None
Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging de eerste prejudiciële vraag aldus te beantwoorden dat een inreis‑ en verblijfsverbod dat jegens een onderdaan van een derde land wordt uitgevaardigd en dat gepaard gaat met een uitwijzingsbesluit wegens een eerdere strafrechtelijke veroordeling, binnen de werkingssfeer van richtlijn 2008/115 valt.
3. Tweede vraag






71.
Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of richtlijn 2008/115 eraan in de weg staat dat een jegens een onderdaan van een derde land uitgevaardigd inreis‑ en verblijfsverbod dat hem tegelijkertijd is opgelegd als een wegens een eerdere strafrechtelijke veroordeling vastgesteld uitwijzingsbesluit dat niet meer kan worden herroepen, van kracht blijft wanneer het terugkeerbesluit wordt ingetrokken.
72.
Deze vraag wordt ingegeven door de bijzondere kenmerken van de Duitse nationale wet, zoals die zijn weergegeven in het overzicht van de toepasselijke bepalingen in de verwijzingsbeslissing en die als volgt kunnen worden samengevat: i) de uitwijzingsmaatregel vormt geen „terugkeerbesluit” in de zin van richtlijn 2008/115 – die kwalificatie is voorbehouden aan het bevel tot het verlaten van het Duitse grondgebied op straffe van verwijdering; ii) elke uitwijzingsmaatregel heeft tot gevolg dat het verblijf van de vreemdeling illegaal wordt en dat deze dus de abstracte verplichting heeft om het Duitse grondgebied te verlaten, en iii) het inreis‑ en verblijfsverbod wordt, ipso jure, niet alleen gekoppeld aan elk bevel tot het verlaten van het grondgebied op straffe van verwijdering, maar eveneens aan elke uitwijzingsmaatregel. Gelet op deze kenmerken wenst de verwijzende rechter te vernemen of het inreisverbod het juridische lot deelt van het terugkeerbesluit, en derhalve niet van kracht kan blijven na de intrekking van dit besluit.
73.
 De verwijzende rechter merkt eerst op dat deze vraag niet kan worden beantwoord op basis van de bewoordingen van artikel 11, lid 1, van richtlijn 2008/115, volgens welke het terugkeerbesluit „gepaard gaat met” een inreisverbod (eerste alinea) of een inreisverbod „kan omvatten” (tweede alinea), en geeft vervolgens aan dat het feit dat artikel 3, punt 6, van deze richtlijn het inreisverbod definieert als een administratieve of rechterlijke beslissing of handeling waarbij de betrokkene de toegang tot en het verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor een bepaalde termijn wordt verboden „samen met een terugkeerbesluit”, volgens hem niet noodzakelijkerwijs betekent dat de intrekking van het terugkeerbesluit de grondslag van het inreisverbod volledig wegneemt. Hij vraagt zich hierbij af of het temporele verband tussen deze twee handelingen eveneens leidt tot een materieel verband in de zin van genoemde richtlijn, waardoor genoemd artikel dan aldus zou kunnen worden uitgelegd dat het inreisverbod onrechtmatig wordt zodra het terugkeerbesluit wordt ingetrokken.
74.
 Met het oog op een coherente lezing van artikel 3, punt 6, en artikel 11, lid 1, van richtlijn 2008/115 dient mijns inziens om te beginnen het volgende te worden gepreciseerd. Ik denk niet dat het zinsdeel „samen met een terugkeerbesluit” ertoe strekt een tijdsverband tot stand te brengen, laat staan een noodzakelijke gelijktijdigheid van de twee betrokken handelingen, zoals dit volgens de verwijzende rechter een uitgemaakte zaak lijkt te zijn. Artikel 11, lid 1, van richtlijn 2008/115 bepaalt dienaangaande namelijk dat er sprake is van een van de twee gevallen waarin een lidstaat verplicht is een inreisverbod uit te vaardigen, indien niet binnen de in het terugkeerbesluit toegekende termijn voor vrijwillige terugkeer is voldaan aan de terugkeerverplichting [onder b)]. Aangezien het inreisverbod in een dergelijk geval in een later stadium dan het terugkeerbesluit wordt uitgevaardigd, denk ik niet dat er noodzakelijkerwijs een band van gelijktijdigheid tussen deze twee handelingen moet bestaan wat de definitie van het inreisverbod betreft.
