None
TITEL VIII
SLOTBEPALINGEN
Artikel 69
1.  Dit verdrag staat open voor ondertekening door de Europese Gemeenschap, Denemarken en staten die op het tijdstip van de openstelling voor ondertekening lid zijn van de Europese Vrijhandelsassociatie.
2.  Dit verdrag is onderworpen aan bekrachtiging door de ondertekenaars. De akten van bekrachtiging worden neergelegd bij de Zwitserse Bondsraad, die als depositaris van dit verdrag zal optreden.
3.  Op het tijdstip van de bekrachtiging kunnen de verdragsluitende partijen verklaringen indienen overeenkomstig de artikelen I, II en III van Protocol 1.
4.  Het verdrag treedt in werking op de eerste dag van de zesde maand na de datum waarop de Europese Gemeenschap en een lid van de Europese Vrijhandelsassociatie hun akten van bekrachtiging hebben neergelegd.
5.  Het verdrag wordt met betrekking tot elke andere partij van kracht op de eerste dag van de derde maand volgende op het neerleggen van de akte van bekrachtiging van die partij.
6.  Onverminderd artikel 3, lid 3, van Protocol 2, vervangt dit verdrag met ingang van de in de leden 4 en 5 omschreven inwerkingtreding ervan het Verdrag van Lugano van 16 september 1988 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken. Elke verwijzing naar het Verdrag van Lugano van 1988 in andere instrumenten moet worden opgevat als een verwijzing naar dit verdrag.
 7.  Wat de betrekkingen tussen de lidstaten van de Europese Gemeenschap en de in artikel 70, lid 1, onder b), bedoelde niet-Europese grondgebieden betreft, vervangt dit verdrag met ingang van de in artikel 73, lid 2, bedoelde inwerkingtreding ervan met betrekking tot deze grondgebieden het Verdrag van Brussel van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken en het Protocol van Luxemburg van 3 juni 1971 betreffende de uitlegging van genoemd verdrag door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, zoals gewijzigd bij de verdragen betreffende de toetreding tot genoemd verdrag en tot genoemd protocol door de tot de Europese Gemeenschappen toetredende staten.
Artikel 70
1.  Na de inwerkingtreding kunnen tot dit verdrag toetreden:

a) de staten die na de openstelling van dit verdrag voor ondertekening, lid worden van de Europese Vrijhandelsassociatie, onder de in artikel 71 bepaalde voorwaarden;


b) een lidstaat van de Europese Gemeenschap die handelt namens bepaalde niet-Europese grondgebieden die deel uitmaken van het grondgebied van die lidstaat of welker buitenlandse betrekkingen door deze lidstaat worden behartigd, onder de in artikel 71 bepaalde voorwaarden;


c) elke andere staat, onder de in artikel 72 bepaalde voorwaarden.
2.  In lid 1 bedoelde staten die verdragsluitende partij bij dit verdrag wensen te worden, dienen hun verzoek in bij de depositaris. Het verzoek, met inbegrip van de in de artikelen 71 en 72 bedoelde gegevens, gaat vergezeld van een vertaling in het Engels en het Frans.
Artikel 71
1.  Elke in artikel 70, lid 1, onder a) en b), bedoelde staat die verdragsluitende partij bij dit verdrag wenst te worden

a) deelt de voor de toepassing van dit verdrag vereiste gegevens mee;


b) kan verklaringen indienen overeenkomstig de artikelen I en III van Protocol 1.
 2.  De depositaris deelt de andere verdragsluitende partijen alle in het kader van lid 1 ontvangen gegevens mee vóór het neerleggen van de akte van toetreding door de betrokken staat.
Artikel 72
1.  Elke in artikel 70, lid 1, onder c), bedoelde staat die verdragsluitende partij bij dit verdrag wenst te worden

a) deelt de voor de toepassing van dit verdrag vereiste gegevens mee;


b) kan verklaringen indienen overeenkomstig de artikelen I en III van Protocol 1, en


c) verstrekt de depositaris gegevens over met name


1. zijn rechtssysteem, met inbegrip van gegevens over de benoeming en de onafhankelijkheid van rechters;


2. zijn intern recht betreffende burgerlijke procedures en tenuitvoerlegging van beslissingen, en


3. zijn internationaal privaatrecht betreffende burgerlijke procedures.
2.  De depositaris deelt alle in het kader van lid 1 ontvangen gegevens mee aan de andere verdragsluitende partijen voordat de betrokken staat wordt uitgenodigd om toe te treden overeenkomstig lid 3.
3.  Onverminderd lid 4, verzoekt de depositaris de betrokken staat pas om toetreding nadat hij de eenstemmige goedkeuring van de verdragsluitende partijen heeft verkregen. De verdragsluitende partijen spannen zich in om hun toestemming uiterlijk één jaar na de uitnodiging door de depositaris te geven.
4.  Het verdrag treedt slechts in werking in betrekkingen tussen de toetredende staat en de verdragsluitende partijen die geen bezwaar tegen de toetreding hebben gemaakt vóór de eerste dag van de derde maand volgende op het neerleggen van de akte van toetreding.
Artikel 73
1.  De akten van toetreding worden neergelegd bij de depositaris.
 2.  Met betrekking tot een toetredende staat in de zin van artikel 70, treedt het verdrag in werking op de eerste dag van de derde maand volgende op het neerleggen van de akte van toetreding. Vanaf dat ogenblik wordt de toetredende staat geacht een verdragsluitende partij bij het verdrag te zijn.
3.  Elke verdragsluitende partij kan bij de depositaris een tekst van dit verdrag indienen in de taal of de talen van de betrokken verdragsluitende partij, die authentiek is indien de verdragsluitende partijen daar overeenkomstig artikel 4 van Protocol 2 mee hebben ingestemd.
Artikel 74
1.  Dit verdrag wordt voor onbeperkte tijd gesloten.
2.  Elke verdragsluitende partij kan het verdrag te allen tijde opzeggen door middel van een kennisgeving aan de depositaris.
3.  De opzegging wordt van kracht aan het einde van het kalenderjaar volgende op het verstrijken van een periode van zes maanden na de datum van ontvangst door de depositaris van de kennisgeving van opzegging.
Artikel 75
Aan dit verdrag worden gehecht:

— Protocol 1 betreffende enkele onderwerpen van bevoegdheid, wijze van procederen en tenuitvoerlegging;


— Protocol 2 betreffende de eenheid in de uitlegging van dit verdrag en betreffende het permanent comité;


— Protocol 3 betreffende de toepassing van artikel 67 van dit verdrag;


— Bijlagen I tot en met IV en bijlage VII, met gegevens over de toepassing van dit verdrag;


— Bijlagen V en VI met de in de artikelen 54, 58 en 57 van dit verdrag bedoelde certificaten;


— Bijlage VIII met de in artikel 79 van dit verdrag bedoelde authentieke talen, en


— Bijlage IX betreffende de toepassing van artikel II van Protocol 1.
Deze protocollen en bijlagen vormen een integrerend deel van dit verdrag.
 Artikel 76
Onverminderd artikel 77 kan elke verdragsluitende partij verzoeken om herziening van dit verdrag. Daartoe roept de depositaris overeenkomstig artikel 4 van Protocol 2 het permanent comité samen.
Artikel 77
1.  De verdragsluitende partijen doen de depositaris mededeling van de tekst van hun wettelijke bepalingen tot wijziging van de lijsten in de bijlagen I tot en met IV, en tot schrapping of aanvulling van de lijst in bijlage VII alsook van de datum van inwerkingtreding van die bepalingen. Deze mededeling geschiedt binnen een redelijke termijn vóór de inwerkingtreding en gaat vergezeld van een vertaling in het Engels en het Frans. De depositaris past de desbetreffende bijlagen dienovereenkomstig aan, nadat hij het permanent comité overeenkomstig artikel 4 van Protocol 2 heeft geraadpleegd. Daartoe verstrekken de verdragsluitende partijen een vertaling van de aanpassingen in hun talen.
2.  Elke wijziging van de bijlagen V en VI en van de bijlagen VIII en IX bij dit verdrag wordt vastgesteld door het permanent comité overeenkomstig artikel 4 van Protocol 2.
Artikel 78
1.  De depositaris stelt de verdragsluitende partijen in kennis van:

a) de neerlegging van elke akte van bekrachtiging of van toetreding;


b) de data van inwerkingtreding van dit verdrag ten aanzien van de verdragsluitende partijen;


c) de uit hoofde van de artikelen I tot en met IV van Protocol 1 ontvangen verklaringen;


d) de kennisgevingen overeenkomstig artikel 74, lid 2, artikel 77, lid 1, en punt 4 van Protocol 3.
2.  De kennisgevingen gaan vergezeld van vertalingen in het Engels en het Frans.
Artikel 79
Dit verdrag, opgesteld in één exemplaar, in de in bijlage VIII opgesomde talen, zijnde alle teksten gelijkelijk authentiek, wordt neergelegd in de Zwitserse Bondsarchieven. De Zwitserse Bondsraad zendt elke verdragsluitende partij een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift toe.
 TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekende gevolmachtigden dit Verdrag hebben ondertekend.
Съставено в Лугано на тридесети октомври две хиляди и седма година.
Hecho en Lugano el treinta de octubre de dos mil siete.
V Luganu dne třicátého října dva tisíce sedm.
Udfærdiget i Lugano, den tredivte oktober to tusind og syv.
Geschehen zu Lugano am dreißigsten Oktober zweitausendsieben.
Lugano, kolmekümnes oktoober kaks tuhat seitse
Έγινε στο Λουγκάνο στις τριάντα Οκτωβρίου του έτους δύο χιλιάδες επτά.
Done at Lugano, on the thirtieth day of October in the year two thousand and seven.
Fait à Lugano, le trente octobre deux mille sept.
Arna dhéanamh in Lugano, an tríochadú lá de Dheireadh Fómhair sa bhliain dhá mhíle a seacht.
Fatto a Lugano, addì trenta ottobre duemilasette
Gerður í Lúganó þrítugasta dag október mánaðar árið tvö þúsund og sjö.
Lugāno, divi tūkstoši septītā gada trīsdesmitajā oktobrī.
Priimta Lugane, du tûkstanèiai septintais metais spalio trisdeðimtà dienà.
Kelt Luganóban, a kétezer-hetedik év október havának harmincadik napján.
Magħmul f'Lugano, fit-tlettax-il jum ta' Ottubru fis-sena elfejn u seba'.
Gedaan te Lugano, op dertig oktober tweeduizend zeven.
Utferdiget i Lugano den trettiende oktober totusenogsyv.
Sporządzono w Lugano dnia trzydziestego października dwa tysiące siódmego roku
Feito em Lugano, aos trinta dias de Outubro do ano de dois mil e sete
Încheiatã la Lugano, la treizeci octombrie anul douã mii șapte.
V Lugane tridsiateho októbra dvetisícsedem.
Sestavljeno v Luganu, tridesetega oktobra leta dva tisoč sedem.
Tehty Luganossa kolmantenakymmenentenä päivänä lokakuuta vuonna kaksituhattaseitsemän.
Utfärdad i Lugano den trettionde oktober år tjugohundrasju.
 За Европейската общност
Por la Comunidad Europea
Za Evropské společenství
For Det Europæiske Fællesskab
Für die Europäische Gemeinschaft
Euroopa Ühenduse nimel
Thar ceann an Chomhphobail Eorpaigh
Για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα
For the European Community
Pour la Communauté européenne
Thar ceann an Chomhphobail Eorpaigh
Per la Comunità europea
Europos Kopienas vārdā
az Európai Közösség részéröl
Għall-Komunità Ewropea
Voor de Europese Gemeenschap
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Pela Comunidade Europeia
Pentru Comunitatea Europeană
Za Európske spoločenstvo
Za Evropsko skupnost
Euroopan yhteisön puolesta
På Europeiska gemenskapens vägnar






