Prospectus en eerste nommer van De schriftgetuige
|fros{)fftu0 en Jllerate Nommer VAN DE SCHRIFTGETUIGE. DOOR J. F. SCHIMSHETMER. V O O |{ B E K l G T. liet is nu zestien jaren geleden, dat ik het. laatste deel uitgaf van het Mannakrnikje, waarin ik mij tot hoofddoel stelde: de waarheid der Heilige Schrift te handhaven tegen hare toenmalige bestrijders. Sedert heeft de ligtzinniglieid in het godsdienstige zoodanige voortgangen gemaakt, dat zij bij velen tot algeheele verwerping der Heilige Schrift als zoodanig is overgegaan. De Groningsclie School heeft de banden losgemaakt, die de Modernen als touwen van zich werpen. Trouwens, op een hellend vlak is stilstaan op den duur onmogelijk. De twijfelarij of het half-geloof is van den vergif boom de bloesem, die, als hij niet afvalt of verdort, van zelve tot eene vrucht wordt, welke vergif is, en ieder die haar eet, vergiftigt. Bij de Modernen is de bloesem tot vrucht, de twijfelarij, het half-geloof, bijzonder met betrekking tot het Goddelijk gezag der Schrift, tot volslagen ongeloof geworden. Vele uitnemende hoogleeraren, leeraren en broederen buiten de bediening des Woords, hebben zich tegen den nu altijd meer wassenden vloed van verderfelijke leeringen verzet, en verzetten er zich nog gedurig tegen. Er is ook niet anders tegen te doen. Het opkomen van een vloed is niet te voorkomen, en het wassen van een vloed tot een springvloed niet te beletten; maar men kan, als die vloed door storm opgestuwd, eene overstrooming dreigt te worden, er dammen tegen leggen, of de bestaande dammen schooren, en , is het noodig, verhoogen, opdat er althans geene algemeene overstrooming ontsta. En dat moet men dan ook doen. Dit werk vereisclit echter niet enkele, maar vele handen. En zoo kom ik dan ook weder aan den dijk, om een handje te helpen. Ik hoop er niemand in den weg te staan (wel den overstroomenden vloed), maar allen een medehelper te zijn. Liever had ik gewenscht, dat ik er niet had behoeven te komen. Na een leven vol arbeid, verlangde ik veeleer naar rust; doch ook ik ondervind dat de rust niet hier, maar elders en wel bij den Heer is. Gedurig werd ik opgeschrikt uit mijne zoete gepeinzen over stilte en kalmte, door de altijd luider klinkende stemmen uit tijdschriften en boeken, die zich verheffen tegen dat Boek, dat tot hiertoe mijn paradijs op aarde was, en het blijven zal tot den einde toe. Inderdaad, de aanvallen der Modernen op de Heilige Schrift zijn zoo driest, en hunne lasteringen tegen haar zoo onbeschaamd en tergend, dat zij voor een eerlijk gemoed niet langer zijn aan te zien en aan te hooren. Ik moet er dus op mijne beurt en op mijne wijze protest tegen aanteekenen, en dat wensch ik te doen als ware het uit naam van allen die het Goddelijk gezag der Schrift erkennen, in een Weekblaadje, waarvan de volgende bladzijden een proefnommer zijn. Ons doel is tweeledig: De handhaving van het Souverein gezag der Schrift in zaken van geloof, èn het openbaar maken van den waren aard der moderne leer. Wij wensehen, wat de Schrift betreft , haar in hare Goddelijke waarheid, schoonheid en beminnelijkheid zooveel mogelijk te doen aanschouwen, en wat de moderne leer betreft, wij wensehen het fraaije masker, dat haar afgrijselijk leelijk aangezigt bedekt, ganschelijk af te rukken, opdat ieder dat Mcdusa-hoofd leere kennen, en zijnen doodenden invloed ontvliede. Zonder beeld gesproken: wij wensehen de Schrift in hare behoudende en de moderne leer in hare verderfelijke strekking voor tijd en eeuwigheid, in het licht te stellen, en voorts alles te bespreken, wat met de Schrift en het geloof in verband staat. Wij wensehen dat te doen op eerlijke en edele, al is het dan ook somtijds op eenigzins zoutige wijze, door de dingen te noemen bij hunne eigenlijke namen. Het bederf is groot, de middelen moeten krachtig zijn. Het Woord Gods is een woord van vrede,maar ook van oordeel; liet is een genadeschepter, maar ook een tweesnijdend zwaard; een klopper aan de deur van het hart, maar ook een hamer, die eene steenrots te morzel slaat, — en dat Woord, dat Woord alléén heeft de bevoegdheid om te oordeelen de gedachten en overleggingen des harten, Hebr. 4: 12b. Daarom zullen