75.
Men zou daaruit kunnen afleiden dat die definitie onhandig is geformuleerd en dat de Uniewetgever door het gebruik van de woorden „gaat gepaard met” heeft beoogd aan te geven dat er een ander soort verband moet bestaan tussen het in richtlijn 2008/115 vastgestelde verbod en het terugkeerbesluit, namelijk een materieel verband, in die zin dat het inreisverbod niet kan blijven gelden als het terugkeerbesluit is ingetrokken.
76.
 Volgens mij wordt die veronderstelling bevestigd door het arrest van het Hof in de zaak Ouhrami (
31
). Waar het Hof aldaar artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 heeft uitgelegd, in het bijzonder met betrekking tot de vraag vanaf welk tijdstip de duur van het inreisverbod moet worden berekend, heeft het namelijk verklaard dat artikel 3, punt 6, en artikel 11, lid 1, van richtlijn 2008/115, gelezen in samenhang met artikel 3, punt 4, van die richtlijn, aldus moeten worden uitgelegd dat het inreisverbod „wordt geacht een terugkeerbesluit aan te vullen door het de betrokkene te verbieden gedurende een bepaalde tijd na zijn [...] vertrek van het grondgebied van de lidstaten, dat grondgebied opnieuw te betreden en er vervolgens te verblijven” (
32
), en heeft het geconcludeerd dat „[v]oor het ingaan van een dergelijk verbod [...] dus verondersteld
[is] dat de betrokkene dat grondgebied eerst heeft verlaten” (
33
). Naar mijn mening kan, tekstueel bezien, uit de door het Hof gebruikte bewoordingen worden afgeleid dat dit terugkeerbesluit moet worden aangemerkt als een vereiste voorafgaande voorwaarde voor de geldigheid van het inreisverbod. In ieder geval meen ik dit te kunnen afleiden uit de overwegingen die het Hof vervolgens wijdt aan de systematische uitlegging van de betrokken bepaling, waarin wordt gesteld dat in de richtlijn een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen de procedurele fase, die loopt tot het tijdstip van de vrijwillige of gedwongen uitvoering van de terugkeerverplichting en waarin het illegaal verblijf van de betrokkene wordt beheerst door het terugkeerbesluit, en de daaropvolgende fase, waarin het inreisverbod rechtsgevolgen teweegbrengt doordat het de betrokkene wordt verboden om het grondgebied van de lidstaten weer te betreden en er na een illegale binnenkomst opnieuw te verblijven. (
34
)








77.
 De schriftelijke opmerkingen van de Duitse regering pleiten echter voor een iets andere lezing van dat arrest. Volgens deze regering is het weliswaar zo dat het inreisverbod rechtsgevolgen teweegbrengt met ingang van het tijdstip waarop de uit het illegale verblijf van de onderdaan van een derde land voortvloeiende verplichting om het grondgebied te verlaten wordt nagekomen, maar neemt dit niet weg dat deze verplichting niet noodzakelijkerwijs wordt vastgesteld in het terugkeerbesluit als bedoeld in artikel 6, lid 1, van richtlijn 2008/115. Het terugkeerbesluit is namelijk volstrekt geen systematisch en wezenlijk onderdeel van de illegaliteit van het verblijf, aangezien daarin volgens de Duitse regering louter de illegaliteit daarvan wordt vastgesteld.
78.
