Heraut; eene stem over Israe\u0308l en tot Israe\u0308l, jrg 4, 1853, no. 29, 16-07-1853 
1853. Vierde Jaargang. N°. 29. Dl HESAUT. EENE STEM OYER ISRAËL EN TOT ISRAËL. jes. LII : 7. -|7D 31Ö nfcOD De uitgave van dit Blad geschiedt geregeld des Zaturdags van iedere week. Prijs bij Abonnement, per jaargang f 4,00, franco per post f 4,50 — De Inteekening geschiedt bij alle Boekhandelaren en Postdirecteuren in dit Rijk. Enkele nummers zijn verkrijgbaar d 12 Cents. Zaturdag , 16 Jullj. Advertcntien kunnen geplaatst worden van 1—8 regels tegen f 1 ; elke regel daarenboven tegen J0 Cents den re• gel, buiten het zegelregt. Bijdragen , brieven en pakjes gelieve men franco te bezorgen aan de Redactie , Prinsengracht bij de Reguliersgracht te Amsterdam. HAPHTAIiAH DER WEEK. Kigteuen XI. JEFTHA. Indien uit de werken door den Heer verrigt, dikwerf blijkt, dat des Heeren gedachten niet de onze zijn, dan wordt zulks niet minder bevestigd door de middelen die door hem gebezigd en de personen, die ter uitvoering zijner plannen gekozen worden. Zoo dit eenige toepassing heeft gevonden in de geschiedenis van Rachab en Simson, het is niet minder waar in hetgeen ons van Jeftha wordt verhaald. Jeftha de Gileadiet, aldus genoemd naar het land zijner geboorte, was een hoerekind, en moest daarom het huis zijns vaders verlaten, daar de zonen der wettige vrouw hem niet wilden toestaan in het huis huns vaders met hen te erven. Hij vlood daarom naar het land Tob, hetwelk volgens 2 Sam. X:G, 8 waarschijnlijk in het N. O. van Palestina, in Syrië gelegen was, alwaar, daar hij een strijdbaar held was, vele ijdele mannen zich om hem vergaderden , met welke hij zeker dikwerf op menigen rooftogt uitging. Daar de Israelieten, reeds achttien jaren lang, door de Ammonieten onderdrukt en vertreden, en eindelijk door hen met oorlog bedreigd werden, begaven zich de oudsten van Gilead, als vertegenwoordigers van het land, tot Jeftha, 0111 zijnen bijstand tegen den gemeenschappelijken vijand in te roepen; Jeftha was bereid hun verzoek toe te staan, indien zij voor God de verklaring wilden afleggen, om hem, zoo God hun de overwinning schonk, tot een hoofd over zich te zullen stellen. Wij hebben deze bijzonderheid aangehaald, opdat hieruit blijke dat Jeftha wel een man was dien de Heer tot redding van Zijn volk wilde gebruiken en die ook wel ten volste overtuigd was dat alle hulp van Hem afdalen moest, maar van wien het noch uit zijne woorden, noch uit zijne werken blijkt, dat hij met de uitnemendste helden Gods, o. a. met een Samuel gelijk geschat kan worden. Al wat wij vroeger met betrekking tot Simson ixïogten opmerken, moet in nog grootere mate bij Jefthas geschiedenis in het oog worden gehouden. Jeftha trachtte in den beginne, den koning der kinderen Ammons, uit de geschiedenis der kinderen Israels te overtuigen, dat hij geene reden had tegen Israël krijg te voeren, en eerst toen de koning naar zijne woorden niet hooren wilde, begon hij den strijd, nadat de Geest des Heeren over hem gekomen was. Jeftha beloofde den Heere eene gelofte, dat "zoo Hij hem de zegepraal gaf, het uitgaande dat uit de deur van zijn huis hem te gemoet zou komen, als hij met vrede van de kinderen Ammons wederkwam, des Heeren zoude zijn, en hij het ten brandoffer zoude offeren." Onzes inziens is het beter te vertalen, "de uitgaande die uitgaat," omdat men naauwelijks veronderstellen kan, dat Jeftha aan eenig vee zoude gedacht hebben; hetzij omdat het niet waarschijnlijk is dat bij Gileads vorst vee en menschen gewoon waren uit hetzelfde huis te komen, hetzij omdat Jeftha zekerlijk iets bijzonders wilde belooven, en zoo er slechts aan vee gedacht werd, deze belofte niets bijzonders bevatte. Zeer waarschijnlijk ziet de gelofte van Jeftha op de gewoonte die in Israël bestond, dat