Annalen van het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs; behelzende brieven van de bisschoppen en missionarissen van de missien der onderscheidene werelddelen, mitsgaders alle berigten, betrekking hebbende tot de missien en het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs, 1857, Deel: negen en twintigste deel, 1857 
t J. H. Baldus , Apostolisch Vikaris.” PUOVIiVCIE YLIN-NAIV. Brief van Mgr Ponsol, Bisschap van Philomelia, aposlolisch Vikaris van \un-nan , aan de Heercn Bestuurders van H Genootschap tot Voortplanting des Geloofs. Ymi-naii , den 9 JuliJ 1856. „ Heeeen Bestuurders , „Mij hebben wederom een zeer stormachtigjaar doorgoworstold : eenerzijds plaatselijke vervolgingen , en anderzijds opstanden. In het distrikt Kouang-lan-fou is een vrij talrijk christen huisgezin, de familie Tchang, na bijna haar gansch vermogen verloren te hebben , verpligt geweest om naar elders te verhuizen, ten einde haar Geloof te kunnen behouden, een schat, welke, inderdaad , oneindig kostbaarder is dan al de goederen dezer wereld. ïe Kay-hoa-fou, heeft de mandarijn, in een laatste verhoor, aan onze drie gevangenen verklaard, dat zij niet eer hunne vrijheid konden hopen, dan na het einde der onlusten des keizerrijks; maar wanneer zullen die onlusten ophouden ? De opstandelingen zijn talrijk en stoutmoedig; de keizerlijken zijn laf en vreesachtig, en ontwijken bijna altijd een beslissenden slag. De mandarijn der hoofdstad heeft ook aan onze vijf geloofsbelijders gezegd: „Dewijl ~ gij uwe Godsdienst niet wilt verzaken, keert dan „naar den kerker terug, om daar uwe gebeden ~ op te zeggen.” Ik twijfel niet, of hij zou ze voor eene aanzienlijke som gelds in vrijheid stellen; maar men kan dien M’og niet inslaan, omdat die ambtenaar morsen reeds weer andere nieuwbekeerden O zou gevangen nemen; en daar zou geen einde aan komen: de regters zijn onverzadelijk, ouy pou pao, zoo als de Chinezen zeggen. „ Doch ondanks de plagerijen der mandarijnen en van andere vermogende personen, gaat het werk van God steeds vooruit, en wordt het Geloof in deze provincie gevestigd. O, indien wij eene algeheele vrijheid van Godsdienst genoten, welk een overvloedigen oogst zouden wij inzamelen I deze volkeren zonden zich, wanneer zij niet door de vrees wederhouden werden, bij duizenden bekeeren. De heilige gebeden uwer godvruchtige leden, hunne aalmoezen, uw ijver, Mijne Heeren, en de arbeid der Missionarissen zullen het hart van God bewegen, en wij zullen eindelijk den schoenen dag dier zoo verlangde vi’ijheid zien aanbreken. „De mahometanen, in ’t chineesch houy-tse, in deze provincie zeer talrijk; hun cijfer is sinds eenige jaren tot een inillioen gestegen; zij houden niet op te oorlogen, te plunderen, te dooden en te verbranden; zij zijn tegen allen, en allen tegen hen , uitgenomen onze christenen, die zich met derzelver zaken niet beinoeijen. De soldaten der mandarijnen vreezen hen, en zijn beducht om met hen handgemeen te worden, hetwelk eene dieverij zonder einde veroorzaakt. Van den anderen kant, lijdt do handel merkelijk, dewijl de kooplieden de wegen, welke zij bezetten, met durven inslaan noch volgen. Onze boden zitten er ook mede in het naauw, dewijl ze bijna niet dan door een wonder de reis kunnen maken. Kortom, de publieke zaken verkeeren in zulk oenen staat van verwarring, dat men niet voorzien kan, wanneer de onlusten zullen eindigen, noch hoedanig de ontknooping er van zal wezen. Dat God zich over dit arme China ontferme! Het eenig spoedige en zekei-e middel om het te redden, is zijne oprogte bekeeriug. Dat alle godvruchtige zielen dan voortgaan zich met ons te vereenigen, om die genade van Onzen Heer af te stneeken, wiens goedheid oneindig en wiens barmhartigheid grenzeloos is. Dit zieltogende rijk zou eenen Konstantijn behoeven. „ Men kan met alle waarheid zeggen, dat wij ons nog in de eeuwen der eerste vervolgers der Kerk bevinden, in de eeuwen der Nero’s, der Trajanen, der Diocletianen, der afvallige Julianen. Van onze welbeminde Missionarissen en christenen in Jesus Christus zijn sommigen, aan handen en voeten vastgebonden, in de zee geworpen, anderen met boeijen beladen en in afschuwelijke kerkers be* graven, dikwerf veroordeeld om daar den hongerdood te sterven ; wederom anderen zijn , na verschrikkelijke folteringen ondergaan te hebben , verwurgd geworden ; anderen , eindelijk, zijn onthoofd en in stukken gesneden. Men heeft de beulen van den Eerwaarden Heer Chapdeleine zijn hart zien opeten. Er zijn dan ook menscheneters in China! Ziedaar hoe het chinesche goevernement zijne dankbaarheid betuigt jegens Frankrijk, dat aan hetzelve zulke groote diensten bewezen heeft en nog bewijst. En ditmaal, even als altoos, zullen de mandarijnen niet in gebreke blijven de vreemdelingen door leugens te misleiden. Die chinesche ambtenaren, die zoo zwak en lafhartig zijn tegen over den geringsten vijand , storten aldus al hunne woede uit op de onschuldigen, van wie zij niets te vreezen hebben. Het zijn mannen, die niets eerbiedigen dan de kracht, en door niets anders dan door de vrees kunnen geleid wmrden. „Deze provincie Yun-nan, die eene der aanzienlijksten van het rijk is, door de uitgestrektheid van haar grondgebied, zou ook eene der rijksten zijn, indien er een wijs beheer en eene goede politie bestond. Zij is eene der minst bevolkten, want men telt er slechts ongeveer vijftien millioen inwoners. Ofschoon zij bergachtig is, bezit zij niettemin heerlijke valleijen, uitgestrekte vlakten en schoone vischrijke meeren. Men vindt er alles, wat tot het leven noodig is. Desniettegenstaande is het volk, over het algemeen, arm en ongelukkig, en dit is vooral aan zijne mandarijnen te wijten. In vredestijd is haar handel aanzienlijk; hare rijke goud-, zilver- en kopermijnen, haar ijzer, lood, tin, hare