Provinciaal blad van Limburg, 1875, Deel: 73, no. 70-125, 1875 
Het gedeputeerd bestuur behoort ons dus nog meer gespecificeerde inlichtingen te verstrekken, en het vraagt die niet aan de Waterstaatsambtenaren, maar aan landbouwtechnici, ten einde wij kunnen beoordelen, of de nu onbruikbare plek gronds, voor waar herschepping in vruchtbaar land ons subsidie wordt gevraagd, wezenlijk daarvoor vatbaar is. De nadere deskundige beantwoording van die vraag moet tot norma van de beslissing der vergadering in deze strekken. Men moet die beslissing niet willen vooruitloopen. Men gelooft niet dat, door nu reeds een som er voor op de begroting uit te trekken, de zaak zal bevorderd worden. Die nadere inlichtingen zijn buitendien onontbeerlijk, met het oog op het gevraagde rijkssubsidie. Zoo toch iemand volledige inlichtingen zal eischen, dan zal het en te recht — de Hooge regering zijn. Hem dunkt dat bijvoorbeeld de landbouwleeraar Corten met het nader onderzoek moest belast worden, dat die deskundige verslag deed omtrent de gesteldheid van den bodem van het Waterschap, de middelen voor zijn verbetering en de mogelijkheid van slagen der onderneming. Wanneer men derhalve de zaak aanhoudt tot de Novembervergadering, dan zal de afdoening daarvan niet vertraagd worden. De heer Waegemans verzoekt te vernemen wat het rapport van Gedeputeerde Staten behelst. Stellen zij niet een subsidie van f 5000 voor? Hij heeft het niet kunnen nagaan. Hij heeft straks in zijn afdeeling te vergeefs naar de stukken gezocht. De heer Seijdlitz beantwoordt die vraag ontkennend. Gedeputeerde Staten adviseren slechts om het subsidie wordt het verleend te bepalen op b.v. of Hr/15000. De heer Pijls (Hubert) zegt dat decentrale afdeeling het orgaan van de geheele vergadering is geweest, en dat hem als rapporteur nauwkeurig is teruggegeven hetgeen uit de vier afdeelingen is overgebracht. Het gevoelen der centrale afdeeling was tweeërlei : de eene helft verklaarde zich bepaald tegen het verleenen van subsidie voor een privaat belang, de andere wilde het Waterschap wel subsidiëren, maar bedong nadere inlichtingen ten einde op goede gronden te kunnen beschikken. Hij zou zich niet willen laten voeren op een pad dat leidt tot het verleenen, zonder voldoende inlichtingen, van enige subsidie. Nu is het voorstel van de heer Waegemans: geeft aan het Waterschap / 5000 voor tegemoetkoming in de kosten van opheffing der hinderpalen van afwatering; het kan het daarmee doen, zal dan niets meer vragen en de kosten van uitvoering van al de overige werken uitsluitend ten zijnen laste nemen. Is dat het geval en worden met die / 5000 de molentjes gesloopt, dan verandert de stand van zaken en zou hij voor het voorstel van de heer Waegemans kunnen stemmen. Maar anders houdt hij het met de heer van der Maesen, dat wij niet verantwoord zijn, zolang wij geen nadere inlichtingen eisen. De heer van Wintershoven acht het wenschelijk, dat de vergadering van het Waterschap van het land van Weert afkomt. De conclusie van de commissie van voorzitters en rapporteurs betoont welwillendheid, onder voorbehoud dat niet zal worden gesubsidieerd, zonder bewijs van noodzakelijkheid. Het lijkt hem dat men zou / 5000 op de post van onvoorziene uitgaven ter beschikking van Gedeputeerde Staten kunnen stellen en die laten geven, naar gelang van de stand der werken. Hij bekent dat subsidie geven voor zuiver privaat belang socialismus zou zijn. Zijn beginsel is dat groote en nuttige werken, die zonder subsidie niet tot stand zouden komen, rechtvaardigen dat daarvoor van hogere hand subsidie verleend wordt. Ofschoon hij niet gelooft, dat met het geld van de belastingschuldigen onnodige bijdragen moeten verstrekt worden. Er is hier geen absoluut beginsel. Waar privaat belang alleen op het spel is, moeten wij subsidie weigeren. De meeste industriële ondernemingen zelfs de colossaalste zijn met hulp van hogere hand in ’t leven geroepen. Wij doen overigens hetzelfde met de wegen. Wij hebben grote uitgaven te doen voor de van provinciaal belang verklaarde buurtwegen, ofschoon soms alleen de betrokken gemeenten of slechts enkele privaat personen er door bevoordeeld worden. Verleden jaar heeft hij reeds gezegd, dat ook uit het oogpunt van publieke gezondheid het subsidiëren van het Waterschap in aanmerking kon komen. Hij heeft toen gewezen op het aan de gemeente Susteren tot hetzelfde oogmerk verleende subsidie. Dat is dus reeds een motief. Met het oog op de voordeelen, die de verhoogde grondbelasting aan opcenten voor de provincie zal opbrengen, is er nog een ander publiek belang en grond voor interventie der vergadering. Hij vraagt of de conclusie niet zou kunnen gewijzigd worden in dien zin, dat het subsidie geen cadeau zij, dat, wanneer het Waterschap voortwerkt, zoals de leden uit die streek zeggen en een aantal bunderen vruchtbaar maakt, de meerderheid genegen is te geven, en dit aan de beslissing van Gedeputeerde Staten zal worden overgelaten. Hij moet echter de publieke zaak publiek behandelen. Het Waterschap zelf heeft niets gedaan wat het subsidie moet rechtvaardigen. Wij weten niet juist wat gemaakt moet worden. Hij wenscht zelf mede te deelen. Zoo hij dwarsligt, verzoekt hij terechtwijzing. Hij heeft gehoord dat de geheele zaak zit in drie molentjes. Dat moeten slechts zijn wintermolentjes, eertijds geconcedeerd meent hij door de Prins-Bisschop van Luik. Die molentjes hebben gewonnen door de afwatering naar de vloeiweiden bij de Zuid-Willemsvaart. Had men ze dadelijk onteigend, de zaak ware in orde gekomen. Het is zoo sterk, dat de ingelanden de eigenaars van twee dier molentjes in het bestuur hebben gebracht. Welnu, werd hem ƒ 3000 voor die eigenaars gevraagd, hij zou ze natuurlijk weigeren. Maar hij wil wel op zichzelf voor de openbare gezondheid, voor het verdwijnen van plassen en voor het afwateren subsidie toekennen. Hij zou wensen dat men zich vereenigde met een wijziging in de conclusie in die zin, dat Gedeputeerde Staten geen inlichtingen meer behoeven te verstrekken, maar dat zij gemachtigd zullen zijn om de ƒ 5000 in drie dienstjaren te geven, wanneer zij de overtuiging zullen hebben dat het doel van het Waterschap bereikt wordt. Zij zullen dan beslissen naar de