Weekblad voor notaris-ambt en registratie, jrg 13, 1882, no. 664, 17-09-1882 
il , l7 SEPTEMBER 1882. 11 * uu^ WEEKBLAD VOOR NOTARIS AMBT EN REGISTRATIE. (Uitgegeven voor rekening der Broederschap van Oandidaat-Notarissen in Nederland). DERTIENDE JAARGANG. Redacteur: H. W. J. BAMES, ontvanger der registratie en domeinen te Oirschot. Administrateur: H. F. W. KOLB, Candldaat-Notaris te ’sGravenbage. Dit blad wordt eiken Zaterdag verzonden. Prijs per kwartaal, franco per post, f 4.50. Advertentiën van 1 tot 6 regels, f 1.25, voor iederen regel meer 20 Cents. Bijdragen te zenden aan den Redacteur. Aanvragen om Abonnement, Advertentiën enz. aan den Administrateur. DE RECHTSTOESTAND DER GETROUWDE VROUW. IV. Wij spraken in ons laatste opstel de vrees uil, dat de door Mr. van Houten gewenschle opzegbaarheid van het huwelijk ons het ideale huwelijk niet zou teruggeven, noch ook verbetering inden bestaanden toestand zou aanbrengen. Wij vreesden , dat we er eerder door van de Scylla inde Sharybdts zouden geraken en stellen ons thans voor, ons gevoelen daaromtrent nader uiteen te zetten. Wij willen niet spreken van de inbreuk op de maatschappelijke orde die van dergelijke regeling het gevolg zou zijn , maar er liever op wijzen, hoe geheel eenzijdig de heer van Houten heeft geoordeeld over de oorzaken tot het aangaan vaneen huwelijk. Hij wil opzegbaarheid gepaard met teruglreding van ieder inde finanliëele positie die hij vóór het aangaan van het huwelijk had, om te voorkomen , dat de vrouwen zooals thans vaak gebeurt, zich door het huwelijk levenslang onderhoud koopen. Maar bedenkt hij dan niet, hoe bij opzegbaarheid een andere slechte neiging ditmaal bij de mannen kan voorzilten, om dooreen lijdelijk huwelijk hun zingenot te bevredigen ! 't Is waar; de heer van Houten wil dat de echtscheiding geen middel kunne zijn om zich van de zorg voor de kinderen te ontslaan , maar wal zal dit gefortuneerde lieden weêrhouden of anderen die middelen wenschen aan te wenden , die ook de heer van Houten blijkens zijne aanprijzing van het twee kinderenstelsel kent, om een tijdlang op wettige wijze aan hun lusten bot te vieren. Waarlijk de heer van Houten , die het tegenwoordige huwelijk een wettelijk concubinaat noemt, had wel mogen bedenken of zijne opzegbaarheid het huwelijk niet in veel grootere en juistere male tot een weltelijk concubinaat zou maken en of zijn stelsel, aan de vrouwen verhinderende uit berekening te handelen, niet veeleer de zwakken en goedgeloovigen , die het meest bescherming behoeven, daarvan zou berooven. De heer van Houten is een idealist; hij zou gaarne de wetten zóó maken wij zijn dal van hem gewend als ze moesten zijn , wanneer de menschen waren zooals hij zich hen wenscht, zonder zich af te vragen of zijne ideën in onze maatschappij practisch uitvoerbaar zijn. Zoo bijvoorbeeld den eisch dat bij echtscheiding ieder moet terugtreden inde fiuantiëele positie, die voor het huwelijk bestond. Wij vragen , hoe het mogelijk zal zijn te zorgen dat dit altijd gebeurt en of er niet duizende middelen zijn om zulk eene bepaling te ontduiken ? Eene andere vraag is het (een vraag die ook het Bestuur der Jurislenvereeniging, met het oog op het belang der vrouw stelde), of zoodanige bepaling wenschehjk zou zijn. Wij zouden meenen daarop een ontkennend antwoord te moeten geven. Of zou het in het belang der maatschappij en der zedelijkheid zijn als eender echtgenoolen, die zich een tijdlang in weelde heeft kunnen baden, na de ontbinding des huwelijks terug moest vallen in een’ toestand van armoede of niet veel beter dan dat? Is hel wonder, dat bij den legenwoordigen strijd om hel bestaan, die alom heerscht ook bij het huwelijk, door beide partijen aan hun toekomst wordt gedacht? Hiermede moest ook Mr. van Houten rekening houden en van daar dat hij zich meer dan eens tegensprak. Of is het niet in tegenspraak met zich zelf als hij, die alle bijoog- merken bij een huwelijk wil voorkomen, de opzegbaarheid aanprijst omdat bij onze scheiding van goederen en van tafel en bed, de vrouw het recht weder krijgt om voor zich zelve te zorgen, maar van de beste gelegenheid daartoe , althans inde lagere volksklasse n.l. door met een ander te trouwen rechtens verstoken blijft? Of kan men zeggen, dat men bij het sluiten van het huwelijk zooveel mogelijk zelfzuchtige beweegredenen zal ■uitsluiten , dal alleen de ernstige begeerte om een volle levensgemeenschap te vestigen zal voorzitten (zie Handelingen blz. 64), wanneer men toe wil laten «vrije en on«herroepelijke giften vóór het aangaan des huwelijks en «verplichting tot levensonderhoud