De volks-missionaris; godsdienstig maandschrift, jrg 3, 1882, 1882 
Het grootsche vooruitzicht doet de stappen der kleinen verhaasten. Nog in het eerste vuur van hun gesprek, voor gevaar noch onraad beducht, daar worden zij op eens staande gehouden. Wie is die vermetele? Het is geen onbekende, die naar het doel van hunnen tocht vraagt; en, hetzij dat de kleine reizigers verslagen het antwoord schuldig blijven, of eerder in argeloozen eenvoud hun lievelingsplan ontdekken; hun oom doet hun de reis verdagen, en brengt de kinderen aan het bezorgde ouderhart terug. En Teresia, teleurgesteld, zoekt nu hare schadevergoeding in eene verdubbeling van goede werken en boetvaardigheden. – Dat was dan het voorspel van dien heldenmoed, waarvan zij later zoo menig blijk zou geven, en die Teresia’s eigenaardig karakter zou blijven. Nauwelijks het strijdperk des christelijken levens ingetreden, of zij dingt reeds naar de kroon ervan, daar haren aanvang nemend, waar de grens ligt, het toppunt reikt van den Christelijken heldenmoed'. Doch de martelaren, wier heldenmoed Teresia de oogen deed fonkelen, hoe hebben zij de martelkroon, of wat hetzelfde is de krachtdadige genade der standvastigheid verworven?'ls het niet in den regel door eene voorafgaande getrouwheid in de beoefening van het kleine en gewone ? De kerkelijke geschiedenis schijnt dit, volgens den H. Alphonsus, duidelijk te bewijzen. Konden we dan ook hier allen, die de H. Teresia tot Patrones vereeren in den geestelijken strijd der volmaaktheid, den geleidelijken voortgang van haar inwendig leven voor oogen stellen; hoe zij de eigenliefde en het schaamtegevoel overwint, bijv. door nu cens hare onkunde te bekennen, dan hare bangheid te overwinnen, als zij in het koor de lessen moet zingen, of door inlichting te vragen aan minderen; hoe zij door kleine akten van deugd haren eersten ijver voedsel geeft, door akten van naastenliefde, van nederigheid, van dienstbetoon aan hare medezusters,|buiten haar j-weten, enz., en hoe zij wederkeere, waaruit het eerst is voortgekomen, opdat dus ten laatste aan God alleen alle eer er van toekome, en alle vleesch erkenne, dat er niets is buiten God, zoo gebeurt het, dat God, na zekeren tijd den schijn aanneemt, als had Hij berouw over, zijn ontwerp, als trok Hij zijne hand er van terug. Uit gindsche verte dagen onweerswolken op, die eerst slechts het gezicht benevelen, tot stormen aangroeien en eindelijk in stortvloeden losbarsten. Het gebouw waggelt en de pijlers zelf, waarop het staat, dreigen te scheuren, totdat het woord ontvalt: het is gedaan! Maar dan herneemt God het woord : tot hier toe en niet verder! De watervloeden keeren, er komt weder licht aan den hemel, en wat in het duistere een puinhoop scheen, krijgt wederom een levendig aanzien; de aangebrachte schade wordt spoedig hersteld; de grondslagen zijn nog vaster in elkander gedrongen. Het was den goeden God slechts te doen geweest aan de navolgende geslachten te leeren, dat dit werk geen menschenwerk was, maar van goddelijke handen kwam. Dit is de geschiedenis der stichting van alle kloosterorden; zij is het ook van die van Teresia. Wij zullen den lezer het tooneel dezer geschiedenis niet opvoeren ; alleen verzoeken wij hem bij de ontknooping tegenwoordig te willen zijn. Het kritieke oogenblik is dan voor Teresia gekomen. Koning Philippus, dien de Heer zelf aan Teresia als haar beschermer had aangewezen, trok zich van haar terug. Ook de Generaal der Karmelieten, die het werk der hervorming goedgekeurd had, was door laster en valsche overbrenging van Teresia afkeerig geworden ; de tegenstanders rnachtiger dan ooit, met het plan reeds gereed Teresia op te lichten naar Indië. Zelve stond zij, op het gezag van den Nuntius, openlijk aangeschreven als een onrustige, dweepzieke vrouw, die de hervormingen op eigen gezag tegen den wil van den H. Stoel had tot stand gebracht. Hier bloedde het hart, dat zoo zeer van liefde voor de Kerk klopte. Binnen de kloosters van de mannen heerschte tweedracht, waarin Teresia zelve geen eenheid kan brengen. Van uit de vrouwenkloosters niets dan ongelukstijdingen (volgens den mensch gesproken, want de ziel van Teresia rijst immer hooger, hoe meer kwellingen er van buiten komen): hier is het ziekte, ginds nijpende nood, die de kloosters dreigt te ontbinden, daarbij verleiding, afval’kortom, lichamelijke en zedelijke ellenden stormen om haar heen. Eindelijk gaan de grondslagen worden aangetast. De apostolische nuntius, in zijne rechten gekrenkt door onberaden ijver van sommigen, heeft bij zich den ondergang van geheel de orde gezworen, de bevelen worden gegeven, en de drie hoofden van den Karmel en Teresia worden ieder verbannen en naar vreemde kloosters verwezen.... Op deze tijding schijnen dan toch Teresia voor een oogenblik de krachten te begeven. De droefheid belet haar eenige spijs te nemen, als laat in den nacht de eerbiedwaardige Anna, haar gezellin, dit bemerkend tot de heilige Moeder komt, haar smeekende toch iets te willen nuttigen voor het nachtkoor gaat aanvangen, opdat zij niet bezwijke. De goede Moeder leent zich tot het verzoek van hare veelgeliefde dochter, en als zij aan tafel gezeten zijn o liefdevolle nederbuiging van onzen Heiland en n'eer!' daar komt de Zaligmaker in zichtbare gedaante tot zijne H. Bruid en hare gezellin. En de Heer het brood in de handen nemend, en het bij gedeelten aan den mond zijner Bruid reikend, zegt... Eet mijne Dochter; ik zie zeer goed, hoeveel gij lijdt. Heb evenwel moed ; want het kan niet anders gaan. Manduca, film: bene enim video quam multum