Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 29, 1867, no. 2864, 27-01-1867 
Maandag, 28 Januari 1867. WEEKBLAD VAN HET REGT. REGTSKUNDIG NIEUWS- EN ADVERTENTIE-BLAD. NU GEN- EN WIN TIGSTE JAAR GANG. JUS ET VERITAS. Dit blad verschijnt geregeld twee malen per week. Prijs per jaargang fl. 20; voor de buitensteden, franko per post, met fl. 1.20 verhooging. — Prijs der advertentie, zonder zegelrecht, 20 cents per regel. — Bijdragen, brieven, enz., behalve van HH. gewone correspondenten, franko. HOGE RAAD DER NEDERLANDEN. Hamer van Strafzaken. Zitting van den 23 Oktober 1866. Voorzitter, Jhr. Mr. B. van den Velden. Vraag de voorgelezen verklaring, ter instructie afgelegd, van een om wettige beletselen ter terechtzitting afwezigen getuige anders dienen dan tot inlichting? — Neen. Mogen de voorgelezen verklaring op straffe van nietigheid voorgeschreven? — Neen. Is een zeilkano, omgeven met een koetskar, van de beklaagde meester, waarin diefstal heeft plaats gehad en waarin zij 's nachts verblijf hielden, te recht geoordeeld gelijk te staan met een bewoonde huizing in den zin van art. 390 Strafregt? — Ja. B. Brouwer, oud acht-en-dertig jaar, sjouwerman, geboren te 's Gravenhage, laatst wonende te Amsterdam, is req. van cassatie ter persoon van een arrest van het Provinciale Gerechtshof in Noordholland van den 1e Juli 1866, waarbij hij is veroordeeld tot vijf jaren tuchthuis, en in de kosten, met last, dat extract van het arrest zal worden gedrukt en aangeplakt te Amsterdam en Haarlem, en zulks van 6 van diefstal bij nacht in een bewoond gebouw met behulp van een afgebrochte sleutel, gepleegd door een loonbediende, ten nadele van zijn meester, die zich in het huis van zijn meester ophield, en een jaar na veroordeeling tot gevangenisstraf van langer dan een jaar na veroordeeling tot gevangenisstraf van langer dan een jaar, na  een jaar. Het proces-verbaal der terechtzitting blijkt, dat de getuige de dag voorheen had verlaten, en niet opgespoord kon worden. Het blijkt niet, uit de verklaring van die getuige is voorgelezen, noch dat zodanige voorlezing door de req. is gevorderd. En bij art. 175 voormelde wet Wel voorgeschreven, dat zodanige verklaring zal worden doorgelezen, maar op het nalaten hiervan is bij het ingeroepen arrest de straf van nietigheid niet bedreigd. Het middel is dus niet aannemelijk. Wat nu de qualificatie van het bewezen verklaarde feit betreft, valt het eerste middel van cassatie, waarop het feitelijk uitgemaakt is, dat de req. in het carousel of de draaimolen en, waaruit de voorwerpen zijn ontvreemd, tegen een wekelijksche dienst, dat voormelde draaimolen met een afhangend zeil werd gesloten, en dat, ofschoon daarin geen tent was, tot bewoning bestond, echter de bewoner met dezen req. in een wagentje, in voorstel carousel geplaatst, sliep. De req. voert hiertegen aan als middel van cassatie: schending van de artt. 390, 396 en 386, nr. 3, C. P., omdat hij niet kon worden geacht een loonbediende te zijn noch den diefstal te hebben gepleegd in een bewoond huis, omdat de draaimolen niet bestemd was tot bewoning. Deze gronden zijn met het oog op de aannemelijkheid onaannemelijk. De req. diende tegen een wekelijksch loon bij den eigenaar van den draaimolen; hij is dus zowel een soja als een loonbediende; en daar mee de draaimolen gebruikt om daarin te slapen, is hier een gebouw of liever een mobiele woning actueel bewoond. Er is daarin een vaste slaapplaats, en dat is de grond, waarom zoodanige diefstal zwaarder wordt gestraft. Evenzoo is een schip, waarin een woning voor de schipper is afgezonderd, tot de bewoonde plaatsen gerekend. Chadiveau, Théorie, XI, éd. de Nypels, § 3322-3326, pg. 399, Radboud, Traité, p. 514 e.v. Tot geloof dus dat de voorgedragen middelen niet kunnen leiden tot vernietiging van het arrest, en ik heb uit die hoofde de eer, ten behoeve van de heer pro-cureur-generaal, te concluderen tot verwerping der voorliggende veroordeeling van den req. in de kosten, in cassatie. De Hooge Raad enz., op de middelen van cassatie, voorgesteld bij memorie, waarbij het wordt aangevocht : • schending der art. 390, 396 en 386, 3°., Strafregt, en voorts van art. 175 Strafvord.; overwegende omtrent het tweede middel, hetwelk, als een vorm ver Pestende, in de eerste plaats behoort onderzocht te worden, dat op ondersteuning daarvan wordt beweerd, dat een der getuigen, op de aan de beschuldigde betekende lijst voorkomende als gedagvaard, werkelijk niet was gedagvaard en verzuimd is diens verklaring, de instructie afgelegd, op de terechtzitting te doen voorlezen, dat deze verpligting zou volgen uit art. 175 Strafvord.; met betrekking tot dit beweren, dat het exploot tot dagvaarding van de hier bedoelde getuige is beteekend aan zijn laatste bekend verblijf; dat hij, van daar reeds vertrokken zijnde, van die dagvaarding geen kennis heeft bekomen, en alzoo niet op de terechtzitting is verschenen; dat, blijkens het proces-verbaal dier zitting, de voortzetting van de behandeling der zaak ook door de raadsman van de req. is genomen, zonder dat voorts van zijde des requirants de voorlezing van de verklaringen der afwezige getuigen is verzocht; dat nu wel in het algemeen in art. 175 is bepaald, dat het Hof de verklaringen van om wettige beletselen afwezige getuigen, in de instructie afgelegd, zal doen voorlezen, en daarop zal kunnen acht slaan, als het Hof, met inachtneming van de voorschriften van art. 445 Strafvord., zal vermeenen te behoelen; dat echter de bepaling van art. 175 duidelijk aantoont, dat dergelijke verklaringen alleen tot inlichting zal kunnen dienen; dat ten andere het verzuim van voorlezing van zodanige verklaringen niet op straffe van nietigheid is voorgeschreven; dat de req. alzoo door de niet-voorlezing van deze verklaring niet is bezwaard, en het aangehaalde wets-artikel niet is geschonden, weshalve