Weekblad voor notaris-ambt en registratie, jrg 11, 1880, no. 566, 31-10-1880 
N° 566 31 OCTOBRE 1880. N°. 566 WEEKBLAD VOOR NOTARIS AMBITIE EN REGISTRATIE. (Uitgegeven voor rekening der Broederschap van Candidaat-Notarissen in Nederland). ELFDE JAARGANG, Redactie: H. M. J. WATTEL, ARMAND SASSEN en J. B. VROOM. Administrateur: J. F. W. KOLB. Dit blad wordt elke Zaterdag verzonden. Prijs per kwartaal, franco per post, f 1.50. Advertenties van 1 tot 6 regels, f 1.25, voor iederen regel meer 20 Cents. Bijdragen in het algemeen te zenden aan de Heer H. M. J. WATTEL te Leiden; die, welke bepaaldelijk de belastingwetten betreffen, aan de Heer J. B. VROOM te Bolsward. Aanvragen om Abonnement, Advertenties enz. aan de Administrateur, te ’s Gravenhage. ONTBINDING VAN KOOP WEGENS WANBETALING. REGISTRATIE RECHT. Loontje komt om zijn boontje 1. Indien een spreekwoord waarheid behelst en ook op den wetgever toepasselijk is, dan voorzeker geldt het bovenstaande van den registratiewetgever van 1832. De landsvaderlijke regeering van Willem I was destijds nog in vollen bloei. Zoo graag regeerde men alleen; bij besluit trachtte men zooveel mogelijk alles te regelen en af te doen. Nu is het een oude waarheid, dat op het gebied der belastingwetgeving, het Nederlandse volk moeilijk te bevredigen is. De fiscus wil indien regel meer of iets anders dan de volksvertegenwoordiging wil toestaan. Zoo was het in oude lieden hoe is het heden? Om den strijd met die lastige Kamers gemakkelijk te maken, vond men er echter vroeger een middel op: de registratie stond steeds bekend als een moeilijk vak, slechts enkelen waren er mee vertrouwd, maar voor velen, die over noodig geachte wijzigingen zouden te oordeelen hebben, was het een gesloten boek en, dacht men, als de vorm dan maar gelukkig gekozen is, zal men minder op het wezen letten en zich door den vorm laten leiden. De Regeering had in 1824 in dit opzicht reeds een gelukkig geslaagd voorbeeld gegeven, toen zij een belasting van 1 cent per. invoerde op de uitgaven in rekeningen en verantwoordingen. door de vorm te kiezen: «het recht wordt verminderd op 1/4 PCI.» In 1832 werd dit voorbeeld nagevolgd. Wordt er «en verijdelde» eener akte gehandeld, als de ambtenaar in zijn geschrift die akte ten behoeve van de houder vermeldt? De wet zou die vraag bevestigend beantwoorden, maar om gemakkelijk daarmede gereed te komen, deed zij het indien vorm van een gunst: «het is geoorloofd melding te maken, mits...» Is op een ruiling van vastgoed hier te landen tegen vastgoed in het buitenland 2 of 4 pet. verschuldigd? De wet van 1832 zegt 4 pet., maar voegt er heel vrijgevig bij: «het recht zal alleen geheven worden over de verkoopwaarde van het onroerend goed hier te landen.» Alsof dit voor het mutatierecht twijfelachtig kon zijn? Welk aandeel moet bij liquidatie afgetrokken worden? Het aandeel in de verkregen zaak of in de verkochte massa, of in den geheelen gemeenden boedel? De wet antwoordt in den eersten zin, zoo fiscaal mogelijk, maar kiest den vorm: «het recht zal slechts geheven worden na aftrek van des koopers aandeel in elk aan hem toegewezen perceel.» Is ’t al niet vrijgevig, ’t heeft er althans den schijn van. Doch nu de Nemesis in België wordt het «recht op de uitgaven» eenvoudig verloochend. Men redeneert daar: als niets verschuldigd is, kan geen vermindering plaats hebben, en van O blijft O. Hier te landen heeft de Hooge Raad art. 9 der wet van 1832 zóó uitgelegd, dat het enkel een vergunning inhoudt van hetgeen vroeger verboden was, doch dat het «melding maken» nu evenmin als toen verboden is. De vorm heeft hier beslist. Verkrijging bij wijze van licitatie is nog steeds zwaar belast, maar men koopt niet meer op die voet en laat zich liever bij scheiding loodelen. Bij slot van rekening ontvangt de schatkist nu minder in plaats van meer! In 1832 zou ook uitgemaakt worden of de ontbinding in rechten van een overgang van vastgoed voor het fiscaal recht een wederovergang inhoudt, zelfs al mocht de ontbindende voorwaarden bij niet nakoming der overeenkomst zijn voorbehouden. Inquirer, hier is geen sprake van meer of minder ingenomenheid met de wet, en met het oog op de wetsuitgang geloof ik met allen eerbied gezegd dat de rechtbank zich haar laak wel wat gemakkelijk heeft gemaakt. Niet-nakoming der voorwaarde van wanbetaling had onder het vroegere Franse recht geen ontbinding van den koop ten gevolge, met dat gevolg dat alles in den vroegeren toestand terugkeerde alsof er geen koop was besloten. De verkooper nam de zaak niet terug krachtens zijn vroegere recht, maar het vonnis gaf hem een nieuw recht, het was translatief de propriété. In dat stelsel was het billijk het vonnis, evenzeer als elke overdracht, met evenredig recht te belasten. Maar voor de ontbinding ook die in de minne maakte men steeds ten aanzien van de belasting een uitzondering, zolang partijen nog in haar geheel waren, aan de overeenkomst door levering of betaling geen uitvoering gegeven hadden. De wet van frimaire VII, tot stand gekomen onder dat oud Frans recht, belastte elk overgang met evenredig recht en stelde de ontbinding alleen in een zeldzaam geval daarvan vrij (art. 68 § 1 n°. 