pateris made animo, quia aliter res fieri non potest Het kan niet anders gaan ! Als zeide de Heer: Het is volgens de gewone wetten mijner voorzienigheid, waarmede ik aan mij zelven de eer moet doen toekomen. Het is door die schijnbare nederlaag, dat gij de overwinning moet en zult bevechten. die ofschoon op de zee ingesluimerd, bij het dreigen van het noodweer de winden door zijn bevel bedwingt.... Zijn Naam zij gezegend in de eeuwen. Amen. Amen. Amen. »In al onze huizen bevelen onze zusters u aan God aan. Ik hoop daarom van Zijne goedheid, dat er spoedig hulp zal opdagen in al uwe ellenden. Zorgt dus, dat gij vroolijk zijt..., zoo gij uwen Bruidegom laat begaan, zult gij binnen kort hen zelven, die ons nu den oorlog aandoen, te midden der golven zien, gelijk koning Pharao overkwam : wij echter 's tleeren volk, zullen der vrijheid weergegeven worden ; en niemand onter dié likt door de vruchten van veMene smarten zal opgewekt worden om nieuwe kwellingen te verlangen ; rust met de Allerheiligste Drievuldigheid onder wier hoede ik wensch te zijn. Amen.” De uitkomst van dit vertrouwen behoeven wij niet mede te deelen. Wij schrijven niet de geschiedenis maar de lofrede van de Heilige. De bijzonderheden zouden eerder de kracht van dat vertrouwen, hier geschilderd, ontzenuwen. Zien we nog eene laatste maal deze groote Vrouwe verschijnen, op het oogenblik dat zij het tooneel dezer wereld verlaat. Bij haar eerste optreden boeide zij reeds aller oogen, steeds nam hare figuur in belangwekkendheid toe, in deze laatste ure bereikt zij haar glanspunt. Zoo dikwerf was reeds die verheven zucht haren boezem ontsnapt: »Ik leef, maar aan mij zelve ontheven, »Ik smacht naar eindloos hooger leven, »En sterf, wijl ik niet sterven mag!" Nu eindelijk zou zij moffen sterven! De stem van Jezus, den goddelijken Bruidegom, had weerklonken : »Kom van den Libanon, mijne Bruid, kom, gij zult gekroond worden! Verwijlen we een oogenblik langer bij die laatste stonden. Nog eens zal zij zich thans onder al die oogpunten voordoen, waaronder wij haar bewonderd hebben. Zie in wat keurige trekken de H. Alphonsus Maria haar sterfuur afmaalt: »Bij haar vertrek uit Burgos wenschte de heilige Moeder zich naar haar dierbaar klooster van Avila te begeven. Daar in die bakermat van hare Hervorming, in die eenzaamheid, die zij bij voorkeur steeds daar gezocht had, hoopte zij eenige rust te zullen smaken. Doch haar hemelsche Bruidegom riep haar tot eene andere afzondering, tot eene andere rust; het hemelsch vaderland zou Hij haar binnenleiden. Door eene beschikking zijner Voorzienigheid ontvangt zij onderweg het bevel van haren provincialen Oversten, naar het klooster van Alba te gaan ; daar wacht haar God, om haar uit den kerker van dit leven te bevrijden, en aan het eeuwig bruiloftsfeest te doen aanzitten. »Kom dan, mijne Heilige, kom ; uw goddelijke Bruidegom is voldaan over uw zwoegen; eindelijk heeft Hij medelijden met uwe zuchten! Kom uit dit verblijf der stormen naar de haven des heils, naar de zoo lang gewenschte rust! Kom en leef een nieuw leven van liefde, dat gij intreedt door den dood van liefde, dien de Heer u voorbereidt op die zoo bevoorrechte plek. »De Heilige gehoorzaamt, en bereikt op den feestdag van den H. Mattheus, tegen zes uur ’s avonds het klooster te Alba. ’t Was toen het jaar 1582. Met de grootste blijken van eerbied en liefde snelden hare dochters haar tegen, als vermoedden zij wellicht dat zij haar spoedig zouden verliezen. Zij ontvingen haren zegen, kusten hare hand, terwijl zij gretig luisterden naar de woorden vol innige liefde, welke Teresia haar toestierde. »Daar de goede Moeder vermoeid van de reis en door koorts bevangen was, ging zij op dringend verzoek liarer dochters aanstonds.te ruste en sprak : »Moge God mij bijstaan! Mijne dierbare kinderen, wat ben ik at! In geen twintig jaren ben ik zoo vroeg te bed gegaan. Gezegend zij de Heer, dat ik in uw midden krank word ! »De acht volgende dagen leed zij zonder tusschenpoozen ; toch stond zij iederen morgen op, om Hem te ontvangen, die het eenig Leven van haar leven was, Jezus in het H. Sacrament. »Maar op het feest van den H. Michaël werd zij door hare ziekte, die een doodelijken keer nam, gedwongen, zich naar de ziekenzaal te laten overvoeren. Hier legde zij zich op het krankbed neder, om er niet meer van op te staan. Een dag en een nacht bracht zij nu in geestverrukking door, en vernam thans, dat de tijd van rusten voor haar was aangebroken, terwijl het uur en het oogenblik van sterven haar veropenbaard werd. Daarom zeide zij aan haar beminde reisgezellin Anna, dat het uur van haar vertrek was aangebroken. Drie dagen voor haar verscheiden komt Pater Antonius van Jezus hare biecht hooren r hij zegt haar, ze zou God bidden voor het welzijn der Hervorming haar het leven te sparen. Doch de Heilige antwoordt, dat er geen gedachte meer op is ; dat haar vertrek vaststaat, en hare tegenwoordigheid op deze wereld niet meer vereischt wordt. Nu lieten de geneesheeren bloedzuigers zetten; zij onderwierp er zich gewillig aan, niet in de hoop op genezing, maar uit verlangen van te lijden en haar leven in smarten te eindigen. Dit toch had zij immer vurig gewenscht, uit liefde voor haar beminden Bruidegom, die in eindelooze folteringen den geest had gegeven. »Daags voor het feest van den H. Franciscus vroeg zij de H. Teerspijze, en terwijl men haar deze bracht, waren al de Zusters in hare kamer bijeen en smolten weg in tranen. Maar Teresia vouwde de handen en sprak : »Mijne dierbare kinderen en meesteressen, vergeeft mij het slechte