None
295


Wat in de eerste plaats justitiële samenwerking in strafzaken betreft, zij er ten eerste aan herinnerd dat de artikelen 44, 47 en 48 (opgenomen in hoofdstuk V), de artikelen 49, 50 en 54 tot en met 58 (opgenomen in hoofdstuk VI) alsook de artikelen 62 tot en met 65 (opgenomen in hoofdstuk VIII) van het Verdrag van Istanbul – zoals met name blijkt uit de samenvatting van de hoofdstukken in kwestie in de punten 25 tot en met 29, 33 en 34 van dit advies – betrekking hebben op de territoriale bevoegdheid voor de strafrechtelijke vervolging van de in dit verdrag bedoelde strafbare feiten, op het in aanmerking nemen van veroordelingen die zijn uitgesproken op het grondgebied van een andere partij bij dat verdrag, op het verbod op alternatieve procedures voor geschillenregeling, op de noodzaak dat onderzoeken, vervolgingen en gerechtelijke procedures doeltreffend, snel en in voorkomend geval ambtshalve of ex parte plaatsvinden en dat daarbij altijd rekening wordt gehouden met de rechten van het slachtoffer, op passende bescherming van alsook voorlichting, hulp en rechtsbijstand ten behoeve van slachtoffers, op de toelaatbare bewijsmiddelen, het recht van het slachtoffer om te worden gehoord en de bescherming van getuigen, op de verjaring van strafbare feiten, op samenwerking in strafzaken met het oog op de voorkoming, bestrijding en vervolging van alle vormen van geweld, de bescherming van en de verlening van hulp aan slachtoffers, het verrichten van onderzoeken of het voeren van procedures met betrekking tot strafbare feiten en de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke vonnissen, op de mogelijkheid waarover slachtoffers van een strafbaar feit dat is gepleegd op het grondgebied van een partij bij het Verdrag van Istanbul beschikken om aangifte te doen bij de bevoegde autoriteiten van de staat waarin zij wonen, op wederzijdse rechtshulp in strafzaken, op uitlevering of de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke vonnissen, op de uitwisseling van informatie die kan helpen bij de voorkoming van strafbare feiten of bij de instelling of uitvoering van onderzoeken, alsmede van informatie waaruit blijkt dat een persoon direct gevaar loopt het slachtoffer te worden van daden van geweld, en op de eerbiediging van de bescherming van persoonsgegevens.
 296


Zoals het Parlement, de Raad en de Commissie, alsook meerdere lidstaten die partij zijn in de onderhavige procedure, van mening zijn, vallen de bovengenoemde bepalingen grotendeels binnen de bevoegdheid van de Unie als bedoeld in artikel 82, lid 2, VWEU, op grond waarvan de Unie, voor zover nodig ter bevordering van de wederzijdse erkenning van vonnissen en rechterlijke beslissingen en van de politiële en justitiële samenwerking in strafzaken met een grensoverschrijdende dimensie, minimumvoorschriften kan vaststellen die met name betrekking hebben op de toelaatbaarheid van bewijs tussen de lidstaten, de rechten van personen in de strafvordering en de rechten van slachtoffers van misdrijven. Gelet op het aantal en de strekking van die bepalingen moet artikel 82, lid 2, VWEU dus worden beschouwd als een van de rechtsgrondslagen van de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst.
 298


Dergelijke verplichtingen vallen – zoals met name het Parlement en de Commissie betogen – grotendeels binnen het gebied van misdaadpreventie, ten aanzien waarvan artikel 84 VWEU de Unie de bevoegdheid verleent om maatregelen vast te stellen ter stimulering en ondersteuning van het optreden van de lidstaten. Gelet op het aantal en de strekking van de in het vorige punt aangehaalde bepalingen, die verplichtingen bevatten die grotendeels autonoom zijn ten opzichte van de verplichtingen waarvan een overzicht is gegeven in punt 295 van dit advies, zoals de advocaat-generaal in punt 158 van zijn conclusie heeft opgemerkt, moet worden geoordeeld dat dit deel van de voorgenomen overeenkomst niet louter ondergeschikt is aan laatstgenoemde verplichtingen en geen „uiterst beperkte” draagwijdte heeft. Hieruit volgt dat artikel 84 VWEU ook dient te worden vermeld als een van de rechtsgrondslagen van de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst.
 299


