Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 6, 1844, no. 537, 10-10-1844 
De Kantonregter enz.; Partijen gehoord ; — Gezien de stukken van den processe ; Overwegende dat de eiser vordert solidaire veroordeeling der gedaagden tot betaling van een som van 105, bedrag van een orderbiljet, door de gedaagde van L. ten behoeve van de gedaagde van P. of order, op den 3 Mei van dit jaar geleend, betaalbaar gesteld drie maanden na dato, welke biljet door de gedaagde van P. bij blanco-endossement aan de eiser overgedragen zijnde, ten verval is onbetaald gelaten en van wanbetaling is geprotesteerd ; O. dat de gedaagden daar tegen beweren, dat het order-biljet, waaruit ten deze wordt geageerd, eigenlijk het bewijs is van een geldlening door de gedaagde van L. met de eiser op den 3 Augustus 1838 aangegaan, voor welke oorspronkelijk een order-biljet is afgegeven, betaalbaar gesteld op drie maanden, en dat, de voldoening niet gevolgd zijnde, telkens drie maanden prolongatie van het biljet heeft plaats gehad, voor welke prolongatie eerst ƒ6, en na den 3 Augustus 1842, ƒ5 door de eiser is genoten, en wel met alles samen ƒ13, op grond waarvan de gedaagden beweren, dat, zowel de hoofdsom als de renten der geleende som geheel zal zijn gekweten, terwijl de gedaagde van L. , lot staving deze daadzaak, aan de eiser hebben opgedragen te zweren, dat deze door hen beweerde betalingen, niet in voege voormeld hebben plaats gehad ; O. dat de gedaagde van P. van zijde beweert, het genoemde biljet alleen te hebben geëndosseerd om de gedaagde van L een dienst te bewijzen, en zonder de waarde van het biljet te hebben genoten en lening aanzien van deze daadzaak almede den eed aan de eiser heeft gedaan, wat aangaat de beweerde betaling bij termijnen van ƒ6 en ƒ5, dat, aangenomen dat die betalingen werkelijk zijn gedaan, dezelve niet hebben plaats gehad omdat afdoening van de schuld van de gedaagde van L. , en als zodanig ook niet door de eiser is ontvangen, maar als een, hoezeer dan ook overleden, belooning voor het verleende uitstel van betaling, zoodat ten deze van een kwijting der schuld door betaling de rede niet kan zijn ; O. dat mitsdien de door de gedaagde van L. opgedragen eed, niet is ter zake dienstig of beslissend ; O. ten aanzien van de door de gedaagde van P. (Van dit vonnis is door de echter hogere beroep aangekomen.) MENGELWERK. aan de Redactie van het Weekblad van het Recht. Of de Redactie van het Weekblad van het Recht. Ik moet nog eens mijn in n°. 528 opgeworpen gevoelen verdedigen, en, mocht het zijn, tot de diepere beschouwing van de zaak aandringen. Maar ik zal dit kort doen, slechts wenken willende geven, dewijl de aard van dit Weekblad geen breedvoerigheid gedoogt, en met deze wenken laat ik het in dit blad blijven, niet om in het strijdperk terug te trekken, maar om daarvoor, is het noodig, een geschiktere baan op te zoeken. Ik zal aantonen, dat 1°. hypotheek of grondpand een zakelijk recht wordt door de inschrijving; 2°. dat de regel, dat alleen de eigenaar hypotheek kan vestigen (stellen), geen uitzondering heeft in art. 1227, maar dat dit artikel ons juist in het voorbeeld des koopers doet denken, dat op toekomstige goederen hypotheek wel toegestaan, maar niet gevestigd kan worden; en 3°. dat de wet het onderscheid tussen het vestigen en verlenen van hypotheek bewaart en kent. Ik zal levens in den loop der ontwikkeling de bedenkingen van de heer van den Broecke en van den candidaat-nobelaars trachten op te lossen, waarbij ik zoo veel te liever hoop te komen, dewijl mijne leer, stand houdende, tot geen nietigheden en uitzonderingen, kunstmatige redmiddelen, aanleiding geeft, en den wetgever zijne eere laat, des dat dezelve niet overbodig is, zoo als de heer van den Broecke meent. Ik roem hem als den bekroonnen en gelukkigen overwinnaar in het vak der gerechtelijke geneeskunde, maar die eere kan ik niet geven aan zijne bedenkingen, in n°. 