Het regt in Nederlandsch-Indie\u0308; regtskundig tijdschrift, jrg 8, 1859, Deel: Zestiende deel, 01-01-1859 
De door het hoog-geregtshof (1ste kamer, voorz. Mr. C. Bultman, pres.) op 7 September 1858 genoinene eindbeschikking luidt als volgt: «Gelezen enz.; «Ten aanzien van het regt: «Overwegende dat de oude wijze van procederen, voor de meeste raden van justitie in de buitenbezittingen, en o. a. ook voor dien van Padang , voorgeschreven, twee soorten van arresten op den persoon des schuldenaars onderscheidt, t. w. het conservatoir arrest tot verzekering van de schuld, wanneer de schuldenaar is sutpectut de fuga en er nog geen vonnis door den crediteur tegen hem is verkregen, het tweede in eXecutione , wanneer de schuldenaar in gebreke blijft, om aan den inhoud van een tegen hem gewezen vonnis te voldoen; «Overwegende dat nu het eerste arrest, waarvan de strekking is, om den schuldenaar te beletten, zich doordevlugt aan de vervolgingen zijner crediteuren te onttrekken, alvorens deze vonnis tegen hem hebben bekomen en dit kunnen tenuitvoerleggen, altijd moet gepaard gaan met dagvaarding tegen den eerstkomenden regtdag, om eisch te aanhooren lot voldoening van hetgeen van hem gevorderd wordt, of met den zoogenaamden eisch in raauwactie; «Overwegende dat hierop betrekkelijk zijn de woorden, voorkomende in art. 40 van het provisioneel reglement voor den raad van justitie te Padang, »voor de voldoening aan het nader te wijzen vonnis ," welke woorden ondubbelzinnig te kennen geven, dat er nog geen vonnis tegen den gearresteerde bestaat, maar dit nog van den regter moet worden verkregen; «Overwegende dat nu uit de stukken moet worden opgemaakt, niet alleen dat het arrest op den persoon van A. F niet is gepaard gegaan met den eisch in raauwactie, maar eeniglijk toegestaan is om den gearresteerde te beletten zich van Padang te verwijderen, alvorens doorhem borgtogt was gesteld voor de opvolging van een tegen hem door den raad van justitie te Padang gewezen vonnis, waarvan de succumbant was gekomen in hooger beroep bij dit geregtshof; «Overwegende dat hieruit volgt, dat de regter het middel van arrest op den persoon des schuldenaars in securitatem dcbiti heeft verward niet dat in executione , en art. «Aldus" enz. Medegedeeld door Mr. T. H. der Kinderen. * VERHANDELINGEN. Bedenkingen tegen de gedwongen zuivering van hypotheken bij den eigendoms-overgang van vast goed. (!) "Er is geene klip, waarvoor, mijns inziens, de ver"Standige wetgever zich meer te wachten hebbe, dan »voor de poging om bij eene wet onvereenigbare be~ "ginselen en ongelijksoortige zaken te willen vereetnigen en te vereffenen. Men moet niet mogelijk «willen maken, hetgeen uit den aard der zaak onmo»gelijk is; men moet bij de wet niet geven en nemen. "Getrouwheid en gelijkheid aan een aangenomen be"ginsel verdient de voorkeur boven alle mengeling "van strijdige denkbeelden. Deze toch bevat het zaad " van inwendig bederf en van vernietiging; en, hoezeer »men zich altijd te wachten hebbe in het toelaten van "overdrevene gevolgen van een aangenomen beginsel, "nog meer behoort de wetgever op zijne hoede te zijn, "Om, onder den schijn van verschillende denkbeelden "overeen te brengen en het goede van tegen elkander "over staande stelsels te bewaren en te handhaven, vinder daad het geheel te bederven. Gelijkheid met »zich zelve is het kenmerk der waarheid, maar ook "het kenmerk eener deugdelijke wet." Mr. TAMMO SIJPKENS. Bij de invoering der nieuwe welgeving in deze gewesten, (') Hoezeer reeds op bladz. 139 volg. van dit deel een opstel voorkomt, waarbij hetzelfde onderwerp wordt ter sprake gebragt, heeft de redactie toch vermeend, °°k aan deze bedenkingen, uithoofde van hare belangrijkheid en van hetgewigt van het onderwerp, zoo spoedig mogelijk eene plaats in haar Tijdschrift te moeten verleenen. Red. nu reeds tien jaren geleden, werd een allerbelangrijkst onderwerp van burgerlijk regt, t. w. de voorschriften omtrent de wijze van levering of opdragt van onroerende zaken, vervat in artikel 616—620 van het Burg. Wetb., en de bepalingen van dat wetboek betrekkelijk de wijze van vestiging en opheffing van hypothecaire verbanden en van doorhaling van hypothecaire inschrijvingen, voorloopig buiten werking gesteld en werden de destijds aangaande die onderwerpen beslaande verordeningen in stand gehouden, tot dat daaromtrent anders zou zijn bepaald. Nadat de regering zich omtrent deze gewigtige aangelegenheid door verschillende daartoe benoemde kommissiën had doen voorlichten, werd eindelijk, bij Gouvernementsbesluit van den 15<le° Augustus 1854, No. 2, eene laatste kommissie benoemd, welke in last kreeg, om op zekere vooraf aangenomen grondslagen, naar welke in dat besluit verwezen werd, de nieuwe bepalingen omtrent de levering van onroerende zaken, de bewaring van hypotheken en den eigendoins-overgang van schepen en het daarop vestigen van verbanden te ontwerpen. Onder die grondslagen behoorde ook het beginsel van gedwongen of verpligte zuivering der, op vaste goederen klevende hypotheken, bij eigendoms-overgang. De ontwerpers der bedoelde verordeningen hebben dan ook dit principe omhelsd en in artikel 67 vvg. hunner concept-ordonnantie, welke thans bij de regeriug in overweging genomen wordt en waarvan de invoering eerlang mag worden te gemoet gezien, nedergelegd en uitgewerkt. De daarop slaande bepalingen komen in substantie hierop neer, dat er geene levering noch openbaarmaking van den eigendom van eene met hypotheek bezwaarde zaak zal kunnen plaats vinden, vóórdat zij van die hijpotheek is gezuiverd, dat echter, wanneer belanghebbenden het daaromtrent eens zijn , de op het goed klevende hypotheek ten laste des nieuwen eigenaars zal kunnen worden overgebragf door het verlijden eener nieuwe iiijpotheek-acle, onmiddelijk na het passeren der eigendoins-acte. Derhalve zal elke verlijding der acte van eigendoms-overovergang van een niet hypotheek bezwaard goed gepaard moeten gaan met de aflossing der op het goed rustende hypotheek en zal in de hypotheek-acte steeds als hypotheekgever dezelfde persoon moeten voorkomen, die in de acte van eigendom van het bezwaarde goed als eigenaar bekend staat. Wij noemden hierboven dit beginsel, dat