None
De eventuele schending van dit beginsel in het hoofdgeding is in het verzoek om een prejudiciële beslissing niet onderzocht en is evenmin voorwerp van debat tussen de belanghebbende partijen in het kader van de onderhavige procedure. Het Hof is dus niet voldoende ingelicht om zich over deze vraag uit te spreken. Voor het onderzoek van de schending van het beginsel van gelijke behandeling in een situatie als die in het hoofdgeding moeten overigens de feitelijke omstandigheden van het geval en de situatie van de betreffende marktdeelnemer worden onderzocht. Het staat dus aan de verwijzende rechter om vast te stellen of de onjuiste toepassing van de bepalingen van het StromStG XY in een ongunstigere positie plaatst dan marktdeelnemers die zich in een vergelijkbare situatie bevinden, zodat dit resulteert in schending van het beginsel van gelijke behandeling. Het gaat in de eerste plaats om marktdeelnemers die soortgelijke activiteiten verrichten als XY en die dus haar concurrenten kunnen zijn.
80.
Mocht de verwijzende rechter tot de conclusie komen dat het beginsel van gelijke behandeling niet in acht is genomen, dan vormt deze in het Unierecht een autonome grondslag voor het verzoek van XY om terugbetaling, vermeerderd met rente, van de ten onrechte geheven belasting over elektriciteit.
81.
Het spreekt vanzelf dat de voorwaarden waaronder de terugbetaling geschiedt, in een dergelijke situatie onderworpen zullen zijn aan het gelijkwaardigheids- en doeltreffendheidsbeginsel. Dat betekent dat zij niet ongunstiger mogen zijn dan de voorwaarden die gelden voor soortgelijke nationale maatregelen en dat zij de uitoefening van de door de rechtsorde van de Unie verleende rechten niet in de praktijk onmogelijk of uiterst moeilijk mogen maken. (
44
)




Eigendomsrecht






82.
 In het Unierecht wordt het eigendomsrecht met name beschermd door artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Volgens artikel 51 van het Handvest is dat Handvest van toepassing op de lidstaten wanneer zij het recht van de Unie ten uitvoer brengen. Dat is ongetwijfeld het geval wanneer een lidstaat een richtlijn omzet, ook wanneer hij gebruikmaakt van de in die richtlijn vervatte facultatieve machtigingen. Ook de toepassing, door de bestuurlijke autoriteiten, van de bepalingen van nationaal recht waarmee de richtlijn is omgezet, moet worden beschouwd als een toepassing van het recht van de Unie door een lidstaat.
83.
In het licht van artikel 52, lid 3, van het Handvest en voor zover dat Handvest rechten bevat die overeenstemmen met rechten welke zijn gegarandeerd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend te Rome op 4 november 1950 (hierna: „EVRM”) is de inhoud en de reikwijdte ervan dezelfde als die welke er door genoemd verdrag aan worden toegekend. Artikel 17 van het Handvest correspondeert volgens de toelichting bij het Handvest van de grondrechten (
45
) met artikel 1 van Protocol nr. 1 bij het EVRM. Bijgevolg moet artikel 17 van het Handvest worden uitgelegd in het licht van de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (hierna: „EHRM”) over laatstgenoemde bepaling. (
46
)








84.
 Wat het probleem van de terugbetaling van ten onrechte geheven belastingen betreft, is het EHRM van oordeel dat een met voldoende zekerheid vaststaande schuldvordering „eigendom” is in de zin van artikel 1 van Protocol nr. 1 bij het EVRM. Een door de bestuurlijke instantie erkend recht op terugbetaling van te veel betaalde belasting vormt een dergelijke schuldvordering. (
47
) Volgens het EHRM kan de betaling van rente, gelet op artikel 1 van Protocol nr. 1 bij het EVRM, het verlies compenseren dat voor de betrokkene voortvloeit uit het tijdsverloop waarin hij niet heeft kunnen beschikken over de door een bestuurlijke instantie ten onrechte geïnde middelen. De voorwaarden voor terugbetaling van de onverschuldigd betaalde belasting mogen de betrokkene immers geen buitensporige lasten opleggen, noch zijn financiële situatie wezenlijk schaden. (
48
) Wanneer de ten onrechte betaalde belasting na een langere periode wordt terugbetaald, kan de niet-betaling van rente over de te veel betaalde belasting daardoor het evenwicht tussen het algemeen en het individueel belang verstoren en aldus een schending vormen van artikel 1 van Protocol nr. 1 bij het EVRM. (
49
)