vrouwen en vooral maagden, de terugkeerende overwinnaars met trommelen en rijen te gemoet gingen en begroetten, gelijk door Mirjam de zuster van Mozes geschied is, toen do magt van Farao was verbroken (2 Moz. XV: 20), en later toen David Goliath had verslagen (1 Samuel XVIII: 6). Jeftha belooft den Heere de eerste, hem te gemoet komende, te offeren, omdat hij wel veronderstellen mogt dat degene die hem het meest liefhad, ook het eerst bereid zou zijn hem te begroeten; hij is dus gereed het dierbaarste op te offeren. Maar nu ontstaat de vraag: heeft Jeftha zijne dochter inderdaad geofferd, ja dan neen? De woorden: "hij zal des Heeren zijn," bewijzen zoo min het een als het ander, omdat daarmede slechts gezegd wordt dat iemand ganschelijk den Heere zal toebehooren, en alle de dagen zijns levens aan de dienst des Heeren zijn toegewijd. Jozefus, de vroegere Joodsche uitleggers, de zeventig en de kerkvaders, allen beweren, dat Jeftha zijne dochter, overeenkomstig de letter van het woord, inderdaad heeit opgeofferd. Door een Israelietisch geleerde — Mozes Kitnchi, is het eerst de uitlegging voorgedragen, dat Jeftha zijne dochter niet gedood heeft, maar dat zij door hem aan de dienst des Heeren werd toegewijd. Dat er vrouwen op die wijze getracht hebben, den Heer te dienen en te verheerlijken, dat vooral weduwen en maagden Hem aldus wilden eeren, blijkt o. a. uit 2 Moz. XXXVIII :8 '), dien ten gevolge zoude de smart van 1) De gewone vertaling van 2 Moz. XXXVIII: 8: »Van de spiegeW'tlery* ^ te koop komende vrouwen, die te hoop kwamen voor de de urj^s^ij^t'^ \ ons onjuist te weïen; liever moet het overgetet worden: »ÉSj-, die^rv.? nende vrouwen dio dienden voor de deur van de tent jidyamel}- ^ komst," het Ilebreeuwsche woord wordt gebruikt voor de die\i4J|3|p feu ^ Jeftha, toen zijne dochter aan een eenzaam leven werd overgegeven (men beweert namelijk dat de dienende vrouwen ongetrouwd moesten blijven, dienende mannen waren zekerlijk getrouwd) vooral daaruit te verklaren zijn, dat in den tijd van het Oude Testament, de bewustheid van de onsterfelijkheid niet zoo levendig en krachtig was als zij geworden is door Hem, die de opstanding is en het leven, zoodat het voor Jeftha dubbel moeijelijk scheen, nadat hij tot zulk een aanzien gestegen was, zijnen naam uit het midden van zijn volk te zien verdwijnen. De voornaamste bezwaren tegen een waarachtig uitwendig offeren zijn deze: menschen-offers zegt men, zijn strijdig zoowel met de letter als met den geest van Jehovas wet. Yerder wordt er weinig door den vader over den dood gewag gemaakt, en door de dochter wordt alleenlijk verlof gevraagd haren maagdom te beweenen, terwijl zij geen woord over haren dood rept. Eindelijk de Mozaïsche wet kent geene gelofte van menschen-offer, en het is niet denkbaar, dat zulk eene gruwelijke daad, als het offeren van Jefthas dochter, de oorzaak zoude hebben kunnen worden van een jaarlijksch feest onder de dochteren van Israël 1). Van de andere zijde beroept men zich te regt op de letter van de woorden; zoo heeft reeds Luther verklaard: "Men wil dat hij haar niet heeft geofferd, maar de tekst staat duidelijk daar." Bij de kortheid van het verhaal was het onnoodig, zegt men, veel over den dood te spreken, daar deze voor elk onbevooroordeeld lezer vast stond, en juist de grootheid der droefenis meer beschre- .lil i 1 i ven woicu aoor aeze Korte maar veelbeteekenende woorden, dan door veel klagen en kermen. Dat het doen van geloften door menschen aan den Heer niets buitengewoons was, blijkt uit 3 Moz. 1) De gewone vertaling vers 40 aan te spreken kan slechts dan verdedigd worden, wanneer er mede bedoeld wordt om de dochter van Jeftha te pi ijzen. Of zoude daardoor verondersteld moeten worden dat de overzetters wilden aanduiden, dat volgens hunne