127 hierboven bedoelde lening, te weten een bedrag van 78623,81 EUR.
 129


De EDEO betwist het bestaan van een rechtstreeks causaal verband tussen de betrokken onrechtmatige handelwijze en die schade, waarbij hij, kort samengevat, betoogt dat verzoekster vrijwillig had besloten om in België te gaan wonen en dat de kosten waarvan terugbetaling wordt gevorderd, niet meer dan het normale gevolg zijn van de keuze hoe zij haar leven inricht. Bovendien is elk eventueel causaal verband verbroken door de handelwijze van verzoekster zelf, die had geweigerd een „movement certificate” aan te vragen.
130


Om te beginnen moet worden vastgesteld dat, aangezien het verzoek om vergoeding van de gestelde tweede materiële schadepost verjaard was voor wat betreft de periode vóór 30 oktober 2008, enkel verzoeksters subsidiaire vorderingen met betrekking tot haar woonkosten door het Gerecht in aanmerking kunnen worden genomen.
131


Vervolgens moet worden vastgesteld dat er geen voldoende rechtstreeks causaal verband bestaat tussen de betrokken onrechtmatige handelwijze en de schade die wordt gevormd door de rente die verzoekster moest betalen voor de lening die zij had afgesloten voor de aankoop van een appartement in Brussel.
132


In dit verband zij eraan herinnerd dat uit de rechtspraak volgt dat in gevallen waarin wordt betoogd dat de gestelde schade door een nalaten is veroorzaakt, de zekerheid moet bestaan dat de schade effectief door het gelaakte nalaten is veroorzaakt en niet kon zijn veroorzaakt door andere gedragingen dan die welke de verwerende instelling ten laste worden gelegd (zie beschikking van 17 december 2008, Portela/Commissie, T‑137/07, EU:T:2008:589, punt 80en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 133


Verzoekster heeft weliswaar als gevolg van de betrokken onrechtmatige handelwijze vanaf het begin van 2005 niet kunnen terugkeren naar Egypte om daar te gaan werken en wonen, doch dit neemt niet weg dat haar persoonlijke keuze, en niet de bovengenoemde handelwijze, doorslaggevend was voor haar besluit om in juli 2007 een appartement in Brussel te kopen en daarvoor een hypothecaire lening af te sluiten. Tussen de bovengenoemde handelwijze en het besluit om tot die aankoop en lening over te gaan, bestaat hooguit een indirect causaal verband. Dienaangaande moet er met name op worden gewezen dat verzoekster in het verzoekschrift heeft verklaard dat „[zij], teneinde [zich] te verzekeren van een vastgoedkapitaal om [haar] povere toekomstige pensioen aan te vullen, uiteindelijk, in juli 2007, [had] besloten in België een lening af te sluiten om daar een appartement te kopen”.
134


Hieruit volgt dat het verzoek om vergoeding van de gestelde tweede materiële schadepost moet worden afgewezen.
– Gestelde derde materiële schadepost





135


Verzoekster betoogt dat zij als gevolg van de betrokken onrechtmatige handelwijze een kans heeft verloren om vanaf 1 januari 2004 weer in Egypte te gaan werken en een prestigieuzere, dynamischere en financieel interessantere beroepscarrière te hebben dan zij in België heeft. Zij begroot deze schade primair op 50 % van het nettosalaris dat zij vanaf 1 januari 2004 tot aan de datum van het onderhavige beroep in België heeft ontvangen, te weten een totaalbedrag van 131150 EUR. Subsidiair vordert zij, wanneer enkel het sinds 30 oktober 2008 ontvangen nettosalaris in aanmerking wordt genomen, betaling van 68800 EUR.
 136