85.
 Gelet op deze rechtspraak moet worden overwogen dat het niet-betalen van rente over het bedrag van de ten onrechte geheven belasting schending van artikel 17 van het Handvest kan opleveren wanneer de lidstaat deze belasting heeft geïnd in het kader van de toepassing van het Unierecht. Dat is met name het geval wanneer de niet-betaling van rente een onevenredige financiële last legt op de betrokken belastingplichtige, bijvoorbeeld wegens het verstrijken van een lange periode gedurende welke hij niet over het te veel betaalde bedrag heeft kunnen beschikken. Om vast te stellen of er sprake is van een dergelijke schending van artikel 17 moeten de omstandigheden van het concrete geval door de nationale rechters worden beoordeeld.
86.
Indien een dergelijke schending wordt vastgesteld, vormt zij voor de belastingplichtige een autonome, op het Unierecht gebaseerde grondslag om rente te vorderen over het bedrag van de te veel betaalde belasting.
Voorstel voor een antwoord






87.
Gelet op het voorgaande geef ik in overweging op de prejudiciële vraag te antwoorden dat het Unierecht niet vereist dat ten onrechte betaalde belasting met rente wordt terugbetaald indien de onjuiste vaststelling van die belasting het gevolg is van de niet-toepassing door de belastingdiensten van een verlaagd belastingtarief waarop de belastingplichtige recht had en waarin in het nationale recht was voorzien op grond van een facultatieve machtiging die in een bepaling van richtlijn 2003/96 aan de lidstaten is verleend, tenzij de niet-terugbetaling zou leiden tot schending van het beginsel van gelijke behandeling of van artikel 17 van het Handvest, hetgeen de nationale rechter dient na te gaan in het licht van de omstandigheden van het concrete geval.
Conclusie






88.
 In het licht van al deze overwegingen geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vraag van het Bundesfinanzhof te beantwoorden als volgt:
„Het Unierecht vereist niet dat ten onrechte betaalde belasting met rente wordt terugbetaald indien de onjuiste vaststelling van die belasting het gevolg is van de niet-toepassing door de belastingdiensten van een verlaagd belastingtarief waarop de belastingplichtige recht had en waarin in het nationale recht was voorzien op grond van een facultatieve machtiging die in een bepaling van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit aan de lidstaten is verleend, tenzij de niet-terugbetaling zou leiden tot schending van het beginsel van gelijke behandeling of van artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, hetgeen de nationale rechter dient na te gaan in het licht van de omstandigheden van het concrete geval.”