ingewonnen rapporten der ingenieurs. De heer Coenen bedankt de heer van der Maesen, de rapporteur der centrale afdeeling en de heer van Wintershoven, dat zij het Waterschap wensen te helpen, al zij het ook voorwaardelijk. Hij moet de heer van Wintershoven buitendien bedanken, voor de franchise waarmee hij over de belangen van de drie molentjes gesproken heeft. Maar wat men hem heeft opgedischt is een paling uit het vuile water van die streek, die op den kop had moeten geslagen worden. De onteigeningsprijs van de molentjes is door de eigenaars bepaald naar hunne vroegere waarde, en eerst nadat die prijs, overeenkomstig het laatste bod van het bestuur, in der minne vastgesteld was, zijnde eigenaars in het bestuur gekomen. De ingelanden hebben gemeend dat van toen af geen ongemak bestond om ze er in te kiezen. Hij hoopt nu de heer van Wintershoven, ten aanzien van den onteigeningsprijs der molentjes, te hebben gerust, gesteld. Hem blijft nog overeen woord te zeggen aangaande den twijfel van sommige leden, of de onderneming wel voldoende kansen van slagen oplevert. Hij kan dienaangaande mededeelen, dat de gemeente Weert ook een som van /500 ii / 400 zal bijdragen. De gemeenteraad zou stellig daartoe in besloten hebben, ware hij niet overtuigd van de goede uitkomsten der onderneming, terwijl hij, als voorzitter van die raad, hier schaamrood zou worden aan de toezegging diere bijdrage te hebben medegewerkt, zonder van het welslagen der onderneming ten volle overtuigd te zijn. En wat nu de nog verlangde opgave der behoeften en middelen betreft, de vergadering gelieve zich te herinneren, dat het Waterschap vroeger een begrooting van het werk heeft overgelegd. Door inzage daarvan kunnen de leden de ontbrekende kennis erlangen. De heer de Rijk zegt, dat voorzover zijn geheugen hem getrouw is het Waterschap in het leven is geroepen door de klachten, die werden aangeheven over de overlast van het van de Belgische irrigaties bij de Zuid-Willemsvaart afkomstig water. Als hoofdmiddel van voorziening gaf men de onteigeningen slooping der drie molentjes, zonder dat viel aan gelegenheid te denken. Men raadde het Waterschap aan en het corps een onteigeningswet te provoceren. Hij geeft nu in overweging om speciaal voor de slooping van de drie, het water der Leveroijsche, Tungelroijsche en Zwartbroeksche beken opstuwende en de landverbetering onmogelijk makende molentjes, een post van ƒ 5000 op de begrooting te brengen. Die som kan aan Gedeputeerde Staten in handen gegeven worden, met bepaling dat zij ze niet eerder zullen uitbetalen, dan nadat de slooping zal zijn tot stand gebracht. Is die hinderpaal, ook met hulp van het rijk, weg, dan is de voornaamste stap gedaan, dan kan het overige aan de eigen krachten en den goeden wil van het Waterschap overgelaten worden. Wij hebben wel gewone subsidies voor de verbetering van de Roggelsche beek, den Nelisgraaf en andere gewone waterlossingen verleend. Dat staat naast de gewone subsidies voor wegenverbetering. Buitengewone subsidies hebben wij verleend voor de restauratie van kerken te Maastricht, Sittard en elders. Die fondsen zijn allen goed besteed, en toch zonder voorafgaande volle overtuiging van het nut der werken, en nu zou hij wensen, dat ook het Waterschap van het land van Weert buitengewoon gesubsidieerd werd voor de demming der in het verbeteringswerk staande molentjes, welke subsidie niet minder goed besteed zou zijn. Laten wij het subsidie bepalen op ƒ 3000, uitbetalen in termijnen en naar gelang van de voortgang der werken. No 74. De heer Waegemans wijzigt nu zijn amendement als volgt: Voor tegemoetkoming in de kosten van slooping der molentjes, beschikbaar te stellen een som van 3000, over drie dienstjaren en onder voorwaarden door Gedeputeerde Staten te maken. De heer van der Maesen kan zich met het denkbeeld, door de heer van Wintershoven opgeworpen en vervolgens door twee andere leden besproken, namelijk om 3000 ter beschikking van Gedeputeerde Staten, onder voorwaarde van termijnsgewijze uitbetaling en naar gelang van de vordering des werks te stellen, niet vereenigen. Voor hem zal het steeds er op neerkomen, dat hij niets weet. Hij weet niet of de wegruiming der molentjes goede uitwerking zal hebben, of het Waterschap zelf genoeg doet, of het zich voldoende opofferingen getroost om een provinciaal subsidie waardig te zijn, hoe dit subsidie moet verleend worden. Subsidies worden toch nooit gegeven zonder te bepalen de wijze waarop de werken zullen uitgevoerd worden, zonder in alles te voorzien. Hij geeft toe dat ook subsidies voor kerkbouw worden verleend. Maar dan wordt toch bepaald de wijze waarop het werk zal worden uitgevoerd. Elk administratief lichaam moet zooals dan ook altijd geschiedt in alles voorzien wat ter verzekering van de goede aanwending van het subsidie noodig is. Wat betekent een subsidie van 3000 voor een werk dat 27865 kosten zal? Is dat niet een druppel in een emmer water? Hij vraagt dat aan de voorstanders van het denkbeeld om dat subsidie nu reeds te geven. Voorzeker, willen wij het Waterschap wezenlijk helpen, zullen wij eerst onderzoeken wat moet gedaan worden, en daarna voor de noodige middelen zorgen. Zijne overtuiging is, dat ook Gedeputeerde Staten niets zullen kunnen verrichten zonder nader onderzoek. De heer de Rijk herinnert dat het Waterschap ook rijkssubsidie gevraagd heeft. Dat is reeds een motief om dezerzijds geen nadere inlichtingen meer te eisen. Ontwaart de Hooge regering dat de vergadering zich het werk van het Waterschap niet veel aantrekt, zal zij het haar gevraagde subsidie zeker weigeren. En dan zullen nog meer uitgaven ten laste van het Waterschap komen. Overigens wij voteren slechts fl. 5000. Wij geven ze immers nog niet. Laten wij subsidieëren, met beding van slooping der molentjes. Wij zullen daardoor bevorderen, volgens de technici zeggen, de verbetering van den wateralve in een uitgebreide streek der provincie, en steunen een onderneming, welke zich ten doel stelt om die streek, waaraan sinds de schepping met geen hand geraakt is, een wezenlijke woeste in, in een vruchtbare landstreek te herscheppen. De heer van Winterstoven geeft aan de heer van der Maesen in overweging om het onderzoek naar de