van gedwongen of verpligte zuivering der op vaste goederen klevende hypotheken bij eigendomsovergang; het sijsteem van zuivering wordt toch zoo streng volgehouden, dat, zelfs wanneer de belanghebbenden het hieromtrent volkomen eens zijn, de op een perceel rustende hypotheek niet met den eigendom van hetzelve kan worden overgedragen, maar er eene nieuwe hypotheek-acte noodig is, 0111 het bestaande verband ten laste van den nieuwen eigenaar te vestigen, of, zooals de ontwerpers dit noemen, over te brengen. Tegen de aanneming van dit begiusel bestaan, onzes inziens, zulke gewigtige bezwaren, dat wij ons genoopt hebben gevoeld, dezelve in dit opstel naauwkeurig te onderzoeken , in de hoop daardoor nadere discussie van dit belangrijk onderwerp uit te lokken. Er zijn toch weinige onderwerpen van burgerlijk regt, welke belangrijker schijnen dan dat der hypotheken; van een goed stelsel van hypotheken genieten bijna al de klassen der maatschappij de voordeelcn, landbouw, koophandel en nijverheid danken daaraan voor een groot gedeelte hnnnen bloei, de eerste vooral zal zonder hetzelve nimmer eene hooge vlugl kunnen nemen, nimmer die ontwikkeling kunnen erlangen, welke de groote uitvindingen van den hedendaagschen tijd daaraan anders bestemd schijnen te geven. Men make uit dit geschrijf echter geenszins de gevolgtrekking op, dat wij het in Nederland vigerend hypotheek- stelsel boven liet hier te lande lieerschend voorstaan, of dat wij het, door de kommissie volbragte werk geringschatten; integendeel, wij zijn van de meerdere voortreffelijkheid van het Indisch stelsel volkomen overtuigd en meenen, dat de kommissie hare moeijelijke taak gelukkig volhragt heeft en achten over het algemeen de resultaten van haren arbeid hoog. Wij trekken alleen te velde tegen het principe van gedwongen zuivering, 't geen, naar ons voorkomt, dien arbeid ontsiert, en, zijn wij wel onderrigt, dan ook niet, dan na veel aarzelen, door de kommissie omhelsd is. Wij deelen geenszins in het gevoelen van hen, die beweren, dat dit principe de ziel en het leven van het Indisch hypotheekstelsel uitmaakt (voor welke bewering wij trouwens nog nimmer eenig afdoend argument hoorden bijbrengen), integendeel wij houden ons overtuigd, dat dit subversief beginsel van elk gezond hypotheekstelsel in het Indische stelsel is binnengesmokkeld en welligt zijn ontstaan oorspronkelijk aan niets anders te danken heeft gehad dan aan een geest van fiscaliteit en winstbejag. De bij ons gerezen bedenkingen bestaan vooral in de navolgende. In de eerste plaats is het aangenomen beginsel in strijd met de natuur van het regt van hypotheek. Hypotheek is een zakelijk regt op onroerende goederen. Het behoort tot het wezen dier zakelijke regten, dat zij een regtsband daarstellen tusschen den persoon, ten wiens behoeve en de zaak, waarop het regt gevestigd is, waardoor die zaak daarmede belast blijft, in welke handen dezelve ook overga en de regthebbende zijn regt tegen eiken derden bezitter kan vervolgen. Aldus is het gelegen met het regt van vruchtgebruik, van gebruik, van opstal, van erfpacht enz. Het doet er niet toe, in wiens handen de bloote eigendom der, met die regten bezwaarde goederen overga, hij, die deze regten heeft, vervolgt dezelve op het goed zelf, zonder aanschouw der hezitlers, die alleen occasione rei aan hem verbonden zijn. Zoo is het ook met het regt van hypotheek. »De goederen blijven daarmede belast, in welke handen dezelve ook overgaan", leert artikel 1163 van ons burgerlijk wetboek, in navolging van art. 1209 der Nederlandsche wet. En deze bepaling behoort niet tot de zoodanige, welke naar de eischen of behoeften van tijden en plaatsen kunnen worden gewijzigd of veranderd, zij berust niet op willekeur, maar heeft voor zich het eerbiedwaardig gezag der oudheid, zij is uit het Romeinsche regt tot ons gekomen, volgens hetwelk de regtsband tusschen den persoon en de zaak, de rei obligatio, bleef bestaan, ofschoon hij, die de hypotheek had gegeven, de zaak hadde vervreemd, of de persoon des eigenaars op eenige wijze veranderd ware. Eene reeks van de meest gewigtige gevolgen vloeit uit dit beginsel voort. Zonder dit beginsel geen zakelijk regt. Stoot men hetzelve otnver, dan tast men het zakelijk regt in zijn wezen, in zijne substantie aan, men maakt er van een tegenstrijdig iets, een wanstaltig gewrocht, dat tot dus ver in de regtskunde niet bekend was. Reeds daarom verdient het door de kommissie aangenomen en aangeprezen principe afkeuring. In de tweede plaats meenen wij het aangenomen beginsel te moeten bestrijden uithoofde der daaraan verbonden kosten. Volgens de ordonnantie op de helling van het regt van het klein zegel wordt van de minuut en van de grosse van elken hypotheek-brief eene aanzienlijke belasting geheven, terwijl bovendien aan den ambtenaar, met de opmaking der acte belast, voor zijnen arbeid leges verschuldigd zijn. In een land, waar de veranderingen van eigendom van vaste goederen zoo menigvuldig zijn, als hier het geval is, waar daarenboven bij die mutaties in den regel altijd beleeningen op het gekochte goed genomen worden, is die belasting bijzonder drukkend, doch zij wordt meer dan dit, wanneer men bedenkt, dat op die wijze, bij de zoogenaamde overbrenging der bestaande hypotheek op het verkochte goed ten laste des nieuwen eigenaars, de belasting aan den lande en de leges aan den ambtenaar, die de acte opniaukl, twee-, ja meermalen betaald worden , naarmate het goed eens of meermalen van eigenaar verwisselt en deze de op het gekochte goed liggende verbanden overneemt. Zelfs al mogt de wijsheid der regering middelen weten te vinden, om de opmaking dier tweede en volgende hypotheek-acte geheel kosteloos te doen plaats hebben, — en waarlijk het tegendeel zoude te onbillijk zijn, om het te kunnen veronderstellen, — toch zal zij niet bij magte zijn, aan de belanghebbenden de formaliteiten, het tijdverlies en den omslag te besparen, waarmede de opmaking der hier bedoelde acten, waartoe zij moeten mede-werken, gepaard gaan. Van nog meer gewigt schijnt ons de volgende bedenking te zijn. Bij het uitzetten van gelden op hypotheek wordt meermalen door den schuldeischer bedongen, dat de opgeschoten penningen hem niet