Γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών — Απλοποίηση της κοινής γεωργικής πολιτικής (ΚΓΠ)
considera que, cuando las directrices de la UE o la legislación autorizan cierto grado de flexibilidad, las autoridades nacionales y de gestión deberían evitar la adopción de nuevas disposiciones sobrerreguladoras y de difícil verificación; 44. solicita que la revisión de los instrumentos de la PAC en curso se lleve a cabo aplicando los nuevos criterios del programa de adecuación y eficacia de la reglamentación (REFIT) formulados recientemente por la Comisión; Carga de auditoría 45. considera que, como sucede con otros fondos de la UE, la PAC sigue aplicando un tipo de auditoría de varios niveles, que a menudo conlleva interpretaciones diferentes. Esto crea inseguridad jurídica no solo para las autoridades nacionales, regionales y locales, sino también, de manera esencial, para los beneficiarios; 46. opina que la PAC debería pasar a aplicar un enfoque de inspección y auditoría más proporcionado y basado en los resultados, que se centre en menor medida en las sanciones y más en las mejoras y garantizar la consecución de sus objetivos más amplios. Un criterio clave de simplificación para los beneficiarios, incluidos los entes locales y regionales, es la reducción del número de inspecciones requeridas, pues el actual 5 % de controles in situ suele considerarse demasiado oneroso; 47. aboga por aplicar a las inspecciones un enfoque basado en el riesgo, más flexible y proporcionado, de modo que en una única visita puedan llevarse a cabo más de un tipo de inspecciones, y que, en casos justificados, la inspección pueda anunciarse de antemano para garantizar su realización de forma eficaz e interrumpiendo de forma limitada el trabajo cotidiano de los agricultores y otros beneficiarios. Cuando las posibilidades de error son altas, podrían realizarse inspecciones previas para ayudar al beneficiario a cumplir las normas y hacerse dueño de la situación; 48. expresa su preocupación por el hecho de que el nuevo artículo 9 del Reglamento horizontal de la PAC aumentará la carga de las inspecciones anuales e insiste en la necesidad de reducir al mínimo las normas adicionales de auditoría a nivel nacional. Su conformidad con las normas y prácticas de auditoría europeas debería ser objeto de una evaluación de riesgos, y para su elaboración debería solicitarse el asesoramiento previo de los auditores de la UE; 49.  insiste en que en el futuro debería desarrollarse en mayor medida un enfoque de auditoría basado en el riesgo, para llegar a una situación en la que, si una autoridad nacional o regional es capaz de demostrar que dispone de un sistema de auditoría propio, no se requiera ninguna auditoría adicional por parte de la Comisión o el Tribunal de Cuentas Europeo menos para controles aleatorios excepcionales, a fin de garantizar la solidez del sistema nacional; 50. expresa su preocupación por el hecho de que el régimen de auditoría de este período resulte más oneroso, y considera que, para evitarlo, es preciso que las autoridades de gestión y auditoría se pongan de acuerdo desde una fase temprana en el diseño de los programas, a fin de prevenir contradicciones más tarde y evitar que se necesiten múltiples auditorías, llevadas a cabo por diferentes órganos, para una misma actividad. Vista la lentitud con la que se están poniendo en marcha los programas de la PAC, está posibilidad todavía esta abierta en muchos países y regiones; 51. cree que el grado de conformidad con los programas puede mejorarse con una mayor transparencia del proceso de auditoría, por ejemplo si la Comisión publica las conclusiones de su auditoría en una fase temprana del proceso y si los resultados de la conciliación y los recursos se hacen públicos en cuanto se concluyen; 52. considera que, aunque la nueva organización común de mercados (OCM) ha constituido en sí misma una gran