Ten derde houden de – van hoofdstuk V deel uitmakende – artikelen 33 tot en met 43 van het Verdrag van Istanbul met name in dat de verdragspartijen zich ertoe verbinden om bepaalde feiten strafbaar te stellen en op deze feiten doeltreffende, evenredige en afschrikkende straffen te stellen. Tot die feiten behoren – het plegen van alsook de poging tot, de medeplichtigheid aan en de uitlokking tot het plegen van – het door middel van dwang of bedreiging beschadigen van de geestelijke integriteit van een ander, gedragingen tot bedreiging van een andere persoon waardoor deze vreest voor zijn veiligheid, daden van fysiek geweld, het zonder wederzijds goedvinden plegen van seksuele handelingen met een persoon, het dwingen van een volwassene of een kind om een huwelijk aan te gaan, excisie, infibulatie of het toebrengen van enige andere vorm van vrouwelijke genitale verminking, het verrichten van een abortus bij een vrouw zonder haar voorafgaande toestemming, het zonder haar toestemming verrichten van ingrepen waardoor een vrouw zich niet langer op natuurlijke wijze kan voortplanten, en elke vorm van ongewenst verbaal, non-verbaal of fysiek seksueel getint gedrag dat de waardigheid van een persoon aantast, in het bijzonder door het creëren van een intimiderende, vijandige, onterende, vernederende of beledigende omgeving.
300


In dit verband wordt bij artikel 83, lid 1, VWEU aan de Unie de bevoegdheid toegekend om minimumvoorschriften vast te stellen die betrekking hebben op de bepaling van strafbare feiten en sancties op onder meer het gebied van mensenhandel en de seksuele uitbuiting van vrouwen en kinderen.
 301


Zoals met name de Commissie heeft aangevoerd en zoals de advocaat-generaal in punt 155 van zijn conclusie in essentie heeft opgemerkt, is er slechts op enkele specifieke punten sprake van overlapping tussen de in het Verdrag van Istanbul neergelegde verplichtingen – zoals deze in punt 299 van dit advies zijn uiteengezet – en het gebied waarop de Unie volgens artikel 83, lid 1, VWEU actie kan ondernemen, zodat moet worden vastgesteld dat de uit dat deel van het Verdrag van Istanbul voortvloeiende verplichtingen die binnen dit actiegebied vallen, een „uiterst beperkte” draagwijdte te hebben voor de Unie, en dat die Verdragsbepaling bijgevolg niet mag worden vermeld als een van de rechtsgrondslagen van de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst.
302


In de tweede plaats blijkt met betrekking tot asiel en non-refoulement, waarop hoofdstuk VII van het Verdrag van Istanbul ziet, uit de in de punten 30 tot en met 32 van het onderhavige advies opgenomen samenvatting van de artikelen 59 tot en met 61 van dit verdrag dat bij deze bepalingen in essentie verplichtingen worden opgelegd die betrekking hebben op de toekenning van zelfstandige en verlengbare verblijfsvergunningen, op de mogelijkheid een verblijfstitel te herkrijgen na het verlies daarvan ten gevolge van een gedwongen huwelijk, op de beëindiging van uitzettingsprocedures, op de toekenning van subsidiaire bescherming, op een gendersensitieve uitlegging van alle gronden in het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen met het oog op de toekenning van de vluchtelingenstatus en op een in bepaalde omstandigheden geldend verbod op refoulement.
303


Zoals tussen de deelnemers aan de onderhavige procedure vaststaat, vallen dergelijke verplichtingen binnen de werkingssfeer van artikel 78, lid 2, VWEU.
 304