naar omstandigheden?» Naar ons oordeel is dit laatste terecht toegelaten, maar wat blijft er dan als gevolg van de opzegbaarheid over? Alleen dit dat de toestand der echtgenooten als getrouwde man of vrouw van de willekeur vaneen hunner afhangt. Ook dit kon Mr. van Houten evenwel niet ontgaan en van daar zijn eisch, dat de wet ook bij hel ontbinden des huwelijks slechts aan welberaden handelingen rechtskracht schenke. Alzoo zal de opzegging niet anders kunnen geschieden dan op gronden door de wet gesanctioneerd. Maar dan ook faalt het stelsel. Den rechter zal dan steeds gevraagd kunnen worden uitte maken of de wet de opzegging loestond, en met recht kan men hiertegen aanvoeren wat Mr. de taak der ouders tol opvoeding hunner kinderen, die, dan aan beiden gemeen ook door beiden moet worden vervuld , wij kunnen volstaan met daartegen te wijzen op het schoone beloog van Mr. van Houten van hoe slechten invloed het samenzijn van disharmonische ouders op de opvoeding der kinderen is. Worden nu bij het vermeerderen der gevallen van echtscheiding bepalingen in ons recht aangebracht waarbij man en vrouw zoo in daden van eigendom als van beheer gelijke rechten hebben, en verder die welke Mr. Borret aanbeval, waaromtrent het Bestuur der Juristenvereeniging vraagpunten stelde (tol onze verwondering zagen we evenwel, dat de vraag wat onder winst of verlies zou moeten worden verstaan, een vraag die toch o. i. in dezen ook van groot belangwas, niet aan de orde is gesteld), dan gelooven wij, dal onze wetgeving omtrent den rechtstoestand der getrouwde vrouw eene groote schrede vooruit zal zijn gebracht. IN GEZONDEN. NIET ALLEDAAGSCH (No. 662.) Met betrekking tot het daar medegedeeld geval, zou naar mijne meening de toeziende voogd ook iemand last hebben kunnen geven, om de minderjarige namens hem bij het maken der huwelijksvoorwaarden bij te staan. Misschien ware dit beter, omdat daardoor de vraag wordt afgesneden of de woorden «bij hel maken daarvan» in art. 206 B. W. niet beteekenen «op hetzelfde oogenblik» dal de huwelijksvoorwaarden tot stand komen. Hoe te handelen als de toeziende voogd zoo ziek is, dal hij geen akte passeeren kan? Mij dunkt, wachten totdat de toeziende voogd weer bekwaam is (1356 B. W). Zoo’n zware ziekte duurt inden regel ook niet lang. J. P. V. Onder hel opschrift «Niet alledaagsch’' deelt de heer Trip, notaris te Middelstum, in no. 662 van dit blad, mede, dat ZWEd. onlangs eene akte verleed, waarbij de toeziende voogd over eene minderjarige bruid toestemde in en goedkeurde de huwelijksvoorwaarden tusschen die minderjarige en haren bruidegom, daarbij gemelde minderjarige 10l het maken dier huwelijksvoorwaarden den noodigen bijstand verleenende. Tevens werden in die akte de huwelijksvoorwaarden opgenomen. Daar de toeziende voogd verhinderd werd de minderjarige persoonlijk bij te staan bij het maken der huwelijksvoorwaarden, kwam het den heer Trip geschikter voor hem op bovenstaande wijze te doen vertegenwoordigen dan door een gevolmachtigde. ZEd. heeft daarvoor ongetwijfeld gronden en hel zal mij en zeker velen met mij, aan- 302 N°. 664. genaam zijn die gronden door middel van dit blad te zien medegedeeld. ’tls mogelijk dat ik dwaal, doch mij dunkt dal hel minder omslachtig en kostbaar en meer inden geest der wet zou geweest zijn, dat de toeziende voogd bij eenvoudige volmacht een vertrouwd persoon last gegeven had om de minderjarige namens hem bijstand te verleenen bij het maken der huwelijksvoorwaarden, zonder die voorwaarden inde akte van lastgeving op te nemen. Immers volgens art. 206 B. W. zijn minderjarigen, die de vereischten bezitten om een huwelijk aan te gaan, bekwaam om toe te stemmen in alle overeenkomsten welke de huwelijksvoorwaarden bevatten mogen, mits zij by het maken daarvan den bijstand hebben gehad enz. En nu stel ik de vraag; is het onbetwistbaar waar dat de bedoelde minderjarige den bijstand van haren toezienden voogd heeft gehad by het maken der huwelijksvoorwaarden ? M.i. neen! doch, aangenomen dat bovenbedoelde akte den persoon des toezienden voogds vertegenwoordigde, dan kon dit toch slechts hel geval zijn zoolang hij leefde, en wie der comparanten had op ’t oogenblik der voorwaarden de zekerheid dat dit het geval was? Had de toeziende voogd eenvoudig volmacht afgegeven dan zou, ingeval hij tijdens het maken der huwelijksvoorwaarden reeds overleden was en de lasthebber van zijn dood onbewust was, art. 1853 kunnen worden ingeroepen. De huwelijksvoorwaarden zou ik liever niet inde volmacht opnemen, omdat de aanst. echtgenoolen daaraan dan gebonden zijn om gebruik te kunnen maken van die volmacht. Op de vraag, hoe te handelen indien de toeziende voogd inde »stellige onmogelijkheid” is eene akte te verlijden, ben ik zoo vrij als mijn gevoelen mede te deelen, dat er in zoodanig geval geen andere weg is dan bij den rechter afzetting van den toezienden voogd te vragen naar aanleiding van art. 4373 of af te wachten genezing van den toezienden voogd of meerderjarigheid der pupil. Appingedam, 11 Sept. 1882. P. Drenth. BEANTWOORDING DER RECHTSVRAAG N°. 