steenkolen, enz., zijn door het gansche Eijk be- kcnd. Te Tan-yue-tcheou en te Ta-ly-fou worden vele edelgesteenten verkocht. Deze laatste stad bezit marmergroeven van eene zeer schoone soort. Welk eene heerlijke kerk zouden wij met die materialen bouwen, indien wij eene volkomen vrijheid genotenl „Ik denk, dat ik, in de maand October aanstaande, twee nieuwe inlandsche priesters zal kunnen wijden: dat zal de uitgaven der Missie vergrooten ; maar , na God , hebben wij in het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs, welk onze tvreede Voorzienigheid is, zulk eene medelijdende en edelmoedige moeder, dat wij geene vrees koesteren van hulp te ontberen. „ Aanvaardt dan, Mijne Heeren Bestuurders, onze diepe erkentelijkheid en ware hoogachting.. .. t JOSEPH PONSOT, Apostolisch Vikaris.” „ P. S. Ik verneem, dat er in de hoofdstad van Yun-nan groote onlusten hebben plaats gehad; de onderkoning Hen heeft al de mahometanen laten ombrengen, van den tachtigjarigen grijsaard tot den zuigeling toe; mannen en vrouwen, alles is neergeveld; welk eene afgrijsselijke slagting! Hij heeft ook een vreesselijk edikt uitgevaardigd naar alle steden der provincie, met last aan de mandarijnen, om, op zijn vooi’beeld, al de muzelmannen en de Miao-tse’s van kant te maken. Ik ben niet zonder bekommering omti’ent het lot onzer christenen , die in dit doodvonnis zouden kunnen begrepen zijn.” PUOVIINCIE SE-TCIILEX. lirief van dan Ëerw. lieer Pichon , lid von hel Gezelschap der huilenlandschc Missiën , aan den E. 11. Albrund, oversic van hel Seminarie van ’lzelfde Gezelschap , Ie Parijs. Ssó-trliouan , den IS JnniJ ISSG. „ Eerwaarde en avelbeminde Oversie , „Ik geloof, dat eeiie vlugtige schets van onze tegenspoeden en onze goede uitkomsten u aangenaam zal wezen. Het Ilemelscli-Rijk gaat steeds gebukt onzer harde en bittere beproevingen. Vooreerst hebben de overstroomingen verscheidene provinciën geteisterd, en de vernieling der oogsten, der gebouAven en zelfs der bevolkingen ten geA'olge gehad. Het gedeelte van Ssé-tchouan, Avaar ik mij sedert eenige maanden bevind, heeft een ruim aandeel in die rampen gehad. Dit uitgestrekt onheil heeft te naauwer nood eenige puinhoopeii laten bestaan; bij dien geesel voegt zich de oorlog, of beter gezegd, de plundering, Avaarbij allerwege brand gesticht en gemoord is geworden. Bovendien heeft, sinds drie of vier jaren, eene bovenmatige en aanhoudende hitte den grond met onA'ruchtbaarheid geslagen, schaarschheid te Aveeg gebragt en eene menigte van ziekten veroorzaakt, Avelke talrijke slagtoffers hebben geëischt en nog eischen. De onmeedoogende O O O llan-hj, vooral, heeft de vreesselijkste verwoestingen aangerigt. Aardbevingen eindelijk hebben aller harten met schrik vervuld. Den 16" van deze maand, omstreeks acht uren des morgens, is op de plaats zelve, waar ik de eer heb u deze regelen te schrijven, een schok waargenomen , die hevig genoeg was om do wateren eener naburige rivier met de barken, die haar doorkliefden , in beweging te brengen en zelfs de huizen te doen waggelen. Men zou oo waarlijk zeggen, dat al de geesels overeengekomen zijn, om zich op dit arme China neder te storten. Zouden zulke groote en vereenigde rampen, in de raadsbesluiten der goddelijke Voorzienigheid, niet oene laatste waarschouwing van boven zijn voor die schuldige natie, die, sinds zoo vele eeuwen , als ongevoelig blijft voor de vermaningen des hemels? h Is geoorloofd dat te denken , vooral, wanneer men de tegenwoordige stemming van een groot aan- O O O o tal afgodendienaars ten opzigte der christenen gadeslaat. Niet alleen beschimpen zij hen thans niet meer, maar eerbiedigen hen, en roemen zelfs luide de Godsdienst. Eenigen gaan nog verder, en worden er de kinderen en de Apostelen van. „In eene naburige stad, twee mijlen van mijne verblijfplaats , is voor zes maanden, met schriftelijke magtiging van den mandarijn, eene apotheek geopend, bestemd om het doopen der heidensche kinderen in doodsgevaar te begunstigen. Die amb- O o o tenaar heeft daartoe eenen magtbrief gegeven, voorzien met zijn zegel; en in dat openbare stuk, welk aan de deur van het gesticht is aangeplakt, laat hij aan de deugd der christenen volkomen regt wedervaren. Treffend schouwspel, dat onze dankbaarheid jegens God steeds meer en meer moet opwekken! Naauwelijks vijfjaren geleden, zag diezelfde stad nieuwbekeerden, met boeijen beladen, binnen hare muren komen; hare kerkers -werden geopend om hun tot schuilplaats te dienen; de folteringen werden aangewend, om hen tot de geloofsverzaking te dwingen; hun kong-sa of bedehuis werd door twee honderd soldaten, met den mandarijn aan het hooft, omsingeld, vervolgens overweldigd, uitgeplunderd en door het stedelijk bestuur gesloten;en de gewijde voorwerpen der Godsdienst werden op de plaats zelve ontheiligd, of naar het geregtshof overgevoerd. „Alle mandarijnen leggen, wel is waar, niet zulk eene goede gezindheid jegens ons aan den dag. Zoo heb ik onlangs vernomen, dat, vijftien mijlen van mijne tegenwoordige standplaats, een hunner de christenen met verwoedheid vervolgt. Bedreigingen, folteringen, kerker en rotting worden beurtelings aangewend, om hen het kruis te doen vertreden, ’t Is een stormwind die voorbij gaat; de mandarijn zal voorbijgaan gelijk zoo vele anderen, en het kruis van den Zaligmaker Jesus, dat de oude heidensche wereld onderworpen heeft, zal, tot den laatsten der dagen, den jood en den heiden, den wilden en den beschaafden mensch beurtelings het hoofd voor zich zien buigen en zijne heerschappij hooren verkondigen. Te oordeelen naar hetgeen mijne oogenzien, nadert die schoone dag voor China. Vele afgodendienaars schijnen geneigd om het Evangelie te omhelzen ; de aanbidders van den waren God vertoonen zich in grooter getale dan ooit. Voor eenige dagen leidde