simplificación, al sustituir a las 21 OCM anteriores y abolir 81 actos legislativos, queda todavía margen de mejora en relación con la cantidad y el alcance de los informes que deben presentarse a la Comisión; Desarrollo rural 53. señala que, en muchos Estados miembros, las zonas rurales no se reducen a la agricultura, sino que albergan también a pequeñas empresas fuera del sector alimentario, además de ser áreas de residencia; 54. reitera su posición, defendida ya en anteriores dictámenes, de que resulta crucial, en consonancia con el objetivo de cohesión territorial de la UE, reservar al desarrollo de las zonas rurales un porcentaje de recursos suficiente, reforzando el Fondo Europeo Agrícola de Desarrollo Rural (Feader), a fin de garantizar un desarrollo armonioso e integrado de estas zonas, incluida la provisión de infraestructuras locales, el apoyo a las pymes, la renovación de los pueblos y una mayor diversificación económica; 55.  insiste en que se necesita una política holística de desarrollo rural que también garantice el acceso a los demás Fondos EIE, para que puedan de manera conjunta responder a las prioridades del marco estratégico común de Europa 2020; 56. en este sentido, lamenta que la inversión en desarrollo rural siga centrada en actividades agrícolas similares a las apoyadas ya en el pilar 1; insta a la Comisión a utilizar la probable revisión de los programas de desarrollo rural en el curso del período para convencer a las autoridades de gestión de que abandonen este tipo de intervenciones cuando no hayan ofrecido suficiente valor añadido a la consecución de los objetivos de Europa 2020 y antepongan la diversificación y el empoderamiento de las comunidades rurales; 57. expresa su preocupación por el retraso significativo en la aprobación de los programas de desarrollo rural, que incluso ha ocasionado el desplazamiento del presupuesto 2014 a ejercicios posteriores; 58. considera que una de las principales causas de estos retrasos reside en la coordinación interna entre direcciones generales, donde la aprobación a menudo se plegaba al ritmo del funcionario más lento en el procedimiento de consulta entre servicios. Una propuesta para el futuro sería enviar a la DG AGRI a funcionarios en comisión de servicio de otras DG durante el período de aprobación de los programas de desarrollo rural; 59. considera que, dada la lentitud de la Comisión en la elaboración de directrices y actos delegados, sería adecuado que, en la negociación de los programas de desarrollo rural, la Comisión no exigiese la presentación de estos hasta no haberse aprobado dichas normas de la UE. Esto no reduciría los retrasos en la aprobación de los programas, pero simplificaría su negociación; Desarrollo Local Participativo — Leader 60. señala que el instrumento de Desarrollo Local Participativo (DLP) ha ido más allá que la anterior iniciativa Leader en el empoderamiento de las comunidades locales, no solo a través del Feader sino también de los Fondos EIE; en su Dictamen CDR 1684/2012, el CDR ya había destacado el Desarrollo Local Participativo como uno de los avances fundamentales del actual período de programación; 61. lamenta sin embargo que, aunque en algunos Estados miembros, regiones y entes locales el DLP se utilizará de forma extensa, en muchos otros equivaldría esencialmente a la anterior iniciativa Leader, centrada en el Feader; 62.  C_2015423NL. 01001301. xml 17. 12. 2015    NL Publicatieblad van de Europese Unie C 423/13 Advies van het Europees Comité van de Regio’s — De vereenvoudiging van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) (2015/C 423/03) Rapporteur: Anthony Gerard BUCHANAN, lid van de regioraad van East Renfrewshire I. ACHTERGROND HET EUROPEES COMITÉ VAN DE REGIO’S 1. is verheugd over het verzoek van de Europese commissaris voor Landbouw en Plattelandsontwikkeling om het Comité van de Regio’s te betrekken bij deze opgave, die hij als een van zijn topprioriteiten voor 2015 heeft aangemerkt. 