653 INGEZONDEN DOOR S. TE A. Met de beantwoording van bovenbedoelde rechtsvraag door den Heer Reekkerk van Ruth in no. 657 en door P. A. in no. 658 kan ik mij geenszins vereenigen. Ziehier de berekening van ieders aandeel zooals ze m.i. moet geschieden ; Aanbreng van A. f 90000. K ........ – 10000.- f 100000.— Bij de ontbinding der gemeenschap is aanwezig I 100000 Alzoo geen winst of verlies. Aanbreng van A f 90000 Inbreng in zijn nalatenschap door G. D. en p1 – 10000.— Zijn nalatenschap bedraagt dus ... – 100000 Hierin verkrijgt: B. de legitieme. Bij versterf zou hij verkregen hebben Vs + 2/eo = 14/oo alzoo thans 3A van 14/go = 7/40 f 17500.- K. kan niet meer genieten dan de minste der wettige kinderen, alzoo – 17300.— F. Va van Vs = Vis – 6666.662/a samen. f 41666.662/3 er is te verdeelen – 100000.— Blijft voor C. D. en E f 58333 33Va dus voor ieder Va of f 19444 4 44/ Het komt mij voor dal op de berekening van den Heer Beekkerk van Ruth het meeste valt aanlemerken. De geachte schrijver schijnt geheel uit het oog te hebben verloren, dat hier sprake is vaneen tweede huwelijk, hij kent daarom aan K. behalve haar aanbreng toe: a. door de vermenging van goederen f9OOOO.— f5OOOO = f 40000. b. door het testament van A. f 11333.33i/a geheel in strijd met art. 236. B. W. Verder kan het mij niet duidelijk worden hoe hij er aan komt aan K. toe te kennen Vs in 17/is; waar komt dat 17/is vandaan? Evenmin begrijp ik hoe aan F. kan worden toegekend 1/3 in 1/4 Art. 910 B. W. zegt toch duidelijk dal de natuurlijke kinderen 1/3 erven van hetgeen zij zouden geërfd hebben indien zij wettig waren geweest, nl. wanneer er wettige afstammelingen aanwezig zijn. Was nu F. wettig kind dan verkreeg het 1/5 dus thans Vs in Vs- Op de berekening van den Heer P. A. in no. 658 is m.i. enkel aan te merken, dat er geen motief bestaat waarom C. en F. wel en D. niet moet inbrengen en dat de berekening van hel aandeel van F. op 13/i4O niet juist is; de aandeelen van C. D. en E. ondergaan hierdoor van zelf eenige wijziging. Gaarne vernam ik ook het gevoelen van de geachte redactie in deze quaestie. A, overleden in 1848, benoemde tot erfgenaam zijn broeder B, onder bezwaar van uilkeering van het erfdeel aan diens na te laten kinderen en verdere wettige afkomelingen bij plaatsvervulling en onder bepaling dat zijn nalatenschap, na realisatie, geplaatst moest worden op eender grootboeken der N. W. schuld. Wat moet nu, in verband met de Arr. van den Hoogen Raad dd. 15 November 1872 (T. W. 6260) en 23 April 1875 (P. W. 6495) bij het overlijden van den bezwaarden erfgenaam aangegeven worden voor het recht van succ. enz. de inschrijvingen, die in werkelijkheid niet inden boedel des instellen aanwezig waren? of de bestanddeelen van A’s boedel op het oogenblik van zijn overlijden , die toch inderdaad niet door de verwachters verkregen zijn ? m. a. w. geeft de verkrijging door de verwachters in deze al dan niet aanleiding tot de heffing van het recht van overgang, omschreven in art. 1 no. 1 der wet? Z- M. RECHTSPRAAK. BINNENLAND. Om het bestaan van eene door art. 962 B. W. verbodene beschikking aan te nemen is het noodig dat de erflater tweemaal over dezelfde zaak beschikt, en wel zoo, dat het recht van den eenen aanvangt nadat dal van den anderen ophoudt. De ftdei-commissaire substitutie maakt de geheele beschikking nietig, ook al is het onzeker of zij naar de bedoeling des erflaters ooit in werking zou zijn getreden. Arrest van den Hoogen Raad dd. 19 Mei 1882. Men zie het vonnis der Rechtbank te Maastricht dd. 9 December 1880 in no. 588 van dit blad en het arrest van het Gerechtshof te ’s Hertogenbosch dd 28 Juni 1881 in het vorig no. Jonkvrouwe M. F. A. Kerens de W ylré en haar echtgenoot Mr. X. H. Maurissen c s., eischers, advocaat Mr. A. P. Th. Eyssell, tegen Jhr. J. M. F. X. Kerens de Wylré c.s, verweerders, advocaat Mr. B. M. Ylielander Hein. De adv. gen. van Maanen heeft in deze zaak de volgende conclusie genomen. Edel Hoog Achtbare Heeren ! De eischers in cassatie hebben gevorderd, dat twee beschikkingen van hunnen erflater Jhr. Kerens de Wylré zouden