Bekanntmachung der Kommission — Technischer Leitfaden für die Nachhaltigkeitsprüfung im Rahmen des Fonds „InvestEU“
Voor projecten waarvoor een MEB moet worden uitgevoerd, moeten de effecten op het tastbaar cultureel erfgoed (d. w. z. de materiële culturele rijkdommen) worden behandeld in het kader van de vergunningsprocedure en die informatie moet in het MEB-verslag vermeld staan. Daartoe gaat de uitvoerende partner na of de projectontwikkelaar/eindontvanger, voor zover van toepassing, beschikt over: — een beoordeling van de effecten van het project op het materieel en immaterieel cultureel erfgoed, inclusief het belang van het cultureel erfgoed; — een advies van de autoriteit die bevoegd is voor cultureel erfgoed en een bevestiging dat de relevante belanghebbenden zijn geraadpleegd; — mitigerende maatregelen en de uitvoering van een procedure en programma voor toevallige vondsten. Voorbeelden van de toetsing van cultureel erfgoed Vastgestelde effecten en risico’s Voorbeelden van mogelijke verdere beoordeling indien risico’s worden vastgesteld Voorbeelden van mogelijke mitigerende maatregelen indien risico’s worden vastgesteld — De verrichting gaat gepaard met grote graaf- of sloopwerkzaamheden, grondverzet, overstromingen of andere wijzigingen in de fysieke omgeving. — De verrichting vindt plaats op of in de nabijheid van een site van cultureel erfgoed die is erkend door het land waar de verrichting wordt uitgevoerd. — De verrichting heeft nadelige effecten op de cultuur, kennis en praktijken van plaatselijke gemeenschappen. Een deskundige beoordeling van het belang van het cultureel erfgoed, de voorschriften in de nationale wetgeving en relevante internationale verdragen, de resultaten van het overleg met de berokken gemeenschappen. De effecten op het cultureel erfgoed zullen worden beoordeeld en gemitigeerd overeenkomstig de relevante bepalingen van nationale en/of lokale wet- en regelgeving en de beheerplannen voor beschermde gebieden, de nationale verplichtingen krachtens internationaal recht en internationaal aanvaarde goede praktijken. — Geschikte mitigerende maatregelen om eventuele negatieve effecten op het cultureel erfgoed te beperken en te mitigeren, samen met het uitvoeringsschema en het vereiste budget voor dergelijke maatregelen — Vaststelling van regels voor het beheer van toevallige vondsten — Procedures en systemen voor het beheer van cultureel erfgoed die passen in de operationele context en de context van het cultureel erfgoed — Integratie van overwegingen inzake het beheer van cultureel erfgoed in alle relevante operationele plannen en procedures, zoals vergunningssystemen voor bodemverstoring, personeelsbeleid, gezondheids- en veiligheidsprocedures Betrokkenheid van belanghebbenden. In het kader van dit sociale aspect zorgt de uitvoerende partner ervoor dat de voorgestelde projecten beschikken over processen voor de betrokkenheid van belanghebbenden die in verhouding staan tot de milieu- en sociale risico’s van het project.  Deze processen moeten gebaseerd zijn op een inclusieve en systematische aanpak om op constructieve wijze met belanghebbenden samen te werken De uitvoerende partner gaat na of de projectontwikkelaar de belanghebbenden in een vroeg stadium van het milieubesluitvormingsproces betrekt terwijl alle opties nog openliggen, zodat zij een zinvolle bijdrage kunnen leveren en er rekening wordt gehouden met hun meningen, belangen en bezorgdheden om tot een optimaal resultaat te komen. Voor projecten waarbij de inspraak wettelijk geregeld is, moet de uitvoerende partner informatie verzamelen over de lopende of geplande dialoog tussen de ontwikkelaar, de betrokken gemeenschappen en andere belanghebbenden gedurende de gehele looptijd van het project. Voor projecten die bijzonder complex zijn of aanzienlijke risico’s met zich meebrengen, kan het nodig zijn een plan op te stellen om de belanghebbenden te betrekken (Stakeholder Engagement Plan — SEP) of een gelijkwaardig gedocumenteerd proces uit te voeren om de belangrijkste belanghebbenden aan te wijzen en de juiste vormen en niveaus van betrokkenheid vast te stellen. Meer bepaald gaat de uitvoerende partner na of de projectontwikkelaar/eindontvanger, indien relevant, over het volgende beschikt naargelang van de reikwijdte en de effecten van het project: — bewijs dat de relevante informatie tijdig openbaar wordt gemaakt, hetzij langs elektronische weg, hetzij via andere geschikte middelen, zodat het publiek makkelijk en doeltreffend toegang heeft tot deze informatie. Deze informatie bevat het doel van het project, de risico’s, de nadelige effecten en de kansen, de procedure voor het betrekken van belanghebbenden, het klachtenmechanisme en, indien nodig, de beoogde openbare raadplegingen; — gedetailleerde regelingen voor het raadplegingsproces, ook in grensoverschrijdend verband, indien van toepassing; — samenvatting van de resultaten van het algemene raadplegingsproces en hoe deze resultaten zijn verwerkt of anderszins aangepakt, zoals blijkt uit het besluit/de besluiten van de relevante bevoegde autoriteiten die voldoen aan de voorschriften van het EU-rechtskader; — een SEP of gelijkwaardig gedocumenteerd proces om de strategieën voor het betrekken van belanghebbenden vast te leggen. Dit document moet tijdens de uitvoering van het project worden bijgewerkt indien zich wijzigingen voordoen; — een doeltreffend klachtenmechanisme zodat belanghebbenden hun bezorgdheden kenbaar kunnen maken en waarmee een goede klachtenbehandeling wordt gegarandeerd, met inbegrip van vertrouwelijkheid en beschermingsmaatregelen waar die nodig zijn; — geplande maatregelen om eventuele beweringen van onwettige of onrechtmatige handelingen jegens belanghebbenden te onderzoeken. Er moeten passende maatregelen worden genomen, waaronder zo nodig een melding aan de bevoegde autoriteiten, om herhaling te voorkomen.  Voorbeelden van de toetsing van betrokkenheid van belanghebbenden Vastgestelde effecten en risico’s Voorbeelden van mogelijke verdere beoordeling indien risico’s worden vastgesteld Voorbeelden van mogelijke mitigerende maatregelen indien risico’s worden vastgesteld — Aanzienlijke milieu- en/of sociale effecten die bekendmaking van projectinformatie en/of inspraak van het publiek vereisen; — de verrichting brengt grote reputatierisico’s met zich mee, stuit op verzet van plaatselijke gemeenschappen of kampt met problemen uit het verleden. Afgezien van de wettelijke voorschriften zou het een goede praktijk zijn om een analyse van de belanghebbenden uit te voeren, teneinde de verschillende belanghebbenden te identificeren, analyseren en documenteren, zowel degenen die direct of indirect de positieve of negatieve gevolgen van het project ondervinden of waarschijnlijk zullen ondervinden, als degenen die belang kunnen hebben bij of invloed kunnen uitoefenen op het project (andere belanghebbenden). Dit kan worden uitgevoerd als onderdeel van het MEB-proces. — Voor complexe en risicovolle projecten wordt gebruikgemaakt van een Stakeholder Engagement Plan (SEP) of een gelijkwaardig document, met daarin een beschrijving van het volledige proces om belanghebbenden bij het project te betrekken en een nadere toelichting van de activiteiten, rollen, middelen en tijdschema, dat kan dienen als leidraad voor de volledige projectcyclus. — Een klachtenmechanisme op projectniveau om gedurende de gehele projectcyclus bezorgdheden en grieven van belanghebbenden te ontvangen en de behandeling ervan te vergemakkelijken. 2. 4. 6. Positieve agenda De doelstelling van het huidige proces van toetsing van sociale duurzaamheid is ervoor te zorgen dat projecten die steun van InvestEU ontvangen, adequaat worden gescreend aan de hand van een minimumpakket van sociale criteria. Dit proces zal worden uitgevoerd in een zeer diverse context, waarbij projectontwikkelaars en financiële tegenpartijen verschillende niveaus van sociale beoordeling toepassen en projecten een uiteenlopende sociale complexiteit hebben. De sociale criteria zijn gericht op de vaststelling, de beoordeling en het beheer van de potentiële negatieve effecten. Toch wordt ten zeerste aanbevolen dat de projectontwikkelaars ook rekening houden met de checklist voor de positieve agenda voor potentiële acties, hetgeen kan bijdragen aan de versterking van de positieve effecten van het project. De checklist voor een positieve agenda gebruiken zal een zeer sterk aanbevolen — vrijwillige — stap zijn in alle scenario’s (d. w. z. projecten onder en boven de drempel en in alle risicocategorieën). Het gebruik van de positieve checklist zou een hogere score opleveren voor de verrichting (108). De positieve agenda is gericht op de volgende drie kernpunten.  Gendergelijkheid en de versterking van de positie van vrouwen. De projectontwikkelaars/eindontvangers worden aangemoedigd om, in samenwerking met de uitvoerende partners, tijdens de planning en het ontwerp van projecten rekening te houden met de verschillende behoeften van vrouwen, mannen, meisjes en jongens. Projecten op deze manier plannen en ontwerpen levert betere en duurzamere acties op die het leven van een groter aantal mensen zullen verbeteren, wat voor een aanzienlijk multiplicatoreffect zorgt. Een dergelijke genderoptiek vergroot de toegang tot en het gebruik van de activa of diensten die door investeringen worden aangereikt, waardoor het maatschappelijk rendement toeneemt. Zo kan aandacht voor gender in de vervoersector bijdragen tot een groter effect. Lang, onbetrouwbaar of onveilig woon-werkverkeer leidt ertoe dat vrouwen beter betaalde, formele banen, die meestal te vinden zijn in commerciële en zakelijke centra, verruilen voor slechter betaalde banen in de informele sector of deeltijdbanen die dichter bij huis liggen. In dit geval dragen genderoverwegingen bij tot een intensiever gebruik en een grotere doeltreffendheid van vervoersdiensten. Hierdoor krijgen vrouwen ook een grotere keuze aan banen. In de watersector is op soortgelijke manier ruimschoots bewezen dat de participatie van vrouwen als beheerders van de lokale watervoorziening en als pleitbezorgers van een goede hygiëne bijdraagt tot duurzamere watervoorzienings- en sanitaire systemen. Diversiteit in het personeelsbestand en de deelname van vrouwen aan de besluitvorming in bedrijven kunnen een significante invloed hebben op de prestaties van bedrijven en op het rendement van hun investeringen. Bedrijven met een grotere genderdiversiteit hebben doorgaans een hoger financieel rendement dan het nationale gemiddelde in hun sector. Er zijn ook aanwijzingen dat bedrijven en landen het meest succesvol zijn wanneer zij de innovatie en creativiteit van zowel vrouwen als mannen optimaal kunnen benutten. De uitvoerende partners moeten meer bepaald overwegen om steun te verlenen aan: — projecten die in de eerste plaats bedoeld zijn om een vastgestelde genderkloof te dichten of waarvan de begunstigden onevenredig veel vrouwen zijn (bv. een kliniek voor reproductieve gezondheidszorg of steun aan vrouwelijke landbouwers om toegang te krijgen tot krediet); — een sector die een transformerend effect zal hebben op gendergelijkheid en op tijdsbesparing voor vrouwen (bv. zorgeconomie, onderzoek naar baarmoederhalskanker); — integratie van ontwerpelementen in infrastructuurprojecten om gelijke toegang voor vrouwen en mannen te waarborgen (bv. busroutes en dienstregelingen aangepast aan de reispatronen en -behoeften van vrouwen, gendergevoelige architectuur of stadsplanning); — het scheppen van werkgelegenheid voor vrouwen, direct en indirect.  