2. Het kan zich vinden in de uitdrukkelijke doelstelling van vereenvoudiging van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, die de landbouwsector concurrerender zou maken en tijd en kosten zou besparen voor alle betrokkenen, m. i. v. landbouwers, marktdeelnemers en overheden. 3. Het is van mening dat het CvdR een toegevoegde waarde kan leveren door de nadruk te leggen op de territoriale aspecten van het GLB en door de subsidiariteit en multilevel governance te bevorderen, aangezien een groot deel van de uitvoering van het GLB via lokale en regionale overheden verloopt. 4. Het is voornemens om op korte termijn voorstellen te formuleren die de huidige regeling kunnen verbeteren en zorgen voor de verwezenlijking van de doelstellingen van het GLB en het waarborgen van de rechtszekerheid voor de begunstigden; tevens wil het dit advies gebruiken om de discussie in het CvdR over de toekomst van het GLB na 2020 aan te zwengelen. 5. Het Comité is voorstander van een verdere liberalisering en vereenvoudiging van het GLB en niet van een terugkeer naar beleid uit het verleden dat boeren isoleerde van de markt. Een en ander mag echter niet ten koste gaan van de voedselzekerheid of de boeren ondermijnen in hun vermogen om een redelijk inkomen te ontvangen voor de producten die ze op de markt brengen. II. BELEIDSAANBEVELINGEN Subsidiariteit versus gemeenschappelijk EU-beleid 6. Een van de kenmerken van het nieuwe GLB is de toegenomen decentralisering, waardoor opvallend meer kwesties worden overgelaten aan de lidstaten, en vaak ook aan de regionale overheden: gedacht kan worden aan de besluiten inzake de marge die bestaat voor de overheveling van middelen van pijler 1 (rechtstreekse betalingen) naar pijler 2 (plattelandsontwikkeling) en andersom, de definitie van actieve landbouwer, de minimumvereisten voor rechtstreekse betalingen, vrijwillige gekoppelde steun, en de plafonnering van rechtstreekse betalingen en regionalisering — een greep uit de zaken waarover de lidstaten en de regio’s nu zelf kunnen beslissen. 7.  Het CvdR merkt op dat de lidstaten hebben aangedrongen op afwijkingen en uitzonderingen, hetgeen aanzienlijk heeft bijgedragen tot de huidige bezorgdheid over de groeiende complexiteit van het GLB. 8. In zijn advies CDR 65/2012 pleitte het CvdR al voor een grotere rol van de subsidiariteit bij de hervorming, zodat de lidstaten en de regio’s meer flexibiliteit wordt gegarandeerd. Meer subsidiariteit, multilevel governance en territoriale cohesie mag echter niet resulteren in een scenario waarbij het GLB te sterk versnipperd raakt en niet meer kan fungeren als een eenduidig EU-beleid. Belangrijke criteria voor vereenvoudiging 9. Een grotere vrijheid voor de lidstaten en de regionale en lokale overheden bij de uitvoering en controles van het GLB is van doorslaggevend belang voor een verdere vereenvoudiging ervan, mits dit de gelijke concurrentievoorwaarden binnen de EU niet verstoort. Het GLB moet als EU-beleid immers de verwezenlijking van Europese doelstellingen waarborgen, en garant staan voor dit gelijke speelveld en de controles. 10. De vereenvoudiging van het GLB mag niet worden misbruikt om een breed scala aan door dit beleid te leveren publieke goederen, met name op milieugebied, te ontmantelen. 11. Bij de vereenvoudiging van de regels voor het GLB dienen garanties te worden geboden voor een concurrerende voedselproductie en voor eerlijke beloning van de boeren, en moeten de landbouwsector en de lokale gemeenschappen worden aangemoedigd om collectieve goederen te leveren, zoals de bescherming van het milieu, maatschappelijke integratie en plattelandsdiensten. Op die manier kunnen gemeenschappen worden aangezet tot een grotere diversificatie van de economische activiteiten en kan ontvolking worden tegengegaan. 