Zoals de advocaat-generaal in de punten 160 tot en met 162 van zijn conclusie heeft opgemerkt, bevat het Verdrag van Istanbul weliswaar slechts drie artikelen die betrekking hebben op de in punt 302 van het onderhavige advies genoemde aangelegenheden, maar vormen deze artikelen een afzonderlijk hoofdstuk van dat verdrag en leggen zij nauwkeurige en wezenlijke verplichtingen op die in voorkomend geval nopen tot aanpassing van de wetgeving van de verdragspartijen inzake die aangelegenheden. Dit onderdeel kan dan ook niet worden geacht ondergeschikt te zijn of een „uiterst beperkte” draagwijdte te hebben in de zin van de in de punten 285 en 286 van dit advies aangehaalde rechtspraak, zodat artikel 78, lid 2, VWEU dient te worden vermeld als een van de rechtsgrondslagen van de handeling tot sluiting van voorgenomen overeenkomst in kwestie.
 305


In de derde plaats staat om te beginnen vast dat een aanzienlijk gedeelte van de verplichtingen om preventieve maatregelen te nemen die worden opgelegd bij de artikelen 7, 8, 10 en 11 (opgenomen in hoofdstuk II), de artikelen 12 tot en met 16 (opgenomen in hoofdstuk III), de artikelen 18 tot en met 28 (opgenomen in hoofdstuk IV), de artikelen 51 tot en met 53 (opgenomen in hoofdstuk VI) alsook de artikelen 62 en 63 (opgenomen in hoofdstuk VIII) van het Verdrag van Istanbul – van welke verplichtingen een overzicht is gegeven in punt 297 van dit advies – in wezen ook de Unie zou binden in haar verhouding tot haar administratief personeel en tot het publiek dat de kantoren en gebouwen van haar instellingen, organen en instanties bezoekt. Vervolgens zou hetzelfde gelden voor verschillende verplichtingen die voortvloeien uit de van hoofdstuk VI deel uitmakende artikelen 49, 50 en 56 en uit de van hoofdstuk VIII deel uitmakende artikelen 63 tot en met 65 van dat verdrag, zoals daarvan een overzicht is gegeven in punt 295 van het onderhavige advies. Ten slotte blijkt dat voor de Unie specifiek met betrekking tot haar openbaar bestuur aanvullende verplichtingen zouden kunnen gelden, zoals de in artikel 30 van het Verdrag van Istanbul neergelegde verplichting om een passende schadevergoeding te betalen aan slachtoffers van geweld.
306


Zoals de Raad in overweging 7 van de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening in essentie heeft overwogen, vallen dergelijke verplichtingen binnen de werkingssfeer van artikel 336 VWEU.
 307


Zoals de advocaat-generaal in punt 164 van zijn conclusie heeft opgemerkt, mag de Unie zich er – anders dan op de door artikel 82, lid 2, en artikel 84 VWEU bestreken gebieden – met betrekking tot haar openbaar bestuur niet toe beperken minimumvoorschriften of ondersteunende maatregelen vast te stellen, maar moet zij zelf waarborgen dat de in punt 305 van dit advies beschreven verplichtingen volledig worden nagekomen.
308


Hieruit volgt dat deze component van de voorgenomen overeenkomst – gelet op het aantal bepalingen in kwestie, op de omvang van de verplichtingen die de Unie uit dien hoofde op zich zou nemen met betrekking tot haar openbaar bestuur, en op het beperkte aantal aangelegenheden die onder die overeenkomst vallen – niet louter ondergeschikt is en geen „uiterst beperkte” draagwijdte heeft, zodat artikel 336 VWEU behoort te worden vermeld als een van de rechtsgrondslagen van de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst.
 309


Wat in de vierde plaats de op de Unie rustende verplichtingen betreft die zouden voortvloeien uit de in hoofdstuk IX opgenomen artikelen 66 tot en met 70 en het in hoofdstuk XII opgenomen artikel 74 van het Verdrag van Istanbul – welke verplichtingen betrekking hebben op het toezichtmechanisme en de geschillenregeling – kan ermee worden volstaan in herinnering te brengen dat de bevoegdheid van de Unie om internationale verbintenissen aan te gaan zich mede uitstrekt tot de bevoegdheid om naast deze verbintenissen institutionele bepalingen vast te stellen. Dat deze bepalingen worden opgenomen in de overeenkomst, heeft geen invloed op de aard van de bevoegdheid om deze overeenkomst te sluiten. Zij zijn immers ondersteunend en vallen dus binnen dezelfde bevoegdheid als de materiële bepalingen waar zij bij horen [zie in die zin advies 2/15 (Vrijhandelsovereenkomst met Singapore) van 16 mei 2017, EU:C:2017:376, punt 276 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
310