worden verklaard nietig en van onwaarde, op grond, dat zij zouden bevatten verboden erfstellingen over de hand. Zoowel in eersten aanleg als in hooger beroep is eene dier testamentaire dispositien gehandhaafd, terwijl de andere nietig is verklaard. Tegen die uitspraak van het Gerechtshof te ’s Hertogenbosch, dd. 28 Juni 1881, is beroep en incidenteel beroep in cassatie ingesteld, en door de principale eischers is als middel van cassatie aangevoerd: Schending en verkeerde toepassing van de artt. 926 B. W., art. 56 B. R., jis de artt. 921, 930, 1001—1004 B. W., en voor zooveel noodig nog met de artt. 931, 935, 1289 en 1297 B. W. Ontdaan van hetgene tot de zaak niet afdoet, luidt de dispositie, welke volgens de eischers ten onrechte is gehandhaafd en waarover dit middel loopt, aldus: «Ik laat aan Joseph en aan Armand den tocht van al mijne goederen te Wylré, en als Armand kinderen zou hebben, laat ik hem den eigendom van al mijne goederen in eigendom, welke ik te Wylré heb, naar het overlijden van Joseph, en in geval hij geene kinderen zou hebben, dan laat ik alle die goederen aan Valérie van der Vrecken of deszelfs kinderen.» Welk het tijdstip zou zijn, waarop vervuld werd de voorwaarde «als Armand geen kinderen zou hebben», is voor onderscheiden opvatting vatbaar. De uitdrukking is zoo onduidelijk, dat zij drieërlei lezing toelaat, doch de judex facti heeft verworpen de opvatting der eischers, dat «kinderen hebben», zou beduiden «kinderen nalaten» en besliste inde 5e overweging in jure «dat de testateur duidelijk zegt, dat het al dan niet aanzijn der voorwaarde moet beoordeeld worden bij het overlijden van zijn broeder Joseph,» dat punt staat dus feitelijk vast. Tot adstructie van het middel wordt beweerd, dat de erfgenamen ab intestato tot na afloop van het vruchtgebruik den blooten eigendom hebben, en dat dus zij degenen zijn, welke dien eigendom moeten bewaren en uilkeeren aan eender alternatief ingestelde legatarissen, aan Armand, als hij kinderen heeft, en zoo hij ze niet heeft of vooroverleden is, aan Valérie of haar kinderen. Maar die redeneering faalt ten eenenmale, zij miskent geheel het karakter vaneen conditioneel legaat; dan zou ieder gelegateerd vruchtgebruik, wanneer de aan een derde na afloop van het vruchtgebruik gemaakte eigendom, van eene voorwaarde afhankelijk was gesteld, eene verbodene fideicommissaire instelling zijn. Dans toute substitution, zegt Dalloz, il y a bien charge de conserver et de rendre, mais dans toute disposition contenant cette charge, il n’y a pas substitution (Dalloz in voce Substit. no. 28). Zoolang het vruchtgebruik, dat is tot den dood van Joseph, wordt genoten, blijftin het onzekere, of de voorwaarde dat Armand kinderen zal hebben, vervuld is. De eigendom is onzeker, maar blijftin den boedel, tot het beslist is, aan wie het legaat toekomt. Stel dat de wettige erfgenamen bloote eigenaars zijn, dan nog hebben ze dien eigendom niet inden zin van a la charge dele conserver et rendre. Het verbod van art. 926 B. W. om een erfgenaam of legataris te belasten, het legaat te bewaren en aan een derde uitte kee- 304 N°. 664, ren, ziet en kan blijkens den duidelijken zin van het artikel, alleen zien, op hem, die het goed in vollen eigendom met dat bezwaar verkrijgt, nimmer op den blooten eigendom, die bij iemand lijdelijk berust, om dien te doen overgaan op dengene, die bij het vervullen eener voorwaarde zal blijken de legataris te zijn van den vollen eigendom. II faut que la disposition renferme deux legs en pleine propriété, zeggen Aubry en Rau (deel 7, bl 302). Zoodra de voorwaarde vervuld is, wordt hetzij Armand, hetzij Valérie of hare kinderen gerekend, van het oogenblik van het overlijden des testateurs, eigenaar te zijn geweest. De wil des testateurs was ook nimmer, dat de eene legataris voor een hem opvolgenden het goed te Wylré moest bewaren; alleen bepaalde hij, dat bij het einde van het vruchtgebruik definitief zou blijken, wie den eigendom zou verkrijgen, en zulk eene beschikking is nimmer eene verbodene erfstelling. Van de oudere Fransche jurisprudentie door den eischer tot staving van zijn gevoelen ingeroepen, behelzen alleen een paar uitspraken van het Hof van Parijs (Dalloz in voce Subslilution no. 186), de beslissing, dat de rnaking van het vruchtgebruik aan den vader en van den eigendom aan zijne kinderen eene verbodene substitutie zou zijn. Doch die rechtsleer werd reeds verworpen bij het door den eischer zelve geciteerde arrest van 9 Febr. 1865 (Da/loz, Recueil 2e ged. 1865, bl. 59), en de andere geciteerde arresten behandelen werkelijk verboden