12. Het CvdR wijst met klem op de noodzaak van meer samenhang en complementariteit tussen het GLB en ander EU-beleid, zoals het milieubeleid (en fondsen). Er is vooral behoefte aan meer samenhang tussen de fondsen voor plattelandsontwikkeling en de andere Europese structuur- en investeringsfondsen (ESI-fondsen) die samen een gemeenschappelijk strategisch kader bieden voor de brede beleidsdoelstellingen van de Europa 2020-strategie. 13. De onderhandelingspositie van de boeren ten opzichte van andere actoren in de voedselketen (voornamelijk detaillisten, toeleveranciers en verwerkende industrie) moet worden versterkt en de transparantie van de markt verbeterd, zodat de producenten van basisproducten een eerlijker deel van de marktprijs ontvangen. Eerlijke concurrentie moet worden gewaarborgd, en het Comité verzoekt de Commissie derhalve om onderzoek te doen naar alle mogelijke gevallen van misbruik van afnemersmacht in de gehele voedselvoorzieningsketen. 14. Bij de huidige herziening van het GLB, dat meer dan 200 wetgevingsteksten omvat, o. m.  inzake ecologische aandachtsgebieden (EFA’s), de basisbetalingsregeling voor boeren en GMO’s of regels voor geografische aanduidingen, is het van essentieel belang dat de rechtszekerheid en voorspelbaarheid voor de begunstigden gewaarborgd blijven. 15. De grootste toegevoegde waarde van een vereenvoudigd GLB ligt in de beoogde verlaging van de administratieve lasten voor boeren en begunstigden, zoals plattelandsgemeenschappen, de verduidelijking van het rechtskader, en een grotere coherentie tussen de twee pijlers van het GLB, met een gezond beheer van de GLB-financiën. 16. Het CvdR pleit voor een efficiëntere benadering van het delen van gegevens en geïntegreerde IT-oplossingen, zoals elektronische formulieren en databanken met een éénloketsysteem, waardoor boeren, grondbeheerders en beheersautoriteiten minder worden belast met het invullen van formulieren. Dit vraagt om een voorafgaande risicoevaluatie om na te gaan welke gegevens kunnen worden gedeeld. Ook is de medewerking van de Commissie en van toezichthouders, waaronder de Europese Rekenkamer, vereist, om auditkwesties later in het proces te voorkomen. 17. Het CvdR is ingenomen met de oprichting van de groep op hoog niveau inzake vereenvoudiging van de ESI-fondsen en het feit dat bijzondere aandacht zal worden besteed aan de gevolgen voor de begunstigden. Het stelt voor dat een lid van het Comité van de Regio’s ook deelneemt aan deze groep. Deze vertegenwoordiger zal input vragen van en verslag uitbrengen aan de commissie NAT, de nationale delegaties en de benoemende organen van het CvdR, evenals aan het CvdR-subsidiariteitsnetwerk en de Europa 2020-netwerken. Pijler 1 en pijler 2 18. Het CvdR wijst erop dat het GLB 2014-2020 nog steeds verdeeld is tussen een stevige pijler 1 die toegespitst is op rechtstreekse betalingen, en een kleinere pijler 2 voor plattelandsontwikkeling. De overdracht tussen de pijlers wordt op nationaal of regionaal niveau besloten; dat is een goeie zaak voor het subsidiariteitsstreven, maar het heeft ook geleid tot een zeer complex beeld voor de hele EU. In zijn advies CdR 65/2012 onderschrijft het CvdR de mogelijkheid om 10 % van de middelen van de eerste naar de tweede pijler over te dragen, en niet omgekeerd. 19. Hoewel er al vooruitgang is geboekt bij het afbakenen van de twee pijlers, zijn er nog duidelijke overlappingen op onder meer het vlak van natuurlijke handicaps, milieubescherming, steun voor jonge landbouwers, evenals in de relatie tussen pijler 2 en de andere ESI-fondsen. 20. In een ideaal scenario komen geen overlappingen voor.  Misschien zijn er na 2020 samenhangende EU-beleidsinstrumenten voorhanden die elkaar niet overlappen: een die volledig is gericht op de voedselproductie, een tweede op duurzame ontwikkeling, en een derde bijvoorbeeld op de versterking van plattelandsgemeenschappen in een streven naar andere activiteiten naast landbouwproductie. Op dit moment dient de vereenvoudiging echter gericht te zijn op het terugdringen van deze overlappingen en om te vermijden dat begunstigden voor één en dezelfde activiteit „dubbele financiering” ontvangen uit de twee pijlers. 