None
^

" Geen konkliktmodel in de onderneming ", zo klonk het uit de
mond van de fraktieleiders van KVP en ARP in de Eerst Kamer,
vorige week. Ongelooflijk, zoals mensen die het harmoniemodel
zeggen aan te hangen, kunnen polariseren als het gaat om het
vertekenen van het standpunt van de voorstanders van de
personeelsraad. De personeelsraad is géén keuze voor konflikt
en tegen overleg, maar wél een keuze voor duidelijkheid in de
positie en de verantwoordelijkheden van de personeelsvertegenwoordiging,
zoals ook de kapitaalverschaffer een volstrekt duidelijk
kriterium heeft.
-

25

-

En dan een enkel woord over het onderwijs, essentieel voor de
spreiding van kennis.
Steeds duidelijker wordt het, dat bij het streven naar rechtvaardiger
maatschappelijke verhoudingen het onderwijs en het onderwijsbeleid
niet ongemoeid kunnen blijven.
De primaire funktie van het onderwijs is het verschaffen van
toegang tot de bronnen van kennis en kuituur. Deze kennis- en
kultuuroverdracht geschiedt in het huidige onderwijs op zodanige
wijze, dat minder bevoorrechten in onze samenleving er in de
letterlijke betekenis van het woord weinig wijzer van worden.
Althans minder dan noodzakelijk en gewenst is. Dat heeft niet
alleen gevolgen voor hun arbeidspositie, maar ook voor de wijze
waarop zij aan de samenleving kunnen deelnemen.
Het onderwijs zou aan allen ontplooiingskansen moeten bieden,
overeenkomstig eigen aanleg en ambitie.
In de afgelopen járen zijn dan ook onze aktiviteiten met betrekking
tot het onderwijs geïntensiveerd en uitgebreid.
 Dat is ook noodzakelijk gebleken als gevolg van de omstandigheid,
dat de huidige minister van onderwijs een beleid voert, dat niet
alleen getuigt van grote voortvarendheid, maar vooral ook van de
wil om het onderwijsbestel drastisch te hervormen in de richting
van grotere gelijkwaardigheid voor allen. Daarmee heeft hij een
begin gemaakt met een onderwijsbeleid, dat op essentiële onderdelen
afwijkt en verdergaat dan dat van vele van zijn voorgangers.
Hij heeft zijn uitgangspunten en prioriteiten duidelijk
bepaald.
Het is dan ook geen wonder, dat die groeperingen

in onze samenleving, die baat hebben bij behoud van het
bestaande en de daaraan verbonden voorrechten - de werkgevers
en hun liberale bondgenoten in het parlement - te hoop lopen
en schreeuwen, dat dit beleid leidt tot verheffing van de
grauwe middelmaat tot norm van het onderwijs.
Merkwaardigerwijs mengt ook uiterst " links "

zich in dit

koor.
Anders doen de CDA-partners het, die bij voortduring waarschuwen
tegen de vermeende aantasting van de vrijheid van onderwijs.
Voor het N W geldt, dat een beleid, dat zich richt op maatschappelijk
achtergestelder!en dat verbetering van het onderwijs in zijn brede
maatschappelijke betekenis tot uitgangspunt neemt, niet met dit
soort beweringen kan worden afgedaan.
27-