beschouwing, Jeftba'a docbn00'' geofferd werd, maar slechts in dc eenzaamheid leefde i1 held, eenmaal de belofte gegeven hebbende, zich daarvan niet konde of wilde ontslaan. Hoe men dan ook over het offeren van Jefthas dochter oordeelen moge, in elk geval is het eene ernstige bevestiging van de vermaning van Jakobus: een iegelijk mensch zij ras om te hooren, traag tot spreken; want voorzeker Jeftha heeft door de onbedachtzame gelofte niet weinig zich bezondigd, en zich zei ven zoowel als de zijnen, veel dt oef heid en ellende berokkend. Opmerkelijk is overigens de naauwgezetheid waarmede hij, al breekt hem het hart daaronder, de eenmaal gedane gelofte tracht te vervullen; en roerend is de bereidwilligheid, waarmede zijn dochter zich aan het bevel haars vaders onderwerpt. Wij geven onzen lezers den raad, de handelwijze van Jeftha en zijne dochter met die van Abraham en Izaak te vergelijken, en zullen er ons over verblijden zoo onze lezers zich rekenschap geven van het groote verschil dat er, bij zoo veel overeenkomst, in deze geschiedenissen bestaat. VII. DEE APOSTELEN STANDVASTIGHEID, EENIGHEID EN VOLHARDING IN HET AFLEGGEN VAN HÜN GETUIGENIS, OOK IN LIJDEN EN DOOD 1). De getuigen dan nu van Christus bij zich zeiven vrede hebbende, luidden ter zake van dit hun getuigenis in de wereld alles behalve vrede. In plaats van rijkdom, eer, genot in de uitoefening van hun ampt, vonden zij bittere miskenning, afkeer, vervolging. Allerlei onwaardige behandelingen werden hun aangedaan, allerlei beleedigingen hebben zij doorgestaan. Niet eens of andermaal was dergelijke behandeling hun deel, maar zij ondervonden dat, bij het verkondigen van den Christus, niets minder of anders dan eene opvolging van gelijksoortige mishandelingen hun te wachten stond. JLen hunner (Paulus) geeft op volgende wijze een denkbeeld der levens en lijdensondervindingen van Jesus Apostelen, gelijk hij zelve daarvan een sprekend toonbeeld was (2 Cor. XI : 23 en volg.): «Slagen boven mate, gevangenissen gedurig, doodsgevaar meermalen. Van de Joden /-inifiiisv ;ir i/vt i~.. * .1 _ .. .... i.v twt viji 10e ue veertig slagen min één; drie- maal leed ik schipbreuk, een geheelen nacht en dag was ik in de diepte. In het reizen menigmaal, in gevaren van rivieren, in gevaren van roovers, in gevaren van mijn geslacht, in gevaren van de heidenen, in gevaren in de stad, in gevaren in de woestijn, in gevaren op de zee, in gevaren onder de valsche broeders; in arbeid en moeite, in waken menigmaal, tn honger en dorst, in vasten menigmaal, in koude en naaktheid." Ziedaar de behandeling en het levenslot der getuigen van het Evangelie. Maar zijn zij door die ondervinding teleurgesteld of bedroefd? De Meester had hun niets anders te vorea aangekondigd. »Zij hebben Mij vervolgd, zij zullen ook u vervolgen had Hij gesproken (Joh. XV: 20), Vervolging alzoo was geene zaak voor hen van bevreemding; en zij zetten met onverflaauwden ijver hun weg en werk voort. De liefde voor Christus, te midden van al hun lijden, brandt in hun hart met een des te krachtiger vlam. Geen van hen allen, na des Meesters dood, den strijd eenmaal aanvaard hebbende, onttrekt zich; zij volharden tot op den laatsten ademtocht. — Hoe zijn deze dingen mogelijk bij de onderstelling van onreine beweegredenen? hoe eenvoudig is de verklaring van het verschijnsel bij de erkenning dat het goede, eerlijke en getrouwe menschen waren, die wisten dat hetgeen zij getuigden waarachtig was, en voor de waarheid van de feiten, die zij verkondigden met geheel hun persoon en leven instonden. Met hun leven stonden zij in voor de waarheid der door hen getuigde feiten. Het mag gebeuren dat menschen sterven voor gevoelens of overtuigingen aan welke zij gehecht zijn meer dan aan het leven, al zijn die gevoelens of