21. De Commissie kan een actieve en ondersteunende rol spelen door de keuzes van de lidstaten en de beheersautoriteiten aan een kritisch onderzoek te onderwerpen, en, indien deze geen reële toegevoegde waarde hebben opgeleverd, een eventuele aanpassing van de prioriteiten tijdens deze gehele periode in goede banen te leiden. Tegelijkertijd kan ze erop toezien dat deze wijzigingen niet leiden tot ondermijning van de rechtszekerheid van de begunstigden in het gehele programma. Vergroening 22. De vergroening van het GLB is een van de belangrijkste vernieuwingen van de nieuwe programmeringsperiode, maar de uitvoering ervan is vaak ervaren als buitensporig complex en de interpretatie van de Commissie als buitensporig rigide, met name wat aan vergroening gelijkwaardige praktijken betreft, alsook wat gedelegeerde handelingen en uitvoeringshandelingen van de Commissie betreft die veel verder gaan dan de tekst van de verordeningen. 23. Een ander punt van zorg is dat de eisen in verband met bewijzen van gewasdiversificatie, de controlepercentages, de minimumoppervlakte van de percelen of de regels inzake instandhouding van blijvend grasland te belastend zijn voor de begunstigden. 24. Het GLB moet eerlijk zijn voor alle boeren. De natuurlijke omstandigheden, de productiekosten en de algemene levensstandaard in Europa zijn echter niet overal dezelfde, en daar moet rekening mee worden gehouden bij de herverdeling van steun. Deze dient derhalve een weerspiegeling te zijn van de diversiteit van de EU-landbouw. 25. In zijn advies CdR 65/2012 dringt het CvdR aan op meer subsidiariteit, zodat lokale en regionale overheden het voortouw kunnen nemen bij de invoering en het beheer van doelgerichte milieumaatregelen, ook via territoriale overeenkomsten samen met lokale landbouwers, milieuverenigingen en sociaaleconomische organisaties en via allerhande maatregelen die van toepassing zijn op alle landbouwbedrijven. 26. De geloofwaardigheid van het GLB kan alleen worden gegarandeerd als er niet alleen ondersteuning voor de voedselproductie is, inkomenssteun voor de boeren en een bijdrage aan de plattelandsontwikkeling, maar een en ander ook strookt met de doelstellingen voor biodiversiteit en klimaat. 27.  Het GLB is het op één na grootste onderdeel van de EU-begroting en heeft een sterke territoriale dimensie; samen met het regionaal beleid is het het belangrijkste instrument waarmee de EU de milieuverplichtingen kan nakomen. 28. Het CvdR vreest dat bij de huidige opzet van de vergroeningsmaatregelen, niet het volledige potentieel zal worden bereikt; het leeuwendeel van de bedrijven in de EU wordt bijvoorbeeld niet verplicht om zich aan de status van ecologische aandachtsgebieden (EFA) te houden. 29. Verder bestaan er grote zorgen onder de begunstigden dat de vergroeningsregels te complex zijn en duurzame landbouwpraktijken eerder afremmen dan bevorderen. 30. De vereenvoudiging van het GLB mag door de Commissie echter niet worden gebruikt als een excuus om haar milieudoelstellingen af te zwakken. Wijzigingen in de regelgeving moeten worden gemotiveerd aan de hand van wetenschappelijk bewijs dat deze het milieu ook echt ten goede komen; dat bewijs dient het uitgangspunt te zijn voor eventuele wijzigingen in de procedures teneinde de administratieve rompslomp voor de boeren zoveel mogelijk te beperken. 31. Ook met de bestaande GLB-regels is het mogelijk om maatregelen voor vergroening door te voeren en die kunnen in sommige omstandigheden een redelijk alternatief vormen zolang deze de milieuresultaten van het GLB blijven bevorderen, of tenminste niet verzwakken. 