eerder dan na een zeker tijdsverloop zullen kunnen worden teruggegeven. Zoodanig beding, waarop dikwijls de geheele overeenkomst en het bedrag der gestipuleerde renten berust, heeft niets ongeoorloofds in en wordt ook in de Nederlandsche wet stilzwijgend erkent door de daarop slaande verbodsbepaling in art. 1254, al. 2, B. W., houdende, dat de zuivering bij willige verkooping geene plaats zal hebben, indien de partijen bij het vestigen der hijpotheek zulks uitdrukkelijk zijn overeengenomen en dit beding op de openbare registers is aangeteekend, welk beding echter alleen door den eersten hypothecairen schuldeischer kan worden gemaakt. Deze beperking toch van bet regt tot vordering van ontlasting, hetwelk den kooper van een met hypotheek bezwaard goed anders, volgens de JV'ederlandsche wet, ook bij willige verkooping onder zekere voorwaarden toekwam, belet, dat de hijpolhecaire schuld binnen den bij de overeenkomst bepaalden tijd afgelost wordt. De ontwerpers der ordonnantie hebben dan ook in artikel 73 de bevoegdheid van den eersten hypotheekhouder, om te bedingen, dal de hypotheek niet vóór den, bij de akte bepaalden tijd kan worden afgelost, erkend en bepaald, dat dit beding, ingeval van inschrijving op het openbaar register, ook tegen derden zal werken. Doch zij schijnen daarbij niet bedacht te hebben, dat daardoor, onder de werking van hun stelsel, aan den eigenaar alle beschikking over zijn goed ontnomen wordt, want hij kan dat goed niet verkoopen, immers niet aan een ander in eigendom doen overgaan, zoolang het niet van de hypotheken is gezuiverd, en tot die zuivering kan hij niet geraken zonder toestemming van den hypotheekhouder, die, eenmaal bedongen hebbende, dat de schuld niet dan na zeker tijdsverloop zal worden afgelost, daarin natuurlijkerwijze niet zal bewilligen. In Nederland, waar de schuldenaar volkomen bij magte is, zijn met hypotheken bezwaard goed met de daarop klevende lasten te verkoopen, is de bedoelde bepaling bestaanbaar, doch hier te lande, wanneer het door ons bestreden systeem wet wordt, niet, want, zonder inbreuk te maken op het regt van eigendom, kan de wetgever den eigenaar van een vast goed het vermogen niet onzeggen, dat goed, omdat er eene hypotheek op gevestigd is, te vervreemden. En toch bestaat aan het behoud dezer bepaling in lndië veel grooter behoefte, dan in Nederland. Immers hier wordt, veel meer dan daar, fluctuatie in den stand der rente waargenomen. Daartegen wenschen de meeste geldschieters zich te dekken, zij zijn meestal ongenegen belangrijke kapitalen uit te zetten, wanneer zij gevaar loopen, dat hun, na verloop van korten tijd, de uitgezette penningen wéér zullen worden opgebragt, dewijl de schuldenaar die legen lager rente bij anderen had kunnen negocieren. Doch het aangenomen stelsel, hetwelk, zooals straks zal worden aangetoond, zich juist ten doel stelt de belangen der hypothecaire schuldeischers te beschermen, zal hen voortaan beletten van dat vermogen gebruik te maken. Doch er is meer. De kommissie zegt in de memorie van toelichting, dat haar stelsel, 't welk steeds t e Batavia is opgevolgd, tot geene moeijelijkheden in de toepassing aanleiding heeft gegeven. Wanneer zij daaronder verstaat, dat het opmaken der acten volgens dat systeem geene moei - jelijkheid heeft gehad, dan kan haar dit worden toegegeven, docli bedoelt zij er mede, dat het publiek geen nadeel, geen ongerief van het stelsel heeft ondervonden, dan moet dit ten sterkste worden ontkend. Men denke hier slechts aan het gebeurde met het land Koeripan. Dit landgoed was in der tijd bezwaard met eene hypothecaire schuld, welke vóór den lflden Februarij 1857 niet mogt worden afgedaan; de testamentaire executeur in den boedel, waartoe dit landgoed voor s / s aandeelen behoorde, zag zich verpligt binnen den bij de wet gestelden termijn de overschrijving van het perceel ten name der minderjarige erfgenamen te doen plaats hebben, doch, daar de hypothecaire schuldeischers ongenegen waren, vóór den bepaalden tijd der aflossing de betaling te ontvangen of tot de roija mede te werken, en de regter-koinmissaris weigerde de overschrijving te bewerkstelligen, alvorens de hypotheek zou zijn afgelost en het verband geroijeerd, zag de belanghebbende, nadat hij zich zonder goed gevolg tot den raad van justitie had gewend, zich, tot zijn imminent nadeel, buiten staat gesteld aan den eisch der wet te voldoen. Het zoude weinig moeite kosten meer diergelijke voorbeelden bij te brengen, om onze bewering te regtvaardigen, dat het publiek niet met liet bestaande stelsel gediend is. De raad van justitie te Batavia heeft dan ook onlangs dit principe, 't welk, zooals straks zal worden aangetoond, onder de thans vigerende wet niet te verdedigen was, laten varen , en , op een daartoe strekkend verzoek van belanghebbenden, den regter-koinmissaris gelast, de overschrijving van een met hypotheek belast perceel te bewerkstelligen. Na aldus de meest nadeelige gevolgen van het aangeno- men stelsel te hebben aangetoond, voegt het, in een onderzoek te treden naar de waarde der argumenten, welke door de voorstanders van hetzelve doorgaans worden aangevoerd, welke de kommissie tot de haren maakt en welke aanvankelijk ook bij de regering schijnen ingang te hebben gevonden. Zij, die het door ons bestreden beginsel aanprijzen, beginnen doorgaans met te zeggen, dat in deze gewesten, onder Europeesch gezag, immer, voor zoo ver is kunnen worden nagegaan, de gedwongene zuivering als regel gegolden heeft. Deze stelling is te algemeen. Te Batavia moge dit het geval zijn geweest, zeker is het, dat op andere plaatsen, zooals te Soerabaya , althans na de invoering der nieuwe wetgeving de overschrijving van den eigendom van onroerende goederen in den regel met de daarop klevende hypotheken plaats gegrepen heeft, tot gerief en genoegen van eigenaars en hypotheekhouders. Doch Wanneer men zich, ter verdediging van het aangenomen stelsel, op eene bestaande gewoonte beroepen wil, is het niet genoeg aan te toonen, dat dit gebruik als eene traditie binnen de wanden van het protocollen-archief der eigendomscn hypotheek-akten heeft voortgeleefd en van den eenen ambtenaar op den anderen is overgegaan, maar behoort dit