erfstellingen die met de onderhavige zaak geen overeenkomst hebben. Naar mijne meeniug is de beslissing van het aangevallen arrest juist; er zijn niet twee elkander opvolgende legatarissen ingesteld, er zijn geen makingen eerst aan den een, dan aan den anderen; slechts één legataris, al is het nog onzeker wie het zijn zal, slechts ééne liberalitas. De schrij vers door den raadsman van de verweerders aangehaald, zijn alle het daarover eens (Polhier v Subslilution Sect. 6, art. 2, § 1; Merlin Report, v. Substit. Fid., Sect. I, §1 en Sectie VIII, §3; Laurent dl. 14, no. 423 verg. Dalloz 1.1.,n0- 94). Daarbij houde men in het oog, dat volgens den rechtsregel «potius valeant quam pereant», waar substitutien niet noodzakelijk uit den uitersten wil volgen, doch de woorden door den erflater gebezigd dubbelzinnig zijn, altijd die beteekenis moet worden aangenomen, waardoor de beschikking uitwerking kan hebben. (Dalloz 11. no. 9b; Marcadé 111, no. 469). Ik houd dus dit middel voor ongegrond. Het inoidenteele cassatiemiddel luidt: Schending van de artt. 926 1005, 1006, 1008, 1010, 1289, 1297 en 946 B. W. Dit middel is gericht tegen dat gedeelte van het arrest waarbij nietig en van onwaarde is verklaard de volgende beschikking van het testament; «wat aangaat mijn huis inde Witmakerstraat met al wat er zich in bevindt, laat ik aan Armand Coenen, alsook de twee er naastgelegen, na afloop van den tocht van het eene aan Marie, onder voorwaarde van het niet te verhuren, maar zelf te gebruiken, en ingeval hij geen kinders zou achterlaten, dan laat ik, het aan Valérie of deszelfs kinders, mits te bewonen.# Bij de 8e overweging in jure zegt het Hof omtrent deze beschikking: «dat hier onmiskenbaar zijn twee begiftigden, die elkander moeten opvolgen; de een na doode van den ander zijn recht ontleenende aan het testament, krachtens hetwelk de eerste legataris gehouden is het voor zijn opvolger te bewaren.» De incidenteele verweerders zien'hierin eene feitelijke beslissing ; ik geloof terecht; het Hof geeft een uitleg van des testateurs bedoeling, welke niet was, dat de een ontbrekende de ander zou komen; maar dat ze elkander zouden opvolgen en dat de legataris gehouden was, het goed voor zijn opvolger te bewaren. Wanneer het legaat aldus moet worden opgevat, dan is er geen twijfel, of het is eene verbodene erfstelling over de hand, want dan is aanwezig de ordre successif met den last om te bewaren en uitte keeren. Tot staving dat hier geen feitelijke beslissing is, wordt wel aangevoerd, dat de charge de conserven et de rendre une obhgation juridique is. maar dit neemt niet weg, dat de uitspraak omtrent het doel van den testateur om zoodanigen last op te leggen facti is. Neemt men daarentegen aan, dat het slot der 8e overweging bevat eene juridieke appreciatie van de erfstelling, en wel deze, dat vermits eerst bij den dood van den inde eerste plaats geroepen legataris blijkt, of de voorwaarde vervuld is, bij de niet-vervulling er van, de conditioneele legataris, niet in zijne plaats treedt, maar hem opvolgt, evenals de gesubstitueerde legataris aan den bezwaarden legataris, dan zou in aanmerking komen de vraag, of deze rechtskundige uitlegging van de beschikking juist is. Voor het stelsel van het Hof is aan te voeren, dat er twee legatarissen zijn, waaVvan de tweede eerst na doode van den eersten den eigendom van het gelegateerde kan verkrijgen; men vindt dan de ordre successif van geroepenen, die de wet verbood, en het is, als bestaat er een bezwaarde en een geroepene legataris. Wanneer bij zoodanige erfstelling de conditie vervuld wordt, verkrijgt men hetzelfde wat de wetgever heeft willen voorkomen, onvervreemdbaarheid van het goed, onzekerheid van den eigendom, afwijking van de gewone regelen van erfopvolging. De erfstelling over de hand was wel voorwaardelijk, maar waar de wet niet onderscheidt is ook deze evenzéer verboden. Voorts beroept men zich op een Keizerlijk decreet van hetjaar 1810, waarbij zoodanige beschikking geoordeeld werd te zijn in strijd met art. 896 C. C., welk decreet in zekeren zin eene authentieke interpretatie van het artikel zou kunnen heeten. Terwijl nu vroeger deze meening algemeen voor de juiste werd gehouden (Dalloz, in voce Sicbstitulion no. 123 volg. en no. 155; Toullier V, no. 37 ; Demolombe T. 18, no. 120, Bruss. edit. T. 9, bl. 47 volg.), is men daarop later teruggekomen, en naar mijne meening op de voor de incidenteele eischers ontwikkelde juiste gronden. Voor de verboden erfstelling over de hand zijn vereischten, een voor den legataris gedwongen opvolger inden eigendom van goederen, die hij moet bewaren en uitkeeren. 