doeltreffendheid van het subsidie, aan Gedeputeerde Schatten over te laten. De vergadering behoeft de zaak niet zo streng na te gaan, zo diep in bijzonderheden te treden. Hij zegt dat alleen wijl de som zo klein is. Zich de zaak evenwel aantrekken als een provinciale aangelegenheid, zou de vergadering brengen op een weg, die hij niet zou wenschen te bewandelen. Een enkel woord aan de burgemeester van Weert, die zich verbeeldt dat mij een paling in huis is gezonden, gevischt in vuil water, betreffende de vertegenwoordiging in het bestuur van de emplacementen van twee molentjes, die in natuurlijke oppositie moeten zijn met de geldelijke belangen van het Waterschap. Ik vraag niet of het een paling of een andere vis is, het is echter waar dat de eigenaars der molentjes zitten in het bestuur van het Waterschap. En nu vraag ik, of het ernstig is, dat die heeren, gelijk de heer Coenen verzekert, hunne molens willen afstaan aan den prijs die zij vroeger golden? Is dit zoo, dan verheug ik mij over de zaak te hebben gesproken, dan hebben de lasteraars die de heer Coenen bedoelt en mij hebben ingelicht, aanleiding tot die verzekering gegeven. Hij stelt als amendement op de conclusie der commissie van voorzitters en rapporteurs voor, dat de vergadering in beginsel subsidie verleent en de zaak overigens naar Gedeputeerde Staten verzendt. De heer de Biebersteijn verwijst naar het advies van den hoofdingenieur van den Waterstaat, dat de noodzakelijkheid van de afstamping der molentjes aantoont. Op die grond ondersteunt hij den heer de Rijk, die het subsidie uitsluitend ter voorziening in de noodzakelijkheid wenscht aangewend te hebben. Ook hij is van gevoelen, dat de slooping der molentjes het verbeteringswerk zal vergemakkelijken. De heer Seidelin doet opmerken, dat de voorstellen, die zoo even gedaan zijn, impliciet of expliciet, er op neerkomen dat, welke werken ook ter bereiking van het doel zullen uitgevoerd worden, en welke ook de uitslag zal zijn van het nog dienaangaande verlangde nader onderzoek, een subsidie van fl. 5000 uitsluitend bestemd voor don aankoop der hinderende molentjes, in ieder geval niet slecht zal besteed zijn. Van dat punt uitgaande, is het subsidie een aalmoes, en die te geven daar is hij tegen. Hij is, in strijd met het gevoelen van den heer van Wintershoven, voor dieper in de zaak te tasten. Er behoort nog in andere grotere behoeften te worden voorzien en dit wenschte hij, dat bij wijze van geldlening, hetzij door de provincie, hetzij door het Waterschap, met de provincie als borg, geschiedde. Hij is overigens tegen eiken voorlopige maatregel en blijft zich vereenigen met de conclusie der commissie van voorzitters en rapporteurs. De heer Coenen doet opmerken, dat de heer van der Maesen andermaal op het gemis van voldoende inlichtingen gewezen heeft. Hij wijst andermaal op de tijd door het waterschapsbestuur overgelegde begroting. Daaruit blijkt al wat noodig is. Wat aangaat de anguille sous roche waarvan hij, met betrekking tot het gezegde van de heer van Wintershoven over de onteigening der molentjes, gesproken heeft, en waarop deze is teruggekomen, heeft hij, in de verste verte niet iets onaangenaams bedoeld. Hij heeft enkel willen zeggen, dat de franchise van de heer van Wintershoven hem had doen denken, dat er anguille sous roche was. De heer van Wintershoven heeft, gewag makende van de vertegenwoordiging der molenbeugels in het waterschapsbestuur, in 't tweevoud gesproken. Dat is onjuist, slechts de eigenaar van een der molentjes maakt deel van het bestuur van het Waterschap, en die heer heeft daar nooit enige invloed willen uitoefenen. Intussen kan hij met de laatste sprekers volstrekt niet instemmen: dat ware het rijkssubsidie compromitteren. Draagt het gouvernement niet toe bij, zodan het Waterschap voor het provinciaal subsidie. Maar het gouvernement zal wel, tot verlangen van het water uit België, voor Limburg doen, wat het voor Noord-Brabant gedaan heeft. Het gevraagde subsidie is niet alleen noodig voor de bevordering van den waterafvoer in het Waterschap, maar het zal ook onder een hygiënisch oogpunt doel treffen, doordien er verschillende voor de openbare gezondheid nadeelige plassen zullen worden gedempt. De rapporten die dat aantonen, liggen daar, en de vergadering zal zich wel herinneren dat het Waterschap te doen heeft met contribuenten die niets bezitten. Hij vertrouwt dan ook, dat niemand er iets tegen zal hebben, om een handvol gelden aan het Waterschap te geven. De heer Waegemans meent, dat de zaak thans genoegzaam tot rijpheid is gekomen om in stemming te worden gebracht. De voorzitter vraagt of de vergadering het amendement van de heer Waegemans, thans in omvraag wenscht gebracht te hebben. De heer van Wintersteyn doet opmerken, dat drie gevoelens in presentie zijn: er zijn leden die niet willen geven; zij zeggen, dat het verslag van Gedeputeerde Staten voor kennisgeving behoort aangenomen te worden; anderen willen wel geven en die verlangen, dat een post van / 3000 op de begrooting worden uitgetrokken; sommigen wensen den middelweg in te slaan en verklaren zich voor de conclusie van de commissie van voorzitters en rapporteurs, voor verdaging tot nader onderzoek. De heer Waegemans zegt van zijn recht van amendement op die conclusie te hebben gebruikt gemaakt en meent, dat dus de stemming over zijn amendement aan die over de conclusie moet voorafgaan. De heer Regout is vierkantig tegen het verleenen van enige subsidie voor privaat belang. De minderheid van verleden jaar is aangegroeid. In de centrale afdeeling waren de gevoelens verdeeld. Hij heeft de warmste voorstanders van het onderwerp, het onderwerp: subsidie thans zien wankelen. Hij stelt voor dat subsidie gladweg te weigeren. Zijn voorstel wordt ondersteund door de heer d’Ansembourg, Ritzen en Nijst, na een gedachtenwisseling tusschen de heeren van Wintershoven, Nijst en Pyls (Hubert) over de prioriteit in omvraag gebracht, als zijnde het afwijkendste en met 38 tegen 4 stemmen verworpen. Voor hebben gestemd de heeren Ritzen, Berger, d’Ansembourg en Regout. Het voorstel van de heer Waegemans wordt thans in omvraag gebracht en insgelijks verworpen met 22 tegen 20 stemmen. Voor hebben gestemd de