Dit omvatte speciale maatregelen om vrouwen op de arbeidsmarkt aan te trekken of om beroepssegregatie te doorbreken op het niveau van de projectontwikkelaar en/of tijdens de uitvoering van het project (bv. kinderopvang, diversiteitsbeleid dat verder gaat dan de strikte naleving van de bestaande wetgeving). Sociale inclusie. De projectontwikkelaars/eindontvangers worden aangemoedigd om, in samenwerking met de uitvoerende partners, projecten te plannen en te ontwerpen die sociale inclusie en gelijkheid bevorderen. Sociale uitsluiting en armoede blijven een probleem in de EU (109). In overeenstemming met het wereldwijde engagement voor de Agenda 2030 krijgt elk project dat het beginsel “niemand achterlaten” in daden omzet, een hogere score. De uitvoerende partners moeten meer bepaald overwegen om steun te verlenen aan projecten die het volgende bevorderen: — betaalbaarheid: betaalbare diensten of infrastructuur bedoeld om meer kwetsbare bevolkingsgroepen te bereiken of gelijke toegang te verbeteren (bv. tarieven/tol voor openbaar vervoer, sociale huisvesting, gezondheidszorg en/of onderwijs waarvoor de gebruiker moet betalen, onderpand voor kredieten); — toegankelijkheid en het wegwerken van ongelijkheden: aansluiting op nutsvoorzieningen (bv. aansluiting van gezinnen uit sociaal-economisch achtergestelde gebieden), wegwerken van geografische ongelijkheden bij de toegang tot diensten zoals gezondheidszorg en onderwijs, aansluiting van geïsoleerde gebieden en aanpakken van tekortkomingen in de diensten aan achtergestelde gebieden of groepen, zoals gratis vervoer naar scholen; — non-discriminatie: gerichte aandacht voor specifieke groepen die hindernissen ondervinden bij de toegang tot diensten, specifieke maatregelen om inclusie te bevorderen (bv. sociale normen overwinnen die de toegang tot gezondheidsdiensten in de weg staan door te zorgen voor toegang tot vrouwelijke gezondheidswerkers), ontwerpen van toegankelijke infrastructuur (bv. om de toegang voor mensen met een handicap te garanderen). Opbouw van veerkracht. De projectontwikkelaars/eindontvangers worden aangemoedigd om, in samenwerking met de uitvoerende partners, investeringen te steunen die de kans op toekomstige schokken verkleinen en de samenleving beter bestand maken tegen deze schokken wanneer zij zich voordoen. De frequentie en intensiteit van dergelijke schokken, waaronder de pandemie, wereldwijde economische crises, natuurrampen en de gevolgen van de klimaatverandering, zijn in de loop der jaren toegenomen. Welzijn en inclusiviteit moeten centraal staan tijdens de hoognodige opbouw van veerkracht. De uitvoerende partners moeten meer bepaald overwegen om steun te verlenen aan projecten die het volgende bevorderen: — sociaal inclusieve klimaatacties: niemand achterlaten door ervoor te zorgen dat klimaatmaatregelen een inclusieve en eerlijke overgang naar een koolstofarme samenleving bevorderen, ook voor de mensen die het hardst door de klimaatverandering worden getroffen (bv.  adaptatie aan klimaatverandering, betaalbare klimaatverzekering, klimaatslimme landbouwtechnologieën, niet aan het net gekoppelde hernieuwbare energiebronnen enz. ); — economische veerkracht: capaciteit opbouwen om onvoorziene schokken op te vangen door te investeren in infrastructuur in geografische gebieden die kwetsbaarder zijn voor schokken (d. w. z. gebieden met een grotere blootstelling aan schokken en een geringere capaciteit om deze schokken op te vangen) of in gebieden die in de toekomst waarschijnlijk onder druk zullen komen te staan, werken aan duurzame ecosystemen in de particuliere sector door te investeren in financiële inclusie en het scheppen van banen. 2. 4. 7. Verslaglegging en monitoring Zoals beschreven in hoofdstuk 4 moet de uitvoerende partner aan het eind van het toetsingsproces het InvestEU-investeringscomité een samenvatting van de duurzaamheidstoetsing bezorgen, waarin de volgende hoofdelementen aan bod komen: — bevestiging van de controle op de naleving van wettelijke eisen; — indeling in categorieën van de risico’s voor direct gefinancierde projecten die boven de drempel vallen, op basis van een beoordeling van de potentiële negatieve effecten; — voor projecten met een laag risico, motivering voor het achterwege laten van verdere toetsing; — resultaat van de verdere beoordeling in de toetsingsfase, en opstelling van een sociaal scorebord; — plannen voor het beheer van vastgestelde risico’s en effecten, indien nodig; — samenvatting van de maatregelen ter versterking van positieve sociale effecten, indien van toepassing. De volgende belangrijke fase is de monitoring door de projectontwikkelaar, wat in het geval van de sociale dimensie geen eenmalige actie is, maar een continu en iteratief proces. Het is dan ook van cruciaal belang dat bij de algemene projectmonitoring rekening wordt gehouden met milieu- en veiligheidskwesties. Als de uitvoerende partner aanzienlijke effecten vaststelt die de sociale prestaties van het project kunnen beïnvloeden, kan hij/zij, in samenwerking met de projectontwikkelaar (zoals gepresenteerd in bovenstaande punten), mitigerende maatregelen aanbevelen en de goedkeuring van de actie aan voorwaarden onderwerpen. Bepaalde monitoringvereisten kunnen ook worden opgenomen in het contract met de eindontvanger. 2. 5. Horizontale bepalingen voor de drie dimensies Dit deel bevat enkele algemene aanbevelingen voor de uitvoerende partners, die van toepassing zijn op alle drie dimensies. Deze aanbevelingen behandelen: i) hoe de capaciteit van de projectontwikkelaar/eindontvanger kan worden beoordeeld om alle in deze richtsnoeren beschreven klimaat-, milieu- en sociale aspecten aan te pakken, en ii) welk type contractuele afspraken de uitvoerende partner indien nodig kan overwegen. 2. 5. 1.  Capaciteit van de projectontwikkelaar In het zorgvuldigheidsonderzoek op het gebied van klimaat, milieu en sociale kwesties is de capaciteit van de projectontwikkelaar/eindontvanger om aan alle eisen te voldoen een essentieel onderdeel dat bepalend is voor het succes van een maatregel of een vlot beheer van duurzaamheidskwesties. Hoe meer ervaring een projectontwikkelaar/eindontvanger heeft, hoe groter de kans dat hij/zij kan omgaan met klimaat-, milieu- en sociale effecten. Om de capaciteit van de projectontwikkelaar/eindontvanger te beoordelen, kan de uitvoerende partner het volgende nagaan (110): — of de projectontwikkelaar procedures en systemen heeft om duurzaamheidskwesties aan te pakken, of hij/zij zich duidelijk verbindt tot een efficiënt gebruik van natuurlijke hulpbronnen, eerbiediging van de mensenrechten, gelijke behandeling en andere sociale aspecten; — of de projectontwikkelaar in dit verband doelstellingen heeft, of de raad van bestuur erbij betrokken is en of de verbintenissen op organisatorisch niveau worden erkend; — of de projectontwikkelaar beschikt over passende instrumenten om de verbintenissen uit te voeren, over methoden en instrumenten om de verschillende effecten te beoordelen, over de capaciteit om te handelen op basis van eventuele bevindingen, ze te monitoren en er verslag over uit te brengen; — of de projectontwikkelaar beschikt over een systeem voor milieu- en sociaal beheer of een systeem dat is afgestemd op of gecertificeerd volgens EMAS of ISO 14001, ISO 45001 of gelijkwaardig, of het systeem voor milieu- en sociaal beheer aan een audit is onderworpen; — of er voldoende personele en financiële middelen zijn om de duurzaamheidskwesties aan te pakken; — de staat van dienst wat betreft de aanpak van duurzaamheidsaspecten en de omgang met de uitvoerende partner. 2. 5. 2. Contractuele afspraken Tijdens het zorgvuldigheidsonderzoek op het gebied van duurzaamheid kan de uitvoerende partner tot de conclusie komen dat: i) de projectontwikkelaar/eindontvanger aanvullende maatregelen moet nemen (bv. een systeem voor milieu- en sociaal beheer of mitigerende maatregelen invoeren), of ii) dat sommige licenties en vergunningen pas in een later stadium kunnen worden toegekend, of iii) dat sommige overeengekomen acties moeten worden gemonitord enz. In dat geval kan de uitvoerende partner de volgende stappen ondernemen: — contractuele clausules en convenanten invoeren zodat passende duurzaamheidsmaatregelen worden uitgevoerd en non-conformiteit of niet-uitvoering wordt gesanctioneerd.  Dit kan gaan om: — voorwaarden voor ondertekening, wat betekent dat de hangende aspecten moeten zijn afgerond vóór de ondertekening van het financieringscontract; — voorwaarden voor uitbetaling, wat betekent dat middelen alleen kunnen worden uitbetaald als aan bepaalde voorwaarden is voldaan; — specifieke convenanten, wat betekent dat het niet-nakomen van specifieke verbintenissen kan leiden tot een soort sanctie die in extreme gevallen zelfs kan leiden tot de terugvordering van de financiering; — monitoring- en verslagleggingsvereisten voor het project invoeren (bv. uitvoering van preventieve, corrigerende, mitigerende en compenserende maatregelen op basis waarvan negatieve effecten zijn verminderd/geëlimineerd/gecompenseerd, voortgangsverslagen over de uitvoering van verschillende maatregelen en over de duurzaamheidsprestaties van de verrichting, informatie over gerechtelijke procedures enz. ). Dergelijke eisen moeten duidelijk worden geformuleerd om misverstanden over de rollen, de inhoud en de verwachtingen ten aanzien van de projectontwikkelaars/eindontvangers te vermijden. 