Tollens
TOLLENS. DICHTREGELEN, UITGEGEVEN TOT EENE BIJDRAGE VOOR HET OP TE RIOTEN MONUMENT. TER E ERE VAN DEN VADERLANDSCHEN ZANGER, ADORATOR. 'S GEAVENHAGE, G. DE G E U S. 1 8 56. TOLLENS. DICHTREGE.LEN, UITQEQKVEN TOT EENE BIJDRAGE VOOR HET OP TE RIGTEN MONUMENT, TER EERE VAN DEN VADERLANDSCHEN ZANGER, DOOR ADORATOR. L-&§5^E_£ 'S GEAVENHAGE, G. DE GEUS. 18 56. TOLLENS. Als de lente, lief en geurig Kleuren spreidde door de gaard', En het knopje ving te zwellen, Lieflijk wieg'lend over d'aard; Sierden geur'ge lentebloesems Boom en struiken in 't plantsoen, Klonk het juichend lied der voog'len Door het frissche lentegroen: Daar de lentezon haar stralen Langs die kleurpracht flikk'ren liet Klonk een lieve zang door Neerland. Tollens zpng een lentelied. Schoon door eenvoud; rijk in beelden; Vol van Nationaliteit; Christ'lijk, leerzaam, lief en zinrijk, Was zijn lied in lentetijd. Klonk zijn stem in strijd of vrede: Jubelzang of mijmering: Kracht en gloed en vuur en leven Was zijn lied als jongeling. Werd de lentezon vervangen Door een warmer zonnebrand , Die de knop tot bloem deed zwellen, En den groei gaf aan het land; Als de zomer bosch en velden, In hun rijksten tooi gekleed, Met een geur'ge daauw besproeide, En het woudkoor jub'len deed; Als zij ook de doren scherpte, Die zoo menig bloempje ons biedt: Dan verstomden Neêrlands kindren— Tollens zong een zomerlied. Wien, steeds vrij van vreemde smetten, 't Neêrlandsch bloed door d'adren vloeit. Zingt het lied waar vader Tollens 't Neêrlandsch volk meê heeft geboeid 't Lied voor Vaderland en Koning, Waar zijn gansche ziel in leeft, Is het lied, dat bij de Natie Tollens' naam vereeuwigd heeft. Als de rijpe vruchten vielen, 't Dor gebladert stoof in 't rond, En de volle druiventrossen Nederzegen tot den grond; Als de ruwe najaarsvlagen Huilden door het naakte woud, Wijl de voog'len d'afscheidsgroete Kweelden tusschen 't naakte hout; Kwam dan de oogst de schuren binnen, Lag natuur ter rust' zich neêr, Neerland luisterde met eerbied Tollens zong het herfstlied weer. Vurig greep hij naar zijn speeltuig, En als t' allen tijd, ontbrand Voor 't geluk van Vorst en Natie, Zong hij voor zijn Vaderland. , Ja! — Wij voelen steeds dien indruk, Als bij blijdschap of bij wee, Tollens lied zich slechts deed hooren, Ieder zong met geestdrift mee. Kwam de winter 't aardrijk dekken Met heur helder sneeuw-tapeet; Had de kou de dartle watren Tot één ijsklomp vastgesmeed; Sierde 't rijp de dorre takken, Vroos er menig bloempje dood; En bragt dan een gure winter Armoê en gebrek en nood: Vader kon geen brood verdienen, De arme weduw' had het niet: Schreide 't arme kind van honger,... Tollens zong voor hen een lied. Geeft, zoo klonk het, geeft gij allén En gij rijken, geeft wat veel! Naauw'lijks was zijn lied vernomen Of een ieder kreeg zijn deel. Ja!... Dat deed de rijken geven: Geven, die te geven had Aller hart werd diep bewogen, Als hij voor den arme bad. Zoo heeft Tollens voortgezongen, Naauw aan Vorst en Volk verwant, Tot zijn ziel werd opgenomen Naar een beter Vaderland. Roemrijk lag^iij 't hoofd ter ruste. Reeds omstraald door dichterglans, Rijkt hem zijn verrukte Muze, Jublend dTmmortellen-krans. Komt! wij plukken d'eerlauwrieren En de schoonste bloemen af: Nederlanders!... strooit ze t' zarnen Dankbaar op uws zangers graf. Tollens' geest zal blijven leven 't Nakroost zingt zijn liedren na, Staat met eerbied aan zijn groeve, Slaat verrukt zijn beeldt'nis ga. Daarom elk wat bijgedragen! Hem een eerzuil opgerigt, Opdat d' eeuwen mogen weten, Waar zijn stof te rusten ligt. 's Haoe , 25 Octobbe 1856. 