De EDEO betoogt dat verzoekster, door te weigeren een „movement certificate” aan te vragen en aan de EDEO te verstrekken, niet alleen geen „redelijke inspanning” heeft geleverd om de omvang van de gestelde derde schadepost te beperken, maar ook elk causaal verband tussen de betrokken onrechtmatige handelwijze en die schade heeft verbroken. Bovendien betwijfelt hij of de baan die verzoekster in België uitoefent wel minder prestigieus en interessant is dan de banen die zij had kunnen hebben in Egypte, en stelt hij dat verzoekster geen bewijs levert van haar verklaringen met betrekking tot de salarissen die zij in laatstgenoemd land had kunnen ontvangen. Ten slotte wijst hij erop dat het uit hoofde van die schade gevorderde bedrag elke grondslag mist.
137


Het verzoek van verzoekster om schadeloos te worden gesteld voor het verlies van de kans om in Egypte een interessantere en lucratievere beroepscarrière te kunnen hebben, moet worden afgewezen, aangezien het bestaan van die beweerdelijke schade onvoldoende is aangetoond.
138


Uit het dossier blijkt genoegzaam, en tussen partijen staat vast, dat verzoekster inderdaad, als gevolg van het onrechtmatige verzuim van de delegatie om het „estemara 6”-formulier op naam van verzoekster af te geven en haar situatie nadien te regulariseren, baanmogelijkheden in Egypte heeft verloren in februari 2005, april 2005, september 2005, januari 2006 en maart 2007, en in België moest blijven werken en wonen.
139


Desalniettemin is verzoeksters stelling dat de carrière die zij in Egypte had kunnen hebben prestigieuzer en, zowel intellectueel als financieel, interessanter zou zijn geweest dan de carrière die zij in België heeft, louter op vermoedens gebaseerd.
 140


Zo blijkt, ten eerste, terwijl verzoekster in haar stukken beweert dat zij in België slechts „een baan heeft kunnen vinden als secretaresse in een kleine [VZW] die zich bezighoudt met de handel in zink”, uit haar arbeidsovereenkomst – opgenomen in bijlage A 18 bij het verzoekschrift – en uit een brief – opgenomen in bijlage C 3 bij de repliek – dat zij in september 2001 was aangenomen als „Assistant to Market Development Coordinator and Environment and Public Affairs Manager” (assistent van de coördinator marktontwikkeling en van de directeur milieu en publieke zaken). Bovendien geven haar werkvergunningen aan dat zij is „belast met projecten” en wordt zij in een memorandum van 13 februari 2013 – opgenomen in bijlage A 18 bij het verzoekschrift – aangeduid als „Executive and Personal Assistant” (uitvoerend en persoonlijk assistent).
141


Ten tweede vergelijkt verzoekster in haar verzoekschrift haar beroepssituatie in België met de functies die zij uitoefende binnen de delegatie, „een organisatie van ongeveer zestig personen, in een diplomatieke omgeving, die een prestigieus orgaan vertegenwoordigt”. Deze vergelijking is echter irrelevant aangezien verzoekster zelf in oktober 2001 heeft besloten die functies te beëindigen en te vertrekken naar België om daar te gaan werken.
142


Ten derde moet worden vastgesteld dat verzoekster haar beweringen met betrekking tot het bedrag van de salarissen die zij in Egypte had kunnen ontvangen, met geen enkel bewijsmiddel heeft onderbouwd. De methode die zij hanteert om de gestelde onderhavige schade te kwantificeren, te weten de toepassing van een coëfficiënt van 50 % op het nettosalaris dat zij in België ontvangt, is louter willekeurig.
 143


Ten vierde is de bewering van verzoekster dat haar „profiel [geen] bijzondere vooruitzichten biedt en [niet] bijzonder gewild is door werkgevers” in België, nauwelijks overtuigend. Verzoekster beschikt weliswaar slechts over een basale kennis van het Nederlands, maar zij spreekt Frans, Engels en Arabisch, en heeft voorts een goede kennis van het Spaans en Italiaans. Bovendien vormt haar ervaring van tien jaar bij de delegatie, met name gelet op de beschrijving die zij daarvan geeft in het verzoekschrift, een duidelijk voordeel op professioneel gebied.
144


