None
(790)


Bovendien is in de in overweging 770 genoemde “richtsnoeren” staal opgenomen als een prioritaire sector voor internationale samenwerking op het gebied van productiecapaciteit en vervaardiging van uitrusting (zie hoofdstuk 3, punt 7). In de richtsnoeren wordt ook aangegeven dat “de toetreding van Chinese uitrusting, technologie, diensten en normen tot de wereldmarkt zal worden bevorderd”, met name in deze prioritaire sectoren. In hoofdstuk 3, punt 8, wordt hieraan toegevoegd dat staalfabrieken zullen worden gebouwd “in prioritaire landen met gunstige omstandigheden op het gebied van hulpbronnen… en met een uitgebreid marktpotentieel via de uitvoer van totaalpakketten van uitrusting …” Tot slot wordt in punt 32, dat verwijst naar verhoogde financiële steun, onder meer melding gemaakt van de volgende middelen om ondernemingen die “toetreden tot de wereldmarkt” te ondersteunen”: “ondersteunen van de ondernemingen die “toetreden tot de wereldmarkt” met buitenlandse activa en aandelenbelangen als zekerheid om leningen te verwerven en andere rechten om mineralen te winnen en om hun mogelijkheden voor bedrijfsfinanciering te verbeteren.”










(791)


Met andere woorden: het verstrekken van aandeelhoudersleningen en uitrusting door de Chinese moedermaatschappijen aan hun dochterondernemingen in Indonesië past perfect binnen de beleidsdoelstelling van de Chinese overheid om BRI-projecten in de staalindustrie te bevorderen, en het ter beschikking stellen van buitenlandse activa (in dit geval uitrusting) wordt door de Chinese overheid beschouwd als een manier om zekerheden te versterken en de algemene financiële capaciteit van die ondernemingen te verbeteren.
 (792)


In deze context ontvingen de moedermaatschappijen van de IRNC Group van de Chinese overheid een financiële bijdrage in de vorm van subsidies of preferentiële financiering teneinde deze beleidsmaatregelen uit te voeren, waaronder de financiering van hun investeringen in Indonesië voor de productie van het betrokken product. Wegens het volledige gebrek aan medewerking van deze ondernemingen en de Chinese overheid op dit punt kon de Commissie de feitelijke financieringsbron niet vaststellen en in detail nagaan via welke middelen deze financiële bijdrage werd verstrekt. Op grond van de beschikbare gegevens overeenkomstig artikel 28, lid 1, van de basisverordening en op basis van al het bovengenoemde bewijsmateriaal over de financiering van projecten buiten China, onder meer in Indonesië, in het kader van het “BRI”, evenals op basis van de bevindingen in de bandenzaak, het SGV-antisubsidieonderzoek en het onderzoek naar glasvezelversterkingen, heeft de Commissie geconcludeerd dat de Chinese moedermaatschappijen een financiële bijdrage hebben ontvangen in de vorm van subsidies of preferentiële financiering, die vervolgens werd gebruikt om aandeelhoudersleningen en kapitaal in natura te verstrekken aan hun dochterondernemingen ter bevordering van hun financiële capaciteit en hun activiteiten in Indonesië. In dit verband werd het voordeel van de subsidies of preferentiële leningen die door de Chinese moedermaatschappijen werden ontvangen toegekend aan de activiteiten van de dochterondernemingen in Indonesië via renteloze intragroepsleningen.
 (793)


Meer specifiek heeft de Commissie in de bandenzaak vastgesteld dat de financiering die in het kader van het BRI werd verstrekt, werd gebruikt voor de aankoop van aandelen in de Pirelli Group, en dat deze overeenkwam met een uitvoersubsidie (209). In het SGV-antisubsidieonderzoek en het onderzoek naar glasvezelversterkingen kon de Commissie, ondanks gedeeltelijke medewerking, de preferentiële financiering afkomstig uit China opsporen en in overeenstemming brengen met de financiering die uiteindelijk werd ingebracht in de Egyptische productie-eenheden. In beide zaken kon de Commissie aantonen dat de financiële bijdragen die in China waren toegekend aan de moedermaatschappijen volledig door hen werden overgedragen aan de buitenlandse dochterondernemingen in de landen van uitvoer. In dit geval kon de Commissie wegens het volledige gebrek aan medewerking de opsporing van de fondsen niet beoordelen, aangezien zij deze specifieke financiële gegevens niet in het publieke domein heeft kunnen vinden, ondanks het feit dat ook Chinese bronnen werden doorzocht. Daarom moest de Commissie overeenkomstig artikel 28, lid 1, conclusies trekken op basis van de bandenzaak, het SGV-antisubsidieonderzoek en het onderzoek naar glasvezelversterkingen, die in hoge mate vergelijkbaar zijn met deze zaak omdat het gaat om projecten die in het kader van het BRI-initiatief worden gefinancierd volgens precies hetzelfde patroon. Verder vertonen het SGV-antisubsidieonderzoek en het onderzoek naar glasvezelversterkingen een aantal overeenkomsten doordat China via zijn beleids- en staatsbanken preferentiële financiering verstrekte aan de Egyptische dochterondernemingen via het BRI en de bilaterale samenwerking met de Egyptische overheid. Deze situaties zijn vergelijkbaar met de situatie in dit onderzoek, waarin China in het kader van het BRI via EXIM en andere staatsbanken preferentiële financiering verstrekt voor een investeringsproject in Indonesië.
 (794)


Bij gebreke van bewijsmateriaal van de Chinese ondernemingen of de Chinese overheid en op basis van het algemeen beschikbare bewijsmateriaal, met name in de bandenzaak, het SGV-antisubsidieonderzoek en het onderzoek naar glasvezelversterkingen, heeft de Commissie aldus geconcludeerd dat het verstrekken van uitrusting en aandeelhoudersleningen door de aandeelhouders slechts een andere manier was om de Indonesische dochterondernemingen te financieren, en heeft zij besloten hiertegen compenserende maatregelen in te stellen als zijnde door de staat gesteunde kapitaalinjecties waarmee werd beoogd de productiefaciliteiten van de IRNC Group in Indonesië op te zetten en uit te breiden. Die steun zou tevens onder overeenkomen met de afspraken waarover China en Indonesië krachtens het bilateraal samenwerkingskader overeenstemming hadden bereikt, die om de in de overwegingen hierboven genoemde redenen aan Indonesië zijn toegekend en die dus aan de vanuit Indonesië uitgevoerde producten kunnen worden toegeschreven.
(795)