40). De ontbinding in rechten viel onder die vrijstelling niet. Uit een oogpunt van billijkheid bepaalde de wetgever van 27 ventôse IX, dat slechts aan vast recht onderworpen zouden zijnde vonnissen, inhoudende ontbinding van koopovereenkomsten wegens gebrek van alle betaling hoegenaamd van den prijs, indien de verkrijger nog niet in het genot trad. Hij maakte dus een uitzondering (vast recht) op de regel (evenredig recht) en werd daartoe kennelijk geleid door de vroegere regel : indien partijen nog niet door uitvoering gevolg gaven aan de overeenkomst, moet de ontbinding (le distrait) vrij zijn van evenredig recht. Kort daarna werd de Code Napoléon ingevoerd met haar art. 1184. Nu werd de ontbinding in rechten een actie declaratief in plaats van translatief, de wet van Ventôse miste haar reden van bestaan, en elk ontbinding in rechten zou aan vast recht onderworpen zijn bij gebrek van een bepaling, die de heffing van evenredig recht voorschreef. Maar zo geschiedde het niet. Onder vijandigheid van de G. N verwarde men nog steeds de rescindende en de ontbinding, belastte de laatste als de eerste en zag men nog altijd in de wet van Ventôse een uitzondering op een wel vroeger doch nu niet meer bestaanden regel. wrocht, en belastte met evenredig recht ten aanzien van vast goed ook de rechterlijke uitspraak, houdende ontbinding van een overgang. De vraag of dit recht wel verschuldigd was, werd ten voordeele van de schatkist opgelost. Doch dit recht zou niet geheven worden, waar het vroeger ook niet geheven werd, zij hield de vroeger bestaande uitzondering in stand, de ontbinding in rechten van een koopcontract wegens «niet-voldoening van den koopprijs, wanneer de kooper nog niet in het genot van het gekochte getreden is,» zou «bij voortduring» slechts voor f 2.40, op het afschrift geregistreerd worden. Heeft nu de niet-overneming van de woorden: «pour défaut de paiement ten gevolge, dat de ontbinding wegens wanbetaling ook dan van evenredig recht is vrijgesteld, als er reeds gedeeltelijke betaling plaats had? De rechtbank zegt: ja. Met ten onrechte. De wet van 1832 schaft de wet van Ventose niet af; integendeel houdt zij juist door de woorden «bij voortduring» die wet in stand. Hieruit vloeit voort, dat ook het woord: «quelconque» nog altijd in de wet geschreven staat. Elke ontbinding wegens wanbetaling, als de kooper maar niet in het genot trad, vrijlatende, miskent men de wet van 1832 in haar woorden «bij voortduring.» De ontbinding, indien er reeds gedeeltelijke betaling plaats had, wordt dan tegen de wel in niet bij voortduring, maar voor het eerst door een wetsbepaling van het evenredig recht vrijgesteld. De uitdrukking «bij voortduring» mag bij de uitlegging van de wet niet verwijderd worden, zij staat even goed geschreven als de woorden; «uithoofde van niet voldoening van den koopprijs» en verklaart wat de wet onder «niet voldoening» verstaat. Aan de ééne uitdrukking mag men niet uitsluitend gewicht hechten en de andere daarbij als niet geschreven beschouwen, ze moeten beide met elkaar in verband beschouwd, door elkaar verklaard worden. Maar zegt de rechtbank de wet van Ventose in haar «pour défaut de paiement quelconque» is voor twee uitleggingen vatbaar en het verdient geen aanbeveling de duidelijke woorden der wet van 1832 beperkt uit te leggen op grond van een wetsbepaling, waaraan de wetgever zich niet uitdrukkelijk refereert. Dat de ontbinding wegens radicaal nietigheid, waarnaar de wet van 1832 ook verwijst, geen uitzondering is, is bekend. Dit hier te betoogen, ligt buiten mijn bestek. Men mag het de Amsterdamsche rechtbank niet kwalijk nemen, dat zij het recht van f 2.40 op de minuut verschuldigd acht. Is dit een ernstig argument? Indien tweeërlei uitlegging mogelijk is, moet men immers de bedoeling nagaan en dan is de geschiedenis daar, om duidelijk te maken welke de bedoeling geweest is. De wet van 1832 kan men alleen dan duidelijk noemen als men de woorden «bij voortdurend» over het hoofd ziet. Daarenboven, de wet van Ventose is niet uitdrukkelijk afgeschaft, aan stilzwijgende intrekking valt evenmin te denken, omdat er geen onverzoenlijke strijd met de wet van 1832 is; veeleer zou ik meenen, dat die wet zich door haar «bij voortdurend» uitdrukkelijk aan de wet van Ventose «refereert», zooals de rechtbank het noemt. Acht ik de gronden der rechtbank niet juist, de uitspraak moet toch voor den wetgever, ook die van 1880, een waarschuwing zijn om in zijn wijzigings- en aanvullingswetgen om fiscaal gebied zijn uitdrukkingen juist te kiezen, vooral waar het meer en meer gewoonte wordt om niet te zeggen wat wel, en wat niet afgeschaft wordt. J. B. Vroom. OVER DE «BIJDRAGE TER VERKLARING VAN DE ARTT. 236 EN 949 B.W.». Mijnheer de Redacteur, Door toevallige omstandigheden kwam het nummer van uw weekblad dd. 19 Sept. 11, mij eerst dezer dagen in handen. Vandaar dan ook, dat ik niet eerder antwoordde op de in dat nummer voorkomende critiek, door den Heer J.B. Vroom van mijne «Bijdrage ter verklaring van de artt. 236 en 949 B.W.». Hoe aangenaam ook de kennisneming van een welwillende critiek mij was, daar ik bij het uitgeven van mijne studie geen ander doel voor oogen had, dan «een poging om licht te ontsteken omtrent onduidelijke en dubbelzinnige wetsbepalingen» en ik, waar ik zou overtuigd worden, slechts een dwaallicht te hebben ontstoken, gaarne zal worden bereid gevonden om het onder de korenmaat te plaatsen, moet ik U echter gulweg bekennen, dat ik door de redenering van mijnen geachte criticus nog geenszins tot die overtuiging gekomen ben. S. houde het mij ten goede, maar het is mij onverklaarbaar, hoe hij bij de bespreking van mijne wederlegging van de verklaring door Mr. Kist, aan het woord «boedel» gegeven, zeggen kan: «Ik geloof wel dat Mr. Borrel tegenover Mr. Kist gelijk heeft, maar mij dunkt, dat de wellicht verkeerde redenering van Mr. Kist eigenlijk slechts van ondergeschikt belang is?» Van ondergeschikt belang?! De gehele quaestie of aan den nieuwen echtgenoot, al dan niet voordeel mag opkomen, uit het aandeel van den hertrouwde in de winst der gemeenschap, is afhankelijk van de juiste interpretatie van het woord «boedel». Dezer erkent ook de Heer Vroom, maar hij beweert juist dat die quaestie niet veel waarde heeft, omdat het voordeel in beide gevallen even groot blijft. De beschuldiging is hard, maar toch geloof ik niet onverdiend, wanneer ik beweer dat S. tot die conclusie alleen komen kan, omdat hij de quaestie niet begrijpt; S. schijnt niet goed te vatten wat het zeggen wil: aan den nieuwen echtgenoot een deel toe te kennen in het aandeel inde winst dat aan den hertrouwde toekomt. Althans waar hij beweert dat het antwoord op de vraag: hoeveel voordeel geniet de nieuwe echtgenoot door de gemeenschap? hetzelfde zal wezen, hetzij men den nieuwen echtgenoot al of niet een deel toekent in het aandeel van den hertrouwden echtgenoot inde winst of in het verlies, stelt hij niet alleen eene vraag, die hoegenaamd