het aangevochte middel is ongegrond; dat tot steuning van het eerste middel bij de memorie is aangevoerd, dat een niet tot bewoning bestemd gebouw door de omstandigheid, dat het bewoond wordt, geenszins tot de bewoonde huizen kan worden gebracht, maar dan eerst, wanneer het bepaald door zijn aard en inrichting tot bewoning bestemd is; dat in casu zou ontbreken een der hoofdvereisten van de bewoning, nl. de permanente woning; dat de Hooge Raad, na afzonderlijk overweging van de beide middelen, de cassatie aankoopt, en de raadsman van de req. op uitnodiging van de Gratede Raad een memorie aanleveren, waarin hij zijn standpunt nader zal staven en de hiervoor verstrekte gronden nader zal motiveren. Zitting van den 30 October 1866. Bekleegsters. — Eerste beurt. — Baroe. — Plaatselijke verordeningen. De vragenvermengende verordening niet aanduidende, wat onder het woord barge te begrijpen is, zoo kan 's regters beslissing, dat de beklaagden niet hebben gebruikt een bij de verordening voorgeschreven barge, als van zuiver feitelijken aard, geen onderwerp vat voor onderzoek in cassatie uitmaken. Uit de omstandigheid, dat in die verordening de eerste beurt door het daartoe bevoegd gezag, zijnde Burgemeester en Wethouders, en dus wettig is gewijzigd van des morgens zes uren op zeven uren, volgt kennelijk, dat de beklaagde, door ten zes uren af te varen, niet op het bepaalde uur afgevaren. Bij de verordening van 28 April en 20 Mei 1864, van Leeuwarden en Dokkum, op het quaestieuse veer, het onderwerp niet op nieuw geregeld, maar daarbij slechts wijzigingen en aanvullingen plaats gehad aan sommige artikelen van de verordening van 24 November 1857 en het daarbij gevoegd tarief, wesende beide verordeningen als één geheel te beschouwen. P. Ozinga, trekschipper van Dockum op Leeuwarden, vice versa, wonende te Dockum, heeft zich in cassatie voorzien tegen een vonnis van het Kantongerecht te Dockum van den 9 Juli 1866, waarbij de req. is schuldig verklaard aan de overtreding van het, met zijnen toenmaals mede-bekende, als trekschippers, te zamen en in vereniging, bevaren van het veer tusschen Dockum en Leeuwarden, vice versa, met een trek- of pakschuit, in plaats van met een bij verordening bedoelde barge, en zulks in de eerste beurt van den 26 Maart 1866; en te dier zake, met toepassing van art. 10, XII, der verordening, vastgesteld door den Gemeenteraad van Leeuwarden den 28 April 1864 en door die van Dockum den 20 Mei daaraanvolgende, art. 446 der verordening, vastgesteld door den Gemeenteraad van Dockum den 24 Nov. 1857 en door die van Leeuwarden den 23 Dec. daaraanvolgende, en art. 1 der wet van 22 April 1864 (Stbl. nr. 29), veroordeeld in een geldboete van 5 florin en solidair met zijnen toenmaals mede-veroordeelde in de kosten, met bepaling, dat, indien de veroordeelde twee maanden, na daartoe te zijn aangemaand, in gebreke blijft de boete te betalen, die zal worden vervangen door een gevangenis-straf van twee dagen. Nadat door den raadsheer Voorduin het verslag was uitgebracht en de middelen van cassatie, namens den req., bij pleidooi waren voorgedragen en gedemonstreerd door zijnen advocaat Mr. J. Kappeyne van de Coppello, heeft de advocaat-generaal Römer de volgende conclusie genomen: Edel Hoog Achtbare Heer en President en Raden! Bij arrest van den Raad van 16 Mei jl. is een voorziening in cassatie van dezelfde req. verworpen. De voorziening betrof toen een overtreding van dezelfde verordening; de middelen van cassatie waren toen echter niet temporair door den req. voorgesteld en konden dus geen punt van onderzoek uitmaken. De Hooge Raad vond echter geen gronden om het vonnis van den kantonrechter ambtshalve te vernietigen. De grieven, welke thans bij de memorie van cassatie zijn ontworpen, zijn bij pleidooi nader als middelen geformuleerd. Ik zal dus de middelen behandelen, zoo als die bij pleidooi zijn voorgesteld. In de eerste plaats is beweerd: schending en verkeerde toepassing van art. 206, 211 en 223 Strafvord., en art. 2 en 10 der verordening van 28 April en 20 Mei 1864, en art. 37, 38 en 45 der verordening op het bewuste veer van 24 Nov. en 23 Dec. 1857, op grond, dat de beslissing van het vonnis, dat door den req. niet in gebruikt een bij de verordening voorgeschreven barge, niet genoegzaam met redenen is omkleed, daar niet is onderzocht, veel minder beslist, dat het gebruikte vaartuig niet als barge in het veer door de in de aangehaalde art. 2 der verordening van 1857, en 37, 38 en 45 der verordening van 1864 met de keuring belaste autoriteiten is toegelaten. Bij het vonnis is op grond van wettige bewijsmiddelen aangenomen en beslist, dat de afvaart is geschied met een trek- of pakschuit en niet met een van de verordening voorgeschreven barge. Nu bepaalt art. 2 der verordening, dat het veer wordt bevaren met goed onderhouden barges en schepen enz., alles ten genoegen van Burgemeester en Wethouders der gemeente. De verordening schrijft echter niet voor, dat bij iedere afvaart door de administratieve autoriteiten moet worden gekeurd, of het vaartuig behoort tot de voorgeschreven barges. Zij kunnen dat onderzoek doen plaats hebben, zoo dikwijls zij dit noodig achten, ingevolge art. 8 der verordening. Evenmin schrijft de verordening een bepaald model voor van de schepen, welke met den naam van barges worden bestempeld. De kantonrechter was dus bevoegd om op de verklaring van den getuige te beslissen, dat de vaart niet is geschied met een zoodanig schip als in de verordening onder den naam van barge wordt verstaan. De omstandigheid, waaromtrent de getuige verklaarde, is een feit, en de ontkentenis van den req. staat dus gelijk met de ontkentenis van ieder feit, hetwelk door getuigen wordt waargenomen. De relatant is aangewezen om de overtredingen te constateren. Evenzoo zoude hij m. i. kunnen verklaren, dat aan de overige