Vervolgens heeft de Commissie geanalyseerd of de via de Chinese moedermaatschappijen door de Chinese overheid verstrekte financiële bijdrage een voordeel opleverde voor de IRNC Group. Ook hier weer moest de Commissie, vanwege de niet-medewerking van deze ondernemingen, haar bevindingen baseren op beschikbare feiten zoals bedoeld in artikel 28 van de basisverordening. Uit de voorwaarden van de aandeelhoudersleningen (onder meer het feit dat geen rente werd aangerekend) blijkt dat de Chinese moedermaatschappijen het voordeel van de in China ontvangen subsidies en preferentiële leningen volledig aan hun activiteiten in Indonesië hebben toegekend.
 (796)


Wat de uitrusting betreft, heeft de Commissie geanalyseerd of de desbetreffende uitrusting aan marktconforme prijzen waren aangekocht door deze te vergelijken met de marktprijzen voor vergelijkbare uitrusting die in de roestvrijstaalsector wordt gebruikt. Op basis van die analyse heeft de Commissie vastgesteld dat de uitrusting tegen een aanzienlijk lagere prijs werd aangeboden in vergelijking met de internationale marktprijzen voor vergelijkbare representatieve pakketten van productie-uitrusting voor koudwalserijen. Op basis van het bewijs in het dossier en in overeenstemming met artikel 28, lid 1, van de basisverordening (210) heeft de Commissie geconcludeerd dat de via de Chinese moedermaatschappijen door de Chinese overheid verstrekte financiële bijdrage een voordeel had opgeleverd in de zin van artikel 3, lid 2, van de basisverordening.
4.6.4.3.   Berekening van de hoogte van de subsidie







(797)


Voor het eerste punt, namelijk de door CAF verstrekte kapitaalinjectie, werd het voordeel berekend op basis van een redelijk rendement, d.w.z. wat een marktinvesteerder zou hebben verwacht als hij de aandelen had verkocht op het moment dat de aandelen werden aangekocht. Daartoe heeft de Commissie gezocht naar soortgelijke transacties in de staalindustrie in de afgelopen jaren. Op basis van het resultaat van elf verkooptransacties van staalbedrijven in de periode van 2006 tot en met 2019, heeft de Commissie geconcludeerd dat een redelijke prijs voor de aandelen in een staalbedrijf gelijk zou zijn aan acht keer de bedrijfswinst.
(798)


Derhalve werd het voordeel berekend als het verschil tussen de waarde van het 24 % belang van Reed Investment gewaardeerd op acht keer de bedrijfswinst van SMI voor 2018, minus de door Reed Investment betaalde prijs. Het voordeel werd vervolgens verdeeld over het onderzoektijdvak op basis van de in de inschrijvingsovereenkomst vermelde lockdown-periode, namelijk 5,5 jaar.
 (799)


Voor het tweede punt, d.w.z. de verstrekking van uitrusting onder preferentiële voorwaarden, werd het voordeel berekend als het verschil tussen de door de ondernemingen in de IRNC Group betaalde aankoopprijs en een marktprijs voor de aankoop van vergelijkbare uitrusting. De Commissie heeft in dit verband vergelijkbare aankopen van representatieve pakketten van uitrusting voor koudwalserijen in de voorgaande jaren onderzocht op basis van aankooptransacties van staalbedrijven. Het eruit voortvloeiende voordeel werd dan aan het onderzoektijdvak toegekend op basis van de levensduur van de aangekochte goederen.
(800)


Voor het derde punt, namelijk de aandeelhoudersleningen, besloot de Commissie om de uitstaande bedragen van deze leningen in de loop van het onderzoektijdvak als een subsidie te behandelen, aangezien deze leningen de facto werden beschouwd als een kapitaalinjectie die door de Chinese moedermaatschappijen werd gebruikt om de ontvangen subsidies en preferentiële leningen te laten doorstromen. Het toegekende voordeel werd vastgesteld op basis van het uitstaande bedrag van de lening verminderd met de in het onderzoektijdvak betaalde rente (indien van toepassing). Aangezien de leningen duidelijk verband hielden met een investering op lange termijn, werd het bedrag omgeslagen over de looptijd van de lening en is alleen rekening gehouden met het aan het onderzoektijdvak toegerekende bedrag. Ten slotte is het voordeel waar nodig verder aangepast om enkel rekening te houden met het aantal dagen in het onderzoektijdvak dat de lening liep.
(801)


Het aldus vastgestelde subsidiebedrag voor steun voor kapitaalinvesteringen bedroeg 6,02 % voor de IRNC Group.
4.6.4.4.   Opmerkingen over de mededeling van de definitieve bevindingen







(802)


De IRNC Group beklaagde zich over de ontoereikende mededeling van feiten en overwegingen betreffende de benchmark voor de kapitaalinjectie door CAF, aangezien de namen van de ondernemingen in de benchmark waren weggelaten en niet werd aangegeven of de transacties speciale aandelen betroffen.
 (803)


De Commissie was van mening dat het bekendmaken van de gedetailleerde cijfers, de aard van de aandelen en afzonderlijke namen van de ondernemingen, vertrouwelijke informatie zou vrijgeven over door specifieke ondernemingen verrichte transacties. In plaats daarvan verschafte de Commissie een betekenisvolle samenvatting van de gegevens, met geïndexeerde cijfers en een vermelding dat alle transacties waren verricht door ondernemingen in de staalindustrie. Dit argument werd dan ook afgewezen.
(804)


Eurofer merkte op dat de benchmark werd berekend over het bedrijfsresultaat (EBITA), maar dat de over de vergelijkbare transacties voor staalbedrijven verstrekte informatie leek te verwijzen naar de EBITDA. Het EBITA is lager dan de EBITDA. Als de Commissie de berekening derhalve toepaste op het EBITA en niet op de EBITDA, waarnaar de benchmark verwijst, werd het voordeel voor SMI onderschat. De klager nodigde de Commissie uit om de berekening te herzien.
(805)


De jaarrekening van SMI bevat geen EBITDA als zodanig. In plaats van te proberen de EBITDA opnieuw te berekenen op basis van de beschikbare gegevens, gebruikte de Commissie het bedrijfsresultaat van SMI om het voordeel te berekenen. Dit werd beschouwd als een redelijke en voorzichtige benadering. Na verdere analyse concludeerde de Commissie dat de herziene berekening enkel zou hebben geleid tot een verwaarloosbare verandering van minder dan 0,1 %. De Commissie hield derhalve vast aan haar oorspronkelijke berekening.
(806)


Wat de inbreng van kapitaal in natura tegen een ontoereikende prijs betreft, voerde de IRNC Group aan dat IRNC slechts één koudwalsband invoerde en dat de overige uitrusting geen gelijkenis vertoont met de koudwalsband. De IRNC Group voerde aan dat de Commissie niet toelichtte waarom ook voordelen aan andere soorten uitrusting zijn toegekend.
 (807)