538, aangevoerd voor wederlegging van mijn gevoelen en ter overtuiging van hen, bij wie mijne leer werkelijk eenigen ingang gevonden heeft. I. Ten opzichte van het eerste punt voer ik aan: Ik stem toe, dat vroeger bij de Romeinen, bij de Fransen en bij ons volk door de partijen zelf hypotheek als een zakelijk recht werd gevestigd, onafhankelijk van de middelen, waarbij zij openbaar werd gemaakt. Maar niet het contract van geldopneming en het ter waarborg der voorgeschoten gelden bedongen hypotheek was de grondslag, waarbij hypotheek een zakelijk recht werd. Vee, dit ontstond door de, het zij gelieerde, het zij werkelijke levering van het bezwaarde goed in handen van den schuldeiser. Ik geloof ook, dat naar de wijsgeerige rechtsbeginselen de overeenkomst nimmer de grondslag van het bestaan van een zakelijk recht kan zijn, maar enkel en alleen de levering of een opdragt. Ik laat in het midden of deze opdragt is een afzonderlijke handeling, dan of dezelfde een onmiddellijk en noodzakelijk gevolg is van getroffene overeenkomst. Ik beweer alleen, dat de levering voor het daarstellen van het zakelijk recht vereist wordt. Zo steunde de actio quasi-serviana der Romeinen niet op het contract, maar op de daad, de onderstelde overgave van het bezwaarde goed, welke veranderde in een plaats kwam voor die veelvuldige formaliteiten der werkelijke levering, zoo als naar het jus civile plaats moest hebben en plaats had. Door die fictie verviilde de praetor zijn edele roeping — ernstig daad en supplementeel recht. De Franse Code had ingevoerd, dat de eigendomsovergang door middel van het contract gebeurde; daar ten gevolge was het bij het beding van hypotheek mogelijk, dat de eigenaar van het goed aan zijn schuldeiser dadelijk een zakelijk recht, dadelijk de hypotheek leverde, daarom de inschrijving van dezelfde in de openbare registers niet behoefde daar te stellen het zakelijk recht. Maar dit alles is thans bij ons geheel anders. Thans is de overschrijving de levering en het eenige middel van eigendomsovergang, desdat naar onze wet het onmogelijk is een zakelijk recht te leveren bij overeenkomst. Uit die hoedede beweer ik ook, dat grondpand (hypothec) als zakelijk recht bij het contract niet gevestigd kan worden. Een gefingeerde levering, die niet door de overschrijving bewerkstelligd wordt, is in den geest van onze wet ook niet bestaanbaar, weshalve ook daardoor niet het bedongen hypothec een zakelijk recht wordt. Dewijl nu het beding niet het zakelijk recht daarstelt, zoo blijft er niet anders over, dan aan te nemen, dat alleen de inschrijving door onze wet is aangewezen ter levering van grondpand, gelijk de overschrijving aangewezen is als middel van levering in zake van eigendom, erfpacht, opstal en andere zakelijke rechten. Gaandwijl nu het hypothecaire stelsel na, dan ontdekken wij, dat dit op een geheel andere wijze bestaat, dan het Fransche. De bepalingen, omtrent de te nenemen inschrijvingen, ademen in den Code Napol. een geheel anderen geest dan die van onze wetgeving. Daar doelen zij op rangorde en openbaarheid, gelijk der Grieken opoi, en der Romeinen libelli. Entre les créanciers l'hypothèque, soit légale, soit judiciaire, soit conventionnelle n'a de rang que du jour de l'inscription. Bij ons lees ik, de inschrijving moet gebeuren, bij gebreke waarvan de hypothèque geen kracht hoegenaamd heeft. Onze wet heeft doelen op hare kracht. Thans moeten alle hypotheken worden ingeschreven. Onder werking van den Code niet, en deze niet ingeschrevene hadden kracht van zakelijk recht, alleen door de bepaling der wet zelve. Ik haal aan art. 4225. De inschrijving is van onwaarde, zegt dit artikel, indien dezelve gedaan is op eenen lijd, waarop de eigendom van het goed aan een derde zijnde overgegaan, de schuldenaar daarop zijn eigendomsrecht reeds verloren had. Eilieve, hoe kon de wever deze bepaling maken, indien de inschrijving niet, maar de acte het zakelijk recht daarstelde? Waarom dan aan den schuldeiser zijn zakelijk recht te ontnemen, dat hij reeds had? en hoe kan de schuldenaar het reeds door hem gegeven zakelijk recht door vervreemding krachteloos maken? Ik verzoek vooral de aandacht op dit artikel, en ik vraag nog eens, wat doelt het er toe, op wat tijdstip het reeds aanwezige zakelijke recht werd ingeschreven, indien deze inschrijving slechts een formaliteit is van rang en openbaarheid? Verder blijkt uit art. 26 van de wet van den 1 Aug. 4828 (Stbl. n°. 