Kommissionens gennemførelsesforordning (EU) 2019/1688 af 8. oktober 2019 om indførelse af en endelig antidumpingtold og endelig opkrævning af den midlertidige told på importen af blandinger af urinstof og ammoniumnitrat med oprindelse i Rusland, Trinidad og Tobago samt Amerikas Forenede Stater
(68) De Commissie heeft die argumenten onderzocht en vastgesteld dat sommige gerechtvaardigd zijn. De Commissie heeft derhalve de berekening van de uitvoerprijs gecorrigeerd. Aangezien de opmerkingen betrekking hadden op ondernemingsspecifieke gegevens die werden gebruikt voor berekeningen en die als vertrouwelijk werden behandeld omdat ze betrekking hadden op verrekenprijzen en andere kosten, werden de redenen voor hun verwerping of aanvaarding aan de belanghebbende toegelicht in een specifieke mededeling. 3. 2. 3. Vergelijking (69) Aangezien er geen opmerkingen over de vergelijking zijn ontvangen, werden de overwegingen 83 en 84 van de voorlopige verordening bevestigd. 3. 2. 4. Dumpingmarges (70) Zoals beschreven in de overwegingen 50 tot en met 57 heeft de Commissie rekening gehouden met de opmerkingen van MHTL en heeft zij de dumpingmarges voor TT opnieuw berekend. (71) Onderstaande tabel bevat de definitieve dumpingmarges, uitgedrukt als percentage van de cif-prijs, grens Unie, vóór inklaring: Onderneming Definitieve dumpingmarge Methanol Holdings (Trinidad) Limited 55,8 % Alle andere ondernemingen 55,8 % (72) Na de mededeling van de definitieve bevindingen werden geen opmerkingen over de dumpingberekeningen van MHTL ontvangen. 3. 3. Verenigde Staten van Amerika 3. 3. 1. Normale waarde (73) De details van de berekening van de normale waarde zijn uiteengezet in de overwegingen 90 tot en met 98 van de voorlopige verordening. (74) In haar opmerkingen over de mededeling van de voorlopige bevindingen stelde CF Industries Holdings (“CFI”) dat de Commissie haar verzoek om de winstgevendheid van de binnenlandse verkoop vast te stellen op basis van de productiekosten van elke fabriek afzonderlijk, ten onrechte voorlopig heeft verworpen, aangezien de Commissie had geconcludeerd dat de winstgevendheid op grond van de toetsing inzake normale handelstransacties wordt bepaald op het niveau van de juridische entiteit. (75) In dat verband voerde CFI aan dat een dergelijke redenering juridisch niet kan worden gerechtvaardigd, aangezien het Hof van Justitie in het arrest Alumina (14) heeft geoordeeld dat artikel 2 van de antidumpingbasisverordening geen uitputtende lijst bevat van methoden op grond waarvan kan worden bepaald of de prijzen in het kader van normale handelsverrichtingen zijn toegepast, en dat bij de toetsing inzake normale handelstransacties de Commissie de winstgevendheid van het verkochte product ten opzichte van de productiekosten van dat specifieke product moet onderzoeken. (76) Bovendien verwees CFI naar de aanpak van de Commissie in eerdere onderzoeken (15), waarin de Commissie routinematig de productiekosten van specifieke fabrieken had gebruikt om de winstgevendheid van de binnenlandse verkoop te bepalen.  (77) Ten slotte stelde CFI dat zij gegevens heeft verstrekt op basis waarvan de verkooptransacties terug kunnen worden getraceerd tot de fabriek waar de betrokken producten werden geproduceerd. (78) De Commissie heeft de argumenten in de overwegingen 74 tot en met 77 onderzocht en vastgesteld dat het Hof van Justitie in het arrest Alumina slechts heeft verklaard dat artikel 2 van de antidumpingbasisverordening geen uitputtende lijst bevat van methoden om te bepalen of de binnenlandse verkoop in het kader van normale handelsverrichtingen plaatsvond. Het Hof van Justitie heeft de Commissie echter niet verplicht het onderzoek uit te voeren voor onderdelen van een onderneming die geen afzonderlijke juridische entiteit vormen. (79) Bovendien heeft de Commissie in de door CFI genoemde onderzoeken individuele fabrieken onderzocht omdat zij, hoewel zij tot dezelfde groep behoorden, afzonderlijke juridische entiteiten vormden. (80) Naar aanleiding van de bevindingen van de Commissie in de overwegingen 78 en 79 was het niet nodig om te onderzoeken of er op basis van de door CFI verstrekte gegevens een duidelijk verband kan worden gelegd tussen de individuele binnenlandse verkooptransacties en de fabrieken. De Commissie heeft dit argument derhalve afgewezen. (81) In haar opmerkingen over de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalde CFI haar argument betreffende de winstgevendheid van de binnenlandse verkoop. Zij stelde dat de Commissie niet alleen had moeten onderzoeken of de fabrieken afzonderlijke juridische entiteiten waren, maar ook of de structuur van de groep het mogelijk maakte om binnen de groep de producent te identificeren met betrekking tot de verkoop en de productie, en verwees dienaangaande herhaaldelijk naar de bevindingen van de Commissie in het onderzoek Naadloze buizen (zie overweging 76). (82) Met betrekking tot dit argument herinnerde de Commissie eraan dat het door CFI genoemde onderzoek bijzondere eigen kenmerken had. De conclusie van de Commissie in de zaak Naadloze buizen dat individuele dumpingmarges konden worden berekend omdat het mogelijk was de producent te identificeren wat verkoop en productie betreft, was pas relevant nadat aan de eerste basisvoorwaarde was voldaan, namelijk dat de betrokken ondernemingen in dat onderzoek afzonderlijke juridische entiteiten waren, wat niet het geval is voor CFI. (83) Zelfs als de Commissie zou overwegen de winstgevendheid van de binnenlandse verkoop per fabriek te beoordelen, zou het bovendien niet altijd mogelijk zijn om de producent te identificeren. Op haar binnenlandse markt verkoopt de onderneming hetzij rechtstreeks van de fabriek, hetzij via een aanzienlijk aantal distributiereservoirs.  De Commissie heeft vastgesteld dat de fabrieken meer dan één reservoir bevoorraadden en dat de meeste reservoirs leveringen ontvingen van meer dan één fabriek. Het is dus onmogelijk om een duidelijk verband te leggen tussen een verkooptransactie en de fabriek waar een specifiek product is geproduceerd. (84) De Commissie heeft dit argument derhalve afgewezen. 3. 3. 2. Uitvoerprijs (85) Aangezien er geen opmerkingen over de uitvoerprijs zijn ontvangen, werden de overwegingen 99 en 100 van de voorlopige verordening bevestigd. 3. 3. 3. Vergelijking (86) In de overwegingen 101 en 102 van de voorlopige verordening wordt uitgelegd hoe de normale waarde en de uitvoerprijs zijn vergeleken. (87) In haar opmerkingen over de mededeling van de voorlopige bevindingen heeft CFI aangevoerd dat een​billijke vergelijking slechts mogelijk is als de Commissie overeenkomstig artikel 2, lid 10, onder k), van de antidumpingbasisverordening twee correcties toepast: een correctie voor de hoeveelheid en een correctie voor de kosten. (88) Met betrekking tot de correctie voor de hoeveelheid heeft CFI aangevoerd dat de prijs van binnenlandse verkooptransacties moet worden gecorrigeerd om het effect op de verkoopprijs te weerspiegelen van de verschillende op de binnenlandse markt ten opzichte van de markt van de Unie geleverde hoeveelheden, aangezien de hoeveelheid individuele transacties meestal klein is op de binnenlandse markt, maar groot in het geval van uitvoer naar de Unie. (89) In dit verband heeft CFI ook een berekening verstrekt waarin een verschil in de gewogen gemiddelde binnenlandse verkoopprijs voor verschillende verkoophoeveelheden te zien was. Hoewel de Commissie erkende dat er daadwerkelijk een prijsverschil is, kon zij niet uitsluiten dat dit prijsverschil werd veroorzaakt door andere factoren, zoals het seizoensgebonden karakter van het betrokken product, het tijdstip waarop het onderliggende contract werd ondertekend en het volume van het onderliggende contract (in plaats van de afzonderlijke zending). (90) Bovendien heeft de onderneming geen enkel bewijs geleverd dat zij bij het onderhandelen over de verkoopprijs rekening heeft gehouden met de verkoophoeveelheden (prijsbeleid, e-mailuitwisseling enz. ). Ten slotte heeft de Commissie vastgesteld dat eventuele aanvullende kosten voor de verlading en het vervoer van kleine hoeveelheden in vergelijking met grote hoeveelheden werden opgenomen als correcties. De Commissie heeft dit argument derhalve afgewezen. (91) Met betrekking tot de correctie voor de kosten heeft CFI aangevoerd dat de Commissie de binnenlandse verkoopprijs had moeten corrigeren om het verschil in productiekosten van de afzonderlijke fabrieken te weerspiegelen. CFI voerde daarvoor een aantal bedrijfsspecifieke argumenten aan.  (92) De Commissie heeft die argumenten onderzocht, achtte het betoog niet gerechtvaardigd en heeft het bijgevolg verworpen. Aangezien de argumenten als vertrouwelijk werden behandeld, werden de redenen voor de verwerping ervan aan de belanghebbende toegelicht in de specifieke mededeling. (93) In haar opmerkingen over de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalde CFI haar argument betreffende de correctie voor de kosten. Zij heeft echter geen nieuw bewijsmateriaal verstrekt om de bewering te staven. Daarom bevestigde de Commissie dat het argument werd afgewezen. (94) Voorts heeft CFI ook bij herhaling gesteld dat de Commissie een correctie had moeten toepassen voor het verschil in de hoeveelheden die doorgaans op de binnenlandse markt worden verkocht en die welke naar de Unie worden uitgevoerd. CFI stelde dat de verschillen in de prijzen niet werden bestreken door de correctie van de transportkosten, omdat bij de prijsvergelijking die werd gehanteerd om de correctie van de hoeveelheid te beoordelen de transportkosten buiten beschouwing werden gelaten. Verder stelde CFI dat er sprake is van aanzienlijke schaalvoordelen (met name in de administratie, de marketing en de verkoopkosten, maar ook in de productieplanning enz. ) waardoor de onderneming lagere prijzen af fabriek kan aanrekenen. (95) De Commissie is tot de bevinding gekomen dat, hoewel de prijzen zijn vergeleken na aftrek van alle correcties, alle schaalvoordelen met betrekking tot het vervoer en de behandeling van grote zendingen in vergelijking met kleine zendingen bij die correcties reeds in aanmerking waren genomen. CFI heeft geen bewijsmateriaal verstrekt tot staving van haar betoog inzake de schaalvoordelen op het gebied van administratie, marketing en verkoopkosten. Bovendien kwamen de werkelijk gemaakte VAA-kosten tot uiting in de binnenlandse verkoopprijs van de winstgevende transacties die zijn gebruikt voor de berekening van de normale waarde. Daarom bevestigde de Commissie dat dit argument werd afgewezen. (96) Aangezien beide argumenten van CFI werden verworpen, heeft de Commissie de overwegingen 101 en 102 van de voorlopige verordening bevestigd. 