Het Oosten; wekelijksch orgaan der Weesinrichting te Neerbosch, 1876, no. 297, 06-09-1876 
IV0. 297. W oensdag 6 September. 1876. BET QOSTEI. WEEKBLAD GEWIJD AAN CHRISTELIJKE PHILANTHROPIE, Ziet, Hij komt met de wolken, en alle oog zal Hem zien, ook degenen, die Hem doorstoken hebben; en alle geslachten der aarde zuilen over Hem rouw bedrijven; ja, amen. Opebb. 1 vs. 7. Redacteur: JOH. VAN 'T LINDENHOUT; Uitgever; P. J. 1ILB0RN, Tï NIJMEGEN. De armen hebt gijlieden altijd met u, maar Mij hebt gij niet altijd. Joh. 12 v*. 8. Dit blad verschijnt eiken Woensdag. Abonnementsprijs per kwartaal 75 Cent. Afzonderlijke nommers 10 Cent. Prijs der Advertentiën 10 Cent per regel. Groote letters naar plaatsruimte. Brieven, gelden, advertentiën, enz., gelieve men franco te zenden onder het motto ,Administratie» aen de Redactie te Nijmegen. INHOUD: INDRUKKEN OP REIS. I. GEZANTEN VAN CHRISTUS. INGEZONDEN. — KRONIEK DER WEESINRICHTING. — BINNENLANDSCH NIEUWS. BUITENLANDSCH NIEUWS. — KERKBERICHTEN. — LIEFDEGAVEN. — ADVERTENTIEN. INDRUKKEN OP REIS. Wie reist er niet in onzen tijd ? mag men wel vragen. Kleine jongens, die pas hun eerste tiental jaren gepasseerd zijn, hoort men soms spreken van eene reis naar Duitschland, Engeland of Zwitserland, en daarom is het de ouden niet kwalijk te nemen dat zij ook gaarne wat zien en zich eens in een andere omgeving willen verplaatsen. Yoor allen is het echter niet even gemakkelijk om te gaan reizen; velen zouden gaarne de grenzen des land» eens overvliegen, als het gaan kon zonder gevulde beurs ol brieventasch, zooals de trekvogels, die ook nog dit boven den mensch vooruit hebben, dat zij vliegen waarheen zij willen, en dat wel met groote snelheid en zonder door vervelende menschen gehinderd te worden. Andere menschen, die het niet aan geld noch aan reislust ontbreekt, kunnen er geen tijd voor vinden, maar worden door drukke bezigheden weerhouden. Onder welke groep de redacteur van dit blad zich behoort te rangschikken, wil hij zelf liefst niet zeggen; doch dit mogen zijne lezers hooren: hij is ook op reis geweest, en omdat hij bij ervaring de waarheid kent van de stelling, dat men eerst recht geniet wanneer men anderen in zijn genot doet deelen, maar zijn beurs hem niet vergunde alle weezenvrienden mede te nemen, en hij zelfs hen, die hem het liefst zijn, moest thuis laten, wil hij toch trachten iets tot hun genoegen te doen, en een en ander mededeelen van hetgeen hij zag en hoorde op zijn vijfdaagsch uitstapje langs den Rijn en door het Wupperthal. Het kan nu wel zijn dat velen van zijne vrienden daarvan zelf meer hebben gezien en weten te verhalen dan hij, maar dit is voor hem geen reden om te zwijgen, aangezien duidelijk bewezen is dat niet alle reizigers met hetzelfde oog zien. Vrijdagmorgen 18 Augustus was er een kleine beweging op het weeshuis te Neerbosch. Een drietal vrienden zou bijeenkomen tot een uitstapje langs den Rijn. Twee van hen waren bij mij, en den derde zouden wij te Kleef aan het station vinden. Heeft het afscheidnemen van een klein gezin altijd iets onaangenaams, wat moet het dan zijn als men van een kring van bijna vijfhonderd personen scheidt, vooral wanneer men ook haar moet achterlaten, die men zoo gaarne in de eerste plaats deelgenoote deed zijn van hetgeen men uenkt te zien en te genieten. En toch, hoe moeilijk ook een plaats als Neerbosch door mij kon verlaten worden, en hoezeer ik ook gevoelde dat mijne tegenwoordigheid daar dringend noodig was, toch bleef ik bij mijn besluit om een tochtje te doen, dat reeds lang voorbereid en besproken was. Op reis moet men zoo weinig