de goddelijke Meester mij in eene plaats, waar nog niet één Missionaris den voet gezet had, en daar, waar zich verleden jaar nog slechts vier nieuwbekeerden bevonden, van welke er maar twee gedoopt waren, telt men er thans, door de Goddelijke barmhartigheid, bij de honderd. Verscheidene bloedverwanten of vrienden dier nieuwbekeerden smaken reeds de tijding des heils. Met Gods hulp zal deze opkomende christengemeente weldra talrijk en bloeijend worden. Maar, helaas! dat zijn nog slechts enkele korenaren van den ont- zaggelijkeii oogst, die nog ingezameld moet worden. „Ik zal niet ophouden het u te herhalen , Eerwaarde Overste, wij zijn hier onloochenbaar te gering in getal, om dit gedeelte van den wijngaard des Ileeren te bearbeiden. Twee onzer oude medebroeders zijn, zoo als ge weet, door hunne gebreken tot de rust veroordeeld. Wij smeeken u dan, door de liefde van onzen Heer Jesus Christus, heb medelijden met ons. ’t Is boven allen twijfel, dat op den voet, waarop wij tot heden toe genoodzaakt zijn geweest de bediening uit te oefenen, een Missionaris uitgeput is, na verloop van drie of vier jaren , dat wil zeggen op het oogenblik, dat hij het meeste goed begint te stichten. Hoe zwak mijne stem ook zij, zal ik niet ophouden haar te verheffen, om hulp in te roepen. Maar ik vergeet mij, keeren wij tot ons onderwerp terug. „ De tallooze geesels, waarvan China het tocneel en tevens het slagtoffer is, vooral sedert dat Hanfong heerscht en niet bestuurt, zy n, zeide ik, een werktuig van zaligheid voor vele afgodendienaars, die de oogen voor het goddelijk licht openen; maar tot nu toe verblinden zich de meesten dier ongelukkigen meer dan ooit. Zoudt ge, bij voorbeeld, gelooven, dat de geest der duisternis er in geslaagd •1T• T o o IS hen diets te maken, dat zij , door hunne dooden, geheele weken en maanden, onbegraven te laten, zich voor de besmetting behoeden, en aldus hun eigen leven verlengen zouden? In de laatste dagen heb ik, op mijne togten, van die lijken ontmoet, die langs de wegen liggen, God weet sedert hoe lang; maar zeker is het, dat zij een ware besmetting uitwasemden. Bijgevolg zal de pest zich onvermijdelijk bij de andere geesels komen voegen. De honger, die, op dit oogenblik, een onberekenbaar getal slagtoffers foltert, heeft reeds meer dan een tiende gedeelte der huisgezinnen doen omkomen. Ik weet niet met juistheid , wat er in de andere deelen dos keizerrijks omgaat, maar alles doet mij gelooven, dat daar even als te Ssé-tchouan de droevigste ellende heerscht; voeg bij dien nood het tafereel, dat de heilige Paulus geeft van de heidenen van zijnen tijd , en gij zult een denkbeeld hebben van de hulp, welke de ongelukkigen kunnen verwachten van de gevoellooze rijken. Hoe menigmaal heb ik, sinds tien jaren, van die levende geraamten ontmoet, die, ter prooi aan de afgrijsselijkste behoefte en bijna zieltogende, te vergeefs kwamen kloppen aan de deur hunner landgenooten, die met de goederen der aarde ruimer bedeeld waren dan zij! Die rampzaligen stierven hulpeloos op de wegen of in een walgelijk hok. Ach! wanneer toch zal de goddelijke liefde van Jesus Christus , die in Europa zoo vele wonderen verrigt, haren zachten en heilzamen invloed in den schoot van dit ongelukkige China komen uitoefenen? IJwe gebeden, vereenigd met die van zoo vele zielen , welke branden van goddelijke liefde, zullen dien zoo lang verbeiden dag verhaasten. Su-tchuen , den 5 September ISS6 „ Mijne Heeren , „ Gij kent beter dan ik den droevigen toestand van den burgeroorlog in China; de brieven der kooplieden van Canton en Chang-hai deelen aan Europa vele rampen mede, die ons bier onbekend zijn. De chinesche staatkunde verbloemt daarenboven dikwerf de onheilen, en verandert bare ongelukken in voorspoeden. In die broedermoorden de worstelingen maakt men geene krijgsgevangenen. De keizerlijken brengen dadelijk de opstandelingen om, die in hunne handen vallen; en de oproerlingen vermoorden, op hunne beurt, zonder uitstel de krijgslieden , die zij gevangen nemen. De stad Tchoungkin drijft den meesten handel in de provincie, en ligt het naaste bij het tooneel des oorlogs. Binnen hare muren zijn ongehoorde wreedheden gepleegd. De opstandelingen brengen gewoonlijk alleen de krijgslieden en de ambtenaren van eiken rang om; nu, op het oogenblik, dat zij de stad, waarvan ik gesproken heb , stormenderhand zouden innemen, hebben de keizerlijken zich spoedig van hunne montering ontdaan en gewone kleederen aangetrokkén. Toen de o])standelingen de stad waren binnengerukt en geene krijgsmanskleederen opmerkten, gisten zij het bedrog. Dadelijk vermoordden zij al de mannen der stad, van de achttien tot de zestig jaren , om geen enkelen soldaat of ambtenaar over te slaan. „Zie hier eene nog afschuwelijker daad: Deep- standelingen belegerden eene andere stad; het keizerlijke leger, dat haar verdedigde, deed eenen uitval , dreef de belegeraars terug, nam er twee of drie honderd gevangen en bragt die om. Maar de opstandelingen, door hulptroepen versterkt, kwamen kort daarna terug, namen de stad in, en vermoordden alle menschelijke wezens zonder onderscheid, mannen en vrouwen, grijsaards en kinderen , zelfs degenen, die in de wieg lagen. Niet een enkele is gespaard geworden. Gelukkig had een aanzienlijk getal inwoners, voor de belegering, de vlugt genomen; deze zijn daarna teruggekeerd, om die rampzalige en geheel ledige stad weder te bevolken. Dat alle heilige zielen hare gebeden verdubbelen, om van God, door de onbevlekte Maagd, het einde van zulke groote i’ampen, den vrede en de bekeering van China af te smeeken! „ Door de bescherming des Heeren , is de Missie van Su-tchuen tot nu toe vrij rustig gebleven; wij hebben ongehinderd alle christenen kunnen bedienen, onze scholen openen, en een aanzienlijk getal zielen kunnen