bepalingen niet was voldaan, b. v. dat de vaart geschiedde met één, in de plaats van met twee paarden en dergelijke, dat de lijnen niet sterk waren enz. Het reglement maakt onderscheid tusschen barges en trekschuiten, zonder in een nadere omschrijving te treden. Ter plaatse, waar het reglement geldt, kan daaromtrent geen twijfel bestaan. En uit de pleidooi, voor den req. gehouden, is dan ook gebleken, dat deze zeer goed bekend is met de bedoeling der verordening, maar zich daaraan, om welke redenen dan ook, niet wil onderwerpen. Ik geloof dus, dat het bestreden vonnis in dit opzicht voldoende met redenen is omkleed, en dat geen der aangehaalde artikelen geschonden of verkeerd toegepast zijn. Als tweede middel is voorgesteld: schending en verkeerde toepassing van art. 206, 211 en 223 Strafvord., en van art. 11 der verordening van 24 Nov. en 13 Mei 1857, en van art. 10 der verordening van 28 April en 10 Mei 1864, op grond, dat de vertrek-uren, in laatstgenoemd artikel bepaald, bij beschikking van Burgemeester en Wethouders van Dordrecht van 29 Oct. 1864 wettig zijn gewijzigd, zonder dat blijkt, dat die beschikking aan de voorschriften van art. 11 der verordening van 1857 voldoet of de Hooge Raad in staat is gesteld daarover te oordeelen. Het antwoord op dit middel is hoogst eenvoudig. Het uur van vertrek is, volgens het vonnis, gewijzigd door het Gemeentebestuur ten verzoeke der schippers. Die wijziging kan plaats hebben ingevolge art. 11 van het reglement, waarbij eenvoudig de goedkeuring van Burgemeester en Wethouders wordt gevorderd, ik geloof, dat het voldoende is, dat dit in facto blijkt, en dat de rechter niet verplicht was te motiveren, dat die wijziging heeft plaats gehad op de wijze, bij art. 11 bepaald. Dit is toch geen bestanddeel van het misdrijf, waarover de rechter afzonderlijk moest beslissen. Ik zoude door overlegging van stukken kunnen aantonen, dat aan het voorschrift van art. 11 is voldaan door overlegging van het verzoekschrift en de bekendmaking. De Hooge Raad zoude echter op die stukken geen acht kunnen slaan en kan alleen beslissen, of daarvan in het vonnis moest zijn melding gemaakt, hetwelke ik meen ontkennend te moeten beantwoorden. Het ten laste gelegde feit is het varen in de eerste beurt. Nu moet de regter zijne gronden opgeven, waarom het uur van zeven in de eerste beurt, en hoe dat uur in de plaats van het uur van zes is gekomen. Het vonnis is op dit punt behoorlijk gemotiveerd. In de derde plaats is aangevoerd: schending en verkeerde toepassing der art. 44 en 45 der verordening van 1857 en art. 10 der verordening van 1864, omdat eerstgemelde artikelen niet toepasselijk zijn op de bepalingen der latere verordening, en alzoo is recht gedaan op een ongeldig proces-verbaal en uitgesproken een niet wettig bedreigde straf. In het jaar 1864 zijn enige artikelen van het reglement van 1857 gewijzigd. Die artikelen nemen dus de plaats in van de vroegere en worden geacht een geheel met het reglement uit te maken. Art. 44 en 45 van het oude reglement staan dus in hetzelfde verband tot de nieuwe artikelen als tot die, welke zij vervangen. De geachte pleiter beriep zich, tot steuning zijner meening, dat de gewijzigde artikelen geen sanctie konden vinden in het reglement, op de arresten van de Hooge Raad betreffende het uitoefenen der heelkunde en het leveren van geneesmiddelen door de medicinae doctores. Die arresten zijn vermeld bij van Deinse, Strafwetb., 1ste stuk, voce geneeskunde, n". 13, en 2de stuk, n°. 88. Die beide zaken zijn echter geheel verschillend en de regel geldt: qui bene distinguit bene docet. Die zaken betroffen de art. XI, XII en XIII der wet van 12 Maart 1818 (Stbl. n". 16), welke haar sanctie moesten vinden in art. 19 der wet. Bij de wet van 27 Maart 1838 (Stbl. n°. 10) zijn die artikelen ingetrokken en buiten effect gesteld. Het onderwerp werd geheel op nieuw geregeld na de behoefte van den tijd. De oude artikelen werden niet eenvoudig gewijzigd of vervangen door anderen, welke de wetgever in hunne plaats in de wet opnam. Ik heb dit in dezelfde zin betoogd bij mijn conclusie, opgenomen in JYed. Segtspr., d. 68, bl. 225, en van de Honert, Gem. Zaken, d. 18, bl. 284. Om art. 19 der wet van 1818 toepasselijk te maken op de nieuwe bepalingen van de wet van 1838, zoude de wil van den wetgever uitdrukkelijk hebben moeten blijken, Maar evenzo, E.H.A.HH., zoude incassum moeten blijken, dat de plaatselijke wetgever een geheel nieuwe regeling van het onderwerp had bedoeld om de nieuwe bepalingen niet in verband te brengen met de overige van het reglement. De wet van 1838 is een geheel nieuwe wet. Haar artikelen staan op zichzelf en regelen het onderwerp. Zij wordt niet ingelast in de wet van 1818. Incassum ondergaan slechts sommige artikelen een wijziging en is het blijkbaar de wil van den wetgever om deze als een integrerend deel van de verordening in plaats van de nieuwe op te nemen. Zoowel art. 44, hetwelk de straffen regelt, als art. 45, hetwelk bepaalt, door welke personen de opsporing der overtredingen moet geschieden, behouden dus met betrekking tot de gewijzigde artikelen hun volle kracht. Ik geloof dus, dat ook dit middel niet gegrond is en heb de eer, namens den proc-gen., te concluderen tot verwerping der voorziening, met veroordeeling van den req. in de kosten, in cassatie gevallen. De Hooge Raad enz., Gelet op de middelen van cassatie, door de req. voorgesteld bij memorie, en bij pleidooi nader geformuleerd en ontwikkeld, betreffende in: 1. schending en verkeerde toepassing van de art. 206, 211 en 223 Strafwet; en de art. 2 en 10 der verordening van den 28 April en 20 Mei 1864, samen met de art. 37, 33 en 45 der verordening op het bewuste veer van den 24 Nov. en 23 Dec. 1857, op grond, dat de beslissing van het vonnis, dat door de req. niet is gebruikt een bij de verordening