Indien de illegaliteit van het verblijf niet verplicht moet worden geformaliseerd door een terugkeerbesluit, blijft de handhaving van een inreisverbod volgens de Duitse regering mogelijk, zelfs indien het terugkeerbesluit wordt ingetrokken, aangezien het inreisverbod eigen rechtsgevolgen teweeg kan brengen ingeval de onderdaan van een derde land de uit hoofde van § 50 AufenthG op hem rustende verplichting nakomt door vrijwillig het Duitse grondgebied te verlaten.
79.
Ik ben het niet eens met dit argument. Deze uitlegging is namelijk noch logisch, noch in overeenstemming met de strekking van richtlijn 2008/115.
80.
 Wat de logica van de richtlijn betreft, laat deze de lidstaten inderdaad vrij om te beslissen dat een uitwijzingsmaatregel het verblijf van een onderdaan van een derde land illegaal maakt en dat deze onderdaan dus moet worden onderworpen aan een generieke en abstracte rechtsverplichting om het grondgebied van de betrokken lidstaat te verlaten, zoals volgt uit § 50 AufenthG. Richtlijn 2008/115 staat de betrokken lidstaat echter niet toe om, zodra het illegale karakter van het verblijf vaststaat, de aanwezigheid van die onderdaan te gedogen totdat hij uit eigen beweging het nationale grondgebied verlaat. Integendeel, dit land is verplicht om jegens deze onderdaan een terugkeerbesluit uit te vaardigen overeenkomstig artikel 6, lid 1, van deze richtlijn (
35
), tenzij het besluit om het verblijf van de betrokkene te legaliseren en hem volgens artikel 6, lid 4, van die richtlijn een verblijfsvergunning of een andere vorm van toestemming tot verblijf te geven (
36
). Er bestaan geen uitzonderingen op de aan de lidstaten opgelegde verplichting om een terugkeerprocedure in te leiden indien zij geen verblijfsvergunning verlenen. Deze op de lidstaten rustende verplichting is niet afhankelijk van de vraag of in een bepaald geval het terugkeerbesluit een wezenlijk element is van de illegaliteit van het verblijf dan wel slechts declaratoire waarde heeft.
81.
 Wat de strekking van richtlijn 2008/115 betreft, wordt de in artikel 6, lid 1, ervan neergelegde verplichting, zoals de Commissie in het terugkeerhandboek aangeeft (
37
), opgelegd om „grijze gebieden” (illegale immigratie) te verkleinen, uitbuiting van illegaal verblijvende personen te voorkomen en de rechtsveiligheid voor alle betrokkenen te verbeteren. Een uitlegging zoals voorgesteld door de Duitse regering – volgens welke de inwerkingtreding van een inreisverbod niet noodzakelijkerwijs vereist dat de betrokkene het nationale grondgebied na een jegens hem uitgevaardigd terugkeerbesluit heeft verlaten, aangezien het volstaat dat hij dit heeft gedaan om te voldoen aan een generieke en abstracte verplichting waarin de nationale wet voorziet – gaat volgens mij volledig in tegen deze doelstellingen. De „grijze gebieden” waar de Commissie naar verwijst kunnen met een dergelijke verplichting niet efficiënt worden verkleind, aangezien deze verplichting, anders dan de terugkeerverplichting in het gelijknamige besluit, niet noodzakelijkerwijs een termijn behelst waarbinnen de betrokkene het grondgebied van de betrokken lidstaat vrijwillig moet verlaten, noch een gedwongen tenuitvoerlegging indien hij dat niet doet.
82.
Indien een inreisverbod als bedoeld in richtlijn 2008/115 slechts eigen rechtsgevolgen teweeg kan brengen na de vrijwillige of gedwongen tenuitvoerlegging van het terugkeerbesluit, is het vanzelfsprekend dat het inreisverbod niet van kracht kan blijven nadat het terugkeerbesluit is ingetrokken.
83.