niets met de quaestie te maken heeft, eene vraag die zóó niet gesteld mag worden, (want wij moeten niet onderzoeken hoeveel voordeel aan den nieuwen echtgenoot opkomt door de gemeenschap maar door de vermenging van goederen en schulden) maar bovendien waar S. ons zijn beweren dooreen voorbeeld wil ophelderen, doet hij niet wat hij zegt. Hij kent wel in woorden maar niet in der daad aan B een aandeel toe inde winst van A, hij geeft hem slechts zijn eigen aandeel of de V2 inde winst der gemeenschap, het aandeel van A of de wederhelft dier winst laat hij aan deze voor het geheel behouden. Immers hij zegt: "Kent men aan B een aandeel toe inde winst van A, dan genoot B door de gemeenschap f 400 voordeel. Immens: "aanbreng A f 1000 aanbreng B f 200 Va winst – 900 1/2 winst – 900 f 1900 f 900. De Heer Vroom schijnt dus te menenen dat B reeds dan een aandeel geniet inde winst van A wanneer ieder hunner de helft der geheele winst verkrijgt. Zou hij dan menenen dat aan B uit eigen hoofde hoegenaamd niets toekomt in de winst? of welk gedeelte wil hij hem uit eigen hoofde toekennen? S. zal toch niet willen terugkeeren tot de leer van den jur. cand. van Bell? Zijne ingenomenheid met het werk van Mr. Kist geeft mij geen recht hem van dusdanige reactionnaire aspiraties te verdenken. En bovendien ook met die leer kan ik mij niet verklaren, hoe hij door aan ieder der twee echtgenooten de helft toe te kennen in de winst der gemeenschap, durft beweren dat hij aan de weduwe aandeel toekent in de winst van A. Zo iets is nooit door Mr. Kist beweerd. Mr. Kist betoogt, dat de nieuwe echtgenoot buiten en behalve zijn eigen aandeel of de helft van de winst der gemeenschap en buiten en behalve zijn maximum voordeel in den aanbreng van de hertrouwde, bovendien nog eens zijn maximum voordeel mag genieten in de helft van de winst die aan de hertrouwde toekomt, en ik vlei mij, door het aantonen van de inconsequentie van Mr. Kist, levens duidelijk te hebben aangetoond, dat die stelling onhoudbaar is. Als de heer Vroom dan ook werkelijk deed wat hij zegde te willen doen, dan zou hem blijken, dat het al of niet toekennen aan B van een aandeel in de winst van A, wel degelijk een groot verschil maakt. In het door de heer Vroom gestelde geval zal aan B toekomen, wanneer wij aannemen dat er bijvoorbeeld 1 kind en 3 kinderen uit het tweede huwelijk zijn, en wanneer wij hem een deel toekennen in de winst van A: eigen aanbreng €200, de helft van de winst gemeenschap – 900, maximum of €550 in aanbreng A- €200, id. winst A- €180 = €1480. Kenden wij aan B geen aandeel toe in de winst van A, dan kreeg hij €180 minder. De heer Vroom ziet dus dat we wel degelijk een verschillend antwoord zullen moeten geven op de vraag: hoeveel voordeel genoot de nieuwe echtgenoot, naar gelang we hem al dan niet een aandeel toekennen in de winst van de hertrouwde. Bovendien, ik zei het reeds hierboven, wanneer de heer Vroom vraagt: hoeveel voordeel genoot de nieuwe echtgenoot door de gemeenschap? dan vraagt hij naar iets waarnaar hij niet vragen mag, of liever gezegd, dan lokt hij een antwoord uit, dat hoegenaamd geen belang voor hem heeft; het is de vraag niet of de gemeenschap, maar of de vermenging van goederen en schulden voordeel oplevert ja dan neen. Art. 236 zegt het uitdrukkelijk: het voordeel moet aan de nieuwe echtgenoot opkomen door vermenging van goederen en schulden. Zeer terecht wordt dan ook door Mr. Kist op bladz. 27 met nadruk daarop gewezen. gens de redenen van den Heer Vroom zoude dus art. 236 buiten werking moeten blijven, zou de gemeenschap bij helfte moeten worden gedeeld en zoude dus aan B f 200 opkomen. Maar nu wil ik toch vragen of die verdeeling niet bepaald in strijd is met het voorschrift van art. 236. Dat artikel laat geen andere redenering toe dan deze: door de vermenging van goederen en schulden (1000 - f 200) zou aan Been voordeel opkomen van f 400, hij mag echter als maximum voordeel slechts genieten van f 1000 of f 250, hij moet dragen de helft van het verlies, dus hem komt toe: eigen aanbreng f 200 maximum voordeel in aanbreng van A - 250 en hij draagt 4/a verlies – 400 bij krijgt dus bij eind van rekening f 50. Men mag die verdeeling monsterachtig noemen (cf Mr. Wever Themis, 1880) maar daargelaten nog dat het mij bepaald indruist tegen het uitdrukkelijk voorschrift van de art. 236 en 240, om een andere verdeeling te maken, dan vraag ik bovendien of het niet nog veel monsterachtiger zoude zijn het gehele verlies uitsluitend en alleen door de hertrouwde te doen dragen? hetgeen toch het gevolg zoude zijn indien we aan Bin de resteerende f 400 de helft toekenden. Hij zoude dan zijn aanbreng volkomen terug krijgen en A kreeg van zijn ingebrachte f 1000 slechts f 200 terug. Deze zoude dus het f 800 verlies, voor het geheel, alleen moeten dragen. De zorg van de wetgever voor het belang der voorkinderen zoude op die manier al heel raadselachtig worden! Ik vertrouw dat het nu de Heer Vroom duidelijk zal zijn geworden, dat het toch niet zo geheel onverschillig is welke beleefdheid men aan het woord «boedel» en de woorden «vermenging van goederen en schulden» te hechten heeft, en dat dus «de wellicht verkeerde redenering van Mr. Kist in de plaats van «ondergeschikt» nog al van zeer ingrijpend belang is. De vraag van het al of niet geoorloofd zijn der dubbele bevoordeeling, wordt door de Heer Vroom zeer terloops, in ontkennenden zin beantwoord, zonder dat door hem één mijner argumenten voor de beantwoording van die vraag, in tegenovergestelden zin, wordt besproken, veel minder weerlegd. Ik meen dus voorlopig bij mijne opinie daaromtrent te mogen blijven, zonder een beschuldiging van stijghoofdigheid te moeten vreezen, en verklaar mij intussen gaarne bereid ook op dat gebied de Wijd te aanvaarden. Blijft nu nog over de quaestie; bepaling der hoogroodheid van het zoogenaamde «kindsgedeelte». In mijne Bijdrage wordt door mij de stelling verkondigd, dat wij door de woorden van art. 236; «het minste gedeelte dat eender voorkinderen geniet» moeten verstaan: het minste gedeelte dat een dier kinderen geniet inde nalatenschap des hertrouwden en niet inden aanbreng. Deze uitlegging, die door den Heer Vroom, ik geloof niet ten onrechte, «een geheel nieuwe» wordt genoemd, wordt door hem blijkbaar gerangschikt onder de «nieuwe denkbeelden waarvan de kennisneming niets dan teleurstelling meebrengt.» Gaan wij nu na of er voor die teleurstelling werkelijk gronden aanwezig zijn. Welke zijnde bezwaren van den Heer Vroom? 