Voorts moet – in navolging van de advocaat-generaal in punt 165 van zijn conclusie – nog worden gepreciseerd dat de cumulatie van de in het onderhavige advies vastgestelde juiste rechtsgrondslagen niet in strijd is met de in punt 288 van dit advies in herinnering gebrachte rechtspraak, aangezien volgens artikel 218 VWEU voor de vaststelling van het besluit over de sluiting van de voorgenomen overeenkomst dezelfde procedure moet worden gevolgd met betrekking tot al deze rechtsgrondslagen, waarvoor intern stuk voor stuk de gewone wetgevingsprocedure moet worden toegepast.
 311


Gelet op een en ander moet op de eerste vraag, onder a), van het verzoek om advies worden geantwoord dat de juiste materiële rechtsgrondslag voor de vaststelling van de handeling van de Raad houdende sluiting door de Unie van het gedeelte van het Verdrag van Istanbul waarop de voorgenomen overeenkomst in de zin van artikel 218, lid 11, VWEU betrekking heeft, bestaat uit artikel 78, lid 2, artikel 82, lid 2, en de artikelen 84 en 336 VWEU.
D.
Opsplitsing van de handeling tot sluiting van het Verdrag van Istanbul in twee afzonderlijke besluiten







312


Gelet op de vaststellingen in de punten 228 en 294 van dit advies moet worden geoordeeld dat het Parlement met de eerste vraag, onder b), van het verzoek om advies in essentie wenst te vernemen of het noodzakelijk of mogelijk is om de handeling tot sluiting door de Unie van het gedeelte van het Verdrag van Istanbul waarop de voorgenomen overeenkomst betrekking heeft, op te splitsen in twee afzonderlijke besluiten.
313


Zoals blijkt uit het verzoek om advies en de bij het Hof ingediende opmerkingen, houdt deze vraag verband met het feit dat Protocol nr. 21 wat betreft Ierland van toepassing is op de onderhavige situatie, ten gevolge van het feit dat onder meer artikel 78, lid 2, artikel 82, lid 2, en artikel 84 VWEU, die zijn opgenomen in titel V van het derde deel van het VWEU, zijn aangewezen als juiste rechtsgrondslagen voor de sluiting van de voorgenomen overeenkomst. Overigens heeft de Republiek Bulgarije weliswaar ook gewezen op de potentiële relevantie van Protocol nr. 22 voor die vraag, maar heeft de Raad betoogd dat de toepassing van dit protocol in het onderhavige geval geen bijzondere moeilijkheden heeft opgeleverd.
 314


Wat Protocol nr. 21 betreft, blijkt namelijk uit de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening dat Ierland op grond van dat protocol niet wenste deel te nemen aan de sluiting door de Unie van het onderdeel van het Verdrag van Istanbul dat betrekking heeft op asiel en non-refoulement, maar wel aan de sluiting van de overige onderdelen van dat verdrag.
315


Zoals blijkt uit overweging 10 van besluit 2017/865 over de ondertekening alsook uit het betoog van Ierland en de Raad, berust dit onderscheid tussen die verschillende onderdelen van het Verdrag van Istanbul op het feit dat Ierland wel gebonden is door de richtlijnen 2011/36 en 2011/93, maar niet door de richtlijnen 2011/95 en 2013/32.
316


Dienaangaande zij opgemerkt dat Ierland volgens artikel 1 van Protocol nr. 21 „niet [deelneemt] aan de aanneming door de Raad van overeenkomstig [het derde deel], titel V, van het [VWEU] voorgestelde maatregelen”.
317