mogelijk medenemen; dit was altijd het gezegde van mijne oude grootmoeder, en zij reisde nooit verder dan van haar dorp naar de naaste stad, om daar de markt te bezoeken. Wij hadden deze les dan ook in acht genomen; een kleine tasch op den rug en een kleine handkoffer van een onzer vrienden, ziedaar al onze bagage. Als men weinig reist, en men zit in het rijtuig om eens van huis te gaan, dan gevoelt men zich aan¬ stonds een ander mensch; men tracht het te huis te vergeten en zich te verdiepen in hetgeen men over eenige uren of dagen denkt te zien. De mensch brengt zijn leven Let meest door in droomen, die hij zoo gaarne tot werkelijkheid zag komen, maar wier verwezenlijking altijd in teleurstelling eindigt. Het gevolg hiervan is, dat alle zaken die men op reis ziet, en de gebeurtenissen die men bijwoont hunne groote belangrijkheid alleen daarvan ontleenen, dat zij op reis gezien worden. Het nemen van een kaartje aan een spoorweg-station heeft altijd iets eigenaardigs: men is blijde als men het heeft, al loopt men ook geen gevaar, te laat aan het loquet te komen, of zooals dit tot nog toe te N ij me gen het geval niet is, aan het station door de passagiers te worden verdrongen. Doch dit aal hier ook spoedig veranderen. Eer wij het wisten waren wij in 't vreemde land. Zoo zal het ook eenmaal gaan met allen, die van een goed kaartje voorzien, de vallei des doods zullen passeeren. Het zal hier ook maar alleen aankomen op de kaart. Pas waren wij goed op ons gemak gezeten of wij hoorden in de taal onzer naburen, het bevel: vAussteigen!" Wij meenden in den toon, waarop deze woorden werden uitgesproken, iets te hooren van den geest, die de geheele Duitsche natie bezielt, en waardoor zij haar tegenwoordig standpunt bereikte, waarop zij zich met ontzaglijk veel moeite en zware lasten moet staande houden. Het is dat van den militair. Wij kwamen uit onze „metalen tent op bliksemende wielen" (zou Da Costa zeggen) te voorschijn, evenals de andere heeren en dames, en gingen als in optocht naar het aangewezen groote lokaal. De koffers, koffertjes, reiszakken, valiezen, pakken en pakjes moesten alle geopend worden: niemand werd hiervan uitgezonderd. De milionair staat hier met zijn kostbaren koffer met den handwerksgezel met zijn grooten reisbundel op ééne lijn ; alles moet worden nagezien, sn zelfs het nuffige dametje, dat voor niets ter wereld een vreemden man een blik zou gunnen in haar toiletkamertje, moet hier haar geheele garderobe, die zij meevoert, voor aller oog door de ruwe handen van een visiteur zien doorzoeken. Doch zij wordt niet boos en bloost zelfs niet; men is op reis en nu is alles anders en men is maar blijde als het krijt in de hand van een der beambten, of een klein papier, op den koffer of de tasch het teeken aanbrengt, dat er geen contrabande in wordt gevonden. De thee, de sigaren, die men verborgen houdt of onder het gezelschap in kleine hoeveelheden heeft verdeeld, worden niet gezien, doch de aanwezigheid dier zaken wordt telkens daarbinnen gevoeld, wanneer een Duitsche snorrebaard zijne arendsoogen op dezen of genen reiziger vestigt. Alles loopt goed af, doch daar is een eenvoudige vrouw; zij heeft in haar mandje een papieren zakje met koffie of thee. — ik heb niet trezien wat wasj — dat wordt echter tweemaal door een der be- ainDten op de hand gewikt, daarop nog eens, en het is te zwaar, het moet nn de sr.haal. en «iat il» , l uu arme ziel is de eenige, die hier eenige Pruisische penningen moet laten. Achter ons stond een man met een bos Steelen 0l> ziin schouder, deze hehnefde niot onderzocht te worden. Doch het trok mijne aandacht aat er maar een gering getal kleine bij waren, de meeste waren eroote. Tk dar.ht. aan dfi hnnrtardpn ai_ garen, aan de pakjss thee en wat niet al, en dacht ai voort, tot ons werd bevolen, om weer „hmein zu steigen." Hoe bliide waren wii. toen onze oude crnede ^ j Ö ~ conducteur het portier sloot. Wat is het eerste werk over de grenzen, als men het visitatiekantoor voorbii is? Wat de eerste nret van de reis? !")