gebruik toch eenigen redelijken grondslag te hebben (2). Naar dezen hebben wij echter te vergeefs gezocht. Vóór de invoering der nieuwe wetgeving gold hier te lande in (') B. v. Tot in de laatste helft der 17de eeuw, toen het hypotheekstelsel hier te lande nog weinig was ontwikkeld en nog in zijn kindschheid verkeerde, werden de eigensdomsbrieven door de eigenaars, die geld wenschten °P te nemen, aan de geldschieters, zonder inachtneming van verdere formaliteiten verpand of verzet (Zie o. a. het placcaat van 17 December 1678). Daarvan is het thans nog in de praktijk heerschend gebruik overgebleven, om De grosse van den eigendoms-brief aan den hypotheekhouder af te geven, hoezeer deze daarop, volgens de wet, geeno aanspraak kan maken en hij die afgifte °ok niet meer ter verzekering zijner regten behoeft. Deze gewoonte heeft alzoo een redelijken grondslag. de eerste plaats als wet het oud-llollandsch en het Romeinsch regt. Boven is reeds gezegd, dat, volgens laatstgenoemd regt, de reglsband tusschen den persoon en de zaak, de rei ob/igatio, bleef beslaan, ofschoon hij, die de hypotheek had gegeven, de zaak hadde vervreemd of de persoon des eigenaars op eenige wijze veranderd ware; de hypotheekhouder vervolgde zijn regt op de zaak, aclione in rem , tegen eiken derden bezitter. Onze voorouders waren te goede regtsgeleerden, om dit beginsel, 't welk op de rede en niet op willekeur steunde, te laten varen. In Nederland heeft dan ook onder onze oude wetgeving altijd als regel gegolden, dat onroerende goederen, door hypotheken in het bijzonder verbonden, bij verkoop of verandering van eigenaar niet overgingen, dan met den last van de daarop gevestigde hypotheken. Schrijvers als Voet, ad Pand., Lib. XX, Tit VI, No. 13 en 14, Hugo de Groot, Inl. tot de Holl. regtsg., B. II, Dl. 48, § 24 en 29, en J. van der Linden, Judicieele Practijcq, stellen dit buiten tegenspraak. Wel konde destijds, evenals volgens het Romeinsch regt, een perceel bij executorialen verkoop bij zoogenaamd onwillig decreet van de hypothecaire verbanden ontheven worden en werd dit ook uitgestrekt, buiten executie, tot verkoop bij willig decreet, wanneer de bekende en onbekende hypotheekhouders vooraf werden opgeroepen, doch dit betrof alleen de wettelijke, generale hypotheken, geenszins die, welke ten gevolge van overeenkomst op speciaal aangeduide goederen gevestigd waren ^3). Hoe nu eene met dit'regt geheel {') Het effect van de interpositie van het willig decreet bestond hierin, dat de kooper daardoor verzekerd werd tegen de aanspraken van liem onbekende hypotheekhouders, d. i. van hen, die een wettelijk of generaal verband op het goed hadden; dezen werd, wanneer zij niet opkwamen, door de sententie of interpositie van het willig decreet een eeuwig stilzwijgen opgelegd. He bedoeling was dan ook niet, om het verkochte goed te zuiveren van de daarop klevende hypotheken, maar om den kooper bekend te maken met die hypothe- strijdige gewoonte zich hier te lande heeft kunnen ontwikkelen , aan welke omstandigheden zij haren oorsprong dankt, dit wordt niet aangetoond; ook is het niet bekend, dat deze regel van het oud-Hollandsch en van het Rojueinsch regt in deze gewesten, waar hij als wet moest gelden, ooit door eenige van het bevoegd gezag geëmaneerde bepaling is opgeheven of gewijzigd, en het eenige stuk, waarop de voorstanders van het stelsel zich weten te beroepen, is de resolutie van den Gouverneur-generaal in rade van den 1 5 d en December 1820 (staatsblad iVo, 48), waarbij de termijn voor de overschrijving van publiek verkochte, doch verbondene vaste goederen op zeven maanden bepaald wordt, waarbij stilzwijgend wordt erkend, dat de bedoelde gewoonte der gedwongen zuivering bij publieken verkoop werd opgevolgd. Het pleit dan ook waarlijk niet voor het stelsel, dat deszeifs voorstanders tot zulke gronden hunne toevlugt moeten nemen, om het te verdedigen, en wij vermeenen, niet te veel gezegd te hebben, wanneer wij boven beweerden, dat die gewoonte geen redelijken grondslag had. Dan wat hier van zij, zeker is het, dat na de invoering der nieuwe wetgeving deze gewoonte geen regt kon geven, omdat de wet nergens daarop verwijst (art. Als tweeden en voornaarnsten grond voor hun stelsel geven de voorstanders van hetzelve op, dat de verkoopwaarde van onroerend goed hier te lande minder zeker is, dan gemeenlijk elders, dat die waarde in korten tijd aan- ben en hem te waarborgen, dat na de levering geene onbekende hypothecarissen meer tegen hem zouden opkomen. Het willig decreet was niets andera, dan een noodzakelijk antidotum tegen de zoo verderfelijke wettelijke en generale hypotheken, welke onder het Romeinsch en ond-Hollandsoh regt bestondeD. 1858. XVI. 21 zienlijk kan worden verminderd door verwaarloozing, ondoelmatig beheer enz., en dat daarom bij de beleening van onroerend goed ook de geschiktheid en gegoedheid der schuldenaars in aanmerking komen. Dat dit laatste in den regel het geval is, kunnen wij toegeven; men zal wel nergens ter wereld bij het hcleenen van onroerende goederen den persoon des schuldenaars geheel voorbijzien , doch wij nteenen, dat de persoon van den schuldenaar schier altijd minder in aanmerking komt, dan het goed, dat tot hypotheek wordt aangeboden; bij de meeste geldleeningen onderzoekt men veel minder hoe het met de soliditeit van den schuldenaar gesteld is, dan wel of het goed nog onbezwaard is en of het voldoende zal zijn, om daarop, in geval van nood, het kapitaal met de renten en kosten te verhalen. Wij willen ten bewijze hiervan slechts wijzen op de veelvuldige verkoopingen van huizen ter dezer hoofdplaats, waarbij het niet anders toegaat, en op den, bij openbare venduties van onroerende goederen, zoo dikwerf gemaakte bepaling, dat een gedeelte der onbetaalde kooppenningen als hypotheek op het goed zal kunnen gevestigd blijven , zonder dat de verkooper vooraf weet wien hij tot schuldenaar zal krijgen. Doch wij willen voor een oogenblik aannemen, dat bij eene geldleening op hypotheek het omgekeerde van hetgeen wij dagelijks zien gebeuren het geval is, en dat een rentenier geld op een landgoed geschoten heeft, meer uit aanmerking van den persoon des schuldenaars, dan van de waarde van het