Volgens artikel 2 van dit protocol „zijn de bepalingen van [het derde deel], titel V, van het [VWEU], de overeenkomstig die titel aangenomen maatregelen, de bepalingen in door de Unie overeenkomstig die titel gesloten internationale overeenkomsten en de beslissingen van het Hof van Justitie van de Europese Unie ter uitlegging van die bepalingen of maatregelen niet bindend voor, noch van toepassing in [Ierland]” en laten „[de] bedoelde bepalingen, maatregelen en beslissingen [...] de bevoegdheden, rechten en verplichtingen van deze [lidstaat] onverlet”. Die bepalingen, maatregelen en beslissingen „laten [bovendien] zowel het op [...] Ierland van toepassing zijnde communautair acquis als het acquis van de Unie onverlet en maken geen deel uit van het op die [lidstaat] van toepassing zijnde recht van de Unie”.
 318


In artikel 3 van Protocol nr. 21 is evenwel bepaald dat Ierland ter kennis kan brengen „dat [het wenst] deel te nemen aan de aanneming en toepassing van de voorgestelde maatregel, waarna deze [lidstaat] daartoe gerechtigd [is]”.
319


Krachtens artikel 4 van Protocol nr. 21 kan Ierland „[n]a de aanneming van een maatregel door de Raad overeenkomstig [het derde deel], titel V, van het [VWEU] [...] de Raad en de Commissie er te allen tijde van in kennis stellen dat [het] die maatregel [wenst] te aanvaarden”.
320


In artikel 4 bis, lid 1, van Protocol nr. 21 wordt gepreciseerd dat de bepalingen van dit protocol „ten aanzien van [...] Ierland ook [gelden] voor de uit hoofde van [het derde deel], titel V, van het [VWEU] voorgestelde of vastgestelde maatregelen tot wijziging van een bestaande maatregel waardoor [het] gebonden [is]”.
321


Zoals de advocaat-generaal in de punten 186 tot en met 189 van zijn conclusie heeft opgemerkt, volgt uit de artikelen 1 tot en met 4 bis van Protocol nr. 21 dat de deelname van Ierland aan de richtlijnen 2011/36 en 2011/93 niet kan worden geacht automatisch te impliceren dat deze lidstaat verplicht is om deel te nemen aan de sluiting door de Unie van het overeenkomstige gedeelte van het Verdrag van Istanbul. Onder voorbehoud van de procedure van artikel 4 bis, lid 2, van dat protocol, waarvan de toepassing niet wordt overwogen in de onderhavige procedure, wordt in die bepalingen immers ondubbelzinnig gepreciseerd dat Ierland – tenzij het ter kennis brengt dat het wenst deel te nemen aan de vaststelling en toepassing van de voorgestelde maatregel – niet deelneemt aan de initiële maatregelen van het derde deel, titel V, VWEU, noch aan onder deze titel vallende maatregelen tot wijziging van een bestaande en voor die lidstaat bindende maatregel.
 322


Deze uitlegging vindt steun in een systematische lezing van Protocol nr. 21, waaruit blijkt dat artikel 2 van dit protocol niet los van artikel 1 ervan kan worden gelezen of toegepast. De in artikel 2 van Protocol nr. 21 neergelegde regel dat Ierland ingevolge artikel 1 en onder voorbehoud van de artikelen 3, 4 en 6 van dit protocol niet gebonden is door de in artikel 2 bedoelde maatregelen, bepalingen en beslissingen, is namelijk intrinsiek verbonden met de in artikel 1 neergelegde regel dat die lidstaat niet deelneemt aan de vaststelling van maatregelen die onder titel V van het derde deel van het VWEU vallen, zodat deze twee regels slechts in hun onderlinge samenhang kunnen worden begrepen [zie in die zin advies 1/15 (PNR-Overeenkomst EU-Canada) van 26 juli 2017 (EU:C:2017:592, punten 115 en 116].
323


Het zou dus met de doelstelling van Protocol nr. 21 in strijd zijn dat Ierland mag deelnemen aan de vaststelling van een handeling van de Unie zonder door deze handeling te worden gebonden, maar evenzeer dat die lidstaat door een dergelijke handeling wordt gebonden zonder te hebben deelgenomen aan de vaststelling ervan [zie in die zin en naar analogie advies 1/15 (PNR-Overeenkomst EU-Canada) van 26 juli 2017, EU:C:2017:592, punt 116].
324