voorbeeld, dat ik u gegeven heb, en volgt mij met na; want ik ben de grootste zondares der wereld, en heb het minst van allen mijn regel onderhouden. Ter liefde Gods, mijne kinderen, bid ik u: onderhoudt volmaakt dien regel en gehoorzaamt aan uwe oversten.” Zoo beval die heilige Moeder, die de gehoorzaamheid zoo zeer had lief gehad, in hare laatste oogenblikken slechts deze deugd hare dochteren aan ; want zij wist, hoe van het volslagen gehoorzamen de volmaaktheid van iedere religieuze afhangt. »Bij de nadering van het H. Sacrament, en in de tegenwoordigheid van haren goddelijken Bruidegom, onder den sluier der broodsgedaante verborgen, was zij, hoezeer ze zich van uitputting nauwelijks kon bewegen, sterk genoeg, om zonder behulp recht op te gaan zitten. Zoo hevig was de gloed harer liefde, dat zij hare legerstede scheen te willen verlaten, om haar eenigen Zielsbeminde te, gemoet te gaan en te verwelkomen. Haar gelaat vlamde en straalde zoo zeer, dat men het niet meer kon aanzien, De handen gevouwen, en brandend van de felste liefdevlam, gelijk de phenix zich op zijn brandstapel verteert, sprak zij, naar mate het einde naderde, met altoos grooter innigheid tot haren goddelijken Bruidegom. Al de aanwezigen waren er door verteederd. »0 mijn Heer en mijn Bruidegom, zeidc zij, ziedaar eindelijk het oogenblik, waarnaar ik zoo lang gesmacht heb. ’t Is tijd, o God, dat wij elkander gaan aanschouwen ; ’t is tijd voor mij uit dit leven te scheiden, en eindelijk' bij U te genieten, wat ik zoo brandend verlangd heb !” »In die laatste oogenblikken smaakte zij een uiterst zoeten troost bij de gedachte, dat zij stierf in den schoot der ware Kerk; zij dankte er God voor, en hield ni&t op vol blijdschap te herhalen: sik ben dan toch, o Heer, ik ben dan toch een kind der Kerk!” Dikwijls ook verzuchtte zij deze woorden van David : Gor contritum et humiliatum, Deus, non despicies. Een verbrijzeld en verootmoedigd hart, o God, zult Gij niet versmaden.” «Nadat zij den volgende dag het H. Oliesel ontvangen had, drukte zij een kruisbeeld vast aan haar hart, en bleef veertien uren aan zich zelve onttogen. Haar gelaat was gehee ontvlamd, haar lichaam beweegloos, hare ziel begon reeds een voorsmaak te genieten van de groote glorie, die God haar bereidde in den hemel, waar haar goddelijke Bruidegom haar teederlijk toeriep: «Rijs op, haast u mijn vriendin, en kom Dan zag de eerbiedwaardige Anna, alvorens de Heilige den geest gaf, Jezus van eene menigte Engelen omgeven naast haar sterfbed staan en wachten op het oogenblik om haar ten hemel te leiden. En naast Hem zag zij zijne zoete Moeder Maria en zijn dierbaren Vader den H. Jozef. Vervolgens zag men eene onafzienbare schare van in ’t glinsterend wit gek eeden, die met groote vreugde de oei, waar zij te sterven ag, innen traden. »Het ontbreekt ons aan mannen”, zoo zegt.men allerwege, waar de noodzakelijkheid wordt ingezien en goede wil bestaat tot een terugkeer van zeden uit betere tijden. Ja, gewis er is niets wat meer ontbreekt dan mannen van karakter, ot, gelijk men in gewonen spreektrant zegt «Mannen uit één stuk. " Hoevele vrouwen, zegt Origenes, zullen bij God aangeschreven staan onder de mannen van kracht, en hoevele (1) Oeuvr. Asc. de S. Alph. T. VIII, P- 165. mannen zullen voor zijn gerecht als slechts zwakke vrouwen geteld worden. Mocht dit begrepen worden door zoovelen, aan wie de belangen van Kerk en Staat in onmiddellijke of verwijderde betrekking verbonden zijn. Doch gelukkig ! De feesten van Gods lieve Heiligen hebben dit voor, dat zij niet enkel een voorbeeld ter bewondering toonen, maar ook de voorbede der Heiligen aanbieden, in het bijzonder om dien geest over de H. Kerk af te smeeken, welke in hen persoonlijk heeft uitgemunt. Pelgrimstochten en bedevaarten uit vele streken van Europa naar het oord van de H. Teresia zijn op dezen oogenblik in vollen gang. Welk een zegen belooft deze gebeurtenis ! ri '^°pn onze lezers zich met datzelfde doel tot de H. leresia wenden, en door hun gebed ook ten onzent mannen van karakter, mannen van beginsel, mannen uit één stuk verwerven. Adam en Eva hadden gezondigd, en door hun „prei berouw en hnn geloof in den Verlosser te hun werd toegezegd, vonden zij vergeving J Zoo toch leeren ons eenparig de H. Vaders van den beginne af, zoodat de H. Augustinus reeds zeide, dat de°geheele Kerk hierin overeenstemt. En mettegen-Li die kwijtschelding der schuldl en eeuwrge – zeide God tot vrouw . vpvin eer deren, in smart zuil gy .. , irtnoóder de,nacht van den ,n.n»lniza i,pprc;phen ” En tot Adam: „Gevloekt zij ue aarde in uwen arbeid; zwoegend zult gij voedsel van haar trekken al de dagen uws distelen en doornen zal zij u voortbrengen en m het uws aanschijns zult gij uw brood eten, totdat gj wederkeert tot de aarde, waaruit gij genomen j , want gij zijt stof en tot stof zult gij wederkeeren Dan wierp God hen uit het Paradijs der vreugde, lp iaren die Adam nog op deze aaide doo bracht, waren niet anders dan oene voortdurende ViAPtprloening voor zijne zonde. Maria de zuster van Mozes, Had tegen haren r- X maar toch de tijdelijke straf ontkwam dagen lang overdekte een afschuwelijke melaatschhei tIZ haar lichaam en werd zB buiten de santenleving gesloten. „p7nndiffd. Mozes, de groot. dienaar Gods, had ook: en *> tifel:jkembo®be“rn het Joodsche kwaad. In de woestenij van bin Deöon volk te morren, omdat het geen water meer had. . Mozes bad tot God en ontving het bevel des hemels: sla op de rots in tegenwoordigheid van al het volk, en zij zal u water geven. Wankelend in zijn geloof sloeg Mozes