3. 3. 4. Dumpingmarges (97) Zoals uiteengezet in de overwegingen 60 tot en met 77 heeft de Commissie alle argumenten met betrekking tot de berekening van de dumping van CFI verworpen en aldus de voorlopige dumpingmarges voor de VS bevestigd. (98) Onderstaande tabel bevat de definitieve dumpingmarges, uitgedrukt als percentage van de cif-prijs, grens Unie, vóór inklaring: Onderneming Definitieve dumpingmarge CF Industries Holdings, Inc. 37,3 % Alle andere ondernemingen 37,3 % 4. SCHADE 4. 1.  Definitie van de bedrijfstak van de Unie en de productie in de Unie (99) De producenten-exporteurs Acron en CFI merkten op dat twee producenten in de Unie, die goed zijn voor ongeveer 30 % van de productie in de Unie, zich tegen de klacht hebben verzet. CFI merkte ook op dat verschillende andere producenten zich niet hadden gemeld, geen invloed zouden ondervinden van de invoer waarop het onderzoek betrekking heeft, en twijfels hadden over de betrouwbaarheid van de schade-indicatoren. (100) De Commissie heeft eraan herinnerd dat de steekproef drie van de vier grootste producenten in de Unie omvat, die samen meer dan 50 % van de productie en verkoop in de Unie vertegenwoordigen. De steekproef is dan ook duidelijk representatief voor de bedrijfstak van de Unie. Bovendien werden veel schade-indicatoren, zoals is toegelicht in overweging 134 van de voorlopige verordening, vastgesteld op macroniveau, en waren ze derhalve gebaseerd op alle producenten in de Unie. (101) Daarenboven werd de opening van het onderzoek gesteund door producenten die meer dan 50 % van de productie in de Unie vertegenwoordigen, waardoor aan de wettelijke vereisten met betrekking tot representativiteit is voldaan. (102) Aangezien er geen andere opmerkingen over dit punt zijn ontvangen, heeft de Commissie haar conclusies in de overwegingen 108 en 109 van de voorlopige verordening bevestigd. 4. 2. Verbruik in de Unie (103) Aangezien er geen opmerkingen over het verbruik in de Unie zijn ontvangen, heeft de Commissie haar conclusies in de overwegingen 110 tot en met 112 van de voorlopige verordening bevestigd. 4. 3. Invoer uit de betrokken landen (104) De producent-exporteur Acron voerde aan dat de invoer uit alle landen samen na 2016 niet is toegenomen en dat een eventuele latere toename het gevolg was van de dalende invoer uit derde landen. De onderneming verklaarde dat een sterke toename van de invoer van een vloeibare meststof zoals UAN niet mogelijk was door logistieke belemmeringen en beperkte opslagcapaciteiten. In dezelfde geest beweerden de producent-exporteur CFI en de gebruikersvereniging AGPB dat de Commissie bij de beoordeling van de toename van de invoer uit de betrokken landen in de beoordelingsperiode geen rekening had gehouden met het feit dat een deel van deze toename diende ter vervanging van de invoer uit Egypte, die sterk was gedaald, of van de hoeveelheden die voorheen werden geleverd door een producent in de Unie die intussen de productie van UAN had stopgezet.  Derhalve zouden de aanvullende invoerhoeveelheden uit de betrokken landen in de beoordelingsperiode die van invloed hadden kunnen zijn op de bedrijfstak van de Unie, minder dan de helft bedragen van de 672 000 ton in tabel 2 van de voorlopige verordening. In dat verband merkte de Commissie echter op dat blijkens tabel 2 van de voorlopige verordening de invoer uit de betrokken landen van 2016 tot het onderzoektijdvak jaarlijks is toegenomen, zowel in absolute cijfers als in verhouding tot de omvang van de markt. Deze argumenten werden derhalve afgewezen. (105) De gebruikersverenigingen AGPB en IFA stelden dat het marktaandeel van de bedrijfstak van de Unie na het onderzoektijdvak was toegenomen. Dienaangaande moet ten eerste worden opgemerkt dat de Commissie de tendensen die relevant zijn voor de schadebeoordeling, met inbegrip van de invoer, doorgaans onderzoekt op basis van een bepaalde meerjarige referentieperiode die voor alle relevante gegevens gelijk is en die onmiddellijk vóór de opening van een onderzoek eindigt. Gebeurtenissen die nadien zouden hebben plaatsgevonden, moeten in beginsel buiten beschouwing worden gelaten, aangezien zij buiten die referentieperiode vallen. Ten tweede heeft de opening van het onderzoek zelf waarschijnlijk een verstorende invloed gehad op de ontwikkeling van het marktaandeel van de bedrijfstak van de Unie na het onderzoektijdvak. Ten derde zou het voor de berekening van een marktaandeel na het onderzoektijdvak onontbeerlijk zijn geweest dat de Commissie recentere gegevens had verkregen en gecontroleerd met betrekking tot de verkoop van de bedrijfstak van de Unie op de markt van de Unie, hetgeen niet het geval was. Om al die redenen werd het argument derhalve afgewezen. (106) De producenten-exporteurs Acron, CFI en Eurochem betwistten de door de Commissie gemaakte berekening van de prijsonderbieding. Ten eerste waren zij het niet eens met het feit dat de Commissie voor een deel van de verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie de prijzen had gebruikt voor leveringen aan havens zoals Rouen (Frankrijk) en Gent (België), zoals naar behoren is uitgelegd in de overwegingen 128 en 129 van de voorlopige verordening. Dienaangaande stelde Eurochem nog dat in de voorlopige verordening niet werd verduidelijkt voor hoeveel van die verkopen dat het geval was. (107) De Commissie heeft verduidelijkt dat zij voor de berekeningen van de prijsonderbieding één verkoopprijs van de bedrijfstak van de Unie heeft vastgesteld voor de enige productsoort die uit de betrokken landen werd uitgevoerd (UAN met 32 % stikstof).  Die prijs was de gecontroleerde verkoopprijs voor die productsoort van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie. Ongeveer 40 % van deze verkopen kwam aan in havens als Rouen of Gent en die verkoopprijzen werden gecorrigeerd om de redenen die zijn vermeld in overweging 128 van de voorlopige verordening. Voor de resterende 60 % van de verkopen in de Unie door de in de steekproef opgenomen belanghebbenden werd de verkoopprijs af fabriek gebruikt, aangezien voor deze verkopen geen verzending over zee nodig was om het product naar het belangrijkste vergelijkingspunt (doorgaans Rouen of Gent) te brengen. De aldus gewogen gemiddelde verkoopprijs van de bedrijfstak van de Unie werd gebruikt voor de berekening van de prijsonderbieding. De bewering in overweging 130 van de voorlopige verordening dat voor de vergelijking verschillende productsoorten zijn gebruikt, was dus onjuist, aangezien alle invoer uit de betrokken landen dezelfde productsoort betrof, namelijk UAN met 32 % stikstof, en alleen die productsoort is ook voor de bedrijfstak van de Unie gebruikt. Ook de verwijzingen in de overwegingen 127 en 129 van de voorlopige verordening naar “een derde” voor wat de verkoop van de bedrijfstak van de Unie met vervoer over zee naar West-Europese havens betreft en “tweederde” voor wat haar overige verkopen betreft, waren niet helemaal nauwkeurig en hadden in plaats daarvan respectievelijk “40 %” en “60 %” moeten luiden. (108) De producent in de Unie OCI Nitrogen stelde dat geen van de redenen die de Commissie in overweging 128 van de voorlopige verordening heeft aangevoerd een afwijking rechtvaardigt van haar normale praktijk om de cif-prijs, grens Unie, van de producenten-exporteurs te vergelijken met de prijs af fabriek van de producenten in de Unie. Hij stelde dat de aangevoerde redenen zeer gebruikelijk zijn in veel antidumpingonderzoeken of zijn bedoeld om concurrentienadelen die producenten ondervinden vanwege hun locatie, op een oneerlijke manier te compenseren, of evenzeer van toepassing zouden zijn op producenten-exporteurs. Na de mededeling van de definitieve bevindingen heeft Eurochem soortgelijke opmerkingen ingediend. De Commissie heeft dat betoog verworpen, omdat volgens haar uit de tekst in de genoemde overweging duidelijk bleek dat de situatie in dit specifieke geval zo uitzonderlijk was dat de gekozen aanpak noodzakelijk was. De belanghebbenden hebben geen objectieve redenen aangevoerd om de aanpak van de Commissie te betwisten. Zij betwijfelden ook of de Commissie deze aanpak al eerder had toegepast in soortgelijke uitzonderlijke omstandigheden.  