10. dat door mij ter berekening van het geoorloofde voordeel van den nieuwen echtgenoot en van het kindsgedeelte zouden gebruikt worden «gelijke malen maar gevuld uit verschillende vaten!» Aangenomen dat het door den Heer Vroom gekozen beeld juist ware, dan vraag ik: welk belang kunt gij er bij hebben dat uw val water gevuld wordt uit kannen of maatjes, als het volle val er maar is, zal de wijze van vulling toch wel tamelijk onverschillig zijn. Is het bezwaar van den Heer Vroom niet legio het praktisch resultaat, maar tegen de theorie gericht, dan vraag ik: Zoudt gij het zulk een onverdedigbare clausule vinden, wanneer ik in een contract bepaalde, dat A aan U f 1000 in bankpapier en aan mij f 1000 in specie moest uitkeeren? Het tweede bezwaar van den Heer Vroom is: Dat ik «geen gronden bijbreng voor mijne opinie», dat ik me tevreden stel met te zeggen: «mijn dunkt de woorden der wet zijn duidelijk». Dat de Heer Vroom zich daardoor niet heeft laten overtuigen, kan ik me best begrijpen, minder goed echter dat hij vermeent ter wederlegging van mijn interpretatie met dezelfde woorden te kunnen volstaan, zonder enig argument bij te brengen, want te vergeefs heb ik naar enigen anderen grond voor S.’s opinie gezocht dan deze; dat hij meent dat taalkundig in art. 236 is uitgedrukt: «De nieuwe echtgenoot mag uit de boedel van de hertrouwde, de aanbreng door de werking der gemeenschap niet meer voordeel opkomen dan ten belope van het minste gedeelte dat eender voorkinderen geniet.» Zoo weinig echter ben ik door deze taalkundige verklaring overtuigd geworden, dat ik volgaarne S.'s woorden tot de mijnen maak, ook uit die woorden kan ik niet anders lezen dan dat de nieuwe echtgenoot uit de aanbreng van de hertrouwde geen groter voordeel mag genieten dan ten belope van het minste gedeelte dat eender voorkinderen geniet, in het algemeen, dat wil dus zeggen uit de nalatenschap. Hadde de Heer Vroom geschreven: daaruit geniet, dan ware het wat anders, maar dat kon en mocht hij niet schrijven, want dat slaat in het wetsartikel niet. In de plaats van een argument tegen, vind ik dan ook veeleer in de taalkundige verklaring van de Heer Vroom een argument voor mijne opvatting, want ik geloof dat taalkundig het woordje daaruit onmisbaar is, wanneer we werkelijk willen aanduiden, dat we alleen spreken van hetgeen het voorkind geniet uit de boedel d.i. aanbreng, dus onderdeel der nalatenschap, in tegenstelling van het gedeelte hetwelk dat voorkind in het algemeen geniet uit de boedel d.i. aanbreng, dus onderdeel der nalatenschap, in tegenstelling van het gedeelte hetwelk dat voorkind in het algemeen geniet uit de nalatenschap in zijn geheel. Wanneer we toch spreken bij een boedelverdeeling van hetgeen een kind geniet van zijn ouders, dan kunnen we aan niets anders denken dan aan hetgeen dat kind uit de nalatenschap geniet, willen we spreken van een bepaald gedeelte dat het kind geniet in een onderdeel der nalatenschap, dan zullen we dit toch wel uitdrukkelijk dienen te vermelden. Ben ik dus niet gerechtigd om te verklaren dat de redenering van de heer Vroom mij niet overtuigen kan, gedwaald te hebben in mijne opvatting? Reeds maakte ik een al te groot misbruik van uw plaatsruimte, M. d. R., om hier nog de gronden te willen ontwikkelen die mij er toe brachten om aan het woord «kindsgedeelte» deze nieuwe verklaring te geven; ik vlei mij binnen kort den lijd te zullen vinden, nader in een opzettelijke studie de motieven aan te voeren, waarop ik mijne interpretatie steunt. BEVOORDEELING VAN DEN NIEUWEN ECHTGENOOT IN TWEEDE HUWELIJK DOOR DE WERKING DER GEMEENSCHAP. Het deed mij genoegen in n°. 560 van dit blad, aan de hand van onzen geachten redacteur Vroom, kennis te maken met het geschrift van den heer Borret. Het deed mij vooral daarom genoegen, omdat dit den heer Vr. aanleiding gaf ook zijne gewaardeerde opinie te ontwikkelen omtrent de vraag: Uit welke bestanddeelen van den boedel van den hertrouwden echtgenoot mag, bij het aanwezig zijn van kinderen, uit het eerste huwelijk, de nieuwe echtgenoot, uit kracht van de gemeenschap, het voordeel genieten, dat slechts gelijk mag zijn aan het minste gedeelte, dat een der kinderen geniet en dat in geen geval meer mag bedragen dan 1/2 van die boedel? Zonderlinge vraag! zou men zou zeggen: Voor het geval het voordeel gelijk moet zijn aan een kindsdeel, hoe anders dan uit dezelfde bestanddeelen, waaruit het kindsdeel berekend wordt? En voor het geval het voordeel 1/2 van den boedel zal bedragen, wat kan dan anders onder boedel verstaan worden dan de goederen, welke die boedel omvatten, waarvan men het beste begrip krijgt, door den hertr. echtg. dood te wanen en aan zijne nalatenschap te denken? Doch dit nuchtere inzicht maakt plaats voor een ernstiger nadenken, wanneer men hoort en leest het al, wat er over deze vraag gesproken en geschreven wordt. Dan kan men niet nalaten te zeggen: ja, het schijnt toch een vraag te zijn: want wie zou zoo vele inzichten van anderen, waaronder zoo algemeen als bevoegd erkende beoordeelaars, durven ter zijde stellen; zulk een liefde voor eigen opvatting zou te ver gaan. Maar wanneer we aan den eenen kant niet mogen nalaten, in deze waardeeriog te hebben voor de meening van andersdenkenden, aan den anderen kant mogen we het oor niet te veel leenen aan hen, die ons met allerlei complicaties het verschilpunt willen ophelderen. Voor alles: een stelsel, geen werk, dat meer van conventie getuigt. En daarom verleende ik zoo gaarlijk het oor aan het stelsel van den heer Vroom. Dank zij de uitlokking van den heer K. in n°. 