In dit verband merkte de Commissie allereerst op dat het register met vaste activa van een grote productiefabriek zoals IRNC uit honderden walsbanden bestaat. Daarom besloot de Commissie om een steekproef samen te stellen van representatieve uitrustingsonderdelen om het voordeel voor de hele fabriek vast te stellen. De koudwalsbanden vormden een essentieel onderdeel van het productieproces van IRNC, en het voordeel voor deze productielijnen kan derhalve als representatief voor de hele fabriek worden beschouwd. Verder gebruikte de Commissie niet alleen één type uitrusting bij haar berekening, maar diverse typen uitrusting die deel uitmaken van de productielijn, zoals delen van een koudwalserij met twintig omkeerbare rollen, wals, deel van de brugkraan, afrol- en oproleenheid, snijmachine en overige elementen. Dit argument werd dan ook afgewezen.
(808)


De IRNC Group verzocht de Commissie tevens om aanvullende informatie te verstrekken over de methode die werd gebruikt om de benchmark voor de aankoop van machines vast te stellen.
(809)


In dit verband merkt de Commissie op dat de gebruikte benchmark werd gecorrigeerd voor vergelijkbare productiecapaciteit als de uitrusting van IRNC, dat de uitrusting van oorsprong uit Europa of de Verenigde Staten was en dat het jaar van aankoop van de uitrusting uiteenliep van 2008 tot 2020, d.w.z. zowel voor- als nadat de IRNC-fabriek in bedrijf werd genomen. Omdat in deze periode geen wezenlijke prijsverschillen werden geconstateerd, concludeerde de Commissie dat alle aankopen in deze periode redelijke graadmeters waren voor de aankopen door IRNC.
 (810)


In haar opmerkingen over de aanvullende mededeling van de definitieve bevindingen merkte de IRNC Group op dat de door de Commissie verstrekte aanvullende informatie over de benchmark voor de ingevoerde machines verwijst naar een benchmark buiten het “land van levering of aankoop”, waarnaar artikel 14, punt d), van de SCM-overeenkomst verwijst. Volgens de IRNC Group moet het “land van levering of aankoop” in dit geval Indonesië of China zijn, overeenkomstig de Beroepsinstantie in US — Softwood Lumber IV (211). Volgens de IRNC Group had de Commissie moeten vaststellen dat particuliere prijzen in Indonesië en China verstoord waren alvorens te verwijzen naar Europese of Amerikaanse uitrusting als een benchmark.
(811)


Bovendien voerde de IRNC Group aan dat, zelfs ervan uitgaande dat de Commissie prijzen in Indonesië en China terecht verwierp, de Commissie niet toelichtte waarom zij koos voor Europese en Amerikaanse en niet voor Indiase prijzen voor koudwalsuitrusting, gezien het vergelijkbare economische ontwikkelingsniveau van India en Indonesië.
(812)


De Commissie had op zijn minst de prijzen naar behoren moeten corrigeren voor de gangbare marktomstandigheden in China of Indonesië.
 (813)


Met betrekking tot het “land van levering of aankoop” van de uitrusting merkte de Commissie op dat de IRNC Group zelf geen uitrusting kocht op de binnenlandse Indonesische markt. Alle uitrusting werd ingevoerd. Het gebruik van Indonesische prijzen als benchmark zou dan ook niet in overeenstemming zijn geweest met de feitelijke situatie van de IRNC Group. Wat China betreft, herinnert de Commissie eraan dat de machines werden ingevoerd van verbonden ondernemingen in China, die de uitrusting niet hadden vervaardigd. De Commissie probeerde de oorsprong van de uitrusting vast te stellen door de facturen van de oorspronkelijke producenten op te vragen, maar vanwege de niet-samenwerking van de Chinese moedermaatschappijen was dit niet mogelijk. De Commissie moest zich baseren op beschikbare feiten betreffende het feitelijke land van oorsprong van de aankopen.
(814)


Wat de beschikbare feiten betreft, was het in de voorliggende zaak niet mogelijk gegevens van de in de steekproef opgenomen Indiase onderneming te gebruiken. Volledige gegevens over de uitrusting van de fabriek werden niet opgevraagd bij de Indiase producenten, aangezien deze niet vereist waren om subsidiëring op grond van de Indiase subsidieregelingen vast te stellen. Dientengevolge waren geen relevante gegevens beschikbaar voor een van de in de steekproef opgenomen ondernemingen. Voor de andere ondernemingen werden de gegevens niet geschikt geacht om te worden gebruikt als benchmark, aangezien ze betrekking hadden op aankopen tussen groepsmaatschappijen. Anderzijds hebben Europa en de VS beide een gerenommeerde bedrijfstak als het gaat om uitrusting voor staalfabrieken, en de in de benchmark opgenomen leveranciers verkochten over de hele wereld koudwalserijen, ook aan Chinese staalfabrikanten. Daarom was de Commissie van mening dat dergelijke wereldwijde spelers konden worden gebruikt als een redelijke graadmeter van ingevoerde uitrusting van onbekende oorsprong.
 (815)


Dezelfde redenering geldt tot slot voor de correctie van prijzen om de gangbare marktomstandigheden in China of Indonesië te weerspiegelen. Aangezien er geen bewijs is dat de uitrusting op een van deze twee markten werden aangeschaft, ziet de Commissie geen noodzaak om verdere correcties door te voeren. Deze argumenten werden dan ook afgewezen.
(816)


Wat betreft de niet-medewerking van verbonden ondernemingen als het gaat om de oorsprong van de uitrusting, voerde de IRNC Group aan voldoende informatie te hebben verstrekt over de van verbonden ondernemingen in China ingevoerde machines en dat er geen bewijs was om de bevindingen van de Commissie op dit punt te ondersteunen.
(817)


De Commissie was het niet eens met dit argument. Zoals vermeld in overweging 782, werden de machines ingevoerd van verbonden ondernemingen in China, die de uitrusting niet hadden vervaardigd. In tegenstelling tot wat de onderneming verklaarde, verzocht de Commissie om de facturen in verband met de aankoop van de uitrusting bij de oorspronkelijke producenten door de verbonden ondernemingen, maar wegens de niet-medewerking van de Chinese moedermaatschappijen werden deze niet overgelegd. Deze informatie was vereist om de marktconforme waarde van de genoemde uitrusting in het kader van het onderzoek vast te stellen. De Commissie blijft derhalve bij haar standpunt dat onvoldoende informatie werd verstrekt over de van verbonden ondernemingen ingevoerde uitrusting en dat zij zich daarom moest baseren op de beste beschikbare feiten.
 (818)