Tevens heeft het Hof gepreciseerd dat Protocol nr. 21 geen enkele invloed kan hebben op de vraag naar de juiste rechtsgrondslag voor de vaststelling van het besluit in kwestie [advies 1/15 (PNR-Overeenkomst EU-Canada) van 26 juli 2017, EU:C:2017:592, punt 108].
 325


De in de rechtspraak van het Hof geformuleerde regel dat de materiële rechtsgrondslag van een handeling beslissend is voor het antwoord op de vraag welke procedures moeten worden gevolgd om deze handeling vast te stellen, geldt namelijk niet alleen voor de procedures voor de vaststelling van een interne handeling, maar tevens voor de procedures die van toepassing zijn op de sluiting van internationale overeenkomsten (arrest van 24 juni 2014, Parlement/Raad, C‑658/11, EU:C:2014:2025, punt 57).
326


Derhalve wordt aan de hand van de juiste rechtsgrondslagen voor de sluiting van de voorgenomen overeenkomst bepaald of artikel 1 van Protocol nr. 21 van toepassing is en wordt vervolgens, naargelang van het antwoord op de vraag of Ierland volgens die bepaling al dan niet deelneemt aan de vaststelling van de handeling tot sluiting van die overeenkomst, op grond van artikel 2 van dat protocol bepaald of deze handeling tot sluiting al dan niet bindend zal zijn voor Ierland en dus of de bepalingen van het Verdrag van Istanbul waarop de voorgenomen overeenkomst betrekking heeft ten gevolge van die handeling al dan niet op die lidstaat van toepassing zullen zijn.
327


Doordat de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 21 intrinsiek samenhangen en doordat volgens geen van de bepalingen van dit protocol een gedeeltelijke deelname aan een maatregel mogelijk is, is het uitgesloten dat slechts wordt deelgenomen aan enkele onderdelen van een en dezelfde in die artikelen bedoelde maatregel. Deze vaststelling vindt steun in de bewoordingen van artikel 3 van dat protocol, dat Ierland slechts de mogelijkheid biedt om ter kennis te brengen dat het wenst deel te nemen aan de vaststelling en toepassing van de „voorgestelde maatregel”.
 328


Hieruit volgt dat Protocol nr. 21 niet toestaat dat de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst in twee besluiten wordt opgesplitst om Ierland in staat te stellen deel te nemen aan de vaststelling van een van beide besluiten, maar niet van het andere, ook al zou elk van de besluiten over de sluiting – net zoals de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening – betrekking hebben op maatregelen die onder het derde deel, titel V, van het VWEU en derhalve binnen de werkingssfeer van dat protocol vallen.
329


Een dergelijke opsplitsing van een handeling tot sluiting van een voorgenomen overeenkomst in twee of meer besluiten zou bovendien mogelijkerwijs in strijd zijn met zowel de in de punten 285 tot en met 287 van het onderhavige advies in herinnering gebrachte rechtspraak als artikel 13, lid 2, VEU, waarin onder meer is bepaald dat de instellingen moeten handelen volgens de in de Verdragen vastgestelde procedures, voorwaarden en doelstellingen. Die aanpak zou tevens in strijd kunnen zijn met de in punt 232 van dit advies in herinnering gebrachte rechtspraak, waarin is geoordeeld dat de regels voor de wilsvorming van de instellingen van de Unie zijn neergelegd in de Verdragen en dat de lidstaten of de instellingen zelf daarvan niet naar eigen goeddunken mogen afwijken.
 330


Indien komt vast te staan dat de handeling tot sluiting van een internationale overeenkomst meerdere doelstellingen of componenten heeft die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn zonder dat de ene doelstelling of component wordt geacht ondergeschikt te zijn aan de andere, zodat op die handeling verschillende rechtsgrondslagen van toepassing zijn, kan een verschil tussen de stemvoorschriften binnen de Raad – zoals de advocaat-generaal in punt 182 van zijn conclusie heeft opgemerkt – tot gevolg hebben dat die rechtsgrondslagen onderling onverenigbaar zijn [zie in die zin advies 1/15 (PNR-Overeenkomst EU-Canada) van 26 juli 2017, EU:C:2017:59, punt 109].
331