2. 6. Economische beoordeling van de verrichtingen De beoordeling van de effecten die het project heeft op de milieu-, sociale en klimaatverandering, past in de bredere economische beoordeling die vaak wordt uitgevoerd voor door de EU gesteunde openbare projecten. Aan de hand van een economische beoordeling wordt nagegaan in welke mate een investeringsproject bijdraagt tot het algemeen maatschappelijk welzijn en de economische groei. Hierbij wordt rekening gehouden met de baten en kosten van het project voor de samenleving en wordt gemeten welke waarde het project oplevert voor alle belanghebbenden. Zo wordt bepaald of de samenleving in haar geheel baat heeft bij het project. Een economische beoordeling kan worden gebruikt om investeringsprojecten te rangschikken op sociaal-economische waarde en kan helpen bij de toewijzing van beperkte beschikbare financiering en middelen aan verschillende investeringen of consumptie-opties. Afhankelijk van de beschikbare en aanwijsbare gegevens over projectkosten en -baten kunnen voor de economische beoordeling verschillende instrumenten worden gebruikt, zoals kosten-batenanalyse (KBA), kosteneffectiviteitsanalyse (KEA), minstekostenanalyse (MKA) en in mindere mate multicriteria-analyse (MCA) (111). Voor financierings- en investeringsverrichtingen in het kader van InvestEU zal het investeringscomité bij zijn besluit over de toekenning van de EU-garantie rekening houden met meerdere criteria. Een van deze criteria zal de bijdrage van het project aan een duurzame groei zijn. De resultaten van de economische beoordeling kunnen worden gebruikt om dit criterium te evalueren. Zo is bij een kosten-batenanalyse het niveau van economische rentabiliteit een indicatie van de door het project gegenereerde welvaart. In andere gevallen kunnen de economische prestaties van het project aan de hand van benchmarks worden geverifieerd.  In de volgende delen worden de belangrijkste vormen en bestaande praktijken van economische beoordeling gepresenteerd. Voor InvestEU is een kosten-batenanalyse geen absolute vereiste en worden ook alternatieve benaderingen van de economische beoordeling aanvaard. 2. 6. 1. Vormen van economische beoordeling De kosten-batenanalyse is de voorkeursmethode om investeringsprojecten te evalueren, omdat zij een robuust, objectief en op feiten gebaseerd analytisch kader biedt voor de beoordeling van projecten. De kosten-batenanalyse is gebaseerd op de kwantificering van de verwachte monetaire kosten- en batenstromen van het project en wordt gewoonlijk gebruikt voor de beoordeling van een grote verscheidenheid aan openbare en particuliere investeringen. Wanneer de baten in die mate opwegen tegen de kosten dat het verwachte niveau van economische rentabiliteit hoger ligt dan de maatschappelijke hurdle rate, wordt het project als economisch levensvatbaar beschouwd. Wanneer gebruik wordt gemaakt van een kosten-batenanalyse, worden de milieu-, sociale en klimaateffecten in monetaire termen beoordeeld (als het mogelijk en redelijk is ze in geldwaarde uit te drukken) en neemt de analyse de vorm aan van (positieve dan wel negatieve) verdisconteerde (112) kasstroomposten die worden meegenomen in de berekening van de economische prestatie-indicatoren, met inbegrip van het niveau van economische rentabiliteit. Een kosten-batenanalyse is doorgaans een vergelijking tussen een scenario “met project” en een scenario “zonder project”. Een kosteneffectiviteitsanalyse wordt aanbevolen wanneer er slechts één projectresultaat is en de besluitvormers opties willen vergelijken die hetzelfde doel, al is het dan met verschillende intensiteiten, tegen de laagste kosten bereiken. Deze analyse wordt doorgaans gebruikt voor kleine projecten of voor projecten die geen op zichzelf staande analyse-eenheid vormen, maar in plaats daarvan een noodzakelijke component zijn van een grotere investering, zoals de keuze van technologie, de aankoop van apparatuur of machines, of de ontwikkeling van een specifieke activiteit of een specifiek programma. De minstekostenanalyse wordt gebruikt wanneer de opties dezelfde output met dezelfde intensiteit bereiken, maar met verschillende kosten. In dit geval worden ze vergeleken op basis van hun levenscycluskosten. Wanneer een kosteneffectiviteitsanalyse (of minstekostenanalyse) wordt gebruikt, is de beoordeling van de milieu- en klimaateffecten vaak niet in de economische analyse opgenomen omdat ze niet wordt beschouwd als in verhouding tot het type en de omvang/het belang van het project (of omdat de effecten worden beschouwd als equivalent in alle in overweging genomen projectopties).  In dat geval — of wanneer er helemaal geen economische beoordeling is — wordt voorgesteld deze effecten afzonderlijk te beoordelen (als onderdeel van een milieu-, sociale en klimaatbeoordeling van het project, volgens de beginselen die in deze richtsnoeren worden toegelicht). Als alternatieve aanpak kan het kosteneffectiviteitsresultaat (gewoonlijk in de vorm van een verhouding tussen kosten en output) worden aangepast om rekening te houden met de belangrijkste economische externe effecten, zoals de uitstoot van CO2 en luchtverontreinigende stoffen (zoals bijvoorbeeld gebruikelijk is in de energiesector). Wanneer deze externe effecten negatief zijn, kunnen zij als kosten worden opgenomen (d. w. z. in de teller van de kosteneffectiviteitsverhouding). De multicriteria-analyse is een instrument dat besluitvormers informeert over de mate waarin het project en de opties ervan geschikt zijn in het licht van het overkoepelende beleidskader en zullen bijdragen tot de beleidsdoelstellingen. Zij wordt meestal gebruikt voor multisectorale projecten of projecten met veel outputs/effecten die niet altijd in geldwaarde kunnen worden uitgedrukt. De muliticriteria-analyse is bijzonder geschikt in de planningsfase van de projectontwikkelingscyclus om verschillende investeringsscenario’s te evalueren. Wanneer een muliticriteria-analyse wordt gebruikt, worden de milieu-, sociale en klimaateffecten beoordeeld in kwantitatieve en kwalitatieve termen. Deze effecten kunnen worden vastgesteld als een reeks beleidsdoelstellingen op basis waarvan criteria, wegingen en scoringsindicatoren worden gebruikt (om te beoordelen in hoeverre het project waarschijnlijk aan deze doelstellingen zal voldoen). Bij de methodiek van de muliticriteria-analyse kunnen ook kwantitatieve aspecten van de projectprestaties als criteria worden opgenomen. Zo kan een beoordeling van de mitigerende maatregelen voor klimaatverandering in monetaire termen een van de criteria zijn en kan een minimumwaarde vereist zijn. Op die manier worden sommige outputs die typisch zijn voor de kosten-batenanalyse geïntegreerd in de multicriteria-analyse. 2. 6. 2. Bestaande praktijken voor economische beoordeling Als onderdeel van het cohesiebeleid is in de ESIF-verordening voor 2014-2020 de verplichting opgenomen om een kosten-batenanalyse uit te voeren bij grote projecten. Deze kosten-batenanalyse moet worden uitgevoerd volgens de methodiek die wordt beschreven in de handleiding van de Europese Commissie voor kosten-batenanalyses van investeringsprojecten (2014) (113). Voor de periode 2021-2027 wordt een meer flexibele en proportionele aanpak voorgesteld, die aansluit bij de aanpak van de economische beoordeling door de Europese Investeringsbank en andere potentiële uitvoerende partners (zie hieronder).  De nieuwe aanpak zal worden gepresenteerd in het toekomstige vademecum voor economische beoordeling, dat door DG REGIO in coördinatie met andere DG’s van de Commissie en met de steun van JASPERS wordt voorbereid voor publicatie begin 2021. Het vademecum voor economische beoordeling is geen vervanging van, maar een aanvulling op de handleiding van de Commissie voor kosten-batenanalyses uit 2014 en is bedoeld als een hulpmiddel dat voor verschillende fondsen in de financieringsperiode 2021-2027 kan worden gebruikt. Hoewel de kosten-batenanalyse het standaardbeoordelingsinstrument blijft voor verschillende door de Commissie gefinancierde initiatieven, worden in specifieke gevallen andere instrumenten voorgesteld. In het kader van InvestEU maken sommige potentiële uitvoerende partners mogelijk ook gebruik van een economische beoordeling als onderdeel van hun gebruikelijke projectbeoordelingsproces, zoals hieronder wordt beschreven voor enkele geselecteerde internationale financiële instellingen. — De Europese Investeringsbank (EIB) voert een economische beoordeling uit van de door de bank gefinancierde projecten. De EIB gebruikt een kosten-batenanalyse als de standaardmethode voor de raming van het niveau van economische rentabiliteit van een project, waarbij rekening wordt gehouden met de baten en kosten voor de samenleving in ruimere zin, met inbegrip van externe milieueffecten. De EIB maakt ook gebruik van een kosteneffectiviteitsanalyse en, meer recentelijk, een multicriteria-analyse, waarbij rekening wordt gehouden met de evoluerende omstandigheden van elke sector. De beoordelingen van de milieu- en sociale effecten van projecten zijn gebaseerd op de normen die zijn gepubliceerd in het milieu- en sociale handboek van de bank. De resultaten van de economische beoordeling worden opgenomen in het algemene beoordelingskader van projecten waarvoor bij de EIB een lening is aangevraagd. In het document “Economic Appraisal of Investment Projects at the EIB” (2013) worden de economische beoordelingsmethoden uiteengezet die de bank gebruikt om de economische levensvatbaarheid van projecten te beoordelen (114). — De aanpak die door de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBWO) wordt gevolgd op het gebied van duurzaamheid, houdt in dat bij de beoordeling en uitvoering van alle door de bank gefinancierde projecten rekening wordt gehouden met milieu- en sociale vereisten. Elk door de EBWO gefinancierd project wordt onderworpen aan een milieu- en sociale beoordeling aan de hand van het milieu- en sociaal beleid van de EBWO en de bijbehorende prestatievereisten, alsook aan de hand van de inhoudelijke milieunormen van de EU. In januari 2019 ging de EBWO van start met een economische beoordeling van projecten met hoge broeikasgasemissies.  