overtuigingen op zich zelve geene waarheid. Zulk eene opoffering bewijst alleen dat menschen van een goed verstand en zedelijk karakter, die zich alzoo overgeven, wel overtuigd bij zich zelve zijn van de deug- 1) Onmiddelijk vervolg op PT. 28 van den Heraut. (lelijkheid hu lifter meeningen. Verder niets. Voor do gegrondheid dier meeningen moet er nog iets anders bewezen zijn. Er moeten werkelijk feiten hebben plaats gehad, waarop die meeningen steunen en waardoor zij gerechtvaardigd worden. Anders zijn en blijven het individueele gedachten, inbeeldingen, droomen. Maar worden nu tot bewijs dier meeningen gebeurde zaken aangevoerd, even talrijk als tastbaar, even afdoende als veelsoortig, en getuigd door velen, die allen ineen zelfde verklaring overeenstemmen van dingen , waarin het onmogelijk was dat zij zich hebben kunnen bedriegen of bedrogen worden; — wel nu! dan is ook de dood, welken dergelijke getuigen voor hunne zaak ondergaan hebben, een kroon en zegel van geheel hun voorafgaand getuigenis. Nu! dergelijke getuigen, en van juist dergelijke feiten, zijn de Apostelen geweest. Wij kunnen niet nalaten (zeiden, bij gelegenheid eener vervolging door den raad der Joden, twee hunner) te spreken HETGEEN WIJ GEZIEN EN GEHOORD HEBBEN. (Haild. der Apost. IV : 20). Laat Mohammed gestorven zijn (wij weten , dat dit geen plaats heeft gehad) voor de werkelijkheid van zijn opvoering in den hemel op hel beest Alborae, en voor de waarheid van al die vreemde en dwaze dingen , welke hij aldaar zal gezien en gehoord hebben; zoo moge men op zijn hoogst er van gezegd hebben: »hij verbeeldde zich inderdaad dat het alles zoo gebeurd was." Maar is zulk eene uitlegging door loutere verbeelding mogelijk, daar waar twaalf mannen , en veel meerdere nog buiten deze twaalf, verklaren dat zij drie jaren achtereen met Jesus zijn omgegaan, zijne redenen hebben gehoord, zijne wonderen hebben gezien, bij zijnen dood tegenwoordig zijn geweest, Hem na zijnen dood met vele gewisse kenteekenen hebben aanschouwd, Hem daarna gezien ten hemel varen, van Hem den Heiligen Geest ontfangen overeenkomstig de belofte, bekwaam gemaakt zijn geworden talen te spreken, die zij nooit te voren geleerd hadden, wonderen te verrichten, kranken te genezen, dooden op te wekken? is het mogelijk of denkbaar dat zij zich met betrekking tot de al ol niet wezenlijkheid dezer dingen hebben kunnen vergissen, of door hunne verbeelding bedrogen geworden zijn? Zoo mogen er dan inderdaad martelaren geweest zijn van hunnen hoogmoed, die liever den dood wilden ondergaan, dan hunne gevoelens verzaken; en zoo mogen er martelaren van hunne eigene meening geweest zijn, wier dood niets anders bewijst dan de oprechtheid en sterkte hunner overtuiging! Maar voorzeker hebben de getuigen van Christus tot geen van beide deze klassen behoord. Men zou hen martelaars mogen heeten van feiten. Nu! ten aanzien van eene meening is zelfbedrog mogelijk, ten aanzien van de al of niet volstrekte waarheid van een geheel zamenstel van gebeurde zaken is zelfbedrog ondenkbaar. In het geval der Apostelen is het dit nog zoo te meer, daar zij voor de feiten, waarvan zij getuigen noch door geboorte, noch door opvoeding, noch door eenig personeel wereldsch belang waren ingenomen geworden. Integendeel was hun geloof met al het even opgenoemde in rechtstreekschen strijd; in rechtstreekschen strijd met al hunne vroegere begrippen, gewoonten, vooroordeelen. Wat anders, dan de werkelijke zekerheid der feiten kan alzoo rede geven van zulk een voorbeeldeloozen moed en standvastigheid in het doorstaan van folteringen tot den dood , en van den dood zeiven in zijn ontzettendste gedaante. Alzoo dan tot een weldadig doel het bezigen van bedricgelijke middelen! Alzoo dan eene godsdienst die God verheerlijken moet, door middel