niet eens maar twee malen op de rots. God was vertoornd. Mozes vroeg vergiffenis en kreeg ze ongetwijfeld, want hij bleef de lieveling des Heeren, zijn gezant en tolk bij het uitverkoren volk. Maar boete moest hij doen, tijdelijke straf voor zijne fout ondergaan, voldoening geven. God sprak tof hem: Omdat gij mij niet geloofd en niet verheerlijkt hebt voor de kinderen Israëls, zult gij hen niet binnenleiden in het beloofde land.” En Mozes werkelijk voordat de Israëlieten Palestina binnen trokken. De groote en heilige koning David had zich plichtig gemaakt aan groote zonden van moord en overspel. De piofeet Nathan kwam tot hem in naam van God. en stelde hem zijne misdaad voor oogen. Getroffen door de genade riep David Weenend uit: '„peccavi", ik heb gezondigd, en die rouwmoedige bekentenis vond aanstonds vergiffenis bij God, want onmiddellijk hernam de profeet: „De Heer heeft ook uwe zonde reeds weggenomen, gij zult niet sterven.” Maar voldoening moest David geven, de tijdelijke straf voor de zonde bleef over. „Wijl gij echter oorzaak geweest Zijt, ging de profeet door, dat de vijanden des Heeren zijn Naam hebben gelasterd, zal de zoon, die u geboren is, den dood sterven.” En zeven dagen later stierf het kind werkelijk tot diepe droefheid van David. Andermaal zondigde hij, toen hij uit hoovaardij, tegen den wil des Heeren, zijn volk liet tellen. Op zekeren dag knielde een groot zondaar voor de voeten van den dienaar Gods, Petrus van Corbeil, Aartsbisschop van Sens, neder. Nadat hij onder een vloed van tranen zijne misdaden en gruwelen had beleden vroeg hij bevend en sidderend : ader, zal God mij wel zulke groote zonden kunnen vergeven?” „En waarom niet? was het antwoord des Bisschops, als gij uwe zonden maar oprecht beweent met een waarachtig bero.uw, en de boete wilt volbrengen, die ik u zal opleggen.” „O vader, hernam de rouwmoedige boeteling, geef mij eene boete zoo groot als gij maar wilt. Gaarne zou ik uit liefde tot mijnen God, dien ik zoozeer heb beleedigd, duizendmaal den dood sterven, als ik daardoor voor mijne zonden zou kunnen voldoen.” De vrome Bisschop, getroffen door zooveel berouw, legde hem nu een boete van zeven jaren op, welke in die tijden voor zoo vele zonden als eene kleine boete werd beschouwd. De boeteling kon dan ook van zijne verwondering niet bekomen. „Hoe, zeide hij, mijn vader, zeven jaren slechts, terwijl ik zoo vele en zoo groote zonden heb bedreven, dat ik er niet voor zou kunnen voldoen, zoo ik tot het einde der wereld iederen dag alle boetplegingen verrichtte, die ooit gedaan zijn?” De dienaar Gods begreep uit die woorden nog meer de hevigheid van zijn berouw en hernam: „Welnu mijn vriend, vast dan drie dagen op water en brood, in plaats van zeven jaren boete te doen.” Nu begon de zondaar bitter te ween enen bezwoer den Bisschop, medelijden met zijne ziel te hebben, en hem eëne boete op te leggen evenredig aan zijne zonden. De heilige biechtvader was diep ontroerd over een zoo innig, zoo oprecht gemeend berouw. „Bid dan, hernam hij, hier in mijn bijzijn, met een rouwmoedig hart eenmaal het gebed des Heeren. De boeteling wist niet wat hem wedervoer, aarzelde een oogenblik, maar begon toen weenend en snikkend de opgelegde boete. Maar hij had het Onze Vader nog niet voleindigd, of overstelpt van smart viel hij levenloos ter aarde neder. De H. Bisschep ontving daarna een openbaring van God, dat die rouwmoedige zondaar ziine zonde volkomen had betreurd en. uitgeboet, en onmiddellijk na zijn dood ten hemel was opgenomen. Rouwmoedigheid, ziedaar dus de hoofdzaak ook m voldoening. Het oprechte leedwezen, de innige droefheid des harten, dat is het voornaamste, het welgevalligste aan God, en wat altijd toegang tot Hem vindt. „Een vermorzeld en verootmoedigd hart zult Gij niet versmaden.” BRIEFWISSELING. V’; Brief van den Eerw. Heer E. Raguet aan den Eerw. Pater H. Saintrain, Redemptorist. (Vervolg van blz. 464.) Reeds eenige dagen koesterde ik het verlangen mij tot u wenden, als ik op zekeren morgen, na mijne dankzegging, het boekje: «Het allerheiligste Hart van Maria volgens den H. Alphonsus van P. St. Omer,” dat ik te Jranee gevraagd had, opensloeg en toevallig op de eerste bladzijde, die zich voordeed, de 238e, las: Noveen ter eere van 0. L. V. van Altijddurenden Bijstand.” Alles herinnerde mij uw schoon boek. Het was voor mij als eene hoogere ingeving; terstond begon ik die noveen te houden voor het welslagen mijner onderneming en voor mijne weldoeners. Ik had er juist meê gedaan op den Bsten8sten September, den verjaardag van mijn vertrek uit België en den dag, dien ik sinds lang had vastgesteld, om eene kleine missie aan Oyama te geven. Na dien tijd is Mgr. Petitjean de kapel komen zegenen en heeft hij aan de Christenen van Oyama het 11. Vormsel toegediend. Zijne Hoogwaardigheid en do priesters van Nagasaki, die hem vergezelden, stonden verrukt over de godsvrucht der bergbewoners en over hunne kapel van 0. L. V. van Altijddurenden Bijstand. Eene Romeinsche gravure zonder kleuren stelde de H. Maagd voor; de Zusters van het Kind Jezus te Nagasaki zijn zoo goed geweest ze voor eenige dagen af te staan, maar zij verlangen reeds met ongeduld die goede Moeder, voor welke zij zooveel godsvrucht hebben, terug te zien. Veroorloof mij, Eerw. Pater, de hoop te koesteren, van in de plaats van deze gravure, van uwe goedheid een schoone afbeelding van 0. L. V. van Altijddurenden Bijstand te zullen ontvangen, zoo mogelijk omlijst, en ware het de vrijheid niet al te ver drijven, dan zou ik UEerw. ook eene afbeelding van den H. Jozef durven