Wat de aandeelhoudersleningen betreft, voerde de IRNC Group aan dat de Commissie niet kon aantonen dat de Chinese overheid via de Chinese moedermaatschappijen een financiële bijdrage leverde of een voordeel toekende aan de IRNC Group. Volgens de Indonesische overheid en IRNC de Group zijn de aandeelhouders van IRNC particuliere ondernemingen en kon de Commissie niet aantonen dat de Tsingshan Group een overheidsinstantie is of dat de Chinese overheid haar functies toevertrouwt. Ook werd eraan herinnerd dat aandeelhoudersleningen achtergesteld waren bij bankleningen uit China, d.w.z. ze vormden een voorwaarde om bankleningen te verkrijgen. Naar het oordeel van de IRNC Group zou de achterstelling onlogisch zijn geweest als de aandeelhoudersleningen net als de bankleningen uit China verstrekt zouden zijn door de Chinese overheid.
 (819)


De Commissie herinnert eraan dat bij gebreke van een antwoord van de Chinese moedermaatschappijen die de desbetreffende aandeelhoudersleningen hadden verstrekt, evenals van de Chinese overheid, de Commissie zich voor haar bevindingen met betrekking tot deze aandeelhoudersleningen deels moest baseren op de beschikbare gegevens. De Commissie moest met name een beroep doen op de beschikbare gegevens om de financieringsbron te bepalen van de leningen die door de Chinese moedermaatschappijen aan de ondernemingen van de IRNC Group werden verstrekt. De Commissie stelde in de overwegingen 785 tot en met 790 uitvoerig vast dat er sprake is van een duidelijke toezegging van de Chinese moedermaatschappijen om in het buitenland te investeren in aangemoedigde bedrijfstakken en dat de verstrekking van deze aandeelhoudersleningen naadloos aansluit op de beleidsdoelstelling van de Chinese overheid om BRI-projecten in de staalindustrie te bevorderen. Zoals vermeld in overweging 794, tonen de voorwaarden voor de aandeelhoudersleningen (onder meer het feit dat er geen rente werd aangerekend) aan dat de Chinese moedermaatschappijen het voordeel van de in China verkregen subsidies en preferentiële leningen volledig toewezen aan hun activiteiten in Indonesië. Het feit dat aandeelhouders van IRNC particuliere ondernemingen zijn, doet niets af aan deze bevindingen. Het feit dat de aandeelhoudersleningen een voorwaarde zijn voor het verkrijgen van de rechtstreekse bankleningen van de Chinese overheidsinstanties, is evenmin in strijd met de bevindingen van de Commissie. Naar het oordeel van de Commissie toont dit alleen maar aan dat er verschillende kanalen bestaan om financiële steun te verstrekken en versterkt het in feite het punt van de Commissie dat er een sterk verband bestaat tussen beide soorten leningen. Dit argument werd dan ook afgewezen.
 (820)


Verder voerde de IRNC Group aan dat de aandeelhouderslening van twee ondernemingen, gevestigd in respectievelijk Hongkong en Japan, geen aanleiding zou moeten geven tot compenserende maatregelen, aangezien deze ondernemingen niet in China gevestigd waren.
(821)


Wat de lening van de in Hongkong gevestigde onderneming betreft, merkte de Commissie op dat Luck Scenery niet meewerkte tijdens het onderzoek en dat de IRNC Group na de mededeling van de definitieve bevindingen geen aanvullende bewijzen had ingediend om haar argument te onderbouwen.
(822)


Anderzijds werd het argument steekhoudend geacht voor de Japanse onderneming. In tegenstelling tot de andere aandeelhoudersleningen werd voor deze onderneming wel informatie verstrekt, waaruit bleek dat zij inderdaad in Japan gevestigd was en Japanse aandeelhouders had. In tegenstelling tot de andere leningen konden geen banden worden gevonden met de Chinese overheid, Chinese banken, de Tsingshan Group of andere Chinese stakeholders. Daarom verwijderde de Commissie de leningen van deze onderneming uit de berekening van het voordeel.
(823)


Wat de niet-medewerking van de aandeelhouders van de IRNC Group betreft, herinnerde de IRNC Group eraan dat de Commissie haar conclusies zou moeten baseren op de beste beschikbare gegevens en voerde zij aan dat bewijs van niet-medewerking niet kan worden ontleend aan informatie waar nooit om is verzocht en waar de IRNC Group niet om mag worden verzocht, aangezien deze buiten het toepassingsgebied van dit onderzoek valt.
 (824)


De Commissie merkte op dat het toepassingsgebied van het onderzoek subsidieregelingen omvat die beschikbaar worden gesteld in het kader van de bilaterale samenwerking tussen China en Indonesië. In punt 6 van de algemene instructies werd verder gesteld: “indien een verbonden onderneming voordelen heeft verkregen van de onderzochte subsidieregelingen, moeten deze aan de hand van de vragen in deze vragenlijst nader worden toegelicht”. Zoals toegelicht in overweging 791, ontvingen de moedermaatschappijen van de IRNC Group van de Chinese overheid een financiële bijdrage in de vorm van subsidies of preferentiële financiering teneinde deze beleidsmaatregelen uit te voeren, waaronder de financiering van hun investeringen in Indonesië voor de productie van het betrokken product. Zowel de aandeelhouders van IRNC als de aandeelhouders van andere entiteiten binnen de IRNC Group werden derhalve verzocht de vragenlijst te beantwoorden. Daarnaast verzocht de Commissie tijdens het onderzoek alle moedermaatschappijen om specifieke informatie en heft geen van de Chinese aandeelhouders op deze verzoeken gereageerd. Het argument werd dan ook afgewezen.
(825)


Ten aanzien van het voordeel merkte de IRNC Group op dat de einddatum van de aandeelhoudersleningen volgt op de einddatum van de bankleningen, omdat ze niet eerder dan de bankleningen kunnen worden afgelost. De IRNC Group verduidelijkte tevens dat de aandeelhoudersleningen worden geboekt als passiva en dat de rente toekomt aan de ondernemingen van de IRNC Group. De IRNC Group is dan ook van mening dat de Commissie de uitstaande bedragen van alle aandeelhoudersleningen tijdens het OT niet als een subsidie mag behandelen.
 (826)


