Mac\u0327onniek weekblad; uitgaaf voor broeders, jrg 24, 1875, no. 2, 11-01-1875 
MACONIEK WEEKBLAD. Vierde Serie. Twaalfde Jaargang. Dit Blad verschijnt elk Maandag. De abonnementsprijs per kwartaal is fl 1.50, franco per post. Men abonneert zich voor niet minder dan een geheel jaar. Afzonderlijke nummers kosten 5 cent. De prijs der Advertenties is van 1-7 regels fl 1.—, voor elk regel meer 10 cent. UITGEVER E. L. AMSTERDAM. Alle stukken, de redactie betreffende, gelieve te zenden aan de verantwoordelijke redacteur, Br. Mr. J. Schouten, te 's-Gravenhage, Zuid-Oost-Buitensingel No. 235. Bestellingen op dit blad en advertenties aan de Br. Uitgever te Amsterdam. 24e Jaargang. Maandag 11 Januari 1875. "M. 2. BUITENLAND Duitsland. Telt Duitsland vele verraad, die met grote bekwaamheid de pen voeren tot verbreiding van onze zaak, niet de minste onder hen is Broeder Oswald Marbach. Talrijk zijn zijn gepennende vruchten, en toe schijnt de rijke bron nog niet uitgeput, want nieuwe en vele meerderde werken volgen elkaar steeds op. Zoo zag thans weer een nieuwe druk van de Agenda M.B. het licht, waarvan de eerste uitgave in 1861 verscheen. Terecht mag deze nieuwe uitgave een vermeerderde worden genoemd, want veel vinden wij daarin wat de eerste niet bevatte. Onder anderen werden de instructie toespraken van 11 tot 22 gebracht. Zoowel het nieuwe als het oude ademt die bekende, praktische geest, die steeds Marbach’s werken bezielt. Daar goede eigenschappen van Marbach’s metselwerk zijn van te algemene bekendheid dan dat wij er hier op zouden wijzen. Een punt slechts willen wij aanroeren en wel voornamelijk omdat de schrijver dat zelf in zijn voorrede ter sprake brengt. Het is de hem vaak verwitte voorliefde voor bijbelse uitdrukkingen, waardoor zijn werk dikwijks een godsdienstige, ja dikwijls een godgeleerde tint verkrijgt. Hij verklaart daaromtrent, dat zoo hij zich soms van bijbelse beelden en uitdrukkingen bediende, zulks niet geschiedde uit deprimeuzeucht, maar omdat zowel joden als christenen, die het meerendeel onze bezoekers uitmaken en waarvoor dus Marbach voornamelijk schreef, van jongs af aan gewoon zijn hun denkbeelden aan die vormen te verbinden. En om zich te doen verstaan dient toch wel de gemeenschappelijke moedertaal te worden gebruikt. Broeder Marbach zal dan ook ongetwijfeld verstaan worden door alle M.M. Vmm., waarvoor dit werk uitsluitend is bestemd. Meer voor het algemeen bestemd is een artikel van Br. Jarklowski, te Creutzburg i. S. in een der laatste nummers van den vorigen jaargang der BauMtte verschenen en handelende over de teleurstelling, die zoo menigeen met betrekking tot de Vm'j. ondervindt. "Ik ben teleurgesteld!" wie vernam die woorden niet reeds vaak uit den mond zijner Medebb., zij korter of langer tijd nadat zij waren aangenomen? Wie las ze, zoo zij niet werden uitgesproken, niet dikwijls uit hunne handelingen? Wie heeft ze misschien niet zelf gedacht? Heeft men hart voor onze zaak, dan moet die bevinding tot weemoed stemmen, en dat te meer naarmate dit veroordeelend vonnis over ons bond wordt geveld door personen die vroeger de trouwste aanhangers er van waren. Vanwaar dit versehijnsel, dat zich vooral in den laatsten tijd hoe langer hoe meer voordoet? De een zoekt het hier, de ander elders. Deze vinden de reden daarin, dat de Vmü. naar hun meening niet meer past in de lijst van onzen tijd, dat zij niets positiefs, niets tastbaars meer geeft, zich slechts met idealen bezighoudt en daarom door onze realistische eeuw niet meer wordt gewaardeerd. Genen zijn van oordeel dat die ongunstige