 Het in deze conclusie ingenomen standpunt dat dit inreisverbod een aanvullend en noodzakelijk instrument vormt ten aanzien van het terugkeerbesluit (
38
), lijkt mij overigens duidelijk af te leiden uit het doel dat aan het in de betrokken richtlijn vastgestelde inreisverbod ten grondslag ligt. Ik heb er in deze conclusie reeds herhaaldelijk op gewezen dat het inreisverbod, doordat het elke toegang tot en verblijf op het grondgebied van alle lidstaten verbiedt, een „Europese dimensie” beoogt te verlenen aan „het effect van nationale terugkeermaatregelen” (
39
). Hieraan moet worden toegevoegd dat het inreisverbod, zoals punt 11 van het terugkeerhandboek in wezen aangeeft, tot doel heeft de geloofwaardigheid van de terugkeerprocedure te bevorderen door aan degenen die zijn uitgewezen wegens het overtreden van de in de lidstaten geldende migratieregels duidelijk te maken dat zij gedurende een bepaalde periode niet opnieuw in een lidstaat kunnen inreizen. Naar mijn mening laten deze doeleinden er geen twijfel over bestaan dat hoe dan ook geen inreisverbod in de zin van richtlijn 2008/115 kan worden opgelegd zonder dat een terugkeerbesluit is vastgesteld, dan wel van kracht kan blijven wanneer dit laatste besluit wordt ingetrokken.
84.
Ten slotte zie ik niet in hoe de door de verwijzende rechter genoemde omstandigheid dat het uitwijzingsbesluit, dat voorafgaat aan het terugkeerbesluit, definitief is geworden, deze conclusie kan wijzigen. Gelet op deze omstandigheid komt uit het enkele ontbreken van een administratief besluit voor de gedwongen tenuitvoerlegging van de in artikel 50 AufenthG vastgestelde vertrekverplichting van verzoeker in het hoofdgeding juist naar voren dat het terugkeerbesluit rechtens niet meer bestaat, zodat daarmede elke grondslag voor het inreisverbod, dat uit het terugkeerbesluit voortvloeit, is weggevallen.
85.
 In deze fase kan niettemin de vraag rijzen of de intrekking van het terugkeerbesluit evenwel tot gevolg heeft dat het inreisverbod dat daar oorspronkelijk aan gekoppeld was, een „niet-terugkeergerelateerd verbod” wordt dat niet meer binnen de werkingssfeer van richtlijn 2008/115 valt; een vraag die in de onderhavige zaak ter schriftelijke beantwoording aan partijen is voorgelegd.
86.
Ik ben het eens met het ontkennende antwoord van de Commissie op dit punt. Zoals de Commissie benadrukt, valt het inreis‑ en verblijfsverbod, dat in het hoofdgeding aanvankelijk gekoppeld was aan het terugkeerbesluit, onder richtlijn 2008/115, aangezien dit verbod jegens een illegaal verblijvende onderdaan van een derde land is uitgevaardigd, en dat precies wegens zijn illegale verblijf. Nu de enkele intrekking van dit laatste besluit die gegevenheden volkomen onverlet laat, lijkt het mij duidelijk dat deze intrekking, bij gebreke van een nieuwe maatregel van de nationale autoriteiten, niet tot een wijziging van de kwalificatie rechtens van dat inreis‑ en verblijfsverbod kan leiden. Anders dan bij een volgens artikel 11 van richtlijn 2008/115 vastgesteld inreisverbod gelden voor de nationale inreisverboden namelijk toepassingsvoorwaarden die niet het illegale karakter van het verblijf omvatten. (
40
) In zoverre kunnen de Duitse autoriteiten nog steeds een administratief besluit houdende een nationaal inreisverbod vaststellen indien de voorwaarden voor de toepassing van een dergelijk – niet-terugkeergerelateerd – verbod vervuld zijn.
87.