In een dergelijk geval kan het noodzakelijk blijken om twee of meerdere besluiten te nemen teneinde een handeling tot sluiting van een voorgenomen internationale overeenkomst vast te stellen [zie in die zin arrest van 2 september 2021, Commissie/Raad (Overeenkomst met Armenië), C‑180/20, EU:C:2021:658, punt 40].
332


Hieruit volgt dat er zich situaties kunnen voordoen waarin er een objectieve noodzaak bestaat om een handeling tot sluiting van een voorgenomen overeenkomst op te splitsen in twee of meer besluiten.
333


Dit kan met name het geval zijn wanneer een dergelijke opsplitsing ertoe strekt dat in aanmerking wordt genomen dat Ierland niet deelneemt aan de in verband met de sluiting van een internationale overeenkomst overwogen maatregelen die binnen de werkingssfeer van Protocol nr. 21 vallen, terwijl andere in verband met die sluiting overwogen maatregelen niet binnen die werkingssfeer vallen.
334


Tevens kan dat het geval zijn wanneer een dergelijke opsplitsing ervoor moet zorgen dat rekening wordt gehouden met het feit dat het Koninkrijk Denemarken niet deelneemt aan de in verband met de sluiting van een internationale overeenkomst overwogen maatregelen die binnen de werkingssfeer van Protocol nr. 22 vallen, terwijl andere in verband met die sluiting overwogen maatregelen niet binnen die werkingssfeer vallen.
 335


In zoverre zij eraan herinnerd dat Protocol nr. 22 – zoals blijkt uit de derde tot en met de vijfde alinea van de preambule ervan – ertoe strekt een rechtskader te scheppen dat de lidstaten de mogelijkheid biedt om hun samenwerking op het gebied van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht verder te versterken door zonder de deelname van het Koninkrijk Denemarken maatregelen te treffen die deze lidstaat niet binden, en dat laatstbedoelde lidstaat tegelijk de mogelijkheid biedt om aan de vaststelling van maatregelen op dit gebied deel te nemen en erdoor gebonden te zijn onder de in artikel 8 van dat protocol gestelde voorwaarden. Daartoe bepaalt artikel 1, eerste alinea, van Protocol nr. 22 dat het Koninkrijk Denemarken niet deelneemt aan de vaststelling door de Raad van de onder het derde deel, titel V, van het VWEU voorgestelde maatregelen en bepaalt artikel 2 van dat protocol dat deze maatregelen niet bindend zijn voor het Koninkrijk Denemarken [zie in die zin advies 1/15 (PNR-Overeenkomst EU-Canada) van 26 juli 2017, EU:C:2017:592, punten 111 en 112].
336


In het onderhavige geval volgt uit het antwoord op de eerste vraag, onder a), dat tot de rechtsgrondslagen van de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst artikel 336 VWEU behoort, dat niet voorkomt in het derde deel, titel V, van het VWEU en dus ook niet binnen de werkingssfeer van de Protocollen nr. 21 en nr. 22 valt. Derhalve kan worden vastgesteld dat het objectief noodzakelijk is om de handeling tot sluiting van die overeenkomst op te splitsen teneinde in aanmerking te nemen dat Ierland of het Koninkrijk Denemarken niet aan de sluiting deelneemt voor zover die met zich meebrengt dat de Unie haar uit artikel 78, lid 2, artikel 82, lid 2, en artikel 84 VWEU voortvloeiende externe bevoegdheden uitoefent.
 337


Op de eerste vraag, onder b), van het verzoek om advies moet dan ook worden geantwoord dat de Protocollen nr. 21 en nr. 22 de opsplitsing in twee afzonderlijke besluiten van de handeling van de Raad houdende sluiting door de Unie van het gedeelte van het Verdrag van Istanbul waarop de voorgenomen overeenkomst betrekking heeft, uitsluitend rechtvaardigen voor zover die opsplitsing ertoe strekt dat in aanmerking wordt genomen dat Ierland of het Koninkrijk Denemarken niet deelneemt aan de in verband met de sluiting van die overeenkomst vastgestelde – in hun geheel te beschouwen – maatregelen die binnen de werkingssfeer van die protocollen vallen.
 VII. Antwoord op het verzoek om advies