heeren Smeets, de Weichs de Wenne, Lambrechts, Vullers, Pelzer, Hermans, Esser, Coenegracht, de Rijk, Pyls (Hubert) de Bieberstein, Coenen, Wijnans, Pijls (Joseph) Meuwissen, Waegemans, Arnoldts, Magnée, Haffmans (Eugène) en van Wintershoven. Vervolgens wordt de conclusie van de commissie van voorzitters en rapporteurs in omvraag gebracht en met algemene stemmen (42) aangenomen. De heer Nijst stelt voor de zitting te schorsen en haar voortzetting te bepalen op morgen ochtend ten 11 uur. De heer Seijdlitz stelt voor de voortzetting op overmorgen tenzelfden uur te bepalen. Na een woordenwisseling tusschen verschillende leden omtrent die, wordt de vraag in stemming gebracht of de voortzetting op donderdag of op vrijdag zal plaats hebben en met 28 tegen 14 stemmen in eerstbedoelden zin beslist. Tegen de voor de bepaling der voortzetting op vrijdag, hebben gestemd de heeren: Smeets, Schreurs, Houben, Hermans, Coenegracht, de Rijk, de Bieberstein, Haffmans (Léopold) Michiels van Verduijnen, Meuwissen, Waegemans, Seijdlitz, Magnée en van der Maesen. De voorzitter schorst de zitting. Voortzetting der zitting van 14 Juli op 16 Juli. Bij de heropening wordt de hoofdelfteling Hoofdelijk gehouden, die de tegenwoordigheid der leden, gisteren aanwezig, aantoont, met uitzondering van de heeren Arnoldts, Hermans, Magnée, Merckelbach, Michiels van Kessenich, L’Ortie, Ritzen, Smeets en Vullers. Het aantal aanwezige leden is derhalve 33. De voorzitter deelt mede dat de heer Magnée belegt heeft, verhinderd te zijn deze voortgezette zitting bij te wonen. De heer Pijls (Hubert) brengt namens de commissie van voorzitters en rapporteurs, het volgende meerderheid verslag uit: Verslag der commissie van voorzitters en rapporteurs, betreffende het voorstel van de heer Joseph Pijls, 101 toekenning van provinciaal subsidie aan alle gediplomeerde veeartsen, in verband met het verzoek om provinciaal subsidie van de gepromoveerde veearts W. Mingels te Schinnen. Bij de behandeling van deze aangelegenheid in de afdeelingen waren afwezig de heeren van Wintershoven, Coenen, Löp, Haffmans en van Wijlick. Voorzover de thans besproken zaak samenhangt met het bovenvermeld verzoek van de gediplomeerde veearts W. Mingels, zij opgemerkt, dat dit verzoek buiten behandeling is gebleven, dewijl uit de deswege ontvangen modederdeeling van Gedeputeerde Staten blijkt, dat de heer Mingels aldaar tot provinciaal veearts in het district Meerssen is aangesteld. Wat betreft het voorstel van de heer Joseph Pijls strekkend dat door alle gediplomeerde veeartsen, die zich in Limburg vestigen en hun standplaats aan de goedkeuring van Gedeputeerde Staten onderwerpen, aanspraak kan worden gemaakt op een tegemoetkoming vanwege de provincie, dit werd in de afdeeling algemeen afgestemd. Nogthans verklaarden 6 van de 10 leden zich voor een vermeerdering van het getal districten van veestapel. De afdeeling vond geen reden om op de in 1871 plaats gevonden regeling van het getal districten terug te komen. Slechts één lid der afdeeling verlangde 'Lat aan ieder gediplomeerd veearts, die zich in de provincie komt vestigen, een tegemoetkoming van 100 per jaar werd verstrekt. In de 5e afdeeling wilde men, na breedvoerde discussie, het aantal van 10 districten van veestapel niet vermeerderd zien, iets waarop het voorstel eigenlijk neerkomt. Ook in de 4e afdeeling was men van hetzelfde gevoelen; nogthans wenschte een lid, dat aan ieder gediplomeerd veearts een tegemoetkoming door de provincie werd gegeven, zonder dat dit lid zijn gevoelen deed kennen omtrent het bedrag aan ieder veearts als subsidie te verstrekken, noch omtrent de gezamenlijke som die, bij aanname van dat stelsel, ten laste der provinciale kas zou komen. De commissie van voorzitters en rapporteurs was eenparig van gevoelen, dat het aantal districten van veestapel, hetwelk oorspronkelijk 6 bedroeg, vervolgens op 8 en eindelijk in 1871 op 10 is gebracht, geen vermeerdering behoeft te ondergaan, en zulks vooral nu, tengevolge van de organieke wet van 20 Juli 1870 op het veeartsenijkundig staatstoezicht, vanaf het loopende jaar, geen nieuwe empirieken het vak meer kunnen uitoefenen, zoodat het monopolie van de uitoefening der veeartsenijkunst in de toekomst aan de gediplomeerde veeartsen verzekerd is. Op grond hiervan heeft decentrale afdeeling de eer te concluderen, dat de Provinciale Staten besluiten om op het voorstel tot toekenning van een subsidie aan alle gediplomeerde veeartsen, afwijzend te beschikken. Aldus vastgesteld door de commissie van voorzitters en rapporteurs den 14 Juli 1873. VICTOR NIJST. Adr. Sassen. P. VAN DER MAESEN DE SOMBREFF. 11. Michiels van Verdunnen. Louis Regout. J. H. Arnoldts. O. d’Ansembourg. Pylls, rapporteur. Gedurende de lezing van bovenstaand verslag, komt de heer Arnoldts ter vergadering. Het aantal aanwezige leden bedraagt derhalve nu 34. De vergadering besluit tot dadelijke behandeling. De heer Pijls (Joseph) wenscht zijn voorstel van verleden jaar nader te verdedigen. De landbouw is de hoofdindustrie van Limburg. Niemand zal dat ontkennen. Hij mag dan ook zeggen, dat de veeteelt, zuster en broeder van de landbouw, als onze tweede hoofdindustrie kan beschouwd worden. Waar men geen goede veestapel aantreft, daar bestaat ook geen goede landbouw. Alle onderwerpen worden hier met de meeste zorg behandeld; echter de zorg voor de veestapel laat onder het geneeskundig opzicht te wensen over, en hij heeft daarom in de jongste najaarsvergadering het voorstel gedaan, dat thans aan de orde is. Het is ons statistisch bekend, dat de Limburgse veestapel bijna 19000 stuks bedraagt, waarvan de geneeskundige behandeling aan niet meer dan 52 veeartsen, waarvan er 13 gediplomeerd en 19 niet gediplomeerd en alleen krachtens het tienjarig bezit van patent bevoegd zijn, toevertrouwd is. Dat is dus 1 arts voor 6000 stuks vee. Is nu dit kleine personeel reeds bij den tegenwoordigen goede gezondheidstoestand van het vee onvoldoende, wat zal het dan zijn in tijden van epidemie? Voor 4 jaar werd tot hetzelfde oogmerk, aanlokking van gediplomeerde veeartsen, een voorstel door de heer Cremers gedaan. Dat voorstel bevatte veel goeds. Men vond het echter te onbepaald en wees het af. Bestond destijds