vragen, gelijk aan de beeltenis der H. Maagd, schoon minder sierlijk. Ik heli 'een afbeelding van hel H. Har. «n Jezus doen schilde,en, bij wijr, van een beeld e„ re » ' nis boven het altaar geplaatst, dat door een gla e licht ontvangt. De afbeelding heeft daar eene goede effect Ïk zou nu ter rechter en linker de H. Maagd en den H. Jozef willen plaatsen. Er zijn er, die mijn verzoek vermetel zouden noemen en ik beken het, het ware zoo, indien het met tot een kind van den H. Alphonsus gericht was. Ik vjrbind mij van mijn kant, om, na ontvangst van uw antwoord zoo- dk wijls gij verlangt, de H. Mis tot uwe intentie of tot die der schenkers op te dragen. Ik zal mij gelukkig achten zoo mij. 0p die wijze van mijn plicht van dankbaarheid jegens u kan kwijten. _ . ', . ... „u vnn Ik kan niet zeggen, eerw. Pater, hoeveel ik verwacht van de bescherming der H. Maagd. Er zouden mirakelen noodig zijn meent men, om de heidenen en de afstammelingen van Christenen derer streken te bekeeren. Zijn er bondig da» rullen zij geschieden; ik heb dat saste vertrouwen, endeH. Maagd sal ook hier de deur des hemels rijn. ik heb in een eiland van mijn district een schoone grot val O L Vrouw van Lourdes aangelegd; zij heeft de oogen der heidenen uit den omtrek tot zich getrokken en men is onuitputtelijk in gissingen daaromtrent. . Zièdaar dan nu eene kapel van 0. L Vrouw van A t.jadurenden Bijstand op het vaste land. De H. Maagd zal ter rechter tijd L werk doen en het zM geheel haar wer wezem Gij hebt zeker vroeger vernomen, hoe Mgr. t etujean ais eenvoudig missionaris hier, na zes jaren wachtens, voor het eerst Christenen ontdekte. Op zekeren dag kwamen eemge bezoekers tot hem en vroegen om de kerk te mogen zien. De missionaris leidt hen daar binnen. Eene vrouw nadert hem en vraagt: »Waar is nu Sancta Maria?” De missionaris toont haar het altaar der Moeder Gods. »0 ja, dat is zij waarlijk,” hernam de vrouw, en zij voegde er bij, dat de bezoekers, die daar stonden, met dezelfde gevoelens bezield waren als hij, en dat zich in al de omstreken duizenden Christenen bevonden. Dat was het begin eener bediening, die alleen door de vervolging onderbroken werd. Meer dan 20,000 menschen zijn tot den godsdienst hunner voorvaderen teruggekeerd; maar hoeveel duizenden blijven nog te winnen! hoeveel duizenden heidenen hebben nog niets van de leer van Jezus Christus gehoord ! Monseigneur Petitjean heeft als wapen verkozen het Mariabeeld zelf, waarbij hij de eerste Christenen ontdekte en als 'devies: slpsa content caput,” »Zij zal den kop verpletten.” Dat is overigens de spreuk aller eeuwen, en ik verwacht de volkomen verwezenlijking daarvan voor Japan. Op het oogenblik, dat ik u schrijf, meldt mij een medebroeder, dat hij juist bij afstammelingen van Christenen uit zijn district, die nog niet bekeerd zijn, een oude paarlemoeren medaille ontdekt heeft. Behalve de Engelen is het 0. L. V. van Altijddurenden Bijstand. De H. Maagd, het Kind Jezus, de cijfers aan weerskanten zijn ten eenemale hetzelfde. Ik zou gelukkig zijn, Eerw.. Pater, eenige prentjes en medailles dier goede Moeder te bezitten, en die dierbare medebroeder heeft mij zijn verlangen te kennen gegeven, om ook 0. L. V. van Altijddurenden Bijstand in de kerk te plaatsen, die hij bouwt op het eiland zelve, waarvan de medaille komt, en waar zich nog meerdere duizenden oude Christenen bevinden. Zij zingen de litanie der H. Maagd in ’t latijn, zonder er een woord van te verstaan en onderhouden nog eenige overblijfselen van voorschriften der broederschap van den H. Rozenkrans. Help, Eerw. Pater,’ help de H. Maagd, help haar arm kind, Gij weet heter – dan ik, of zij 't u ook zal vergelden, even als aan de goede zielen, die gij belang voor die zaak zult weten in te boezemen Ik durf u nog eene gunst vragen, van nl het beeld, waarom ik u verzoek, in België te willen zeenen Het beeld zal ons dan meer rechtstreeks van de ron komen en overladen met de zegeningen, die het over al de kerken der PP. Redemptoristen uitstort. Ik weet daaiva ondervinding te spreken o L V van Altijddurenden Bijstand was te iwu.u» toevlucht in de moeilijkheden, die mijne roeping ontmoete en het was mij een genoegen haar te Mons, Brussel en Cla mart bij Parijs een bezoek te brengen. Ziedaar, Eerw. Pater, het onderwerp » # a« brief Indien ik verschooning moet vragen wegens mi ne: a te „roote vrijheid, zoo' doe ik het nederig, zonder na te laten, ö ,« tnt TV van Altijddurcudcn mijne toevlucht te nemen tot 0. • • ' , Bijstand. Wanneer het de belangen moede gdt m g men zich dunkt mij, gerust tot zijn broeder of lot zijn vader wenden. Ziedaar, mijn vader. »i»« «'"«"“"'““'fl"’'. Ik eindig Eerw. Pater, u smeekende, mij te wn.en nen en een onwaardig kind en zijne werkzaamheden aan God •nn’te bevelen; in ’t bijzonder de pogingen, die ik mij voor“binna. kort b,j do heidenen «. d. afg.ach.ide™. te gaan wagen. ,^r;„ctPn dank. de betuigin- Gelief Eerw. Pater, met den vungsten mum, uc een van’den diepsten eerbied te ontvangen van Uwen nederigsten dienaar, Emtle Raguet. Nota Wij vernemen, dat de Eerw. P. Saintrain dank zö de welwillendheid der Oversten en van eemge godvrncb‘ e personen, den troost heeft gehad aan den = missionaris .wee riW). « IlmergS"1»™ i'mi geschilderd, alsook een goede hoe.eelherd prentjes en medailles te mogen zenden. GEESTELIJKE SPiGIIEHIGEI. IN DE LAATSTE STONDE. Een der treurigste figuren van de Fransche revolutie was voorzeker Philippe van Orleans, dikwijls Philippe Egalité genoemd. Zoo bekend zijne wandaden zijn, zoo weinig bekend is zijne stichtende bekeering, waarin