52), dat de openbare registers ter overschrijvingen ter inschrijving dezelfde zijn, hetwelk, mijns inziens, een bewijs is, dat beide een overschrijving en inschrijving hetzelfde bedoelen, nl. levering, eigendomsoverdragt. De plaatsing ook van de titels over hypotheek in het tweede boek van ons Wetboek, waar over zakelijke rechten gehandeld wordt, toont mee aan, dat zij alles behalve conventioneel en uitvloeisel is van overeenkomst. Maar ik zie reeds, dat ik te breedvoerd word, indien ik nog meer betoogde, houdende mijn gevoelen voor verdedigd en waarachtig, hetwelk de heer van den Broecke niet doel veranderen door Zijn argumenten, "dat de inschrijving het zakelijk recht niet kan vestigen, daarom niet, omdat de schuldenaar daarbij niet medewerkt." Ik antwoord, dat vooreerst die onmiddellijke medewerking, liet zij onderteekening van het borderel, het zij opzending van hetzelfde door den schuldenaar niet noodig is; doch ten andere, hij werkt wel degelijk mee, niet onmiddelijk, maar middelbaar. Hij heeft immers toestemming tot de inschrijving gegeven, dewijl hij weet, dat de wet aan den schuldeischer macht geeft, om het borderel op te zenden. Stemt hij dus het aangaan van hypothecaire schuld toe, dan stemt hij ook in de daaraan hem wel bekende gevolgen toe. Het eerste punt ineen ik alzo volgend te hebben ontwikkeld. II. Het tweede punt is, dat art. 4227 geen uitzondering bevat, zoo als men beweerd heeft. Hypotheek of grondpand kan alleen gevestigd worden door den eigenaar, niet door den kooper. Het is ook den verkooper geen privilege, dat hij uitsluitend alleen ten behoeve der onbetaalde koopschatpenningen hypotheek kan bedingen en als gevestigd hebben, van iemand die geen eigenaar is. Maar wat geeft dan toch aanleiding tot het andere gevoelen? De redactie van dit artikel? Mijns inziens niet. De doorloopende gedachtenreeks in de artikelen? Evenmin; want dit artikel geeft er geen sluiting in. De rechtseindsprekende strekking? Mijns inziens ook niet, en echter bevordert men hetzelfde tot een uitzondering en tot een privilege, ten behoeve van de verkooper, ten behoeve van zijn kooppenningen. Bedrieg ik mij niet, dan ligt de oorzaak van zodanige opvatting aan de reeds bij de Romeinen aanwezige gevoel, om de actie vendili door wet en rechtspraak te beschermen en te bevoordeelen. De aloude Nederlandse en Franse recht en gewoonten deden dit ook. De Code Napoleon bleef het behouden. De verkooper moest zijn kooppenningen op het goed bij voorrang boven anderen kunnen verhalen; hij had een voorstreffelijkere schuld overgeven; de kooppenningen waren betere goederen, en vereisten meer waarborg dan het geld dat een geldschieter uitdeed. Zo was de geest der aloude rechtsbronnen, en had dienoverigens, uit kracht der wet, de verkooper voorrecht en uitzondering. Art. 4227, die de actie vendili behandelt, maar wel de verslaan in de rei der hypothecaire schulden, wil men in die geest verdedigen en schoen naar het oude, waartoe men allicht, ik beken het, kan vervallen. Edoch, men denkt na, onze wet heeft omtrent de verkooper en de koopprijs geen privilege bepaald. Zij heeft hem gelijk gesteld met andere schuldeisers. Zij laat hem toe (en waarom hem ook dit te verbieden?) even als een ander geldschieter, hypotheek voor zijn nog niet betaalde en als zodanig gegevene kooppenningen te bedingen, maar zij geeft hem uit hare eigen schakelmeer niets, gelijk vroeger welwas. Indien hij hypotheek bedingt, dan (en dit weinigje geeft thans onze wet) heeft hij 8 dagen voorrang van inschrijving, na den eigendomsovergang. Overigens moet hij zelf voor den waarborg van onbetaalde kooppenningen zorgen en waken. In art. 1208 staat: hypotheek is een zakelijk recht. In art. 4209: dat recht is gevestigd; en in art. 4224: hypotheek heeft kracht door de inschrijving. Dus is het waar, dat vestigen van hypotheek, in den zin der wet, betekent het daarstellen van het zakelijke recht door de inschrijving. Waar wij elders aantrekkelijk de uitdrukking van het geven, verlenen, toestaan van hypotheek, daar worden deze woorden gebezigd van hypotheek, zolang het nog geen zakelijke recht is, met andere woorden, zolang het nog niet ingeschreven is. Of moet men veronderstellen, dat de wetgever de woorden willekeurig en met weifelende betekenissen gebruikt? Wat moet men denken van hem, indien hij in art. 4242 onder het