uitspraak wordt teweeggebracht door het doodende en onderdrukkende van de symbolen, door het eentonige en smakelooze van de ceremoniën. Die opvattingen hebben veel in haar voordeel, maar toch,... daarmede is de verschijning die wij hier op het oog hebben nog met genoegzaam verklaard. Evenmin vinden wij die gewenschte verklaring in het beweren van anderen, dat men niet gestreng genoeg is wat het gehalte betreft, dat receptie en bevordering vaak slechts geldzaken zijn, waardoor de meer ontwikkelde wordt afgeschrikt als hij de daarbij heerschende onkunde waarneemt. Ook die redenering bevat veel, zeer veel waars, maar geeft met dat al nog geen voldoend licht. Want niettegenstaande al die gebreken behoeft toch de Broeder die weet wat hij wil nog geen teleurstelling te ondervinden, want het Vm.’s-bond is nog niet de Vmij. Het Vm.’s-bond is slechts de schaal, die moge onbevredigend zijn, tot de waarde der Vm'j. doet dit niets af; en bovendien, die schaal heeft met al hare gebreken nog veel goeds, en is bedenken wij dit bovenal voor verandering vatbaar. De hoofdoorzaak van bedoelde teleurstelling vindt Broeder Jarklowski daarom in den teleurgestelden Broeder zei ven. De teleurgestelde stelt zich voor, dat hij voor een schilderij staat. Duizenden zijn er van verrukt en noemen haar een meesterstuk. Ecu zelfs kan er zich niet van losrukken en koopt haar voor veel geld, opdat zij hem toebehoort en zijn omgeving, ja zijn leven versierde. Ook gij waart ter beschouwing toegetreden, omdat zoovele edele, hoogbegaafde mannen daar van bewondering opgetogen stonden. Maar na te hebben het kunstwerk koud; onbevredigd keerde gij u om en kondet een glimlach niet onderdrukken over die anderen, die zoo hun bewondering niet geveinsd was. dat gij nog niet zoo grif wilt toegeven, dan toch al blijk gaven van bitter weinig smaak. Is nu zulk een oordeelvelling gerechtvaardigd? Zijt gij zodoende niet onvergeeflijk aanmatigend? Meent gij, dat gij alleen goed ziet? Voed die verwaande toch niet! Die anderen weten wel waarom zij verrukt zijn, maar gij, gij weet het niet, gij weet niet, dat gij nog niet eens de beginselen der kunst kent, laat staan haar beoordeelen kunt. Hetzelfde geldt van u, Vm., die verklaart teleurgesteld te zijn. Gij werd aangenomen en de reis maakte ook werkelijk wel eenigen indruk op u; die indruk was echter niet blijvend, want gij zijt te realistisch; het schoon geheel der roos is u niet genoeg, gij moet haar ontbladeren om haar te onderzoeken. Of hebt gij na uw reis iets gedaan om die eersten indruk bij u te verlevendigen? Hoe dikwijls hebt gij sedert die LP bezocht? Hoe dikwijls hebt gij u met ervaren mensen over de Vmü., uwe verhouding tot haar, de bezwaren die bij u opkwamen onderhouden? Hebt gij voor hen uwe gevoelens blootgelegd? Hebt gij getracht uwe kennis aangaande onze schoone kunst te verrijken door het bestuderen van onze vaak uitmuntende literatuur? Of meende gij dat gij reeds genoeg wist nu gij eenmaal in de voorhof des tempels zijt geweest? Of verkeerde gij wellicht in den waan dat u door een wonderbare openbaring als het ware door een toverroos de schillen van de oogen zouden vallen? En nu dit niet is geschied omdat het met geschiedenis kan gaan gij heen en zucht: //Ik ben teleurgesteld!” Bedenk toch dat de Vmü. een kunst is; een kunst kan niet worden meegedeeld, maar moet worden geleerd; en ars longa, vita brevis. Men heeft uwen dorst niet gelescht, omdat de Vmü. den dorstende den gevulden beker niet reikt, maar hem toeroept: „Daar is een bron, zoek haar en put er uit!” Vondt gij dus geen genoegen, dan