Gods barmhartigheid wondervol uitschittert. Doordrongen als hij was van de goddelooze leer van Voltaire, en vol haat tegen alle gezag en orde, koos hij, ofschoon een neef van den ongelukkigen koning Lodewijk XVI, tijdens de revolutie de partij der woedendste republikeinen tegen zijn koning. Hij was het, die, toen het gepeupel de Tuilerieën bestormde en tot in de zaal, waar de koninklijke familie zich bevond, was doorgedrongen, met een blanken degen in de vuist voor den koning stond en hem dreigde te doorsteken. Toen later in de nationale vergadering over het lot van den gevangen koning werd beraadslaagd, gaf hij luide en met duivelschen haat te verstaan, dat hij zijn dood wilde, zoodat zelfs de vurigste revolutiemannen hem met afschuw aanwezen en uitriepen : »Zie, dat monster, het wil den dood van zijn eigen neef!” Maar ’t duurde niet lang of Gods wrekende hand trof den goddeloozen hertog. Hij werd als verdacht en verrader aangeklaagd, en' wijl hij heel zijn vermogen had verspild om de volksgunst te winnen, en dus ook alle medelijden voor hem had opgehouden, werd hij zonder genade ter dood veroordeeld. Wanneer hij nu in een duisteren kerker zat opgesloten met een wissen dood voor oogen, ontwaakte zijn geweten. Al zijne misdaden rezen wraakroepend voor hem op en dreigden hem met eene rampzalige eeuwigheid. Zwaar woog op zijne zwarte ziel de schuld des koninklijken hloeds, en de wroeging zijns gewetens folterde hem zonder ophouden. Gods barmhartigheid, niet zijne gramschap verwekte dien storm. Hij herinnert zich, er bestaat een redmiddel voor den diepst gezonken booswicht, hij kan biechten, en wellicht zal dan de kwijnende wroeging ophouden. Maar hoe een priester te krijgen? Hij heeft niets meer te verliezen, hij zegt tot den cipier, dat hij wil biechten, deze vertelt het'aan zijne echtgenoole een goedhartige vrouw, en een priester wordt heimelijk geroepen en b,j den hertog toegelaten. HET EERSTE BOEK YAN DEN H. ALPHONSUS. I. Oorsprong der „Bezoeken aan liet H. Sacrament en aan de H. Maagd.” Het eerste werk, dat uit de pen des H. Kerkleeraars Alphonsus Maria vloeide, was het gulden boekje der Bezoeken aan het H. Sacrament des Altaars en aan de H. Maagd. Het was als een mosterdzaadje uitgestrooid, maar door den zegen des AHerhoogsten werd het een breede boom; met dit zaadje nu begon Hij zijn loopbaan als schrijver. Gelijk alle andere, heeft ook dit boek zijne geschiedenis. Tot meerdere stichting onzer lezers zullen wij haar trachten weer te geven. Ciorani is een klein dorp der provincie Salerno, dat slechts 700 zielen telt; maar het is omringd door tal van verspreide gehuchten, welker bevolking wel 50 a 60 duizend zielen bedraagt. De baron Sarnelli, de heer der plaats, had op aandringen zijner twee zonen don André en don Januarius, ten tijde van Alphonsus’ leven, eenige gebouwen afgestaan aan diens Congregatie, ten einde ze tot een klooster in te richten Dit huis was weldra het middelpunt der grootste werkzaamheden en een heiligdom, waarin alle kloosterlijke deugden om het meest bloeiden. Later kwamen ook nog de vurigste Novicen door hunne ontluikende deugden, door hun geest van gebed en hunne ingetogenheid dit huis stichten. armoedige klooster van Ciorani, voor de eenvoudige Novicen, die daar lot de dengden van den dm»™». *e’°™ _ „orden, tij» dan de ..Bezoeken oan het A lerhed.gnle Sa era,„ent on aan de fl. Maagd' samengesteld. Om«el “ weten, bij «elke gelegenheid de H. Leeraar “J, heek schreef moet men zich eenige omstandigheden herinneren, «elke -s door zijne levensgeschiedenis a,„ tg***- Men weet dat de H. Alphonsus van het negm zyn,-,. apostolische loopbaan, en nog voor hij te Scala de W» zijner Congregatie gelegd had, in al zijne missiën zorg droeg de devotie tot het Allerheiligste Sacrament goed te vestige , door aan zijne biechtelingen en het volk waarvoor hgpwbMe. de heilzame oefening van het dagelyksch bezoek in te pre ■ Dank zijnen ijver en dien zijner medewerkers, m t bijzonder van den eerbiedwaardiger P. Jannanus Sarnelh, deze heilzame devotie snel door de diocees en het Napels uit. Maar toen men omzag naar een boek dat v o die oefening konde dienen, moest men bekennen en de Heilig zelf was daarin de eerste, dat er geen te vin en 'vas' In 1743 breekt een vreeselijke pest uit te Mess.na en maas er ontelbare slachtoffers. Italië, het koninkrijk Napels dat reeds door zoovele aardbevingen zoo fel geteisterd w g worden, in ’t bijzonder, is beducht, dat d,e geesel zich over zijn grondgebied zal uitstrekken. «„-Honrom 'Op aandringen van'Alphonsus, schrijven de bisscnoppen algemeene gebeden en processien tot boete voor: zoo volgt op den 21 Juni gansch Napels de voetstappen van zyn eersten herder en tracht de gramschap Gods, te hedarem Maar ook te Ciorani baden de Novicen, op het voorneem van hun leidsman, van dien P. Pados Cafaro, Mphonsus zoo lief had, en dien hij een bewonderenswaard.gen man en een groeten apostel noemde ; daar smeekten aj door hunne gebedenden hoetplegingen de des heme^ah Voor die Novicen, die voor het Allerheiligste nee.geMi.eu,, de gramschap Hods trachtten te verbidden, en om hun het onderhoud met Jezus en Maria te vergemakkelijken, schreef de Heilige een reeks van lezingen voor eiken dag, vervuld van godvruchtige gevoelens en gebeden, die, dank zij der edelmoedigheid van een godvruchtigen leek, een boek voor allen zouden worden. Laten wij hier den Heilige zelf spreken. Den 10den Augustus 1744 zond hij zijn geschrift aan den kanunnik Sparana, die te Napels de boeken keurde, met den volgenden brief : Alterachtbaarste en geëerde