onderpand. Wat zal nu geschieden wanneer de geldschieter zich in de soliditeit van den debiteur vergist heeft, wanneer het blijkt, dat deze, in stede van een man van orde en bekwaamheid te zijn, juist het tegendeel is, en het goed verwaarloost en verslimmert. Volgens den gewonen loop der zaken zal men dan zien gebeuren, dat de geldschieter, die zijn belang verstaat, er in toestemt, dat de schuldenaar hoe eer hoe liever het goed verkoopt, ten einde voor te komen, dat liet goed onder zijn beheer meer en meer in waarde verniindere. Doch wanneer het omgekeerde het geval is, wanneer het blijkt, dat de geidopnemer orde op zijne zaken heeft en het land naar behooren weet te administreren, zal de rentenier er niet ligt in toestemmen, dat hij het land verkoopt, en er op gesteld zijn dat bet goed niet den persoon des schuldenaars gezamenlijk aan hem verbonden blijft. Het stelsel leidt er derhalve toe, dat een oppassend man in den verkoop van deszelfs eigendom moeijelijkheden ondervindt, waar de doorbrenger zich daarvan gemakkelijk ontdoen kan. In de derde plaats beweren de voorstanders van bet stelsel, dat een hypotheek, welke niet alleen het goed aan de schuld, maar ook den schuldenaar aan het goed verbindt, een middel is, om dezen tot voldoening dier schuld te noodzaken, ook dan, wanneer de waarde van het goed daartoe ontoereikend mogt zijn. Van de ingezetenen hier te lande, zeggen zij, zijn velen er niet blijvend gevestigd, hunne persoonlijke verbindtenissen leveren uit dien hoofde nog minder zekerheid op, dan anders het geval zou wezen. Het gezamenlijk verbonden zijn van het goed en den persoon des schuldenaars is dus, met het oog op beider gesteldheid, doelmatig. Het hoofddoel van het stelsel komt in dit argument te voorschijn; men wil door hetzelve den schuldeischer meerderen waarborg geven tegenover den schuldenaar. Doch wij twijfelen, of dit doel daardoor bereikt zal worden, wij zien volstrekt niet in, hoe de schuldenaar door het stelsel gedwongen wordt, zijne verbindtenis eerder na te komen. Ken van - beiden toch moet waar zijn, of de waarde van het onderpand overtreft het daarop geschoten kapitaal, en 'n dat geval heeft de schuldeischer daaraan alleen genoegzarnen waarborg, of het goed is hoven de waarde bezwaard, cn in dat geval zal de schuldenaar zich even goed, dan wanneer hij geen eigenaar meer was, aan zijne personele verbindtenis kunnen onttrekken, door zich uit de voeten te inaken, immers het bloot bekend staan als eigenaar van een goed, waarvan hem niets meer toebehoort, zal hein van dien stap niet terughouden. Wij begrijpen in waarheid niet, hoe het mogelijk zijn kan, dat de geldschieter eenige meerdere zekerheid heeft, wanneer zijn schuldenaar te gelijk eigenaar van het gehypothekeerde goed is, j dan wanneer een derde daarvan den eigendom bezit. De schuldeischer toch verliest zijne personele actie tegen den schuldenaar niet, wanneer deze het goed verkoopt, en hij kan beginnen, met hem dadelijk aan te spreken en in deszelfs goederen uit te winnen, wanneer hij zich door de hijpotheek alleen niet meer gedekt waant, hij behoeft immers niet eerst het met hypotheek bezwaarde goed uit te winnen. Het stelsel wil, dat de schuldenaar altijd tevens de eigenaar van het verbonden goed zij, op deze stelling berust het. Doch hoe nu, wanneer een derde ten behoeve van een schuldenaar en ter verzekering van diens schuld op zijn goed hypotheek geeft ? In dat geval zal de persoon des schuldenaars toch en in weerwil van het stelsel van het goed gescheiden zijn, zal nu de eigenaar het desniettemin toch niet met de hypotheek mogen verkoopen, ofschoon het doel met dit verbod beoogd hier niet bereikt kan worden, of wel zal de wetgever, om consequent te blij ven, eene verbodsbepaling uitvaardigen, houdende, dat het voortaan niemand vrij zal staan, zijn goed met hypotheek te bezwaren, ter verzekering der verbindtenis van een derde ? Tot zulke ongerijmde gevolgtrekkingen vervalt men, wanneer men eens van de ware regtsbeginselen afwijkt en tot kunstmiddelen zijne toevlugt neemt. Eindelijk beroepen zich de voorstanders van het stelsel op het aanzienlijk hypothecair crediet, dat onder vigtieur van hetzelve verleend is en eindigen, met als hunne meening te kennen te geven, dat het meer geeigend is, om kapitalen dienstbaar te waken tot landelijke en andere ondernemingen, ook dan, wanneer het bezwaarde goed de waarde dier kapitalen nog met behulp van tijd en nijverheid moet verkrijgen. Het laatste is geen bewijs, maar slechts eene meening, en het eerste zou slechts dan als een bewijs voor de deugdelijkheid van het stelsel kunnen worden aangevoerd, wanneer het bleek, dat het hypothecair crediet door dat stelsel werd bevorderd, hetgeen wij ten zeerste betwijfelen. Wij gelooven, dat men zich bij het omhelzen van het door ons besproken beginsel te veel heeft laten leiden door het denkbeeld, oin de belangen der geldschieters te beschermen. Boven is reeds betoogd, dat dit doel door het stelsel niet bereikt wordt, dat integendeel de belangen der geldschieters er onder zullen lijden. Doch de zekerheid, welke den kapitalisten bij de ontworpen ordonnantie, buiten de gedwongen zuivering geboden wordt, is groot genoeg, men behoeft naar geene kunstmiddelen te zoeken, om die te vermeerderen. Ook hun belang wordt daardoor slecht gediend; zij, zoowel als de overige klassen der maatschappij, hebben er belang bij, dat men hen zoo veel mogelijk vrij late in hunne financiële bewegingen en hun geene onnoodige hinderpalen in den weg stelle. Het groote doel, waarnaar elke wetgeving op de hypotheken behoort te streven, bestaat daarin, om het uitgestrekst crediet met de meest mogelijke zekerheid te paren, doch het komt er daarbij vooral op aan, dat de juiste grenzen niet overschreden worden; wil men de zekerheid te groot maken, dan zal het crediet er onder lijden, d. i. de kapitalen zullen zich aan die wijze van geldbelegging onttrekken en voordeeliger emplooi zoeken, een verschijnsel, dat vooral op den tegenwoordigen tijd past. In vroegere dagen, toen het leenen op hypotheek schier de eenige zekere wijze van geldbelegging uitmaakte en om die reden door iedereen om strijd gezocht werd , had het mis- schien minder bezwaar in, om