Uit het voorgaande volgt dat het verzoek om vergoeding van de gestelde derde materiële schadepost moet worden afgewezen.
– Gestelde vierde materiële schadepost





145


De vierde materiële schadepost die verzoekster aanvoert, wordt gevormd door het verminderde pensioenbedrag waarop zij in België aanspraak zal kunnen maken. Zij verklaart dat zij als gevolg van de beweerdelijk onrechtmatige handelwijze van de delegatie en de EDEO niet het minimaal vereiste aantal jaren zal kunnen bereiken om in aanmerking te komen voor een ouderdomspensioen in Egypte, en dat de periodes van bijdragebetaling die zij in België zal kunnen vergaren te kort zullen zijn om aldaar tot betaling van een volledig ouderdomspensioen te kunnen leiden. Bijgevolg vordert zij, zowel primair als subsidiair, betaling van een bedrag van 181440 EUR, dat overeenkomt met „het verschil tussen het ouderdomspensioen dat zij zal ontvangen en het bedrag dat wordt ontvangen bij een volledige loopbaan, tegen een gelijkwaardige beloning, tussen haar 65e en 83e levensjaar”.
146


De EDEO brengt hiertegen in, kort samengevat, dat de gestelde vierde materiële schadepost niet actueel, niet zeker en niet welomschreven is.
 147


Vastgesteld moet worden dat de gestelde vierde materiële schadepost in het geheel niet zeker is. Verzoekster baseert haar vordering immers op de louter hypothetische premisse dat, indien zij weer in Egypte had kunnen gaan werken, zij aldaar gedurende een voldoende aantal jaren – te weten minimaal twintig – premies zou hebben betaald teneinde te kunnen genieten van een ouderdomspensioen in Egypte, waarna zij het bedrag van die schade begroot op basis van de, eveneens louter hypothetische, premisse van een volledige loopbaan, en dus een volledig pensioen, in België.
148


Bijgevolg kan het verzoek om vergoeding van de gestelde vierde materiële schadepost niet worden toegewezen.
– Gestelde immateriële schadeposten





149


Verzoekster betoogt in de eerste plaats, onder verwijzing naar de medische certificaten die zij bij het verzoekschrift heeft gevoegd, dat de onrechtmatige handelwijze van de delegatie en de EDEO haar in een toestand van stress en spanning hebben gebracht, die bij haar heeft geleid tot spijsverteringsproblemen, huidaandoeningen en een diepe depressie. In de tweede plaats stelt zij dat zij lijdt onder de verwijdering van haar familie en vrienden. Zij begroot deze dubbele immateriële schade ex aequo et bono op 50000 EUR.
150


De EDEO is van mening dat er geen enkel causaal verband bestaat tussen de onrechtmatige handelwijze en deze dubbele immateriële schade en dat elk eventueel causaal verband hoe dan ook is verbroken door de handelwijze van verzoekster zelf.
151


Vastgesteld moet worden dat de diverse medische certificaten en attesten die bij het verzoekschrift zijn gevoegd, aantonen dat verzoekster gedurende een periode die samenviel met die van het onderhavige geschil gezondheidsklachten heeft gehad, zowel op fysiek als op psychisch vlak, en heeft geleden onder de verwijdering van haar geboorteland, haar familie en haar vrienden.
 152


Bovendien blijkt uit het dossier rechtens genoegzaam dat deze klachten en dit lijden voortvloeien uit de onrechtmatige en totaal respectloze handelwijze van de delegatie en de EDEO. Deze handelwijze heeft verzoekster in een bijzonder moeilijke situatie gebracht en bij haar geleid tot een toestand van stress en depressie, hetgeen goed te begrijpen is.
153


Om de in punt 90 hierboven reeds uiteengezette redenen kan niet serieus worden aangenomen – zoals de EDEO doet – dat het besluit van verzoekster om vanaf 2005 in België te blijven wonen, voortvloeit uit een persoonlijke en vrije keuze van haarzelf. Bovendien kan, om de in de punten 118 en 119 hierboven reeds genoemde redenen, verzoekster niet worden verweten dat zij heeft geweigerd de delegatie en de EDEO een „movement certificate” te verstrekken.
154