Het is natuurlijk niet mogelijk een terugblik te slaan op de
afgelopen periode zonder een paar ontwikkelingen op het
internationale terrein te signaleren.
De problemen in eigen land mogen ons niet blind maken voor het
feit dat wij nog altijd een bevoorrechte positie innemen in
vergelijking met de vele honderden miljoenen op deze wereld
die onder armoede en soms ondervoeding en honger hebben te
lijden in een vorm die wij hier alleen van de TV-buis kennen.
 De arme landen, de derde wereld doet een beroep op onze
solidariteit en op onze aandacht. Dat kan geen vrijblijvende
aandacht zijn. Ik wees al op het feit dat onze regering in
haar beleid en in haar budget een plaats aan ontwikkelingshulp
heeft ingeruimd, die maakt dat Nederland de vergelijking met
andere geïndustrialiseerde landen zeer wel kan doorstaan.
In de Stichting Ontwikkelingssamenwerking Vakbeweging werken
de vakcentrales samen om hun aktiviteiten op dit gebied te
coördineren. Hun streven is er mede op gericht de leden van
hun aangesloten verenigingen tot grotere bewustheid te brengen
over de ernst van dit wereldprobleem en de manieren waarop het
dient te worden aangepakt. Wij beseffen daarbij maar al te goed
dat het hierbij niet slechts gaat om een academische kwestie van
rechtvaardigheid. Wie zich ervan bewust is dat een gulden maar
één keer kan worden uitgegeven, of dat nu in Nederland is of in
een land aan de evenaar, zal begrijpen dat ook voor de werknemers
in de geïndustrialiseerde, relatief zo rijke wereld, de
solidariteitsgedachte een uitdaging vormt, die offers vraagt.
Offers, die naar draagkracht moeten worden verdeeld.
Ik hoef trouwens maar te wijzen op een van de discussie­
onderwerpen die in deze Verbondsvergadering worden besproken,
het onderwerp Internationale Arbeidsverdeling, waarin de
eerlijke verdeling van welvaart, maar ook van werk over de
wereld aan de orde worden gesteld, om duidelijk te maken dat
wij hier met een zaak te doen hebben die ook in onze Westerse
samenleving diep insnijdt en dat wellicht in toenemende mate
zal gaan doen.
Dat ons land niet op een eiland ligt moet ook wel zijn
doorgedrongen tot ieder die beseft dat de huidige economische
inzinking met zijn werkloosheid allereerst een internationaal
verschijnsel is, waarvan de oorzaken niet exclusief en zelfs
niet in belangrijke mate in Nederland kunnen worden opgeheven.
 Maatregelen die de nationale regeringen nemen om de economie
te stimuleren en de werkloosheid te bestrijden, dienen zo mogelijk
samen te worden beraamd en op elkaar afgestemd. Ik heb daar al
eerder over gesproken.
Daarbij zou het een vanzelfsprekende zaak moeten zijn dat de
stem van de werknemer, die op zoveel manieren van de economische
malaise te lijden heeft, wordt gehoord. Een stap vooruit in
dit opzicht is zojuist gedaan. Op de Brusselse driepartijenconferentie van verleden week vormde de vakbeweging naast
ministers en werkgeversvertegenwoordigers uit de EEG-landen
zo'n partij.
-29-

Dat kan al onmiddellijk positieve gevolgen hebben voor de
inbreng van de Europese Commissie die de toon zal bepalen van
de begin december te houden topconferentie van regeringsleiders.
Bovendien is het onze stellige bedoeling dat het driepartijenoverleg
op Europees niveau wordt voortgezet en in een nader te bepalen
vorm een vast bestaan gaat leiden.
Deze gunstige ontwikkeling, waarvan overigens natuurlijk geen
wonderen-met-onmiddellijke-ingang moeten worden verwacht, en
die in elk geval vergezeld moet gaan met het opbouwen van een
goed werkend en van echte bevoegdheden voorzien Europees
parlement dat door vrije en directe verkiezingen tot stand komt,
is te danken aan de harde pressie die in dit opzicht is
uitgeoefend door het nog jonge Europees Verbond van Vakverenigingen.
De oprichting van deze organisatie in 1973 kan naar mijn mening
gelden als een duidelijk lichtpunt in de afgelopen periode.
De betekenis van dit EVV is niet los te zien van een andere
duidelijke tendens die in de laatste járen zich in welhaast
ieders voorstellingswereld heeft geprent, namelijk het steeds
machtiger worden van de mammoetbedrijven die we multinationals
noemen.
 Juist omdat deze goedgeöliede organisaties zo weinig last
ondervinden van de nationale grenzen - in tegendeel, zij maken
er handig gebruik van door zonder enige verantwoording naar
buiten toe kapitaal en werk naar believen van het ene land naar
het andere te verplaatsen - juist daarom was en is tegenspel nodig.
Tegenspel op twee niveaus