Heer! Geloofd zijn het Allerheiligste Sacrament en Maria Onbevlekt Ontvangen. Mijn waarde Heer Kanunnik,' ik heb den kanunnik Torni verzocht aan UEerw. en aan geen ander de zorg op te dragen, dit gansch kleine werk, dat ik heb samengesteld, na te zien, in de vaste hoop, dat gij het zonder uitstel zoudet doen. Daarom vraag ik U, het wel vóór alles te willen nazien: een godvruchtige leek staat in voor de onkosten van het drukken, en ik vrees, dat als het nog te lang duurt, men het geld gebruikt en er van drukken niets meer komt. Ik meen, dat het een zeer nuttig boekje is, voor al wie . het bezoek aan het Allerheiligste en aan de H. Maagd wenseht te verrichten; ik heb nergens een dergelijk gevonden en daarom heb ik het samengesteld. Ik heb het ook aan UEerw. toevertrouwd, omdat het slecht is overgeschreven en er geen tifd meer is om het opnieuw over te schrijven. Maar gij zult geduld genoeg hebben om het te lezen gelijk het is. Zonder meer te zeggen, hoop ik, dat gij mij zonder dralen dién dienst zult bewijzen. Ik zal U later de bezoeken zenden, die ontbreken, want ik verlang, dat men zonder toeven beginne te drukken ; de godvruchtige leek zal er dan meer belang in stellen. UEerw. zal voor zijne moeite beloond worden door Jezus in het Allerheiligste Sacrament en door de Allerheiligste Maagd 'Maria. Ik heb het ter goeder trouw gedaan. UEerw. verbetere, wat, volgens uw meening, verbeterd moet worden; maar wees niet bezorgd voor te veel netheid van stijl. Ik ben van UwEerw. de nederigste en zeer verplichte Dienaar, Alphonsüs de Liguori, van den Allerheiligsten Verlosser. Ciorani, 10 Augustus 1714. wiens edelmoedigheid Alphonsus aa.it. te,. J don L’ ten drukken, 't is teer goed mogehjh, dat de Lignori, de vader des heilige, re »»■ Hii kwün toch volgens het verhaal van lannoja, te dikwijls eene retraite houden en heeft hi, «.Ik eene genheid Alphonsus aangespoord zijn werk in het licht te g Verlangt men de woorden dier in de nederige kapel van “ " waren Paulinus =£r£=S3^ kebJkblijk iibïïws. sHSSÉ*&ShI 'Siï£“L “L Br“' ten Heiligen verkondigden. u„,™on is dan ook leu nciuecu ■- = i .dp eeloovieen is aan ook De deelname aan het d°or .fJ daai.enboven buitengewoon geweest, vo°,a' “ 'rfere dagCn liefdeop de meeste plaatsen, ge ui Franciscus ■»W» ™“ SXX “ ”«** e«» pater SS, <*«”5080 te onthalen. Ook Z. H. Leo XIII had reeds lang tevoren zijne hooge ingenomenheid met het plechtig vieren van het* eeuwfeest te kennen gegeven, door meer dan eens in zijne allocuties op den 11. Franciscus en het naderend feest neer te komen, doch vooral door zijne plechtige encycliek aan al de Patriarchen, Aartsbisschoppen en Bisschoppen der wereld gericht. In die encycliek toch, die zoo bij goede als onkatholieke bladen, de opmerkzaamheid ten hoogste heeft gaande gemaakt, zegt Z. H., dat de H Franciscus door God aan de wereld is geschonken geweest, om in een tijd van zedenbederf, waarin de bégeerlijkheid de meeste harten overheerscht, het geloof en de goede zedon te doen herleven. Het groote middel, dat de Heilige aanwendde, was de zelfverloochening en de onthechting aan het aardsche, welke hij in aller harten trachtte in te prenten. De H. Vader wenscht, dat de geest van den H, Franciscus weder in de harten der menschen moge herleven ; want dan zal onze ontredderde maatschappij gered wezen. Met dat doel beveelt Z. 11. aan alle deugdzame katholieken liet lidmaatschap van den derden regel van Franciscus aan, terwijl hij er zich op beroemt, zelf tot die orde te behooren. Laten wij hopen, dat het plechtig feest in veler harten althans die heilrijke gevolgen zal hebben teweeggebracht. Engeland, in de maand September werd de kathedraal van het nieuw opgerieht diocees van Portsmouth plechtig geopend en de eerste bissohop geconsacreerd. Bij het feest waren tegenwoordig de bisschoppen van Southwark, van Newporl en Portsmouth, en eene groole menigte, van geestelijken en van hooggeplaatste personen uit het graafschap; zelfs vele protestanten, waaronder de prinses van Saksen-Weimar, echtgcnoole van den generaal districtcommandant. Opmerking verdient het, dat tijdens de plechtige processie de troonhemel hoven het Allerheiligste door vier officieren, twee uit het landleger en twee van de marine gedragen werd. Nederland. Dinsdag 19 September is Z D. Hoogw. Monseigneur Andreas lgnalius-Schaepman. aan het aartsbisdom van Utrecht en aan het gansche katholieke Nederland door den dood ontvallen. Hoezeer Neérlands katholieken den waitfdigen Kerkvoogd waardeerden en zijn verlies gevoeld hebtlen, is gebleken én in het assisteeren van zooveel hoog- ËÉ”Î ÉËÜËÈÏËÉËËT ERNER GROOTE VROUWE Üfpanje is op den huldigen oogenblik in feesttooi! Een jaar geleden zag men reöds de voorbereidselen van het feest een aanvang nemen. Prijsvragen zijn uitgeschreven voor alle takken van wetenschap en kunst. De wijsbegeerte en de godgeleerdheid, de poëzie en de welsprekendheid, de beeldende en toonkunst, allen zijn uitgenoodigd om ieder van haar standpunt iets ter verheerlijking bij te dragen eener vrouw, waarop niet alleen Spanje maar de geheele katholieke wereld met recht fier mag zijn. Het kerkelijk en het burgerlijk gezag hebben de handen in elkander geslagen, opdat aan het feest zoo min het nationaal als het katholiek karakter ontbreke. Want het geldt de viering der Maagd van Avila, van de groote, _of eenvoudiger: van de H. Moeder Teresia. Maar wie is dan Teresia, dat zij aldus de oogen tot zich trekt'van geheel de wereld? Teresia is in de plannen der Voorzienigheid een dier gezegende werktuigen Gods, die op hun tijd een