In de leningsovereenkomsten is namelijk bepaald dat de bankleningen eerder dan de aandeelhoudersleningen moeten worden afgelost. In tegenstelling tot de bankleningen, die een duidelijk aflossingsschema hebben, is er voor de aandeelhoudersleningen echter geen tijdschema voor aflossing na de vervaldatum van de bankleningen. Verder, zelfs indien opgelopen rente in de rekeningen van de onderneming wordt geboekt, weerlegt dit niet de bevindingen van de Commissie dat de onderneming in de praktijk geen daadwerkelijke kasuitstroom had en vrij over al haar liquide middelen kon beschikken, waardoor zij een duidelijk financieel voordeel verkreeg dat gelijk staat aan een subsidie. Daarom handhaafde de Commissie haar standpunt.
4.7.   Verstrekking van steenkool tegen een ontoereikende prijs







(827)


De klager voerde aan dat de producenten-exporteurs konden gebruikmaken van goedkope steenkool als gevolg van verschillende overheidsmaatregelen op de binnenlandse steenkoolmarkt, met name het bestaan van een maximale binnenlandse prijs, een verplichting ten aanzien van de binnenlandse markt (“DMO”) en een kredietbriefvereiste voor uitvoer. Deze maatregelen zouden bedoeld zijn om de binnenlandse prijzen van steenkool te drukken en een voordeel opleveren voor steenkoolgebruikers, met inbegrip van de roestvrijstaalsector. Uit het onderzoek kwam echter naar voren dat de vermeende maatregelen, noch op zichzelf, noch gebundeld, het vermeende effect hadden.
(828)


Bij het onderzoek is vastgesteld dat de maximale binnenlandse prijs niet van toepassing was op of een voordeel opleverde voor de producenten-exporteurs. De gereguleerde maximumprijs voor stoomkolen die is begrensd op 70 USD per ton, gold enkel voor elektriciteitsbedrijven die energie verkopen aan eindafnemers (“organisaties van openbaar belang”). De producenten-exporteurs en hun verbonden leveranciers van tussenproducten verbruikten alle elektriciteit die zij zelf genereerden en waren bijgevolg geen “organisaties van openbaar belang” waardoor zij geen gebruik konden maken van de begrensde prijs.
(829)


In het onderzoek kon dus niet worden vastgesteld dat de producenten-exporteurs konden profiteren van deze subsidie.
 4.8.   Verstrekking van grond tegen een ontoereikende prijs

4.8.1.   De klacht en de subsidieregeling







(830)


De klager voerde aan dat IMIP de directe steun die het van de Indonesische overheid ontving en die faciliteiten opleverde op het gebied van grond, liet doorstromen naar de producent-exporteur met wie IMIP is verbonden. Volgens de klager zijn grondverwerving en -ontwikkeling en regelingen voor de huur van gebouwen belangrijke faciliteiten die de Indonesische overheid aan IMIP toekende en bijgevolg ook aan de verbonden producent-exporteur.
4.8.2.   Rechtsgrondslag







(831)


Overeenkomstig artikelen 1 en 2 van de Basis Agrarische Wet nr. 5/1960 (“Basis Agrarische Wet”) worden grond en natuurlijke hulpbronnen in Indonesië beschouwd als “geschenken van God” die worden “gecontroleerd door de staat”. Dit “controlerecht” van de staat, dat onder meer bestaat uit het reguleren van de toe-eigening en het gebruik van grond, wordt uitgeoefend om “maximale welvaart voor de bevolking” tot stand te brengen.
 (832)


Overeenkomstig artikel 28 en artikel 33, lid 3, van de grondwet van de Republiek Indonesië en overeenkomstig de Basis Agrarische Wet kunnen particulieren eigendomsrechten bezitten in de vorm van volle eigendom over een stuk grond (Hak milik). Bovendien bestaan er een aantal kleinere eigendomsrechten, zoals de exploitatierechten (Hak guna usaha,“HGU”), de gebruiksrechten (Hak pakai, ook wel “teeltrechten” genoemd) of de gebruiksrechten gebouwen (Hak guna bangunan, “HGB”, ook wel “bouwrechten” genoemd). Dit laatste omvat het recht om een perceel grond te gebruiken en te bebouwen. Hoewel eigenaarschap louter is voorbehouden aan Indonesiërs, zijn HGU’s en HGB’s ook beschikbaar voor ondernemingen in buitenlandse handen die in Indonesië zijn gevestigd. In de praktijk bestaan naast deze formele rechten ook nog steeds traditionele landrechten. Dit komt doordat niet alle percelen in Indonesië officieel zijn geregistreerd omdat leden van traditionele gemeenschappen (Ulaiat) niet verplicht zijn hun percelen te registreren en omdat het bewijs van rechten over een stuk grond wordt geleverd door middel van een overeenstemmend certificaat (Sertifikat) dat alleen wordt toegekend voor geregistreerde percelen. De certificaten verschillen afhankelijk van het recht dat wordt erkend, namelijk: Sertifikat hak milik — “SHM” voor het eigenaarschap; Sertifikat hak guna usaha —“SHGU” voor de exploitatierechten, en Sertifikat hak guna bangunan —“SHGB” voor de gebruiksrechten gebouwen.
(833)


Zoals uiteengezet in het desbetreffende punt hierboven is het Morowali Park een industriepark dat in Indonesië is gevestigd met de bijzondere kwalificatie van een bedrijventerrein. Bij het achterhalen van de rechtsgrondslag die betrekking heeft op de grond waarop het Morowali Park is aangelegd, moet dus niet alleen rekening worden gehouden met de wetgeving inzake grondbezit en ruimtelijke ordening, maar ook met specifieke regelgeving inzake bedrijventerreinen.
 (834)


Wat grondbezit en ruimtelijke ordening betreft, zijn de wetten die het grondgebied waar IMIP is gevestigd regelen onder meer de volgende:






—


de Basis Agrarische Wet, die heeft geleid tot de intrekking van regelgeving inzake grondgebruik die van kracht was vóór de Indonesische onafhankelijkheid en tot vaststelling van de huidige regelingen inzake eigendomsrechten. Net als het recht op grondgebruik in de Volksrepubliek China, kunnen HGB’s slechts voor een beperkte periode worden verworven. In Indonesië bedraagt deze periode maximaal dertig jaar, met een mogelijke verlenging van twintig jaar;










—


Overheidsbesluit 40/1996 dat de overdracht van HGU’s, gebruiksrechten en HGB’s regelt;










—


Overheidsbesluit 24/1997 inzake grondregistratie die de grondslag legt voor de huidige procedures voor grondregistratie en certificering;










—


Overheidsbesluit 26/2007 inzake ruimtelijk beheer;










—


Overheidsbesluit 26/2008 inzake het nationaal ruimtelijk plan;










—


Besluit 10/2012 van het regentschap Morowali inzake het ruimtelijk plan van het regentschap Morowali voor 2012-2032, waarin het ruimtelijk plan voor het regentschap Morowali is vastgesteld, d.w.z. de subprovinciale entiteit waar IMIP is gevestigd;