dat van de regeringen, via de

wetgeving, en dat van de vakbeweging, binnen de multinationals
zelf. Dat ook het Internationaal Verbond van Vakverenigingen
de vinger aan de pols van deze problematiek houdt, blijkt uit de
aanneming op het jongste Congres in Mexico van een Handvest,
dat men mag beschouwen als een aktieprogram voor het I V W
zelf en alle aangesloten nationale vakcentrales om te komen
tot wetgeving op internationaal en nationaal niveau, die het
doen en laten, de rechten en plichten van de multinationals
regelt en onder controle brengt.
Als wij denken aan de grote heren van de multinational AKZO en
hun verzet tegen overleg met de internationale vakbeweging, weten
wij dat zij ons niets cadeau zullen doen. Wat premier Den Uyl
vanzelfsprekend vindt, en gelukkig velen met hem en ons, is
voor deze heren aanleiding geweest tot een boze open brief
die ook u nog wel vers in het geheugen zal liggen. Ik zal niet
meer ingaan op hun argumenten die ongetwijfeld tot doel hebben
zo'n overleg op inter rationaal niveau tot Sint Juttemis uit te
stellen.
 Wat zo treft is de zelfverzekerde, hooghartige en ronduit
polariserende toon 'Wij, van de industrie, zijn in bepaalde
opzichten eenvoudige lieden, die zich niet of nauwelijks
- misschien veel te weinig - bezighouden met de politiek. Wij
concentreren onze aandacht op het maken van produkten, op de
afzet daarvan, op de winst, op de werkgelegenheid en dus ook op
de maatschappelijke functie van de onderneming.'

Jawel, maar deze eenvoudige lieden, die zich op zo'n eenvoudige
manier afmaken van wat een gerechtvaardigde eis is, laten niet
toe dat anderen een werkelijk inzicht krijgen in de manier
waarop zij dan wel die werkgelegenheid dienen met hun
internationale investeringsstrategie.
De heren zijn zich reuzegoed bewust van hun maatschappelijke
functie. Maar pottenkijkers worden geweerd en een regering die
wel oog heeft voor de behoeften die uit een maatschappelijke
ontwikkeling voortvloeien, is de heren die zich zo zelfverzekerd
maar helemaal niet ten onrechte als een beetje beperkt van blik
afschilderen, een doorn in het oog.
Vergadering, via een omweg ben ik na het aanstippen van een
paar ontwikkelingen op het internationale vlak al weer aardig
teruggekeerd in het Hollandse binnenhuis waar wij met ons
discussieproject Vakbeweging en Maatschappij tenminste een
poging doen om over de eigen problemen en de moeilijkheden van
alledag heen te kijken naar een groter geheel waarin wij
onze plaats en taak in vol verantwoordelijkheidsbesef willen
bepalen.
Ik wil in herinnering roepen, dat de behoefte aan bezinning,
waaruit ons discussieproject is geboren, niet is los te zien
van de maatschappelijke en economische ontwikkeling in de járen
die achter ons liggen.
-32-

De belangstelling en de aktiviteiten van de vakbeweging zijn
zich op een steeds breder vlak gaan manifesteren.
Maar tegelijkertijd werden ook aan het beleid ten aanzien van
de sociaal-economische problematiek steeds hogere eisen gesteld.
 Het veld ter beoordeling werd complexer, de antwoorden
moeilijker.
Het uiterst gecompliceerde geheel van begrotings-, investeringsen inkomensvraagstukken werd steeds moeilijker te beoordelen.
De behoefte die dit meebracht aan studie en aan een samenh a n g e n d e ^
visie op de maatschappelijke ontwikkeling werd nog aangescherpt
door interne oorzaken.
Eind 1972 bleek het samenspel tussen vakcentrale en bonden niet
opgewassen tegen de nieuwe situatie, waarin de voorbereiding
en de uitvoering van het beleid het bepalen van een onderling
gelijke golflengte juist zo nodig maakten.
Op de buitengewone Verbondsvergadering van 12 februari 1973 die
werd gewijd aan het zoeken van oplossingen, die een herhaling
van het bekende conflict tussen de Industriebond N W
rest van het Verbond