de belanghebbenden aan grooie kosten en formaliteiten te onderwerpen, en de meeste gouvernementen hebben dan ook getoond dit wel te begrijpen. Doch in den tijd, waarin wij leven, nu de ontzaggelijke uitbreiding van handel, scheepvaart en nijverheid dagelijks nieuwe naamlooze maatschappijen in het leven roept,'welke groote kapitalen tot zich trekken, nu die maatschappijen in den jongsten tijd op liet denkbeeld gekomen zijn, om obligaties aan toonder uit te geven, welke een vasten koers iiebben en ieder oogenblik tot geld kunnen gemaakt worden, ziet het hypothecair crediet zich tegenover mededingers geplaatst, | waarmede het, onder de meeste tegenwoordige wetgevingen, den strijd niet kan volhouden. Het privilegie, dat de hypotheek-houders boven andere schuldeischers genieten, behoort, zal het doel treffen, opgewogen te worden door het voordeel, dat de eigenaars van vaste goederen er in vinden, 0111 tegen lagere rente geld te leenen als aequivalent voor eene grootere zekerheid. Iii den jongsten tijd heeft men in Frankrijk getracht, het kwaad te verhelpen en aan de grondeigenaars te gemoet te komen, door de instelling van het credit foncier hetwelk echter nog te kort gewerkt heeft, uni nu reeds in zijne gevolgen te kunnen worden beoordeeld. Ook in Nederland, hetwelk zich anders in eene veel betere wetgeving op het stuk der hypotheken verheugen mag, zijn in den laatsten tijd menigvuldige klagten gehoord over de toenemende inoeijelijkheid ont geld op hypotheek te bekomen, en is ook daar reeds het denkbeeld ter sprake gebragt, om den landbouw door eene soortgelijke instelling, als het credit foncier in Frankrijk, te hulp te komen. Het is wel niet te voorzien, dat Nederlandsch-Indië eene uitzondering op den regel zal maken , het zal in de algemeene wereld-beweging moeten deelen. Reeds zijn hier in korte jaren aanzienlijke naamiooze vennootschappen verrezen, waaronder er zijn, die ook reeds een aanvang gemaakt hebben met het uitgeven van obligatien aan toonder. Het kan niet anders of het hypothecair crediet inoet daaronder lijden, wanneer de wetgeving zich er niet op toelegt, om die wijze van geldbelegging minder kostbaar en vooral niet meer omslagtig te maken, dan de eischen eener redelijke zekerheid medebrengen. Ook hierin zal zich langzamerhand de waarheid van het spreekwoord doen gevoelen »als het getij verloopt moeten de bakens verzet worden." Bij zamentrekking van het bovenstaande, komt men tot deze conclusie, dat het door de ontwerpers aangeprezen systeem der gedwongen zuivering van hypotheken bij den eigendoms overgang van vastgoed niet met de natuur van het hypotheek-regt is overeen te brengen, doch verwarring tusschen persoonlijk en zakelijk regt ten gevolge heeft, dat het op geen ander gezag, dan op eene te Batavia gevolgde gewoonte berust, dat hetzelve het groote daarmede beoogde doel, t. w. de bescherming der belangen van de geldschie- Iers niet alleen niet bereikt, maar die belangen zelfs kennelijk laedeert, dat bet aanleiding geeft lot veel omslag, tijdverlies, formaliteiten en kosten en daardoor noodwendig aan de uitbreiding van bet hypothecair crediel zal in den weg staan. Mr. K. A. Eekhout. Batavia, Augustus 1858. STRAFZAKEN. OVERTREDINGEN. Schorsing in hunne bediening van de advocaten en procureur bij het hooy-geregtshof en den raad van justitie te Batavia. Zijn de vonnissen, door raden van justitie gewezen krachtens art. 192 Regl. R. O., vatbaar voor hooger beroep} Zijn de raden van justitie bevoegd, om eenen pructizijn disciplinair te bestraffen wegens uitdrukkingen, ten aanzien der regtbank voorkomende in een aan het hoog-geregtshof gediend rekest, heticelk den rund ten fine van inlichting werd in handen gesteld? Hoever strekt de bevoegdheid der Europesche regtbanken zich uit ten aanzien van het opleggen van disciplinaire bestraffingen aan de bij die collegien occuperende practiz jns ? Op 23 Junij 1858 dienden de advocaten en procureurs Gij het lioog-geregtshof en den raad van justitie te Batavia aan den hove een adres, houdende bezwaren over eenige handelingen van den raad van justitie te Batavia. Het hof stelde dit adres, met verzoek, om ter zake te dienen van consideratien en advijs, in handen van den procureur-generaal. Deze hoofdambtenaar zond liet aan den betrokken raad, met uitnoodiging, ter zake van het daarbij aangevoerde zoodanige inlichtingen te geven, als de regtbank geraden zoude achten. Na op deze wijze van het adres te hebben kennis bekomen , sprak de raad (voorz. Mr. P. Th. Filz, president) op 16 Julij 1858 het volgend vonnis uit: «Gelezen hebbende zeker, bij de missive van den 26sten Junij 1858, No. 807 / 183l , door den procureur-generaal in 's raads handen gesteld request met daarbij behoorende bijlagen, onder dagteekening van 23 Junij bevorens aan het hoog-geregtshof van Ned. I/idiè' gediend door de practizijns Mrs. H. Klein , F. Alting Mees , E. H. 's Jacob , H. A. des Amorie van der Hoeven , J. van Gennep , H. Beth, L. A. P. F. Buijn, B. D. Bosscher, C. G. de Beus, J. H. Hofmeyr en G. J. B. Henny, welk request was voorzien van eene aanteekening van adhaesie, door den practizijn Mr. F. Junius van Heniert onder hetzelve gesteld, en welk request is van den navolgenden inhoud : «De ondergeteekende enz. «Overwegende dat de raad bij boven aangehaalde missive is geroepen geworden, over dat request en daarbij behandelde onderwerpen zoodanige inlichtingen te geven, als de raad geraden oordeelen zal; «Overwegende dat naar aanleiding daarvan de raad van hetzelve request heeft kennis bekomen; «Overwegende dat bij hetzelve de onderteekenaars en de zich met hen vereenigd hebbende practizijn Mr. F. Junius van Hemert niet alleen op eene hoogst laakbare en onvoegzame wijze in eene beoordeeling van de regtspraak en regtsbedeeling van den raad, maar daarbij tevens in die van het forum conscientiae der leden deszelven zijn getreden, op eene wijze, welke niet is overeen te brengen, noch gedoogd kan worden met het aan het gezag van den regter verschuldigd ontzag; «Overwegende dat het te laste leggen onder anderen, gelijk daarbij wordt gedaan, aan eene regtbank en hare leden, dat zij in de uitoefening van hare ambtspligten willekeurig handelt of handelen, dat zij