32. Bij inspectie van en toezicht op de regels inzake vergroening dient het evenredigheidsbeginsel de leidraad te zijn, zodat er een hoger tolerantieniveau wordt gehanteerd t. a. v. kleine overtredingen, klimatologische omstandigheden en onverwachte gebeurtenissen die een kwestie van overmacht zijn voor de begunstigden. Dit is met name van belang voor de eerste jaren van de introductie van de nieuwe GLB-regels, als het risico op fouten waarschijnlijk nog hoog ligt, mede vanwege het feit dat de richtsnoeren van de beheersautoriteiten en de eigen richtsnoeren van de Commissie in een laat stadium zijn opgesteld. 33. Het CvdR pleit voor meer flexibiliteit bij het in kaart brengen van de gegevens, zodat de begunstigde niet alle elementen in het betrokken gebied hoeft aan te geven en aldus het risico van te gedetailleerde declaraties kan vermijden. Actieve boeren 34. Een van de belangrijkste wijzigingen in de regelgeving is dat ernaar gestreefd wordt om het GLB alleen ten goede te laten komen van boeren die het land daadwerkelijk bewerken en niet van „pantoffelboeren”, zoals het Comité reeds in zijn eerdere advies CdR 65/2012 opmerkte. 35.  Hiertoe zijn minimumvereisten inzake veebezetting ingesteld waarvoor bewijzen moeten worden aangevoerd door de begunstigde; er wordt echter gevreesd dat er bij de huidige formulering van de regels nog steeds speelruimte bestaat voor niet-actieve boeren om te blijven profiteren van de GLB-betalingen. 36. Het CvdR vreest echter wel dat de huidige voorschriften en definities voor actieve boeren te complex zijn en moeten worden verduidelijkt. De lidstaten moeten de mogelijkheid krijgen om zelf de criteria voor actieve boeren op te stellen, op voorwaarde dat de algemene beginselen van het EU-recht gewaarborgd blijven. Jonge en kleine boeren 37. Het CvdR steunt de specifieke erkenning van kleine boeren binnen het GLB, omdat zij in diverse lidstaten een zeer groot percentage van de werkgelegenheid op het platteland vertegenwoordigen. Het Comité had met het oog op vereenvoudiging eerder al voorgesteld om de minimale steundrempel op te trekken tot 1  000 EUR. 38. Jonge boeren zijn de aanjagers van uiteenlopende economische en ecologische initiatieven, zowel wat het landbouwbedrijf betreft als in de bredere plattelandsgemeenschap. 39. De nieuwe financiële en juridische GLB-bepalingen dienen dusdanig te worden geformuleerd dat zij de toegang van jonge boeren tot de sector daadwerkelijk stimuleren. Er dient meer erkenning te zijn voor de rol van jonge boeren wat de huidige juridische en economische realiteit op het platteland betreft, waarbij jonge boeren aan het begin van hun loopbaan staan, naast oudere gezinsleden of andere plattelandsondernemers (overdracht van rechten, oudere boeren die pas onlangs een landbouwactiviteit zijn begonnen enz. ). Randvoorwaarden 40. De percentages aan de hand waarvan wordt bepaald wanneer een sanctie moet worden opgelegd lopen uiteen: in de verordening is dat 5 %, in de gedelegeerde verordening 3 %. Over het algemeen is men het erover eens dat 3 % buiten verhouding is. Richtsnoeren van de Commissie 41. Het Comité stelt met zorg vast dat de EU-wetgeving, in weerwil van het streven van de Commissie om deze in het nieuwe GLB te verminderen, vanwege de gedelegeerde handelingen toch in omvang is gegroeid, met richtsnoeren die door de Commissie vaak worden behandeld als gelijkwaardig met wetgeving. 42. Overregulering door de invoering van aanvullende nationale of regionale richtsnoeren dient te worden vermeden. De laattijdige formulering van richtsnoeren door de Commissie heeft overigens ook bijgedragen tot het complexe karakter van het GLB en dit verhoogt de kans op auditrisico’s verderop in het wetgevingsproces. 43.  Wanneer de EU-richtsnoeren of -wetgeving een zekere flexibiliteit toestaan, dienen nationale (beheers)autoriteiten zich ervan te weerhouden hieraan te strenge en moeilijk controleerbare normen toe te voegen. 