(
1
)	Oorspronkelijke taal: Pools.
(
2
)	PB 2003, L 283, blz. 51.
(
3
)	Richtlijn van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (PB 1992, L 76, blz. 1), thans vervangen door richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG (PB 2009, L 9, blz. 12).
(
4
)	BGBl. 2008 I, blz. 2794.
(
5
)	Deze gegevens zijn deels gebaseerd op de toelichting die de Duitse regering in haar schriftelijke opmerkingen heeft verstrekt.
 (
6
)	De hiernavolgende overwegingen hebben enkel betrekking op de levering van elektriciteit uit stationaire accu’s die in het bezit blijven van de leverancier van die elektriciteit. Ik ga dus niet in op de levering van opgeladen accu’s of andere draagbare bronnen van elektriciteit.
(
7
)	Arrest van het Bundesfinanzhof van 19 juni 2012, VII R 32/10. Dit arrest is gevoegd bij zowel de opmerkingen van de Duitse regering als de antwoorden van XY op de aanvullende vragen van het Hof.
(
8
)	Zie voor de omzetting van energie met name punt 39 infra.
(
9
)	Het gaat uiteraard slechts om elektriciteit die XY in accu’s opslaat en vervolgens aan haar klanten levert. Wat betreft de elektriciteit die zij voor andere doeleinden gebruikt, bijvoorbeeld voor de levering van klimaatregelingsdiensten, is XY eindverbruiker.
(
10
)	Arrest van 12 februari 2009, Commissie/Polen (C‑475/07, niet gepubliceerd, EU:C:2009:86, punt 57).
(
11
)	Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van richtlijn 96/92/EG (PB 2003, L 176, blz. 37).
(
12
)	COM(97) 30 def., blz. 5.
(
13
)	Zie arrest van 12 februari 2009, Commissie/Polen (C‑475/07, niet gepubliceerd, EU:C:2009:86, punten 20, 21 en 56).
(
14
)	Zie artikel 7, lid 4, van richtlijn 2008/118.
(
15
)	Bednarek, K., Bugała, A., „Własności użytkowe akumulatorów kwasowo-ołowiowych”, Poznan University of Technology Academic Journals, nr. 92/2017, blz. 47‑60, blz. 52.
(
16
)	Zie naar analogie arrest van 12 februari 2009, Commissie/Polen (C‑475/07, niet gepubliceerd, EU:C:2009:86, punten 53 en 56).
 (
17
)	Uitvoeringsbesluit (EU) van de Raad van 6 december 2016 waarbij Nederland wordt gemachtigd een verlaagd tarief toe te passen op elektriciteit geleverd voor het laadstation voor elektrische voertuigen (PB 2016, L 342, blz. 30).
(
18
)	Zie laatstelijk arrest van 11 september 2019, Călin (C‑676/17, EU:C:2019:700, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
19
)	Technologieën voor de opslag van elektriciteit, bijvoorbeeld op basis van zogenoemde supercondensatoren, bevinden zich nog in een vroeg ontwikkelingsstadium en zijn niet op grotere schaal beschikbaar.
(
20
)	Deze kwestie wordt in het hoofdgeding niet betwist. Voor zover ik begrijp, baseert de verwijzende rechter zijn standpunt dat XY elektriciteit verbruikt op die omzetting in chemische energie.
(
21
)	Het is geen toeval dat deze brandstoffen in richtlijn 2003/96 „energieproducten” worden genoemd.
(
22
)	De achterliggende gedachte is dat het water in een periode van geringe vraag naar elektriciteit naar boven wordt gepompt en op het hoogtepunt van die vraag wordt afgevoerd, zodat elektriciteit kan worden geproduceerd. Hierdoor kan de belasting van het distributienet worden geëgaliseerd en tegelijkertijd de rentabiliteit van een dergelijke onderneming worden gewaarborgd dankzij de verschillen in de elektriciteitsprijs naargelang de vraag.
(
23
)	Revesz, R.L., en Unel, B., „Managing the Future of the Electricity Grid: Energy Storage and Greenhouse Gas Emissions”, Harvard Environmental Law Review, nr. 42/2018, blz. 139‑196.
(
24
)	Punten 34 en 45.
(
25
)	Zie laatstelijk arrest van 11 september 2019, Călin (C‑676/17, EU:C:2019:700, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 (
26