was ’t door eigen schuld. Doch gesteld nu, vervolgt Jarklowski, dat gij werkelijk hebt gezocht en met ijver gewerkt, dan zegt gij misschien : „’t Is alles zeer schoon, ja verheven, maar helaas slechts op ’t papier!” Maar is hier het tastbare nut? De Vmü. is in deze tijd overbodig; tegenwoordig is iedereen Vm. Och, BB! dat nut bestaat wel, maar gij gaf u de moeite niet het te zoeken, het te zien. Maar misschien zegt gij: wel is het doel der Welt verheven, maar hoe weinig heeft met dat al het Welt’s-bond volbracht! Dat gaat mij te langzaam, daarvoor kan ik op den langen duur geen geestdrift koesteren. Mijn Broeder, de granietblok wordt ook niet zoo snel en gemakkelijk gepolijst als de zandsteen, maar daarentegen is de glans oneindig schooner. Heeft de menselijkheid tot heden iets hogers voortgebracht dan het welbegrepen christendom? 't Is zoo verheven dat naar de legende wil geen minder dan Gods eigen zoon het kon verkondigen. En toch bestaat het nu reeds bijna twee duizend jaren onder de mensen, doch met welke vruchten? Twee duizend jaren zijn de heerlijke beginselen, waarvoor niet enkel een, neen miljoenen volgaarne het leven lieten, door miljoenen gepredikt en voortgeplant, en toch moet men juist heden, evenals wijlen Diogenes met eeuw lantaarn zoeken naar hen die ten minste een flauwe schaduw zijn van die edelste menschenvriend. De Welt nu leert dat mens te zijn nog moeilijker is dan christen te wezen. En als gij het huiselijk leven van zovele zoogenaamde christenen, die zich zoo gaarne als uitsluitend recht hebbenden op den hemel beschouwen, van nabij beziet, dan zult gij spoedig tot de ondervinding komen dat gij eerst den hoed moet lichten voor zeer velen der door velen verachte joden en voor de meeste dusgenoemde heidenen. En dan wilt gij de Vrijheid, die toch nog edeler en meer omvattende doeleinden dan het moderne christendom najaagt, die ofschoon zij als bond nog maar kort bestaat toch zoo oud als de denkende menschheid is, dan wilt gij de Vrijheid nog voorwerpen dat ook zij doden, onwaardige leden heeft? Dan wilt gij het haar tot een grief maken dat zij door haar aanhangers zoo weinig van zich doet hooren? Wacht er uit wel voor, want zoo handelende zoudt gij uw eigen vonnis slaan. Die gebreken zijn nog de schuld der Vrijheid, noch van het christendom; de fout ligt in de menschheid, in u en mij. Ga daarom niet ontevreden en morrend heen, maar doe het zwaarste werk van de Vrijheid — de zelfkennis. Vraag uzelf eerlijk af: wat heb ik bij mijzelf en anderen eigenlijk gedaan tot verwezenlijking van het maakbare ideaal? Beken het toch dat men ook uzelf slechts in kleinigheden als Vrijheid kan kennen, dat ook voor u de Broeder slechts in de uw Broeder is, dat uw hart en uw hand niet eens voor de Broeders, laat staan voor de menschheid openstaan, dat ook uw zijn en doen het lieve het tot middelpunt hebben, dat ijdelheid, trotschheid op rang, stand en vermogen u verteren, dat ook gij een voor de menschheid weinig of niets betekenend leven leidt, uw geest niet verrijkt en uw gemoedsleven niet veredelt. Zeker verbiedt u de ijdelheid, de eigenwaan, u zelven dit alles te openbaren; anders zult gij wel niet over teleurstelling klagen, maar bekennen: „ja, met vele mensen is het slecht gesteld maar met mij niet veel beter. Doch er moeten ook betere mensen bestaan; van nu af aan wil ik ze zoeken, mij nauwer aan hen aansluiten, met hen vereenigd de goudkorrels der Wijsheid te leren vinden om die in mijn binnenste tot een munt te slaan en dan ter markt te brengen; wellicht dat die dan ook nog eens geldig wordt bij