zaligmaken. In den loop van dit jaar, hebben wij het Doopsel toegediend aan honderd acht en zestig duizend zes honderd en acht kinderen van ongeloovigen in doodsgevaar; minstens twee derden zijn reeds in den hemel, waar zij God eeuwig in eene onuitsprekelijke zaligheid zullen beminnen en loven. „Ik smeek de Heeren Leden der Raden en alle godvruchtige Leden van ’t heilig Genootschap tot Voortplanting des Geloofs, voortdurend te bidden voor de bekeering van China, voor den voorspoed der Missie en voor mij, die de eer heb te zijn , „ Mijne Heeren, Uw ootmoedigste en dankbare dienaar. t J. L. Pêrocheau, Apostolisch Vikaris. PROVINCIE HOL-PÉ. Uittreksel uit een brief, gezonden aan de centrale Raden van Lyon en Parijs , door Mgr Spelta, Bisschap van Tliespis, apostolisch Vikaris van Hou-Pé (uit het Kaliaansch vertaald). \lctoria, Hong-Koiig , den *8 Augustus 1856. „ Mijne Heeren , ~ Door eene welwillende beschikking van den regerenden Paus Fins IX, ben ik verplaatst naar het nieuw apostolisch Vikariaat van Ilou-Pé. Zoodra ik die verandering voorzag, heb ik mij met alle mogelijke zorg beijverd, om den staat dier Missie te leeren kennen, die thans aan mijne zorg is toevertrouwd. Ik vernam dat onlusten, opstanden, burgeroorlogen en vervolgingen onze dierbare Missionarissen aanhoudend met angst vervulden en hun leven steeds bedreigden. Gij herinnert u ongetwijfeld , Mijne Heeren, de onverwachte kwellingen, welke mijn voorganger, Mgr Eizzolatti, ondergaan heeft, die dikwerf als Europaan herkend, door de handlangers vervolgd, en voor de regtbanken gesleurd werd. Terwijl hij omzwierf om eene schuilplaats te zoeken, waar hij zich met zijne jonge Chinezen kon verbergen , werd Mgr Novella , zijn uitmuntende Coadjutor, aan zijne kudde ontrukt en in de kerkers van IJ-cham-fou geworpen; en zijn ijverige meaehelper, Mgr Novarro, die tot apostolisch Vikaris van Hou-nan is benoemd, werd tweemaal tot de gevangenis veroordeeld , en had dikwijls de strengste mishandelingen te verduren. Mgr Eizzolatti oefening der Hemelvaart van Maria met grooten luister en groote godsvrucht te vieren, ten einde, in eene zoo gevaarvolle reis, die allerheiligste Maagd, welke ik altijd vermogend en hulpvaardig bevonden heb, tot eene gunstige ster te hebben. Mij herhalve verlatende op de bescherming van zulk eene goede Moeder, deed ik, daags na haar feest, een kleinen troep van vijf kweekelingen met Pater Zanolli vertrekken. Die eerste bezending zal door eene tweede en daarna door eene derde gevolgd worden. Ten laatste zal ik mij, op mijne beurt, naar Ilou-pé op weg begeven, in gezelschap van den bestuurder van ’t seminarie en vier andere kweekelingen, en onder het geleide van den ervaren priester Lo. God behoede ons voor elk ongeval; maar indien Hij ons de beproeving van eenige ramp voorbehield , zouden wij zijn heiligen naam evenveel zegenen. Daar wij ons intusschen verlaten op dit woord van den Zaligmaker : Ecce ego mitto vos; zie , ik zend u, lacht de zoete hoop ons toe van op de reis door dezelfde hand ondersteund te zullen worden, die ons de plaats heeft aangewezen, werwaarts wij ons moesten begeven. „ Bij de beschouwing van den droevigen toestand, waarin het nieuw Vikariaat van Ilou-pé zich thans bevindt, zult gij, Mijne Ileeren, gereedelijk de uitgestrektheid mijner behoeften begrijpen: een talrijk gezin overbrengen naar het middenpunt des Keizerrijks, en dat te midden der onlusten, die er den toegang van moeijelijk en gevaarvol maken, en, te naauwer nood aangekomen, op eene veiliger en vreedzamer plaats een verblijf oprigten, waarin onze kweekelingen kunnen vereenigd woorden, opdat zij ons, na eene rijpe onderrigting, in de apostolische bediening kunnen behulpzaam zijn, dat alles zal mij zeer zeker tot zeer groote uitgaven noodzaken. Maar ik wil op dat punt niet aandringen; want ik ken de edelmoedigheid van uw Genootschap , dat steeds bereid is om overvloediger hulp aan te brengen daar, waar de behoeften dringender zijn. „ Om den ijver der godvruchtige leden van ’t Genootschap tot Voortplanting des Geloofs meer op te wekken, voeg ik hierbij het uittreksel van een brief, hetwelk hun zal toonen, dat onze Missie van Hou-pé vooruitgaat, ondanks de hevige onlusten, welke dit Vikariaat sinds lanir teisteren. „ Zie hier wat Pater Alexis Filippi mij schrijft. „ Om zich een juist denkbeeld te vormen van de „ dweepzucht dezer volkeren, is het voldoende eene „gebeurtenis aan te halen, die zoo even onder „ mijne oogen is voorgevallen. Toen ik mij dezen „ morgen buiten mijne woning bevond , ontwaarde ik „ eene talrijke menigte mannen , vrouwen en kinderen, „ die langs een weg vergaderd waren; uit nieuws„ gierigheid voegde ik mij bij hen, en ik zag met ver„ bazing eene menigte Chinezen voorbijtrekken, wier „ getal zeker wel vier duizend man beliep. En „ wat deden die arme lieden? zij omringden eenige „ vormelooze steenen, welke zij geknield ofneerge„ bogen aanbaden. Er bevonden er zich onder hen, „ die wierook brandden ter eere dier steenen, en hen „ om genade en vergeving smeekten. Bij dat gezigt „ werd ik van medelijden bewogen. Ik brandde van „ verlangen om mijne stem te verheffen, en dien „ heidenen hunne onwetendheid onder het oog te bren„ gen; maar het zekere gevaar overwegende van in „ stukken gehouwen te worden door zulk eene bijge„ loovige menigte, en te gelijkertijd bedenkende welke „ droevige gevolgen mijne onvoorzigtigheid voor de „ gansche Missie zou hebben, onderdrukte ik spoe,, dig mijne drift, en onder het beklagen dier arme „ verblinden, keerde ik ontsteld naar mijne woning „ terug. Moge de Heer een straal zijner genade „ Godsdienst te verzaken. Dat onverschrokken ant„ woord was een doodvonnis voor den godvruchti„ gen gevangene, die in weinig tijds do onverwelk„ bare kroon der martelaars ontvino;. O „Toen Pater