verlenen van hypotheek, in art. 4244 onder het vestigen van hypotheek, in art. 4215 onder het toeslagen van hypotheek, in art. 4216, 4217 enz. onder het verlenen van hypotheek niet de taalkundige betekenis der woorden wil hebben gevolgd? Zou de wetgever met de woorden spelen? Nee, ik houd er voor, dat, gelijk hij wetgever des recht is, hij het ook is der wettelijke taal en aan dit beginsel is onze wetgever gehecht. Hij zegt, in art. 763, het recht van opstal is gevestigd (door de overschrijving nl., want zonder overschrijving bestaat er geen recht van opstal) op den grond. In art. 785 een grondrente is gevestigd, in art. 802 tienden zijn gevestigd, vruchtgebruik is gevestigd en zoo ook in art. 4209 hypotheek is gevestigd. Overal dus waar onze wetgever spreekt van geleverde en dus overgeschrevene zakelijke rechten, zegt hij: deze zijn gevestigd, zijn, aanwezig, zijn krachtig. De heer Overeem, van den Broeck en de candidaat-Nolaris kunnen dit niet aannemen en geloven. Zij trekken tegen mij op met art. 4219, 4220, al. 4221, 4223, 4230, 4234. Ik stel daartegen over hetgeen ik zooeven sprak van vestigen in de art. 4212, 4215, 4217, en al. 4220, 4221, 4228, 4209, 4214, 390, 392, 393, 399, en ik wenscht aan hen nog te ontnemen art. 4219, 4220, al. 4222, 4223, en 4230, die voor mijn gevoelen pleiten, en niet voor de hunne. Art. 4231 is dubbelzinnig en dat geef ik ten beste. In art. 1219 staat: de acte, waarbij hypotheek wordt gevestigd, en in art. 1230 staat dit ook. Maar dat in deze artikelen het woord vestigen niets anders dan verlenen betekent, is zeker en vast, en blijkt uit art. 1214, waarbij gezegd wordt, dat bij notariële acte de hypotheek wordt verleend. De acte, waarvan art. 4249 en 4230 opreken, is die notariële acte, en aldus moet hier dat woord opgenomen worden in den zin, die verlenen heeft. Maar het is geen bewijs, dat die overeenkomst een zakelijk recht daarmee levert. In art. 1220, al. 1, staat: indien de vrouw bij huwelijkvoorwaarden het vestigen van hypotheek bedingt. Dit wil zeggen, indien de vrouw bedingt, dat hypotheek ten haar behoeve gevestigd wordt, dat haar het zakelijk recht geleverd wordt. Het is hetzelfde alsof iemand het leveren van een huis bedingt, d.w.z., bedingt, dat het huis hem geleverd wordt. Ik plaats dit artikel onder mijne gelederen. Artikel 1221, alinea 1, is juist een bewijs voor mijn gevoelen. De vestiging der hypotheek, lees ik daar, zal kracht hebben tot het beloop der geschatte waarde. Eerst door de inschrijving ontvangt hypotheek kracht; de acte geeft geen kracht. Dus alleen ten behoeve van de inschrijving moeten de partijen de onbepaalde hoegrootheid der schuld bij de acte schaffen, opdat de vestiging kracht erlangt. Art. 1223 wil de heer hebben als een krachtig middel, magtig om mijn gebouw te doen instorten, beschouwd hebben; wanneer hij daaruit opmaakt het beding dat ter gelegenheid van het vestigen der hypotheek bij de acte gesloten wordt, etc. Ik leg dit artikel integendeel als een allerkrachtigst cement in de voegen van mijn gebouw. Beschouwen wij het nader. Daar staat: «het staat echter de eerste hypotheekschuldeiser vrij, om, bij het vestigen der hypotheek, uitdrukkelijk te bedingen, dat bij gebreke van behoorlijke voldoening van de hoofdsom hij onherroepelijk zal zijn gemagtigd, het verbonden perceel in het openbaar te doen verkoopen, etc. » Wie is de eerste hypothecaire schuldeiser? Hij, die het eerst de notariële actie heeft getekend of hij die het eerst in de registers is ingeschreven? Vraagt men twijfel hij, die eerst ingeschreven is. Is er dus naar de actie geen eerste, dan is er ook geen eerste, die bij de actie het beding, hier bedoeld, heeft aangevangen. Allen kunnen en mogen bij de notariële actie dat beding laten beschrijven, de een op den 1 Jan., de andere op den 5 Jan., maar het staat hun allen niet vrij, dat hij de actie opgeschreven beding voor rechtsgeldig te doen doorgaan; neen, dit staat alleen de eerst ingeschrevene vrij. Indien dus A. op 1 Jan. dat beding; maar B. op den 5 Jan. eenzelfde beding ter machtiging laat beschrijven en B. nu zorgt, dat hij eerder dan A. wordt ingeschreven, dan wordt ook dat beding eerder ingeschreven. Wanneer ontvangt nu dat beding zijn kracht? Door de