For Kongeriget Danmark



Fyrir hönd lýðveldisins Íslands



For Kongeriket Norge



Für die Schweizerische Eidgenossenschaft
Pour la Confédération suisse
Per la Confederazione svizzera



PROTOCOL 1
betreffende enkele onderwerpen van bevoegdheid, wijze van procederen en tenuitvoerlegging






DE HOGE VERDRAGSLUITENDE PARTIJEN ZIJN HET VOLGENDE OVEREENGEKOMEN:





Artikel I
1.  De gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken, opgemaakt op het grondgebied van een door dit verdrag gebonden staat die meegedeeld of betekend moeten worden aan personen die zich op het grondgebied van een andere door dit verdrag gebonden staat bevinden, worden toegezonden op de wijze als is bepaald in tussen deze staten toepasselijke overeenkomsten.
 2.  Tenzij de verdragsluitende partij op het grondgebied waarvan de mededeling of betekening moet plaatsvinden zich daartegen verzet bij een verklaring gedaan aan de depositaris, kunnen deze stukken ook rechtstreeks door de deurwaarders van de staat waar de stukken zijn opgesteld, worden toegezonden aan de deurwaarders van de staat op het grondgebied waarvan degene voor wie het stuk bestemd is, zich bevindt. In dat geval zendt de deurwaarder van de staat van herkomst een afschrift van het stuk aan de deurwaarder, die in de aangezochte staat bevoegd is het stuk uit te reiken aan degene voor wie het bestemd is. Deze uitreiking geschiedt volgens de door de wet van de aangezochte staat voorgeschreven formaliteiten. De daarvan opgemaakte verklaring wordt rechtstreeks aan de deurwaarder van de staat van herkomst toegezonden.
3.  Lidstaten van de Europese Gemeenschap die zijn gebonden door Verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad van 29 mei 2000 of door de op 19 oktober 2005 te Brussel ondertekende Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Denemarken betreffende de betekening en de kennisgeving van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken, passen in hun onderlinge betrekkingen die verordening en overeenkomst toe.
Artikel II
1.  De bevoegdheid, zoals vastgesteld in artikel 6, punt 2, en artikel 11, ten aanzien van de vordering tot vrijwaring of de vordering tot voeging of tussenkomst, kan in de door dit verdrag gebonden staten in de zin van bijlage IX niet volledig worden ingeroepen. Degenen die op het grondgebied van een andere door dit verdrag gebonden staat woonplaats hebben, kunnen voor de gerechten van deze staten worden opgeroepen op grond van de in bijlage IX gegeven regels.
 2.  Op het ogenblik van de bekrachtiging kan de Europese Gemeenschap verklaren dat de in artikel 6, punt 2, en artikel 11 bedoelde procedures niet kunnen worden ingeroepen in een aantal andere lidstaten en kan zij gegevens verstrekken over de regels die zullen worden toegepast.
3.  De beslissingen die in de overige door dit verdrag gebonden staten worden gegeven op grond van artikel 6, punt 2, en artikel 11 worden in de in de leden 1 en 2 bedoelde staten overeenkomstig titel III erkend en ten uitvoer gelegd. De gevolgen voor derden van de beslissingen welke in deze staten overeenkomstig de leden 1 en 2 zijn gegeven, worden ook in de overige door dit verdrag gebonden staten erkend.
Artikel III
1.  Zwitserland behoudt zich het recht voor om bij de bekrachtiging te verklaren dat het het volgende deel van artikel 34, punt 2, niet zal toepassen:
„tenzij de verweerder tegen de beslissing geen rechtsmiddel heeft aangewend terwijl hij daartoe in staat was”.
Indien Zwitserland een dergelijke verklaring aflegt, passen de overige verdragsluitende partijen hetzelfde voorbehoud toe ten aanzien van door de gerechten van Zwitserland gegeven beslissingen.
2.  Verdragsluitende partijen kunnen ten aanzien van beslissingen die zijn gegeven in een toetredende staat in de zin van artikel 70, lid 1, onder c), zich door middel van een verklaring het volgende voorbehouden