van een zamenstel van onwaarheden en verdichtselen! — Om niet te spreken van de zedelijke onmogelijkheid dat er zulke menschen geweest zijn, en wel dat het deze Galileërs zullen geweest zijn, die lot een zoo verheven doel een zoo gewetenloos middel zouden hebben uitgedacht; hoe is het denkbeeld bestaanbaar met de uitspraken van die mannen zelve, tot wier godsdienst en zedeleer juist die uitspraak behoord heeft: dat de verdoemenis rechtvaardig is dengenen , die zeggen: »laat ons het kwade doen, opdat het goede daaruit voortkome." (Rom. III: 8). Ook deze laatste wanhopige onderstelling vervalt derhalve , en beschaamt de poging om een getuigenis, door leven en sterven verzegeld als dat der Apostelen, door iets anders te verklaren, dan dat de feiten, zoo natuurlijke als bovennatuurlijke, die zij zeggen gezien en gehoord te hebben, werkelijk door hen gehoord en aanschouwd zijn geweest. POLEN. DE JOODSCHE SECTE DER FRANKISTEN. II. (Vervolg van het vorig IVommer). Eenige jaren later begaf hij zich wederom naar Weenet». Maar zijne overdrevene eischen, welke die van een burgerman verre overtroffen, en de kosten voor zijne huishouding, welke naar die van een Oostersch monarch geleek, verwekten op nieuw de achterdocht der politie, en hij werd ten tweeden male gebannen , hoewel hij zich scheen te verheugen in de bescherming van eene groote Noordsche vorstin. Hij wendde zich nu tot den Vorst van Homburg (Isenburg-Birstein ?) welke hem toestond, zich met vijftig personen van zijn gevolg iu Offenbach te vestigen, en hem tegelijk zijn eigen paleis verhuurde, hetwelk Frank met den titel van baron betrok. Daar hij niets deed, om de uitgaven zijner huishouding te verminderen, zoo steeg zijn gevolg tot 1000 personen, zoo mannen als vrouwen en kinderen, die allen, zonder eenige handtering te drijven, in alle volheid uit zijne kas leefden. Hij zelf maakte zich ontoegankelijk, en was slechts aan zijn venster of in zijn wagen te zien, en wel, als hij des namiddags ten vier ure naar de lloomsche kerk van Birgelhein, een dorp nabij Offenbacil gelegen, reed, waar hij dagelijks zijn gebed deed, en des zondags de mis hoorde. Aan de deur zijns huizes, even als voor zijne kamer, stonden steeds twee wachten met uitgetogen sabels. In de kerk bad hij noch knielend, noch staande, maar hij strekte zich naar Oostersche wijze op een heerlijk tapijt uit, met het gelaat naar den grond gekeerd en in deze gestalte bad hij geheel slil. Nooit nam hij zijne roode muts af, zelfs niet in de kerk. Bijna al zijne leerlingen hadden eenen goddelijken eerbied voor hem, en hij, die daarin te kort schoot, werd streng bestraft. Zij leefden allen op eene vreedzame wijze en gaven nimmer aanleiding tot verschil en twist; nooit had hel burgerlijk geregt iels met hen te doen. Drie of vier honderd Joden van zijn gevolg, die in zijn huis woonden, oefenden zich in den tuin in de wapenen. Men weet niet met welk doel zij de scheikunde beoefenden en scheikundige proeven namen, waarvan de uitslag onbekend bleef. Vele leden dezer secte, welke deugden en kundigheden in zich vereenigden, ondernamen uit Polen, pelgrimsreizen naar Moravië en Offcnbach. Onderscheidene rijke familiën geraakten door hunne veelvuldige pelgrimsreizen en het lang oponthoud, waartoe zij in de steden genoodzaakt werden, in moeijelijke omstandigheden , want zij veronachtzaamden hunne bezigheden, en offerden ontzettende sommen op tot het onderhoud van Frank. Verscheidenen , die hem hunne volwassene dochters toegezonden hadden, zagen die nooit weder, en ontvingen ook geen narigt van haar; slechts aan twee van die meisjes gelukte het, met levensgevaar uit het huis van Frank te ontvlugten. Het is opmerkenswaardig, dat de lotgevallen der beide tijdgenooten, Frank en Cagliostro, in zoo vele punten overeenkomen. Bij