voorgeschreven barge, niet genoegzaam met redenen is omkleed, daar niet, is onderzocht, veelmind beslist, dat het gebruikte vaartuig niet als barge in het veer door de in het aangehaald art. 2 der verordening van 1857 (vermoedelijk bedoeld 1864) en de art. 37, 38 en 45 der verordening van 1864 (vermoedelijk bedoeld 1857) met de keuring belaste autoriteiten is toegelaten; 2. schending en verkeerde toepassing van de art. 206, 211 en 523 Strafwet., en van art. 11 der verordening op het bewuste veer van den 24 Nov. en 23 Dec. 1857, en van art. 10 der verordening van den 28 April en 20 Mei 1864, op grond, dat de vertrek-uren, in laatstgenoemd artikel bepaald, bij beschikking van Burgemeester en Wethouders van Dokkum van den 29 Oct. 1864 wettig zijn gewijzigd, zonder dat blijkt, dat die beschikking aan de voorschriften van art. 11 der aangehaalde verordening van 1857 voldoet of de Hooge Raad in staat is gesteld daarover te oordeelen; 3. schending en verkeerde toepassing der art. 44 en 45 der verordening op het bedoelde veer van den 24 Nov. en 23 Dec. 1857, en art. 10 der verordening van den 28 April en 20 Mei 1864, omdat eerstgenoemde artikelen niet toepasselijk zijn op de bepalingen der latere verordening, en alzó is recht gedaan op een ongeldig proces-verbaal en uitgesproken een niet wettige bedreigde straf; Overwegende, wat betreft het eerste middel, dat de req. bij dagvaarding met zijnen toenmalig mede-beklagene. was aangeklaagd van: op Maandag, 26 Maart 1865, de eerste beurt van Dockum op Leeuwarden te hebben bevaren met een trek- of pakschuit, in plaats van met een bij verordening bedoelde barge, en zulks te zamen en in verband als trekschippers; en dat bij het bestreden vonnis dit feit als bewezen is aangenomen; O., dat de verordening van politie op het trekveer, waarvan in casu sprake is, geen bepaling bevat van hetgeen de plaatselijke wetgever onder het woord barge wil verstaan hebben, waaraan de rechtmatigheid der uitspraak des kantonregters zou te toetsen zijn; en dat mitsdien 's regters beslissing: dat de toenmaals gedaagden niet hebben gebruikt een bij de verordening voorgeschreven barge, als een zuiver feitelijken aard, geen onderwerp van een onderzoek in cassatie kan uitmaken; O., dat derhalve het eerste middel is onaannemelijk; O., dat het tweede middel bij pleidooi is aangedrongen door het beweren, dat in facto vaststaat, dat de req., ten bewusten dag, des morgens ten zeven uur is afgevaren; dat echter bij art. 10 der verordening van 1864, waarbij gewijzigd is art. 10 van die van 1857, de eerste beurt is gesteld op des morgens ten zes uur; dat niet blijkt, dat op wettige wijze daarin verandering zou zijn gebracht, en hieruit noodwendig zou moeten voortvloeien, dat de req. niet is afgevaren op het uur, hetzij voor de eerste, hetzij voor eenige andere beurt bepaald; O. dienaangaande, dat, luidens art. 11 der verordening van 1857, de uren van afvaart, tijdelijk, onder goedkeuring van Burgemeesters en Wethouders van Leeuwarden en Dockum, en na voorafgaande bekendmaking, kunnen worden veranderd; en dat bij het bestreden vonnis feitelijk is beslist, dat zodanige verandering in het uur van afvaart, wat aangaat de eerste beurt, werkelijk heeft plaats gehad, en de afvaart ten zeven uur daarstelde de eerste beurt, krachtens beschikking van het Gemeentebestuur van Dockum van den 29 Oct. 1864, waarbij, op een, namens de schippers, dit veer bevarende, gedaan verzoek, de vergunning is verleend om, in plaats van ten zes uur ten zeven uur van Dockum te mogen afvaren; Ó. PROVINCIAAL HOVEN. PROVINCIAAL GERECHTSHOF IN NOORD-HOLLAND Juridische kaart. Zitting van den 25e October 1866. Voorzitter, Mr. J. M. van Maanen, Openbare weg. — Onregelmatige daad. Het begrip van openbare weg brengt van zelf mede, dat het gebruik daarvan voor allen geheel vrij en onbelemmerd moet zijn. Ook dan bestaat onregelmatige belemmering, indien buiten het belemmerde gedeelte van den openbare weg een gedeelte vrij blijft. F. W. Meijer, appellant, tegen het Koninklijk zoölogisch genootschap Natura Arlis Magistra, geïntimeerde. Het Hof enz., Gehoord de conclusies; Ten aanzien der daadzaken en procedures, zich vereenigende met en alzoo overnemende de voordragt daarvan in het vonnis, door de Arrondissements-Hofbank alhier op 14 Febr. 1865 tusschen partijen gewezen waarbij, op de gronden, daarin vermeld, met passering van het aangeboden getuigenbewijs, als niet ter zake afdoende, de eischer zijn gedane vordering ontzegd is, strekkende dezelfde tot vergoeding van alle kosten, schaden en interessen, die de eischer in de avond van den 7 Jan. 1864, ter zake van een val, breeder in de dagvaarding omschreven, ten gevolge van de schuld van het gedaagde genootschap heeft geleden en nog zal lijden, nader op te maken bij staat of door de rechter te begrooten, met veroordeling in de kosten van het proces; en Overwegende wijders, dat de eischer van gemelde vonnis in hooger beroep gekomen is, en bij memorie van grieven aangevoerd heeft: dat de actie van de app. daarop steunt, dat de geïnt. door het leggen van balken ter lengte van bijna één Nederlandsche el, en ter hoogte van bijna derzelver geheele dikte, over de openbare weg en door het aanbrengen van schoorijzers, een onregelmatige daad gepleegd heeft, of althans zich heeft schuldig gemaakt aan grove onvoorzichtigheid of nalatigheid, waardoor aan de app. belangrijke schade is toegebracht, die de geïnt. vergoeden moet; dat het belemmeren van de openbare weg uit de aard der zaak een ongeoorloofde handelwijze is; dat de geïnt. zelfs een strafbare daad heeft gepleegd, door te overtreden art. 471, nr. 4, C. P. en de art. 19, 20 en 38 der verordening op de straatpolitie te Amsterdam dd. 29 Jan. 1862; dat de Rechtbank, in plaats van te onderzoeken, of de geïnt. al dan niet een onregelmatige daad heeft gepleegd enz., zich heeft bepaald