a) het in lid 1 bedoelde recht, en


b) het recht van een autoriteit in de zin van artikel 39 om, ongeacht het bepaalde in artikel 41, ambtshalve te onderzoeken of een van de gronden voor weigering van de erkenning en tenuitvoerlegging van een beslissing al dan niet voorhanden is.
 3.  Indien een verdragsluitende partij overeenkomstig lid 2 een dergelijk voorbehoud heeft gemaakt ten aanzien van een toetredende staat, kan deze toetredende staat zich door middel van een verklaring hetzelfde recht voorbehouden ten aanzien van beslissingen die zijn gegeven door de gerechten van die verdragsluitende partij.
4.  Behoudens het in lid 1 vermelde voorbehoud, zijn de verklaringen geldig voor een periode van vijf jaar en kunnen ze aan het einde van die periode worden verlengd. De verdragsluitende partij deelt een verlenging van een in lid 2 bedoelde verklaring mee uiterlijk zes maanden vóór het einde van die periode. Een toetredende staat kan zijn verklaring in de zin van lid 3 slechts verlengen na de verlenging van de overeenkomstige verklaring in de zin van lid 2.
Artikel IV
De in dit protocol bedoelde verklaringen kunnen te allen tijde worden ingetrokken door kennisgeving aan de depositaris. De kennisgevingen gaan vergezeld van een vertaling in het Engels en het Frans. De verdragsluitende partijen verstrekken vertalingen in hun talen. Deze intrekking wordt van kracht op de eerste dag van de derde maand volgende op die kennisgeving.
 PROTOCOL 2
betreffende de eenheid in de uitlegging van dit verdrag en betreffende het permanent comité





DE HOGE VERDRAGSLUITENDE PARTIJEN,
GELET OP artikel 75 van dit verdrag,
OVERWEGENDE dat er een hechte band bestaat tussen dit verdrag, het Verdrag van Lugano van 1988 en de in artikel 64, lid 1, van dit verdrag bedoelde instrumenten,
OVERWEGENDE dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen bevoegd is om uitspraak te doen over de uitlegging van de bepalingen van de in artikel 64, lid 1, van dit verdrag bedoelde instrumenten,
OVERWEGENDE dat dit verdrag deel wordt van het Gemeenschapsrecht en dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen bijgevolg bevoegd is om uitspraak te doen over de uitlegging van dit verdrag met betrekking tot de toepassing ervan door de gerechten van de lidstaten van de Europese Gemeenschap,
MET VOLLEDIGE KENNIS van de beslissingen die het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen met betrekking tot de uitlegging van de in artikel 64, lid 1, van dit verdrag bedoelde instrumenten heeft gegeven tot het tijdstip van de ondertekening van dit verdrag, alsook van de beslissingen die de gerechten van de verdragsluitende partijen bij het Verdrag van Lugano van 1988 met betrekking tot dit laatstgenoemde verdrag hebben gegeven tot het tijdstip van de ondertekening van dit verdrag,
OVERWEGENDE dat de gelijktijdige herziening van het Verdrag van Lugano van 1988 en van het Verdrag van Brussel, die heeft geleid tot de sluiting van een herziene tekst van deze verdragen, in hoofdzaak was gebaseerd op de bovenvermelde beslissingen met betrekking tot het Verdrag van Brussel van 1968 en het Verdrag van Lugano van 1988,
OVERWEGENDE dat de herziene tekst van het Verdrag van Brussel na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam is opgenomen in Verordening (EG) nr. 44/2001,
OVERWEGENDE dat deze herziene tekst ook de basis vormde voor de tekst van dit verdrag,
VERLANGENDE om, met volledige eerbiediging van de onafhankelijkheid van de gerechten, verschillen in uitlegging te voorkomen en een zo groot mogelijke eenheid te bereiken in de uitlegging van dit verdrag, van Verordening (EG) nr.  2.  Voor de gerechten van de lidstaten van de Europese Gemeenschap geldt de verplichting van lid 1 onverminderd hun verplichtingen ten aanzien van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, zoals die voortvloeien uit het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en uit de op 19 oktober 2005 te Brussel ondertekende Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en het Koninkrijk Denemarken betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken.
Artikel 2
Elke door dit verdrag gebonden staat die geen lidstaat van de Europese Gemeenschap is, heeft het recht om overeenkomstig artikel 23 van het Protocol betreffende het statuut van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen bij het Hof van Justitie memories of schriftelijke opmerkingen in te dienen wanneer een gerecht van een lidstaat van de Europese Gemeenschap heeft verzocht om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van dit verdrag of van een in artikel 64, lid 1, van dit verdrag bedoeld instrument.
Artikel 3
1.  De Commissie van de Europese Gemeenschappen stelt een systeem in voor de uitwisseling van gegevens betreffende de relevante beslissingen die zijn gegeven uit hoofde van dit verdrag, het Verdrag van Lugano van 1988 en de in artikel 64, lid 1, van dit verdrag bedoelde instrumenten. Dit systeem is toegankelijk voor het publiek en bevat beslissingen van de gerechten van laatste aanleg en het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen alsook andere in kracht van gewijsde gegane beslissingen die van bijzonder belang zijn en die zijn gegeven in het kader van dit verdrag, het Verdrag van Lugano van 1988 en de in artikel 64, lid 1, van dit verdrag bedoelde instrumenten. De beslissingen worden geclassificeerd en gaan vergezeld van een samenvatting.
 Met het oog op opname in het systeem zenden de bevoegde autoriteiten van de door dit verdrag gebonden staten de Commissie de bovenbedoelde beslissingen toe die door de gerechten van die staten zijn gegeven.
2.  De griffier van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen maakt een selectie van zaken die voor de goede werking van het verdrag van bijzonder belang zijn en presenteert de geselecteerde rechtspraak op de vergadering van deskundigen overeenkomstig artikel 5 van dit protocol.
3.  Totdat de Europese Gemeenschappen het in lid 1 bedoelde systeem hebben ingesteld, handhaaft het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen het bij Protocol 2 bij het Verdrag van Lugano van 1988 ingestelde systeem voor de uitwisseling van gegevens over beslissingen uit hoofde van dit verdrag en het Verdrag van Lugano van 1988.
Artikel 4
1.  Er wordt een permanent comité opgericht, dat bestaat uit vertegenwoordigers van de verdragsluitende partijen.
 2.  Op verzoek van een verdragsluitende partij roept de depositaris van het verdrag het comité bijeen met het oog op:

— overleg over de verhouding tussen dit verdrag en andere internationale instrumenten;


— overleg over de toepassing van artikel 67, met inbegrip van voorgenomen toetredingen tot instrumenten over bijzondere onderwerpen overeenkomstig artikel 67, lid 1, en voorgestelde wetgeving overeenkomstig Protocol 3;


— het onderzoek van de toetreding van nieuwe staten. Het comité kan de in artikel 70, lid 1, onder c), bedoelde toetredende staten met name vragen stellen over hun rechtssysteem en de uitvoering van dit verdrag. Het comité kan ook overwegen in het verdrag aanpassingen aan te brengen die nodig zijn voor de toepassing ervan in de toetredende staten;


— de aanvaarding van nieuwe authentieke taalversies overeenkomstig artikel 73, lid 3, van dit verdrag en de noodzakelijke wijzigingen in bijlage VIII;


— overleg over een herziening van het verdrag overeenkomstig artikel 76;


— overleg over wijzigingen in de bijlagen I tot en met IV en bijlage VII overeenkomstig artikel 77, lid 1;


— de vaststelling van wijzigingen in de bijlagen V en VI overeenkomstig artikel 77, lid 2;


— intrekking van de voorbehouden en verklaringen van de verdragsluitende partijen overeenkomstig Protocol 1 en de noodzakelijke wijzigingen in bijlage IX.
3.  Het comité stelt de procedureregeling vast met betrekking tot zijn werking en besluitvorming. Deze procedureregeling voorziet in de mogelijkheid dat overleg en besluitvorming plaatsvinden in het kader van een schriftelijke procedure.
Artikel 5
1.  De depositaris kan, indien nodig, een vergadering van deskundigen beleggen om van gedachten te wisselen over de werking van het verdrag, en met name over de ontwikkeling van de jurisprudentie en nieuwe wetgeving die gevolgen kan hebben voor de toepassing van het verdrag.
 2.  Aan deze vergadering nemen deskundigen van de verdragsluitende partijen, de door dit verdrag gebonden staten, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen en de Europese Vrijhandelsassociatie deel. De vergadering staat open voor andere deskundigen van wie de aanwezigheid nuttig wordt geacht.
3.  Problemen die uit de werking van het verdrag voortvloeien, kunnen aan het in artikel 4 bedoelde permanent comité worden voorgelegd met het oog op verdere maatregelen.
PROTOCOL 3
betreffende de toepassing van artikel 67 van het verdrag






DE HOGE VERDRAGSLUITENDE PARTIJEN ZIJN HET VOLGENDE OVEREENGEKOMEN:






1. Voor de toepassing van dit verdrag worden de bepalingen betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning of tenuitvoerlegging van beslissingen over bijzondere onderwerpen, welke bepalingen in besluiten van de instellingen van de Europese Gemeenschappen zijn of zullen worden vervat, op gelijke voet gesteld met de in artikel 67, lid 1, van dit verdrag bedoelde overeenkomsten.
2. Wanneer volgens een verdragsluitende partij een bepaling in een voorgesteld besluit van de instellingen van de Europese Gemeenschappen niet verenigbaar is met het verdrag, beraden de verdragsluitende partijen zich onverwijld over een wijziging van dit verdrag overeenkomstig artikel 76, onverminderd de toepassing van de bij Protocol 2 ingestelde procedure.
3. Wanneer sommige of alle bepalingen die in de in punt 1 bedoelde besluiten van de instellingen van de Europese Gemeenschappen zijn vervat, door een of meer verdragsluitende partijen in nationaal recht worden omgezet, worden deze nationaalrechterlijke bepalingen op gelijke voet gesteld met de in artikel 67, lid 1, van dit verdrag bedoelde overeenkomsten.
4. De verdragsluitende partijen doen de depositaris mededeling van de tekst van de in punt 3 bedoelde bepalingen. Deze mededelingen gaan vergezeld van een vertaling in het Engels en het Frans.
 BIJLAGE I
De in artikel 3, lid 2, en artikel 4, lid 2, van het verdrag bedoelde nationale bevoegdheidsregels zijn:

▼M1 —————

▼C1


— in Bulgarije: artikel 4, lid 1, punt 2, van het Wetboek betreffende het internationaal privaatrecht;


▼M1


— in Tsjechië: wet nr. 91/2012 betreffende het internationaal privaatrecht (Zákon o mezinárodním právu soukromém), met name artikel 6;