—


Presidentieel Besluit 17/2015 inzake het Nationaal Landagentschap (Badan Pertanahan Nasional, “BPN”), een agentschap onder het Ministerie van Agrarische Zaken en Ruimtelijke Ordening, waarin de rol van het BPN en van de lokale filialen ervan bij de procedures voor grondregistratie en certificering wordt vastgelegd.
 —


Overheidsbesluit 13/2017 tot wijziging van Overheidsbesluit 26/2008 inzake het nationaal ruimtelijk plan;










—


Besluit 1/2018 van het hoofd van het BPN inzake de richtsnoeren voor de ontwikkeling van het regionaal ruimtelijk plan op provinciaal, regentschaps- en gemeentelijk niveau, waarin de algemene bepalingen voor de ontwikkeling van het ruimtelijk plan op het niveau van de provincies, regentschappen en lokale districten zijn vastgelegd;










—


Besluit 7/2019 van het regentschap Morowali van 2019 inzake het ruimtelijk plan van het regentschap Morowali voor de periode 2019-2039, en










—


de artikelen 34 tot en met 47 van Overheidsbesluit 18/2021, een recente aanvulling met betrekking tot HGB’s van de Basis Agrarische Wet en Overheidsbesluit 24/1997 inzake grondregistratie, waarbij de looptijd van HGB’s wordt verlengd tot 35 jaar, met een mogelijke verlenging van 20 jaar.
 (835)


Twee wetten zijn daarnaast relevant als achtergrond, ook al zijn ze niet rechtstreeks van toepassing op het Morowali Park:






—


Wet nr. 2/2012 inzake de aankoop van grond voor ontwikkeling in het algemeen belang, die een oplossing moest bieden voor de door het complexe stelsel van eigendomsrechten veroorzaakte moeilijkheid om grond aan te kopen voor projecten van algemeen belang. Zowel IMIP als de Indonesische overheid bevestigden onafhankelijk van elkaar dat de wet niet van toepassing was op het Morowali Park, aangezien ze slechts geldt voor 24 bedrijfssectoren, waar de activiteiten van IMIP niet onder vallen. Wet nr. 2/2012 werd nadien gedeeltelijk gewijzigd door Wet nr. 11/2020 inzake werkgelegenheid (“omnibuswet”). Wet nr. 2/2012 werd tot uitvoering gebracht bij Presidentieel Besluit 71/2012 voor de uitvoering van de aankoop van grond voor ontwikkeling in het algemeen belang, dat op zijn beurt voorwerp was van drie belangrijke wijzigingen, het laatste daarvan bij Presidentieel Besluit 30/2015 inzake de derde wijziging van Presidentieel Besluit 71/2012, en










—


Presidentieel Besluit 56/2017 inzake de aanpak van de sociale gevolgen bij de grondverwervingsprocedure voor nationale strategische projecten, waarvan de toepassing op IMIP door de Indonesische overheid werd geweigerd, aangezien de wet uitsluitend van toepassing is op grondverwerving voor nationale strategische projecten voor grond waarvan de mensen die er wonen geen bewijs van eigendomsrecht of gewoonterecht kunnen leveren. De wet is derhalve bedoeld om de gevolgen van hun hervestiging te verzachten. In plaats daarvan konden de personen die op het door IMIP aangekochte land woonden, hun gewoonterechten bewijzen, waardoor zij recht hadden op compensatie.
 (836)


Met betrekking tot de regels inzake bedrijventerreinen is de volgende regelgeving relevant:






—


Overheidsbesluit 24/2009 inzake bedrijventerreinen, dat van kracht was op het moment dat IMIP werd opgericht. In de bepalingen van artikel 3, punt 4, is bepaald dat “de ontwikkeling van bedrijventerreinen in het gebied van het regentschap […] wordt uitgevoerd overeenkomstig de ruimtelijke ordening van het regentschap […]”. Hieraan wordt in artikel 4 toegevoegd dat “de ministers, verbonden ministers, gouverneurs en regenten/burgemeesters overeenkomstig hun respectieve taken en bevoegdheden verantwoordelijk zijn voor het verwezenlijken van de doelstelling om bedrijventerreinen te ontwikkelen”. Met name, overeenkomstig artikel 5, punt 2, onder d): “wordt de bevoegdheid [van de minister] uitgeoefend door: […] d) een benchmarkprijs vast te stellen voor het verkopen of leasen van percelen en/of industriële gebouwen op de bedrijventerreinen op voorstel van het nationale team [Bedrijventerreinen]” (Timnas-KI), waarbij overeenkomstig artikel 6, onder b), “[…] gouverneurs of regenten/burgemeesters zorgen voor: […] b) een vlotte verwerving van grond in het gebied dat is aangewezen voor de ontwikkeling van bedrijventerreinen”. Voorts is in artikel 10 bepaald dat het gebied van een bedrijventerrein ten minste 50 ha moet omvatten en in de artikelen 13 en 14 dat voor elk bedrijventerrein een Bedrijfsvergunning bedrijventerrein moet worden aangevraagd zodra de principiële goedkeuring is ontvangen. Ten slotte staat artikel 18 ondernemingen op bedrijventerreinen met een Bedrijfsvergunning bedrijventerrein toe een HGB te verkrijgen op de aangekochte en ontwikkelde grond en deze HGB te verdelen over de percelen die aan de ondernemingen op het bedrijventerrein worden doorverkocht;










—


Overeenkomst tussen de Indonesische overheid en de Chinese overheid inzake geïntegreerde Indonesisch-Chinese industrieparken, ondertekend te Jakarta op 2 oktober 2013 (zie overweging 605);










—


Besluit 432/M-IND/Kep/7/2014 van 22 juli 2014 van de minister van Industrie inzake het samenwerkingsteam voor de geïntegreerde Indonesisch-Chinese bedrijventerreinen(zie overweging 638);










—


Overheidsbesluit 14/2015 inzake het masterplan voor de ontwikkeling van de nationale industrie 2015-2035, waarin staat dat een van de belangrijkste infrastructuren die vereist zijn voor de Indonesische industrie de grond voor de bedrijventerreinen is. Het verstrekken van industriegrond gebeurt in Indonesië via de ontwikkeling van industriegebieden, ook wel omschreven als gebieden die zijn toegewezen voor industrie of toegewezen industriezones. Binnen de industriegebieden wordt grond voor bedrijventerreinen en niet-industriële grond aangemerkt.  4.8.3.   Bevindingen van het onderzoek







(837)