wij de leer der Modernen voor geene andere regtbank stellen, dan die van het Woord van God, der Schrift; maar dat is dan ook genoeg. Wee den mensch, die door het Woord Gods veroordeeld wordt! Hij heeft niets meer van ons noodig dan onze voorbede: dat God hem genadig zij, cn hem, door hem te overstralen met liet licht des Heiligen Geestes, doe terugkecren van de dwaling zijns wegs. •T. S'. SCHIMSHJSIMER. Ajistekdam, 10 Augustus 1R68. DE SCHRIFTOETÜIGE, De Schrift kan niet gebroken worden. Jon. 10: 35'>. W* DE STAF VAN AARON EN DE STAVEN DER EGYPTISCHE TOOVENAARS. EXOD. 7: 10—12. Wanneer men de Modernen telkens stoutweg hoort beweren, dat het ééne bijbelboek onecht, en het andere niet door een tijdgenoot, maar veel later geschreven is; dat het ééne bijbelsche verhaal eene legende of sprookje, en het andere eene mythe of versierd verhaal is; of dat (om de voorbeelden niet te zeer te vermenigvuldigen) de wetten in de boeken van Mozes niet de wetten Gods door Mozes zijn, maar de vereeniging van al de wetten, die gedurende al de eeuwen van den Israëlitisclien Staat achtereenvolgend door de priesters gemaakt, en gedurig veranderd en gewijzigd zijn, totdat zij ten laatste, in wetboeken vervat, aan het volk als wetten van God door de hand van Mozes opgelegd zijn, — dan vragen wij met verbazing: van waar weten de Modernen dat alles, daar er toch geene boeken of geschriften uit die tijden bestaan, dan de Bijbel alleen? De zaak is vreemd, maar de oplossing is zeer eenvoudig. Als wij de waarheid op platte wijze wilden zeggen, dan zeiden wij: „ Zij halen dit alles uit hun eigen brein." Doch nu zeggen wij: De Modernen hebben tegenover den staf JIJ-. SCHRIFTGETUIGE N". 1. van Aiiron ook een staf: den tooverstaf hunner Fantasie, hunner verbeelding, en die doet nu op hunne wijze, wat de staf van Aiiron deed op zijne wijze: allerlei wonderlijke zaken tc voorschijn komen. Wij behoeven echter niet te vragen: wie 't van beiden, de Schrift of de moderne leer, het langst zal uithouden? De staf van Aaron heeft de staven der Egyptische toovenaars verslonden, en zal ook de tooverstaven der Modernen verslinden, in welke gedaante zij zich mogen voordoen. Het ongeloof, dat niets anders dan eene zielsverblindheid is, keert altijd in alles de bestaande orde der dingen om. Zoo maken de Modernen de voortbrengselen hunner verbeelding, die uit den aard der zaak niets anders kunnen zijn dan verdichtingen, tot historische waarheden, en de historische waarheden tot verdichtingen. Daarom zouden allen, die schriftkundig zijn, enkel moeten glimlagchen over de zoo ijdele als hooge aanmatigingen der Modernen, ware het niet dat » zij zich moeten ergeren over de schaamteloosheid, waarmede de Modernen ook het heiligste in een valsch licht plaatsen en daarmede miskennen, ja lasteren, eene vermetelheid, waarvan wij reeds in dit blaadje een paar proeven uit lionderde mededeelen. Niets kan dan ook meer onze verwondering opwekken, dan dat het by menschen, die zich zeiven de mannen der wetenschap noemen, in de gedachten kan komen om te verwachten, dat wij hunne inbeeldingen en invallen zullen aannemen in de plaats van de eeuwige gedachten der Schrift. Met verontwaardiging wijzen wij dien ruil van ons af, en zeggen: „God is waarachtig, maar gijlieden allen zijt leugenaars. Wat weet gij van de dingen Gods? Gij weet er niets van, en gij kunt er niets van weten, dan wat God er u van zegt, en wat God er u van zegt, dat gelooft gij niet. Do Egyptische toovenaars bragten tegenover Aarons draak ook draken voort; doch Aarons draak bewees spoedig, dooide andere draken te verslinden, dat hij door het bevel Gods ontstond, en dat dc andere draken door goochelarij of tooverij, en misschien wel door een duivelswonder waren voortgcbragt. Want God laat niet zelden den duivel toe zijne won- deren tc doen, ten einde God zijne oogmerken tc veelzydiger bercike, en wij mogen hieronder misschien dit geval, en dat van Saul met de tooveres te Endor rangschikken. Hoe dit zij, dit echter weten wij met zekerheid uit de geschiedenis en uit ons eigen leven, dat waar God zich op eene bijzondere wijze openbaart, ook de Satan zich op eene bijzondere wijze openbaart, om zich tegen