)	Niettemin moet ook rekening worden gehouden met de rechtspraak van het Hof volgens welke terugbetaling van te veel betaalde belasting niet mag leiden tot ongerechtvaardigde verrijking, met name wanneer de belastingplichtige de financiële last van deze belasting op de koper heeft afgewenteld (zie met name arrest van 20 oktober 2011, Danfoss en Sauer-Danfoss, C‑94/10, EU:C:2011:674, punten 21 en 22).
(
27
)	Zie laatstelijk arrest van 11 september 2019, Călin (C‑676/17, EU:C:2019:700, punt 28 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
28
)	Zie in dit verband de resolutie van het Europees Parlement van 10 juli 2020 over een alomvattende Europese benadering van energieopslag [P9 TA(2020)0198].
(
29
)	K(2007) 2416 def., staatssteun N 775/2005 – Duitsland.
(
30
)	Zie laatstelijk arrest van 11 september 2019, Călin (C‑676/17, EU:C:2019:700, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
31
)	Zie met name arrest van 19 juli 2012, Littlewoods Retail e.a. (C‑591/10, EU:C:2012:478, punten 25 en 26).
(
32
)	Zie met name arresten van 16 december 1976, Rewe-Zentralfinanz en Rewe-Zentral (33/76, EU:C:1976:188, punt 5, eerste en tweede alinea); 27 maart 1980, Denkavit italiana [61/79, EU:C:1980:100, punt 1, onder a), van het dictum], en 9 november 1983, San Giorgio (199/82, EU:C:1983:318, punt 12).
(
33
)	Zie laatstelijk arrest van 14 januari 2021, RTS infra en Aannemingsbedrijf Norré-Behaegel (C‑387/19, EU:C:2021:13, punt 44).
(
34
)	Arrest van 14 januari 2021, RTS infra en Aannemingsbedrijf Norré-Behaegel (C‑387/19, EU:C:2021:13, punt 46).
(
35
)	Arrest van 14 januari 2021, RTS infra en Aannemingsbedrijf Norré-Behaegel (C‑387/19, EU:C:2021:13, punt 47).
(
36
)	Artikel 4 van richtlijn 2003/96.
 (
37
)	Hetzelfde geldt overigens voor de in artikel 17, lid 1, onder a), van deze richtlijn geregelde mogelijkheid van belastingvermindering voor energie-intensieve bedrijven, die in de prejudiciële vraag wordt genoemd, maar die in het hoofdgeding niet daadwerkelijk van toepassing lijkt te zijn.
(
38
)	Of artikel 17, lid 1, onder a), van deze richtlijn.
(
39
)	Zie naar analogie arrest van 10 april 2008, Marks & Spencer (C‑309/06, EU:C:2008:211, punt 28).
(
40
)	Arrest van 10 april 2008, Marks & Spencer (C‑309/06, EU:C:2008:211, punten 1 en 2 van het dictum).
(
41
)	Zie laatstelijk arrest van 17 december 2020, WEG Tevesstraße (C‑449/19, EU:C:2020:1038, punt 48).
(
42
)	Zie OECD International VAT/GST Guidelines. Guidelines on Neutrality (https://www.oecd.org/ctp/consumption/guidelinesneutrality2011.pdf), alsook Maitrot de la Motte, A., Droit fiscal de l’Union européenne, Brussel, Bruylant, 2016, blz. 393 en 394.
(
43
)	Een gevestigde bestuurlijke praktijk, zoals in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 10 april 2008, Marks & Spencer (C‑309/06, EU:C:2008:211), waarin de onjuiste uitlegging van de belastingregels ononderbroken is toegepast van 1973 tot en met 1994 (zie punt 9 van dat arrest), kan echter het gedrag van de marktdeelnemers en de rechtsregels beïnvloeden en inbreuk maken op het beginsel van fiscale neutraliteit.
(
44
)	Arrest van 14 oktober 2020, Valoris (C‑677/19, EU:C:2020:825, punt 21).
(
45
)	PB 2007, C 303, blz. 17.
(
46
)	Arrest van 21 mei 2019, Commissie/Hongarije (Vruchtgebruik op landbouwgrond) (C‑235/17, EU:C:2019:432, punt 72).
(
47
)	EHRM, 9 maart 2006, Eko-Elda Avee tegen Griekenland (CE:ECHR:2006:0309JUD001016202, §§ 26 en 27 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
48
)	EHRM, 9 maart 2006, Eko-Elda Avee tegen Griekenland (CE:ECHR:2006:0309JUD001016202, §§ 29 en 30 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 (
49
)	EHRM, 9 maart 2006, Eko-Elda Avee tegen Griekenland (CE:ECHR:2006:0309JUD001016202, § 31).