305 De beschikking zwijgt ook van den plicht om te bewaren; Armand zou dus, als hij een kooper kon vinden, het goed hebben kunnen verkoopen, behoudens het gevaar, dat de koop zou worden vernietigd, zoo hij kinderloos overleed. Bij een verboden substitutie heeft de bezwaarde legataris de vruchten van het goed, maar bij een conditioneel legaat, waarvan de conditie niet vervuld wordt, moet het legaat met de vruchten worden teruggegeven, en zoo zal dan ook Valérie, als zij blijkt werkelijk de legataris te zijn, recht hebben op het goed met de vruchten. Het is de vraag niet, of eene erfstelling onder zekere omstandigheden dezelfde gevolgen kan hebben , als eene verbodene fldeicommissaire substitutie, maar of zij het karakter er van heeft, of zij inhoudt een ordre successif de légataires, en deze ontbreekt hier. Voorts bevat art. 926 B. W. even als art. 869 C. C., eene verbodsbepaling die dus in beperkten zin moet worden opgevat. Het kenmerkend onderscheid tusschen een legaat onder ontbindende voorwaarde en de substitutie is hierin gelegen, dat bij het eerste de liberaliteit ten opzichte vaneen der beide alternatieve legatarissen als nooit bestaan hebbende wordt beschouwd, terwijl bij de tweede de een na den ander het genot van legaat heeft. Bij deze beschikking nu was geen successif genot gemaakt. Wanneer we dus hier niet gebonden waren door de uitlegging, welke het Hof aan de erfstelling heeft gegeven, zou ik overhellen tot het gevoelen van Laurent en van het Fransche Hof van Cassatie hetwelk mij rechtskundig juister voorkomt. (Laurent dl. 14, no. 444 volg., bl. 502. Arresten van 18 Juni 1873; 2 Juni 1875- 26 April 1875; 4 Jan. 1876; Dalloz Recueil dl. 73, bl. 283, le ged.; dl. 76, bl. 495, le ged.; dl. 75, bl. 485, le ged.; dl. 76, bl. 207); thans echter moet de verwerping ook van het incidenteelo middel mijns inziens volgen. Ik heb de eer te concludeeren tot verwerping van de beide voorzieningen in cassatie, met compensatie van kosten. De Hooge Raad, enz., Partijen gehoord; Gezien de stukken; Overwegende, dat door de eischers als middel van cassatie is voorgesteld: Schending en verkeerde toepassing van de artt. 926 B. W. en 56 B. R., jis. de artt. 921, 930, 1001 tot enmet!oo4, en in quantum pro jis de artt. 931, 935, 1289 en 1297 B. W., omdat bij het bestreden arrest zou zijn in stand gehouden eene uiterste wilsbeschikking, volgens welke des erflaters gezamenlijke wettige erfgenamen den blooten eigendom van zekere goederen zullen hebben te bewaren gedurende het daarvan ingestelde vruchtgebruik, en na het einde van dat vruchtgebruik uitte keeren; 0,, dat de bedoelde beschikking blijkens het bestreden arrest luidde als volgt: »ik laat aan Joseph en aan Armand» (de beide le verweerders) «den tocht van alle mijne goederen teWylré, en, als Armand kinderen zoude hebben, laat ik hem den eigendom van alle mijne goederen in eigendom, welke ik te Wylré heb, naar het overlijden van Joseph, en, ingeval hij geene kinderen zoude hebben, dan laat ik alle die goederen aan Valérie van der Vrecken» (de 3e verweerderesse) «of deszelfs kinderen;» 0., dat inde vroegere instantien tusschen partijen verschil be- stond omtrent het tijdstip, waarop de gestelde voorwaarde moest vervuld worden, en hieromtrent bij het bestreden arrest beslist is, dat de testateur duidelijk gezegd heeft, dat het al dan niet aanzijn der voorwaarde moet beoordeeld worden bij het overlijden van zijnen broeder Joseph; dat, terwijl zulks in cassatie als feitelijk vast staande moet worden aangenomen, het Hof terecht heeft beslist, dat deze beschikking niets bevat, hetgeen door art. 926 B. W. verboden zou worden; dat toch, om zulks aan te nemen, noodig zou zijn dat de erflater twee malen over dezelfde zaak beschikt had, en wel zoo, dat het recht van den tweeden verkrijger aanving, nadat het recht van den eersten zou zijn afgeloopen; dat dit ten deze niet geschied is, daar omtrent den blooten eigendom geene bijzondere voorschriften gegeven zijn voor den tijd, die verloopen zou tusschen den dood des erflaters en dien van zijnen broeder Joseph, en de geheele regeling pas in werking treedt bij den dood van dezen laatsten; dat hiertegen door de eischers is aangevoerd, dat de bloote eigendom na den dood des erflaters zoude overgaan op zijne gezamenlijke wettige erfgenamen, en van dezen na den dood van zijnen broeder Joseph weder op eender beide legatarissen, maar dat zulks onjuist is, of althans niet meer waar dan bij elke onder eene voorwaarde gegeven uiterste wilsbeschikking; dat deze. wordt, zal blijken sedert het overlijden