tot het zoeken van zwarigheden in het door de app. aangeboden bewijs, waarmee de geïnt. zich nimmer had ingelaten; dat hij aanbiedt door alle middelen rechtens en meer bepaald door getuigen te bewijzen: 1°. dat, ter afsluiting van de voormalige Lepellaan 4 bij den tuin van de geïnt. getrokken aan de zijde van de Middellaan, door de geïnt. is geplaatst een hek: 2°. dat dit hek gesteld was op houten balken, die zoodanig waren aangebracht, dat zij, ter lengte van omstreks een Nederlandsche el en ter hoogte van bijna derzelver geheele dikte, over en boven het profiel van den openbaren weg (de Middellaan) uitstaken; 3. dat tot steun van het hek waren aangebrachte schoorijzers, die eveneens op den openbaren weg (de Middellaan) uitstaken ; 4. dat die balken en schoorijzers de vrijheid en veiligheid van den doorgang verminderden; 5. dat bij meergenoemde werken geen afzonderlijk licht was ontstoken; 6. dat, in den avond van 7 Jan. 1864, de app., langs de Middellaan naar zijne woning gaf, ter hoogte van het voormelde, voor de Lepellaan, in voege voorschreven, gestelde hek, heeft gestoten tegen de daar over den weg liggende balken, waarop het hek was geplaatst, en op den weg uitstekende schoorijzers, dienende tot steun van dit hek ; en 7. dat hij app., ten gevolge daarvan, is gevallen en daardoor zijn linkerdijbeen gebroken heeft, alsmede alle andere zoodanige punten, (lid lopen. Hof daarenboven ter zake afdoende moet achten; concluderende de app., onder benefit van gemeld aanbod, dat het Hof, met vernietiging van het vonnis a quo op nieuw recht doende, alsnog aan hem app. zijne ter eerster instantie genomen conclusie zal toewijzen, en alzoo den geïnt. veroordeelen om aan den app., tegen kwijting, te vergoeden alle Kosten, schaden en interessen, door hem reeds geleden en nog te lijden ten gevolge van de schuld van den geïnt., nader op te maken bij staat en door den rechter te begrooten, met veroordeeling van den geïnt. in de kosten der beide instantiën ; dat de geïnt. bij memorie van antwoord geposeerd heeft: dat hij in Juni 1863 van de stad Amsterdam een uitgestrektheid gronds in de Plantage, bevattende onder anderen een gedeelte van de Lepellaan, gekocht heeft; dat bij die verkoop bepaald is, dat gemelde grond van den openbaren weg door ijzeren hekken afgescheiden zou worden, en dat de bestrating van den verkochten grond niet in den verkoop behoorde en van stadswege opgeruimd zou worden ; dat de bewuste hekken volgens voorschrift en onder opzicht van het bevoegd gezag geplaatst zijn ; dat hij geïnt. aangeboden heeft en nog aanbiedt zulks te bewijzen; dat de balk, waarover de app. zich beklaagt, boven de grond uitstak, niet omdat die te hoog gelegen was, maar omdat het maken van de weg door de gemeente nog niet was afgeloopen; dat zulks daaruit blijkt, dat thans alle balken onder de weg liggen, ofschoon zij niet verplaatst zijn; dat dus de onevenheid niet het gevolg was van de handeling van de gemeente, maar van de stad; dat de door de appellerende geposeerde stellingen geheel onbewezen en met erkend zijn; dat, al ware zulks het geval, dan nog de vordering ongekond zou zijn, zoo als de rechter a quo terecht beslist heeft; dat toch de vordering strekt tot vergoeding van schade, geleden door een beweerde onregelmatige daad van de geïnt.; dat de appelerende die baseert op het ten gevolge daarvan 1°. belemmering van de openbare weg; 2°. het overtreden van de door hem appelerende aangehaalde wetsbepalingen; dat de geïnt. betoogd heeft aan 1°.: dat die stelling zoowel in facto als in jure ongegrond is, en aan 2°.: dat de daarbij ingeroepen artikelen in casu alle toepassing missen, terwijl hij wijders beweerd heeft, dat in alle gevallen het bewijs niet geleverd is, dat de pretendeerde schade een rechtstreeksch gevolg is van de onregelmatige daad; dat het toch niet voldoende is, dat er schade geleden is ter gelegenheid of naar aanleiding van de onregelmatige daad, maar dat die daad de vermoedelijke oorzaak van de schade moet zijn, zonder dat de beschadigde eigen onachtzaamheid geweten kan worden; dat in casu de oorzaak kan liggen in die grote onachtzaamheid of onbekwaamheid in het gaan, gelegen in de grotere snelheid dan door de geïnt. nader uiteengezet wordt, zodat de appelerende de gevolgen daarvan niet ten laste van de geïnt. brengen kan; concluderend deze op alle voormelde gronden tot bekrachtiging van het vonnis a quo, met veroordeling van de appelerende in de kosten van het appel; O. in regten: dat het tussen partijen vaststaat, dat door de geïnt. is geplaatst een ijzeren hek in de Plantage, tot afsluiting van een gedeelte gronds, waarop vroeger de Lepellaan was aangelegd, en zulks aan de zijde van de Middellaan, alsmede dat dit hek in de avond van 7 Juli 1861 daar ter plaatse was gesteld op uitstekende houten balken; O., dat uit een ten processe overgelegde notariële actie dd. 18 Juni 1863, waarbij de gemeente Amsterdam aan de geïnt. onder anderen heeft verkocht een stuk grond in de Plantage, tussen de Middellaan en de Rapenburggracht of Doklaan, is gebleken dat de beschutting van de verkochte grond niet in de verkoop begrepen was en van stadswege zou opgeruimd worden; dat echter, dat de door de appellant geposeerde feiten, dat hij in de avond van 7 Jan. 1864, gaande langs het voetpad aan de Middellaan, ter plaatse waar het afsluit-hak zich bevond, over een daaruitstekende balk is gevallen, nadat hij met de voet daaraan, alsmede aan een daarop gestelde schoorsteen, had gestoten; dat hij door deze val het linkerdijbeen gebroken en zware schade geleden heeft, — door de integendeel niet worden erkend en alzoo niet zijn bewezen, terwijl wederzijds door de appellant worden wedersproken de feiten, door de integendeel bijgebracht ten betoog, dat de val des appellant, zoo die al bewezen zou zijn, niet zou zijn te wijten aan zijn onregelmatige