behoefte aan veeartsen, zij doet zich ten huidigen dage, nu de nieuwe wet op het stuk werkt, des te meer gevoelen. Bij mijn voorstel in de Novembervergadering van verleden jaar had ik in ’t oog gehouden de bedenkingen die tegen dat van de heer Cremers waren gerezen. Ik had er een meer bepaalde strekking aan gegeven. Niettemin is mijn voorstel bij de commissie van voorzitters en rapporteurs ongunstig onthaald geworden. De veeartsenijkundige studie is van grooten omlo 74. Voor een kostbare zaak, zij die het vak studeren zijn gering in getal. Mijn voorstel strekte hoofdzakelijk om door het geven van uitzicht op subsidie, jonge lieden voor die studie aan te moedigen. De vrees dat er te veel veeartsen in de provincie zullen komen, is ongegrond. Na verloop van enige jaren zullen de tegenwoordigen door dood en ouderdom werkelijk in getal verminderd en ten gevolge van de nieuwe wet, niet vervangen zijn. Wil men bezuinigingshalve geen postje op de begroting brengen, waarom dan niet de post van € 2000 gelijkelijk verdeeld tussen de bijkomenden, wanneer deze zich, met goedkeuring van Gedeputeerde Staten, een standplaats kiezen. Hij betreurt de conclusie van de commissie van voorzitters en rapporteurs en zal er tegen stemmen. Het is hem intussen aangenaam een noodzakelijk voorstel te hebben gedaan. Dit zal zijn lastgevers ten volle bevredigen. Wordt het niet aangenomen dan is de beste raad, die hij aan de Limburgse veehouders geven kan, zich een veeartsenijkundig handboek te koopen, daarin te studeren en zelf den veedoctor te spelen. De heer Cremers beaamt ten volle het voorstel van de heer Pijls (Joseph). De billijkheid ervan wordt inderdaad hoe langer hoe meer ingezien. Hij moet er bij voegen, dat, wanneer wij van de eenen kant de Maatschappij van Landbouw, ook ter bevordering van de veeteelt, zooveel steun en deze dan ook voor de verbetering van de veestapel zooveel uitgeeft, wij van de anderen kant wel wat meer mogen geven om te trachten de veestapel in den goeden toestand, waarin hij verkeert, te behouden. Welk middel bestaat daarvoor? Allereerst de vermeerdering van het aantal veeartsen. Bij besmettelijke ziekten, moet de landbouw op voldoende veeartsenijkundige hulp kunnen rekenen. De heer Michiels van Kessenich komt binnen zodat het aantal aanwezige leden thans 32 bedraagt. De heer van Wintershoven heeft bezwaar tegen het voorstel van de heer Pijls (Joseph) zooals het daar ligt: het strekt te ver. Maar hij zou toch wensen, dat een postje op de begroting gebracht werd, om, waar noodig, wetenschappelijke veeartsen te lokken. Hij zou die som willen laten ter dispositie van Gedeputeerde Staten om jongelieden aan te wakkeren en emulatie gaande te houden. Zoolang er empirici bestaan is subsidie nuttig, al ware het slechts voor suppletie, om zich te kunnen vestigen. Het is waar wat de voorsteller en het geachte lid, naast hem gezeten zeggen: de landbouw is de hoofdindustrie van Limburg, de veeteelt een belangrijk onderdeel ervan, mag wel aanspraak er op maken, dat wij bij de post voor subsidies aan veeartsen, nog een paar No 74. honderd gulden voegen en niet het voorstel van de heer Pijls geheel en al afwijzen. Wil de heer Pijls zijn voorstel in die zin wijzigen, dan zal hij er voor stemmen. Hij zou het betreuren indien dat niet geschiedde, want dan was het: la mort sans phrase; terwijl wij met ƒ 200 per jaar misschien zullen kunnen bevorderen de vestiging van wetenschappelijke veeartsen. De voorzitter stelt voor thans de conclusie van de commissie van voorzitters en rapporteurs in omvraag te brengen. De heer van Wintershoven meent, dat eerst over het voorstel van de heer Pijls moet gestemd worden. De voorzitter handhaaft zijn voorstel, omdat tenminste de conclusie thans in behandeling is. De heer van Wintershoven doet, nu de heer Pijls zijn voorstel niet wijzigt, het volgende door de heeren Arnoldts, Michiels van Kessenich, Coenegracht en Pijls (Joseph) ondersteunde voorstel: Ad art. 6, afdeeling I, hoofdstuk I der begrooting van uitgaven, te voegen een bis-artikel, ten bedrage van €2.50, voor tegemoetkoming aan gediplomeerde veeartsen die zich, met goedkeuring van Gedeputeerde Staten, in het hertogdom vestigen. Het voorstel van de heer van Wintershoven No 74. wordt in omvraag gebracht en met 21 tegen 14 stemmen aangenomen. Tegen hebben gestemd de heeren Berger, de Rijk, Pijls (Hubert) d’Ansembourg, de Bieberstein, Janssen, Regout, Wijnands, Haffmans (Léopold) Michiels van Verdujnen, Nijst, Waegemans, Seijdlitz en van der Maesen. De conclusie der commissie van voorzitters en rapporteurs wordt nu niet in stemming gebracht. De heer Pijls (Hubert) brengt namens de commissie van voorzitters en rapporteurs, het volgende Subsidievervang uit: Verslag van de commissie van voorzitters en rapporteurs, betreffende de aanvragen van verschillende gemeenten om toepassing van art. 56 der wet op het lager onderwijs. Bij het onderzoek van deze aangelegenheid inde afdeelingen waren afwezig de heeren van Wintershoven, Coenen, Léop. Haffmans en van Wijlick. In alle afdeelingen was men eenparig van gevoelen, dat tegen het verleenen van subsidie aan de gemeenten Bemelen, Elsloo, Mesch, Roggel, Schinnen en Urmond over 1875 (aan Bemelen tevens over 1874) inde gewone kosten van haar lager onderwijs, geen bedenkingen kunnen bestaan. Datzelfde gevoelen werd in de afdeelingen evenveel geuit, voor wat betreft de buitengewone kosten wegens het bouwen van schoollokalen in de gemeenten Eijgelshoven en Herkenbosch en Melick. Nogthans werd in de 5e afdeeling de bemerkings gemaakt, dat de kosten van het daarstellen der school met onderwijzerswoning te Eijgelshoven, geraamd op niet minder dan /'806a,21 veel te aanzienlijk voorkomen voor een kleine gemeente als deze, die naauwelijks 400 inwoners telt. Te Wahlwiller, zeide men, is een school voor 125 kinderen daargestellt voor een som van omstreeks f4OOO. De commissie van voorzitters en rapporteurs kon zich zeer goed vereenigen met het in de afdeelingen geuite denkbeeld, dat er alleszins termen bestaan om de zes eerstgenoemde gemeenten in de gewone kosten, en de gemeenten Eijgelshoven en Melijk-Herkenbosch in de buitengewone kosten van haar lager onderwijs tegemoet te komen. Ten