God te verzetten. Ook weten wij, dat goddelooze menschen meermalen de werktuigen des Satans zijn. Dat er toch in tijden van buitengewone beroering, satanische krachten in de goddeloozen werken, kan, om alleen sterksprekende voorbeelden aan tc halen, de Spaanscho tiranny in ons land, en de Fransche revolutie in het laatst der vorige eeuw ons overvloedig leeren. Waar eene Eva is, daar is ook eene slang om haar te verleiden, en waar een Abel is, een Kaïn om hem te dooden. En dit gaat zoo de geheele geschiedenis door. Tegenover het buitengewone Gods staat het buitengewone des Satans. Tegenover Mozes enAaron staat een Farao; tegenover Elia een Achab; tegenover den Heer der heerlijkheid een Kajafas, en tegenover de getrouwe discipelen des Ileeren een Judas, een afvallige, een verrader, die des Heeren brood eet en Hem-zelf met voeten vertreedt. En nu, in onzen tijd: tegenover eene tweede hervorming, welke zich altijd krachtiger voorbereidt in de harten der geloovigen, — eene hervorming, welke misschien door den Heer persoonlijk in heerlijkheid zal worden tot stand gebragt, — staat de voorbereiding van den grooten afval , staat het modern ongeloof, dat zich stelt boven Gods Woord, en daarmede boven God, want wie geen gebod van God boven zich erkent, die verklaart zich zeiven tot zijn eigen heer en meester in alles. In alles? Maar de dood, de eeuwigheid, het oordeel, — wie kan daar de heer en de meester van zijn, dan die Christus heeft tot zijn eenigen Meester en Heer, tot zijn eenigen Middelaar en Zaligmaker, tot zijn eenigen, algenoegzamen, volkomen Verlosser? PROEVEN VAN DE AANVALLEN DEK MODERNEN OP DE HEILIGE SCHRIFT. S. Gorter te Wormerveer, zegt in dc Gids van Mei 1868, blz. 341: n Niet zonder schade voor du ruimte van uw hart en blik, sluit gij, godgeleerden! God op in een menschenleven, en te vergeefs meent gij dat een mensch reeds God wordt, omdat hij misschien eenige wonderen gedaan heeft, of uit het graf opgestaan zal zijn. Een God, wiens werkzaamheid en openbaring ten slotte neerkomen op hetgeen Hij voor achttien eeuwen, op een klein plekje van de aarde en op één dag van al de duizende jaren, in geheimzinnige tegenstrijdigheid heeft geleden en doen lijden; de prediking van wiens grootheid eigenlijk nooit buiten de verkondiging, verklaring van en dank voor dat eene feit mogen gaan, — is niet de Koning des heelals, voor wiens majesteit wij met heilig sidderen buigen, en evenmin ,/Onze Vader." En het geloof in dezen kleinen God, die ons zoo ver staat, van dezen Vader die een Middelaar noodig heeft, maakt de wereld eng, dc geschiedenis eng, de openbaring eng, het leven eng." W. C. van Manen te Abhenbroek, zegt in de Vaderlandsche Letteroefeningen van Junij 1868, blz. 330: „Neem aan de hand van Grosjean *), zoo vroeg mogelijk den bovennatuurlijken eerbied voor den Bijbel, dien het uit kracht der overlevering bezit, weg van uw kind; leer het, met zijne aanwijzing, den Bijbel verstaan en begrijpen als een gewrocht van den tijd, waarin de verschillende boeken werden geschreven, dan zal de oude bundel steeds het boek der boeken blijven in de schatting van uw kroost. De godsdienstige geest, die uit zoo menige bladzijde van den Bijbel spreekt, zal de menschheid ook in volgende geslachten blijven verkwikken, doch niet, tenzij zij geleerd hebben vorm en inhoud te scheiden, de godsdienstige kern te ontdoen van het ruwe, onbeschaafde, godsdienstlooze, onzedelijke, bijgeloovige kleed, waarmede niet zelden de schoonste gedachten door de oudheid werden gehuld." WOLFGANG VON ANHALT. Toen dezen vorst de Augsburgsche confessie ter onderteekening werd voorgelegd, zeide hij, alvorens zijn naam te zetten: „Ik heb menig goeden rid gedaan ten believe van anderen, waarom zou ik dan, als het noodig is, niet ook ter eere en in gehoorzaamheid jegens mijnen Heer en *) H. Cr. Grosjean, ecu modern godsdienst-onderwijzer te Leeuwarden, die verhalen uit den Bijbel naar dc tegenwoordige opvatting aan jongelieden, indruk heeft medegedeeld. Verlosser Jezus Christus, mijn paard zadelen, cn met gevaar van mijn leven een rid doen naar het eerekransje in het eeuwige leven?" En tot de predikanten zeide hij: „Ik zou liever laarzen