hen die nu nog slechts Wijs, heeten zooals ik,” Ziet gij, Br., doet gij dat dan zult gij niet meer klagen over teleurstelling, maar wel over de weinige navolging die uw voorbeeld vindt. Doch ook over dat weet u de ware Wijs te troosten, want juist bij is humaan en toegefelijk geworden, hij juist weet beter welke oneffenheden de mensch en zelfs de menschheid hebben. Hij gij, Broeder! Eerlijk gestreden, dan zult gij het best weten hoeveel moeite het u gekost heeft u zelf in een kubische steen te veranderen, hoe vaak er nog oneffenheden voor den dag komen, hoe vaak gij ook aan uwe ernstig gemeende goede voornemens ontrouw zijt geworden, hoe dikwijls gij zelfs aan de Broederschap redenen tot ergernis hebt gegeven, ofschoon gij toch waarlijk niet de minste zijt wat aanleg, kennis, zelfstandigheid en volharding betreft. Hoe kunt gij het dan kwalijk duiden, dat het met uw Broeder die nu eenmaal niet die wilskracht en bedaardheid bezit als gij, die niet altijd wordt geregeerd door het koel, berekenend verstand, die dikwijls te veel tijd aan genot, te weinig aan plicht wijdt; hoe kunt gij dan, zeg ik, klagen dat het met zulk een Broeder zo langzaam gaat? En is ten slotte uw oordeel wel juist? Weet gij dan of uw Broeder niet een geheel ander wezen zou zijn als hij geen Vrouw was? Weet gij dan of hij door die schijnbaar geringe arbeid aan de ruwe steen niet een veel grooter werk heeft verricht dan gij, en of hij op de keper beschouwd het in achtingswaardigheid nog niet van u wint? ’t Is veel te gemakkelijk dat na te laten, waartoe men van nature niet geneigd is. Hebt gij zijn zedelijke strijd gestreden, zijn geloven gehoord als de oude Adam in hem weer de baas was geweest? Keer u daarom niet af, noch van hem, noch van de Broederschap, maar verheug u als uw voorbeeld, uwe liefde hem tot beter opwekten, verheug u dat hij worstelt met zichzelf, en hoop, en ondersteun hem met broederlijke liefde en broederlijke zachtheid. Wil toch van een perenboom geen appelboom maken, maar tracht den perenboom te veredelen, hem gezond en krachtig te maken als hij ziek is, en desgelijks den appelboom, want beiden moeten immers den tuin tot genoegen van den mensch versieren, en schoon is de gaarderij waarin alles schoon en gezond is, alles in zijn soort. Hij toch is een dwaas, die zich ergert over een overigens schoone boomgaard, omdat er niet enkel appelboomen in staan en omdat hier en daar een onvruchtbare of halfverdorde boom staat. De verstandige tuinier, en dat willen wij allen zijn want daarom zijn wij Vmm. geworden, gaat heen en kweekt en snoeit den onvruchtbaren boom opdat hij weer vrucht draagt, en den dorre werpt hij ter zijde, en hij heeft er zijn boomgaard niet minder lief om. Doet ook gij alzoo, mijn BB.! Leert eerst den tuin kennen, gij zult dan de edele boomen wel vinden, de ongezonden kwelksten, de verdorden verwijderen, en het zal u en uwen 88. tot winst zijn! En bedenkt ten laatste ook dat uwe klacht, uw wegblijven uit de I • I, uw weinige omgang met de 88., behalve den aanstoot die dat geeft ook nog de mening kan doen geboren worden dat gij of niet rijp zijt voor ons bond, of een ziekelijk dweeper die een paradijs wil vinden waar er toch geen kan zijn, of dat gij wordt geleid door bedoelingen die daar niet kunnen en moeten worden verwezentlijkt, of eindelijk, en dat zou wel het ergste zijn, dat uw „ik ben teleurgesteld” slechts een frase is, bestemd om uwe onbekwaamheid, uwe lauwheid of luiheid om zelf waarachtige Vm.’s-plichten te vervullen, uwe oude gewoonten af te leggen, en u lief geworden gezelschappen en genoegens