Over het algemeen wordt bij de toepassing van de economische beoordeling een kosten-batenanalyse uitgevoerd, tenzij een kosteneffectiviteitsanalyse in sommige specifieke omstandigheden geschikter wordt geacht, zoals beschreven in de methodiek voor de economische beoordeling van EBWO-projecten met hoge broeikasgasemissies (2019) (115). — De Nordic Investment Bank (NIB) beoordeelt op een soortgelijke manier de potentiële impact en de milieu- en sociale risico’s van projecten op basis van haar beleid en richtsnoeren inzake duurzaamheid (116). De bank beoordeelt alle relevante informatie die door de kredietnemers wordt verstrekt, zoals een milieueffectbeoordeling en toepasselijke vergunningen en licenties. Naast duurzaamheid analyseert de NIB ook de technische en economische kwaliteit van de projecten op basis van een kwantitatieve en een kwalitatieve beoordeling. 2. 6. 3. Aanbevelingen voor InvestEU Het gebruik van kosten-batenanalyses en/of andere economische beoordelingsmethoden in het kader van InvestEU zal afhangen van het gebruikelijke (lopende of geplande) projectbeoordelingsproces van de uitvoerende partners. De keuze voor de meest geschikte instrumenten wordt normaal gezien overgelaten aan het professionele oordeel van de uitvoerende partner, rekening houdend met de sector in kwestie, de beschikbaarheid van empirische gegevens en de complexiteit van het project. Voor uitvoerende partners die (nog) geen vaste aanpak of procedure hebben om een economische beoordeling uit te voeren (als onderdeel van hun gebruikelijke projectbeoordelingsproces), bieden het aangekondigde vademecum voor economische beoordeling en de andere referentiedocumenten in bijlage 4 een nuttig kader (waarin de meest geschikte economische beoordelingsmethode per investeringstype wordt voorgesteld). Zoals besproken in hoofdstuk 2. 2 met betrekking tot klimaattoetsing is de aanbevolen methodiek voor de uitdrukking in geldwaarde van de effecten op de klimaatverandering gebaseerd op de methode van de EIB met betrekking tot de koolstofvoetafdruk. Deze methodologie bestaat uit een raming van de volumes aan door het project uitgestoten (of vermeden) broeikasgassen door middel van passende emissiefactoren en een waardering door middel van een schaduwprijs voor koolstof. Vanuit het oogpunt van klimaattoetsing is het belangrijk dat de economische analyse van het project een geloofwaardige basis heeft die past binnen de algemene richting van het EU-klimaatbeleid. Hoewel de snelheid en de aard van de transitie voor een deel onderhevig blijft aan het professionele oordeel, vereisen goede praktijken dat de uitgangsveronderstellingen duidelijk zijn. Met name scenario’s waarbij tot 2050 wordt uitgegaan van een voortgezet gebruik van zeer intensieve koolstofactiviteiten, zullen waarschijnlijk niet geloofwaardig worden geacht. Zoals besproken in hoofdstuk 2.  3 met betrekking tot milieutoetsing, is de uitdrukking in geldwaarde van milieueffecten gewoonlijk gebaseerd op een benadering van de totale economische waarde, die met verschillende technieken en externe verwijzingen kan worden geraamd. Voor sommige specifieke effecten, zoals geluidshinder of luchtverontreiniging, bevatten de in de literatuur beschikbare onderzoeken landspecifieke referentiewaarden (eenheidskosten). Deze referentiewaarden kunnen worden gebruikt om kwantificeerbare effecten (zowel negatieve als positieve) in geldwaarde uit te drukken en in het evaluatieproces op te nemen (117). Zowel de in geldwaarde uitgedrukte milieu- en sociale effecten (indien haalbaar en proportioneel) als de in geldwaarde uitgedrukte broeikasgasemissies die door het project worden uitgestoten/vermeden, moeten normaal gesproken worden opgenomen in de economische beoordeling om het niveau van effectief rendement (EER) van het project of alternatieve relevante indicatoren (118) te bepalen die aan het InvestEU-investeringscomité moeten worden gerapporteerd. 2. 7. Bedrijfsfinanciering voor algemene doeleinden Indien een financieringstransactie voor algemene doeleinden (119) in aanmerking komt voor InvestEU-steun en voldoet aan de voorwaarden van de InvestEU-verordening en de investeringsrichtsnoeren (wat betreft de aanpak van beleidsprioriteiten, additionaliteit, marktfalen of suboptimale investeringssituaties enz. ), moet een vereenvoudigde versie van de toetsing voor projecten boven de drempelwaarde gelden. In dit geval zijn er geen specifieke activa of doelen die kunnen worden geanalyseerd en waarvan de gevolgen kunnen worden vastgesteld en beoordeeld. In deze situatie moet de beoordeling van de uitvoerende partner gericht zijn op: i) de aanpak van de eindontvanger om duurzaamheidsoverwegingen in de eigen processen te integreren, en ii) het algemene vermogen van de eindontvanger om milieu- en sociale risico’s te beheren. Voor dergelijke gevallen worden de volgende acties aanbevolen aan de uitvoerende partner: — Nagaan of de eindontvanger actief is in een sector die gewoonlijk met hogere milieu- en sociale risico’s wordt geassocieerd. — Controleren of de eindontvanger beschikt over een systeem voor milieu- en sociaal beheer, met inbegrip van een beleid inzake milieu- en sociale verantwoordelijkheid en bewezen vaardigheid/bekwaamheid inzake het beheer en de aanpak van relevante risico’s en effecten (in het kader van de eigen activiteiten of werkzaamheden) op het gebied van klimaat, milieu of sociale kwesties.  De uitvoerende partner kan bijvoorbeeld het volgende nagaan: — dat er organisatiestructuren en -procedures aanwezig zijn met vastgelegde rollen en verantwoordelijkheden en gekwalificeerd personeel, ook op het gebied van externe communicatie; — dat er financiële middelen beschikbaar zijn voor een doeltreffende uitvoering van het systeem voor milieu- en sociaal beheer dat is afgestemd op, of gecertificeerd volgens EMAS of ISO 14001, ISO 45001 of gelijkwaardig; — als het systeem voor milieu- en sociaal beheer extern wordt geaudit, het meest recente verslag van de auditeurs enz. ; — afhankelijk van de eindontvanger, als een jaarverslag wordt opgesteld, kan de uitvoerende partner nagaan of het ESG-informatie bevat en de omvang/gedetailleerdheid/geschiktheid van die ESG-informatie. — Nagaan wat de staat van dienst van de eindontvanger is op het gebied van duurzaamheid: — naleving van de milieu- en sociale wet- en regelgeving die relevant is voor zijn/haar activiteiten en verrichtingen (bijvoorbeeld op basis van exploitatievergunningen); — een verleden van niet-naleving van milieu- en sociale wet- en regelgeving in de afgelopen jaren (120): eventuele boetes en sancties wegens overtredingen, ongevallen of incidenten in de afgelopen jaren met aanzienlijke milieuschade of ernstige verwondingen of doden tot gevolg, door belanghebbenden of andere derden ingesteld beroep (bv. accidentele lozing van verontreinigende stoffen, brand, arbeidsongevallen enz. ); — sociale kwesties en betrekkingen met de gemeenschap, openbare protesten, grieven of klachten, stakingen van werknemers enz. Dezelfde aanpak kan ook worden overwogen voor directe investeringen in eigen vermogen, indien dit soort interventie mogelijk is in het kader van de financiële producten waarover is onderhandeld en die zijn opgenomen in de garantieovereenkomsten. Naast de bovenstaande punten is, in voorkomend geval, voor directe investeringen in eigen vermogen ook vereist: — voor ondernemingen die onder het ETS (121) vallen, waarbij de door InvestEU gesteunde investering <30 %: zij moeten actief worden aangemoedigd om plannen voor een groene transitie/koolstofarme economie vast te stellen; — voor ondernemingen die onder het ETS vallen, waarbij de door InvestEU gesteunde investering >30 %: van hen moet actief worden geëist dat zij plannen voor een groene transitie/koolstofarme economie vaststellen. 3. AANPAK VAN DUURZAAMHEIDSTOETSING VOOR INDIRECTE FINANCIERINGSVERRICHTINGEN Bij financiering via intermediairs beoordeelt de uitvoerende partner de onderliggende afzonderlijke projecten of verrichtingen niet rechtstreeks. Dat komt omdat er zich ten minste één financiële intermediair (FI) tussen de uitvoerende partner en de eindontvanger bevindt (122). Bovendien verschilt de goedkeuringsprocedure voor financiering via intermediairs van die voor directe financiering (123).  In dit geval worden de onderliggende afzonderlijke projecten of activiteiten die worden gefinancierd (hierna “transacties” (124)), niet ter goedkeuring aan het Investeringscomité voorgelegd. Voor financiering via intermediairs is de financiële intermediair verantwoordelijk voor het waarborgen van de duurzaamheid van de onderliggende transacties in de drie dimensies. Het niveau van de toetsingsvereisten zal afhangen van het type verstrekte financiering, het type en het niveau van het mogelijke risico (125) van de onderliggende transacties en het type eindontvangers (126). 3. 1. Algemene toetsingsvereisten Ongeacht het type financiering via intermediairs moet de aanpak van de duurzaamheidstoetsing het volgende inhouden: — een beoordeling door de uitvoerende partner of de financiële intermediair en zijn/haar systemen en/of procedures de nodige capaciteit hebben om de milieu-, klimaat- en sociale risico’s van zijn/haar bedrijfsactiviteiten te screenen, te beoordelen en te beheren, en — een reeks minimumvereisten voor onderliggende transacties die in verhouding staan tot hun risiconiveau. 3. 2. Soorten financiering De financiering via intermediairs omvat een grote verscheidenheid aan financieringsvormen en een scala aan financiële intermediairs met verschillende bedrijfsactiviteiten. Daarom moet een onderscheid worden gemaakt tussen de verschillende soorten intermediairs, aangezien de onderliggende transacties verschillende effecten kunnen hebben en mogelijk aan verschillende benaderingen moeten voldoen. De volgende soorten financiering via intermediairs moeten worden onderscheiden om de juiste aanpak voor de duurzaamheidstoetsing te bepalen: i) infrastructuurfondsen; ii) niet-infrastructuurfondsen, en iii) intermediaire kredietlijnen of andere schuldproducten die gericht zijn op kleine en middelgrote ondernemingen, kleine midcap-ondernemingen en andere in aanmerking komende entiteiten. 3. 2. 