 Tot slot merk ik op dat ik er mij van bewust ben dat de Duitse autoriteiten het terugkeerbesluit hebben ingetrokken en tegelijkertijd het inreis‑ en verblijfsverbod hebben behouden om te voorkomen dat verzoeker in het hoofdgeding erin zou slagen zijn verblijfsrecht in Duitsland te consolideren. (
41
) Ik ben het evenwel eens met de Nederlandse regering en de Commissie dat richtlijn 2008/115 de lidstaten rechtens in staat stelt om het hoofd te bieden aan dergelijke situaties, namelijk zoals wordt aangegeven in artikel 9, lid 1, onder a), van deze richtlijn, dat bepaalt dat de lidstaten de verwijdering moeten uitstellen indien deze in strijd zou zijn met het beginsel van non-refoulement maar zij aan de betrokkene een schriftelijke bevestiging van zijn situatie dienen te verstrekken zoals omschreven in overweging 12 van deze richtlijn (
42
). Op die manier kunnen de nationale autoriteiten het terugkeerbesluit louter opschorten en aldus voorkomen dat er twijfels ontstaan over de legaliteit van de handhaving van het eraan gekoppelde inreisverbod. Aangezien de verwijdering van verzoeker in het hoofdgeding lijkt te zijn opgeschort uit hoofde van de gedoogstatus van § 60a AufenthG, vraag ik mij af of de Duitse autoriteiten gebruik hebben gemaakt van die mogelijkheid.
88.
Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging de tweede prejudiciële vraag aldus te beantwoorden dat richtlijn 2008/115 zich verzet tegen de handhaving van een inreis‑ en verblijfsverbod dat jegens een onderdaan van een derde land tegelijkertijd met een wegens een eerdere strafrechtelijke veroordeling vastgesteld uitwijzingsbesluit is uitgevaardigd, wanneer het terugkeerbesluit is ingetrokken. Dit geldt eveneens indien het uitwijzingsbesluit definitief is geworden.
V. Conclusie






89.
 Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging de door het Bundesverwaltungsgericht gestelde vragen te beantwoorden als volgt:





„1)


Een inreis‑ en verblijfsverbod dat jegens een onderdaan van een derde land wordt uitgevaardigd en dat gepaard gaat met een uitwijzingsbesluit wegens een eerdere strafrechtelijke veroordeling, valt binnen de werkingssfeer van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven.
2)


Richtlijn 2008/115 verzet zich tegen de handhaving van een inreis‑ en verblijfsverbod dat jegens een onderdaan van een derde land tegelijkertijd met een wegens een eerdere strafrechtelijke veroordeling vastgesteld uitwijzingsbesluit is uitgevaardigd, wanneer het terugkeerbesluit is ingetrokken. Dit geldt eveneens indien het uitwijzingsbesluit definitief is geworden.”







(
1
)	Oorspronkelijke taal: Frans.
(
2
)	PB 2008, L 348, blz. 98.
(
3
)	PB 2006, L 381, blz. 4.
(
4
)	Cursivering van mij.
(
5
)	Zie arrest van 21 juni 2016, New Valmar (C‑15/15, EU:C:2016:464, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
6
)	Wat betreft de vraag of artikel 2, lid 2, onder b), de lidstaten toestaat in specifieke gevallen van dit artikel af te wijken, stelt de verwijzende rechter naar mijn mening terecht dat deze vraag niet bepalend is voor de oplossing van het hoofdgeding, aangezien een ontkennend antwoord er vanuit juridisch oogpunt slechts toe zou leiden dat het inreisverbod niet langer dan vijf jaar zou mogen gelden.
(
7
)	Arrest van 19 september 2013 (C‑297/12, EU:C:2013:569).
(
8
)	Zie de overwegingen 2 en 11 van richtlijn 2008/115.
(
9
)	Artikel 6, lid 1, van richtlijn 2008/115.
(
10
)	Artikel 3, punten 3 en 4, van richtlijn 2008/115.