te ontzeggen, te bedekken. Weg met die klachten! Volg mijn bruuske raad die de vrucht is van eigen inwendige strijd, om het ook bij mij opkomende „ik ben teleurgesteld” teniet te doen. Misschien is het mij geheel gelukt, zeker echter in zo verre, dat ik bij al de drukkende gebreken die het Vm.’s-bond aankleeft, en die daar wij een vereniging van mensen zijn ook nimmer geheel zullen kunnen worden geslecht, toch tot deze overtuiging ben gekomen : Ons bond heeft tegenover de wereld een roeping, aan ons zal het liggen als die niet wordt vervuld. Leer dus ook gij, Broeders, wie en waar gij ook zijt te arbeiden aan uzelf en voor uzelf. Wat raken u de anderen, zoolang het voor uwe deur nog niet schoon is! Zodoende zult gij eenmaal den dag waarop de Mr. u aannam nog zegenen. De Vorm is een zeer zware kunst, want hare bouwstoffen zijn menigvuldig en moeilijk te bewerken. Slechts hij leert haar die leert zien door het geestelijke oog en zich inwendig reinigt. Daarom behartigt men deze woorden van Eichter: "Wil men zekere schoonheden evenals zekere waarheden zien dan moet het hart evenzoo ruim en rein zijn als het hoofd. Tussen hemel en aarde hangt een grote kristallen spiegel waarin een verborgen nieuwe wereld haar grote beelden spiegelt; maar slechts een onbevlekt kinderoog kan de weerspiegeling zien, een bezoedeld dierenoog ziet niet eens de spiegel." Dus eindigt Br. Jarklowski, ook wij willen hier eindigen, het aan de lezer overlatende te beoordeelen in hoeverre het hier gesprokene waarheid bevat. Toch kunnen wij niet besluiten zonder nog het volgende bericht uit Munchen te mededelen: Pastoor Eusswurm te Amberg, die in de lijkschopsdagen behalve het "Voor" of "tegen," nog nooit iets anders heeft gezegd dan "Oho!" en "Bravo!" heeft onlangs, wegens "zijne werkzaamheden in de lijkschopsdagen," van een aantal leeken in zijn kiesdistrict een prachtig gouden horloge ten geschenke ontvangen en thans ook een van de geestelijken aldaar. Denzelfden dag waarop hem het laatstgenoemde werd aangeboden, heerste in de stad een algemene agitatie tegen de burgemeester König. Er moest namelijk een directeur der stedelijke gasfabriek worden benoemd en ten dien einde had de burgemeester in verschillende bladen een advertentie geplaatst, maar ongelukkig, tot grote verbazing en ergenis der door en door ultramontaanse bevolking, ook in het Leipziger Vm.'s-blad, de Bauhütte. Hij werd wel verdacht van liberalisme, maar zoo liberaal, dat ging te ver! Geen wonder dat hij de heftigste verwijtingen er over moest hooren. Gelukkig voor hem, heeft hij thans bekend, wegens den titel ter goeder trouw te hebben gemeend dat de Bauhütte een gewoon technisch blad was. BINNENLAND. 'sGravenhage. Als voorstanders van ontwikkeling mogen wij niet onverschillig blijven voor de volgende circulaire ten voordele van een kweekschool op Java. Treurig is de toestand van het Inlandsch onderwijs op Java. Steeds hebben wij beweerd ook aan de bevolking in onze overzeese gewesten de zegeningen der beschaving te willen brengen, maar tot heden hebben wij het bij beloningen en woorden gelaten. Op geheel Java en Madura, voor een bevolking van 17 miljoen zielen, hebben wij nog slechts 124 scholen. Ten behoeve van het onderwijs voor het kleine hoopje Europeanen wordt meer door ons gedaan, dan voor het onderwijs van millioenen inlanders. Op de begroeting van 1875 is voor het onderwijs van Europeanen bijna een miljon uitgetrokken, voor het onderwijs der Inlandsche bevolking nog geen volle 6 ton. Van de drie miljoen kinderen gaan er slechts 44.025 naar school. En zag men nu