en de

zouden kunnen voorkomen, werd besloten

spoed te zetten achter het eerder door het NW-co n g r e s aanvaarde
plan om via studies en brede discussies te komen tot een
gemeenschappelijke visie op de gewenste maatschappelijke
ontwikkeling en de rol die de vakbeweging daarbij moet spelen.
Dit zou zowel de kwaliteit van het beleid als de organisatorische
en ideële samenhang binnen het Verbond ten goede komen.
I

Vrienden, ik geloof dat het project waaraan deze vergadering in
zo belangrijke mate is gewijd, reeds nu aan dit doel blijkt
te voldoen.
Het eveneens in februari 1973 genomen besluit om ons opnieuw
te bezinnen op de structuur van het Verbond, uitgaande van de
wenselijkheid van een groter evenwicht tussen de samenstellende
delen ervan, is in de voorjaarsverbondsvergadering in 1974
voorlopig terzijde gesteld om voorrang te geven aan het proces
van discussie en besluitvorming inzake het vormen van federaties
op het niveau van bonden en vakcentrale.
Voordat ik over dat laatste nog iets zeg, wil ik eerst nog een
paar opmerkingen maken over een ander verschijnsel op het
organisatorische vlak.
 Ik doel op de ontwikkeling, die categorale organisaties van
hoger personeel hebben doorgemaakt.
Een deel van de aantrekkingskracht die sommige van deze
organisaties blijken te hebben, is zonder twijfel terug te
voeren op het op een rechtvaardiger inkomensverdeling gerichte
beleid van de vakbeweging.
Het begrip nivellering werkt daar vaak als de bekende rode
lap op de even bekende stier.
Men ziet niet hoe of wil niet zien hoe betrekkelijk gering de
afvlakking van de vaak in absolute zin nog toenemende
inkomensverschillen in feite is. En vooral ziet men niet hoe
kwetsbaar men ook als middelbaar en hoger personeel is, hetgeen
als de nood aan de man komt ook voor hen de steun van een grote
en zoveel mogelijk ongedeelde vakbeweging onontbeerlijk kan maken.
-34-

Intussen is de discussie over het betrekken van categorale
organisaties van mediaal en hoger personeel bij het
sociaal-economisch overleg volop gaande.
Daarbij gaat het met name om de positie van de Nederlandse
Centrale van Hoger Personeel en de Raad van Overleg voor het
Mediaal en Hoger Personeel, waarvan de NCHP overigens zelf
lid is.
Zonder vooruit te lopen op een meer definitieve besluitvorming zou
ik willen opmerken, dat er langzamerhand in de praktijk een

^

situatie is gegroeid dat aan verschillende onderhandelingstafels
op het niveau van de bedrijfstak en de onderneming ook
vertegenwoordigers van de NCHP zitting hebben.
De positie van de NCHP op het centrale niveau heeft onderwerp
van gesprek uitgemaakt in een contact tussen de drie vakcentrales
en de NCHP, dat in april van dit jaar heeft plaatsgevonden.
 Intussen heeft de NCHP op ons verzoek laten weten, dat zij er
de voorkeur aan geeft dat de Raad van Overleg - waarvan zij

^

zoals gezegd deel uitmaakt - een plaats aan de centrale
onderhandelingstafel zou innemen. Het N W

zal een dergelijke

ontwikkeling niet steunen.
De Raad van Overleg kan daar gezien zijn organisatorische
structuur naar onze mening niet voor in aanmerking komen, al
was het maar omdat er voor de bij de Raad aangesloten organisaties
geen enkele verplichting bestaat om zich aan de door de Raad
genomen besluiten te binden.
De Raad van Overleg is een samenvoegsel van organisaties
waarvan het bindend element voornamelijk bestaat uit antipathie
tegen de vakcentrales, met name het N W