Hoewel het niet relevant is of de Commissie deze aanpak al eerder heeft toegepast, heeft de Commissie op deze methode al een beroep moeten doen in eerdere onderzoeken waarin soortgelijke complexe omstandigheden aan de orde waren, zoals in het recente onderzoek betreffende staven betonstaal die zeer goed tegen metaalmoeheid zijn bestand (16). Zelfs indien de redenen om niet van de prijs af fabriek af te wijken in dat onderzoek anders hadden kunnen zijn, zoals Eurochem beweert, blijkt hieruit dat de Commissie het passend acht om, indien de omstandigheden dit vereisen, van haar standaardpraktijk af te wijken. (109) Wat de uitvoerprijs van de medewerkende producenten-exporteurs betreft, werd het overgrote deel van de verkoop geleverd aan West-Europese havens, zoals Rouen of Gent. De uitvoerprijs die werd gebruikt bij de berekeningen van de prijsonderbieding omvatte het vervoer voor levering aan de cif-haven op die locaties. Voor het kleine deel van de verkoop dat elders in de Unie werd aangegeven, omvatte de uitvoerprijs ook het vervoer voor levering cif, grens Unie. De berekening van de prijsonderbieding was derhalve symmetrisch voor de Unie en de uitvoer. (110) De Commissie bleef daarom bij haar standpunt dat het in dit onderzoek om de in de overwegingen 126 tot en met 131 van de voorlopige verordening vermelde redenen passend was om bepaalde verkopen van de bedrijfstak van de Unie te corrigeren naar het cif-niveau. Het is duidelijk dat de gezamenlijke kenmerken van deze markt, zoals beschreven in de voorlopige verordening, een uitzonderlijke situatie opleveren. Dit argument werd derhalve afgewezen. (111) Na de mededeling van de definitieve bevindingen betwistte Eurochem de symmetrie tussen de bedrijfstak van de Unie en de uitvoer, op grond dat volgens een extractie van Eurostat 35 % van de invoer uit Rusland niet bestemd was voor Frankrijk en België en dus niet verliep via havens als Rouen of Gent. De onderneming stelde dat voor deze 35 % van de Russische verkoop naar de Unie de prijs van de bedrijfstak van de Unie een correctie voor vervoer naar Rouen of Gent zou bevatten, terwijl de Russische invoer niet op dat niveau was. Het argument werd afgewezen, aangezien voor de verkopen van de bedrijfstak van de Unie die in de vergelijking zijn gebruikt, de cif-prijzen, in plaats van de prijzen af fabriek, alleen zijn gebruikt als dat gerechtvaardigd was (doorgaans voor verkopen via Rouen of Gent), en niet voor alle andere verkopen.  (112) Verschillende belanghebbenden voerden aan dat de methode voor de berekening van de prijsonderbieding onjuist was en onverenigbaar met het arrest van het Gerecht van 10 april 2019, d. w. z. één dag voordat de voorlopige maatregelen werden ingesteld, in zaak T-301/16, Jindal Saw en Jindal Saw Italia SpA/Commissie (“Jindal Saw”) (17). Zij stelden met name dat de prijs van de bedrijfstak van de Unie die voor die berekeningen werd gebruikt en de uitvoerprijzen niet in hetzelfde handelsstadium golden. Zij verklaarden dat de prijzen van de bedrijfstak van de Unie werden gecorrigeerd om de prijzen op de plaats van levering aan de eindgebruiker weer te geven, terwijl voor de prijzen van de producenten-exporteurs de cif-grenswaarde in de Unie werd gebruikt, ongeacht waar de betrokken goederen aan de eindgebruiker werden geleverd. In dezelfde zin voerden zij aan dat de Commissie overeenkomstig het arrest Jindal Saw de verkoopprijzen van de Unie aan de eerste onafhankelijke kopers zou moeten vergelijken met de verkoopprijzen van de met de producenten-exporteurs verbonden ondernemingen aan de eerste onafhankelijke kopers. De Commissie had echter voor de producenten-exporteurs de prijzen van hun verkopen in de Unie verminderd met de VAA-kosten en de winst van hun verbonden handelsondernemingen in de Unie, terwijl zij voor de verkoop van de bedrijfstak van de Unie via verbonden handelaren geen VAA-kosten en winst had afgetrokken. Eén belanghebbende beweerde ook dat de Commissie met haar methode voorbijgaat aan het feit dat niet al zijn verkopen uiteindelijk voor de Belgische en Franse markt waren bestemd en dat de gebruikte prijzen VAA-kosten noch de winst van haar verbonden handelaren voor levering aan zijn afnemers omvatten. (113) In het arrest Jindal Saw heeft het Gerecht geoordeeld dat de Commissie de verkoopkosten van de verbonden importeurs van Jindal in de Unie ten onrechte in mindering had gebracht op de verkoop aan de eerste onafhankelijke koper, terwijl de verkoopkosten van de verbonden verkoopentiteiten van de bedrijfstak van de Unie niet in mindering waren gebracht op de verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie aan de eerste onafhankelijke afnemer. Het Gerecht was derhalve van oordeel dat de twee prijzen niet symmetrisch in hetzelfde handelsstadium waren vergeleken. (114) De Commissie besloot haar berekeningen van de prijsonderbieding in de voorlopige fase aan te vullen in het licht van dat recente arrest van het Gerecht en de desbetreffende opmerkingen van de belanghebbenden.  De Commissie merkte op dat het arrest Jindal Saw hoofdzakelijk betrekking heeft op de billijke vergelijking tussen de prijzen van de invoer en de prijzen van de bedrijfstak van de Unie en het handelsstadium. Wat de vaststelling van de gemiddelde verkoopprijs van de bedrijfstak van de Unie betreft, waren de verkooptransacties via verbonden partijen goed voor slechts ongeveer 40 % van de voor de vergelijking gebruikte verkopen van de in de steekproef opgenomen bedrijfstak van de Unie. De VAA-kosten en winst van de verbonden handelaren waren laag en aangezien de meeste verkopen van de bedrijfstak van de Unie niet via verbonden handelaren plaatsvonden, zou een correctie van de berekening om de VAA-kosten en de winst te weerspiegelen, de bevinding van prijsonderbieding voor de gecumuleerde invoer niet ondermijnen. De verkoop van de bedrijfstak van de Unie aan zijn verbonden partijen vond immers plaats tegen marktprijzen en er was geen relevant verschil tussen de prijzen van verkopen aan verbonden partijen en die aan niet-verbonden afnemers. Zelf na aftrek van de VAA-kosten en de winst van de verbonden verkoopentiteiten van de bedrijfstak van de Unie zou er nog steeds prijsonderbieding blijken voor alle producenten-exporteurs (behalve één) en zou er in elk geval prijsonderbieding zijn voor elk betrokken land. De Commissie bleef derhalve bij haar standpunt dat de methode voor het vaststellen van prijsonderbieding in de voorlopige fase niet kennelijk ongeschikt was, zoals verschillende belanghebbenden hebben beweerd. (115) De geschiktheid van de voorlopige berekening van de onderbieding werd hoe dan ook nog bevestigd door een aanvullende berekening waarbij de verkoop van de bedrijfstak van de Unie via verbonden partijen werd uitgesloten. Het deel van de verkoop dat in deze berekening werd gebruikt, vertegenwoordigde nog steeds een grote, representatieve hoeveelheid van de verkoop van de bedrijfstak van de Unie, namelijk ongeveer 60 % van de UAN met 32 % stikstof die de in de steekproef opgenomen partijen in de Unie verkochten. Die hoeveelheid was vergelijkbaar met de uit Rusland en de VS ingevoerde hoeveelheden en duidelijk hoger dan de invoer uit TT. Bij deze aanvullende berekening werd ook een zeer klein deel van de verkoop aan eindgebruikers uitgesloten. De verkoop van de Unie vond derhalve plaats in hetzelfde handelsstadium als de cijfers voor alle invoer. Uit die tweede berekening bleek een onderbieding die iets hoger was dan bij de toepassing van de voorlopige methode.  De marges van die berekening lagen tussen 3,7 % en 11,2 %. Na de mededeling van de definitieve bevindingen stelde Eurochem dat deze berekening niet zou resulteren in een billijke vergelijking, aangezien alleen de verkoop aan niet-verbonden afnemers van de bedrijfstak van de Unie, enerzijds, en de verkoop van de onderneming aan verbonden partijen, anderzijds, werd vergeleken. Deze opmerking is echter onjuist, aangezien de in de vergelijking gebruikte verkopen van Eurochem haar verkopen aan niet-verbonden afnemers zijn, naar behoren gecorrigeerd tot cif-niveau. Eurochem stelde ook voor om voor de berekening van de cif-prijs van de producenten in de Unie gebruik te maken van een selectie van de vervoertarieven (die waren vermeld in een tabel in haar opmerkingen over de mededeling van de definitieve bevindingen). Die tarieven blijken echter Eurochem-tarieven te zijn en hebben betrekking op vertrekpunten die niet door de bedrijfstak van de Unie worden gebruikt. Dit argument werd derhalve afgewezen omdat het de berekening minder accuraat zou maken. (116) De Commissie merkte op dat uit deze aanvullende berekeningen duidelijker blijkt dat de invoer met dumping de prijzen van de bedrijfstak van de Unie onderbood, ongeacht de gebruikte methode. Derhalve werden de desbetreffende argumenten van de belanghebbenden afgewezen. (117) Behalve de vastgestelde prijsonderbieding bleek uit het onderzoek ook dat de invoer met dumping tijdens het onderzoektijdvak hoe dan ook prijsverhogingen op de markt van de Unie verhinderde. Die verhindering van een prijsverhoging werd al besproken in de overwegingen 149, 166 en 167 van de voorlopige verordening. Die bevinding wordt verder bevestigd door de gegevens in het antwoord op het argument van een belanghebbende in overweging 131. Zoals in de overwegingen 125 en 131 nader wordt uiteengezet, werd, wat de verhindering van een prijsverhoging op de markt van de Unie betreft, in de voorlopige verordening sterk benadrukt dat de verkoopprijzen niet konden worden verhoogd om de aanzienlijke kostenstijgingen te dekken, zoals het best wordt aangetoond in tabel 7. De bedrijfstak van de Unie slaagde er niet in de verkoopprijzen te verhogen als gevolg van de weerslag van de toenemende omvang van de invoer met dumping op de markt van de Unie. Al deze gegevens toonden aan dat er niet alleen sprake was van prijsonderbieding, maar dat de invoer met dumping ook leidde tot een aanzienlijke verhindering van een prijsverhoging in de zin van artikel 3, lid 3, van de antidumpingbasisverordening.  (118) De producent-exporteur MHTL voerde ook aan dat de berekening van de prijsonderbieding niet in overeenstemming was met het arrest van het Gerecht van 30 november 2011 in zaak T-107/08, Transnational Company “Kazchrome” AO en ENRC Marketing AG/Raad en Commissie (“Kazchrome”) (18). Volgens dat arrest zou voor de berekening van de prijsonderbieding (en het prijsbederf) de eindprijs voor de afnemer moeten worden gebruikt en niet een door de Commissie berekende theoretische prijs. Op grond van dat arrest moet het vergelijkingspunt echter het fysieke punt zijn waar afnemers op de markt van de Unie prijzen vergelijken. De Commissie is van mening dat de berekening volledig voldoet aan het arrest Kazchrome omdat het belangrijkste vergelijkingspunt voor prijzen op de markt van de Unie de cif-prijs na inklaring is en er rekening is gehouden met de cif-prijzen aan de grens, ook wanneer de ingevoerde goederen in West-Europa werden ingeklaard in Rouen en Gent. (119) Bovendien merkte de Commissie op dat de zaak Kazchrome een bijzondere situatie betrof, waarin goederen eerst via Litouwen (doorvoer) op de markt van de Unie kwamen, en vervolgens naar Rotterdam gingen, waar zij werden ingeklaard. De Commissie had in dat geval besloten de prijsonderbieding en het prijsbederf te berekenen op basis van de prijs op het punt van doorvoer, en niet op basis van de prijs na inklaring. Dat was niet het geval bij het huidige onderzoek, waarin niet werd betwist dat de voor de berekening van de prijsonderbieding en het prijsbederf gehanteerde prijs was gebaseerd op de cif-prijs na inklaring. (120) De Commissie was ervan overtuigd dat de door haar vastgestelde uitvoerprijzen en de prijzen af fabriek van de bedrijfstak van de Unie, in voorkomend geval gecorrigeerd tot cif-niveau, een goede basis voor een billijke en redelijke vergelijking waren. Voor een perfecte vergelijking zouden immers alleen offerten voor hetzelfde contract in aanmerking moeten worden genomen, want alleen in dat geval zijn de verkoopvoorwaarden identiek. Omdat een perfecte vergelijking niet mogelijk is, was de Commissie ervan overtuigd dat een methode waarbij wordt gebruikgemaakt van het gemiddelde van gedurende een jaar (het OT) voor soortgelijke producten verzamelde prijzen billijk is. Deze methode is duidelijk medegedeeld. (121) Bovendien zou de door de belanghebbenden voorgestane methode voor de berekening van de prijsonderbieding volgens de Commissie leiden tot een ongelijke behandeling bij de berekening van hun marges en die van andere in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs die aan onafhankelijke importeurs verkopen.  De voor de andere producenten-exporteurs gebruikte methode was gebaseerd op een uitvoerprijs op cif-niveau, waarbij uiteraard geen rekening wordt gehouden met de VAA-kosten in de Unie en de winst bij wederverkoop in de Unie na de inklaring. Dankzij de door de Commissie gevolgde methode werden beide gevallen (namelijk uitvoer aan verbonden of onafhankelijke marktdeelnemers in de Unie) gelijk behandeld. Dit argument werd derhalve afgewezen. (122) De producent-exporteur Acron stelde dat bij de berekening van de prijsonderbieding onderscheid had moeten worden gemaakt tussen UAN met 32 % stikstof en UAN met 30 % stikstof, gezien de grote hoeveelheden die Acron op de markt van de Unie had verkocht. Dit argument is na de mededeling van de definitieve bevindingen opnieuw aangevoerd. Overeenkomstig de methode die werd gebruikt voor de dumpingberekeningen van deze producent-exporteur, werd de wederverkoop van verdunde producten echter omgerekend in UAN met 32 % stikstof, aangezien dat product door de verbonden partij werd ingevoerd. Het argument werd derhalve afgewezen. (123) De producent-exporteur CFI stelde dat de steekproef van producenten in de Unie niet representatief was, aangezien de producenten in het oostelijke deel van de Unie oververtegenwoordigd zouden zijn in vergelijking met de producenten in de andere delen van de Unie. Als de Commissie de steekproef had gewijzigd op basis van de opmerkingen die de producent-exporteur in het begin van het onderzoek had ingediend (zie ook overweging 12), zou de verkoop uit Oost-Europa, die gepaard gaat met hoge transportkosten, veel minder hebben doorgewogen in de cijfers van de steekproef. Bijgevolg zouden de verkoopprijs van de bedrijfstak van de Unie die voor de berekening van de prijsonderbieding werd gebruikt en de prijsonderbieding volgens hem veel lager zijn. Daarnaast ging de producent-exporteur ervan uit dat de verkoop van de in de steekproef opgenomen producent OCI Nitrogen niet werd opgenomen in de berekening van de prijsonderbieding (en het prijsbederf), aangezien die onderneming de productsoort die de producent-exporteur uitvoert naar de Unie, niet zou verkopen. (124) De Commissie heeft de representativiteit van de steekproef van producenten in de Unie al bevestigd in overweging 13 van de voorlopige verordening. De steekproef omvatte meer dan 50 % van de totale productie- en verkoophoeveelheden in de Unie en is gebaseerd op de grootste productie- en verkoophoeveelheden van de medewerkende producenten, waaronder de drie grootste. Wat de gestelde oververtegenwoordiging van de Oost-Europese producenten betreft, werd het niet passend geacht de grootste twee producenten uit te sluiten.  De steekproef was derhalve overeenkomstig artikel 17, lid 1, van de basisverordening en op objectieve wijze vastgesteld. Na de mededeling van de definitieve bevindingen hebben ook de gebruikersverenigingen AGPB en IFA de representativiteit van de steekproef in twijfel getrokken en hebben zij met name verwezen naar een persbericht van Yara om aan te tonen dat de producenten in de Unie in het algemeen geen schade leden. De Commissie herinnerde er echter aan dat Yara Sluiskil B. V. aanvankelijk was geselecteerd om deel uit te maken van de steekproef, maar dat zij weigerde mee te werken. Een persbericht over één producent in de Unie doet ook geen afbreuk aan de representativiteit van de gekozen steekproef. Na de mededeling van de definitieve bevindingen stelde de regering van de VS dat de Commissie zich niet op een steekproef had mogen baseren, maar alle producenten in de Unie had moeten onderzoeken. Gezien het grote aantal betrokken producenten in de Unie had de Commissie, om het onderzoek binnen de wettelijke termijn te kunnen afronden, reeds voor de opening van het onderzoek besloten het onderzoek tot een redelijk aantal producenten in de Unie te beperken door een steekproef samen te stellen. Dat is geheel in overeenstemming met artikel 17 van de basisverordening. Dezelfde partij had ook kritiek op de steekproef omdat zij volgens haar een partijdige selectie van klagende producenten inhield en niet-klagende producenten buiten beschouwing liet. Er wordt aan herinnerd dat de steekproef overeenkomstig artikel 17, lid 1, van de basisverordening is samengesteld op basis van de productie en de verkoop van alle bekende producenten, en niet alleen de klagende ondernemingen. Aanvankelijk was zelfs een tegen de klacht gekante producent in de Unie geselecteerd, maar deze weigerde mee te werken. Hij werd vervangen door een andere tegen de klacht gekante producent. De regering van de VS vroeg zich ten slotte af of de in de steekproef opgenomen partijen een groot deel van de productie van UAN in de Unie voor hun rekening namen, zoals artikel 4. 1 van de WTO-antidumpingovereenkomst vereist. In de eerste plaats verwijst artikel 4. 1 van de WTO-antidumpingovereenkomst naar de definitie van de binnenlandse bedrijfstak en niet naar steekproeven (en daarom is niet vereist dat de gekozen steekproef een groot deel van de productie van de Unie vertegenwoordigt).  Artikel 6 van de WTO-antidumpingovereenkomst en artikel 17 van de basisverordening betreffen steekproeven en, zoals hierboven reeds is vermeld, was de gekozen steekproef volledig in overeenstemming met die bepalingen. Deze opmerkingen werden bijgevolg afgewezen. (125) Wat het gebruik van zijn verkoopgegevens voor de berekening van de prijsonderbieding betreft, beklemtoonde de Commissie dat uit het onderzoek is gebleken (overwegingen 149 en 165 van de voorlopige verordening) dat de prijzen van de bedrijfstak van de Unie in het onderzoektijdvak ernstig werden gedrukt door de invoer met dumping, en dat dit met name gold voor de grote verkoophoeveelheden op belangrijke invoerlocaties zoals Rouen en Gent. Uit tabel 10 van de voorlopige verordening blijkt dat die ontwikkeling ertoe leidde dat de bedrijfstak van de Unie in het onderzoektijdvak verlies leed. Derhalve mag niet worden aangenomen dat de bedrijfstak van de Unie zijn kosten (met inbegrip van transportkosten) volledig heeft kunnen terugwinnen. De Commissie blijft daarom op het standpunt dat de prijzen op de markt van de Unie van 2016 tot het onderzoektijdvak gedrukt waren. Het dossier bevat geen gegevens waaruit zou blijken dat de prijzen van de niet in de steekproef opgenomen producenten in de Unie aanzienlijk zouden verschillen van de prijzen van de in de steekproef opgenomen producenten. De keuze van andere producenten in de Unie voor de steekproef zou dus waarschijnlijk geen invloed hebben op de vastgestelde prijsonderbieding en het vastgestelde prijsbederf. Dit argument werd derhalve afgewezen. Wat het gebruik van de verkoop van de bedrijfstak van de Unie voor de berekening van de prijsonderbieding betreft, bevestigde de Commissie dat de invoer van UAN met 32 % stikstof uitsluitend werd vergeleken met soortgelijke verkopen door de bedrijfstak van de Unie. (126) Naast de genoemde rechtspraak van de Europese rechters, voerde de producent-exporteur MHTL ook andere gronden aan om aan te tonen dat de methode van de Commissie om prijsonderbieding vast te stellen onwettig was. Hij stelde dat de analoge toepassing van artikel 2, lid 9, van de basisverordening, die voorziet in de samenstelling van de uitvoerprijs in geval van verkoop via een verbonden partij in de Unie, voor de berekening van de prijsonderbieding en het prijsbederf in strijd is met artikel 3, lid 1, van de basisverordening, aangezien die bepaling alleen van toepassing is op de berekening van de dumping en niet mag worden gebruikt in het kader van de schadeanalyse.  