ten minste nog maar in die streken, waar onderwijs door den Staat wordt gegeven, goede resultaten! Maar ook dat is helaas het geval niet. Het openbaar onderwijs op Java schijnt uitstekend geschikt voor de vorming van kleine ambtenaren, schrijvers en staatjesmakers, maar geheel onvoldoende om het peil van ontwikkeling, zedelijkheid en verstand van de grote massa te verhoogen. Alleen met hulp van residenten, regenten en andere hoofden, krijgt men de scholen bevolkt. Zoo weinig grijpt het onderwijs in het volksleven, dat de invloed der school zich bijna nergens openbaart in meer gezond verstand en minder dweep, zucht der omgeving. Aan wie de schuld? De Maatschappij tot Nut van den Javaan heeft getracht op die vraag een antwoord te geven. Voorgelicht door deskundigen, heeft zij naar de oorzaak van het kwaad een onderzoek ingesteld en is zij gekomen tot de conclusie: de tot heden gevolgde methode deugt niet. Men moet de inlanders niet hollands wiskunde leren, maar tot denkende mensen opleiden. De onderwijzer, zal hij geschikt zijn voor zijn taak, moet met den Javaan meeleven, hij moet niet alleen de Javaanse taal kennen maar ook kunnen denken en gevoelen als een Javaan. Lezen en schrijven moet bij het inlandsch onderwijs bijzaak zijn. Het inlandsch onderwijs moet zich in de eerste plaats ten doel stellen het kind te leiden denken, zichzelf en anderen van zijn gewaarwordingen en ervaringen door de spraak rekenschap te geven en reeds vroeg aanleiding te verschaffen tot het gepaste gebruik van zijn handen voor teekenen, handwerken enz., om eerst later over te gaan tot de gewone schoolwetenschap. Zal echter de Staat zich laten overreden om den tot heden gevolgen weg te verlaten? Dat is niet te verwachten zoolang niet proefondervindelijk bewezen is dat de methode, door de Maatschappij aangegeven, de voorkeur verdient. Daarom wil de Maatschappij een proef nemen met hare methode en een model kweekschool oprichten. De vraag is slechts of de Nederlandsche natie haar in de gelegenheid wil stellen om aan dat plan uitvoering te kunnen geven. Geld, veel geld is noodig. Om met hoop op goed gevolg te kunnen beginnen, heeft men berekend minstens vijf jaar lang ƒ 12.000 beschikbaar te moeten hebben. Nog slechts enkele duizenden guldens zijn gevonden. Bij duizenden is de roepstem der Maatschappij over Nederland verspreid, doch slechts bij tientallen komen zij voldoende terug. Hoeveel zal ons land bijdragen? Moge het antwoord op die vraag bevredigend zijn, bevredigend voor de Javanen, maar bevredigend ook voor ons land dat zijn licht wil verspreiden ook in de verste oorden. Wees gauw en volmaakt Niet altijd kan de geest getuigen Van ’tgeen het nauwst aan ’t hart gaat. Niet altijd kan de stem zich buigen Naar vaste akkoorden, op de maat Maar altijd kan men diep gevoelen Wat liefde tot den naaste zegt, En altijd zijn ons enig doelen Naar al wat edel is en recht. O, laat ons, waar we ook heen dwalen Met lichaam of met vrije geest, Aan God noch aan ons menschzijn falen En altijd leven onbevreesd! En wat kan alle vrees verdrijven, Zoo niet rechtschapenheid van ziel? Het eeuwig werken, ’t wakend blijven, Voor ’t deel dat ons ten deele viel? Ja, waar ons ’t leven heen voert, Wat strijd op aarde de onze zij, Dat nooit der driften slavernij Ons in onlosbare banden snoert. Ons, in den Heere groot en vrij! O Vader, Heer en God! sta gij ons menschen bij! CarlULLI. Onzinnig sterveling, die op het los geval U blind en dwaas verlaat in uw vermetelde daden ; Die, als gij u met eer en schatten ziet beladen. Op de ijdele gunst betrouwt als op een