en het NKV, en niet

uit een constructieve gemeenschappelijke sociaal-politieke
visie. Daarvan is in ieder geval tot nu toe niet veel
gebleken.
Indien al tot een verbreding van het sociaal-economisch overleg
zou worden besloten, dan zou dat in de gegeven omstandigheden
geenszins voor de Raad van Overleg kunnen gelden.
Vergadering, ik nader het slot en wil dan wijzen op een
ontwikkeling die zeer lange tijd de kenmerken van een taai
ongerief leek mee te dragen, maar die naar menselijke
berekening binnenkort zijn beslag moet krijgen in een besluit,
dat naar mijn mening als van uitermate positieve betekenis
voor de Nederlandse vakbeweging moet worden gewaardeerd.
Ik spreek, zoals u begrijpt, over de op 1 januari 1976 op te
richten Federatie Nederlandse Vakbeweging, waartoe op 18 december
de besluitvorming zal moeten plaatsvinden,
Ik kan en wil niet verhelen, dat de samenwerking die thans
tot stand gaat komen zich in mijn ogen, in het ideale geval
over een breder vlak had moeten uitstrekken. Voor het N W
en blijft één ongedeelde Nederlandse vakbeweging het doel.
 Een zware federatie, waarvan ook het CNV deel zou hebben
uitgemaakt, zou daartoe een goede aanzet zijn geweest.
is

Begin 1974 bleek dat het CNV de rit niet zou meemaken, omdat
tijdens de uitwerking van de plannen waarmee het CNV zich
reeds in principe akkoord had verklaard, interpretatieverschillen
rezen. Deze hadden als achtergrond de mate waarin deze centrale
een stuk van haar zelfstandigheid zou willen opofferen terwille
van het beoogde efficiënte functioneren als federatie.
NW

en NKV zijn samen verder gegaan, niet zonder ups en downs

maar tenslotte met het thans te verwachten resultaat.
Ik acht het niet onmogelijk dat door deze ontwikkeling een
bepaalde tegenstelling tussen de Federatie FNV enerzijds en het
CNV anderzijds, zal worden versterkt.
Ik hoop dat niet, omdat dit niet in het belang zou zijn van de
Nederlandse werknemer.
Toch zou het een miskenning van de werkelijkheid zijn als we
ons in dit verband niet realiseerden hoe het CNV op twee aktuele
punten van kardinaal belang een opvatting huldigt, die afwijkt
van wat het N W

en NKV beogen.
Ik bedoel natuurlijk de opvatting van het CNV over de individuele
bestemming van de VAD-gelden en de opvatting, dat in de
ondernemingsraad, die wij willen zien omgebouwd tot een
personeelsraad zonder directeur, die directeur een rol moet
blijven vervullen.
Los daarvan komen juist de laatste weken geluiden tot ons, dat
bestuurders en kaderleden van CNV-bonden erover klagen, dat
zij in een isolement worden gedrongen.
-37-

Zonder op details in te gaan moet ik heel realistisch
vaststellen, dat inderdaad een zeker isolement van het CNV en
zijn organisaties het gevolg kan zijn van het optreden van de
FNV.
 Dat zit besloten in het beoogde doel, waarbij ons in de eerste
plaats een grotere efficiëntie en verkorting van de beleidslijnen
voor ogen staat; hetgeen ook de reden is waarom het Overlegorgaan
der vakcentrales zal ophouden te bestaan. Deze ontwikkeling is
een consequentie waarmee het CNV rekening heeft kunnen en moeten
houden toen het begin 1974 zijn keus deed en uit de Federatieboot
stapte.
Ik wil echter nog eens zeggen, dat ik een verscherping van
tegenstellingen op zichzelf alleen maar schadelijk zou vinden.
Ik zou dan ook de hoop willen uitspreken, dat er een ontwikkeling
mogelijk blijkt, waarbij het CNV in een later stadium de weg naar
de Federatie alsnog zal weten te vinden. Dat zal echter niet
eerder kunnen, dan nadat de FNV zich