Ten slotte zou de toegepaste methode ook in strijd zijn met de WTO-regels, omdat er geen sprake is van een billijke vergelijking. (127) De Commissie herinnerde eraan dat de basisverordening geen specifieke methode voorschrijft voor de vaststelling van de prijsonderbiedingsmarge, noch voor de vaststelling van het bestaan van prijsonderbieding in het betrokken land. Bij het beoordelen van die factor beschikt de Commissie derhalve over een ruime discretionaire marge. Zoals bepaald in artikel 3, lid 2, van de basisverordening, wordt die marge begrensd door het vereiste om de conclusies te baseren op positief bewijsmateriaal en om een objectief onderzoek uit te voeren. De Commissie wees er ook op dat in artikel 3, lid 3, van de basisverordening specifiek wordt bepaald dat het bestaan van aanzienlijke prijsonderbieding moet worden onderzocht op het niveau van de invoer met dumping, en niet op het niveau van een eventuele latere wederverkoop op de markt van de Unie. (128) Op basis van deze overwegingen moet de Commissie, als het gaat om de elementen die in aanmerking worden genomen voor de berekening van de prijsonderbieding (met name de uitvoerprijs), het eerste punt aangeven waarop er concurrentie is (of kan zijn) met producenten in de Unie op de markt van de Unie. Dat punt ligt in feite bij de aankoopprijs van de eerste niet-verbonden importeur, omdat die onderneming in beginsel de keuze heeft om het product hetzij van de bedrijfstak van de Unie of van overzeese leveranciers af te nemen. Die beoordeling moet worden gebaseerd op de uitvoerprijs aan de grens van de Unie, daar deze zich bevindt op een niveau dat vergelijkbaar wordt geacht met de prijs af fabriek van de bedrijfstak van de Unie. In het geval van uitvoer via verbonden importeurs moet als punt van vergelijking het tijdstip worden gekozen onmiddellijk nadat het goed de grens van de Unie heeft overschreden, en niet een later stadium in de distributieketen, bijvoorbeeld bij de verkoop ervan aan de eindgebruiker. Op die manier wordt de uitvoerprijs, naar analogie met de aanpak voor de berekening van de dumpingmarge, berekend op basis van de wederverkoopprijs aan de eerste onafhankelijke afnemer, naar behoren gecorrigeerd overeenkomstig artikel 2, lid 9, van de basisverordening. Aangezien dat artikel de enige bepaling van de basisverordening is waarin aanwijzingen worden gegeven voor de berekening van de uitvoerprijs, is de analoge toepassing ervan gerechtvaardigd.  Wat de berekening van het prijsbederf betreft, merkte de Commissie op dat het gebruik van artikel 2, lid 9, van de basisverordening (anders dan in de zaak Jindal) niet tot een asymmetrische vergelijking heeft geleid, omdat voor de vergelijking de richtprijs van de bedrijfstak van de Unie werd berekend door daarin uitsluitend de productiekosten, de VAA-kosten en de nagestreefde winst van de producerende entiteit op te nemen, zodat die richtprijs vergelijkbaar is met de geconstrueerde uitvoerprijs. De kosten van verbonden verkoopentiteiten van de producenten in de Unie werden met andere woorden niet in aanmerking genomen bij de vergelijking van de richtprijs van de bedrijfstak van de Unie met de geconstrueerde uitvoerprijs. (129) De producent-exporteur Eurochem stelde ook dat de Commissie een aantal administratieve fouten had gemaakt bij de berekening van de prijsonderbieding, met name met betrekking tot de berekening van de uitvoerprijs op cif-niveau, en dat hij na correctie van deze fouten tot de conclusie was gekomen dat zijn invoer in de Unie de prijzen van de bedrijfstak van de Unie niet heeft onderboden. De Commissie heeft deze argumenten geanalyseerd en in voorkomend geval de uitvoerprijs dienovereenkomstig opnieuw berekend. De Commissie kwam nog steeds tot de conclusie dat de invoer van deze producent-exporteur de prijzen van de bedrijfstak van de Unie heeft onderboden. (130) Dezelfde producent-exporteur stelde dat de Commissie bij de berekening van de prijsonderbieding een uitsplitsing zou moeten maken op basis van de leveringsvoorwaarden van de bedrijfstak van de Unie. De Commissie achtte een dergelijke uitsplitsing overbodig gezien de gedetailleerde uitleg met betrekking tot de verkoop van de bedrijfstak van de Unie op de markt van de Unie. Het argument werd derhalve afgewezen. (131) Fertilizers Europe wees erop dat er in het onderzoektijdvak duidelijk sprake was van prijsdruk en verhindering van een prijsverhoging, en dat deze zelfs schadelijker kunnen zijn dan prijsonderbieding. In dat verband herinnerde de Commissie eraan dat zij in de overwegingen 166 en 167 van de voorlopige verordening al had geconcludeerd dat de marktprijzen in de Unie in 2017 inderdaad waren ingezakt en dat de marktprijzen in de Unie in het onderzoektijdvak gedrukt werden aangezien verdere verhogingen van de gaskosten niet tot verhogingen van de verkoopprijzen hebben geleid wegens het effect van de toenemende invoer met dumping.  Dat werd in de hand gewerkt door de concentratie van de invoer in havens zoals Gent en Rouen, door de transparantie van de markt en omdat UAN een zeer homogeen product is, dat bijna uitsluitend op basis van prijs wordt gekocht. De bedrijfstak van de Unie werd derhalve gedwongen om tegen snel dalende marges te verkopen, wat resulteerde in een verlies van 3,5 % in het onderzoektijdvak. (132) Om het argument van sommige belanghebbenden dat de berekeningen van de prijsonderbieding niet in hetzelfde handelsstadium waren uitgevoerd, nader te onderzoeken, heeft de Commissie de soorten betrokken afnemers onderzocht. De goederen werden in grote hoeveelheden uit de betrokken landen ingevoerd door importeurs en distributeurs. De in de steekproef opgenomen producenten in de Unie verkochten aan handelaren, distributeurs, detailhandelaren in landbouwproducten en grote coöperaties. Al deze afnemers namen in bulk af en leverden grote hoeveelheden aan hun afnemers. Slechts een zeer klein deel van de verkopen van de in de steekproef opgenomen bedrijfstak van de Unie ging naar eindgebruikers, en die verkopen werden niet opgenomen in de in overweging 115 genoemde berekening. Derhalve werd geconcludeerd dat de berekeningen van de prijsonderbieding in hetzelfde handelsstadium waren uitgevoerd. (133) De producent-exporteur CFI stelde dat de Commissie bij de berekeningen van de prijsonderbieding rekening had moeten houden met het seizoensgebonden karakter van de prijzen. UAN wordt immers niet het hele jaar door in dezelfde mate gebruikt, waardoor de prijzen aanzienlijk variëren, afhankelijk van het tijdstip van aankoop. Bovendien zou een aankoop buiten het seizoen, dus tegen een veel lagere prijs, ook veel hogere opslagkosten meebrengen dan het bedrag dat de Commissie bij de berekeningen van de prijsonderbieding (en het prijsbederf) had gebruikt voor de correctie van de invoerprijzen voor opslag. (134) De Commissie heeft de door de in de steekproef opgenomen producenten-exporteurs verstrekte gegevens per factuurdatum onderzocht om te zien of de prijzen in het onderzoektijdvak schommelden en op basis daarvan te concluderen of er een seizoensgebonden variatie was en om vast te stellen welke partijen in het hoog-/laagseizoen verkochten. De Commissie heeft vastgesteld dat de prijzen tijdens het onderzoektijdvak het hoogst waren in de periode van januari tot en met maart 2018. Uit de analyse bleek ook dat de bedrijfstak van de Unie het hele jaar door relatief gelijke hoeveelheden heeft verkocht. Bovendien was ook de invoer uit de betrokken landen relatief goed over het jaar verspreid.  Op basis van de beschikbare gegevens was er derhalve geen bewijs voor een belangrijk en consistent seizoensgebonden effect op de berekening. Het argument werd derhalve afgewezen. (135) De twee Russische producenten-exporteurs Acron en Eurochem beweerden dat de Commissie bij de berekening van de prijsonderbieding meerdere administratieve fouten had gemaakt. Eén van hen betwistte met name de berekening van de cif-waarden met betrekking tot de omzetting van het verdunde product naar het uitgevoerde product na toepassing van een omzettingscoëfficiënt op de hoeveelheden. Zoals vermeld in overweging 52, werd dit argument afgewezen. (136) Na de mededeling van de definitieve bevindingen stelde de regering van de VS dat de Commissie had verzuimd haar analyse van de prijseffecten, met inbegrip van onderbieding, uit te voeren op basis van gegevens over de gehele beoordelingsperiode, en niet alleen op basis van de prijzen tijdens het onderzoektijdvak. Dit argument wordt afgewezen. De bevindingen in de overwegingen 164 tot en met 166 van de voorlopige verordening over de prijseffecten zijn gebaseerd op een analyse die de gehele beoordelingsperiode bestrijkt. De prijzen van de invoer uit de betrokken landen zijn in de beoordelingsperiode, afhankelijk van het land, inderdaad met 30 % tot 34 % gedaald. Deze daling van de verkoopprijzen was bijzonder duidelijk in 2016 (naargelang van het land een daling van 23 % tot 27 % in vergelijking met 2015), dat ook het jaar was waarin de grootste stijging van de invoer uit de betrokken landen op jaarbasis werd opgetekend, namelijk 50 %. 