Tchien die tijding vernam, ioiid „hij dadelijk eenen bode af, die in ’t geheim naar „de stemming der keizerlijke soldaten moest ver„ nemen. De bode vertrok, in der daad , maar keerde „ dra op zijne schreden terug, en berigtte den pries„ ter, dat de moordenaai’s den katechist zich „ tot nog W'reeder maatregelen tegen de christenen „ en, in ’t bijzonder , tegen den Missionaris zelven „ voorbereidden. Deze, het gevaar inziende dat „ hem bedreigde, kwam op het gelukkige deiik„ beeld, om die woedende soldaten twintig piasters „te zenden. Op het zien van het geld , werd dat ~ eerlooze krijgsvolk bevredigd , en de vervolging „ dadelijk gestaakt. „In dat vertrouwen, heb ik de eer te zijn, enz. V J t L. C. Spei.ta, Apostolisch Vikaris.” ne toevlugt genomen tot een hunner meest gebruikelijke kunstgrepen ten opzigte van ons. Allerlei soorten van schandelijke geruchten zijn tegen ons uitgestrooid. De zaak heeft dra zulk eene uitbreiding erlangd, dat er, omstreeks het Paaschfeest van 1853, in alle omliggende gewesten, op meer dan eene dagreize afstands, van niets anders gesproken wei’d, dan van ons en onze kwade bedoelingen. Wij hadden , zeide men, onder onze woning eene menigte groote onderaardsche spelonken gegraven, waarin wij allerlei soorten van mondbehoefen en zelfs meer dan vijftig molens hadden verzameld. Minstens twee duizend mannen waren daar verborgen, die gereed waren, om op het eerste gunstige oogenblik de stad Si-gan-fou, de hoofdstad dezer provincie, stormenderhand in te nemen. Het spreekt van zelf, dat wij in betrekking stonden met de opstandelingen des Keizerrijks, voornamelijk met die der provincie Kouang-si. Die dwaze verdichtsels werden zoo goed verspreid, dat ze den hoofdambtenaren ter oore kwamen. De overste der regtbank zond herhaaldelijk in het geheim en des nachts bespieders rondom onze wmuing, dewijl hij geene openbare nasporingen doen durfde. „Middelerwijl was de hoofdstad ter prooi aan een steeds klimmenden angst. ledereen wist reeds den dag, waarop wij haar zouden bestormen. De oppermandarijn deelde in de algemeene vrees, en maakte zijne toebereidselen: talrijke troepen trokken de stad uit, hetzij om haar te verdedigen , of om ons te voorkomen en ons in de plaats zelve, waar de zamenzwering gesmeed werd, uit te roeijen. Wij verkeerden in een groot gevaar, waaraan de barmhartige Voorzienigheid ons deed ontkomen. Ondergeschikte mandarijnen merkten hun opperhoofd op, dat het, alvorens tot die uitersten over te gaan, beter was, dat bij oen onderzoek beval, en daarmede het ministerie van justitie belastte. Ingevolge dien raad, vaardigde de oppermandarijn drie burgerlijke kommissarissen , vergezeld van een krijgsoverste, naar onze verblijfplaats af. Te Kao-ling-sien, de' stad , die liet naaste bij mijn verblijf ligt, aangekomen, hielden de drie kommissarissen stil, dewijl zij, zoo als ze aan verscheidene personen zeiden, hun leven aan zulk een groot gevaar niet wilden blootstellen. De krijgsman werd belast om alleen en verkleed, op verkenning uit te gaan. Hij werd door al onze lieden met de grootste welwillendheid ontvangen ,en kon, naar zijn believen, onze gansche woning in al hai’e bijzonderheden onderzoeken. Toen hij dit gedaan had, maakte hij ons het doel zijner zending bekend, en verwittigde ons, dat wij, zoodra hij in Kao-ling-sien terug gekomen zon zijn, het bezoek van drie afgevaardigden der regtbank zouden ontö O O vangen. In der daad, hij was nog geen twee uren vertrokken , of men zag drie personen aankomen met een geleide van geregtsdienaren. Ik bevond mij toen niet in mijne verblijfplaats, waarvan ik sinds meer dan veertien dagen afwezig was. Er was niemand O O dan een europesche en een inlandsche priester met den leeraar der chinesche taal en de huisbedienden. De europesche priester had den tijd, om zich naar christenen te begeven , die hem verborgen; al de overigen bleven ter beschikking van de mandarijnen. Deze doorsnuffelden al de geheimste hoeken onzer twee woningen , dat is , van het seminarie en van mijn verblijf. Daar zij niets hadden gevonden, wat hun eenig kwaad ontwerp van onze zijde kon doen vermoeden , stelden zij een langdurig verhoor in omtrent den overste des huizes, en wilden weten van welke provincie hij was , en hoe hij zich gedroeg. „ Den volgenden dag, reeds vroeg in den morgen, daagden drie geregtsdienaren op, die verzekerden in last te hebben, al onze lieden en al onze schoolmeesters naar ’t geregtshof over te brengen, ten einde daar een nieuw verhoor te ondergaan. Zij moesten derhalve de regtbank trotseren; hunne harten klopten hevig. De vragen waren echter dezelfde als daags te voren; en eindelijk werd er eene uitspraak gedaan, volgens welke de overste des huizes binnen twee maanden voor de rectbank moest verschijnen , bij gebreke waarvan de twee huizen en al ons toebehooren verbeurd verklaard zouden worden. Onmiddelijk daarna werden zij terug gezonden. Ik vernam die gansche geschiedenis na verloop van twee dagen, en begon na te denken over het middel om er een goed einde aan te maken, Na alles rijpelijk overwogen en Gods bijstand ingeroepen te hebben, kwam ik tot het besluit, om een inlandschen priester, geboortig van de provincie Chan-si, van de uiterste grenzen van mijn apostolisch Vikariaat, waar hij de heilige bediening uitoefende, te laten komen. Hetgeen mij dat besluit deed nemen, was, dat onze lieden verklaard hadden, dat de overste des huizes uit die provincie kwam, waarheen hij zich voor eenige zaken begeven had. De chinesche priester kwam hier aan, na eene reis van twaalf dagen, en ondanks zijne verzwakte gezondheid, ten gevolge van een aanval van beroerte , en bleef bij ons tot dat de bepaalde tijd verloopcn was. Ik had den tijd om hem te onderrigten omtrent de wijze, 18* waarop hij moest antwoorden, en nadat ik hem aldus