1. Infrastructuurfondsen Bij infrastructuurprojecten is de kans het grootst dat zij een negatief effect hebben op de drie dimensies. Daarom zijn in het geval van infrastructuurfondsen de eisen strenger. Op basis van de totale investeringskosten van het project zal voor onderliggende projecten met een totale projectkostprijs van 10 miljoen EUR (exclusief btw) of meer een duurzaamheidstoetsing vereist zijn. In dat geval hebben de uitvoerende partner en de fondsbeheerder verschillende verantwoordelijkheden. 3. 2. 1. 1. Vereisten voor de uitvoerende partner De uitvoerende partner moet, als onderdeel van zijn/haar zorgvuldigheidsonderzoek, beoordelen of de fondsbeheerder in staat is een beoordeling van de milieu-, klimaat- en sociale aspecten uit te voeren in overeenstemming met de beginselen en doelstellingen van de duurzaamheidstoetsing als bedoeld in artikel 8, leden 5 en 6, van de InvestEU-verordening (127). Daartoe moet de uitvoerende partner nagaan of er een systeem voor milieu- en sociaal beheer (128) bestaat.  Hij/zij moet ook de volgende punten over het systeem voor milieu- en sociaal beheer controleren: — de investeringsstrategieën en beleidslijnen van het fonds met inachtneming van klimaat-, milieu- en sociale factoren. Er zal ook worden nagegaan of deze investeringsstrategieën zijn afgestemd op de in de Overeenkomst van Parijs vastgestelde temperatuur- en adaptatiedoelstellingen en stroken met trajecten naar een koolstofarme en klimaatbestendige maatschappij; — de organisatorische capaciteit en bekwaamheid van het fonds, met inbegrip van opgeleid, toegewijd en betrokken personeel; — de door het fonds uit te voeren procedures tijdens het gehele beoordelings- en monitoringproces om eventuele aan de gesteunde acties verbonden risico’s vast te stellen en te beheren; — het proces voor zorgvuldigheidsonderzoek van het fonds, met inbegrip van de bestaande instrumenten en procedures om een investeringsverrichting te beoordelen en verslag over het resultaat van het zorgvuldigheidsonderzoek uit te brengen aan de bestuursorganen van het fonds, en de verenigbaarheid met de beginselen en de doelstelling van de duurzaamheidstoetsing; — passende instrumenten en processen voor verslaglegging en monitoring. Indien de uitvoerende partner, op basis van bovenstaande toetsingen, geen materieel voorbehoud maakt ten aanzien van de toereikendheid van het systeem voor milieu- en sociaal beheer van het fonds en het vermogen van het fonds om milieu-, klimaat- en sociale risico’s van zijn onderliggende investeringen vast te stellen en te beheren, kan de uitvoerende partner voor de beoordeling van de projecten die door het fonds in het kader van InvestEU worden gesteund, vertrouwen op het systeem voor milieu- en sociaal beheer van het fonds. De fondsbeheerder moet aan de uitvoerende partner verslag uitbrengen over de milieu-, klimaat- en sociale prestaties van de onderliggende projecten. De uitvoerende partner behoudt het recht om informatie (129) over individuele projecten op te vragen bij de fondsbeheerder om na te gaan hoe het fonds het zorgvuldigheidsonderzoek met betrekking tot klimaat-, milieu- en sociale aspecten uitvoert. Indien de fondsbeheerder op het moment van de beoordeling door de uitvoerende partner niet over een systeem voor milieu- en sociaal beheer beschikt of de uitvoerende partner bepaalde lacunes (130) vaststelt, moet voor het fonds bij de eerste kredietopneming of uiterlijk bij de definitieve afsluiting een passend systeem voor milieu- en sociaal beheer worden ingevoerd of moet het bestaande systeem worden verbeterd. 3. 2. 1. 2.  Vereisten voor de fondsbeheerder In het volgende deel wordt de aan de fondsbeheerders aanbevolen aanpak beschreven voor de ontwikkeling van hun systeem voor milieu- en sociaal beheer. Van de fondsbeheerder wordt verwacht dat hij/zij een systeem voor milieu- en sociaal beheer instelt en handhaaft gedurende de looptijd van het fonds, of ten minste gedurende de periode waarin de InvestEU-steun zal worden gebruikt. Het systeem voor milieu- en sociaal beheer zal het vereiste beleid, de organisatiestructuur, de planningsactiviteiten, verantwoordelijkheden, praktijken, procedures en middelen vastleggen. Hierdoor wordt systematische en gestructureerde beoordeling van de investeringen en monitoring van de voortdurende naleving gegarandeerd wat de hieronder uiteengezette milieu-, klimaat- en sociale vereisten betreft: i. screening van alle projecten aan de hand van de lijst van activiteiten die zijn uitgesloten van steun door InvestEU en van eventuele andere uitsluitingslijsten die door de uitvoerende partner op basis van het eigen interne beleid zijn vastgesteld; ii. controle van de naleving van de toepasselijke milieu-, klimaat- en sociale wet- en regelgeving van de EU en de lidstaten (met inbegrip van de toepasselijke milieu-, klimaat-, arbeids- en sociale verplichtingen die in het EU-recht en het interne recht zijn vastgesteld); iii. verenigbaarheid met de beginselen en doelstellingen van duurzaamheidstoetsing; and iv. verenigbaarheid met de eigen normen en interne regels en procedures van de uitvoerende partner. Als onderdeel van het investeringsproces zal de fondsbeheerder door de uitvoerende partner worden verplicht om: i. de potentieel aanzienlijke milieu-, klimaat- en sociale risico’s in kaart te brengen; ii. de respectieve risico’s die aan de investering verbonden zijn onder te verdelen in categorieën volgens belang; iii. de door de ontwikkelaar te nemen mitigerende maatregelen te toetsen aan de milieu-, klimaat- en sociale vereisten; iv. met de projectontwikkelaar een actieplan overeen te komen als een onderliggend project niet aan de milieu-, klimaat- en sociale vereisten voldoet. De fondsbeheerder kan in zijn/haar beoordeling, in de mate van het mogelijke en volgens beste kunnen, rekening houden met de criteria inzake “geen ernstige afbreuk doen aan” van de EU-taxonomie.  Klimaatdimensie Van de fondsbeheerder wordt verwacht dat hij/zij, via de samenwerking met de projectontwikkelaar, in zijn/haar systeem voor milieu- en sociaal beheer de volgende klimaatoverwegingen integreert (131): — voor de adaptatie aan klimaatverandering: voor projecten boven de drempel moet het systeem voor milieu- en sociaal beheer passende processen omvatten om de significantie te beoordelen en de adaptatie aan klimaatverandering en kwetsbaarheidsrisico’s te integreren, evenals passende ontwerp-/mitigerende maatregelen, indien van toepassing. Indien er aanzienlijke risico’s worden vastgesteld, moet de fondsbeheerder nagaan of de projectontwikkelaar passende maatregelen inzake adaptatie aan klimaatverandering heeft getroffen (132); — voor klimaatmitigatie: met het systeem voor milieu- en sociaal beheer moet een geschikte analyse, kwantificering en verslaglegging van broeikasgasemissies worden gegarandeerd voor projecten die meer dan 20 000 ton CO2e/jaar uitstoten. Milieudimensie Voor projecten waarvoor een MEB vereist is, moet de fondsbeheerder worden verzocht om: i) te verifiëren of de milieuprocedures overeenkomstig de nationale wetgeving worden uitgevoerd; ii) de desbetreffende documentatie te verzamelen; iii) te verifiëren of het publiek wordt geraadpleegd en de belanghebbenden worden betrokken, en iv) te controleren of de projectontwikkelaar de in de beoordeling opgenomen mitigerende maatregelen uitvoert. Voor MEB-projecten van bijlage II die (op grond van een onderzoek per geval) zijn gescreend, moet de fondsbeheerder het screeningbesluit opvragen en nagaan of de projectontwikkelaar alle door de bevoegde autoriteiten opgenomen mitigerende maatregelen uitvoert. Voor projecten die onder de voorschriften van de habitatrichtlijn en/of de vogelrichtlijn (133) vallen, moet de fondsbeheerder nagaan of met name artikel 6, lid 3, van de habitatrichtlijn wordt nageleefd en of de bevoegde autoriteit heeft geconcludeerd dat: — een project door de autoriteiten van de lidstaat is gescreend en geen passende beoordeling nodig heeft, d. w. z. dat het project waarschijnlijk geen aanzienlijke negatieve effecten zal hebben op Natura 2000-gebieden, of — een project door de autoriteiten van de lidstaat aan een passende beoordeling is onderworpen, wat heeft geleid tot een positieve conclusie van de autoriteiten dat het project geen aanzienlijke effecten zal hebben op Natura 2000-gebieden (uit hoofde van artikel 6, lid 3, van de habitatrichtlijn), of — een project aan een passende beoordeling is onderworpen, wat heeft geleid tot een negatieve conclusie van de autoriteiten van de lidstaat, d. w. z. dat het project aanzienlijke negatieve effecten heeft op Natura 2000-gebieden (uit hoofde van artikel 6, lid 4, van de habitatrichtlijn).  Voor projecten die buiten het toepassingsgebied van de MEB-richtlijn vallen, wordt de fondsbeheerder sterk aangeraden gebruik te maken van de investeringen in fondsen waar de doelstellingen richtsnoeren in hoofdstuk 2 voor het vaststellen van mogelijke effecten (en checklist 1), of internationaal erkende normen toe te passen, zoals de IFC-prestatienormen, de milieu- en veiligheidsnormen van de EIB, de EBWO-prestatienormen of de Equator Principles. Sociale dimensie De projecten moeten in overeenstemming zijn met de minimale sociale waarborgen als beschreven in hoofdstuk 1. 4. Bovendien moet de fondsbeheerder nagaan of de projectontwikkelaar over gepaste procedures beschikt om ervoor te zorgen dat ten minste het interne recht wordt nageleefd (onder meer op het gebied van werkgelegenheid, arbeid en gezondheid op het werk en volksgezondheid en veiligheid). De fondsbeheerder moet ook nagaan of de projectontwikkelaar over systemen beschikt om de gezondheid, de veiligheid en de beveiliging van de werknemers te garanderen en te bevorderen. Specifieke aspecten moeten in overweging worden genomen met betrekking tot de veiligheid van gevaarlijke materialen, natuurlijke gevaren, beveiliging, blootstelling aan ziekten, verkeersveiligheid en de voorbereiding op noodsituaties, indien relevant en toepasselijk. De fondsbeheerder moet ook nagaan of de belanghebbenden zijn betrokken en de openbare raadpleging heeft plaatsgevonden, zoals vereist door de toepasselijke milieu- en sociale richtlijnen. Als er aanzienlijke sociale effecten zijn vastgesteld bij projecten met een MEB-plicht, zal de fondsbeheerder nagaan of de in het MEB-verslag of de screeningbesluiten vermelde mitigerende maatregelen door de projectontwikkelaar zijn ingevoerd. De fondsbeheerder wordt aangeraden na te denken over een uitbreiding van de analyse van sociale aspecten overeenkomstig de bepalingen van hoofdstuk 2. 