daad des integendeel; dat niet alleen het begrip van een openbare weg reeds zelf medebrengt, dat het gebruik daarvan voor allen geheel vrij en onbelemmerd moet zijn, maar dat in het bijzonder bij art. 13 der verordening voor de gemeente Amsterdam op het bouwen en slopen van 10 Juli 1861 is verboden, buiten het bouwvlak van de gevel aan de openbare weg, hekken of andere werken aan te brengen zonder vergunning van Burgemeester en Wethouders; dat de ten processe bedoelde werken behoren tot die, welke bij het aangehaalde artikel der gemelde verordening in de regel zijn verboden, en dat dus, voorzoverre zal blijken, dat die door de integendeel en niet door anderen zijn aangebracht, of door het toedoen van anderen zijn ontstaan, de integendeel moet geacht worden een plaatselijke verordening te hebben overtreden, en bij gevolg een onregelmatige daad te hebben gepleegd, tenzij hij bewijst daartoe de vereiste vergunning te hebben verkregen, welke vergunning ook dan moet geacht worden te bestaan, indien zal blijken, dat de integendeel in gelijk hij beweert, op voorschriften en onder toezicht van het openbaar gezag heeft gehandeld; dat, wanneer het nu zal blijken, dat er een onregelmatige daad door de integendeel is gepleegd, de door de appellant — ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE ROTTERDAM, liaiuer van Strafzalieii. Zitting van den 13 November 1866. Voorzitter, Mr. G. Mees Az. Wat is vee, voor de slagtbank bestemd ? De ministeriële beschikking van 11 April 1866 kan geene wijzig"'!! brengen in het K.on. besluit van 23 Oct. 1865 (Stbl. n11. 122)' Incasu is niet de kapitein, maar alleen de conducteur straf baaf' De Regtbank enz., Gezien de dagvaarding, den beklaagden beteekend en inhoudende vermelding van het feit, hun ten laste gelegd; Gehoord de voordragt van den heer officier ; Gehoord de voorlezing van het proces-verbaal, op 20 Aug. 18®® door den fungerenden hoofd-commissaris van politie, Mr. D. CardinaS' te Rotterdam , in deze zaak opgemaakt; Gehoord de verklaringen der getuigen, alsmede de beklaagden oB' dervraagd; Gehoord de conclusie van den gemelden heer officier, strekken»0 tot veroordeeiing van de beide beklaagden ieder in eene geldboe'6 van f 25, en in de kosten, des noods bij lijfsdwang en solidair op hen te verhalen, met bepaling der subsidiaire gevangenis* straf op ten minste twee en ten hoogste zeven dagen voor iedei'i met verbeurdverklaring van het in beslag genomen rund of def daarvoor gedeponeerde waarde,- Gehoord de beklaagden in hunne verdediging ; Overwegende, dat het wettig en overtuigend bewezen is door "" N°. 2864. Verklaringen Uitgeven, in voor van de zes ter teregtzitting onder eede gehoorde getuigen, onderling verhandelde en gezamenlijk beschouwd, benevens de bekendspraken stukken voor het aanzien van het aan hem persoonlijk ten laste gelegde in rechten heeft gedacht op den 20 Aug. jl. met de stoomboot «Koningin der Neder varende tussen Nijmegen en Rotterdam, waarop j jels de eerste bekla als kapitein en de tweede bekla als constructie dienst der lijn van Tipp naar Antwerpen is voorzien een Ontekend kopie, dienstvervoer Waar «. ^ ^ Antrijn, -verloopt bewaakt, hetzij van de zijde van den afzender of aan de kant van den geadresseerde plaats  ministerieel besluit van zy eny iöoo tot " 0Ur' "2 Juli 1866), de lijn van afsluiting, van regeringswege mete van de veeziekte bewaakt, op die datum bij de genaamde daven van den Waaldijk rech over de rivier de Waal boot of in overtocht van die rivier liep, en dat de genoemde stoomschepen 2. AuS* jl* noodwendig die lijn van afsluiting bij 0. dat 1865', gepasseerd; vierde sret ' °°r beëedigde verklaringen van de eerste, derde en vervoerde U]®en regtens voldoende wordt bewezen, dat de aldus melkkoe weinige dagen te voren had gekalfd, en aldus een den geslagtaand 60 door de een aan niet was bestemd om te worden wolintU66Cllen dat • hoezeer een melkkoe in den regel kan gezegd steeds "let voor de slachtbank bestemd te zijn, de eigenaar evenwel de V"J ook zoodanig beest daarvoor te bestemmen; en dat alle °°. OQt"onderneming of de personen, die voor haar dienst doen, kunnen de omstandigheid, dat een stuk rund melkgevend is, niet aan afleiden, dat dit niet met bestemming voor de slachtbank te voor wordt ingeladen; dat de wetenschap omtrent de bestemming van het vervoerd rundvee door de stoomboot-onderneming of haar ondergeschikte echter kan worden verkregen door opgaven, die er bij de inlaad zijn gedaan, of door aanteekeningen, welke er op de begeleidende documenten mogen voorkomen, of op andere derlijke wijzen; doch dat het ten deze niet blijkt, dat zoodanige opgaven hebben plaats gehad of zoodanige aanteekeningen hebben gestaan of andere dergelijke wijzen zich hebben voorgedaan ; dat alzoo niet als bewezen kan worden aangenomen, dat de stoomboot-onderneming of een van de beklaagden de wetenschap gehad heeft, dat de vervoerde koe niet voor de slachtbank was bestemd; 0. echter, dat dit de strafbaarheid van het feit niet kan wegnemen; 0. toch, dat door art. 2 van het Kon. besluit van 23 Oct. 1865 Ifct6(. n". 