goed voorbereid had, zond ik hem onder Gods hoede naar de regters, die hem wachtten. „ Toen hij in tegenwoordigheid van den oppermandarijn gebragt was, en zich, volgens chineesch gebruik, plat ter aarde had neergeworpen , werd hij ondervraagd over verscheidene punten, welke hij behoorlijk beantwoordde; en alles liep met dat niets beduidend onderzoek af. Zoo zijn , dank zij den bijstand des Allerhoogsten, onze ongelegenheid en al onze vrees geheel verdwenen. Wij aarzelden geen oogenblik om onze seminaristen en leeraren terug te roepen. Na den storm is het weder kalm geworden; en wij genieten thans eene grootere rust dan ooit; de heidenen durven niets meer tegen ons verzinnen. Geloofd zij de goddelijke Voorzienigheid, door welke die storm verdreven is, die ons met een bijna onvermijdelijken ondergang bedreigde , en waaruit eensklaps de volmaaktste kalmte is voortgekomen. „ ’t Is slechts eenige dagen geleden, dat een afgodenpriester zich bij mij aanmeldde, en ophelderingen en verklaringen betreffende onze heilige Godsdienst kwam vragen. De aanleidende oorzaak daarvan was, dat hij in een heidensch boek, hetwelk handelt over alle gezindheden, die in het chinesche rijk verspreid zijn, eene plaats gelezen had, welke verscheidene artikelen onzer geloofsleer bevatte. Ik had met hem een lang onderhoud over hetgene wat hem zoo sterk bezig hield; en door de genade getroffen, bekende hij weldra, meer nog door zijne tranen dan door zijne woorden, dat dit de ware godsdienst was en hij niet den minsten twijfel meer voedde over hare goddelijkheid. Hij verhaalde ons vervolgens, dat hij sinds verscheiden jaren, van eene de provincie, naar de andere reisde, om de afgodstempels te bezoeken, maar dat hij nimmer zulk een inwendigen vrede had genoten als thans. „Acli! herhaalde hij onophoudelijk bij zich zelven, ik heb den waarachtigen Geest gevonden, en al de afbeeldsels, welke men op de oppervlakte van dit uitgestrekte rijk aanbidt, zijn slechts vergode leugens.” Die uitmuntende geloofsleerling is begaafd met een meer dan gewoon verstand, maar vooral geeft hij ons alle bewijzen van het levendigste geloof. Hij is reeds driemaal naar onze verblijfplaats gekomen, om zijn godsdienstig onderwijs te voltrekken; wij koesteren de bijna zekere hoop, dat wij hem binnen kort het heilig Doopsel zullen kunnen toedienen. Ter oorzake zijner verdiensten en van zijn ijver, aarzel ik niet te verzekeren, dat zijne bekeering een heilzamen invloed zal uitoefenen op den geest der ongelukkige ongeloovigen. ~ln het distrikt Sing-ping-sien, in een vlek, Tchiao-pou genaamd , waar zich verscheidene christene huisgezinnen bevinden, was een afgodendienaar, een trotsch en wispelturig man , die door alle bewoners der plaats zoo zeer gevreesd werd , dat niemand hem durfde weerstreven, uit vrees van zijnen persoon of zijne goederen aan deszelfs wraak bloot te stellen. Zijne vrouw had reeds, sedert geruimen tijd, het Evangelie omhelsd, maar in het diepste geheim, uit vrees van zulk een eigenzinnigen, wreeden en der christelijke godsdienst vijandigen echtgenoot. De arme vrouw deed niets dan zuchten, en stortte aanhoudende en vurige gebeden voor de zaligheid dier verdwaalde ziel. Door Gods oneindige barmhartigheid, brak eindelijk het uur aan, waarop die wreede wolf in een lam moest veranderen. Op zekeren dag, toen de man van zijn veldarbeid terugkwam en zijne woning binnentrad, vond hij zijne vrouw geknield en geheel in bet gebed verslonden. Naauwelijks heeft hij het gezien , of hij zegt haar: „ Wat doet gij daar?” Bij het hoeren dier stem, kon de sidderende uieuwbekeei'de, die te naauwer nood adem haalde, geen enkel w'oord uitbrengen. Toen vervolgde de man : „ Gij zijt dus christen ! waarom hebt ge dat voor mij verborgen gehouden ? Maar wees niet bevreesd, en weet dat ik ook, sinds verscheidene datren, voornemens ben om uwe Godsdienst te om- O ' helzen.” De vrouw, bij het hoeren dier woorden , weder tot zich zei ven gekomen, kon in de vreugde baars harten slechts uitroepen: „ O mijn God , hoe zeer bedank ik U! Gij hebt dan de smeekingen van uwe nederige en bedroefde dienares verhoord.” O „Thans bevindt die man zich onder onzegeloofsleerlingen. Voor eene maand, kwam hij in onze verblijfplaats , en ik heb die vertroostende bijzonderheden van hem zei ven veimomen. Sedert is hij, vol‘Tens het zeggren van de christenen dier streek, de O oo zachtmoedigste en vreedzaamste zijner medeburgers geworden; niets evenaart thans zijnen moed om zijn geloof tegen de ongeloovigen te verdedigen. Andere overwinningen zijn op zijne bekeering gevolgd. Het schouwspel zijner standvastigheid en vurigheid heeft de harten, die hem omringen, getroffen: zijn broeder, een man dezelfde inborst, zijn zoon en zijne dochter , die met een heiden gehuwd is , hebben zijn voetspoor gevolgd. Zij verbeiden allen, met het levendigste ongeduld , het uur , W'aarop zij tot het H. Doopsel zullen toegelaten worden; en tot dat einde zal ik hun weldra eenen priester zenden. „Ik mag de aanhouding van een mijner Missionarissen , den E. P. Serasino de Campo di Pietro, geboortig uit het koningrijk Napels, niet stilzwijgend voorbijgaan. Dat ongeluk is den 10 Augustus 1854 voorgevallen. Die Pater bevond zich te midden eejjer christengemeente, die verspreid ligt op delen- den van een kleinen berg, aan welks voet eene groote markt gehouden wordt. Toen de huisheer, ’s morgens vroeg, zijnedeur opende , stormden eensklaps een hoofdman en zijne handlangers, ten getale van zeven of acht, de kamer binnen, waar de Missionaris sliep , en bragten hem, zonder eenigo beweegreden, met een ijzeren staaf, een geweldigen slag toe op de armen, waardoor hij eene bloedige wond bekwam. Zij bonden hem de handen op den rug, en voerden hem blootvoets als eenen boosdoener mede. In dien deerlijken toestand, doen