563 van dit blad, mochten wij de heer Vr. zijn stelsel in zijn geheel zien verklaren. Streng houdt hij vast aan zijn opvatting van wat «boedel» in deze betekent en bouwt daarop al zijn berekeningen. Ik geloof het laatste. Ik geloof, dat men meerendeels vreesde zich aan inconsequentie schuldig te moeten maken; want wie ik zo al over het onderwerp sprak, zij die de helft van de winst geen bestanddeel van den boedel van den hertr. echtgenoot achtten, zij vonden wel vrijheid de helft in het verlies van dien boedel aftrekken om het kindsgedeelte of het W* te berekenen; want —zoo redeneerden zij anders zou de nieuwe echtgenoot meer genieten dan het kind, ja zelfs zou het kunnen gebeuren, dat de kinderen nog moeten afslaan, terwijl zezelfden niets genieten (gesteld, dat de helft in het verlies evenveel bedraagt als de aanbreng van den hertr. echtgenoot). De heer Vr. echter blijft zich gelijk en daarom wil ik tegenover zijn stelsel, dat van Mr. J. G. Kist en van Mr. J. J. Loke stellen, met welk stelsel ik mij vooralsnog meen te moeten vereenigen. Wel is waar is bij Kist de verklaring van wat onder «boedel» verslaan moet worden niet recht duidelijk, daar hij op pag. 39 van zijn bekend en gewaardeerd werkje in eenigszins anderen zin spreekt dan op enkele pagina’s vroeger, doch het schijnt toch dat de heer Kist ten slotte de noodwendigheid er van inziet, om (conform Mr. Triebels inde Jaarb. v. Reglsgel. IX, bl. 77, inde Aant. Diephuis, Burg. Regt 11, | 1088, bl. 411) de helft van de winst of de helft van het verlies als een bestanddeel van den boedel van den hertr. echtgenoot te beschouwen. Ook zijn becijferingen leggen daarvan getuigenis af. Dat zo als iemand, met wie ik de quaestie besprak, mij mededeelde het de bedoeling van den heer Kist zou zijn, bij de berekening van het voordeel, het woord «boedel» op te vatten naar de mate het voordeel of wel een kindsgedeelte bedraagt: deze willekeurige opvatting wordt in het werkje niet uitgesproken en kan ik er ook niet in bespeuren. Dan geloof ik eerder, dat de heer Kist overwoog in hoeverre de geheele winst of het geheele verlies kan geacht worden te behooren tot den boedel van dezen of geenen der echtgenooten, om tot de conclusie te komen, dat dit bestanddeel in zijn geheel tot geen van beide de boedels kan gebracht worden (zie pag. 34 en 35). meer nu de heer Borrel gemeend heeft die opvatting lot de zijne te moeien maken. Bij Loke in zijn «Handboek voor Notarissen naar de Nederl. wetgeving. Hier lezen we, waar hij over het bewuste onderwerp handelt, steeds het woord nalatenschap aan, als ware dit woord synoniem met het woord boedel. In die geest geloof ik waarlijk, dat we het woord «boedel» moeten opvatten, vooral wanneer we letten op hetgeen de kinderen genieten, waarbij men niet denkt aan het genot uit enkele bestanddeelen, alzoo aan genieten, dat onvolkomen zoude zijn, maar aan genieten in gezonden zin, dus zonder reserve, temeer daar bij de wet van genieten geen sprake is, dan op 't oogenblik waarop alle bestanddeelen, die het genot moeten opleveren, vacant komen. We keeren dan terug tot den beoordeelaar, wiens blik nog onbevangen was, om hem voor ’t minst toe te geven, dat zijn nuchtere verbazing voor den strijd van wat hier «boedel» beteekent, nog niet zoo onnoozel was. Wat de consequente toepassing van het stelsel van de heer Vr. betreft: ook het door mij voorgestane stelsel eist consequente toepassing. Zoowel als de helft in de winst wordt gevoegd bij den aanbreng van den hertr. echtgenoot, zal de helft in het verlies ook daarvan moeten worden afgetrokken alvorens het voordeel voor den nieuwe echtgenoot te berekenen. En in dat geval, gesteld door de heer K. in n°. 563 van dit blad, zal er van voordeel voor den nieuwe echtgenoot geen sprake zijn, daar de kinderen zelf niet genieten. We zullen dit geval dan aldus moeten oplossen: Geval: A met 5 kinderen huwt met B. A brengt ten huwelijk €5000, en B €3000. Bij ontbinding is er €10000 schuld. Er komt dus €2000 tekort. Oplossing: Aanbreng A €5000 Aandeel A in ’t verlies Va in €10000 ... – €5000 Rest voor de kinderen. Nihil. B draagt in ’t verlies Va €5000 krijgt zijn aanbreng. €3000 en een kind deel. • Nihil Samen – €3000 moet alzoo nog betalen de te kort komende. €2000 Had B evenveel aangebracht als A, dan waren de wederzijdsche aanbreng toereikend geweest om de schuldenlast te dekken. In het stelsel van de heer Vr. betalen de kinderen in de ontbrekende €2000, €833.33, omdat ze dit gedeelte van de aanbreng van de hertr. echtgenoot als voordeel voor de nieuwe echtgenoot moeten afstaan. DOORHALING VAN HYPOTHECAIRE INSCHRIJVINGEN. Niet uit zucht om polemiek te voeren, maar als het ware uitgenoodigd door de schrijver zelf als hij zegt, « niets zal mij aangenamer zijn, wanneer ik dwaal, daarvan overtuigd te worden » doet mij naar de pen grijpen om het in uw nummer van 17 October 11. onder bovenstaanden titel voorkomend stuk zoo mogelijk te weerleggen. De kleine uitweiding die de schrijver zich veroorlooft, alvorens tot het doel van zijn opstel te komen, zal ik slechts terloops aanstippen. Wel is het een feit, dat aan een enkel kantoor, waar de boekhouding niet was ingericht dat de laatste rekening alle lasten en bezwaren aanwijst, sedert 1838 op de perceelen gevestigd, soms meer werd gevorderd dan de getarifieerde 50 cents, maar verre van algemeen is dit en trouwens ook niet te verdedigen. Doch der zaken: Schrijver beweert dat de oude inschrijving zodra ze vernieuwd is, nu reeds recht van bestaan heeft verloren en niet meer in aanmerking behoeft te komen, noch bij het doen doorhalen, noch bij het afgeven door de hypotheekbewaarder van stukken of getuigschriften. Hoe zou U dan handelen in het geval hier reeds dikwijls voorgekomen. In een vernieuwingsborderel was een abus begaan, de eerste maal door een verkeerd perceelnummer, een volgende keer door te verzuimen de kantteekeningen op te nemen en eindelijk ’t is werkelijk zoo door de vernieuwing voor een onbevoegde te verzoeken. Die vernieuwing moest dus noodzakelijk weer uit de registers worden verwijderd. Wanneer nu door de enkele daad van de vernieuwing of nog erger, door de doorhaling van die abusieve vernieuwde inschrijving, de oude inschrijving was vervallen, zou dan geen enkele herstelde vernieuwing meer kunnen plaats hebben en de crediteur zijn rechten missen? Immens neen. Een schuldeiser behoudt zelfs zijn rechten (met verlies van rang evenwel) indien hij de vernieuwing geheel mocht verzuimd hebben, men lees slechts het derde lid van art. 4 wet 5 Juni 1878; «De schuldeiser kan de binnen genoemden termijn niet vernieuwde inschrijving op nieuw doen bewerkstelligen, overeenkomstig de bepalingen van het B. W., doch in dat geval worden de kracht en de rang bepaald naar de dagtekening van de nieuwe inschrijving en is art. (1) Vergelijk het geschrevene in no. 493 hl. 200 en n°. 