zal hebben geconsolideerd.
Een daar is een aanlooptijd voor nodig.
Wat de nauwere band betreft die wij met het NKV willen aangaan
wil ik opmerken dat het doel: grotere samenwerking en eenheid
in de Nederlandse vakbeweging op centrale- en verenigingsniveau
alleen maar kan worden bereikt bij volledige inzet van alle
betrokkenen en een bewust positief inspelen op de voorwaarden
die wat de grote lijnen betreft, ik zeg dat uit volle overtuiging,
gunstig zijn.
Eerder op deze dag heb ik al getuigd van mijn vertrouwen in de
komende intensievere samenwerking. Dit vertrouwen is gebaseerd
op een aantal dingen waarvan ik er twee wil noemen. Ten eerste
heeft de ervaring van de laatste járen ondubbelzinnig aangetoond
dat wij elkaar in toenemende mate weten te vinden in de bepaling
van een gemeenschappelijk beleid. Het blijkt telkens weer dat
er praktisch gesproken geen gebied of onderwerp is waarop onze
opvattingen niet geheel of bijna geheel parallë. lopen.
 Het tweede feit dat mijn vertrouwen rechtvaardigt is, dat het
onlangs door het NKV gepubliceerde visieprogram 'Een Visie ter
Visie' ook duidelijk maakt waaröm in de praktijk het N W

en het

NKV zo gelijk reageren op tal van gebeurtenissen en
ontwikkelingen: deze theoretische onderbouwing is er één waarin
wij in vergaande mate onze eigen gedachtenwereld herkennen.
Dat wij nog bezig zijn in ons eigen project 'Vakbeweging en
Maatschappij' deze gedachtenwereld te ordenen en nader te
formuleren, vormt geen beletsel om nu reeds te constateren hoe
sterk de verwantschap in de benadering der maatschappelijke
problemen is, die tussen het Katholieke en het Algemene deel
van de vakbeweging in Nederland is gegroeid.
Het zijn juist de richting en de snelheid waarmee dit proces
zich heeft voltrokken, of nog voltrekt, die mij de overtuiging
geven dat moeilijkheden die er in het begin zeker zullen zijn,
zullen kunnen worden overwonnen.
-39-

Vergadering, vrienden,
U hebt gemerkt dat de terugblik op drie járen beleid van het
NW

aanleiding heeft gegeven tot heel wat sprongen vooruit in

de tijd. Ik hoop dat u de uitweidingen over de veelal zware
vraagstukken van dit ogenblik voor lief hebt willen nemen.
Het een is ook niet los te zien van het ander. Terugblikkend
op de afgelopen periode worden we toch eigenlijk in de
allereerste plaats getroffen door de enorme verwevenheid, de
toenemende verstrengeling van verschillende problemen en
probleemgebieden.
De belangenbehartiging en de structurele vernieuwing. De materiële
en de immateriële zaken. Het vakbewegingsbeleid en de politiek.
Het beleid van de regering en dat wat het parlement - de
Kamermeerderheid - er van belieft te maken. Onze visie op de
maatschappij en de economische beperkingen. Het verleden, het
heden en de toekomst.
 De vakbeweging heeft zich in de achter ons liggende periode niet
bescheiden opgesteld. Dat kon ook niet. Steeds meer is gebleken
dat de belangen van de mensen, waar wij gezamenlijk voor hebben
te st&cin, moeilijk af te wegen zijn als we niet bereid zijn
de kring wijder te trekken. Onze bemoeienissen zijn zich in
toenemende mate gaan uitstrekken tot de terreinen waarop
mensengeluk niet meer in dubbeltjes of guldens valt uit te
drukken.
% *