▼B


— in Denemarken: artikel 246, leden 2 en 3, van de Wet inzake de rechterlijke organisatie (Lov om rettens pleje);


— in Duitsland: artikel 23 van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Zivilprozeßordnung);


▼M1


— in Estland: artikel 86 (rechtsbevoegdheid op de plaats waar vermogensbestanddelen zich bevinden) van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Tsiviilkohtumenetluse seadustik), voor zover de vordering geen verband houdt met het vermogen van de betrokkene; artikel 100 (vordering tot beëindiging van de toepassing van standaardbedingen) van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, voor zover de vordering moet worden ingesteld bij het gerecht in het bevoegdheidsgebied waarvan het standaardbeding werd toegepast;


▼B


— in Griekenland: artikel 40 van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας);


— in Frankrijk: de artikelen 14 en 15 van het Burgerlijk Wetboek (Code civil);


— in IJsland: artikel 32, lid 4, van de Wet inzake de burgerlijke rechtsvordering (Lög um medferd einkamala nr. 91/1991);


— in Ierland: de bepalingen inzake de bevoegdheid gebaseerd op een gedinginleidend stuk dat wordt betekend of meegedeeld aan de verweerder die tijdelijk in Ierland verblijft;


— in Italië: de artikelen 3 en 4 van Wet nr. 218 van 31 mei 1995;


▼M1


— in Cyprus: artikel 21 van de Wet inzake de rechtbanken, Wet 14/60;


— in Letland: artikel 27, lid 2, en artikel 28, leden 3, 5, 6 en 9, van de Wet betreffende het burgerlijk procesrecht (Civilprocesa likums);


— in Litouwen: artikel 783, lid 3, artikel 787 en artikel 789, lid 3, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Civilinio proceso kodeksas);


▼B


— in Luxemburg: de artikelen 14 en 15 van het Burgerlijk Wetboek (Code civil);


— in Hongarije: artikel 57 van Wetsdecreet nr. 13 van 1979 inzake het internationaal privaatrecht (a nemzetközi magánjogról szóló 1979. évi 13. törvényerejű rendelet);


— in Malta: de artikelen 742, 743 en 744 van het Wetboek inzake rechterlijke organisatie en burgerlijke rechtsvordering — Kap. 12 (Kodiċi ta’ Organizzazzjoni u Proċedura Ċivili — Kap. 12) en artikel 549 van het Wetboek van koophandel — Kap. 13 (Kodiċi tal-kummerċ — Kap.  13);


— in Noorwegen: afdeling 4-3, lid 2, tweede zin, van de Wet inzake geschillen (tvisteloven);


— in Oostenrijk: artikel 99 van de Wet inzake de rechterlijke organisatie (Jurisdiktionsnorm);


▼C1


— in Polen: artikel 1103, lid 4, van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Kodeksu postępowania cywilnego);


▼M1


— in Portugal: artikel 63, lid 1, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Código de Processo Civil), voor zover het buitensporige gronden van bevoegdheid bevat, bijvoorbeeld dat de rechtbanken van de plaats waar zich het filiaal, het agentschap of een andere vestiging bevindt (in Portugal), bevoegd zijn wanneer de hoofdzetel (in het buitenland) de verweerder is, en artikel 10 van het Wetboek van rechtsvordering in arbeidszaken (Código de Processo do Trabalho), voor zover het buitensporige gronden van bevoegdheid bevat, bijvoorbeeld dat de rechtbanken van de woonplaats van de verzoeker bevoegd zijn in een uit een arbeidsovereenkomst voortvloeiende procedure die door een werknemer tegen een werkgever wordt ingesteld;


— in Roemenië: de artikelen 1065-1081 van titel I „Internationale rechtsbevoegdheid van de Roemeense rechtbanken” van boek VII „Internationale burgerlijke rechtsvordering” van Wet nr. 134/2010 betreffende het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering;


▼B


— in Slovenië: artikel 48, lid 2, van de Wet betreffende het internationaal privaatrecht en de internationale privaatrechtelijke procesvoering (Zakon o medarodnem zasebnem pravu in postopku), juncto artikel 47, lid 2, van de Wet inzake de burgerlijke rechtsvordering (Zakon o pravdnem postopku); artikel 58 van de Wet betreffende het internationaal privaatrecht en de internationale privaatrechtelijke procesvoering (Zakon o medarodnem zasebnem pravu in postopku), juncto artikel 59 van de Wet inzake de burgerlijke rechtsvordering (Zakon o pravdnem postopku);


— in Slowakije: artikel 37 tot en met artikel 37e van Wet nr.  BIJLAGE II
De gerechten of bevoegde autoriteiten waarbij het in artikel 39 van het verdrag bedoelde verzoek kan worden ingediend, zijn:

— in België: de rechtbank van eerste aanleg, het „tribunal de première instance” of het „erstinstanzliche Gericht”;


▼C1


— in Bulgarije: de „окръжният съд”;


▼M1


— in Tsjechië, de „okresní soud”;


▼B


— in Denemarken: het „byret”;


— in Duitsland:
—
 

a) de president van een kamer van het „Landgericht”;


b) een notaris in het kader van een procedure van een verklaring van uitvoerbaarheid van een authentiek instrument;



— in Estland: het „maakohus”;


— in Griekenland: het „Μονομελές Πρωτοδικείο”;


— in Spanje: de „Juzgado de Primera Instancia”;