 (
11
)	Artikel 7, lid 1, van richtlijn 2008/115. De lidstaten kunnen afzien van het toekennen van een dergelijke termijn onder de in lid 4 van deze bepaling genoemde gevallen (zie noot onderaan bladzijde 18 van deze conclusie).
(
12
)	Artikel 8, lid 1, van richtlijn 2008/115.
(
13
)	Zie overweging 14 van richtlijn 2008/115.
(
14
)	Zie artikel 11, lid 4, van richtlijn 2008/115, dat in dit verband verwijst naar artikel 25 van de overeenkomst ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (PB 2000, L 239, blz. 19).
(
15
)	Deze verordening is ingetrokken door verordening (EU) 2018/1861 van het Europees Parlement en de Raad van 28 november 2018 betreffende de instelling, de werking en het gebruik van het Schengeninformatiesysteem (SIS) op het gebied van grenscontroles, tot wijziging van de overeenkomst ter uitvoering van het Akkoord van Schengen en tot wijziging en intrekking van verordening (EG) nr. 1987/2006 (PB 2018, L 312, blz. 14), die met ingang van 28 december 2021 van toepassing zal zijn. Artikel 24, lid 1, van verordening 2018/1861, dat artikel 24 van verordening nr. 1987/2006 vervangt, bepaalt dat de lidstaten verplicht zijn een signalering in SIS op te nemen in alle gevallen waarin de lidstaat, overeenkomstig de procedures met inachtneming van richtlijn 2008/115, een inreisverbod ten aanzien van een onderdaan van een derde land heeft uitgevaardigd.
 (
16
)	Aanbeveling (EU) 2017/2338 van de Commissie van 16 november 2017 tot vaststelling van een gemeenschappelijk „terugkeerhandboek” voor gebruik door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten bij de uitvoering van terugkeergerelateerde taken (PB 2017, L 339, blz. 83) (hierna: „terugkeerhandboek”).
(
17
)	PB 2006, L 105, blz. 1.
(
18
)	Artikel 6, lid 2, van richtlijn 2008/115 luidt: „De onderdaan van een derde land die illegaal op het grondgebied van een lidstaat verblijft en in het bezit is van een door een andere lidstaat afgegeven geldige verblijfsvergunning of andere toestemming tot verblijf, wordt opgedragen zich onmiddellijk naar het grondgebied van die andere lidstaat te begeven. Indien dit bevel niet wordt nageleefd, of indien om redenen van openbare orde of nationale veiligheid het onmiddellijke vertrek van de betrokkene vereist is, is lid 1 van toepassing.” (Cursivering van mij.)
(
19
)	Artikel 7, lid 4, van richtlijn 2008/115 bepaalt: „Indien er een risico op onderduiken bestaat, of een aanvraag voor een verblijfsvergunning als kennelijk ongegrond dan wel frauduleus afgewezen is, dan wel indien de betrokkene een gevaar vormt voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid, kunnen de lidstaten afzien van het toekennen van een termijn voor vrijwillig vertrek, of een termijn toekennen die korter is dan zeven dagen.” (Cursivering van mij.)
(
20
)	Artikel 12, lid 1, van richtlijn 2008/115 luidt als volgt: „Het terugkeerbesluit en, in voorkomend geval, het besluit betreffende het inreisverbod en het besluit inzake verwijdering worden schriftelijk uitgevaardigd en vermelden de feitelijke en de rechtsgronden, alsook informatie over de rechtsmiddelen die openstaan.
 De informatie over feitelijke gronden mag worden beperkt indien de nationale wetgeving voorziet in een beperking van het recht op informatie, met name ter vrijwaring van de nationale veiligheid, de landsverdediging, de openbare veiligheid, dan wel met het oog op het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten.” (Cursivering van mij.)
(
21
)	Zie, in die zin, mijn conclusie in de zaak Stadt Frankfurt am Main (C‑18/19, EU:C:2020:130, punt 40).