479 hl. 231 Rep. 364 N°. 566. Overigens geloof ik niet dat de schrijver gelijk heeft, waar hij als regel aangeeft, dat de sedert 1 October 1838 ingeschreven lasten op de laatste rekening zouden zijn overgebracht. Ofschoon voorgeschreven, schijnt dit in onbruik geraakt te zijn, hoewel ik een kantoor zou kunnen noemen waar het tot 1 Januari 1879 is voortgezet. Het bestuur heeft in de niet-overbrenging berust. De bewaarders die, wegens de vele registers, die opgeslagen moesten worden, het tarief opdreven en meer rekenden dan een officieel stuk zou gekost hebben, handelden zeker verkeerd. Wattel. AMBTENAREN BURGERLIJKE STAND. Men vraagt mij of ook anderen dan de burgemeester, ambtenaar van den burgerlijken stand kunnen zijn, zonder tevens te zijn lid van den raad. Mij komt de beantwoording dier vraag geraakelijk voor. Zij behoort echter meer te huis in een blad aan administratief recht gewijd, gelijk zij ook in het weekblad voor de burgerlijke administratie in het vorige jaar moet besproken zijn. De wijziging der burgerlijke wet van 24 Juni 1879 bedoelt niet en kon ook niet bedoelen, wijziging te brengen in de organieke wel in de huishouding der gemeenten, een onderwerp van zuiver administratief recht. Het is trouwens van algemeene bekendheid, dat het eigenlijke doel dier wijziging blijkt uit de woorden van art. 13 nieuw, 3 lid: Met ’s Konings vergunning kunnen twee of meer registers van elke soort worden gehouden in gemeenten, waarin daaraan behoefte blijkt te zijn. ’t Is mogelijk dat mijne opvatting niet juist is. De onvraagsteller is het niet met mij eens. Waarom weef ik niet Polemiek over de quaeslie (als er een is,) komt mij in dat weekblad minder gewenscht voor. ’t Is waar, bij ’t eerste gedeelte van het normaal examen in 1880 schijnt een examinator deze vraag gedaan te hebben en men zegt dat ze ook weer gedaan wordt aan de aspiranten voor de betrekking van surmonteur der registratie. Vooral op het notarieel examen, waar de examinator zóó met den tijd moet woekeren, komt mij de behandeling van zodanige punten niet gelukkig voor. Wattel. RECHTSPRAAK. BINNENLAND. Over minderjarige kinderen die reeds in een gesticht zijn opgenomen kan een voogd worden benoemd, en deze is alleen gerechtigd om over de wijze van verzorging der minderjarigen te beschikken. Vonnis der Beeldbank in Amsterdam, dd. 8 Juni 1880. Men vergelijke het vonnis, opgenomen in No. 503 van dit Weekblad. De Rechtbank enz. Gelet op de conclusie van het Openbaar Ministerium. Gezien de stukken: Overwegende ten aanzicht der feiten: dat de eiser bij dagvaarding en conclusie van cassus, heeft gesteld, dat hij de 2 Mei 1879 door de rechter in het 3e kanton van het Arrondissement Amsterdam is benoemd tot voogd over de minderjarigen J. E Hubeek en M. Hubeek; dat deze minderjarigen leven in het gedaagde gesticht of althans daartoe behoren; dat hij in zijn voogelijkheid de heeren regenten van het gedaagde Weeshuis heeft verzocht voornoemde kinderen aan hem af te geven, hetgeen is geweigerd; op welke gronden de voogdertingestel strekt, dat het gedaagde Weeshuis zal worden veroordeeld om binnen 24 uren, na de betekening van het in deze te wijzen vonnis, de bovenvermelde minderjarigen aan de eiser, als voogd, uit te leveren, terwijl bij gebreke van hieraan de voldoen, het gedaagde Weeshuis daartoe zal kunnen worden geconfronteerd door alle middelen rechtens, zelfs met behulp van de sterke macht, alles met veroordeeling van het gedaagde Weeshuis in de kosten van dit rechtsgeding; dat de gedaagden bij conclusie van antwoord hebben aangevoerd: dat uit het proces-verbaal van benoeming van de eiser tot voogd over de ten deze bedoelde minderjarigen niet blijkt, dat laatstgenoemde reeds sedert Februari 1878 in het gedaagde gesticht woond; dat echter die benoeming is nietig en van onwaarde, omdat slechts 3 familieleden zijn opgeroepen, waarvan 2 van vaderszijde, terwijl één oom van moederszijde is opgeroepen; dat voorts, terwijl vaststaat, dat de minderjarigen reeds sedert Febr. 1878 in het gedaagde gesticht zijn opgenomen en nog worden verpleegd (welke feiten zij bij ontkennings aanbieden door alle middelen rechtens te bewijzen), de minderjarigen volgens art. 421 B.W. zijn gekomen onder de voogdij der gedaagden, als regenten van het gesticht, waarin zij zijn opgenomen; dat er alzodanig op 2 Mei 1879 geen aanleiding bestond om over hen een anderen voogd te benoemen, hetgeen in strijd zou zijn met art. 386 B.W. W.; dat de postereieure benoeming van den eischer nimmer en effect kan hebben om de gedaagden verder van de voogdij, door hen uitgeoefend; veelmin hen daarvan te ontzetten, daar de gevallen, waarin dit kan plaats hebben, niet bij art. 437 (lees: 437) zijn vermeld; dat uit geen enkele wetsbepaling kan afgeleid worden; dat een postereieure benoeming van een voogd door den kantonrechter, het effect zou hebben om deze, volgens art. 421 B. W., bestaande voogdij op te heffen en daaraan slechts een voorloopig karakter toe te kennen; dat de gedaagden, verplicht zijnde voor de minderjarigen te zorgen, geen aanleiding hebben om aan de vordering des eischers gevolg te geven; op welke gronden gedaagden concludeeren, dat de eischer niet onvankelijk zal worden verklaard in zijn vordering zoals die daar is liggende, immers hem die zal worden ontzegd met zijn veroordeeling in de kosten van het rechtsgeding; dat de