bij het vellen van vonnissen ligtvaardig te werk gaat of gaan, dat zij bij hare regtsbedeeling, in de plaats van naar waarachtige overtuiging en de toepassing der wet regt te spreken, tegen beter weten en de goede trouw aan gehoor geeft of gegeven heeft aan woordenvitterij en lage vooringenomenheid tegen de leden harer balie, zijn uitlatingen, welke met geen ander doel kunnen zijn gebezigd, dan om die regtbank of hare leden te beleedigen, en dezelve aan min- en verachting prijs te geven, hoedanige uitlatingen derhalve daarstellen eene in hooge mate strafwaardige oneerbiedigheid, gepleegd jegens die regtbank en hare leden ; «Overwegende dat de wetgever heeft gezorgd, dat advocaten en procureurs niet straffeloos de regtbank, bij welke zij hun ministerie uitoefenen , kunnen krenken of beleedigen, door bij art. 192 van het reglement op de regterlijke organisatie te bepalen, op welke wijze betoonde oneerbiedigheid van hunne zijde kan worden gecorrigeerd ; «Overwegende dat in zaken van den bedoelden aard de bevoegheid van den regter ter beoordeeling en. bestraffing van het tegen denzelven gepleegde vergrijp wordt gevestigd bij en door de kennisname van het waar ook bedrevene feit ; «Overwegende dat het hier bedoelde door de gezamenlijke voor deze regtbank postulerende practizijns tegen haar en hare leden gepleegd vergrijp is van dien bezwarenden aard, dat het eene strenge bestraffing vereischt; «Gelet op het aangehaald art. 192 van het reglement op de regterlijke organisatie; «Regtdoende: «Verstaat de voornoemde practizijns Mrs. H. Klein, F. Alting Mees, Jhr F. Junius van Hemert, E. H. De procureur-generaal, door het hoog-geregtshof op dit verzoek gehoord, diende de volgende conclusie : «Gelezen enz.; «Met betrekking tot het regt: «Overwegende dat de disciplinaire, op de adressanten door den raad van justitie te Batavia toegepaste straf is opgelegd bij vonnis en derhalve niet anders kan worden opgeheven, dan eveneens bij vonnis, volgens de regelen en voorschriften bij de burgerlijke regtsvordering daargesteld en gegeven; «Overwegende dat de eerste vraag, welke zich derhalve onderwerpelijk voordoet, is deze, is evengenield vonnis voor hooger beroep vatbaar? «Overwegende ten aanzien van deze regtsvraag, dat in de eerste plaats het algemeen sijsteem onzer wetgeving medebrengt, dat van beslissingen van eenig gewigt, inzonderheid van de zoodanige, waarbij de eer en het aanzien van personen betrokken zijn, bijaldien zij niet door uwen hove zijn genomen, in den regel eene tweede instantie is toegelaten; terwijl daar, waar de wetgever het tegendeel gewild heeft, zulks bijkans altijd bij de wet uitgedrukt is; «Overwegende dat de meening, dat de wetgever des niet te min, in de gevallen voorzien bij art. 192 Regl. Regt. Org., het appel niet gewild heeft, zich hoofdzakelijk grondde op de overweging, dat door de toelating van zoodanig hooger heroep het gezag des regters tegenover de voor denzelven postulerende praktizijns te zeer verzwakt zoude worden , doch hier tegenover staat, dat bij het eerste lid van art. 1 f>7 van dat reglement het toezigt op de bedeeling des regts in geheel A ed. Indië en de zorg, dat die bedeeling behoorlijk en onvertogen plaats hebbe, aan het hoog-geregtshof is opgedragen, en de nakoming dezer verpligting bijkans ondoenlijk wordt, bijaldien een zoo gewigtig punt als de disciplinaire correctien aan praktizijns opgelegd, zelfs die van schorsing in hunne bedieningen, facto bijkans geheel aan 's hofs oppertoezigt onttrokken zijn; «Overwegende dat echter alle twijfel omtrent de intentie des wetgevers verdwijnt, bijaldien wordt nagegaan de geschiedenis van het reglement op de regterlijke organisatie, waaromtrent de procureur-generaal de bij 's hofs archief berustende bescheiden geraadpleegd heeft; «Overwegende dat toch bij het door de kommissie, ingesteld bij koninklijk besluit van den loden Augustus 1839, '"gediend ontwep van een reglement op de regterlijke organisatie de navolgende bepaling, in de hoofdtrekken over- eenkomende met art. 192 van het thans vigerend reglement, wordt aangetroffen; «Art. 201. De regterlijke'collegiën zijn verpligt toezigt «te honden over de gedragingen der hij dezelve toegelaten «praktizijns in of ter zake van de uitoefening van hun bevroep. «Zij zijn mede bevoegd, om die praktizijns, hetzij wegens «verwaarloosing der belangen hunner cliënten, of van an«dere pligten, hetzij uithoofde van ongehoorzaamheid of «oneerbiedigheid jegens de regterlijke collegien of derzelver sleden, of ter zake der uitoefening hunner functien, te «vermanen en des noods, naar gelang van zaken, in hunne «bediening te schorsen, voor den tijd van hoogstens drie «maanden, of te beboeten uiterlijk tot de som van ƒ200 ten «behoeve der algemeene armen , met verwijzing tevens tot «het dragen of vergoeden geheel of ten deele der kosten, «door hunne schuld of achteloosheid aan partijen veroor«zaakt. Van deze dispositiën zal hooger beroep aan het »hoog-geregtshof morden toegestaan, voor zoo ver die »disciplinaire straffen door de raden van justitie of anxdere mindere regterlijke kollegiën mogten zijn opgelegd. «In geval van herhaalde misdragingen of wel verregaande «buitensporigheden, zal het hoog-geregtshof de ontzetting «van daaraan schuldige praktizijns aan den Gouverneur«generaal kunnen voordragen." «Luidende de toelichting op dit artikel als volgt: «Met eenige uitbreiding en wijziging overgenomen uit «het slot van artikel 9 en de artikelen 11 en 12 van het «reglement van orde en discipline voor de advokaten enz., «gearresteerd bij koninklijk besluit van den Idden Sepfem«ber 1838 (staatsblad No. 36). «Het is billijk en tevens voorziglig, om, ingeval van «disciplinaire correctien, door andere collegiën dan het hoog«geregtshof opgelegd, den weg van appel open te laten; «en, willen de veroordeelde ambtenaren in de meeste ge- «vallen hiervan eenig voordeel genieten, moeten noodwendig de vonnissen, disciplinaire straffen inhoudende, niet «bij provisie executabel zijn. «Eindelijk vordert orde en de zoo noodzakelijke hand«having van het gezag van het hoog-geregtshof, jegens de «mindere regterlijke ligchamen, dat de voorstellen tot ont«zetting steeds door tusschenkomst van het