Het bedrag van de dubbele immateriële schade die verzoekster heeft geleden als gevolg van de onrechtmatige handelwijze van de delegatie en de EDEO moet op de datum van het onderhavige arrest ex aequo et bono worden begroot op 25000 EUR.
155


Gelet op alle voorgaande overwegingen, dient het onderhavige beroep dus gedeeltelijk te worden toegewezen, en wel voor zover het strekt tot vergoeding van de dubbele immateriële schade die verzoekster heeft geleden. De hoogte ervan moet worden vastgesteld op het bovengenoemde bedrag van 25000 EUR. Het moet worden verworpen voor het overige.
Verzoek om maatregelen tot organisatie van de procesgang






156


Zoals is uiteengezet in punt 47 hierboven, heeft verzoekster het Gerecht verzocht om, uit hoofde van maatregelen tot organisatie van de procesgang, de EDEO te bevelen de documenten over te leggen die de door de delegatie en de EDEO ondernomen stappen om het onderhavige geschil op te lossen kunnen bewijzen.
 157


De EDEO heeft – terwijl hij beklemtoont dat het uitsluitend ter beoordeling van het Gerecht staat of de gegevens waarover het ter zake van de aan hem voorgelegde zaken beschikt, eventueel moeten worden aangevuld – in de bijlage van de dupliek kopieën opgenomen van de verschillende e-mails die met betrekking tot deze stappen met name zijn gewisseld met een Egyptische advocaat.
158


In deze omstandigheden zijn er, gelet op de andere stukken die in het kader van de onderhavige procedure zijn neergelegd en op grond waarvan het Gerecht zich voldoende voorgelicht kan achten, geen gronden om de door verzoekster gevraagde maatregelen tot organisatie van de procesgang te gelasten.
Kosten






159


Volgens artikel 134, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht draagt, indien partijen onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk worden gesteld, elke partij haar eigen kosten. Het Gerecht kan evenwel, indien dit gelet op de omstandigheden van de zaak gerechtvaardigd voorkomt, beslissen dat een partij behalve in haar eigen kosten ook in een deel van de kosten van de andere partij wordt verwezen.
160


Aangezien in casu het beroep gedeeltelijk slaagt, eist een billijke beoordeling van de omstandigheden van de zaak dat verzoekster in casu twee tiende van haar eigen kosten en twee tiende van de kosten van de EDEO draagt, en de EDEO acht tiende van haar eigen kosten en acht tiende van die van verzoekster.
HET GERECHT (Zesde kamer),
rechtdoende, verklaart:







 







1)




De Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) wordt veroordeeld tot betaling aan Randa Chart van een schadevergoeding van 25000 EUR.
2)




Het beroep wordt verworpen voor het overige.
3)




Chart draagt twee tiende van haar eigen kosten en twee tiende van de kosten van de EDEO.
 4)




De EDEO draagt acht tiende van zijn eigen kosten en acht tiende van de kosten van Chart.
Frimodt Nielsen


Dehousse


Collins


Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 16 december 2015.
ondertekeningen





Inhoud





 

Voorgeschiedenis van het geding



 

Procedure en conclusies van partijen



 

In rechte



 

Opmerkingen vooraf



 

Ontvankelijkheid



 

Ten gronde



 

Beweerdelijk onrechtmatige handelwijze



 

– Verzuim om het „estemara 6”-formulier op verzoeksters naam af te geven en om haar situatie nadien te regulariseren



 

– Poging van de delegatie om een „movement certificate” te verkrijgen



 

Gestelde schade en causaal verband



 

– Gestelde tweede materiële schadepost



 

– Gestelde derde materiële schadepost



 

– Gestelde vierde materiële schadepost



 

– Gestelde immateriële schadeposten



 

Verzoek om maatregelen tot organisatie van de procesgang



 

Kosten





(
*1
)	Procestaal: Frans.