eischer, repliceerende, bij zijn gedanen eisch en genoemde conclusie heeft gepersisteerd op grond, dat de vermelding waar de minderjarigen feitelijk verbleven, in het proces-verbaal van 2 Mei 1879 onnoodig was, dat al ware zijn benoeming informeel (wat eischer ontkent) zij niet van rechtswege nietig of van onwaarde zou zijn; dat de voogdij van art. 421 B. W. van geheel uitzonderlijke aard is; dat het feit van opneming in een gesticht het recht der bloedverwanten niet mag prejudicieeren, en de voogdij van bloedverwanten altijd prevaleert boven die van regenten; dat de benoemde voogd steeds de betrekking der minderjarigen tot het geslacht kan doen ophouden, in welke bevoegdheid juist de grond ligt van de benoeming van een voogd over zoodanige minderjarigen; dat de gedaagden, duplicerend, insgelijks bij hunne conclusie van antwoord hebben gepersisteerd, daarbij bewerend, dat het verzwijgen van het verblijf der minderjarigen in een gesticht en van het beslagen van een niet opgeroepen oom van moederszijde voor den kantonrechter, de oorzaak is geweest van een onregelmatige benoeming van den eischer tot voogd; dat art. 421 B. W. Niet handelt over een exceptionele voogdij, maar alleen wettig en zelfstandig regelt de voogdij over kinderen in een gesticht van weldadigheid opgenomen; dat er in de verschillende soorten voogdij geen regel of uitzondering bestaat; dat de eiser niets aanvoert ten bewijze dat de voogdij van bloedverwanten altijd prevaleert boven die van regenten; dat uit geen enkele wetsbepaling volgt de bevoegdheid van een later benoemde voogd om de kinderen uit het gesticht te verwijderen; dat ten deze geen der werkelijke redenen van ontzetting uit de voogdij aanwezig is; dat in rechten; dat de gedaagden in de eerste plaats betwisten de geldigheid van de benoeming van de eiser tot voogd, omdat bij die benoeming niet zou hebben plaats gehad het verhoor van de bloed- en aanverwanten van de minderjarigen, die de wet aanwijst; dat echter, dat niet beslist behoeft te worden, of bij het bedoelde verhoor voor de kantonrechter alle door de wet bedoelde personen zijn gehoord; dat toch, al mocht hierbij enig verzuim kunnen worden aangewezen, de wet geen bepaling inhoudt dat de gedane benoeming gevolgens nietig en van onwaarde zou zijn, en zodanige nietigheid door de rechter niet kan worden aangevuld en gesproken; dat de vordering van de eiser verder is bestreden op verschillende motieven, die echter kunnen worden teruggebracht en samengevat tot deze verwerping, dat de eiser niet is en niet kan zijnde voogd der ten deze bedoelde minderjarigen en de tegenwoordige vordering hem niet toekomt; dat daaromtrent: dat ten processe vaststaat, dat de eiser op 2 Mei 1879 door de rechter in het 3e kanton alhier is benoemd tot voogd over de twee minderjarige meisjes, over welke dit geding loopt, alsmede dat tegen deze benoeming door niemand is opgekomen: dat hieruit volgt, dat de qualiteit van de eiser op wettige wijze is ontslaan en als feit vaststaat, en dat in het tegenwoordige geding de vraag: of de eiser als zoodanig kan en behoort te worden erkend, niet voor betwisting, veelmin voor beslissing vatbaar is; dat mitsdien de enige vraag, die beantwoord moet worden, deze is: of de eiser, als door de kantonrechter benoemde voogd, over de minderjarigen Hubeek een vordering heeft tegen de gedaagden tot afgifte aan hem van die minderjarigen, welke zich bevinden in het door gedaagden bestuurd wordende gesticht; Vordering, die overigens niet is betwist, als op de welgegronde, behoort te worden toegewezen; Gezien, behalve de aangeboden artikelen, art. 86 B. R.; Rechtdoende enz. Veroordeelt het gedaagde Weeshuis om binnen 24 uren, na de betekening van dit vonnis, de bovenvermelde minderjarigen J. E. Hubeck en M. Hubeck aan de eiser als voogd uit te leveren, met bepaling dat, bij gebreke van hieraan te voldoen, het gedaagde Weeshuis daarop zal kunnen worden geconstrueerd, door alle middelen rechtens, zelfs met behulp van de sterke macht, tol inroeping waarvan de eiser bij deze wordt gemachtigd; Veroordeelt de gedaagden in de kosten van dit geding. Het beding in een akte van maatschap, waarbij aan een vennoot, onafhankelijk van winst, een vaste som jaarlijks wordt toegekend uit de gemeenschappelijke winst, is niet onderworpen aan evenredig registratierecht. Vonnis der Rechtbank te Zutphen 7 October 1880. De rechtbank, Gezien de akte van dagvaarding in het hoofd dezes vermeld; Gezien de wederzijds beteekende memorieën van de partijen; Gehoord de Officier van Justitie, concludeerende dat de Rechtbank aan de eisers hun eisch mag toewijzen, met veroordeling van het Gedaagde Bestuur in de proceskosten; Ten aanzicht der daadzaken: 0., dat de eisers bij hunne bovenaangehaalde dagvaarding van het Bestuur der Registratie de teruggave vorderen van € 43,20 wegens te veel geheven registratierechten, met veroordeling van het gedaagde Bestuur in de proceskosten; als gronden voor dien eisch aanvoerende: Dat, bij akte, op den 2 Pebr. 1878 verleden voor de notaris V., tusschen de Eisers is opgericht een vennootschap. Dat bij de registratie der akte ten kantoor D., op den 5 Febr., op die akte is geheven, boven en behalve het vaste recht van € 2,40, een evenredig recht van obligatie ad 172 in hoofdsom, later gereduceerd tot € 43.20, welke heffing, volgens de ineen gevallen eisers, in strijd is met de wet; dat, toch ten onrechte, door de ontvanger der registratie een afzonderlijke belastbare beschikking is gezien, in de volgende bij de akte gemaakte bepaling: "artikel 7: Alvorens van winst sprake kan zijn, zullen alle onkosten en uitgaven voor of in het belang der zaak gedaan, daar onder begrepen reiskosten, benevens de € 800— welke de vennoot B. vooruit geniet, in rekening worden gebracht, en ieder der vennooten worden gecrediteerd voor rente ad 5 pct. ’s jaars, van het kapitaal dat hij in het afgeloopen jaar in de zaak heeft gehad. "Artikel 9: De vennoot B. zal vooruit genieten jaarlijks een som van € 800, waarvan elk kwartaal € 200 door hem kan worden gelift; " dat volgens het Bestuur uit deze bepaling