(
22
)	Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven [SEC(2005) 1057, COM(2005) 391 definitief – 2005/0167 (COD), afdeling 4, hoofdstuk I].
(
23
)	Commission staff working document – Detailed comments on Proposal for a European Parliament and Council Directive on common standards on procedures in Member States for returning illegally staying third country nationals [COM(2005) 391 final].
(
24
)	Cursivering van mij.
(
25
)	Zie afdeling 3, punt 12, van het voorstel.
(
26
)	De belangrijkste aangebrachte wijziging betreft de uitbreiding van de verplichting om een signalering in SIS in te voeren voor inreisverboden die conform de in richtlijn 2008/115 vastgestelde procedures zijn uitgevaardigd. Zie met name het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de instelling, de werking en het gebruik van het Schengeninformatiesysteem (SIS) op het gebied van grenscontroles, tot wijziging van verordening (EU) nr. 515/2014 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1987/2006 [COM(2016) 882 final – 2016/0408 (COD), blz. 4]. Zie ook voetnoot 15 van deze conclusie.
 (
27
)	Artikel 24, lid 1, van verordening 2018/1861 luidt als volgt: „De lidstaten voeren een signalering in met het oog op weigering van toegang en verblijf [...] indien aan een van de volgende voorwaarden is voldaan: a) de lidstaat is tot de slotsom gekomen dat op basis van een individuele evaluatie, waarbij de persoonlijke omstandigheden van de betrokken onderdaan van een derde land en de gevolgen van een weigering van toegang en verblijf zijn geëvalueerd, de aanwezigheid van die onderdaan van een derde land op zijn grondgebied een bedreiging vormt voor de openbare orde of veiligheid of de nationale veiligheid, en de lidstaat heeft dientengevolge een administratieve of gerechtelijke beslissing tot weigering van toegang en verblijf genomen en heeft daartoe overeenkomstig zijn nationaal recht een nationale signalering met het oog op weigering van toegang en verblijf ingevoerd, of b) de lidstaat heeft overeenkomstig procedures met inachtneming van richtlijn [2008/115] een inreisverbod ten aanzien van een onderdaan van een derde land uitgevaardigd.”
(
28
)	Arrest van 26 oktober 2010, Verenigd Koninkrijk/Raad (C‑482/08, EU:C:2010:631, punt 48).
 (
29
)	Het onderscheid tussen deze twee categorieën inreisverboden kan worden geïllustreerd met behulp van een verwijzing naar de Franse rechtsorde, en wel naar de code de l’entrée et du séjour des étrangers et du droit d’asile (wet inzake inreis en verblijf van vreemdelingen en asielrecht). De eerste categorie, het „administratief verbod om het grondgebied te betreden”, is te vinden in artikel L. 214‑2 van deze wet, dat luidt: „[Aan een onderdaan van een derde land] kan, zodra hij niet gewoonlijk in Frankrijk woont en zich niet op het nationale grondgebied bevindt, een administratief verbod om het grondgebied te betreden worden opgelegd wanneer zijn aanwezigheid in Frankrijk een ernstige bedreiging zou vormen voor de openbare orde, de binnenlandse veiligheid of de internationale betrekkingen van Frankrijk” (cursivering van mij). De tweede categorie, genaamd „verbod om op het Franse grondgebied te blijven”, is te vinden in artikel L. 511‑1 van genoemde wet, dat luidt: „[De] administratieve autoriteit kan een vreemdeling die geen onderdaan van een lidstaat van de Europese Unie is, verplichten het Franse grondgebied te verlaten [...] in een van de volgende gevallen: [...] 7° indien het gedrag van de vreemdeling die niet gedurende meer dan drie maanden gewoonlijk in Frankrijk verblijft, een bedreiging voor de openbare orde vormt”.