hoog-geregtshof «aan het hoofd van het bestuur worden aangeboden." «dat in het eenigzins gewijzigd ontwerp reglement, hetwelk bij koninklijk besluit van 27 Julij 1842, No. 55, voorloopig is vastgesteld, om te dienen tot grondslag bij de vervaardiging en beoordeeling der verdere ontwerpen van wetgeving, dezelfde bepaling in art. 195 wordt aangetroffen, met uitzondering der woorden «van deze dispositiën «zal hooger beroep aan het hoog-geregtshof worden toege«staan, voor zoo ver die disciplinaire straffen door de raden «van justitie of andere mindere kollegiën mogten zijn op«gelegd." «Wordende echter te dien aanzien in de memorie van toelichting als motief voor deze weglating gezegd: «De redactie van het artikel, waarbij het hooger beroep «van veroordeelingen tot disciplinaire straffen niet wordt uit«gesloten, toont genoegzaam aan, dat de gewone regelen «voor het appel in zake van overtredingen op de bedoelde «vonnissen mede toepasselijk zijn." «Overwegende dat, vermits de wijzigingen van redactie, Welke het arilkel nog daarna heeft ondergaan, van minder gewigt zijn en op het punt in kwestie geene betrekking hebben, bet mitsdien als zeker te beschouwen is, dal het 'n de bedoeling van den wetgever gelegen heeft, het Beroep althans van veroordeelingen tot schorsing, door de raden van justitie tegen de praktizijns uitgesproken, toe te laten ; «Overwegende dat derhalve de vraag omtrent de appellabiliteit bevestigend moet worden beantwoord; «Overwegende, wat nu aangaat de zaak ten principale, dat het onderwerpeljjk door den raad van justitie gewezen vonnis inet der daad kwalijk en ten onregte is gewezen, zoowel omdat de lagere regter daarbij deszelfs bevoegdheid is te buiten gegaan, als omdat er in casv geene termen bestonden tot eenige, veel minder tot eene zoo bij uitstek strenge disciplinaire bestraffing; «Overwegende dat toch uit den aard der zaak de heO voegdheid, aan de regtkanken bij art. 192 reglement regterlijke organisatie tegen over de praktizijns gegeven, begrensd wordt door de verpligting, om geen inbrenk temaken op eene gelijke bevoegdheid aan andere regtbanken, en vooral aan den hoogeren regter toegekend, en, als een gevolg hiervan, de lagere regter zich zorgvuldig behoort te onthouden van de bestraffing van handelingen, welke voor eenen anderen en hoogeren regter hebben plaats gegrepen; «Overwegende dat de raad van justitie te Batavia , door eene disciplinaire bestraffing op te leggen ter zake van een adres, hetwelk aan uwen hove gediend en aldaar aanhangig was, en hetwelk niet een geheel ander doel aan den raad ter kennisname was toegezonden, op eene in het oog loopende wijze in de attributen van uwen hove getreden is, daar het niet aan dien raad stond, om handelingen te bestraffen, die voor uwen hove hebben plaats gehad; «Overwegende dat ook overigens een in betamelijke bewoordingen aan de hoogere autoriteit gediend beklag over handelingen van de lagere slechts dan als een blijk van oneerbiedigheid jegens deze laatste behoort te worden aangemerkt, bijaldien de voordragt der feiten aantoont de bedoeling, om te beleedigen of te lasteren, en dat, met het oog op dit beginsel, het gediend adres niet kan geacht worden, termen op te leveren tot eene disciplinaire correctie jegens de onderteekenaars van hetzelve; «Concladeert: «Tot admissie van het hooger beroep en vernietiging van het vonnis a quo , met veroordeeling van den staat in de kosten." Het hoog-geregtshof (1ste kamer, voorz. Mr. C. Hultman, pres.) deed op 3 Augustus 1858 regt, bij een op dien dag in het openbaar, in tegenwoordigheid van alle de practizijns en van een zeer talrijk publiek, uitgesproken arrest, van den volgenden inhoud : «Gelezen enz.; «Overwegende dat in de eerste plaats te heslissen valt, of tegen het aangevallen vonnis hooger beroep kan worden toegelaten ; «Overwegende, te dien aanzien, dat bij art. 1 !)2 van het reglement op de regterlijke organisatie niet uitdrukkelijk is voorgeschreven, dat de aldaar bedoelde vonnissen der raden van justitie, welke de schorsing van eenen practizijn, dan wel zijne veroordeeling tot eene geldboete of tot vergoeding van kosten behelzen, aan hooger beroep zijn onderWorpen ; «dat echter uit het voorschrift van art. 157 van hetzelfde reglement, waarbij aan het opperregterlijk collegie in den meest algemeenen zin is opgedragen het toezigt op de bedeeling des regts in geheel Ned. Indië en de zorg, dat die bedeeling behoorlijk en onvertogen plaats hebbe, noodzakelijk voortvloeit, dat het in de bedoelingen des wetgevers gelegen heeft, zoodanig hooger beroep, althans bij schorsing, toe te laten, daar toch anders een hoogst gewigtig deel van de regtsmagt van den minderen regter, hetwelk ten zeerste ingrijpt in de eer en de belangen van de uitoefenaren der regtspractijk, facto bijna geheel aan dat oppertoezigt zoude zijn onttrokken ; «dat die bedoeling bovendien ook nog is op te maken uit de laatste zinsnede van het genoemd art. 192, al waaide voorstellen van de raden van justitie tot afzetting van practizijns , welke zich herhaaldelijk misdragen of verregaande buitensporigheden plegen, nadrukkelijk aan de be1858. XVI. 22 aardeding van liet hoog-geregtshof zijn onderworpen, en eindelijk; «dat die bedoeling boven allen twijfel verbeven wordt door de lezing der verschillende ontwerpen, betreffende de daarstelling van het tegenwoordig reglement, niet hare memorien van toelichting, uit welke blijkt, dat de wetgever eerst als laatste zinsnede in het artikel betreffende de disciplinaire bestraffingen het beginsel van appellabiliteit der betrekkelijke beschikkingen had opgenomen, doch deze zinsnede later is weggevallen, omdat men begreep, dat, bij de niet uitdrukkelijke uitsluiting van het hooger beroep, de redactie van het artikel reeds genoegzaam aantoonde, dat de gewone regelen voor het afpel in zake van overtredingen van toepassing zijn; «Overwegende dat mitsdien behoort te worden aangenomen, dat vonnissen als het onderwerpelijke, waarbij door eenen raad van justitie de straf van schorsing voor langeren of kortoren tijd aan eenen practizijn is opgelegd, voor hooger beroep vatbaar zijn ; «En alsnu ten aanzien der zaak ten principale: «Overwegende dat bij de eerste zinsnede van art. 