vasten wal: Lust, Hoogmoed en Fortuin, zijn brozer dan kristal. Uw honger kiest hen uit, ofschoon zij nooit verzaden. Het Waar is schittert niet: zij leeren ’t u versmaden. Onwetend hoe lang u ’t Geluk nog dienen zal. Als komt het als een duif u in den schoot gevlogen, Denk dat het vliegen houdt! Alle aardse gunst is logen. Vrees, als het meest u vleit, de wisseling van het Lot. ’t Zal hem, dien ’t naar het top der grootheid heeft verheven. Licht, eer de zon nog daalt, op ’t onvoorzienst begeven. ’t Voert slaven op den troon, en vorsten op ’t schavot. Niet in de binnenkamer, Niet in de eenzaamheid; Maar midden in de wereld, In ’s levens felsten strijd. Wel zijn ’t de langste bedden. Wel zijn ’t de schoonste niet; Maar krachtig zijn ze, sterkend, Een troost in ’t bangst verdriet. Daar waar wij handelen moeten, Maar ’t ons ontbreekt aan macht. Daar rijzen kort maar vurig ’t Gebed om wil en kracht. Daar waar wij strijden moeten, Maar ’t ons ontbreekt aan ’t zwaard. Daar is ’t gebed de strijdkracht. Die d’ overwinning baart. Daar waar wij ’t dragen moeten, ’t Kruis, dat ons haast ontzinkt, Daar is ’t gebed de lichtstraal, Waar onze hoop in blinkt. C. S. ADVERTENTIE. Jketreling geraagd. Een jongmensch, Br. Vm., van deftige familie, en voor den handel opgeleid, vraagt een betrekking, waardoor hem een onafhankelijke positie verzekerd wordt. Hij is zoo noodig in staat een solide handelzaak financieel te steunen. Offertes worden ingewachtn onder de letters X. X. X. bij den Br. Uitgever van dit Blad. SARS EN A OF De volmaakte bouwmeester, behelzende den oorsprong en de inrichting der vrijmetselaarsorde, beschreven door een broeder vrijmetselaar. Derde druk. Prijs ƒ1.80. Uitgave van P. M. BAZENDIJK, te Rotterdam en alom te bekomen. OUDE EN NIEUWE BOEKHANDEL. Magazijn van oude boeken. Publieke Boekverkoopingen. Deutsche Buchhandlung. Catalogi van in prijs verminderde en oude Boeken worden op franco aanvraag franco toegezonden. Spoedige bezorging van oude en zeldzame boekwerken tot billijken prijs. J. H. VAN GOGH. Rotterdam. Voor de wetenschappelijke vorming van drie knapen van 11 tot 14 jaar, wordt een zeer goede gelegenheid gezocht, het liefst bij een Br. Vin. Men adresseert zich met franco brieven onder het motto Onderwijs aan Br. C. L. Brinkman te Amsterdam. LECTUUR. Uitgaven van Br. C. L. BRINKMAN te Amsterdam: Een St.-Janspenning VOOR DEN VRIJMETSELAAR OF EEN St.-PIETERSPENNING - VOOR DE PRIJS VAN MARTIN LUTHER. UIT HET HOOGDUITSCH DOOR J. L. TERNENDEEN. Uitgegeven met toestemming van het College van Groot-Officieren. Prijs 35 cent; 25 ex. aan 30 ct., 50 ex. aan 15 ct., 100 ex. of meer aan 10 ct. Dit belangrijk geschrift wordt iedere Br. ten zeerste aanbevolen; ’t is bijzonder geschikt ter verspreiding, ook onder duistelijk profiel. DE VRIJMETSELARIJ; IN HAAR WEECEDE BETEKENIS UIT DE OUDE EN ECHTE OORDE, KONDER DER Steenwerkers, Masons en Vrijmetselaars in het licht gesteld door CHRISTIAAN KLOS. Prijs ƒ3,75. ALGEMEEN WIJSGEERIG, GESCHIEDKUNDIG, BIOGRAFISCH WOORDENBOEK VOOR VRIJMETSELAAREN. Gr. 80. 3 Deelen. Van dit belangrijk werk is nog een zeer klein getal exemplaren voorhanden, die aan de eerst aanvragenden tegen Zeven gulden vijftig cent per exemplaar worden afgeleverd. De oorspronkelijke prijs van dit kostbaar boek was f 12,50. Leer die het voorrecht had het te kunnen raadplegen, vond daarin een vraagbaak en een gids, die hem nooit verlegen liet, waarom de uitgever het gerust in de aandacht zijner lezers kan aanbevelen. GLOSSE BLADEN UIT HET GECOLLEGEDE JURIDISCHE HANDBOEK VAN H. ZEEMAN. TWEEDE DEEL. ƒ 1.25. 