De Indonesische overheid heeft grond tegen een ontoereikende prijs verstrekt aan IMIP en bijgevolg aan diens verbonden ondernemingen van de IRNC Group, in het kader van de bilaterale samenwerking met de Chinese overheid. De overeenkomst tussen de Indonesische en Chinese overheden was gebaseerd op het feit dat Indonesië had ingestemd om een specifiek bedrijventerrein op te richten in het Morowali Park en het beheer ervan toe te vertrouwen aan IMIP (zie overwegingen 560 en volgende). Een van de voorwaarden van de overeenkomst tussen beide overheden was dat de Indonesische overheid de verwerving en aankoop van grond voor de producenten-exporteurs die in het Morowali Park waren gevestigd zou faciliteren, in overeenstemming met de gezamenlijke verklaring van maart 2015 en Overheidsbesluit 142/2015.
(838)


Uit het onderzoek bleek dat de Indonesische overheid vanaf 2013 is begonnen met het faciliteren van de noodzakelijke grond voor IMIP. De desbetreffende grond was eigendom van de Indonesische staat. IMIP kwam met de lokale autoriteiten en met de steun van de autoriteiten van het Bahodopi-district overeen dat een eenmalige gemiddelde betaling per vierkante meter zou worden uitgevoerd als compensatie voor de mensen die de grond op dat moment gebruikten.
 (839)


Het onderzoek bracht ook naar voren dat de huurders in het Morowali Park, met inbegrip van de IRNC Group, hun fabrieken konden bouwen voordat zij het wettelijke certificaat voor het gebruiksrecht gebouwen hadden verworven, omdat IMIP door de Indonesische overheid als een nationaal strategisch project werd beschouwd (213). Voor sommige percelen was tijdens het OT een wettelijk certificaat beschikbaar, en dat kwam overeen met hetzij een volledig eigendomsrecht, hetzij een HGB. De erkenning van IMIP als nationaal strategisch project bood de IRNC Group de formele juridische zekerheid dat zij de grond kon bebouwen nog voordat het definitieve eigendomsrecht over de grond was verworven. Daarnaast wordt algemeen erkend dat de aankoop van grond in Indonesië een risico inhoudt wegens de moeilijkheden om een eigendomstitel te verwerven of aan te tonen. Het wegnemen van dit risico levert een doorslaggevend voordeel op voor een geplande investering.
(840)


De Indonesische overheid voerde aan dat de overdracht van de grond aan IMIP een transactie tussen particuliere partijen betrof. Dit is echter niet juist. In feite was de Indonesische overheid de eigenaar van de grond. Het feit dat dorpelingen de grond bewoonden en dat IMIP de dorpelingen de overeengekomen compensatie betaalde om de grond aan te kopen, betekent niet dat het om een transactie tussen twee particuliere partijen gaat.
(841)


Bijgevolg concludeerde de Commissie dat de Indonesische overheid rechtstreeks een financiële bijdrage aan IMIP heeft verleend in de vorm van verstrekking van staatsgrond in de zin van artikel 3, lid 1, punt a), iii), van de basisverordening.
 4.8.4.   Voordeel







(842)


Met deze financiële bijdrage wordt een voordeel toegekend omdat IMIP louter een met de lokale en districtsfunctionarissen van de Indonesische overheid vooraf overeengekomen compensatie heeft betaald om een einde te maken aan de bewoning van de grond, die echter geen verband hield met de werkelijke waarde van de grond of enige marktgerelateerde overwegingen. De feitelijke eigenaar van de grondrechten, d.w.z. de Indonesische overheid, heeft IMIP nooit iets aangerekend voor de werkelijke waarde van de grond. Er is ook geen document waaruit blijkt dat de grond naar behoren werd geëvalueerd. In feite bevat het dossier bewijzen dat het bedrag van de compensatie die aan de dorpelingen werd betaald geen verband hield met de werkelijke marktwaarde van de grond en het potentieel ervan om als industriegrond te worden gebruikt.
4.8.5.   Specificiteit







(843)


Net als bij preferentiële financiering is deze regeling zowel sector- als regiogebonden om dezelfde juridische redenen.
 4.8.6.   Berekening van de hoogte van de subsidie







(844)


Om het door de producent-exporteur ontvangen voordeel te berekenen, heeft de Commissie gebruikgemaakt van een binnenlandse benchmark voor grond. De meest geschikte benadering in deze fase was om een vergelijking te maken met de waarde van bouwrijpe grond waarop een fabriek kan worden gebouwd. De Commissie kon de toegekende compensatie echter niet als vergelijkbaar beschouwen met de prijzen die werden betaald voor grondtransacties op de markt. Om die reden heeft de Commissie alleen de ontwikkelingskosten in aanmerking genomen die door IMIP waren gemaakt om de grond die als bos en aanplanting werd aangekocht bouwklaar te maken voor industrieel gebruik. De Commissie heeft deze kosten vergeleken met een onafhankelijk evaluatieverslag voor industrieterreinen voor Jindal Indonesia. Jindal Indonesia is gevestigd in het regentschap Gresik in de provincie Oost-Java; het evaluatieverslag dat om de paar jaar voor boekhoudkundige doeleinden en op verzoek van kredietverlenende banken wordt opgesteld, beoordeelde de waarde van de HGB’s van Jindal Indonesia, onder meer door deze te vergelijken met de prijzen van transacties inzake HGB’s voor ontwikkelde grond in het gebied. Het regentschap Gresik in Oost-Java is een gebied dat vergelijkbaar is met het regentschap Morowali in Centraal-Sulawesi, omdat het een vergelijkbaar bbp heeft, omdat er een industriepark aanwezig is en omdat ze zich beiden ver van de hoofdstad Jakarta bevinden, waar de grondprijzen sterk verschillen van de rest van het land. Bovendien is de waarde in het evaluatieverslag van Jindal Indonesia een voorzichtige raming omdat deze alleen betrekking heeft op HGB’s, terwijl de IRNC Group zoals aangegeven zowel HGB’s als volledige eigendomsrechten had verworven van IMIP, die een hogere waarde hebben dan HGB’s, voor verschillende percelen.
 (845)


Ten eerste had de waarde van het evaluatieverslag in de berekening betrekking op 2020. Daarom werd deze gecorrigeerd op basis van de consumentenprijsindex (CPI) om de waarde te verkrijgen voor elk jaar waarin elke onderneming van de IRNC Group een perceel had aangekocht. Het bedrag van het voordeel werd berekend door de door IMIP betaalde compensatie in mindering te brengen op het vastgestelde voordeel.
(846)


Daarna werden de kosten van IMIP voor grondontwikkeling per vierkante meter vergeleken met de waarde van het evaluatieverslag, gecorrigeerd voor het overeenkomstige jaar om het voordeel per vierkante meter te verkrijgen. Dit cijfer werd dan vermenigvuldigd met het grondgebied dat door elke onderneming van de IRNC Group daadwerkelijk werd gebruikt, om het totale voordeel voor de groep toe te kennen aan elke onderneming in de groep.
(847)