<• sigaren, de koffij, de thee, alles wordt verzameld en geborgen, en de dames nemen eens haar odeurflesctije, en een groote hoeveelheid van dit heerlijke vocht vloeit op de zakdoeken en handen. UT • i. . .. - - ivien is eens reent milddadig; men komt in het land van de eau de Coloirne. fin dils mnfif. m*n maar i/nn spoedig mogelijk zich van de llollandsche ontdoen. f~\ „1— J J *1 ti-« wuk. uen vreemuen mijnneer en vooral de dame wordt gepresenteerd. Men wordt meer amicaal want men is over de grenzen. Wanneer de locomotief nog eenige uren zijn oest gedaan heett dan is ieder reiziger, uit het kleine Holland afkomstig, reeds een vriend. De heeren steken hunne verborgen sigaren op en spreken er van dat men zuinig moet zijn met dit artikel, want hiervan houdt ieder Hollander zich overtuigd: in geheel Duitsch land zijn geen a m r»n wnn L r> lrm'i' IA 111 L ■" J L 11 oigaicu vo jwijgen. vv ij aacüien uij uac aiies aan het groote visitatiekantoor, dat aan cri>ni> atida w _ 7 O van de vallei des doods ligt. Daar zal eenmaal een meer nauwkeurige en rechtvaardige inspectie worden gehouden. Laat ons toch in dit leven voorzichtig zijn met de sigaren en de thee! Nog is het eresDrek over viaitAt.ii» «n rl» <_> O I V*v T wJL borgen en verdeelde contrabande levendig, en daar is tri _.!? r i • _ j . _ . i.. nier waren ue meesten onzer dikwerf geweest, en wanneer dan de Kieefsche bersen in K.t iwziplif. O *** UV/V gVUiUUK waren, dan verdrongen zich aller aangezichten voor het glas van het portier, om den steenen naald en andere merkwaardigheden te zien; maar nu ging het verder. Voor het schoone landelijk gelegen Kleef met ziin fraaie environs was f.hans nno- nonh liart: wij gingen nu verder. Wij zouden nu wat schoo- ners zien; bij de bergen, die wij nu binnen kort i 1 li* °. zouaen DeKiimmen, waren die van JIJ eet maar molshoopen. Daarom waren wij blij dat onze vriend ... i j ... j • r* tri n , mei oen trem van ^evenaar-—Uleel ons wenkte, om in zijne coupé plaats te nemen. De trein naar Keulen vertrok en — adieu Kleef! Hoe klein is de mensch; hij vergeet immer het kleinere voor 1- 1 i tt • t i net grootere. noe vinden wij in net wezen ijods juist het tegenovergestelde ! Hij is het,  Uaarom is deze srroote gedachte, die de zfikp.vsi.p wprlrp.liiVlipïrl ia O O ' _ ~ " — nooit aan God van den mensch, maar van God den mensch ingestort. Of zooals wij in de taal der oemge öcnriit zeggen: ons geopenbaard. „Daar is Palts en Louisedorp," zeide ons een vriend, die bij ons in den waggon zat. Hier wonen bii'na uitsluitend Evansrelischen. Dit is e.p.np. ko¬ lonie van protestanten, die in het laatst van de zestiende eeuw uit Bohemen zijn verdreven en hier doer prinses Jjouise een schuil- en verblijfplaats op haar landgoed werd aangewezen. Het grootste gedeelte van de landerijen van de beide zoo welvarende dorpen was toen heidegrond en bosch. Nu vindt men hier de vruchtbaarste teelgronden, waarop rogge, tarwe en door Hollanders, die hier landerijen in huur nemen, zelfs vlas wordt, verbouwd Hoe jammer, dat er bij zooveel uiterlijke welvaart zoo weinig geesteujK leven neersent. Hiene doodeliike geest van conservatisme heeft zich van allps meester gemaakt. Hier en daar wordt nog een oude ........ 