4 (134). Om het gebruik van de positieve agenda te bevorderen, wordt de fondsbeheerder ertoe aangespoord om, in samenwerking met de projectontwikkelaars/eindontvangers, ook de mogelijkheid in overweging te nemen om de positieve milieu-, klimaat- en sociale effecten van de door hem gefinancierde projecten te versterken en zo hun algemene duurzaamheidsprestaties te verbeteren (135). De fondsbeheerder moet regelmatig verslag uitbrengen aan de uitvoerende partner over de belangrijkste milieu-, klimaat- en sociale prestaties van de investeringen van het fonds, met inbegrip van de overeengekomen sectorale en relevante milieu-, klimaat- en sociale indicatoren (zoals de uitstoot van broeikasgassen, het scheppen van banen, geen impact op de biodiversiteit enz. ) en economische voordelen, zowel kwalitatief als kwantitatief waar mogelijk. 3. 2. 2.  Niet-infrastructuur-aandelen- of obligatiefondsen Het potentiële negatieve effect op de drie dimensies van InvestEU-investeringen in niet-infrastructuurfondsen hangt af van de blootstelling aan duurzaamheidsrisico’s die het fonds moet beheren, d. w. z. het duurzaamheidsrisicoprofiel van de verwachte onderliggende transacties. De uitvoerende partner moet de aanwezigheid van een systeem voor milieu- en sociaal beheer of soortgelijke procedures nagaan (d. w. z. procedures voor het beheer van milieu-, klimaat- en sociale risico’s), en onderzoeken of een dergelijk systeem voor milieu- en sociaal beheer of dergelijke procedures in verhouding staan tot het duurzaamheidsrisicoprofiel van het fonds. De fondsbeheerder moet ten minste de capaciteit hebben om: i. alle transacties te screenen aan de hand van de lijst van activiteiten die zijn uitgesloten van steun door InvestEU en van eventuele andere uitsluitingslijsten die door de uitvoerende partner op basis van het eigen interne beleid zijn vastgesteld; ii. te eisen dat alle gefinancierde transacties in overeenstemming zijn met de toepasselijke nationale wet- en regelgeving op het gebied van milieu, klimaat en sociale rechten, met inbegrip van voorschriften op het gebied van milieu, arbeid en veiligheid en gezondheid op het werk, planningsvergunningen, exploitatievergunningen en toestemmingen, voor zover van toepassing; iii. transacties met een aanzienlijk milieu-, klimaat- of sociaal risico vast te stellen en voor deze projecten met een hoog risico ten minste de volgende waarborgen te bieden, voor zover relevant: a. Voor projecten waarvoor een milieueffectbeoordeling vereist is: moet de fondsbeheerder nagaan of alle vergunningen aanwezig zijn en of de beoordelingen en vergunningen in overeenstemming zijn met de toepasselijke nationale wetgeving. b. Waar het fonds waarschijnlijk zal investeren in bedrijven die onder het ETS (136) vallen, zullen de volgende vereisten gelden: i. voor fondsen met een door InvestEU gesteunde investering van <30 %: bedrijven die onder het ETS vallen, moeten actief worden aangemoedigd om plannen voor een groene transitie/koolstofarme economie vast te stellen; ii. voor fondsen met een door InvestEU gesteunde investering van >30 %: van bedrijven die onder het ETS vallen, moet actief worden geëist dat zij plannen voor een groene transitie/koolstofarme economie vaststellen. c. Voor investeringen in fondsen waar de doelstellingen inzake sociaal effect intrinsiek verbonden zijn aan de strategie die door de financiële intermediair wordt nagestreefd (impact investing): verantwoordingsplicht voor het realiseren van hun effecten moet worden verzekerd. 3. 2. 3.  Intermediaire kredietlijnen of andere schuldproducten die gericht zijn op kleine en middelgrote ondernemingen, kleine midcap-ondernemingen en andere in aanmerking komende entiteiten In overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel en rekening houdend met de overweging dat de ontwikkeling van deskundigheid wat betreft de milieu-, klimaat- en sociale dimensie enige tijd en investeringen van de kant van de financiële intermediairs vergt, zal een vereenvoudigde aanpak van de duurzaamheidstoetsing worden toegepast. De uitvoerende partner moet beoordelen of de financiële intermediair over passende procedures voor het beheer van milieu-, klimaat- en sociale risico’s beschikt, waarbij rekening wordt gehouden met het volgende; hij/zij moet zijn/haar capaciteit bepalen om: i. alle transacties te screenen aan de hand van de lijst van activiteiten die zijn uitgesloten van steun door InvestEU en eventuele andere uitsluitingslijsten die door de uitvoerende partner op basis van het eigen interne beleid zijn vastgesteld; ii. te eisen dat alle transacties in overeenstemming zijn met de toepasselijke nationale wet- en regelgeving op het gebied van milieu, klimaat en sociale rechten (met inbegrip van voorschriften op het gebied van milieu, arbeid en veiligheid en gezondheid op het werk, planningsvergunningen, exploitatievergunningen en toestemmingen), voor zover van toepassing; iii. transacties aan te wijzen waarvoor een milieueffectbeoordeling vereist is en nagaan of alle vergunningen aanwezig zijn en of alle beoordelingen en vergunningen in overeenstemming zijn met de toepasselijke nationale wetgeving; iv. daarnaast ook transacties met categorieën van individuele personen als eindgebruiker in het kader van een sociaal beleid (zoals kwetsbare groepen of sociale ondernemingen) aan te wijzen die adequate bescherming vereisen op basis van strenge ethische financieringsbeginselen. Dat is bijvoorbeeld momenteel het geval voor microfinancieringsverrichtingen die onder de Europese code van goede praktijken voor microfinancieringstransacties vallen. Die moeten nader worden gespecificeerd in de garantieovereenkomst met de uitvoerende partner. De uitvoerende partner zal de financiële intermediair aanmoedigen om bij al zijn/haar bedrijfsactiviteiten beste praktijken toe te passen op alle drie duurzaamheidsdimensies, ongeacht of deze al dan niet door InvestEU worden gesteund.  De financiële intermediair wordt in het bijzonder aangemoedigd om: — deugdelijke praktijken voor milieu-, klimaat- en sociaal beheer te ontwikkelen en in stand te houden door een systeem voor milieu- en sociaal beheer toe te passen, met inbegrip van de ontwikkeling en handhaving van de nodige organisatorische capaciteit om milieu-, klimaat- en sociale risico’s te beheren en de nodige personele en financiële middelen toe te wijzen aan dit aspect; — zo nodig mogelijkheden te onderzoeken voor de ontwikkeling van financieringsoplossingen met grote milieu-, klimaat- en/of sociale voordelen, overeenkomstig de bepalingen van de richtsnoeren voor de tracering van klimaat- en milieu-uitgaven en de bepalingen inzake financiële producten van InvestEU, waar mogelijk rekening houdend met de EU-duurzaamheidstaxonomie, en ter ondersteuning van de Europese Green Deal. De financiële intermediair moet ook kansen onderzoeken om een financieringsoplossing te ontwikkelen die bijdraagt tot gendergelijkheid, sociale inclusie en economische ontwikkeling van gebieden en sectoren die te maken hebben met bijzonder zware structurele uitdagingen. Eventuele lacunes die door de uitvoerende partner worden vastgesteld, kunnen via technische bijstand worden aangepakt. 4. ROLLEN, VERANTWOORDELIJKHEDEN EN HET INVESTEU-PROCES 4. 1. Rollen en verantwoordelijkheden Dit document is in de eerste plaats opgesteld om de uitvoerende partners te helpen om te voldoen aan de voorschriften van de InvestEU-verordening inzake duurzaamheidstoetsing. Het is echter ook belangrijk om een duidelijk beeld te geven van de rollen en verantwoordelijkheden van de verschillende betrokken actoren. De duurzaamheidstoetsing is een oefening waarbij vele belanghebbenden betrokken zijn en de hoofdverantwoordelijkheid altijd bij de projectontwikkelaar/eindontvanger ligt. In dit deel wordt informatie verstrekt over de manier waarop elke partij bij het proces betrokken wordt. Het heeft niet de bedoeling exhaustief te zijn en maakt een onderscheid tussen directe en indirecte financiering. 4. 1. 1. Rol en verantwoordelijkheden van de projectontwikkelaar/eindontvanger De projectontwikkelaar/eindontvanger is de opdrachtgever die verantwoordelijk is voor de ontwikkeling en uitvoering van het project. Rekening houdend met de richtsnoeren voor toetsing voor directe en indirecte financiering als beschreven in de hoofdstukken 2 en 3 heeft de projectontwikkelaar/eindontvanger de volgende verantwoordelijkheden: Voor directe financiering of infrastructuurfondsen is de projectontwikkelaar/eindontvanger: — Hij/zij is verantwoordelijk voor: i) de naleving van de toepasselijke EU-, nationale of internationale wetgeving, ii) het onderzoek naar de nodige formaliteiten, iii) het verkrijgen van de nodige vergunningen of toestemmingen en het naleven van de daarin gestelde voorwaarden.  — Hij/zij is verantwoordelijk voor het verstrekken van alle noodzakelijke en voldoende gedetailleerde informatie en documentatie aan de uitvoerende partner (of fondsbeheerder) zodat die zijn/haar zorgvuldigheidsonderzoek kan uitvoeren en aan de vereisten van deze richtsnoeren kan voldoen. — Hij/zij is verantwoordelijk voor de uitvoering van aanvullende onderzoeken of effectbeoordelingen, zoals wettelijk vereist (bv. krachtens de MEB-richtlijn), indien dit vereist is door de bevoegde autoriteiten of de uitvoerende partner (of fondsbeheerder). De projectontwikkelaar/eindontvanger is ook verantwoordelijk voor de uitvoering van raadplegingen van belanghebbenden/processen om belanghebbenden te betrekken, zoals wettelijk vereist (bv. krachtens de MEB-richtlijn), indien dit vereist is door de bevoegde autoriteiten of de uitvoerende partner (of fondsbeheerder). — Afhankelijk van de inhoud van de verleende vergunningen, is de projectontwikkelaar/eindontvanger doorlopend verantwoordelijk voor de monitoring, de beoordeling en het beheer van de klimaat-, milieu- en/of sociale effecten van het project. De projectontwikkelaar/eindontvanger is ook verantwoordelijk voor de invoering van een klimaat-, milieu- en/of sociaalbeheerplan of een gelijkwaardig plan (aangezien een dergelijk plan niet specifiek vereist is in de MEB-richtlijn) om de vastgestelde effecten aan te pakken. In dit plan kunnen mitigerende maatregelen worden vastgesteld om de negatieve effecten te verkleinen of acties om de positieve effecten van het project te vergroten. — Hij/zij moet de bepalingen van de financieringsovereenkomst naleven en voldoen aan de contractueel overeengekomen klimaat-, milieu- en sociale verplichtingen. Dit omvat dat voldaan wordt aan het vereiste dat periodieke verslagen (indien vereist) over de klimaat-, milieu- en/of sociale prestaties van het project aan de uitvoerende partner (of fondsbeheerder) worden verstrekt, zoals gevraagd op basis van deze richtsnoeren, of in overeenstemming met hun bestaande regels en procedures. — Hij/zij moet mogelijk organisatorische structuren opzetten om milieu- en veiligheidskwesties doeltreffend vast te stellen en te beheren. — Hij/zij stelt de uitvoerende partner (of de fondsbeheerder) tijdig en met de nodige documentatie in kennis van elke belangrijke verandering die de duurzaamheidsstatus van het project of de oorspronkelijke opzet ervan aanzienlijk kan beïnvloeden en de uitgevoerde beoordeling kan wijzigen (bv. de administratieve of gerechtelijke schorsing of nietigverklaring van vergunningen, ongevallen) of van elk geschil dat zich tijdens de looptijd van de financiering kan voordoen. — Hij/zij stelt de uitvoerende partner (of de fondsbeheerder) tijdig en met de nodige documentatie in kennis van elk incident/ongeval dat een potentieel effect kan hebben op de klimaat-, milieu- en/of sociale prestaties van het project, of op de relaties met de belanghebbenden/gemeenschappen.  — Hij/zij beheert alle andere vereisten die kunnen voortvloeien uit de duurzaamheidstoetsing van het project. Indirecte financiering (behalve infrastructuurfondsen) Met uitzondering van de infrastructuurfondsen (die hierboven zijn behandeld) is voor de rest van de financiering via intermediairs een vereenvoudigde aanpak van toepassing, zoals beschreven in hoofdstuk 3. In dit geval heeft de eindontvanger minstens de volgende plichten: — Hij/zij is verantwoordelijk voor: i) de naleving van de toepasselijke EU-, nationale of internationale wetgeving, ii) het onderzoek naar de nodige formaliteiten, en iii) het verkrijgen van de nodige vergunningen of toestemmingen en het naleven van de daarin gestelde voorwaarden. — Hij/zij moet aan de financiële intermediair een bewijs voorleggen van formele vergunningsprocedures (in de vorm van vergunningen, besluiten of machtigingen zoals vereist door intern recht), zoals vereist door de financiële intermediair of indien van toepassing. — Hij/zij moet de naleving van de wettelijke voorschriften bevestigen door een eigen verklaring, indien van toepassing. — Hij/zij is verantwoordelijk voor het verstrekken van alle noodzakelijke informatie en documentatie aan de financiële intermediair zodat die zijn/haar zorgvuldigheidsonderzoek kan uitvoeren en aan de vereisten van deze richtsnoeren kan voldoen. — Hij/zij is verantwoordelijk voor de uitvoering van de plannen voor een koolstofarme economie, voor zover van toepassing overeenkomstig hoofdstuk 3. 2. 2. 4. 1. 2. Rol en verantwoordelijkheden van de uitvoerende partner Directe financiering Voor directe financiering heeft de uitvoerende partner de volgende verantwoordelijkheden: — alle projecten screenen op basis van de lijst met activiteiten die van InvestEU-steun zijn uitgesloten (bijlage V. B bij de InvestEU-verordening). — nagaan of het project in overeenstemming is met het desbetreffende rechtskader en of alle vergunningen/licenties overeenkomstig de wettelijke voorschriften zijn verleend. — de InvestEU-screening en -toetsing uitvoeren, indien van toepassing, in overeenstemming met de bepalingen van deze richtsnoeren.  Dit kan bijvoorbeeld het volgende omvatten: — verificatie van de door de projectontwikkelaar/eindontvanger ingediende documentatie; — vaststelling van en controle op eventuele resterende negatieve effecten van het project; kwantificatie en, waar mogelijk, uitdrukking in geldwaarde van zowel de negatieve als de positieve effecten, inclusief de algemene economische beoordeling van het project; — verzoek om aanvullende onderzoeken en verslagen, naargelang van wat uit de beoordeling voortvloeit, en verificatie van de door de ontwikkelaar voorgestelde maatregelen om de vastgestelde effecten te mitigeren; — advies en ondersteuning, indien nodig en voor zover mogelijk, van de projectontwikkelaar/eindontvanger bij het beheer van de klimaat-, milieu- en/of sociale risico’s van het project; — beoordeling van de capaciteit van de projectontwikkelaar/eindontvanger om alle vereisten in verband met de toetsing te behandelen en uit te voeren; — in voorkomend geval de economische beoordeling van het project; — monitoring van het project en de duurzaamheidsstatus ervan tijdens de looptijd van het contract met de projectontwikkelaar, alsook controle van de naleving van de in het financieringscontract opgenomen voorwaarden; — indiening bij het investeringscomité van de samenvatting van de duurzaamheidstoetsing of de motivering voor het niet uitvoeren daarvan, en dialoog indien aanvullende verduidelijkingen vereist zijn. Indirecte financiering Voor financiering via intermediairs moet de uitvoerende partner InvestEU promoten als een instrument dat de beginselen van duurzame financiering ondersteunt en financiële intermediairs aanmoedigen om zich verantwoordelijk te gedragen op het gebied van duurzaamheid. Afhankelijk van het soort intermediair kan dit het volgende omvatten: — voor infrastructuurfondsen: de beoordeling of de fondsbeheerder de capaciteit heeft om te voldoen aan de vereisten inzake duurzaamheidstoetsing, indien van toepassing, overeenkomstig de in hoofdstuk 3 beschreven vereisten; — de beoordeling of de financiële intermediair en de systemen en/of procedures die de financiële intermediair toepast, de nodige capaciteit hebben om de milieu-, klimaat- en sociale risico’s in het kader van hun bedrijfsactiviteiten te screenen, te beoordelen en te beheren, in overeenstemming met de vereisten van deze richtsnoeren; — specifieke vereisten in de overeenkomsten met de financiële intermediairs, indien dit noodzakelijk blijkt om ervoor te zorgen dat de toepasselijke bepalingen van deze richtsnoeren naar behoren worden toegepast. Het wordt aanbevolen dat de uitvoerende partner waar mogelijk financiële intermediairs ondersteunt bij de ontwikkeling van hun eigen milieu- en sociale systemen en hen aanmoedigt financiële producten te ontwikkelen die zullen bijdragen tot de Europese Green Deal. 4. 1. 3.  Rol van de financiële intermediair De rollen en verantwoordelijkheden van de financiële intermediair staan in detail beschreven in hoofdstuk 3. 4. 1. 4. Rol van het investeringscomité (137) Voor directe verrichtingen moet het investeringscomité tijdens het besluitvormingsproces rekening houden met de informatie die de uitvoerende partners verstrekken overeenkomstig de bepalingen in hoofdstuk 4. 2. Het investeringscomité heeft het recht de uitvoerende partners om aanvullende informatie te vragen over duurzaamheidsaspecten en de resultaten van de toetsing, indien het dat nodig acht of indien het de motivering om niet tot toetsing over ter gaan ontoereikend acht. 4. 1. 5. Rol van de Commissie De Commissie zal er in samenwerking met de uitvoerende partners op toezien dat deze richtsnoeren in alle beleidsonderdelen van het InvestEU-fonds consequent en coherent worden toegepast. De Commissie zal de uitvoerende partners via de relevante bestuursorganen en de bijbehorende documentatie informeren over de ontwikkeling van de beleidsprioriteiten en toezeggingen inzake duurzaamheid van de EU en over de wijze waarop deze in InvestEU tot uiting komen. De Commissie is verantwoordelijk voor het bijwerken van deze richtsnoeren, met name om er de resultaten van de tussentijdse evaluatie in op te nemen. Zij is ook verantwoordelijk voor het bijwerken van deze richtsnoeren met alle relevante methodologische of juridische ontwikkelingen die de toepassing van de duurzaamheidstoetsing of de duurzaamheidsprestaties van de ondersteunde financierings- en investeringsverrichtingen kunnen verbeteren. 4. 1. 6. Bevoegde overheidsinstanties (138) Bevoegde overheidsinstanties zijn een bijzondere categorie van belanghebbenden die, hoewel ze er niet rechtstreeks bij betrokken zijn, een belangrijke rol spelen in het proces van duurzaamheidstoetsing. De bevoegde overheidsinstanties moeten ervoor zorgen dat de wettelijke voorschriften door alle economische actoren correct worden uitgevoerd en nageleefd. Zij zijn verantwoordelijk voor de handhaving van de wet, voor de uitvoering van alle vereiste controles en voor de afgifte van vergunningen, licenties of andere soorten toestemmingen. In sommige gevallen kunnen de bevoegde overheidsinstanties de projectontwikkelaars in principe bijstaan bij het volledige juridische proces. Zij kunnen de uitvoerende partners of financiële intermediairs ook bijstaan om inzicht te verkrijgen in de milieu- of sociale effecten van de projecten en hun ruimere context met betrekking tot de cumulatieve effecten op deze dimensies. 4. 2. InvestEU-proces De resultaten van de duurzaamheidstoetsing zullen worden geïntegreerd in verschillende gerelateerde werkstromen en worden meegenomen in het besluitvormingsproces. In het volgende deel wordt uiteengezet hoe de toetsing op deze andere processen kan worden afgestemd.  Er wordt ook ingegaan op het onderscheid tussen directe en indirecte financiering. De duurzaamheidstoetsing is echter slechts een onderdeel van een breder kader en alle uit deze richtsnoeren voortvloeiende vereisten moeten worden afgestemd op de algemene processen voor het InvestEU-programma (139). 4. 2. 