des erflaters eigenares te zijn geweest; dat zulks echter onjuist is, daar het kinderloos overlijden van den 2n verweerder alleen gesteld is als opschortende voorwaarde van haar recht, en niets inde woorden der erfstelling aanleiding geeft om te veronderstellen, dat het ook bedoeld zou zijn als ontbindende voorwaarde voor het recht van den 2n verweerder; dat wel is waar in eene der overwegingen van het bestreden arrest de uitdrukking voorkomt, dat het geheele recht van den 2n verweerder zal zijn «opgelost», indien hij kinderloos overlijdt, maar dat ook het Hof, blijkens den geheelen samenhang, hier alleen gedacht heeft aan de toekomst, en dus de verplichting van dien verweerder om te bewaren en na zijnen dood uitte keeren op het oog gehad heeft; dat toch inde beide voorafgaande overwegingen gezegd was, dat hier waren twee begiftigden, die elkander moesten opvolgen, de een na doode van don ander, en dat de eerstgestelde legataris gerechtigd werd om het goed te aanvaarden en alle rechten van eigendom uitte oefenen, behoudens dat van vervreemden of bezwaren; dat deze laatste opvatting geheel strookt met de woorden der beschikking, waarbij het goed eerst onbepaald vermaakt wordt aan den 2n verweerder, en daarna aan de derde, onder eene voorwaarde, wier vervulling eerst na den dood des 2n verweerders kan worden uitgemaakl, zonder dat aan dit laatste recht op eenigerlei wijze eene terugwerkende kracht verbonden wordt; O. eindelijk, dat door d« verweerders is aangevoerd, dat ook in dit stelsel alleen dan een verboden fldeicomtnis aanwezig is, indien de 2e verweerder inderdaad zonder kinderen sterft, en de beschikking dus thans nog niet vernietigd mocht worden; O. daaromtrent, dat volgens art. 926 B. W. de fideicommissaire substitutie de geheele beschikking nietig en van onwaarde maakt, en zoodanige substitutie ongetwijfeld aanwezig is, ook al is het op dit oogenblik onzeker, of zij naar de bedoeling des erflaters ooit in werking zou getreden zijn; dat ook dit middel derhalve ongegrond is; Verwerpt de van beide zijden ingestelde voorziening; Compenseert de kosten. OVERZICHT van de opbrengst der indirecte belastingen en domeinen (hoofdsom en opcenten) over de maand Augustus, afzónderlij/c en vereenigd met die der vorige maanden van 1882, in vergelijking gebracht met de raming van dat jaar en de opbrengst over dezelfde tijdvakken van 1881. Opbrengst Opbrengst BENAMING e rag 1/12 der Opbrengst Opbrengst 8/12 der over de eerste j over de eerste der der over de maand over de maand acht maanden acht maanden MIDDELEN. raming. Aog. 1882. Aug. 1881. vanlBB2. van 4881. '/ i f 2 070 000 00 f 172 500 00 f 161,511.24 f 118,053.195 f 1,380,000.00 f 1,420,083.01 f 1,345,792.36 RelfsSerechten ‘* ' iSoOo'oG SoOO.OO 790821.375 774.305.65 7,360:000.00 7,781.495.77 7 907,117.245 Hypotheekrechten .! . R10V.000.00 9^000,00 66,441.23 77,701.455 736,000.00 781,800.875 800,302.445 Reo^gangUbroverbjden 9,246,000.00 770,500.00 978,641.44 1,081,191.43 6,164,000.00 6,814,557.075 6,945,325.92 Totaal . . . f23,460,000.00 f 1,955,000.00 f 1,997,415.285 f 2,081,251.73 f 15,640,000.00 f 16,797,936.73 f 17.003,537,97 Domeinin f 1,550,000.00 f 129,166.66 f 92,462.70| f 82,001 75 f 1,033,333.28 f 918,746.755 f 813,015.95 BERICHTEN. Bij aanschrijving van den Minister van Finanliën dd. 6 September 1882, no. 42, is het volgende le kennen gegeven : Volgens art. 13 der wet van den 11 Juli 1882 (Stbl. no. 93), worden voo.rtaan o. a. van hel formaatzegel 50 opcenten geheven en moet van de betaling dier opcenten blijken op het gezegeld papier, op de wijze door den Koning te bepalen. Uit deze wetsbepalingen, in verband met art. 15 dier wet, blijkt duidelijk dat na 1 Januari a.s. het thans gezegelde papier niet meer gebruikt kan worden voor het zegel dal alsdan aan 50 opcenten onderworpen is. Ik acht het wenschelijk hierop de aandacht der ontvangers te vestigen en hen te verzoeken om daarop ook de voor- naamste drukkers en anderen , die veel zegels gebruiken , le wijzen, opdat het getal der met 1 Januari a.s. onbruikbare gezegelde formulieren niet grooter zij dan gewoonlijk en daardoor geene onnoodige schade worde geleden. De noodige maatregelen zijn genomen om zoo spoedig mogelijk hel nieuwe zegelpapier aan de kantoren beschikbaar le stellen en de kantoren van het buitengewoon zegel van nieuwe zegelslempels te voorzien , doch het is te verwachten , dat nog eenige weken zullen voorbijgaan , voor dat voorschriften kunnen worden gegeven tot de aanvrage van de nieuwe zegels en eerde nieuwe stempels gereed zijn. Den 15en dezer herdacht de heer A. van Leeuwen le Leiden zijn 25jarige werkzaamheid als notaris aldaar. Volgens «Het Vaderland» heeft de notaris Z. te L. (Friesland), zijne betalingen geslaakt. 