2016 was ook het jaar waarin de verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie hun grootste daling kenden (met 26 %) en de winstgevendheid van de bedrijfstak van de Unie achteruit begon te gaan. De ontwikkeling van zowel de prijzen van de invoer als de prijzen van de bedrijfstak van de Unie wijzen op de neerwaartse druk op de prijzen die werd veroorzaakt door de betrokken invoer tijdens de beoordelingsperiode. Bovendien is prijsonderbieding, zoals uiteengezet in overweging 152, maar één factor in een veel ruimer prijseffectonderzoek waarin neerwaartse druk op de prijzen een belangrijk argument is voor het bestaan van een oorzakelijk verband. (137) Aangezien er geen andere opmerkingen over de invoer uit de betrokken landen zijn ontvangen, heeft de Commissie al haar andere conclusies in de overwegingen 113 tot en met 131 van de voorlopige verordening bevestigd. 4. 4. Economische situatie van de bedrijfstak van de Unie 4. 4. 1.  Algemene opmerkingen (138) Aangezien er geen opmerkingen zijn ontvangen, heeft de Commissie haar conclusies in de overwegingen 132 tot en met 136 van de voorlopige verordening bevestigd. 4. 4. 2. Macro-economische indicatoren (139) Sommige belanghebbenden vroegen om de methode en de bron van de macro-economische indicatoren in de voorlopige verordening te verduidelijken. De Commissie bevestigt dat de gegevens voor de macro-economische indicatoren afkomstig waren van Fertilizers Europe, zoals vermeld in overweging 134 en de desbetreffende tabellen van de voorlopige verordening. De door Fertilizers Europe verstrekte cijfers werden echter niet altijd zomaar overgenomen. Voor bepaalde indicatoren, met name productie, productiecapaciteit, bezettingsgraad en totale verkoophoeveelheden, heeft de Commissie bepaalde bedrijfsspecifieke gegevens van Fertilizers Europe vervangen als deze niet overeenkwamen met de gecontroleerde gegevens van een in de steekproef opgenomen onderneming. Daarnaast werden gecontroleerde steekproefgegevens gebruikt als verdeelsleutel om een betrouwbare uitsplitsing van de verkoopgegevens tussen verbonden en niet-verbonden partijen en verkoop in de Unie en uitvoer te verkrijgen. Ten slotte werden de gegevens van Fertilizers Europe over eindvoorraden en werkgelegenheid in overweging genomen, maar werd uiteindelijk beslist een extrapolatie op basis van de gecontroleerde steekproefgegevens te gebruiken, omdat deze benadering betrouwbaarder werd geacht. Deze verduidelijkingen werden aan de belanghebbenden verstrekt tijdens hoorzittingen na de mededeling van de voorlopige bevindingen. (140) Na de mededeling van de definitieve bevindingen concludeerde de producent-exporteur Acron dat de bovenstaande uiteenzetting aantoont dat de analyse van de macro-economische indicatoren door de Commissie was gebaseerd op niet-gecontroleerde gegevens en onjuist was. Dit argument werd afgewezen. Het hierboven beschreven proces beschrijft net het tegendeel van wat Acron heeft gesteld, namelijk een gedetailleerde en grondige verificatie van de door de bedrijfstak verstrekte gegevens en de overwegingen over de wijze waarop die gegevens het best worden gebruikt. (141) De producent-exporteur Acron stelde in de schriftelijke opmerkingen die hij heeft ingediend na een hoorzitting en na de mededeling van de definitieve bevindingen, dat de in de voorlopige verordening gerapporteerde cijfers betreffende de bezettingsgraad te hoog waren omdat sommige fabrieken waren overgeschakeld van de productie van UAN op de productie van andere meststoffen met een hogere toegevoegde waarde. De producent-exporteur CFI diende opmerkingen in over de cijfers betreffende de productiecapaciteit en de bezettingsgraad in de voorlopige verordening. Hij beweerde dat de cijfers betreffende de bezettingsgraad waarschijnlijk te hoog waren omdat ze onbenutte capaciteit zouden omvatten.  (142) Ten eerste is het juist dat de cijfers in de voorlopige verordening een element van onbenutte capaciteit omvatten. Als de onbenutte capaciteit zou worden uitgesloten, zou de totale productiecapaciteit in het onderzoektijdvak ongeveer 7 000 000 ton bedragen (in plaats van 8 385 000 ton) en de bezettingsgraad 56 % (in plaats van 46 %). Zelfs als de onbenutte capaciteit buiten beschouwing werd gelaten, zou de tendens tijdens de beoordelingsperiode nog steeds dalend zijn en zeer vergelijkbaar met de gegevens in de voorlopige verordening. (143) Ten tweede heeft de Commissie, zoals vermeld in de voorlopige verordening, in haar analyse van de productiecapaciteit en de bezettingsgraad ermee rekening gehouden dat producenten hun productie (in zekere mate) kunnen omschakelen tussen verschillende op stikstof gebaseerde producten. Bijgevolg beschouwde de Commissie de productiecapaciteit en de bezettingsgraad in dit specifieke onderzoek niet als factoren die een belangrijke invloed hadden op het schadebeeld. (144) De producent-exporteur Acron stelde dat de bezettingsgraad van de bedrijfstak van de Unie 100 % was en dat alle gerapporteerde onbenutte capaciteit werd gebruikt voor de productie van andere meststoffen. Hij verstrekte echter geen bewijsmateriaal ter ondersteuning van die bewering, en de cijfers betreffende de capaciteit en de bezettingsgraad in de voorlopige verordening zijn naar behoren gecontroleerd. Het argument werd derhalve afgewezen. (145) Aangezien er geen andere opmerkingen over de macro-economische indicatoren werden ontvangen, heeft de Commissie haar conclusies in de overwegingen 137 tot en met 147 van de voorlopige verordening bevestigd. 4. 4. 3. Micro-economische indicatoren (146) De producent-exporteur Eurochem voerde aan dat, gezien de verschillende verwijzingen in de voorlopige verordening naar de schommeling van de gasprijzen, de producenten in de Unie een niet-vertrouwelijk overzicht hadden moeten verstrekken waaruit de tendens van de aankoopprijzen voor gas bleek. De aankoopprijzen voor gas van de in de steekproef opgenomen producenten waren echter geen onderdeel van de vragenlijst en werden bijgevolg niet in het antwoord op de vragenlijst verstrekt. Die prijzen werden verkregen en gecontroleerd tijdens de controlebezoeken, en de aanvullende informatie die tijdens de controle ter plaatse werd verzameld, werd vertrouwelijk behandeld omdat deze een beeld geeft van de interne kosten van de producenten in de Unie.  In een samengevoegd, niet-vertrouwelijk formaat ontwikkelden de aankoopprijzen voor gas zich als volgt: Aankoopprijzen van gas voor in de steekproef opgenomen producenten (geïndexeerd) 2015 2016 2017 OT 100 72 83 89 (147) De producent-exporteur CFI heeft opmerkingen ingediend over overweging 158 van de voorlopige verordening betreffende het vermogen om kapitaal aan te trekken. De partij voerde aan dat het vermogen van een onderneming om kapitaal aan te trekken over het algemeen niet rechtstreeks verband houdt met de kasstroom, maar eerder met de algehele financiële gezondheid van de onderneming. In dit onderzoek heeft een producent in de Unie echter aangetoond dat hij investeringen doorgaans financiert met kasstroomoverschotten. Bovendien bleek uit het onderzoek dat de algehele financiële situatie van de bedrijfstak van de Unie tijdens de beoordelingsperiode duidelijk is verslechterd. Het punt van de belanghebbende heeft de bevindingen in overweging 158 van de voorlopige verordening derhalve niet tenietgedaan. (148) CFI voerde ook aan dat de door de bedrijfstak van de Unie geleden schade anders zou zijn indien deze voor elke producent in de Unie afzonderlijk zou worden beoordeeld. Op die manier wordt immers rekening gehouden met de aankoopkosten van gas of de geografische ligging van elke producent. (149) De schadeanalyse is verricht op basis van de gehele bedrijfstak van de Unie en niet per individuele producent. De situatie van individuele ondernemingen/groepen is derhalve niet relevant voor de algehele beoordeling. In dit specifieke geval heeft het onderzoek hoe dan ook aangetoond dat alle drie de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie (die als representatief voor de situatie van de bedrijfstak van de Unie worden beschouwd) een vergelijkbare, negatieve tendens vertonen. Dit argument werd derhalve afgewezen. (150) De producent-exporteur Acron en de Russische overheid betwistten de conclusie over schade door opmerkingen te maken over bepaalde schadefactoren die volgens hen in bepaalde stadia van de beoordelingsperiode of zelfs daarvoor een positieve ontwikkeling vertoonden. Bij een zinvolle beoordeling moet echter rekening worden gehouden met alle in artikel 3 van de basisverordening genoemde factoren, zoals de Commissie in dit geval heeft gedaan. Op grond daarvan heeft de Commissie de argumenten afgewezen. (151) Aangezien er geen andere opmerkingen over de micro-economische indicatoren werden ontvangen, heeft de Commissie haar conclusies in de overwegingen 148 tot en met 158 van de voorlopige verordening bevestigd. 4. 4. 4.  Conclusie over schade (152) Aangezien er geen andere opmerkingen met betrekking tot de conclusie over schade werden ontvangen, heeft de Commissie haar conclusies in de overwegingen 159 tot en met 161 van de voorlopige verordening bevestigd. 5. OORZAKELIJK VERBAND 5. 