Nadien werd het voordeel verdeeld over het OT door de economische gebruiksduur van de grond toe te passen, namelijk dertig jaar. Dit komt overeen met de looptijd van HGB’s in Indonesië. Het totale ontvangen voordeel werd toegekend op basis van het feitelijke gebruik per vierkante meter door elke onderneming van de IRNC Group in het Morowali Park.
(848)


Alleen de IRNC Group haalde voordeel uit deze subsidieregeling. Er werd geen voordeel vastgesteld voor Jindal Stainless Indonesia, aangezien deze onderneming bij de aanvang van haar activiteiten een reeds bestaande fabriek had verworven.
 (849)


Het subsidiepercentage dat in het kader van deze subsidie voor het onderzoektijdvak voor de IRNC Group is vastgesteld, bedroeg:
Verstrekking van grond tegen een ontoereikende prijs






Naam van de onderneming


Subsidiepercentage




IRNC Group


0,83  %








4.8.7.   Opmerkingen over de mededeling van de definitieve bevindingen







(850)


De Indonesische overheid en de IRNC Group voerden aan dat de Commissie geen bewijs had aangevoerd dat de grond eigendom was van de Indonesische staat en herinnerden eraan dat de grond was gekocht van particulieren. De Indonesische overheid verduidelijkte dat dit werd gecertificeerd door de regionale overheid, aangezien de grond niet in een akte was geregistreerd, maar dat dit niet betekende dat de aankoop was overeengekomen met de lokale autoriteiten. De Indonesische overheid voerde aan dat de staat alleen verantwoordelijk is voor het beheer van de eigendomsrechten over de grond, waaronder het certificeren van de eigendomsoverdracht, totdat de grond geregistreerd is. De certificering dient uitsluitend voor het administratieve beheer van de grond. Beide partijen voerden verder aan dat de prijs was vastgesteld en overeengekomen tussen IMIP en de particuliere grondeigenaren en de Indonesische overheid voegde daaraan toe dat de betreffende transactie een verkoop- en aankooptransactie is, en geen vergoeding.
(851)


In antwoord daarop merkte de Commissie op dat de grond van het grondgebied waar IMIP was gevestigd staatsgrond is (“Tanah Negara”) met de status van voormalig Swapraja-grond. Deze term verwijst naar de grond die vóór de onafhankelijkheid van Indonesië toebehoorde aan lokale sultanaten of koninkrijken die een zekere mate van zelfbestuur kenden. Na de onafhankelijkheid behielden deze gebieden en de traditionele gemeenschappen die er wonen nog een zekere mate van semi-autonomie.
 (852)


De in 1960 vastgestelde Basis Agrarische Wet schreef voor dat Swapraja-grond tot aan 1980 kon worden omgezet in particuliere grond. Niet-omzetting in particuliere grond leidde er na 1980 toe dat de Indonesische overheid het recht verwierf om de voormalige Swapraja-grond te besturen en te beheren, waardoor het feitelijk staatsgrond werd. Omdat de traditionele gemeenschappen niet verplicht zijn om de grond te registreren, leidde deze veranderde grondstatus ertoe dat in grote delen van het land percelen niet zijn geregistreerd. Door het ontbreken van registratie hebben leden van de traditionele gemeenschappen die daar wonen geen certificaat om hun rechten op de grond die zij bewonen aan te tonen. Deze situatie weerhoudt leden van de traditionele gemeenschappen er niet van om hun gewoontegebruik van een perceel te demonstreren.
(853)


De rechten van traditionele gemeenschappen, zelfs wanneer erkend, bestaan echter nog altijd naast het recht van de Indonesische overheid om de voormalige Swapraja-grond te besturen en te beheren. De aan IMIP overgedragen grond werd duidelijk bestempeld als staatsgrond (“Tanah Negara”). In artikel 1, lid 3, van Overheidsbesluit 24/1997 van de Republiek Indonesië betreffende de registratie van grond is namelijk duidelijk gesteld: “Staatsgrond (tanah negara) of grond waarover de staat rechtstreekse zeggenschap uitoefent is grond waarop geen grondbezitsrecht rust.”










(854)


Dientengevolge kunnen de leden van de traditionele gemeenschappen hun gewoontegebruik van de grond opgeven en daarvoor vergoeding ontvangen, maar het recht om de grond feitelijk te kopen of over te dragen rust bij de Indonesische overheid. Als zodanig moet de Indonesische overheid haar toestemming geven voor de transactie.
 (855)


Daarnaast schrijft artikel 43 van de Basis Agrarische Wet van 1960 voor: “Voor zover het grond betreft waarover de staat rechtstreekse zeggenschap uitoefent, mag het gebruiksrecht alleen met de toestemming van de bevoegde overheidsfunctionaris worden overgedragen aan een andere partij”. Op basis hiervan concludeerde de Commissie dat het aan de Indonesische overheid was om te bepalen of de grond al dan niet zou worden overgedragen aan IMIP.
(856)


In het kader van de oprichting van IMIP bemoeide de Indonesische overheid zich op verschillende manieren actief met de verwerving van de grond ten behoeve van IMIP overeenkomstig artikel 45, lid 1, en artikel 48, lid 1, van Overheidsbesluit 142/2015.
(857)


Allereerst paste de Indonesische overheid de ruimtelijke ordening voor het Morowali-gebied aan door de bestemming van de grond te wijzigen van landbouwgrond in industriële grond, met name in verband met een nikkelproject. In artikel 28 van Besluit 10/2012 van het Regentschap Morowali werd het district Bahodopi, d.w.z. het subregentschap waar IMIP gevestigd is, aangewezen als nikkelmijngebied. Bovendien wees artikel 29 van hetzelfde besluit van het Regentschap Morowali het district Bahodopi aan als een industrieel gebied “gebaseerd op grondstoffen voor mijnbouw”. Meer in het algemeen kende het regentschap Morowali aan een “groot industrieel gebied in het district Bahodopi” de status toe van “strategisch gebied voor het gebruik van natuurlijke hulpbronnen in het regentschap” (artikel 37). Tot slot werd in artikel 9 van hetzelfde besluit van het Regentschap Morowali het district Bahodopi aangewezen als het gebied waar een speciale haventerminal voor mijnbouwactiviteiten is gevestigd. Deze verandering van gebruik liet de dorpelingen geen andere keuze dan afstand te doen van hun recht om hun land te bewonen en te gebruiken, aangezien zij het niet langer voor landbouwactiviteiten konden gebruiken.