338


Uit een en ander volgt dat:





–


de Verdragen er niet aan in de weg staan dat de Raad – mits te allen tijde volledig wordt voldaan aan de vereisten van artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU – het besluit over de sluiting van het Verdrag van Istanbul door de Unie, met inachtneming van zijn reglement van orde, pas vaststelt nadat de lidstaten een „gemeenschappelijk akkoord” hebben bereikt om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden gebonden te worden door dit verdrag; de Verdragen staan er daarentegen wel aan in de weg dat de Raad een extra stap toevoegt aan de in artikel 218 VWEU geregelde sluitingsprocedure door de vaststelling van het besluit over de sluiting van dat verdrag afhankelijk te maken van de voorafgaande constatering dat er sprake is van een dergelijk „gemeenschappelijk akkoord”;








–


de juiste materiële rechtsgrondslag voor de vaststelling van de handeling van de Raad houdende sluiting door de Unie van het gedeelte van het Verdrag van Istanbul waarop de voorgenomen overeenkomst in de zin van artikel 218, lid 11, VWEU betrekking heeft, bestaat uit artikel 78, lid 2, artikel 82, lid 2, en de artikelen 84 en 336 VWEU;








–


de Protocollen nr. 21 en nr. 22 de opsplitsing in twee afzonderlijke besluiten van de handeling van de Raad houdende sluiting door de Unie van het gedeelte van het Verdrag van Istanbul waarop de voorgenomen overeenkomst betrekking heeft, uitsluitend rechtvaardigen voor zover die opsplitsing ertoe strekt dat in aanmerking wordt genomen dat Ierland of het Koninkrijk Denemarken niet deelneemt aan de in verband met de sluiting van die overeenkomst vastgestelde – in hun geheel te beschouwen – maatregelen die binnen de werkingssfeer van die protocollen vallen.
 Bijgevolg brengt het Hof (Grote kamer) het volgende advies uit:










1)




Mits te allen tijde volledig wordt voldaan aan de vereisten van artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU, staan de Verdragen er niet aan in de weg dat de Raad van de Europese Unie het besluit over de sluiting van het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld (Verdrag van Istanbul) door de Europese Unie, met inachtneming van zijn reglement van orde, pas vaststelt nadat de lidstaten een „gemeenschappelijk akkoord” hebben bereikt om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden gebonden te worden door dit verdrag. De Verdragen staan er daarentegen wel aan in de weg dat de Raad een extra stap toevoegt aan de in artikel 218 VWEU geregelde sluitingsprocedure door de vaststelling van het besluit over de sluiting van dat verdrag afhankelijk te maken van de voorafgaande constatering dat er sprake is van een dergelijk „gemeenschappelijk akkoord”.
2)




De juiste materiële rechtsgrondslag voor de vaststelling van de handeling van de Raad houdende sluiting door de Unie van het gedeelte van het Verdrag van Istanbul waarop de voorgenomen overeenkomst in de zin van artikel 218, lid 11, VWEU betrekking heeft, bestaat uit artikel 78, lid 2, artikel 82, lid 2, en de artikelen 84 en 336 VWEU.
 3)




Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht en Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, die beide aan het VEU en het VWEU zijn gehecht, rechtvaardigen de opsplitsing in twee afzonderlijke besluiten van de handeling van de Raad houdende sluiting door de Unie van het gedeelte van het Verdrag van Istanbul waarop de voorgenomen overeenkomst betrekking heeft, uitsluitend voor zover die opsplitsing ertoe strekt dat in aanmerking wordt genomen dat Ierland of het Koninkrijk Denemarken niet deelneemt aan de in verband met de sluiting van die overeenkomst vastgestelde – in hun geheel te beschouwen – maatregelen die binnen de werkingssfeer van die protocollen vallen.
Lenaerts
Silva de Lapuerta
Arabadjiev
Prechal
Vilaras
Ilešič
Bay Larsen
Kumin
Wahl
von Danwitz
Biltgen
Jürimäe
Rossi
Jarukaitis
Jääskinen
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 6 oktober 2021.
De griffier
A. Calot Escobar
De president
K. Lenaerts.