1. Gevolgen van de invoer met dumping (153) De producent-exporteur MHTL stelde dat de analyse van het oorzakelijke verband was gebaseerd op de aanwezigheid van prijsonderbieding. Aangezien volgens MHTL de methode voor het vaststellen van de prijsonderbieding tekortkomingen vertoonde, zou de gehele analyse van het oorzakelijk verband ook tekortkomingen vertonen en in strijd zijn met artikel 3, leden 2, 3, 5, 6, 7 en 8, van de basisverordening. (154) Na analyse van de opmerkingen die na de mededeling van de voorlopige bevindingen waren ontvangen, bevestigde de Commissie dat de invoer uit de betrokken landen de verkoopprijzen van de producenten in de Unie onderbood. Bij de analyse van het oorzakelijk verband is hoe dan ook rekening gehouden met een aantal andere factoren dan de bevinding van onderbieding. In de overwegingen 166 en 167 van de voorlopige verordening is de door de invoer veroorzaakte neerwaartse prijsdruk en verhindering van prijsverhogingen tijdens het onderzoektijdvak immers een belangrijk argument voor het oorzakelijke verband. Tabel 7 in die verordening toont ook aan dat de verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie in de beoordelingsperiode veel sterker daalden dan zijn kosten. In dezelfde zin namen de verkoopprijzen vanaf 2016 tot het onderzoektijdvak af, terwijl de productiekosten per eenheid aanzienlijk stegen. Beide tendensen tonen aan dat de invoer uit de betrokken landen een prijsverhoging verhinderde. Die bevinding werd bevestigd in de eindbeoordeling, en het argument van de producent-exporteur werd derhalve afgewezen. (155) Aangezien er geen andere opmerkingen met betrekking tot de toeschrijving van de schade aan de betrokken invoer werden ontvangen, heeft de Commissie haar conclusies in de overwegingen 163 tot en met 167 van de voorlopige verordening bevestigd. 5. 2. Gevolgen van andere factoren (156) Verschillende belanghebbenden waren het niet eens met de rol die de Commissie in de overwegingen 163 tot en met 167 van de voorlopige verordening aan de invoer met dumping toeschreef, omdat volgens hen andere factoren de schade hebben veroorzaakt. Deze argumenten worden hieronder onderzocht. 5. 2. 1. De (wereld)marktprijs van ureum (157) Verschillende belanghebbenden herhaalden het argument dat de prijsontwikkeling van UAN op de meeste markten gelijke tred houdt met de prijsontwikkeling van ureum.  Zij waren het niet eens met de analyse van de Commissie van dit argument in de overwegingen 176 en 177 van de voorlopige verordening, omdat de analyse het argument dat de prijsontwikkeling van ureum, en niet de invoer uit de betrokken landen, verantwoordelijk zou zijn voor de schade die de bedrijfstak van de Unie heeft geleden, niet nauwkeurig beschrijft. (158) De producent-exporteur CFI merkte ook op dat de opmerking van de Commissie in overweging 149 van de voorlopige verordening dat de verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie in 2016 daalden als gevolg van een stijging van de invoer en dat die prijzen verder werden gedrukt, niet door de feiten werd gestaafd. De ontwikkeling van de verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie zou volledig toe te schrijven zijn aan de ontwikkeling van de ureumprijzen. Dat argument werd na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaald en ook door Eurochem overgenomen. (159) De Commissie was het ermee eens dat de prijsontwikkelingen van ureum en UAN in het algemeen gelijke tred houden. Op basis van informatie uit verschillende statistische bronnen is er inderdaad een verband tussen de prijsontwikkeling van beide meststoffen. Soms is dat verband sterk, maar soms, zoals in de beoordelingsperiode, ontwikkelen de UAN- en ureumprijzen in de Unie zich anders. In zijn opmerkingen van 26 april 2019 heeft de klager bijvoorbeeld een overzicht gegeven van de aanzienlijke verschillen tussen de ureum- en de UAN-prijzen per stikstofeenheid in de Unie die op verschillende tijdstippen in de beoordelingsperiode in handelspublicaties zijn gerapporteerd. (160) De producent in de Unie OCI Nitrogen stelde dat een toename van de invoer van UAN een groter verschil tussen de UAN- en de ureumprijs “exclusief stikstof” zou moeten veroorzaken om van een oorzakelijk verband met de invoer met dumping te kunnen spreken. Volgens zijn analyse zou er geen aanzienlijk groter verschil zijn in maanden met toenemende invoerhoeveelheden, op grond waarvan hij concludeerde dat er geen oorzakelijk verband was tussen de betrokken invoer en de door de producenten in de Unie geleden schade. (161) Zelfs als er een verband zou kunnen zijn, impliceert dit echter niet dat de invoer met dumping niet verantwoordelijk kan worden geacht voor de schade die de bedrijfstak van de Unie heeft geleden.  Wat het effect van de invoer in kwestie op de situatie van de bedrijfstak van de Unie betreft, herinnerde de Commissie eraan dat, vergeleken met het voorgaande jaar, de sterkste daling van de invoerprijzen (– 30 %) en de meest uitgesproken toename van de invoerhoeveelheden (+ 50 %) plaatsvonden in 2016. In dat jaar verloor de bedrijfstak van de Unie marktaandeel (– 14 %), daalden zijn verkoopprijzen (– 26 %) en begon zijn winstgevendheid dramatisch te dalen, met als gevolg aanzienlijke verliezen in het onderzoektijdvak. Op grond van die feiten kan niet worden betwist dat er een duidelijk oorzakelijk verband is tussen de invoer met dumping en de schade. (162) Dat verband komt in de analyse van de betrokken producent in de Unie niet naar boven omdat hij de invoerhoeveelheden en het prijsverschil van dergelijke maandelijkse invoer “exclusief ureum” per maand onderzoekt. De Commissie was het niet eens met die analyse. Ten eerste bevat zowel ureum als UAN stikstof en beide worden toegepast door dezelfde gebruikers, namelijk landbouwers. Daarom is een zeker verband niet verrassend. Ten tweede wordt bij het vergelijken van het “gecorrigeerde” prijsverschil met de invoerhoeveelheden per maand voorbijgegaan aan het feit dat prijzen vaak worden overeengekomen maanden voordat de producten daadwerkelijk de Unie binnenkomen en dat ze variëren afhankelijk van het seizoen waarin ze worden vastgesteld. Bijgevolg was er volgens de Commissie geen reden om i) de prijzen te “corrigeren”, zoals de betrokkene in zijn argument heeft gedaan, en ii) veel waarde te hechten aan zijn daaropvolgende analyse per maand. Op die basis kan een verband tussen de ureum- en de UAN-prijzen geen afbreuk doen aan het oorzakelijk verband tussen de invoer met dumping en de schade. (163) De producent-exporteur CFI was het niet eens met de conclusie van de Commissie dat in de beoordelingsperiode de prijzen op de spotmarkt voor ureum op diverse locaties over de hele wereld prijsverschillen vertoonden die afhankelijk waren van de markt. Hij stelde dat de door de Commissie genoemde informatie eigenlijk aantoonde dat de ureumprijzen over de hele wereld gelijke tred houden. Bovendien bekritiseerde CFI de vier markten die worden genoemd in het document waarnaar in voetnoot 15 van de voorlopige verordening wordt verwezen, aangezien er twee in China zijn, een ureummarkt die volgens de Commissie is verstoord, en voerde aan dat de referentiemarktprijzen FOB-Golfkust VS binnenvaartschip of FOB-Midden-Oosten in korrels, die veel belangrijker zouden zijn, ontbraken.  In dat verband merkte de Commissie met betrekking tot de kwaliteit van het materiaal op dat, aangezien geen enkele belanghebbende tijdig auteursrechtvrije grafieken over de meststofprijzen heeft verstrekt, zij beschikbare auteursrechtvrije informatie heeft gebruikt waaruit in elk geval blijkt dat de ureumprijzen in het recente verleden in verschillende delen van de wereld verschillende patronen volgden. (164) Na de mededeling van de definitieve bevindingen verweet Eurochem de Commissie ook dat zij voorlopig Chinese prijzen had gebruikt om het ontbreken van een verband aan te tonen en dat zij geen gebruik had gemaakt van te laat ingediende opmerkingen. De Commissie heeft echter al het beschikbare bewijsmateriaal in dit verband onderzocht en is tot de conclusie gekomen dat de wereldmarktprijs van ureum geen aanmerkelijke gevolgen heeft gehad voor de bedrijfstak van de Unie. Dit standpunt werd om de in de volgende overweging vermelde redenen bevestigd. (165) Na de mededeling van de definitieve bevindingen heeft Fertilizers Europe verder bewijsmateriaal verstrekt waaruit blijkt dat het verband tussen de ureum- en de UAN-prijzen tijdens het onderzoektijdvak — en later des te meer — verbroken was. De informatie bevestigde in wezen de conclusie van de Commissie dat het verband, anders dan verschillende partijen betogen, structureel niet sterk is. (166) OCI Nitrogen maakte ook bezwaar tegen het feit dat de Commissie in overweging 176 van de voorlopige verordening heeft gebruikgemaakt van informatie die algemeen op het internet beschikbaar was, terwijl die informatie niet in het dossier was opgenomen. Volgens de belanghebbende verplicht artikel 2, lid 6 bis, onder c) en e), van de basisverordening de Commissie ertoe alleen informatie te gebruiken die in het onderzoeksdossier is opgenomen en die zij naar behoren kan controleren, wat in dit geval niet mogelijk is omdat de belanghebbende van wie de informatie afkomstig is, heeft geweigerd aan het onderzoek mee te werken. (167) De Commissie verwierp deze bewering en merkte op dat artikel 2, lid 6 bis, onder c) en e), van de basisverordening in dit geval niet relevant is, aangezien het betrekking heeft op de berekening van de dumping in het geval van verstoringen van betekenis in een land van uitvoer. Bovendien wordt de Commissie geacht zorgvuldig te werk te gaan en de informatie waarop belanghebbenden hun argumenten baseren, te toetsen aan andere relevante informatiebronnen.  