aanzien van de in de 5e afdeeling nopens het schoollokaal te Eijgelshoven gerezen bedenking, werd ook in de centrale afdeeling het gevoelen geuit, dat de kosten daarvan te hoog zijn opgevoerd en dat, voor een bevolking van 405 zielen, de ruimte van het schoollokaal te groot is. Intussen werd door een lid opgemerkt, dat 70 a 80 kinderen van de school gebruik maken, waaronder meerdere van naburige pruissent gehuchten. No 74. Onder mededeling van de vorenstaande in de afdeeling gemaakte bemerkingen, heeft de commissie van voorzitters en rapporteurs de eer te concluderen: De Provinciale Staten besluiten 1. dat er termen aanwezig zijn om op grond van art. 56 der wet op het lager onderwijs, de gemeenten Bemelen, Elsloo, Mesch, Roggel, Schinnen en Urmond over 1875, benevens de eerstgenoemde gemeente over 1874, tegemoet te komen in de gewone kosten van haar lager onderwijs, en 2° dat er eveneens termen bestaan om op grond der evengemelde wetsbepaling, de gemeenten Eijgelshoven en Herkenbosch en Melick tegemoet te komen in de buitengewone kosten van haar lager onderwijs. Aldus vastgesteld door de commissie van voorzitters en rapporteurs den 14 Juli 1875. VICTOR NIJST. O. d’Ansembourg. P. VAN DER MAESEN DE SOMBREEFT. H. Michiels van Verduynen. Adr. Sassen. Louis Regout. J. H. Arnoldts. Pyls, rapporteur. De vergadering besluit tot onmiddellijke behandeling van bovenstaand verslag. De voorzitter vraagt of iemand het woord of afzonderlijke stemming, hetzij omtrent de een of andere gemeente, hetzij omtrent de gewone of buitengewone kosten, verlangt. Dit is het geval niet, zodat de slotsom van het verslag in omvang gebracht en met algemene stemmen (39) wordt aangenomen. Het aantal aanwezigen bedraagt thans 39 terwijl de heren L’Ortije, Ritzen, Merckelbach en Smeets gedurende de lezing van het verslag opgekomen waren. Benoeming De vergadering gaat over tot de benoeming van een supplementair lid, bedoeld bij art. 89 der provinciale wet, dat, bij staking van stemmen en tegenstemmen, de gevorderde beslissing, in het collegie van Gedeputeerde Staten moet geroepen worden. De voorzitter wijst tot stemopnemers aan de heren van Wintershoven, Cremers, Sassen en Ritzen, die deze taak aanvaarden en met inachting van de voorschriften van art. 78, al. 2 en 3 der provinciale wet, de uitslag der stemming opnemen. In de bus worden 39 briefjes, gelijkstaande met het aantal aanwezige leden, gevonden. Een dier briefjes is in blanco. Bij de overigen, allen gesloten en ongetekend, worden 38 stemmen op de heer Nijst uitgebracht, die alzoo de volstrekte meerderheid der uitgebrachte stemmen erlangd hebbende, zonder dat tegen de stemming enige bedenking rijst, benoemd is tot lid der Staten, bedoeld bij art. 89 der provinciale wet. De voorzitter wenscht de heer Nijst geluk met zijn herbenoeming en vertrouwt, dat hij zijn nieuw mandaat zal aanvaarden. De heer Nijst verklaart zulks te doen, en zal trachten aan dit zeer vereerend vernieuwd vertrouwen te beantwoorden. De heer van der Maesen brengt namens de commissie van voorzitters en rapporteurs, het volgende genomen, mijn conclusie uit: sien. Provinciale Staten van het hertogdom Limburg. ZOMERZITLIG 1875. Rapport der commissie van voorzitters en rapporteurs, betreffende een verzoekschrift van het gemeentebestuur van Heerlen, over de aanhangige aanvragen tot mijnconcessies in genoemde gemeente en omstreken. Bij de behandeling in de sectie waren afwezig in de 1', de heer van Wintershoven, in de 2', de heeren L. Haffmans en Goenen, in de 4', de heer van Wijlick. In de vier secties was men het algemeen eens, dat de bij deze aangelegenheid betrokken belangen No 74. een meer doortastende behandeling vorderden, en uren achtte het raadzaam de aandacht van de Hooge regering hierop te vestigen. In verband hiermee heeft decentrale commissie de eer, met algemeen stemmen, van de vergadering de volgende conclusie te onderwerpen: Het onderhavige adres in handen te stellen van het collegium van Gedeputeerde Staten, met verzoek namens de provinciale vertegenwoordiging, bij de Hooge regering aan te dringen op een snelle beslissing. Aldus vastgesteld den 14 Juli 1875. VICTOR NIJST. O. d’Ansembourg. P. VAN DER MAESEN DE SOMBREFF. H. MICHIELS VAN VERDUIJNEN. Louis Regout. J. H. Arnoldts. Adr. Sassen. Pijls. De vergadering besluit tot onmiddellijke behandeling van bovenstaand verslag, welks slotsom, zonder dat iemand het woord er over verlangt, zonder hoofdelijke stemming wordt aangenomen. Stouwing van de heer Nust brengt namens de commissie van het pensioenfonds voor voorzitters en rapporteurs, het volgende verslag uit: weduwen en wezen van onderwezens. No 74. Verslag van de commissie van voorzitters en rapporteurs, betreffende het verzoek van het bestuur van het weduwefonds voor onderwijzers. Bij het onderzoek in de afdeelingen waren afwezig, in de 1e de heer van Wintershoven, in de 2e de heeren Coenen en L. Haafmans, in de 4e de heer van Wijlick. In de 1e afdeeling was men van gevoelen, dat genoemd adres niet rijp was voor een behandeling in de vergadering; men verlangde, alvorens een onderzoek daaromtrent in te stellen, door heeren Gedeputeerde Staten te worden ingelicht. De meerderheid der leden in de 2e afdeeling gaf als hare zienswijze te kennen, dat het hier gold een onderwerp dat de Provinciale Staten niet bevoegd waren te regelen; andere leden beweerden, dat de redenen waarop de onderwijzers hun verzoekschrift deden steunen, dezelfde waren als die welke een soortgelijk adres van gemeente-secretarissen en andere gemeente-ambtenaren zouden wettigen; men wilde evenwel geen bepaald besluit nemen maar een renovatie naar Gedeputeerde Staten ten einde van onderzoek. In de 3e afdeeling maakte men de opmerking, dat er slechts een categorie van ambtenaren was, namelijk die bij de Departementen van algemeen bestuur werkzaam, wier weduwen pensioen genoten, dat ook weduwen van provinciale ambtenaren van dat voorrecht waren verstoken en Provinciale Staten bezwaarlijk konden overgaan tot het toekenen van een tegemoetkoming ten behoeve van personen die als gemeente-ambtenaren te beschouwen zijn. De 4e afdeeling verlangde renovatie van het adres aan heeren Gedeputeerde Staten, hun overlatende om dergelijke voorstellen