ingrijpenden invloed hebben uitgeoefend, en bestemd zijn dien in de volgende eeuwen voort te zetten. Zij is een dier zielen, voor welker volmaking, naar het zeggen van denH. Alphonsus, God meer zorg over heeft dan voor geheele koninkrijken; en aan wier leven en werking zich meer of min de geschiedenis van een land of een geheel werelddeel verbindt. Als zoodanig sluit Teresia zich aan bij de reeks van groote vrouwen zoo van het Oude als Nieuwe Testament door wier 11 hand het de Goddelijke Voorzienigheid behaagde groot heil voor de mensehheid en de Kerk te wrochten. Daarom ook behoort Teresia tot die uitverkorene zielen, tot wie de natuur niet dan met schroom nadert, als had zij ten last in die bevoorrechten de sporen der zedelijke verwoesting zoo min rnogelijk achter te laten ; en aan den anderen kant, den rijkdom harer gaven zoo kwistig mogelijk over hen uit te storten. En, zoo verschijnt • dan Teresia als de groote vrouw van hare eeuw. Of, wat kan er schoons en groots gevonden worden, dat uwe ziel aantrekt, en dat gij niet in haar zoudt vinden? Is het afkomst om met het geringste aan te vangen zijn het schoone hoedanigheden van ziel, bevalligheden der natuur? Welnu, Teresia stamde uit een geslacht, dat aan den adel des bloeds, den adeldom van deugd en karakter paarde. De beminnelijkheid harer manieren en de aanvalligheid van haar persoon waren zoo groot,' dat zij om strijd door iedereen gezocht was. Altijd er op uit om iedereen te believen, sprak zij nooit ten kwade van anderen, en duldde zoo iets niet, in hare tegenwoordigheid van afwezigen. Hare maagdelijke ziel, waarvan de H. Kerk eens de \lekkeloosheid door een kerkelijk Officie zou bekrachtigen, stond onder de hoede eener bijzondere voorzienigheid, die haar met een drievoudig schild beschutte namelijk een natuurlijk afgrijzen van alles, wat de reinheid harer zeden kon kwetsen, een hartstochtelijke fierheid op hare eer, en eindelijk de H. vreeze des lleeren. Dank aan deze beschermende hand ontkwam zij op lateren leeftijd groote gevaren, waaraan zij zich onbewust in hare onervarenheid blootstelde. In de welsprekendheid harer zelfbeschuldiging gevoelde zij, op de gedachte hieraan, zich gedrongen haar hart aldus lucht te geven hoogst leerrijk hierin voor velen: »Slaichtoffer eener al te naïeve en al te blinde onervarenheid, zag ik voor deugd aan, door dankbaarheid en een wederkeerig betoon van genegenheid de vriendschap te beantwoorden, welke men mij bewees. Gevloekt zij de wet van zulk een wederkeerige liefde, die tot in strijd gaat met de wet van God ! Dat is eene onzinnigheid, die voor goede munt doorgaat in de wereld; en ik beken het, dat zij mij buiten mij zelve brengt, als ik eraan denk. Wel hoe ! van God is het, dat alle goed uitgaat, hetwelk men aan ons doet; en wij beschouwen als deugd die banden van vriendschap niet te breken, welke Hem mishagen en beleedigen ! Wereld, wereld, wat zijt ge blind ! En Gij, groote God, welke genade zoudt Gij mij gedaan hebben, indien ik, tot het uiterste ondankbaar jegens heel die wereld, het geluk had gehad het nooit te zijn geweest jegens U!” Teresia, de ondankbare! Gelukkig, dat wij niet gehouden zijn de aanklaagster tevens het recht van vonnis te laten. Zij zelf trouwens moge rechter zijn, als zij op lateren leeftijd, zij, de leermeesteres in het geestelijke, aan wie haar over deze stof raadpleegde, ten antwoord moest geven : >Mijne dochter, vervoeg u tot een ander. Deze zaken versta ik niet. Ik heb daar geen ervaring van.” Zoo helder blank, gelijk het ivoor van Salomons troon, betaamde het, dat die ziel behouden bleef, welke de Koning van glorie tot zijn zetel had bestemd. Indien dan zedelijke schoonheid uwe bewondering wegsleept, zeg dan, of gij een tweede Teresia kent! Doch komen wij op onze stappen terug. Men verhaalt van Paus Gregorius VII, dat hij als kind aan bet strand van de zee spelend, als toevallig de woorden samenwierp : Dominabitur a mart usque ad mare; »Heerschen zal hij van de eene zee tot de anderedaarmede zijne toekomstige heerschappij als Vorst der Kerk voorspellend. Teresia’s lievelingsspel, in hare kinderjaren, bestond in het bouwen van kerkjes en kloostertjes. Zou deze bijzonderheid, gelet op Teresia’s toekomstige roeping, niet een verdere beteekenjs hebben dan de uiting dezer godsvrucht, aan vele heiligen gemeen? Immers deze trek was haar toch niet zoo aangeboren, dat zij geen andere neiging kende. Voorzeker, bet was wel de stem van eene andere natuur, die baar op zestienjarigen leeftijd bidden deed, om toch niet tot het kloosterleven geroepen te worden ! Een kreet van de natuur, die slechts door een heldhaftige akte van Teresia kon overwonnen worden; met een geweld, waarbij hare ziel als vaneen gescheurd werd. Maar Teresia was eene heldin. Het geringe was beneden hare maat; en het middelmatige ging niet aan hare gestalte. Zal wellicht deze karakterzijde van Teresia u persoonlijk meer aantrekken? Volgen wij haar dan ter plaatse, waar zij ons nog slechts een voorgevecht levert. Teresia telt zeven jaren. Op dezen leeftijd, volgens de gedachte van Gregorius XV – dat wij de duisternis schuchten van het vertrek, waar het moederlijk oog ons alleen gadeslaat, op dezen leeftijd toont Teresia eenen moed, welke die van de dapperste helden ver achter zich laat. De akten van de eerste martelaren der Kerk, welke zij toen reeds las, vonden in hare ziel zoo een warme deelneming, dat ook haar liet heldenvuur in de borst ontbrandde. Maar Teresia niet alleen, ook haar jeugdige broeder Rodrigez wordt van dien gloed aangetast... Het plan is weldra gevormd. 