De Commissie heeft derhalve bepaalde gegevens van OCI Nitrogen over de ureumprijzen getoetst aan een presentatie uit 2018 die een andere producent in de Unie tijdens de procedure op zijn website ter beschikking heeft gesteld. De presentatie in kwestie bevat een grafiek van de door marktonderzoekbureaus verstrekte ureumprijzen in verschillende delen van de wereld vanaf januari 2015. (168) Daarom concludeerde de Commissie, zoals vermeld in overweging 177 van de voorlopige verordening, dat de (wereld)marktprijs van ureum geen significant effect kon hebben op de verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie en op de schade die de bedrijfstak ondervindt. 5. 2. 2. Andere factoren (169) De producent-exporteur Eurochem was het niet eens met de opmerking van de Commissie in overweging 155 van de voorlopige verordening dat de invoer verantwoordelijk was voor de dalende verkoopprijzen van de bedrijfstak van de Unie, en merkte op dat de prijzen van de bedrijfstak van de Unie onder druk stonden door de stijgende aardgaskosten vanaf 2017. Na de mededeling van de definitieve bevindingen werd dit argument herhaald. Ook de Russische overheid stelde dat de stijgende aardgaskosten van invloed waren op de winstgevendheid van de bedrijfstak van de Unie. Op deze bewering is in de overwegingen 178 tot en met 180 van de voorlopige verordening al ingegaan. Hoewel de ontwikkeling van de gasprijzen een oorzaak kan zijn geweest van de kostenstijging, waren noch de gas- noch andere kostenstijgingen de oorzaak van het onvermogen van de bedrijfstak van de Unie om zijn prijzen (die werden gedrukt door de invoer van het betrokken product) te verhogen om de tijdens het onderzoektijdvak geconstateerde verliezen te voorkomen. Eén belanghebbende beweerde dat de winstgevendheid van de bedrijfstak van de Unie in 2017 en het onderzoektijdvak een scherpe en sterke daling kende omdat de bedrijfstak had besloten “tegen de markt in te gaan” en de prijzen op het relatief lage niveau van 2016 te handhaven, ondanks een aanzienlijke stijging van de aardgasprijzen en dus van de kosten. De belanghebbende suggereerde dat de bedrijfstak van de Unie andere keuzen had kunnen maken, hetgeen niet wordt ondersteund door de feiten in het dossier, waaruit blijkt dat de bedrijfstak van de Unie zelfs met deze prijzen tussen 2016 en het onderzoektijdvak in de Unie 3,5 % marktaandeel verloor (tabel 5 van de voorlopige verordening).  Het marktaandeelverlies van de bedrijfstak van de Unie van 2,1 procentpunten sinds 2016 staat in contrast met de toename van het marktaandeel met 3,7 procentpunten voor de invoer uit de betrokken landen in dezelfde periode (tabel 2 van de voorlopige verordening). In dezelfde periode, van 2016 tot het onderzoektijdvak, daalden de gemiddelde prijzen van de invoer uit de betrokken landen verder met meer dan 7 % (tabel 3 van de voorlopige verordening). Om het marktaandeelverlies te beperken, kon de bedrijfstak van de Unie zijn verkoopprijzen niet in lijn met de toenemende kosten verhogen, wat leidde tot een grote druk op de prijzen en een dramatische daling van de winstgevendheid. Met andere woorden, het was de druk op de prijzen als gevolg van de toenemende invoer met dumping die leidde tot de daling van de winstgevendheid, omdat de bedrijfstak van de Unie in een dergelijk scenario zijn verkoopprijzen niet kon verhogen in lijn met die toename van de kosten. In die zin is in dit geval de ontwikkeling van de gasprijs geen verklaring voor de dalende winsten en kan deze niet worden beschouwd als een factor die de schade van de bedrijfstak van de Unie mede in de hand heeft gewerkt. (170) Verschillende belanghebbenden stelden dat de analyse van het oorzakelijk verband werd beïnvloed door de keuze van de steekproef, die volgens hen niet representatief was voor de bedrijfstak van de Unie, aangezien AB Achema en Grupa Azoty bedrijfsspecifieke problemen hadden die de andere producenten in de Unie niet hadden. Zij herhaalden met name dat AB Achema en Grupa Azoty te maken hadden met gereguleerde, hoge gasprijzen en overdreven hoge transportkosten voor hun verkoop naar West-Europa, waar het grootste deel van de UAN wordt verkocht. Dit betoog werd na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaald. (171) Aangaande dit argument moet allereerst worden opgemerkt dat de macro-economische indicatoren in de schadebeoordeling betrekking hebben op alle producenten in de Unie, zoals toegelicht in de overwegingen 134 tot en met 136 van de voorlopige verordening. Alleen de micro-economische indicatoren worden beoordeeld op het niveau van de in de steekproef opgenomen producenten. Bijgevolg is de samenstelling van de steekproef niet van invloed op de negatieve tendens van de meeste macro-economische indicatoren, met name de productiehoeveelheden, de verkoophoeveelheden en het marktaandeel.  In de tweede plaats werd de steekproef, zoals reeds vermeld in overweging 124, vastgesteld op basis van de productie- en verkoophoeveelheden van het soortgelijke product tijdens het onderzoektijdvak en heeft de steekproef betrekking op meer dan 50 % van de productie- en verkoophoeveelheden van de Unie. Daarom wordt de steekproef geacht representatief te zijn en volledig te stroken met artikel 17 van de basisverordening. (172) Wat betreft de gasprijzen die AB Achema en Grupa Azoty moesten betalen, heeft de Commissie onderzocht hoe en tegen welke kosten alle drie de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie gas hebben aangekocht. Hoewel de gasprijzen en andere kosten voor de aankoop van gas duidelijk van lidstaat tot lidstaat verschillen, valt er een duidelijke gasprijstendens te onderscheiden die voor de drie producenten vergelijkbaar was. De gaskosten daalden in 2016 en stegen in 2017 en het onderzoektijdvak (zie ook de tabel in overweging 146). Alle drie de producenten zagen een gestage daling van de winstgevendheid tijdens de beoordelingsperiode, aangezien hogere kosten (waarvan de grootste en sterkst fluctuerende kosten gas uitmaakten) niet werden gecompenseerd door hogere verkoopprijzen in 2017 en het onderzoektijdvak. Met andere woorden, zelfs indien de absolute cijfers voor sommige van die indicatoren konden variëren van de ene producent tot de andere (zoals Eurochem na de mededeling van de definitieve bevindingen heeft betoogd), leden alle drie de producenten duidelijk schade en zijn er geen aanwijzingen of bewijzen in het dossier dat een andere steekproef tot andere bevindingen inzake schade zou hebben geleid. (173) Wat betreft de kwestie dat de geografische ligging van de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie schade veroorzaakte wegens de transportkosten voor het in de handel brengen van het betrokken product, moet worden opgemerkt dat er in het onderzoektijdvak twintig bekende producenten van het betrokken product waren met productiefaciliteiten over de gehele Unie. Bovendien verkochten de in de steekproef opgenomen producenten in de Unie de meeste goederen lokaal en werd slechts een klein deel van de verkoophoeveelheden over zee naar andere delen van de Unie verzonden (19). Ten derde is het niet ongebruikelijk dat producenten afnemers hebben op een zodanige afstand dat de transportkosten aanzienlijk zijn. Wat echter belangrijk is voor het onderzoek van de Commissie, is dat de prijzen op dergelijke markten onder druk staan door het effect van de oneerlijk geprijsde invoer.  Ook moet worden opgemerkt dat de bedrijfstak van de Unie ondanks zijn geografische ligging in de eerste twee jaar van het onderzoektijdvak redelijke winsten heeft kunnen maken. (174) Voor de verkopen aan Rouen of Gent, waarvan sprake is in overweging 107, bedroegen de transportkosten naar het cif-punt ongeveer 15 tot 20 % van de cif-prijs. De ondernemingen moesten deze echter elk jaar opnieuw maken en in 2015 en 2016 was de industrie als geheel, met inbegrip van de producenten met dergelijke cif-kosten, winstgevend. Zoals hierboven vermeld, blijkt uit de tendensen in dit geval duidelijk dat alle drie de in de steekproef opgenomen producenten schade leden, en niet alleen die in Polen en Litouwen. Derhalve werd geconcludeerd dat de transportkosten voor het in de handel brengen van het product het oorzakelijk verband tussen de invoer met dumping en de door de bedrijfstak van de Unie geleden schade niet verbreken. (175) OCI Nitrogen merkte op dat de Commissie het argument dat integratie cruciaal is in de meststoffenindustrie, buiten beschouwing heeft gelaten. Het gebrek aan integratie van de UAN-productielijn in productielijnen van andere meststoffen maakt een producent kwetsbaar voor marktschommelingen en is een voorbeeld van schade door eigen toedoen. Alle drie de in de steekproef opgenomen ondernemingen produceerden echter UAN en andere meststoffen in geïntegreerde installaties. Het feit dat sommige producenten in grotere mate van UAN afhankelijk waren dan andere, betekent niet dat de schade door eigen toedoen was veroorzaakt. Dit argument werd derhalve afgewezen. (176) De producent-exporteur CFI stelde dat de productiviteit met 1 % is gedaald, terwijl de loonkosten met 10 % zijn gestegen, en dat dergelijke extra kosten geen verband houden met de invoer en dus bij de analyse van de Commissie van het oorzakelijk verband in aanmerking hadden moeten worden genomen. (177) De Commissie verwierp dat argument, aangezien de stijging van de gemiddelde loonkosten per werknemer niet werd weerspiegeld in een vergelijkbare wijziging van de productiekosten per eenheid, die daarentegen, zoals tabel 7 van de voorlopige verordening aantoont, tijdens de beoordelingsperiode met 11 % zijn gedaald. Bovendien kan de daling van de productiviteit worden toegeschreven aan de algemene daling van de UAN-productie door de producenten in de Unie tijdens de beoordelingsperiode, die ook verband houdt met de druk door de invoer op de UAN-markt van de Unie. 