te doen, als zij zullen vermeenen te behoelen. Bij het onderzoek in de commissie van voorzitters en rapporteurs waren eenige leden van oordeel, dat het besproken adres niet op goede grondslagen rustte; er moest, zeiden, vooraf een grondig onderzoek plaats hebben, alvorens een beslissing kon worden genomen; anderen, ofschoon de lofvolle poging van heren onderwijzers op prijs stellend, zagen er tegen op, om ten aanzien van een categorie van gemeente-ambtenaren een beginsel aan te nemen, hetwelk met niet minder recht op andere ambtenaren kon worden toegepast. Als slotsom van hun overwegingen besloot de commissie het adres aan heren Gedeputeerde Staten te zenden, om ter gepaste gelegenheid een onderzoek te stellen en een voorstel te doen als zij zullen vermeenen te behooren. Aldus gedaan 10 Julij 1875. O. d’Ansembourg. P. van der Marsen de Sombreef-Pyls. Adr. Sassen. J. H. Arnoldts. Louis Regout. H. MICHIELS VAN VERDUJNEN. Victor Nost, rapporteur. No 74. De vergadering besluit tot onmiddellijke behandeling van bovenstaand verslag, welks slotsom, zonder dat iemand het woord er over verlangt en zonder in omvraag te worden gebracht, wordt aangenomen. De heer Arnoldts brengt namens de commissie Wijziging van de statuten van voorzitters en rapporteurs, het volgende verslag over de Maatschappij van Landbouw. Verslag van het verhandelde in de afdeelingen en in de zitting van de commissie van voorzitters en rapporteurs, betrekkelijk het besluit van de Maatschappij van landbouw, om voortaan drie gulden voor het lidmaatschap der maatschappij en abonnementsprijs op het weekblad « het platte land » te doen betalen. In de Eerste Afdeeling was afwezig de heer van Wintershoven. In deze afdeeling viel een aanmerking of het bestuur bevoegd was de abonnementsprijs als lid der maatschappij op drie gulden te brengen; de leden der afdeeling konden zich daarmee vereenigen. In de 2e afdeeling afwezig de heren Léopold Haffmans en Coenen. In deze afdeeling wordt de vraag geopperd of de verhooging tot drie gulden niet feitelijk bij de maatschappij ingevoerd was, sedert den 1e Januari 1875; No 74. Overigens kon men zich bij de verhooging nederleggen. In de 5e afdeeling alle leden tegenwoordig; geen aanmerking op het gedaan voorstel. In de 4e afdeeling afwezig de heer van Wijlick; ook hier verenigde men zich met het gedaan voorstel. De commissie van voorzitters en rapporteurs stelt aan de vergadering voor, verzending aan Gedeputeerde Staten tot onderzoek, casu quo, een voorstel te doen de leden der maatschappij in twee categorieën te splitsen; 1. als leden der maatschappij met een abonnement op het weekblad, betalend drie gulden; 2. als leden zonder abonnement betalend een jaarlijkse retributie van 1,50. Voorloopig wordt in den bestaanden toestand berust. Gedaan in de zitting van 8 Juli 1875. Victor Nust. O. d’Ansemroy. P. VAN DER MÆSEN DE SOMBREEF. Louis Regout. H. Michiels van Verdunnen. Adr. Sassena. J. H. Arnoldts. De vergadering besluit tot directe behandeling van bovenstaand verslag, welks slotsom zonder dat iemand het woord houdt of over verlangt en zonder in omvraag te worden gebracht, wordt aangenomen. No 74. Het door den heer Haffmans (Léopold) aangeboden ontwerp, luidt als volgt: het vaarwater der Maas van Aken tot Den Bosch, aan Zijne Excellentie den Minister van Binnenlandse Zaken. De Provinciale Staten van Limburg nemen de vrijheid Uw Excellentie’s aandacht te vestigen op den treurigen toestand van het vaarwater der Maas op limburgsch en gedeeltelijk ook op noordbrabantsch gebied. De geschiedenis van dit rivierenvak is de geschiedenis van zijn rampen. Deze begonnen met de aftappingen in België, die aan de rivier haar beste wateren ontrokken. Daarna kwam de dichting van het Schansegat waardoor het Waalewater, dat aan de Maas nieuwe krachten bijzette, afgesneden werd. Hierbij bleef het niet. Het was niet genoeg dat de scheepvaart door gebrek aan water bij lage waterstand belemmerd werd, zij mocht ook niet het genot hebben van den overvloed van water bij hoog waterstand. De spoorwegbrug te Gennep werd zo laag gelegd dat grotere stoombooten bij hoog waterstand niet passeeren kunnen. De Staten reclameerden en zonden een commissie uit hun midden tot de Minister, die met belofte van nader onderzoek en eventueel redres terugkeerde. Naar het schriftelijke antwoord dat volgen zou, heeft men echter lang maar te vergeefs uitgezien. Niet dat de Minister aan goeden wil zou ontbroken hebben om onze grief, die hij zelf als gegrond erkende, te herstellen, maar de tegenstand die hij van zekere zijde ondervond, was hem te machtig. Zelfs de aandrang, die in beide kamers der Staten Generaal, ook van andere dan van Limburgse zijde en nog wel door deskundigen, gelijk de heeren Stieltjens en Storm van ’s Gravende uitgeoefend werd, vermocht die niet overwinnen. Alle vertogen waren vruchteloos, ja onze klachten over het aan de scheepvaart toegebrachte nadeel vermochten niet zooveel of een tweede brug over de Maas, (die te Ravenstein) welke toen nog in aanbouw was, werd in spijt van alle verzekeringen der regering, even laag gelegd als die te Gennep. Excellentie! de Staten van Limburg hoezeer steeds nog overtuigd dat hier een fout begaan is, die kon en moest hersteld worden, zien er echter vanaf verder op redres aan te dringen. Wij willen de gebeurde mislagen als voldongen feiten beschouwen, waarin men berusten moet, en bepalen ons tot een zeer bescheiden verzoek, namelijk het vaarwater der Maas, tussen Roermond en Hedel, door uitbaggering en kribwerken te verbeteren, opdat de scheepvaart niet ten eenenmale te gronde gaat. Wij verlangen geen peil gelijk lager af, van de Dieze tot Gorkum, ook door uitbaggering en kribwerken verkregen, maar zouden reeds vrede nemen, indien het vaarwater tussen Hedel en Roermond overal bij een waterstand van 8.80 M. - A. P. te Venlo op 0.90 M. diepte gehouden werd. Volgens deskundigen is dit zeer wel en zonder te grote kosten te verkrijgen. Maar men moet er de hand aan houden en de rivier niet verwaarloozen met beroep op de machtspreuk: « sedert de opening der Zuid-Willemsvaart, is de Maas slechts een uitwatering. » Wij weten dat de regering er anders overdenkt en elk die de bakens ziet welke nog