44. Het zou een goede zaak zijn als de lopende herziening van de GLB-instrumenten werd uitgevoerd aan de hand van de nieuwe criteria voor betere en gezonde regelgeving (REFIT), die onlangs zijn opgesteld door de Commissie. Controlelast 45. Het GLB blijft net als andere vormen van EU-financiering een controleregeling op verschillende niveaus handhaven, wat vaak ook uiteenlopende interpretaties mogelijk maakt. Dit leidt tot rechtsonzekerheid voor de nationale, regionale en lokale overheden, maar vooral ook voor de begunstigden. 46. Het GLB zou moeten evolueren naar een meer evenredige en resultaatgerichte aanpak t. a. v. inspecties en audits, met minder sancties en meer inspanningen om het beleid te verbeteren en ervoor te zorgen dat de bredere effecten van het GLB worden bereikt. Een cruciaal criterium voor vereenvoudiging t. b. v. de begunstigden, waaronder lokale en regionale autoriteiten, is de vermindering van het aantal voorgeschreven inspecties, die met de bestaande 5 %-controles ter plaatse vaak als te belastend worden gezien. 47. Het CvdR pleit voor een op risico gebaseerde, meer flexibele en evenredige aanpak van inspecties, waarbij per bezoek meer dan één soort inspectie kan worden uitgevoerd. Ook is het, in gerechtvaardigde gevallen, voorstander van vroegtijdige kennisgeving van inspectie zodat deze efficiënt kunnen worden uitgevoerd en de verstoring van de dagelijkse werkzaamheden van boeren en andere betrokkenen beperkt blijft. Wanneer er een grote kans op fouten bestaat, kunnen er vroegtijdige inspecties plaatsvinden, teneinde de boeren te helpen om de regels na te leven en zich deze eigen te maken. 48. Het baart het CvdR zorgen dat het nieuwe artikel 9 van de horizontale GLB-verordening de jaarlijkse inspectie belastender zal maken en het pleit ervoor om de aanvullende nationale controlevoorschriften tot een minimum te reduceren. Deze voorschriften dienen aan een risicoanalyse te worden onderworpen wat hun consistentie met de EU-auditregels en -praktijken betreft en pas te worden opgesteld na voorafgaand advies van EU-controleurs. 49. In de toekomst zou de op risico’s gebaseerde auditaanpak verder moeten worden ontwikkeld. Dit moet ertoe leiden dat wanneer een nationale of regionale overheid kan aantonen dat ze over een intern auditsysteem beschikt, er geen verdere EU-controle door de Commissie of de Europese Rekenkamer nodig is, met uitzondering van enkele steekproeven om erop toe te zien dat het nationaal auditsysteem waterdicht blijft. 50.  Het CvdR vreest dat de auditregeling dit keer de facto zwaarder zal worden; het zou derhalve een goede zaak zijn als de beheers- en auditautoriteiten in een vroeg stadium van de formulering ervan bijeenkomen, teneinde tegenstrijdigheden en de noodzaak van meervoudige audits door verschillende organen voor dezelfde activiteit te voorkomen. Gezien de trage start van de GLB-regelingen is dit voor veel landen en regio’s nog een haalbare kaart. 51. De naleving van het beleid kan worden verbeterd dankzij grotere transparantie van het auditproces, waarbij de Commissie haar bevindingen in een vroeg stadium van het proces publiceert en de resultaten van bemiddeling en beroep openbaar worden gemaakt zodra ze zijn afgerond. 52. Hoewel de nieuwe gemeenschappelijke marktordening (GMO) op zichzelf al een enorme vereenvoudiging is omdat ze de vorige 21 GMO’s vervangt en er 81 wetgevingsdocumenten kunnen worden geschrapt, is er nog ruimte voor verbetering door het aantal en de omvang van de bij de Commissie in te dienen rapportages te verminderen. Plattelandsontwikkeling 53. In veel lidstaten staat „platteland” niet alleen voor „landbouw”, maar is het ook een gebied waar kleine ondernemingen ook op andere terreinen dan de voedselproductie actief zijn; het vormt tevens een plek waar mensen zich vestigen. 