beiden kent men de bron niet, waaruit hunne rijkdommen voortkwamen, van beiden wist men niet hoe zij de kosten , titti, gedurende den tijd hunner beroemdheid, als groote heeren te leven, bestreden. Hunne prachtige huishouding gaf beiden aanzien in de oogen hunner aanhangers, zij reisden als vorsten, terwijl couriers hen vooruitgingen, en een rijk gekleed gevolg hen vergezelde; beiden waren er op uit, eene waardige houding en eene ernstige handelwijze aan den dag te leggen, hetgeen hen in de oogen des volks verre boven hunne eigenlijke waarde verhief. l)e grootste beroemdheid van beiden valt in de jaren 1788 en 1789. Alhoewel Frank door zijne aanhangers voor onsterfelijk en voor den Adamszoon gehouden werd, inoest hij desniettemin den tol aan de natuur betalen. Hij stierf den 10 December 1/91 aan eene beroerte. In spijt van dezen plotselijken dood, welke tegen de verwachting van al zijne aanhangers was, werd hem toch eene zeer prachtige begrafenis verleend. Den 12., des namiddags ten 3 ure, vergezelden al zijne aanhangers, die in Offenbach aanwezig waren, en wier getal meer dan 800 bedroeg, zijn lijk naar de laatste rustplaats. De vrouwen en jonge meisjes, wier getal 200 was, gingen in witte kleederen gekleed, met wille linten in het haar, onder het dragen van brandende kaarsen, voor de doodkist uit. Daarop volgde de open lijkkist des overledenen, welke door zijne dienaars werd gedragen, en met een roodzijden kleed met hermelijn gevoerd, dat hij gedurende zijn leven gewoon was te dragen, bedekt was. Zijne drie kinderen , zijne bedienden en zijne lijf. wacht, /0 man sterk, volgden de doodkist. De togt werd door het volk besloten, onder het dragen van fakkels en niet floers om de armen, terwijl ook de vrouwen, ten teeken van rouw, met witte linten in de haren gingen. Zoo trok de togt langzaam naar het kerkhof, hier hield men eenige oogenbiikken stil en sloot men de doodkist. Het deksel was met wit satijn bekleed en rijk versierd. De kist werd, in plaats van met touwen, met wille doeken in den kuil nedergelaten. Uierop vervulden deze achthonderd aanwezige personen, zoo mannen en vrouwen als kinderen, de lucht met een klaaggeschrei , terwijl tranen uit aller oogen stroomden. Misschien gevoelden zij in den oogenblik, waarin zij het lijk huns meesters in het graf nederlieten, hun verlies op het levendigste, dat zij nooit le voren vermoed hadden, dewijl zij zich in al hunne verwachtingen te leur gesteld zagen. Elk der aanwezigen nam eene hand vol aarde en wierp die in het graf. Zijn gevolg droeg een geheel jaar rouw over hem met witte linten in het haar, en met een floers van gelijke kleur, om den arm. {Jf'ordt vervolgd). MKX(2EHX«E.\, BERIGTJEÏtf, ena. UITTREKSEL UIT EENE 11EDE VAN DEN EERW. HEER KANONYK STOWELL, OP DE VIER EN VIJFTIGSTE ALG. VERG. VAN IIET LONDENSCHE GENOOTSCHAP, TER BEVORDERING VAN HET CHRISTENDOM ONDER DE JODEN. Mijne heeren, ik geloof vastelijk dat hunne herstelling in die erfenis op handen is. Ik zie teekenen en kenmerken welke te kennen geven dat het Heilige land voor het volk, en het volk voor het Heilige land wordt toebereid. Zoo ik mij naar Palestina wend , bemerk ik de duidelijkste aanwijzingen dat God is wederkeerende, om zijne woeste plaatsen te bewateren, en zijne bergen nog eens met schoonheid en geur te bekleeden. De wolken druppen weder vettigheid op zijne verwoeste plaatsen, en vele van zijne wildernissen beginnen te ontluiken, in de hoop van ter geschikter tijd als de roos zullen bloeijen. Ik weet niet of gij met het feit bekend zijt, maar het is een feit dat ten volle authentiek is — dat de «spade regen" verleden jaar op den berg Sion is wedergekeerd — een regen die, zoo ver ons bekend is, sedert de verslrooijing des volks teruggehouden is. En Hij, die den spaden regen teruggebragt