122), in verband met de wet van 17 Oct. vorens (Stbl. "°■ 121), ieder vervoer van rundvee over lijnen van afsluiting, van regeringswege tot wering der veeziekte bewaakt, verboden en strafbaar gesteld wordt, onverschillig met welke bestemming het vervoer "log heeft plaats hebben; Zak ' beschikking, op 11 April 1866 door den min. v. Binnenland. beschrijving waarbij het vervoer van rundvee, voor de slacht, vanaf de lijn van afsluiting naar binnen, met inachtneming van vormen, en onder zekere voorwaarden, wordt toegestaan, het uiting terecht ten nutte van het algemeen ten gevolge heeft, dat afsluiting in gezag de invoer van rundvee binnen de lijnen van zetemde lijn, en zo daar het blijkt, dat dit vee tot slagting is dan dat de invoer onder de vereiste waarborgen geschiedt, ingeroepen na de tusschenkomst van de rechtelijke macht wordt in toekomst aan een ministeriële beschikking de kracht niet ongehoorzaam te brengen in een besluit, door de Koning uitgevaardigd, vooral niet, wanneer noch bij de wet, noch bij het voorstel zelf, de macht tot wijziging daarvan aan de minister is verleend; betreft de strafrechtelijke aansprakelijkheid van de jaagden voor het als bewezen aangenomen feit: dat in het algemeen, en bepaaldelijk ook naar de reglementen van de hier bedoelde stoomboot-onderneming, de kapitein van de boot alleen daarop ook een conducteur dienst doet, uitsluitend is gebracht om al datgene te leiden en op al datgene toe te zien, wat in verband staat met de vaart van de stoomboot, waaronder is begrepen dat er niet te veel goed wordt ingenomen, en dat de stuurman van de geladen goederen niet aan de gang van het schip onderhorig is; maar dat het buiten de verplichting van de kapitein lag en hij toezigt te houden dat er geen goederen worden ingeladen waarvan het vervoer door bepalingen van de bevoegde macht, hetzij onvoorwaardelijk is verboden, hetzij alleen met inachtneming van zekere vormen wordt toegestaan; en dat dit laatste alleen op de conducteur van de boot berust, die aan de verschillende plaatsen van inlading van de stoomboot-onderneming werkzaam, kan worden gemaakt, maar die ook in strafrechtelijke zin de verantwoordelijke persoon blijft, vooral bij de inlading, zoo als in casu van goederen waarvan het vervoer onvoorwaardelijk is verboden; en zo daarnaast de eerste bestraft geen straf kan worden toegeleverd, dat daarentegen de tweede bestraft kan. Deze zaak is niet gepleit. WEST-INDISCHE WETGEVING. (Ingezonden.) Paramaribo, 19 December 1866. Men doet elkander in de kolonie Suriname niet zelden de vraag, wanneer toch de nieuwe wetgeving komt. En het antwoord, dat men dan verkrijgt, bestaat in een; dat weet ik niet, of ook wel in een mismoedig schouder-ophalen. De schrijver dezer regelen, die groot belang stelt in al wat de kolonie betreft, heeft te vergeefs getracht, zelfs van doorgaans zeer wel onderrichte personen, het recht van de zaak te weten te komen. Hetgeen hem aangaande de invoering eener nieuwe wetgeving in Suriname, en in vroegere, en in latere tijd is bekend geworden, komt op het volgende neer. Reeds vóór 1830, toen de invoering eener nationale wetgeving in Nederland werd te gemoed gezien, moet het stellige plan bij de Regering bestaan hebben om de Nederlandsche wetgeving, behoudens de veranderingen, die noodzakelijk zouden bevonden worden, mede van kracht te maken in de koloniën en overzeesche bezittingen van den Staat. De Belgische revolutie was echter oorzaak, dat eerst op 1 Oktober 1838 de invoering in Nederland plaats vond. Tien jaren later werd de nieuwe wetgeving ingevoerd in Nederlandsch Oost-Indië, na omstreeks een jaar te voren aldaar te zijn afgekondigd. Wat betreft de West-Indische koloniën, deze werden, met betrekking tot de wetgeving, niet uit het oog verloren. Bij het Ministerie van Justitie werden ontwerpen gereed gemaakt, die in 1852 in handen gesteld werden eener staats-commissie, aan wie ook moet zijn opgedragen geweest het te zamen te stellen van reglementen op het beleid der regering voor Suriname en Curaçao, welke ontwerpen echter later werden ter zijde geschoven. In 1859 verklaarde de minister van Koloniën in de Tweede Kamer der Staten-Generaal, dat de wetboeken voor de West-Indische koloniën nog niet gereed waren. Kort daarna was evenwel, als met een toverslag, alles veranderd. Een lid der Kamer, voor wiens rechtskennis wij allen eerbied koesteren, maar van wien wij het zeer betwijfelen of hij van den toestand van Suriname, wat betreft de bedeling van het recht, veel meer wist dan hetgeen hij had gelezen in een kleine brochure, in het jaar tevoren te Utrecht in het licht verschenen, maakte met dat geschrift in de hand geen kleine beweging in de vergadering, met dat gevolg, dat de minister eensklaps overtuigd werd van de noodzakelijkheid om, zonder verder uitstel, in den bestaanden toestand verbetering te brengen. En nu werden in allerijl de ontwerpen der staats-commissie gedrukt en naar de kolonie gezonden, terwijl werd besloten tot de afvaardiging van een commissaris naar de West-Indiën, speciaal belast met alles wat betrekking had tot de invoering der nieuwe wetgeving in die overzeesche gewesten. Omtrent dat anonieme geschrift kwamen ons eens kwartige dingen ter oore. Een in deze kolonie hooggeplaatst ambtenaar, die kennis had genomen van de inhoud, deelde ons namelijk mede, dat die in niets anders bestond dan in een uittreksel uit een memorie, indertijd ingediend, door tussenkomst van den gouverneur, aan de minister van Koloniën, door de toenmalige president van het Gerechtshof in Suriname, Mr. Pels Rijcken. Later vernamen wij toevalligerwijs van een andere zijde, dat deze laatste niet had nagelaten, terwijl hij zich in 1858 in Nederland bevond, zich schriftelijk te wenden tot de minister, destijds aan het hoofd van het departement van Koloniën, ten einde zich hoogelijk te beklagen over het misbruik, dat, door wie dan ook, van zijn aan dat Departement berustend werk gemaakt was, door de uitgave van een brochure, die niets anders was dan een schandelijk plagiaat. Als commissaris des Konings werd afgevaardigd Mr. Leonhard Metman, praktiserend advocaat te 's Gravenhage, gewezen lid van de hierboven gemelde staats-commissie. Bij het Koninklijk besluit, inhoudende het mandaat van de commissaris, was tevens bepaald, dat welke 1 dat de wetgeving provisioneel zou worden vastgesteld en ingevoerd door de gouverners van Suriname en Curaçao, doch daarna (naar het schijnt weer teruggebracht tot ontwerp) zou onderworgen aan het oordeel van de Raad van State, om ten slotte definitief te worden vastgesteld door de Koning. Tegen het einde van April 1860 