zij hem stilhouden te midden der vergaderde menigte. Men snelt van alle kanten toe, om zulk een vreemd schouwspel te zien; iedereen maakt zijne aanmerkingen. ~’t Is een dief! ’t is een landlooper! ’t is een groote booswicht! Maar waar komt hij van daan? hij heeft een roeden baard! wat een verschrikkelijke neus! Tot welk menschenras mag hij behooren?” In één woord, de Missionaris strekt tot vermaak en tot spot van al die onbeschofte toeschouwers. Te midden van al die mishandelingen en bespottingen, hield de zachtmoedige martelaar zich in de gedachte bezig met de herinnering aan den smaad, zijnen Zaligmaker aangedaan ; hij bragt zich te binnen, dat hij nimmer zijn leeiding meer geweest was dan op dit oogenblik, waarin hij voor zijn heiligen naain leed. Dat duurde verscheidene uren, waarna men hem op eene kar liet klimmen, ten einde hem naaide stad Tcheu-ze-sien te voeren en aan het cerest over te leveren. De regter begon met hem te vragen , waar hij van daan was. De Missionaris bekende, dat hij tot eene natie van Europa behoorde. Op dat antwoord, behandelde de prefekt hem, gedurende het verhoor, met groote beleefdheid. Een heiden , die de vriend van eene christene familie was, vroeg aan den mandarijn en verkreeg van hem de vergunning, om, borg blijvende voor den vreemdeling, hem mede naar zijn huis te nemen. Den volgenden dag werd de Missionaris weder voor het geregtshof geroepen, en na hem eenige vragen gedaan te hebben, diende men hem een kleinen maaltijd voor. „ Aanvaart, Mijne Heeren, enz. f Ephise Chiais, Apostolisch Vilcaris.” PUOVII\CIE KIA[\G-rVAN. ÜiUrekcl uil een brief van den E. P. Clavelin, van H Gezelschap van Jesus. In 't gezigt van niaiikiiig , Jiillj 1856. „ liet laatste jaai’ is niet zeer vruchtbaar geweest in gebeurtenissen. Het beleg der steden Nanking en Tcben-kiang-fau door de keizerlijken , beeft slechts weinig veranderingen te weeg gebragt. Zie hier het minder onbeduidende, dat men betrekkelijk Tchen-kiang verhaalt. Omtrent de maand October laatstleden , vertoonden zich de opstandelingen , in Keizerlijken vermomd, aan de voorposten van de legerplaats der laatsten, als de legerbende, die door hen sinds lang verwacht werd. De generaal In-ta-jen zendt zijnen hoofdadjudant om hen te ontvangen. In een oogwenk hebben die valsche broeders den adjudant en vijf of zes honderd man, die het eerste onder hun bereik vallen, op den grond uitgestrekt, en verdwijnen daarna, zonder dat men den tijd of de tegenwoordigheid van geest heeft, om hen voor die vermetele daad te doen boeten. „ Eenigen tijd daarna, liet In-ta-jen, op zijne beurt, duizend der zijnen kleeden als Kouan-si-jen’s (naam dien men den opstandelingen geeft). Met het aanbreken van den dag, vertonnen zij zich aan de wacht van Tchen-kiang, als de van Nanking verwachte versterking. De opstandelingen onthalen hen uiterst voorkomend; maar onder vooi’wendsel dat er in de stad voor allen geene huisvesting gereed is, stellen zij voor, dat slechts drie honderd man de poort zouden binnentrekken, en dat de anderen in afwachting buiten zouden legeren. De Keizerlijken laten zich in den strik vangen. Naauwelijks zijn zij binnengekomen, of zij worden erkend, omsingeld en allen vermoord, een twintigtal uitgezonderd, die er in slaagden over de borstweringen te springen. Toen het overige der legerbende dit zag, haastte het zich om door de vlugt zich te onttrekken aan het lot, dat aan hetzelve was voorbehouden. De gevechten der laatste dagen moeten vrij ernstig geweest zijn. Toen ik mij naar hier begaf, hoorde ik, langs den ganschen weg, zeer duidelijk het kanongebulder , ondanks een afstand van vier of vijf mijlen en een vrij hevigen tegenwind. De officiële berigten zwijgen over den uitslag dier gevechten, hetwelk een bewijs is, dat dezelve niet zeer gunstig is voor de Keizerlijken. Men begroot de strijdkrachten , die bij Tchen-kiang aan elke zijde slag geleverd hebben , op veertig duizend man. „De berolkingen, die in de nabijheid van het oorlogstooneel woonden, hebben zich gehaast hun vei’- blijf elders te gaan vestigen, en op die wijze heeft de schrik zich allengs heinde en ver verspreid. Men toont zich van wederzijde wreed jegens de krijgsgevangenen, die meedoogenloos worden ter dood gebragt. Men mag zich nog gelukkig achten, wanneer men daarbij niet gefolterd wordt. Vervolgens opent men hunne borst, haalt er het hart uit, en de soldaten eten dat op, om, zoo als zij zeggen, de vrees te verdrijven en moedig te worden. Zie daar hoe het hier met de eer van den krijgsman gesteld is! De Tai’taren zijn niet beter dan de Chinezen. Voor vijf of zes maanden, kwamen er, na zoo vele jaren wachtens, eindelijk twaalf honderd van lien in de legerplaats voor Nanking aan; het waren met pijlen gewapende ruiters. Aanvankelijk toonden zij zich vrij ongeduldig om zich met de Kouan-si-jen’s te meten. Bij de eerste ontmoeting. In Januarij laatstleden , verschonen zij in de eerste gelederen; maar de opstandelingen hebben hen zoo wel ontvangen, dat, ondanks hunne paarden en hunne behendigheid in het vlugten, meer dan vijfhonderd dier T.irtaren zijn omgekomen in de nederlaag, die er op volgde. Van dien tijd af, houden zij zich stil onder hunne tenten. ~ Overigens is de luchtstreek van Kiang-nan zeer moorddadig voor alle troepen, die uit het noorden herkomstig zijn. Nog kort geleden, heeft men drie honderd soldaten , die uit de noordelijke streken opgeroepen waren, om deel te- nemen aan het beleg van Nanking, naar hunne haardsteden teruggezonden.