(
30
)	Zo heeft de Franse Republiek in artikel L. 541‑1 van de wet inzake inreis en verblijf van vreemdelingen en asielrecht van deze mogelijkheid gebruik gemaakt voor wat betreft het „verbod om op het Franse grondgebied te blijven”, dat wil zeggen een straf die door een gerechtelijke instantie op grond van de artikelen 131‑30, 131‑30‑1 en 131‑30‑2 van de Franse strafwet kan worden opgelegd aan een vreemdeling die een misdrijf of delict heeft gepleegd.
(
31
)	Arrest van 26 juli 2017 (C‑225/16, EU:C:2017:590).
 (
32
)	Arrest van 26 juli 2017, Ouhrami (C‑225/16, EU:C:2017:590, punt 45). Cursivering van mij.
(
33
)	Arrest van 26 juli 2017, Ouhrami (C‑225/16, EU:C:2017:590, punt 45). Cursivering van mij.
(
34
)	Arrest van 26 juli 2017, Ouhrami (C‑225/16, EU:C:2017:590, punten 46‑49). Meer recent heeft het Hof die benadering ook gevolgd in het arrest van 17 september 2020, JZ (Gevangenisstraf in geval van een inreisverbod) (C‑806/18, EU:C:2020:724, punten 32‑34).
(
35
)	Zie in dit verband de conclusie van advocaat-generaal Szpunar in de zaak Celaj (C‑290/14, EU:C:2015:285, punt 50): „De verplichtingen die de artikelen 6 en volgende van richtlijn 2008/115 aan de lidstaten opleggen, zijn doorlopend en permanent en gelden ononderbroken in de zin dat zij automatisch ontstaan zodra de in deze artikelen opgenomen voorwaarden zijn vervuld.” (Cursivering van mij.)
(
36
)	Zie het antwoord van de Commissie op parlementaire vraag nr. P‑1687/10 (PB 2011, C 138 E, blz. 1) betreffende de aldus op de lidstaten, zoals het Koninkrijk Spanje, rustende verplichting: „It implies that Spanish authorities are not free any more – once they become aware of the presence of an illegally staying third-country national on their territory – to tolerate this situation without either initiating return procedures or launching procedures for granting a right to stay” („Dit betekent dat het de Spaanse autoriteiten niet meer vrij staat – zodra zij er kennis van hebben gekregen dat een onderdaan van een derde land illegaal op hun grondgebied verblijft – deze situatie te gedogen zonder een terugkeerprocedure of een procedure voor een verblijfsvergunning op te starten”) [vrije vertaling].
 (
37
)	Zie het terugkeerhandboek, punt 5, blz. 100. Zie eveneens het antwoord van de Commissie op parlementaire vraag nr. P‑1687/10 (PB 2011, C 138 E, blz. 1): „The obligation on Member States to either initiate return procedures or to grant a right to stay has been proposed by the Commission and was adopted by the European Parliament and Council in order to reduce ‚grey areas’, to prevent exploitation of illegally staying persons and to improve legal certainty for all involved.”
(
38
)	Zie ook Martucci, F., „La directive ‚retour’: la politique européenne d’immigration face à ses paradoxes”, Revue trimestrielle de droit de l’Union européenne, 2009, blz. 50, waarin het inreisverbod van artikel 11 van richtlijn 2008/115 wordt gedefinieerd als een „aanvulling op de terugkeer”.
(
39
)	Richtlijn 2008/115, overweging 14.
(
40
)	Zie punt 68 van deze conclusie.
(
41
)	Zie punt 25 van deze conclusie.
(
42
)	Overweging 12 van richtlijn 2008/115 luidt: „[...] Teneinde ervoor te zorgen dat de betrokkenen bij administratieve controles of inspecties een bewijs van hun specifieke situatie kunnen leveren, dienen [illegaal verblijvende onderdanen van derde landen aan wie nog geen verwijderingsbesluit kan worden opgelegd] een schriftelijke bevestiging te krijgen van hun situatie. [...]”.