inschrijving, en wel door de eerste inschrijving. Het lag tot aan de inschrijving toe verborgen in het sluimeren in den schoot der notariële actie en had nog geen rechtsgeldig aanwezig. Dit aanwezig was onzeker, het kon nog ligtelijk verstikken, hoezeer de partijen het hunne hadden aangewend en hoezeer de notaris het had opgeschreven. De uurwerkmaker mag alle raderen, en veertjes en deeltjes behandelen en gereed liggen hebben in zijn werkkamer, zolang die raderen, veertjes en deeltjes niet tot één geheel zijn gesloten, bestaat het horologie nog niet. Dit artikel is derhalve een bewijs voor mijnse leer en weet een krachtig bewijs ; want hier ziet het vestigen nergens anders op dan op de inschrijving, die krachtig maakt. Al hetgeen ik nu te dezen over het onderscheid tusschen verlenen en vestigen van hypotheek wederom gezegd heb, meen ik en op logische en op taalkundige en op rechtskundige gronden te kunnen volhouden, en ik vermeen dienvolgens nog te moeien verschillen van de HH. Obreen en van den Bruecke, die, mijns inziens, niet slagen in het beweren, dat grondpand bij de overeenkomst der partijen en niet bij de inschrijving in de openbare registers als zakelijk recht wordt gevestigd. Utrecht, den 1e October. Mr. H. Piccardt, advocaat, Aan de Redactie van het Weekblad van het Regt. Instemmen met het gevoelen van den heer Mr. A. F. Siffle in het Weekblad n°. 534, dat de wisseling van denkbeelden omtrent een zaak, geschikt is om dezelfde van alle zijden te beschouwen, wil ik langs deze weg op nieuw mijn gevoelen mededeelen, waarom ik mij met het stelsel van den heer Piccardt niet kan vereenigen, noch met de gronden, waarop de heer Siffle heeft getracht hetzelfde te verdedigen, zoals is door den heer Mr. Obreen en ook door mij, in het Weekblad n°. 531, aangetoond dat de wet aan de woorden geven of verleenden en vestigen dezelfde betekenis hecht, en het zakelijke recht van hypotheek niet door de Inschrijving, maar bij de notariële akte wordt daargesteld; doch nu meent de heer Siffle, dat de wetgever zich te dezer zaak onnauwkeurig heeft uitgedrukt, en er in de wet geen verband bestaat tussen het stelsel van eigendoms-overgang en de nietigheid van hypotheken op toekomstige goederen. Deze onnauwkeurigheid van uitdrukking en dit gebrek aan verband kan ik in de wet niet vinden. De wetgever heeft in het Burg. Wetboek, door den geheelen titel heen, handelend over hypotheek, te kennen gegeven dat: 1.® Het zakelijke recht aan hypotheek wordt gevestigd door de notariële akte; 2.° Dit recht niet anders kan gevestigd worden dan op tegenwoordige goederen; en 3.° Hetzelfde geen kracht heeft dan door inschrijving in openbare registers; dat eerste punt nader te bewijzen, nadat de heer Obreen zulks in het voormelde nummer van het Weekblad, door een reeks van wetsartikelen reeds gedaan heeft, zal overbodig zijn; doch dit punt slaat in nauw verband met het tweede; er moet worden aangetoond dat de hypotheek zeer goed bij de notariële akte en tevens op tegenwoordige goederen kan gevestigd worden, ook zelfs met het bestaan der art. 1215, 1220 en 1227 Burg. Wetboek; Om het zakelijke recht van hypotheek te kunnen vestigen op eenen onroerende zaak, moet menzelf een zakelijke recht op die zaak bezitten, dat men alleen verkrijgt door overschrijving in openbare registers volgens art. 671 Burg. Wetb. De kooper, wiens gekocht onroerend goed nog niet ten zijnen naam in die registers is overgeschreven, heeft geen zakelijk recht op dat goed, en kan alzo geen hypotheek vestigen; doch de verkooper, die, tijdens het opmaken der koop-akte, het zakelijk recht nog bezit, kan bij de overdracht van het goed, in verband met den kooper, hypotheek voor zich vestigen, dat is, hij kan hypotheek voor zich reserveren op het goed, omdat hij schuldeiser wordt van den kooper voor de onbetaalde koopsom; hij draagt het goed aan den kooper niet over, hij geeft namelijk aan den kooper zijn toestemming niet, dat deze door overschrijving daarvan eigenaar wordt, dan onder reserve dat hij, verkooper, daarop het recht van hypotheek zal bezuiken, tot zekerheid van zijn schuldvordering ten laste des koopers; de verkooper, tegenwoordige eigenaar, vestigt dus de hypotheek op het goed, met toestemming en onder medewerking