willen poetsen, land en lieden verlaten, cn alleen met een stok in mijne hand er uit gaan, dan dat ik eene valsche leer dulden of aannemen zou." O gij wakkere, oude held, hadden wij in onzen tijd slechts twee of drie van uw's gelijken! Ostfriesicher Sonntagsbote 186S, No. 1. GODS WOORD EN ONS GELOOF. Luther zeide: „Als ik hoor, dat Jezus Christus gestorven is, mijne zonden weggenomen cn den hemel verworven heeft, zoo hoor ik het Evangelie. Het woord is spoedig voorbijgegaan, als het gepredikt wordt; doch wanneer het in het hart valt, en door het geloof opgevat wordt, dan kan het niet wegvallen. Geen schepsel kan de waarheid van Gods woord te niet doen, en al de magt der hel vermag er niets tegen. En ware ik ook reeds tusschen de klaauwen der duivels, zoo ik het woord Gods kan grijpen, ik zou cr weder uit moeten, en blijven, waar het Woord blijft." VERZAMELDE GEDACHTEN. Wat beteckent uw logika, zonder den Logos? De waarheid is een algemeen erfgoed: ieder heeft cr regt op; zij is als de lucht, die aan allen gegeven, en door ieder afzonderlijk genomen wordt. Nogtans zijn cr, die zich zclven van de lucht afsluiten, en — verstikken. Eene valsche leer en een valsch levenjhangen zeer naauw te zamen. Wie niet weet wat hij gelooft, die weet ook niet wat hij in bepaalde gevallen doen zal. Een twijfelaar in het godsdienstige is ongestadig in al zijne wegen. Wij hebben geen begrip van menschen, die gezegd kunnen worden: met goeden moed door de woestijn van dit leven naar het beloofde land te trekken, zonder Gods stem te hooren en zonder van zijn manna te eten: wel van dezulken, die zonder dit alles nog in Egypte bij de vleesclipotten zitten, zich verzadigende met brood, en zich vergastende aan komkommers en pompoenen. De wet zegt: „Doe dat en gij zult leven;" het Evangelie zegt: „Leef, en gij zult dat doen." In Christus roept God enkel door liefde tot bekeering; helpt dat niet, zoo staat het oordeel voor de deur. Wij gruwen van alle inkwisitie. De Protestantsche kerk verafschuwt haar, als zich stellende boven God, die niemand zalig maakt tegen zyn wil. Neen, juist in Gods overbuiging van onzen wil tot zijnen wil bestaat de bekeering. Dus geen dwang in zaken van geweten en godsdienst, maar enkel drang, drang der liefde, wetende van welk eenen Geest wij kinderen zijn. Alles heeft zijn gebied en grens, ook de verdraagzaamheid. Duldt gij het spinneweb in uw tuin vóór uwe druiven en abrikozen? Ja. Duldt gij het ook in uw huisvertrek? Neen. Dus zij alles op zijne plaats, want er is plaats voor alles. Ook voor de Modernen is er ruimte en plaats genoeg buiten de kerk. Men moet de tarwe en het onkruid laten grocijen, maar niet met gelijke zorg kweeken, zoo als eene bedorven kerk doet. Onkruid blijft onkruid, dat men dulden moet, omdat men liet niet uitroeijen kan zonder de tarwe te schaden, maar men moet het geene gelijke regten met de tarwe geven. „Wat vrede! (riep Jehu tot Joram,) zoolang de hoererijen van uwe moeder Izebel en hare tooverijen zoo vele zijn." Dns, geen vrede voordat de gruwel is weg gedaan. Oorlog met de afgoden en de valsche goden, totdat de Heer door zijne verschijning den vrede maakt! Doch niet in den Geest van JeJiu, maar van Jezus, dien de ijver voor het huis zijns Vaders heeft verslonden: getuigende van de waarheid, en zich buigende onder het lijden, niet tot wreking, maar tot verzoening der zonde. Hebr. 12: 24. 1. Zij bekommeren zich niet over de verbreking Jozefs. Amos fi : 6b. *t Bekommert n dan niet, hoe 't Gods gemeente gaat, Gij, die in eigen huis nog ongemoeid kunt leven: Gij ziet de kerk van God in 's vijands hand gegeven, En zucht niet om haar Jeed, en weent niet om haar kwaad? Gij ziet in 't heiligdom de grootste gruweldaad: De logen ingehaald, de waarheid uitgedreven, De vlag van 't ongeloof tot heilbanier verheven, — En nogtans kleedt ge u niet in boet- en rouwgewaad? O koel en flaauw geslacht! Wat lot hebt gij te vreezen. Gods eer moet voor den mensch het allerhoogste wezen; Zoo niet, er is geen hoop, dat God ons eeren zal. Komt, gorden we ons ten strijd: het is de strijd des Hecren ! liet einde is ons gewis, wij zullen triomferen: Wij zoeken 's naasten heil, Gods eere boven al. 