- Dat was het overschot eener krijgsbende van drie of vier duizend man. De ziekten, en vooral de zweetkoorts, zonder van het vuur der Kouansi-jen’s te gewagen, hadden al de overigen weggemaaid .... „ Toen wij ons, voor ruim twee maanden, naar Ou-ho begaven, trokken wij op den middag langs de muren van Jam-tcheou. Die stad stond op het punt van in do magt der Kouan-si-jen’s te vallen. Alle keizerlijke legerplaatsen op den noorder oever van Kiang zijn eveneens, zonder uitzondering, door de opstandelingen veroverd, viitgepiunderd en verbrand gew'orden. Die reeks van nederlagen is voor de Keizerlijken eene w'are ramp geweest, ongetwnjfeld niet om het getal der gesneuvelden, tcant er is geen enkel man op Tiet slagveld gebleven, maar om de vernietiging van vijftig veldschansen , die met zoo veel moeite en kosten rvaren opgerigt, om het verlies eener ontzaggelijke hoeveelheid krijgsgereedschappen , welke daar sinds drie of vier jaren waren bijeengebragt, oin de verstrooijing van meer dan twintig duizend man, die allen de vlugt hebben genomen voor minder dan duizend opstandelingen, eindelijk en hoofdzakelijk om het zedelijk uitwerksel dat er door veroorzaakt is, en dat een gevoe-Jigen slag heeft toegebragt aan het vertrouwen, welk het gouvernement bij de bevolkingen nog bezat. „ Weinig dagen daarna hebben de opstandelingen zich geworpen op de verschansingen van den gouverneur – generaal Ki, die op de zuidkust der rivier legerde. In de twee eerste dagen zijn al de schansen, die het hoofdkwartier dekten, ingenomen, geplunderd en verbrand, en den volgenden dag, namelijk den eersten Junij, zag Ki-ta-jen zich van alle kanten omsingeld door eene legermagt, die de zijne verre overtrof. Uit wanhoop van met de wapenen in de hand te overwinnen, of bij tijds ontzet te worden , schoot die ongelukkige mandarijn zich in dat hagchelijk oogenblik met eene pistool voor het hoofd. Die dood werd het sein eener algemeene vlugt. Drie andere generaals, vier of vijf kolonels en bijna vijftien honderd soldaten kwamen in die door het zwaard der Kouan-si-jen’s om. De legerplaats van Ki-ta-jen was het beste bezet, en de stukken liarer verschansingen waren voor het grootste ge- O O ö deelte van Europeesch maaksel. Dat is nog niet alles: de voor het onderhoud dier troepen bestemde sommen, op de belasting geheven of uit meer of minder vrijwillige inschrijvingen voortkomende, waren in de tent des gouverneurs zamengehoopd. De buit is dus ontzaggelijk geweest. Die nederlaag is een donderslag geweest voor de andere generaals, wier geest er door bedwelmd is geworden. „En nogtans wachtte hen een nog veel gevoeliger slag. Den 20 Junij laatstleden rukken de Kouan-si-jen’s aan de zuidzijde uit Si-chouei, aan de noordzijde uit Che-pou-kiao, en aan de westzijde uit Nanking, op de legerplaatsen der Keizerlijken aan, en laten alleen de oostzijde vrij, als eene voor de vrees geopende poort. Een uitgestrekte brand, in den vorm van een halven cirkel, die zigtbaar inkrimpt , kondigt de nadei’ing des vijands aan. Tchamkie-siam was naauwelijks in zijne legerplaats teruggekeerd; weldra ziet hij de tenten der tartaarsche soldaten in brand, en het hevigste van de verwoesting het kamp van den opperbevelhebber Hiam-tajen bedreigen. Aan het hoofd van een honderdtal der zijnen, snelt hij hem te hulp; maar een kogel treft zijn been, en stelt hem een oogenblik buiten gevecht. Te naauwer nood heeft hij een eerste verbrand op zijne wonde gelegd, of hij ziet zijne eigene tenten de prooi der vlammen worden en zijne soldaten de vlugt nemen. De tenten van den opperbevelhebber ondergaan hetzelfde lot, en Hiam-tajen zelf haast zich, om door de vlugt aan het moordstaal der opstandelingen te ontkomen. Tcham-kiesiam hereenigt eene handvol der dappersten, en tracht den aftogt te dekken en dien zoo min rampspoedig te doen zijn als mogelijk is. ~ ’t Is overbodig de gevolgen van zulk een onheil te doen uitkomen. Het ganscbe land is thans in afwachting van eene nog beslissender gebeurtenis, en men zou niet verwonderd zijn, dat de Kouan-si-jen’s , ten gevolge van nieuwe zegepralen, eindelijk Kiang-nan geheel en al aan het gezag van den keizer onttrokken. ~ Nu een woord over onze apostolische reizen door dit land, welk door den oorlog verwoest wordt. De moeijelijkheden, die aan deze soorten van reizen verbonden zijn, ter zijde gelaten , zijn wij ten slotte gelukkig geweest. Een reispas, dien wij van Houai-ngan verkregen hadden, ruimde alle hinderpalen en beletselen uit den weg. Eene halve mijl van de plaats, werwaarts wij ons begaven, en slechts eenige schreden van eene christene woning, hoorde ik bij het uitstappen uit de bark, den vijandelijken kreet: „ Daar is een Europeaan, vat hem!” En ik zag twee of drie soldaten op mij afkomen, met den sabel in de hand en met eene onverschrokkenheid, die zij wel mogten bewaren tegen over den vijand. Ik riep hun toe, dat het onnoodig was, zich zoo zeer te haasten, en dat ik den tijd had hen af te wachten; en terstond zag men hunne krijgsdrift verkoelen, en hen, op een waarlijk lijken toon, mij vragen, of ik geen Europeaan was? Ja, antwoordde ik, en bovendien een Franschman. Daarop namen wij beleefd afscheid van elkander; maar op het oogenblik, dat mijn gastheer en zijn gezin mij geluk wenschten over mijne behouden aankomst, hoorde men schreeuwen : de dieven! Het was een tiental dier dappere soldaten, die mijne lieden, welke ik eenige schreden vooruit was gegaan , heimelijk gevolgd waren, zich op mijn koffer wierpen, en in een oogwenk mijn horologie en mijne laatste tien piasters stalen. Die soorten van voorvallen zijn, overigens, thans zoo algemeen, dat degene , wien ze niet persoonlijk aangaan,. er geen acht op slaat. Ten gevolge eener kwade tijding zijn ze nog algenieener, en het berigt van eene nieuwe nederlaag der Keizerlijken , bij het beleg van Tchenkiang, was te gelijk met ons aangekomen. Ondanks de natuurlijke bekommering in dergelijke gevallen, houden onze christenen vreedzaam hunne Missie; ik heb thans tien volwassenen gedoopt en drie honderd tachtig doopsels van heidensche kinderen op mijne lijst ingeschreven. 