54. In eerdere adviezen achtte het CvdR het al van cruciaal belang om, overeenkomstig de EU-doelstelling van territoriale cohesie, een voldoende aandeel van de middelen uit te trekken voor een harmonieuze en geïntegreerde ontwikkeling van plattelandsgebieden, met inbegrip van de lokale infrastructuur, ondersteuning van kmo’s, dorpsvernieuwing en verdere economische diversificatie, door meer middelen te geven aan het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo). 55. Het wijst op de noodzaak van een alomvattende plattelandsontwikkeling waarbij tevens zorg wordt gedragen voor toegang tot de andere ESI-fondsen om gezamenlijk werk te maken van de prioriteiten van het gemeenschappelijk strategisch kader voor Europa 2020. 56. Het CvdR betreurt dat bij de investeringen voor plattelandsontwikkeling nog altijd de plattelandsactiviteiten centraal staan die al in pijler 1 worden gesteund; het dringt er bij de Commissie op aan om de — waarschijnlijk gedurende de hele periode doorlopende — herziening van de plattelandsontwikkelingsprogramma’s (POP) te benutten om de beheersautoriteiten aan te moedigen minder in te zetten op activiteiten die tot onvoldoende toegevoegde waarde hebben geleid wat het waarmaken van de Europa 2020-doelstellingen betreft en meer op de diversificatie en empowerment van plattelandsgemeenten. 57.  Verder is er sprake is geweest van een aanzienlijke vertraging in de goedkeuring van de programma’s voor plattelandsontwikkeling, waardoor de begroting voor 2014 zelfs moest worden verschoven naar latere jaren. 58. Deze vertraging is voor een belangrijk deel te wijten aan de interne coördinatie tussen de directoraten-generaal, waarbij de goedkeuring tijdens de dienstenoverkoepelende raadpleging vaak afhing van de snelheid van de traagste ambtenaar. Misschien kan DG AGRI in de toekomst tijdens het goedkeuringsproces m. b. t. de POP’s tijdelijk worden bijgestaan door ambtenaren van andere DG’s. 59. Gezien de traagheid van de Commissie om met richtsnoeren en gedelegeerde wetgeving te komen, is het wellicht verstandig dat er eerst EU-voorschriften worden geproduceerd en dat de POP’s pas daarna hoeven te worden ingediend. Dit zou de vertragingen bij de goedkeuring van de programma’s niet wegnemen, maar zou de onderhandelingen wel vereenvoudigen. Vanuit de gemeenschap geleide lokale ontwikkeling — LEADER 60. Het instrument voor vanuit de gemeenschap geleide lokale ontwikkeling (CLLD) gaat verder dan het voorgaande LEADER-initiatief voor de empowerment van lokale gemeenschappen, niet alleen via EFRO maar ook via de andere drie ESI-Fondsen. In advies CdR 1684/2012 kenmerkte het Comité het CLLD al als één van de doorbraken in de huidige programmeringsperiode. 61. Het betreurt echter wel dat, hoewel door sommige lidstaten, regionale en lokale overheden het CLLD al op grote schaal worden gebruikt, de toepassing ervan in veel andere in feite neerkomt op het vorige LEADER-initiatief dat centraal stond in het Elfpo. 62. Dit is een gemiste kans voor plattelandsgemeenschappen en dit is te wijten aan de gebrekkige coördinatie tussen de ESI-fondsen en het feit dat ieder fonds nog altijd zijn eigen rapportage- en auditvoorschriften heeft, waarvoor vaak aparte ministeriële of bestuurlijke richtsnoeren gelden. Het baart het CvdR eveneens zorgen dat de nieuwe auditvoorschriften voor het CLLD zwaarder kunnen uitpakken voor verantwoordelijke instanties en lokale actiegroepen (LAG’s). 63. Er dient te worden erkend dat het in de meeste gevallen de lokale overheid is die de LAG’s in staat stellen om een CLLD tot stand te brengen. 64. Er bestaat het risico dat de regel van 51 %-meerderheidsstemming voor particuliere leden bij LAG-besluiten niet altijd strikt wordt toegepast in de praktijk, en gemeentes als aansprakelijke instanties kunnen hiervoor worden beboet. Het zou derhalve goed zijn als deze boeten proportioneel zijn, wanneer aansprakelijke instanties kunnen aantonen dat ze particuliere en burgeractoren bij de besluitvorming rond LAG’s hebben betrokken. 65. 