van den kooper, toekomstige eigenaar daarvan; die hypotheek kan natuurlijk dan eerst waarde hebben, wanneer het goed ten naam des koopers is overgeschreven, want zij is daarvan afhankelijk, zij is gevestigd onder de voorwaarde dat het goed ten naam van den kooper zou worden overgeschreven; toen de verkooper haar vestigde, gaf hij zijn toestemming tot die overschrijving; het is juist ten gevolge van die toestemming, dat hij de hypotheek gevestigd heeft, en hij had het recht tot die vestiging in verband met den kooper, ontleend hetzelfde uit den geheelen samenhang van het hypotheek-systeem, daar, ook in gewone gevallen, de schuldeiser altijd hypotheek bedingt, de schuldenaar die verleent, beide zijn vestigd, alleen met het verschil dat alsdan de laatste, tegenwoordige eigenaar is, en in het hier bedoelde geval het omgekeerde plaats heeft. Art. 1227 Burg. Wetb. gaf de verkooper dat recht tot vestiging niet; want dan zou dit art. een uitzondering zijn op den regel en die uitzondering had de verkooper niet noodig, zoo als ik heb aangewezen; dit art. geeft ook geen aanleiding om daarin een uitzondering te zoeken, het handelt alleen over den rang der hypotheken onderling, niet over het recht tot het verlenen van hypotheek. Ik meen thans aangetoond te hebben, dat er geen onnauwkeurigheid van uitdrukkingen omtrent het hypotheekstelsel in de wet beslaat, noch gebrek aan verband tussen dit stelsel, wat de nietigheid der hypotheek op toekomstig goed betreft, en dat van eigendomsovergang, alles in zooverre als mijn bespreking hier gedoogde. Of zouden de art. 1215 en 1220 BW deze beschuldiging kunnen rechtvaardigen? Doch art. 1215 doelt, naar mijn gevoelen, niet op de kooper, die nog geen eigenaar is door de overschrijving; het is even als of daar stond: «Zij die op een onroerend goed slechts een zoodanig zakelijk recht hebben,» enz., en die kooper heeft immers nog geen zakelijk recht; dit artikel doelt op de kooper, die eigenaar is met het recht van weder-inkoop, volgens art. 1568, 3e alin., BW; op de begiftigde, wanneer de schenker zich het recht heeft voorbehouden, om het goed tot zich te doen terugkeeren, art. 1710 BW, en op andere dergelijke gevallen, waarin het voortdurend eigendomsrecht, ten gevolge van een bijzonder beding, van zekere voorwaarden is afhankelijk gemaakt; en art. 1220 BW, — ik heb dit reeds gezegd in het Weekblad n°. 531 — maakt alleen een uitzondering op de regel van nietigheid, in zooverre de wetgever vrijheid geeft aan de vrouw en aan de schuldenaar, om een personeel beding of een personele verplichting daar te stellen, ten gevolge waarvan hypotheek kan worden gevestigd door nadere aanwijzing van goederen, en die vestiging eerst plaats heeft bij de nadere aanwijzing, wanneer de man en de schuldenaar de eigendom der goederen hebben verkregen. Mijns bedoelens was het de meening van de wetgever niet, om bij art. 1220 af te wijken van het stelsel, dat hypotheek op toekomstige goederen nietig is; hij heeft alleen willen leken geven, dat een zodanige overeenkomst als personele verplichting kracht zal hebben, geenszins als hypotheek; ik meen daarvoor vooral grond te vinden in de uitdrukking van genoemd artikel: «Indien de vrouw het vestigen van hypotheek heeft bedongen,» dat is: het recht om te doen vestigen, terwijl art. 1227 BW. Wat nu het derde punt of de inschrijving der hypotheek aangaat blijkt het na al het voren gezegde van zeven, dat deze geen hypotheek, geen zakelijk recht vestigt; de inschrijving dient alleen om den rang tussen de hypothecaire schuldeisers aan te wijzen en derden in de gelegenheid te stellen zich van de bezwaardheid der goederen te overtuigen, het is hoofdzakelijk om de laatste reden dat de wetgever bij art. 1224 Burg. Wetboek heeft bepaald dat zonder inschrijving de hypotheek geen kracht heeft, om een voor te komen dat de inschrijving wordt verwaarloosd en daardoor het stelsel van de publiciteit der hypotheken doelloos gemaakt. De redactie van art. 1227 B. W. duidt genoegzaam aan, dat men bij dat art. alleen een voorrang heeft willen vaststellen, wegens de hypotheek voor onbetaalde kooppenningen, en geenszins een afwijking van den aangenomen regel, dat hypotheek op toekomstig goed nietig is. 10 October 1844. Een Candidaat-Notaris. BENOEMINGEN, VERKIEZINGEN, etc. Z. M. heeft benoemd in de Arr.