werden ter reede van Paramaribo gehoord de saluten vuisten-schoten bij de aankomst van 's Konings commissaris. Op den 6 October van hetzelfde jaar vernam de treurende bevolking van Suriname de doffe rouwschoten, die de klagelijke muziektoon afwisselden, waarop de lijkstoet plegtig voorttrad, de overledene grafwaarts voerende. Reeds vóór de aankomst van den heer Metman was door den gouverneur van Suriname een commissie benoemd, belast met het onderzoek der ontworpen wetboeken, en het doen van voorstellen, de invoering der wetgeving betreffende, aan het Bestuur. Zij werd na de aankomst van den commissaris, op zijn verzoek, aan dezen toegevoegd tot voorlichting. Zijn wij wel onderrigt, dan waren door genoemde hooge ambtenaar, op het tijdstip van diens overlijden, aan het Koloniaal Bestuur ingezonden de ontwerpen een verordening op de rechterlijke organisatie, van het Wetboek van Strafvordering, en van een verordening op de uitoefening der notariële praktijk. In het begin van 1861 werd aan dezelfde commissie in Suriname, vermeerderd met een lid van den Kolonialen Raad, door den Koning opgedragen de hervatting en voltooiing van het onvoltooid gebleven werk van den heer Metman. Als secretaris bij gezegde commissie werd benoemd de gewezen secretaris van den overleden commissaris des Konings. Wijziging werd ingesteld ingetrokken de bepaling betreffende een provisionele invoering der nieuwe wetgeving door de gouverneur, hoedanige invoering, naar het oordeel van bevoegden, nog wel eens tot enig niet gering maatschappelijk ongerief en aanmerkelijke botsing aanleiding zou hebben kunnen geven. De commissie zond achtervolgens aan de gouverneur hare voorstellen betreffende het ontwerp Burgerlijk Wetboek, het ontwerp Wetboek van Koophandel en het ontwerp Wetboek van Burgerlijke Rechtspleging. Veel veranderingen moeten door haar zijn voorgesteld in de ontwerpen der staatscommissie. Niet dat zij niet ten volle de verdiensten der commissie omtrent de aanstaande wetgeving in de West-Indische kolonie erkende; maar het bleek haar gedurig, dat deze, uit den aard der zaak, niet genoegzaam op de hoogte was geweest van de zeden, gewoonten en plaatselijke gesteldheid der kolonie. De Surinaamse commissie moet ook hebben ingezonden een ontwerp Wetboek van Strafregt. Immers enkele gedeelten daarvan, bij afzonderlijke publicaties afgekondigd, bekwamen hier reeds kracht van wet. Alle deze ontwerpen werden door de zorg van de gouverneur aan het Opperbestuur toegezonden, ten einde, volgens werd verzekerde men, door de Koning spoedig aan een onderzoek van de Raad van State te worden onderworpen. Inmiddels brak aan het voor de Nederlandsche West-Indische koloniën zoo gewichtige jaar 1863, dat een zoo grote omkeering in den maatschappelijke toestand der volkplantingen te weeg bracht. Weldra kwam daarna weer op het tapijt het lang verwachte regerings-reglement. Van de wetgeving hoorde men niet meer. Zou die, vroeg men, worden vastgesteld door den nieuwe koloniale wetgever, of wel door de wetgevende macht in het moederland, of eindelijk door den Koning? In laatstgenoemde zin werd beslist en dezelfde wet, waarbij in het jaar 1865 het reglement op het beleid der regering werd tot stand gebracht. Volgens sedentwintig loopende geruchten, heeft echter de minister Fransen van de Rote in dat reglement veel meer ten aanzien van de nieuwe wetgeving in Suriname gelezen; en zou die staatsman, zonder of den gouverneur der kolonie of den minister van Justitie te hebben geraadpleegd, aan den voormalige secretaris bij de commissie, thans weer praktiserend advocaat te 's Gravenhage, een herziening van al het werk der commissie zelf hebben opgedragen. Wat eigenlijk van dessen zaak is, schijnt niemand te weten. Zelfs de leden der voormalige commissie schijnen er onkundig van te zijn. Volgens sommigen bestaat die herziening alleen daarin, dat niet een algemene wetgeving voor de West-Indische koloniën, maar afzonderlijke wetboeken voor Suriname en voor Curaçao zullen worden uitgevaardigd. Volgens anderen zou die herziening van een geheel anderen aard en niets minder zijn dan een gehele omwerking, waarbij zowel de ontwerpen der staats-commissie als het werk der commissie in Suriname grootendeels zouden worden ter zijde gesteld. Zeer vlechten zou zoo iets niet zijn voor degenen, die en in Nederland, en in deze kolonie hun krachten hebben ingespannen, om een bruikbare wetgeving in deze kolonie te zien invoeren. Wij schreven deze regelen ter neer met het doel om bij vernieuwing de aandacht te vestigen op een onderwerp, waarin het belang onzer koloniale maatschappij nauw is betrokken. Hetgeen wij schreven is aan te goede bronnen ontleend, dan dat wij aan de juistheid ervan zouden behoeven te twijfelen, zonder dat wij nogtans op een woord of een dagtekening zouden willen verhalen. Moge weldra, de onzekerheid, waarin men ten aanzicht van een zoo aangelegen punt verkeert, op geruststellende en bevredigende wijze een einde gemaakt worden, en de eindelijke invoering der nieuwe wetgeving in Suriname in een niet te verwijdeaf verschiet worden gezien! ART. 50 DER WET OP HET NOTARIS-AMBTH. (Ingezonden.) Mijnheer de Redacteur! Het zou mij aangenaam zijn, indien u de volgende toepassing, gegeven aan art. 50 der wet van 9 Juli 1842 op het notaris-ambt, in uw blad wildet vermelden, om het gevaarlijke te doen opmerken, dat voor iederen notaris gelegen is in de opvatting der wet, zoo als die in casu plaats had. Een notaris, reeds meer dan dertig jaren werkzaam, berichtte mij, dat hij in 1866 voor de rechtbank ter instructie was geroepen, om gehoord te worden over omstandigheden, die plaats vonden bij het opmaken van een acte van cessie, door hem in 1861 verleden, waaraan hij een en andermaal voldeed. Daarna werd hij voor de Regtsbank in raadkamer geroepen en werd toen weder over die acte ondervraagd. 