307 De heer N. R D. van Steenbergen, lid der Broederschap, is verhuisd naar Wateringen. De heeren C G Steen le Rhenen, en W. Verweij Mejan te Zaandam, zijn leden der Broederschap geworden. Opgave van de examinandi voor het notarieel examen, die inde afgeloopen week zijn geslaagd; voor hel le Gedeelte; L. J. van der Moer te Almelo, H M. Q. Linssen te Venlo, W. F. L. Lapidolh te Amsterdam, H. P. J. Mulder te Amsterdam, P. Roodzant te Leiden, W. J. Wolfs, te Eijsden, G J. Stellers te Wijhe, P. G. Immink te Kibergen, M. Wiertsema te Groningen. voor het 2e Gedeelte: O Andriesse te Tilburg, J. van Wermeskerken te Rotterdam , A. A. van Straaten te ’s Gravenhage, T. G. C. Rappard le Amsterdam, F. Wassenbergh te Warga. vuur het 2de en 3de Gedeelte. A. Handel te ’s Gravenhage, H. L. Ackermans te Tilburg, G. H. Cramer te Blokzijl, P. Bron te ’s Gravenhage. voor het 3e Gedeelte: L. E J. F. Mollerus te Maastricht. Benoemingen, Overlijden, enz. Bij kon. besluit van 11 dezer no. 29, is benoemd tot Adjunctcommies hij het Departement van Financiën, de heer P. H. van Leeuwen, thans surnumerair der reg. en dom., met behoud van zijne aanspraak om tot ontvanger der reg. en dom. te worden benoemd. Bij kon. besluit van 11 dezer no. 34 zijn benoemd tot ontvanger der registratie en domeinen ; te Medemblik, de heer A. Westra, thans ontvanger te Oss; te Dokkum, de heer G. W. J. C. Vermeulen, thans ontvanger te Zevenaar; te Zevenaar, de heer A. H. van Deventer, thans surnumerair; te Gulpen, de heer C. F. Lebret, thans surnumerair. CORRESPONDENTIE Wij herinneren, dat bijdragen en rechtsvragen niet geplaatst kunnen worden, indien de inzenders hunne namen en woonplaatsen niet aan den Redacteur opgeven. ADVERTENTIES. Een CANDIDAAT-NOTARIS P. G. zoekt plaatsing op een rrotarieel Isarrtoor, liefst ten platte lande. Brieven met opgave van salaris en verdere conditiën aan den administrateur, onder het nommer dezer. (2470) REGISTRATIE. Ten kantore van reg% ea dom. te Sneek , bestaat voor 2 of 3 adspiranten gelegenheid tot opleiding voor ’t examca. Brieven aan den Administrateur onder het no. dezer. (3473) REGISTRATIE. Een JONGMENSCH, uit den deftigen stand zoekt inde omstreken van Amersfoort of Utrecht, plaats als volcxtair bij een ontvanger van registratie, die tevens genegen is hem verder op te leiden. Hierop reflecteerenden gelieven hunne brieven franco onder lelt. P. W. te zenden aan A. M. SLOTHOUWER, boekhandelaar te Amersfoort. (2474) Een CANDIDAAT-NOTARIS, Luth. Godsd (1876) sedert 1872 onafgebroken inde pralstijls: werkzaam, waarvan drie jaren bij de reg-istratie, wenscht zich tegen November a.s. te verplaatsen naar eene groofe stad aan het spoor of aan de vaart gelegen, liefst ineen der provinciën Zuid-Holland, Noord-Holland of Utrecht. Brieven met opgave van conditiën worden ingewacht onder het nommer dezer advertentie bij den Administrateur. (2475) Bij een NOTARIS ineen der kleine steden van Zuid Holland , bestaat gelegenheid om zich practisch en theorethisch voor het Caadidaat-lTotaiis-exaiïieii te bekwamen. Brieven aan den Administrateur van dit blad, onder hel no. dezer. (2471) TER OVERNAME GEVRAAGD: 10. Luttenberg’s Chronologische Verzameling ; 20. Rechtspraak van den Hoogen Raad, door Mrs. Leon, Asser, Rombach; en 30. Weekblad voor Notarisambt en Registratie (uitgegeven voor rekening der Broederschap van Candidaat-Notarissen.) Brieven franco aan J. A. van Hamel, Notaris te O/demarkt. (2472) Bij den Uitgever D. S. SLOTBOOM te Beverwijk, is ter perse : BEPALniCEK OMTRENT Kadaster, Hypothecaire Boekhouding, levering van- en verhand op schepen, VOOR ZOOVER EEN EN ANDER BETREKKING HEEFT OP HET NOTARISAMBT, DOOR B. E. C. SEIGIÏETTB, Cand.-Not. te Beverwijk. (2476) Examen-Notariaat. Bij een CANDIDAAT-NOTARIS (Staatsexamen) in Gelderland, wiens beide élèves ook dit jaar voor ’t geheele examen slaagden, bestaat voor 2 a 3 jongelui gelegenheid tot opleiding. Brieven franco onder letter V. bij den Boekhandelaar J. Heuvelink, te Arnhem. (2477) EXAMEN NOTARIAAT Te en. TJTEECHT bestaat gelegenheid tot opleiding, bij iemand die reeds een groot getal jongelui heeft opgeleid, en van wiens élèves een dezer dagen, voor het g-elieele examen is greslaag-d.. Brieven aan den Administrateur, onder het no. dezer. (2478) Een CANDIDAAT-NOTARIS (Staatsexamen) zoelrt vexpla.a/tsin.g'. Brieven aan den Administrateur, onder het no. dezer. (2479) Gedrukt bij C. H. Susan Jr. , te ’s Gravenbage. 308. 