heeft op zijnen tijd, zal ook den «vroegen regen" geven op zijnen tijd; en deze wederkeerende regenbuijen van aardsche zegeningen zijn de voorboden van wederkeerende regenbuijen van geestelijke zegening van boven. Er is een ander feit, hetwelk, schoon eenvoudig en klein in zich zelf, niet minder een opmerlijk feit is — de put van En-rogel, of de Jobs-put, voorziet de kleine stroom van water, die eenmaal de bloeijende vallei van Jozafat bewaterde. Die bron was, in de voorspoedige dagen van Israels overvloed en vrede, gewoon om elk jaar buiten hare oevers te treden, en de stroomen van water te voorzien , welke, in onderscheidene kanalen verdeeld, eri in vergaderbakken, die te dien einde vervaardigd waren, verzameld, een overvloed van water voor ieder jaargetijde verschafte, welke het dal deed bloeijen als de hof des Heeren. Maar om de goddeloosheid des volks, was de aanvoer van water uit die bron lang verminderd. Eeuwen lang is, gelijk men veronderstelt, de bron van En-rogel, slechts eenmaal in de vier of vijf jaren buiten hare oevers getreden; maar gedurende de laatste vier jaren, sedert het Christendom zijn licht over den Berg Sion heeft doen schijnen, en de eerstelingen van Israël ingezameld zijn, is de bron weder elk jaar buiten hare oevers getreden. De kleine stroom heeft jaarlijks zijnen loop doen hooren, met zijne zaehtealszilverklinkende muzijk; de verschillende vergaar- en waterbakken zijn gevuld geworden, en het dal van Jozafat is weder begonnen met den wijngaard te bloejjen en met den ceder le ruischen. Er zijn nog andere bijkomende gevallen van eemen evenzeer belangrijken aard, met betrekking tot de toebereiding des lands voor het volk. Gij herinnert u de merkwaardige omstandigheid, die in de profetie van Jereinia bewaard is, dal er gezegd wordt, toen Israël op hel punt stond om gevankelijk naar Bnbel weggevoerd te worden, hoe de profeet op bevel van God, getuigen nam, en een veld kocht van zijnen bloedverwant, de koopbrieven behoorlijk onderteekend en verzegeld , en de eene open en de andere toegemaakt had. Hij gaf hen toen aan Barucli, 0111 ze in een aarden vat te doen, terwijl dat aarden val zorgvuldig inoest bewaard worden, en ik geloof dat het nog beslaat, en in latere tijden te voorschijn zal komen. God verklaart door deze figuurlijke overbrengingen , dat er weder huizen, velden en wijngaarden in het Heilige Land zullen gekocht en verkocht worden, en geschriften verzegeld en geteekend worden. Nu kan ik niet begrijpen dat dit vervuld zou kunnen zijn, indien deze velden nieuwe velden moesten zijn, en indien andere grenslijnen de grondslagen van de toekomende overdragten welke er plaats zullen hebben moesten regelen , en er velden zullen gekocht en verkocht worden door diegenen welke alleen de regtniatige eigenaars zijn; ik geloof voorzeker dat de oude grensleenen ontdekt zullen worden, op gelijke wijze als de bedolven ruïnen van Dabei en Ninevé door Gods magtige hand tc voorschijn gebragt zijn. Dus geloof ik dat de grenssteenen en grensscheidingen in Judca le voorschijn zullen komen; en inderdaad, zoo is het werkelijk gebeurd. Een groot gedeelte gronds is door de wedergekeerde Israelieten ter bebouwing geschikt gemaakt, en nadat zij een of twee voet diep zand van de oppervlakte weggeruimd hadden, kwamen zij aaneen rijken aangeslibden grond, zij ontdekten tevens de oude grenssteenen die aan de hoeken der velden stonden, welke daar welligt bedolven geweest waren sedert de wegvoering van Israël in de gevanschap. Dus kunnen de velden nu opgespoord, en gekocht en verkocht worden in het Heilige Land. En insgelijks zijn er de oude putten, slechts wachtende op de regenbuijen, 0111 weder gevuld te worden. Maar dit is niet alles. (Ilct slot volgt). Gedrukt en uitgegeven bij KEMINK & ZOON te Utrecht. 