onlangs van regeringswege in de rivier en op de oevers geplaatst zijn, kan zich overtuigen dat de Maas als een bevaarbare rivier beschouwd en behandeld wordt. De Staten koesteren dan ook de hoop dat Uwe Excellentie het besluit mogen nemen aan deze treurige toestand een einde te maken, door jaarlijks op de begrooting te brengen de som benodigd om het vaarwater tussen Hedel en Roermond, door uitbaggering en kribwerken overal bij een waterstand van 8.80 M. - A. P. te Venlo op een diepte van 0.90 M. te houden. De heer Pijls (Hübert) brengt namens de commissie van voorzitters en rapporteurs, het volgende verslag uit: Voorzitters en rapporteurs van de commissie van de voorzitters en rapporteurs, betreffende het voorstel van de heer Léop. Haffmans, om aan de Regering te verzoeken het vaarwater der Maas tussen Heidelberg en Roermond, bij een waterstand van 8.80 meter. P. te Venlo, door uitbaggering en kribwerken, op een diepte van 0.90 meter te houden. Bij de behandeling van deze aangelegenheid in de afdeelingen, waren afwezig de heren van Wintershoven, Coenen, Léop. Haffmans en van Wijlick. In verband met het gedane voorstel is door de heer Léop. Haffmans een ontwerp-adres aan de Regering, tevens tot toelichting aan de vergadering verstrekt, waarover alzoo meer bijzonder het onderzoek en de beraadslagingen in de afdeelingen hebben gelopen. In de eerste afdeeling verlangde een lid dat het woord Roermond werd vervangen door Maastricht, opdat de verlangde bevaarbaarheid der Maas bij de genoemde waterstand zich ook van Roermond tot Maastricht zou uitstrekken. Een ander lid ging nog verder en wenschte de verlangde bevaarbaarheid tot aan Eijsden te zien tot stand komen. Beide deze voorstellen werden echter door andere leden bestreden; vijf leden stemden er voor en vijf tegen. De afdeeling verlangde intussen in ieder geval een omwerking van het voorgebrachte ontwerp-adres, omdat daarin zinsneden voorkomen, welke, zoo al niet onjuiste gegevens vermelden, althans een strekking hebben, die op de bevordering van deze aangelegenheid bij de Regering een minder gunstigen invloed zou kunnen uitoefenen. De afdeeling concludeerde alzoo, het adres tot dat einde te revoieren aan Gedeputeerde Staten. De 2e afdeeling erkende het nut van het gedane voorstel, doch meende dat het verzoek niet ver genoeg ging. In die afdeeling werd gewezen op de wenschelijkheid om de Maas, van Eijsden af, tot aan Hedel te kanaliseren, en de wens geuit, dat Gedeputeerde Staten daartoe de medewerking en ondersteuning zouden inroepen van hun amandementgenoten in Noord-Brabant en Gelderland, daar toch de nuttigheid van dat werk de belangrijke uitgaaf regel vormt. Met het verzoek op zichzelf, kon de meerderheid dezer afdeeling geen genoegen nemen. In de 3e afdeeling vond men eveneens, dat sommige zinsneden in het voorgelegd adres voorkomend, minder geschikt waren om de verwezenlijking van het beoogde doel te bevorderen, en dat het daarom beter was die zinsneden weg te laten. Ook in deze afdeeling was men van gevoelen, dat het voorgesteld verzoek niet ver genoeg reikte, omdat bij inwilliging van ’tzelfde, wel is waar de bewoners langs de Maas van Roermond tot aan Hedel een voordeel zouden genieten, doch de belangen van het overige gedeelte der Maasstreek van Roermond tot Eijsden, zouden zijn uit ’t oog verloren. De afdeeling was van gevoelen, dat bij het in te dienen adres moest getracht worden aan dat bezwaar tegemoet te komen. De 4e afdeeling, ofschoon van gevoelen dat de bewoordingen van het ontwerp-adres dienden te worden gewijzigd, ten einde des te gemakkelijker het beoogde doel te bereiken, kon zich in ’t algemeen met het voorstel vereenigen. Nogthans had zij er bedenking tegen, het cijfer van 90 centimeter bij een waterstand van 8.80 meter -| A. P. te Venlo, als minimum diepte van het vaarwater te verlangen. Dit kon, meende men, alligt aanleiding geven tot praktische bezwaren en gevolglijk tot een afwijzende beschikking, en zulks op gronden die de Provinciale Staten, althans op dit ogenblik, niet bij kunnen te kennen of te beoordeelen. In verband met deze opmerking werd tevens het gevoelen geuit, dat, wanneer het mogelijk is, de Maas van Venlo tot Hedel waar de rivier weinig verval heeft en tusschen haar wederzijdsche oevers nauwer is ingesloten op een diepte te houden van 90 centimeter bij een waterstand te Venlo van 8.80 meter -| A. P., diezelfde omstandigheden niet aanwezig zijn in het riviervak tusschen Venlo en Roermond, zodat hetzelfde resultaat daar dan ook veel moeilijker te verkrijgen, althans voortdurend te behouden zal zijn. Daarom zou bij het in te dienen adres behooren te worden verzocht een diepte zoo mogelijk van 0.90 meter tusschen Venlo en Hedel en een evenredige diepte in het riviervak Venlo-Roermond. Ook werd in deze afdeeling nog een bedenking in het midden gebracht tegen het bepaald aanwijzen der soort van werken, door middel waarvan de vereiste diepte van het vaarwater moest worden verkregen, de uitbaggering namelijk. Daartegen werd aangevoerd, dat in het riviervak Venlo-IJdel de uitbaggering, ofschoon op zekere tijdstippen noodwendig herhaald moet worden, slechts op enkele punten behoefte hebben, en dat de kosten daarvan dus minder belangrijk zullen zijn; doch dat daarentegen een voldoende uitbaggering tusschen Venlo en Roermond, waar de Maas een veel minder geregelde diepte heeft, slechts moeite en de verlangde diepte niet dan met grote kosten te verkrijgen en voortdurend te behouden zal zijn. In de centrale afdeeling kwamen de gedachtenwisselingen omtrent de thans behandelde aangelegenheid op het volgende neder: Voor de scheepvaart vanaf Luik over Maastricht en tot Rotterdam, door het zijkanaal, de Zuid-Willemsvaart en de Dieze, wordt door den Waterstaat een diepte van het vaarwater verschaft van 2.10 meter. Met het oog daarop mocht ook het vaarwater der Maas tusschen Venlo en IJdel niet worden verwaarloosd op de wijze als dat thans het geval is. Immers tusschen Roermond en Rotterdam bestaat een veelvoudig leven, handel en scheepvaart die door den slechten toestand van het vaarwater wordt belemmerd, zodat met volle recht op verbetering van dat riviervak in de eerste plaats bij de Regering kan worden aangedrongen. 