— in Frankrijk:
—
 

a) de „greffier en chef du tribunal de grande instance”;


b) de „président de la chambre départementale des notaires” in het geval van een verzoek om een verklaring van uitvoerbaarheid van een authentieke notariële akte;



— in Ierland: de „High Court”;


— in IJsland: de „heradsdomur”;


— in Italië: de „corte d’appello”;


— in Cyprus: de „Επαρχιακό Δικαστήριο” of, in het geval van een beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, de „Οικογενειακό Δικαστήριο”;


— in Letland: de „rajona (pilsētas) tiesa”;


— in Litouwen: de „Lietuvos apeliacinis teismas”;


— in Luxemburg: de president van het „tribunal d’arrondissement”;


▼M1


— in Hongarije, de „törvényszék székhelyén működő járásbíróság”, en in Boedapest, de „Budai Központi Kerületi Bíróság”;


▼B


— in Malta: de „Prim’ Awla tal-Qorti Ċivili” of de „Qorti tal-Maġistrati ta’ Għawdex fil-ġurisdizzjoni superjuri tagħha” of, in het geval van een beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, de „Reġistratur tal-Qorti” door tussenkomst van de „Ministru responsabbli għall-Ġustizzja”;


— in Nederland: de voorzieningenrechter van de rechtbank;


— in Noorwegen: de „tingrett”;


— in Oostenrijk: het „Bezirksgericht”;


— in Polen: de „sąd okręgowy”;


▼M1


— in Portugal, de „instâncias centrais de competência especializada cível, instâncias locais, secção competência genérica” of de „secção cível”, indien laatstgenoemde instantie bestaat, van de „tribunais de comarca”. Bij onderhoudsverplichtingen jegens kinderen (jonger of ouder dan de 18 jaar) en in het geval van onderhoudsverplichtingen tussen echtgenoten, de „secções de família e menores das instâncias centrais”, of bij ontstentenis daarvan, de „secções de competência genérica” of de „secção cível”, indien laatstgenoemde instantie bestaat, van de „instâncias locais”.  ▼B

BIJLAGE III
De gerechten waarbij de in artikel 43, lid 2, van het verdrag bedoelde rechtsmiddelen kunnen worden ingesteld, zijn:

— in België:
—
 

a) wat het rechtsmiddel van de verweerder betreft, de rechtbank van eerste aanleg, het „tribunal de première instance” of het „erstinstanzliche Gericht”;


b) wat het rechtsmiddel van de verzoeker betreft: het „hof van beroep” of de „cour d’appel”;



— in Bulgarije: de „Апелативен съд — София”;


▼M1


— in Tsjechië, de „okresní soud”;


▼B


— in Denemarken: de „landsret”;


— in de Bondsrepubliek Duitsland: het „Oberlandesgericht”;


— in Estland: de „ringkonnakohus”;


— in Griekenland: de „Εφετείο”;


▼C1


— in Spanje: de „Juzgado de Primera Instancia” die de bestreden beslissing heeft gegeven, waarbij de „Audiencia Provincial” zich moet uitspreken over het rechtsmiddel;


▼B


— in Frankrijk:
—
 

a) de „cour d’appel” in het geval van beslissingen waarbij het verzoek wordt ingewilligd;


b) de president van het „tribunal de grande instance” in het geval van beslissingen waarbij het verzoek wordt afgewezen;



— in Ierland: de „High Court”;


— in IJsland: de „héraðsdómur”;


— in Italië: de „corte d’appello”;


— in Cyprus: de „Επαρχιακό Δικαστήριο” of, in het geval van een beslissing inzake onderhoudsverplichtingen, de „Οικογενειακό Δικαστήριο”;


— in Letland: de „Apgabaltiesa” via de „rajona (pilsētas) tiesa”;


— in Litouwen: de „Lietuvos apeliacinis teismas”;


— in Luxemburg: de „Cour supérieure de Justice” siégeant en matière d’appel civil;


▼M1


— in Hongarije, de „törvényszék székhelyén működő járásbíróság” (in Boedapest, de „Budai Központi Kerületi Bíróság”); de beslissing over het rechtsmiddel wordt gegeven door de „törvényszék” (in Boedapest, de „Fővárosi Törvényszék”);


— in Malta, de „Qorti ta' l-Appelľ”, overeenkomstig de beroepsprocedure zoals bepaald in de „Kodiċi ta' Organizzazzjoni u Procedura Ċivili — Kap. 12”, of, in het geval van een beslissing in onderhoudszaken, door de „rikors ġuramentat” ten overstaan van de „Prim’Awla tal-Qorti Ċivili jew il-Qorti tal-Maġistrati ta' Għawdex fil-ġurisdizzjoni superjuri tagħha”;


▼B


— in Nederland:
—
 

a) voor de verweerder: de „arrondissementsrechtbank”;


b) voor de verzoeker: het „gerechtshof”;



— in Noorwegen: de „lagmannsrett”;


— in Oostenrijk: het „Landesgericht” via het „Bezirksgericht”;


— in Polen: de „sąd apelacyjny” via de „sąd okręgowy”;


— in Portugal: het „Tribunal da Relação”.  ▼B

BIJLAGE IV
De rechtsmiddelen die op grond van artikel 44 van het verdrag kunnen worden ingesteld, zijn:

— in België, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië, Luxemburg en Nederland: beroep in cassatie;


— in Bulgarije: „обжалване пред Върховния касационен съд”;