-Rechtbank te Leiden Mr. J. F. Pringle, griffier bij het cantongerecht te 's Gravenhage. — Z. M. heeft den heer Mr. U. W. E. Cazius, proc.-gen. bij het Provinciale Gerechtshof te Utrecht, benoemd tot lid van de commissie van administratie van de gevangenis te Utrecht; zijnde de voormalige proc.-gen. bij dat Hof. de heer Mr. W. F. Baumhauer, eervol uit die betrekking ontslagen. — Z. M. heeft den heer Mr. A. F. Jongstra, op het daartoe door hem gedaan verzoek, eervol ontslagen als rechter-plaatsvervanger bij de Arr.-Rechtbank te Heerenveen. — Door Z. Exc. de gouverneur-generaal van Ned. Indie is benoemd tot fiscaal en magistraat te Makasser, Mr. J. de Wal, thans eerste gezworen klerk bij den Raad van Justitie te Soerabaya. Ontslagen is de tweede gezworen klerk bij den Raad van Justitie te Batavia, Mr. W. M. J. Huijgens. BERIGTEN. 's Gravenhage, den 9 October. Het genie van Jonas Daniël Meijer was te groot, om slechts in éénen tak van wetenschap uit te blinken. De rechtsgeloofheid was zijn eerste, zijn voorname wetenschap, de wetenschap waar hij van kindsbeen af zich niet hart en ziel op had toegelegd, de wetenschap waaraan hij geheel zijn leven had toegewijd. Maar als Meijer groot en uitstekend was als rechtsgelerde, de andere wetenschappen werden door hem niet verwaarloosd; fraaije lederen, oudheden en taalkunde vonden in hem een vlijtige beoefenaar; de vruchten deze studiën waren tot dusverre niet door de druk openbaar gemaakt; maar meer dan één verhandeling in het Instituut en in andere geleerde genootschappen voorgedragen, hadden meermalen van Meijer's meer dan gewone kennis in zovele vakken van geleerdheid getuigd. Zijn broeder heeft er ons een bewijs van willen geven door de uitgave van eenen eerste bundel verhandelingen van Jonas Daniël in geleerde genootschappen gehouden. Het behoort niet tot onze taak de verdiensten deze verhandelingen te verkondigen, veelmin ze te beoordelen; maar niets wat van Meijer afkomstig is mag de Nederlandse rechtsgelerde onverschillig zijn; daarom maken wij van dit werk melding; en wij mogen te mogen zeggen, dat onze letter- en taalbeoefenaars de heer A. D. Meijer dank verschuldigd zijn voor dit nieuwe geschenk uit de rijke schatkamer der voortbrengselen van een groot man. Wij hebben nog het genoegen aan te kondigen de tweede aflevering van het verdienstelijke werk van de heer Diephuis, loopend tot den zevenden titel van het eerste boek B. W. ; met een derde aflevering, welke reeds ter perse ligt, om nog dit jaar te worden uitgegeven, zal het eerste deel compleet zijn. Indien wij ons nu en dan aanmerkingen veroorloven op benoemingen van rechtelijke ambtenaren, waarbij meer schijnt gelet te zijn op gunst en nepotisme dan op ware verdiensten, dan mogen wij ook niet zwijgen, indien men door goede keuzen toont, dat men de belangen der justitie weet te behartigen; en dan willen wij ook nu verklaren, dat het voor ons een verblijdende tijding was, toen de Staats-Courant ons de benoeming verkondigde van de heeren Diephuis en Pringle, de eerste als recht in de Rechtbank te Winschoten, de tweede als recht in die te Leiden. Wij geloven, dat wij beide deze reeds goed bezette Rechtbanken met die aan winst mogen geluk wenschen. En heer Pringle, die hier ter stad als een kundig en werkzaam mensch bekend staat, gaf de meer dan buitengewone ijver, waarmee hij de moeilijke en drukke post van grondig het Kantongerecht waarnam, billijke aanspraak op zulk een onderscheiding. De heer Diephuis heeft onze rechtgeleerde literatuur met een goed werk verrijkt; dit alleen is een titel; en als wij in zijn benoeming het bewijs zien mogen, dat voortaan eerbare posten niet uitsluitend meer zullen worden beschouwd als het patrimonieel eigendom van grote heeren, die geen andere verdiensten bezitten dan de adelbrieven hunner voorvaderen, dan voorzeker zien wij in die benoeming een verblijdend teken voor de toekomst. — Via het nieuws verneemt men dat Z.M., bij besluit van den 1 Oct. 11, kwijtschelding verleend van de straf van de dood met den kogel, aan de te Vlissingen gedetineerde matrozen J.C. Smil, J.G. Klumper en H. Romijn, waartoe dezelfde, wegens insubordinatie, waren