-40-

Sterkere nadruk is komen te vallen op de voorwaarden, waaraan
het zo vaak ontbreekt in onze huidige samenleving als het
gaat om het bereiken van wat meer geluk, wat meer menselijke
waardigheid, wat meer gelijke kansen voor iedereen. Kijk naar
onze activiteiten op het gebied van het onderwijs, het welzijn,
het milieu - vaak activiteiten die pas veel later en op een heel
andere manier vruchten kunnen afwerpen dan door een geslaagde
manipulatie met het loonzakje - hoe enorm belangrijk dat ook
blijft. Kijk naar de medezeggenschap, een pad waarop

de rozen ^

ons niet voor de voeten groeien maar dat we toch gaan, om de
werknemer als het ware uit de sfeer van de bewaarschool te halen.
Hij is volwassen en voelt zich mondig, en dat wil hij ook in
zijn werk beleven en daar heeft hij recht op.
Al deze dingen vereisen onze aandacht. Uw aandacht.
De zorgen van dit ogenblik zijn groot en het gevaar zou kunnen
dreigen dat pessimisme de overhand krijgt. Laten we de
hoofdlijnen van de ontwikkeling niet uit het oog verliezen.
 Ook bij tegenslag zal geen versmalling en verschraling mogen
optreden in dat vrat wij ons tot doel hebben gesteld. Bij deze
afschuwelijke, niet te dulden werkloosheid waarvoor wij toch
geen snelle oplossing weten en nog minder kunnen afdwingen,
bij een economische onzekerheid die ons wellicht tijdelijk
het recht om zelf over onze arbeidsvoorwaarden te onderhandelen
uit handen slaat, zullen wij schouder aan schouder moeten
blijven staan om de aanvallen die vooral van de kant van het
half in paniek geraakte ondernemerdom te weerstaan.
|

Daar bovenuit, vergadering is deze driedaagse bijeenkomst
het symbool van onze vastbeslotenheid om over de moeilijkheden
van deze periode heen, het einddoel duidelijker zichbaar te maken
om er met des te meer kracht naar te kunnen streven·

F e d e ra tie N e d e rla n d s e
V a k b e w e g in g

V

Amsterdam, datum postmerk

L.S.
Het doet ons genoegen u namens NVV en NKV
te kunnen meedelen, dat de hoogste beleids­
organen van onze belde vakverbonden hebben
besloten over te gaan tot oprichting van de
Federatie Nederlandse Vakbeweging. Deze is
gaan functioneren op 1 januari j.l.
Het Overlegorgaan van de vakcentrales, gevormd
door NVV, NKV en CNV, heeft met ingang van die
datum opgehouden te bestaan.
Om misverstand te vermijden vestigen wij uw
aandacht op het feit dat NVV en NKV als
zelfstandige organisaties blijven bestaan.
Verreweg het grootste deel van het beleid echter
— zowel wat de voorbereiding als wat do
besluitvorming en de uitvoering betreft — is vanaf
1 januari zaak van de FNV.
De Federatie Nederlandse Vakbeweging is
gevestigd te Amsterdam, op het hiernaast
vermelde adres.
 FNV: Plefn ’40-’45, Amsterdam, postbus 8456;
tel. 0 2 0 -1 3 46 26

NVV: Plein '40-'45, Amsterdam, postbus 8110;
tel. 0 2 0 -1 3 46 26
NKV: Oudenoord 12, Utrecht, postbus 10020;
tel. 030 - 33 33 16

Wij spreken de hoop uit dat de letters FNV ook bij
u een goede klank zullen verwerven en dat de
relaties tussen u en onze Federatie van
aangename aard zullen zijn.
W. Spit,

W. Kok,

voorzitter NKV

voorzitter NVV

H. v. Eekert,

P. Damming,

algemeen secretaris NKV

algemeen secretaris N W

federatie
nederlandse
vakbeweging

Oudenoord 12

Plein '40-145 n r.
Utrecht

Amsterdam

tel. 030- 333316

tel. 020- 134626

Begin juni krijgt het samengaan van N W

en NKV in de

FNV verder gestalte in een gezamenlijke huisvesting
in Amsterdam.
Gaarne verzoek ik u daarom bij de verzending van uw
correspondentie, persberichten, periodieken enz. de
volgende verandering aan te brengen.
Thans adresseert u als volgt:

Met ingang van heden gelieve u de adressering te doen zijn:
F.N.V.
t.a.v. Afdeling Voorlichting
Postbus 8456
Amsterdam
*

II.