▼M1


— in Tsjechië, een „dovolání”, een „žaloba na obnovu řízení” en een „žaloba pro zmatečnost”;


▼B


— in Denemarken: in Denemarken slechts, met machtiging van het „Procesbevillingsnævnet”, een beroep bij de „Højesteret”;


— in de Bondsrepubliek Duitsland: „Rechtsbeschwerde”;


— in Estland: „kassatsioonikaebus”;


▼M1


— in Ierland, een beroep over een rechtsvraag bij de „Court of Appeal”;


▼B


— in IJsland: beroep bij de „Hæstiréttur”;


— in Cyprus: beroep bij de „Supreme Court”;


▼M1


— in Letland, een beroep bij de „Augstākā tiesa” via de „Apgabaltiesa”;


▼B


— in Litouwen: beroep bij de „Lietuvos Aukščiausiasis Teismas”;


— in Hongarije: „felülvizsgálati kérelem”;


— in Malta: er is geen verder rechtsmiddel meer; in het geval van een beslissing inzake onderhoudsverplichtingen de „Qorti ta’ l-Appell” overeenkomstig de in de „Kodiċi tal-Organizzazzjoni u Proċedura Ċivili — Kap. 12” beschreven procedure;


— in Noorwegen: beroep bij de „Høyesterett”;


— in Oostenrijk: „Revisionsrekurs”;


— in Polen: „skarga kasacyjna”;


— in Portugal: beroep over een rechtsvraag;


▼M1


— in Roemenië, een „recursul”;


▼B


— in Slovenië: beroep bij de „Vrhovno sodišče Republike Slovenije”;


— in Slowakije: „dovolanie”;


— in Zwitserland: „recours devant le Tribunal fédéral”/„Beschwerde beim Bundesgericht”/„ricorso davanti al Tribunale federale”;


— in Finland: beroep bij de „korkein oikeus/högsta domstolen”;


▼M1


— in Zweden, een beroep bij de „hovrätt” en de „Högsta domstolen”;


▼B


— in het Verenigd Koninkrijk: slechts één enkel rechtsmiddel: hogere voorziening over een rechtsvraag.
 BIJLAGE V
Certificaat betreffende rechterlijke beslissingen en gerechtelijke schikkingen als bedoeld in de artikelen 54 en 58 van het Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken

1. Land van herkomst


2. Gerecht dat of bevoegde autoriteit die het certificaat afgeeft


2.1. Naam


2.2. Adres


2.3. Tel./fax/e-mail


3. Gerecht dat de beslissing heeft gegeven/waarvoor de schikking tot stand is gekomen (
*1
)


3.1. Soort gerecht


3.2. Plaats van het gerecht


4. Beslissing/gerechtelijke schikking (*1) 


4.1. Datum


4.2. Referentienummer


4.3. Partijen bij de beslissing/gerechtelijke schikking (*1) 


4.3.1. Naam (namen) van de eiser(s)


4.3.2. Naam (namen) van de verweerder(s)


4.3.3. In voorkomend geval, naam (namen) van de andere partij(en)


4.4. Indien de beslissing bij verstek is gewezen: de datum waarop het gedinginleidende stuk is betekend of is meegedeeld


4.5. Tekst van de beslissing/gerechtelijke schikking (*1) , gehecht aan dit certificaat


5. Naam van de partijen die rechtsbijstand hebben genoten

De beslissing/gerechtelijke schikking (*1)  is uitvoerbaar in de staat van herkomst (artikelen 38 en 58 van het verdrag) tegen:
Naam:
Gedaan te …, …
Handtekening en/of stempel.
 BIJLAGE VIII
De talen in de zin van artikel 79 van het verdrag zijn het Bulgaars, het Deens, het Duits, het Engels, het Ests, het Fins, het Frans, het Grieks, het Hongaars, het Iers, het IJslands, het Italiaans, het Lets, het Litouws, het Maltees, het Nederlands, het Noors, het Pools, het Portugees, het Roemeens, het Sloveens, het Slowaaks, het Spaans, het Tsjechisch en het Zweeds.
▼C1

BIJLAGE IX
De in artikel II van Protocol 1 bedoelde staten en regels zijn:

▼M1






—


in Kroatië : artikel 211 van de Wet betreffende de burgerlijke rechtsvordering (Zakon o Parničnom Postupku);




▼C1






—


Duitsland : de artikelen 68, 72, 73 en 74 van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Zivilprozessordnung) betreffende de litis denuntiatio;








—


Estland : artikel 214, leden 3 en 4, en artikel 216 van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (tsiviilkohtumenetluse seadustik) betreffende de litis denuntiatio;




▼M1






—


in Letland : de artikelen 75, 78, 79, 80 en 81 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Civilprocesa likums) betreffende de litis denuntiatio;




▼C1






—


Litouwen : artikel 47 van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Civilinio proceso kodeksas);




▼C2






—


Hongarije : de artikelen 58 tot en met 60 van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Polgári perrendtartás) betreffende de litis denuntiatio




▼C1






—


Oostenrijk : artikel 21 van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Zivilprozessordnung) betreffende de litis denuntiatio;








—


Polen : de artikelen 84 en 85 van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering (Kodeks postępowania cywilnego) betreffende de litis denuntiatio (przypozwanie);








—


Slovenië : artikel 204 van de Wet op de burgerlijke rechtsvordering (Zakon o pravdnem postopku) betreffende de litis denuntiatio.
(
*1
) Doorhalen wat niet van toepassing is.