zoude volgen, dat de vennoot A. zich jegens de vennoot B. verbond tot een jaarlijkse betaling van € 720, gedurende zes jaren, vermits A. zoude genieten negen tiende gedeelten en B. een tiende van de zuivere winst; dat de eisers de juistheid dier gevolgtrekking hebben betwist op den navolgende grond; dat, tot bepaling van het registratierecht, streng moet worden onderscheiden tusschen verbintenissen aangegaan tusschen de vennooten afzonderlijk en verbintenissen ten laste van de maatschap; dat, in casu, de een vennoot zich niet jegens de andere verbonden heeft, maar de vennootschap verbonden geworden is tot de uitbetaling der voormelde f 800 aan de vennoot B; derhalve de gezegde bepalingen niet bevatten een obligation en de leerlei associés, maar een regeling van ieders aandeel inde maatschappelijke boeken, zonder welke een overeenkomst van vennootschap niet denkbaar is; dat het gedaagde Bestuur, bij memorie van antwoord, heeft geconcludeerd tot ontzegging van den eisch, en zulks op grond, dat de jaarlijksche uitkeering van f 800 aan de vennoot B, beschouwd moet worden als een obligation entre les associés, waarvoor, volgens de bepaling van art. 68 § 2 no. 4 van de wet van 22 Primaire an VII op de registratie, het evenredig recht verschuldigd is; dat hiertegen niets afdoet, dat die betaling moet geschieden uit de kas der maatschap, daar dit toch niets anders is, dan dat de vennoot A. voor negen tiende gedeelten en de vennoot B. voor een tiende gedeelte de betaling verricht; dat trouwens een verbintenis als de onderhavige, waarbij aan één der vennooten een vaste onveranderlijke uitkeering, onafhankelijk van de winst of het verlies der maatschap, wordt toegezegd, niet tot het wezen van het contract van maatschap behoort, maar te beschouwen is als een op zichzelf staande obligation entre les associés, die met evenredig recht belast blijft; Overwegende, dat de partijen nog bij nadere memorie hunne wederzijdsche beweringen hebben aangedrongen en daarbij hebben gepersisteerd; Ten aanzien van het recht: dat, volgens den tekst van art. 68 2 no. 4 der wet van 22 Primaire aan VII op de registratie, aan een vast recht van f 2.40 onderworpen zijn «les actes de société, qui ne portent ni obligation, ni libération, ni transmission de biens entre les associés ou autres personnes; » 0., dat dit artikel virthaler onderscheid maakt tusschen de beschikkingen, die uit haar aard tot de constitutie van de overeenkomst van maatschap behooren en als zoodanig het contract vormen, en tusschen zoodanige andere disposities, die in geen rechtstreeks verband tot de maatschap staan, en daarom, indien ze in een contract van vennootschap al zijn ingelascht, desniettemin afzonderlijk belast blijven volgens hun aard; daar toch, indien men de voormelde onderscheiding niet wilde erkennen, het artikel geheel doelloos, en het daarbij aan den handel verleende voorrecht geheel illusoir zoude zijn, vermits alsdan geen enkele akte van vennootschap volgens dit artikel belastbaar zoude zijn, op grond 367 dat elke zoodanige akte bedingen tusschen de socii bevat; 0., dat het artikel zelf de onderscheiding ook genoegzaam duidelijk doet uitkomen door de woorden « entre les associés ou autres personnes, » waarmee blijkbaar te kennen gegeven wordt, dat de akten van maatschap, zullen zij alleen met het vaste recht belastbaar zijn, slechts bedingen moeten bevatten, die rechtstreeks tot de constitutie der vennootschap behoren, terwijl daarentegen bedingen, waardoor de maatschap op zichzelf, als persoon morali, niet gehaat of belast wordt, maar die de socii in hun privé, of met derden, al zij het dan ook ter zake van de op te richten vennootschap, mochten hebben aangegaan en in de akte geïnserede, afzonderlijk zullen belast blijven; 0., dat de bedoelde onderscheiding dan ook geheel in overeenstemming is met het in de wet op de registratie aangenomen algemeen beginsel, dat van een en dezelfde rechtshandeling slechts één enkel recht verschuldigd is, wordende dit beginsel uitdrukkelijk erkend en gehuldigd in art. Vergelijk omtrent de hier besliste vraag: het vonnis der rechtbank te Roermond dd 28 Nov. 1878 W. no. 470. het vonnis der rechtbank te Doornik dd. 19 Mei 1879, W. no. 500. de res. dd. 1 Augustus 1878, do. 32, in W. no. 539, de bijdrage van J. M. in W no. 538, en het advies van Sprenger van Eijk in W. no. 56, BROEDERSCHAP VAN CANONICAAT-NOTARISSEN IN NEDERLAND. Vergadering van de Afdeeling Noord-Brabant, op Donderdag 11 November 1880, des namiddags 2 uren, in het koffiehuis van den heer H. Jonkers, Groote Markt te Breda. Verkiezing van een Voorzitter in de plaats van den heer J. W. J. Sannes, aftredend ten gevolge der aanneming zijner verkiezing tot lid van het hoofdbestuur. Namens het Bestuur, VAN SETERS, Secretaris. audiëntie. De gewone audiëntie van den Minister van Justitie zal op Dinsdag a.s. plaats hebben. Benoemingen, Overlijden, enz. Op den 20en dezer is overleden de heer E. Meijer, notaris te Holwerd, arr. Leeuwarden. Bij Kon. besluit van 21 dezer, no. 11, is aan den heer J. T. de Haan, op zijn verzoek, ontslag verleend als notaris te Wolvega, gemeente Vlistellingwerf, arr. Heerenveen. ADVERTENTIE. J. VAN DE WERK, Notaris te ZALTBOMMEL, vraagt een bekwaam en solide Candidaat-Notaris. Brieven franco. (1853) NOTAAT IEK. In de provincie Friesland bestaat gelegenheid voor hen die examen voor het Notariaat wensen te leggen, om daarvoor theoretische en praktische leiding te ontvangen van iemand die met succes een groot aantal jongelui als zoodanig heeft opgeleid. Brieven aan de Administrateur, onder het nummer dezer advertentie. (1854) Te koop aanliggende: a. De jaargangen 1873 tot en met 1885 van het Weekblad Notarieel en Regulerend; 1873 tot en met 1878 zeer net gebonden; b. de delen 25 tot en met 31 nieuwe serie 18 en met 24 van het Tijdschrift Recht en Wet, niet gebonden; c. de delen 1 tot en met 8 van het Bijblad van het Correspondentieblad, Broederschap Notarissen. In Brieven, onder het nummer dezer advertentie, aan de Administrateur. (1855) Gedrukt bij G. H. SUSAN Jh. te ’s Gravenhage, 368. 