1. Beleidscontrole Alle financierings- en investeringsverrichtingen zullen aan een beleidscontrole worden onderworpen en de uitvoerende partners moeten in dit verband een aanvraagformulier voor beleidscontrole bij de Commissie indienen (140). Voor de EIB geldt de procedure van artikel 19. Het doel van de procedure is ervoor te zorgen dat de voorgestelde verrichting in het algemeen voldoet aan de wettelijke voorschriften van de EU (141) en in overeenstemming is met of bijdraagt tot de beleidsdoelstellingen en ambities van de EU, onder meer inzake duurzaamheid. Alleen verrichtingen die de beleidscontrole hebben doorstaan, worden aan het investeringscomité voorgelegd. De beleidscontrolestap maakt deel uit van het meer algemene InvestEU-proces om financierings- en investeringsverrichtingen in te dienen en goed te keuren (142). Voor directe financiering wordt de beleidscontrole uitgevoerd voor op zichzelf staande investeringen (investeringsproject, algemene bedrijfsfinanciering enz. ). Op het moment van de beleidscontrole is het mogelijk dat de informatie waarover de uitvoerende partners beschikken, niet volstaat voor een grondiger beoordeling of voor de uitvoering van de volledige InvestEU-screening om mogelijke duurzaamheidseffecten vast te stellen. De uitvoerende partner zal daarom naar beste vermogen voorlopige informatie verstrekken over het wet- en regelgevingskader dat op de voorgestelde verrichting van toepassing is wat de drie dimensies van duurzaamheid betreft. De milieu- en sociale informatie die voor de beleidscontrole wordt verstrekt, moet beknopt zijn en de Commissie een duidelijk beeld geven van de voor het project relevante wet- en regelgevingsaspecten. Aanvullende informatie die kan worden verstrekt, omvat, voor zover mogelijk: i) specifieke gegevens over de locatie en nabijgelegen beschermde gebieden; ii) openbare raadplegingen die zijn gestart en andere vergelijkbare details. Op basis van die informatie wordt verwacht dat de uitvoerende partner het toepasselijke wet- en regelgevingskader kan vaststellen, met name of het project onder het toepassingsgebied van de MEB-richtlijn valt en of er sectorale wetgeving van toepassing is (bv. habitatrichtlijn, kaderrichtlijn water, richtlijn industriële emissies). Tijdens de raadpleging kan de Commissie feedback geven over de specifieke aspecten in verschillende sectoren of gebieden of over de toepasselijkheid van de EU-milieuwetgeving. Het raadplegingsproces zal nader worden gespecificeerd en uitgewerkt in de garantieovereenkomst.  Samenvattend kan de uitvoerende partner in het aanvraagformulier voor beleidscontrole de volgende informatie verstrekken: — het brede wet- en regelgevingskader dat van toepassing is op het project, voor zover dat in dit stadium kan worden vastgesteld (143), afhankelijk van de maturiteit van het project (bv. alle EU-, internationale of nationale wetgeving die relevant is voor de drie dimensies, voor zover mogelijk); — of het project onder het toepassingsgebied van bijlage I of bijlage II bij de MEB-richtlijn valt, en of de MEB-besluitvorming is afgerond. Indien het project onder bijlage II valt, of de screeningprocedure door de bevoegde instantie is afgerond en zo ja, of een MEB vereist is; — indien de herziene MEB-richtlijn op het project van toepassing is, of aan de respectieve bepalingen inzake klimaatverandering is voldaan; — verwijzing naar de kaderrichtlijn water, de habitat- en vogelrichtlijn, de richtlijn industriële emissies enz. , indien van toepassing en voor zover mogelijk. 4. 2. 2. Garantieaanvraagformulier Voor directe verrichtingen kan op basis van de InvestEU-screening worden vastgesteld dat er geen toetsing nodig is. Als dit het geval is, moet aan het investeringscomité een motivering worden verstrekt (zie model in bijlage 2). In gevallen waarin toetsing vereist is, moet de uitvoerende partner een samenvatting van de duurzaamheidstoetsing opstellen (144) met betrekking tot de klimaat-, milieu- en sociale dimensies, overeenkomstig de richtsnoeren. Deze samenvatting zal als bijlage bij het garantieaanvraagformulier worden gevoegd. Het model voor deze samenvatting is het model dat in het kader van het goedkeuringsproces en de governance van het InvestEU-programma is overeengekomen. De samenvatting moet beknopte informatie bevatten over de duurzaamheidsprestaties van het voorgestelde project om het investeringscomité te helpen een beter inzicht te krijgen in het klimaat-, milieu- en sociale profiel van de verrichting. De samenvatting moet details bevatten over de relevante dimensie(s). Indien voor een of twee dimensies geen toetsing is vereist, zal deze informatie in de hierboven vermelde motivering worden opgenomen. Deze samenvatting is bedoeld ter verduidelijking van: i) de vastgestelde effecten (negatief of positief); ii) de belangrijkste uitgevoerde maatregelen, en iii) de resterende risico’s (145) nadat alle mitigerende maatregelen zijn genomen. Ook moet worden toegelicht waarom deze resterende risico’s of gemitigeerde effecten aanvaardbaar zijn om de financiering van het project voort te zetten, en waarom zij in overeenstemming zijn met de doelstellingen van InvestEU.  In voorkomend geval moet ook aandacht worden besteed aan de uitdrukking in geldwaarde en het in aanmerking nemen van negatieve en positieve effecten (met inbegrip van externe effecten) in de economische beoordeling. Het wordt aanbevolen om geen al te technisch taalgebruik te hanteren. Hierdoor zal een groter publiek worden aangesproken en zal het investeringscomité een duidelijk beeld krijgen van de duurzaamheidsstatus van het voorgestelde project. Bijlage 2 bevat meer gedetailleerde richtsnoeren voor wat kan worden opgenomen in de samenvatting van de duurzaamheidstoetsing. 4. 2. 3. Scorebord De resultaten van de duurzaamheidstoetsing van het project moeten ook worden opgenomen in het scorebord dat bij het garantieaanvraagformulier wordt gevoegd. Duurzaamheidstoetsing is een van de aspecten, naast verscheidene andere overwegingen, waarmee rekening moet worden gehouden bij de beoordeling van de voorgestelde verrichtingen om de EU-garantie te ontvangen. De specifieke vereisten en criteria voor het scorebord zijn opgenomen in de desbetreffende gedelegeerde handeling. 4. 2. 4. Verslaglegging aan de Commissie De InvestEU-verordening bevat bepalingen inzake de verslagleggings- en monitoringverplichtingen — zie de artikelen 17 en artikel 28 en bijlage III. In principe moeten de onderstaande resultaten van de duurzaamheidstoetsing aan de Commissie worden gerapporteerd: 1. de samenvatting van de duurzaamheidstoetsing — hierover moet jaarlijks verslag worden uitgebracht, samen met de verslagen van de uitvoerende partners aan de Commissie voor elk project dat toetsing (achteraf) — directe financiering ondergaat. Voor infrastructuurfondsen moet jaarlijks een vereenvoudigde versie van de samenvatting van de duurzaamheidstoetsing worden ingediend (overeenkomstig de andere verslagleggingsvoorschriften die tussen de uitvoerende partner en de fondsbeheerder zijn vastgesteld, en overeenkomstig de algemene werkstroom inzake verslaglegging). Deze vereenvoudigde versie moet ten minste informatie bevatten over het type transactie, de sector, een bevestiging van naleving van de wettelijke voorschriften, vastgestelde effecten en getroffen mitigerende maatregelen (voor zover van toepassing), gebruikte methodieken voor het bepalen van de koolstofvoetafdruk, aanbevelingen om de positieve agenda te verbeteren, waar mogelijk; 2. elke substantiële wijziging in het duurzaamheidsprofiel of in de prestaties van de goedgekeurde verrichting, elk geschil dat zou kunnen ontstaan, zodra het zich voordoet, of elke contractbreuk door de eindontvanger, indien in de financieringsovereenkomst voorwaardelijke clausules zijn opgenomen, zodra deze zich voordoet. Indien mogelijk kan ook informatie over de genomen corrigerende maatregelen worden opgenomen. Dit is een vereiste voor directe financiering; Voor indirecte financiering moeten de uitvoerende partners hun eigen regels en procedures gebruiken en zijn zij niet verplicht verslag uit te brengen aan de Commissie; 3.  jaarlijkse broeikasgasemissies van het project indien deze emissies boven de drempelwaarden liggen die worden gebruikt om de koolstofvoetafdruk te berekenen — te specificeren in de operationele verslagleggingsvoorschriften. Dit is een vereiste voor directe financiering en infrastructuurfondsen; 4. hoeveelheid verminderde/vermeden uitstoot van broeikasgassen in ton CO2-equivalent — geaggregeerd niveau — op jaarbasis, te specificeren in de operationele verslagleggingsvoorschriften. Dit is een vereiste voor directe financiering; 5. aantal projecten dat een volledige klimaatrisico- en kwetsbaarheidsbeoordeling voor de adaptatie aan klimaatverandering ondergaat. Dit is een vereiste voor directe financiering en infrastructuurfondsen; 6. voor financiering via intermediairs moeten de uitvoerende partners rapporteren hoeveel financiële intermediairs een systeem voor milieu- en sociaal beheer hebben ingevoerd. De verslagleggingsvereisten zullen nader worden gespecificeerd in de garantieovereenkomst. (1)  Verordening (EU) 2021/523 van het Europees Parlement en de Raad van 24 maart 2021 tot vaststelling van het InvestEU-programma en tot wijziging van Verordening (EU) 2015/1017 (PB L 107 van 26. 3. 2021, blz. 30), https://eur-lex. europa. eu/legal-content/NL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32021R0523&from=EN (2)  Dit document heeft geen betrekking op de financiële draagkracht van financierings- en investeringsverrichtingen die InvestEU-steun ontvangen. (3)  De InvestEU-screening is een begrip dat uitsluitend voor deze richtsnoeren wordt gebruikt en mag niet worden verward met de screening die door de relevante bevoegde autoriteiten wordt uitgevoerd, bijvoorbeeld in het kader van de MEB-richtlijn en andere toepasselijke wetgeving. (4)  Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG (PB L 94 van 28. 3. 2014, blz. 65), https://eur-lex. europa. eu/legal-content/NL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32014L0024&from=NL (5)  Een niet-uitputtende lijst van wettelijke voorschriften die in overweging moeten worden genomen en nageleefd — voor zover van toepassing — is opgenomen in bijlage 1 bij deze richtsnoeren. De toepasselijke wetgeving kan per bedrijfssector en per land verschillen. (6)  Van de uitvoerende partners of financiële intermediairs wordt niet verwacht dat zij in de plaats treden van de bevoegde autoriteiten die belast zijn met de handhaving van de wettelijke voorschriften. Zij moeten nagaan of het bewijs van de naleving van de wettelijke eisen bestaat in de vorm van toestemmingen, vergunningen of een eigen verklaring, naargelang het geval enz. (7)  https://ec. europa. eu/info/strategy/priorities-2019-2024/economy-works-people/jobs-growth-and-investment/european-pillar-social-rights/european-pillar-social-rights-20-principles_nl (8)  https://unfccc. int/process-and-meetings/the-paris-agreement/the-paris-agreement (9)  https://sdgs. un. org/goals (10)  https://www. weforum. org/reports/the-global-risks-report-2018 (11)  Richtlijn 2011/92/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 26 van 28. 1. 2012, blz. 