veroordeeld, en is die straf vervangen in het vallen van de kogel en laarzen, tuchthuisstraf en vervallenverklaring van den militairen stand. — Te Utrecht is den 4 van dezer overleden de Ed. Achtb. heer J.C. Waller, in leven griffier van het Kantongerecht te Harderwijk. — Het Akensche dagblad bericht, dat men zich te Frankfort bezig houdt met de verbetering der wisselwet, en voegt daarbij een beschouwing over de noodzakelijkheid, om een geldende wisselwet daar te stellen. Volgens dat blad is het een eerste plicht van de leden van het «Zollverein», om aan den tegenwoordigen rampzaligen toestand een einde te maken. — Eene der jongste zittingen van de correctionele Rechtbank te Parijs is getuige geweest van een zeer vreemd proces: het betrof niets minder of meer dan den naam van een hond. De heer Fétichard, een stil en vreedzaam rentenier, heeft zijn buurman, Leonard, een rookverdrijver, voor genoemde Rechtbank doen dagvaarden, en aldus zijn beklag gedaan: «Mijnheeren regters, met een aardig kapitaaltje heb ik de zaken verlaten, maar het is mij toch onmogelijk met de handen over elkaar te blijven. Daar ik heel levendig van aard ben, en een grote verbeeldingskracht bezit, zo heb ik mij toegelegd op het kweeken en opbrengen van kanarievogeltjes. Ik bestudeer thans het moreel van die lieve beestjes. De aangeklaagde: De beoefening van zichzelf is het begin van alle wijsheid. Fétichard: Ik zal mij aan die nieuwe beleediging mijns vijands niet stooren, en maar voortgaan. Wat heeft die ornithologische bezigheid voor mijnen buurman Léonard toch hinderlijk? Dit weet ik niet, Mijnheer! maar hij heeft mij in een strik doen vallen waarvan ik al de kwade gevolgen ondervinde, die niet gering zijn. De aangeklaagde: Maar zeg toch waarover gij te klagen hebt. Spreek dan.... Fétichard: Ik heb de eer tot die heeren te spreken, die minder gepresseerd zijn dan gij. De president: Integendeel, de rechtbank heeft geen tijd te verliezen en gij moet ons spoedig zeggen waarover gij u beklaagt. Fétichard: Aan uw verlangen zal ik voldoen.... Mijn buurman heeft een hond; ik wil zeker van niemand kwaad spreken, maar dat is het afzichtelijkste beest, dat ooit door een hond is ter wereld gebracht. Begrijpt nu eens, Mijnheer, hoe hij dat gedrocht noemt, ja raadt eens welken naam hij daaraan geeft? Gij meent wellicht dat hij Turk of Cesir, of Toto of Tutu heet? Nee, heeren regelers; hij noemt hem "FeUcnai-Tan" ja, voorzaten, niet mijn eigen naam, hij noemt hem FeUcnai. De verontwaardiging des klagers belet hem voort te gaan; hij wacht zich het voorhoofd, en blijft voor de Rechtbank staan, als iemand die eensklaps door den donder getroffen is. De president: Nu, is dat het al? fétichard: Hoe! Of dat alles is?.... Is dat niet genoeg? Aan een mensch den naam van een hond te geven.... ik verspreek mij ... een hond een menschennaam le geven!.... een naam, die ik altijd eerlijk gedragen heb.,.. Het is verschrikkelijk.... En dan moet gij weten, heeren regters! dat die Meneer altijd aan zijn deur staat, met een sigaar in de mond; hij zegt, dat hij een rookverdrijver is.... hij is eerder een rookverspreider;... zijn afschuwelijk dier van een hond wijkt dan niet van hem, en ik kan mijn huis niet in of uit, zonder dat die Meneer plotseling uitroept: «Fétichard, Fétichard, hier, geef je baas een pootje!» En dan gaat dat onbeschofte beest, dat zijn naam kent of hij een mensch was, op zijn twee pooten staan en liefkoost zijn baas ... die mij dan aankijkt en mij uitlacht... en hij niet alleen maar de portier, zijn zoon , de fruitvrouw op den hoek , ze doen alles hetzelfde... kortom in de geheele wijk is de hond van Meneer slechts onder den naam van Fétichard bekend , hetgeen mij allerlei onaangenaamheid op den hals haalt, vooral in mijne compagnie van de nationale garde.» De president raadpleegt glimlachende zijne assessoren, en de Regtingbank, overwegende dat deze feiten geenszins het misdrijf van beleediging daarstellen, gelijk het door de wet wordt omschreven, uitsluit Léonard van alle regtsvervolging, en veroordeelt Fétichard, civiele partij, in de kosten. Fétichard, henengaande: Een hondennaam! UITGEGEVEN BIJ J. BELLIN, TE 'S HAGE. gedrukt bij a. p. van langenhuysen, boekdrukker te 's Hage. 