1? 1 tl • i. vrome man oi vrouw gevonden. Jiien eigenaardigheid van de bewoners van deze dorpen is zeker het bijzonder accent in  onderscheiden en hunne Boheemsche afkomst verraden. Een tweede eigenaardigheid is dat er naar men 1 ï 1 •• •. i -1..1 verzeuerde oijna nooit een Huwelijk wordt gesloten met iemand elders, maar dit zich voornamelijk tot de lamme bepaalt. Tan hier ging het voort langs het kleine stadje Goch, met het station van de Boxtel-Wesel-spoor, die nog altijd op reizigers wacht, en weldra waren l:: i. .x ï i_j._ .1 . tt- i i . i i wij uij nei uerucnie aorp jveveiaar, net doel van zooveel Eoomsch-catholieke pelgrims. "Weinig merk¬ waardigs is hiervan uit het spoor te zien. Daar heerscht voor het oogenblik zeer weinig drukte; de onenbare outochtfilt. die hipr iaarliiks rlnor rlni. aenden bedevaartsgangers uit Nederland en de "d,\'— ,*— i li i • i xvijupruvinuicii, inet vaanaeis en oanieren langs J 1 3 . 1 1 •• 1 ucii ujjeiiuareii weg weruen genouaen , zijn langs de straten verboden; alleen in de kerken en op privaat eigendom is het nog toegelaten. Er ligt een waas van treurigheid over dit dom. De nelrrrims trpk- # 1- x d ken er nog wel heen, al is het aantal zeker minder dan il li .i vroeger, doen weiic een geest neersc it onder die honderden ! Het is die van verborgen misnopcrRn tegen de regeering. Er is maar weinig noodig ui net, misnoegen, wanneer net in verband staat met het biigeloof. gaat in wraakzucht over. Daarom houden wij ons verzekerd dat in de groote kerk, in 11 1 1.1 1 T 1 lil weiser &oor net wonderdoende beeld van Maria wordt bewaard, menie1 oelcrim knielt, dir bii ris hprl» . OIO . 7. J — — ' nier uitgestort, eene verwensching in zijn hart koestert x * . . t) * 1 • n , , tegen prins DismarcK, wien men van alles de schuld geeft. Wij zagen nog den ouden lindeboom aan het einde van het dorp. waaronder vole-ens d legende de gewonde soldaat een lapje vond, ten einde de wonden, die hem waren toegebracht, te omwinden, en dat terstond genezing aanbracht, aan weiK voorval net mirakeleuze beeld van Maria zijn oorsprong te danken heeft. Wij zagen onder dezen boom nog een paar vrouwen in de meest devote 1. iv 1 • 1 1 1 • 1 . ttt .. nouumg geKnieid liggen, t Was ons met belfend of zij daar rust en genezing voor zichzelf of voor anderen zochten, maar een ding weten wij zeker : zij zochten daar te vergeefs; want de deur is overal gesloten waar Jezus niet is. Hij is de eenige deur, de Middelaar tusschen God en de menschen. Het ruwe ongeloof noemt allen, die hier knielen, huichelaars en kwezels, en heeft niets anders dan bespotting voor hen die komen en hier aanbidden. De waarachtig geloovige, die het beeld van Christus draagt, beklaagt deze dwalenden, en de christelijke liefde zoekt naar middelen om hen terecht te brengen. Jaarlijks komen er honderden dorstigen, evenals eertijds in Jeruzalems tempel, maar zij komen niet tot de rechte bron. Wij vreezen echter dat de machtige arm der regeering de pelgrims weldra van deze plaats zal verdrijven. Het ongeloof kan het bijgeloof onderdrukken, niets meer, maar het geloof alleen kan het overwinnen. Echter vinden wij eene beperking van dwaze vertooningen van bijgeloovige godsdienstplechtigheden op de openbare wegen zeer gepast. Doch dan moet dit ook alleen daarom geschieden. Maar onze locomotief gaat voort, en ik mijmer nog over Kevel aar. Laat de Roomsche kerk, die altijd met den staat overhoop gelegen heeft, haar eigen zaken maar recht zien te maken. Wii 7,iin rpprls in Gelder. Dit kleine oude plaatsje was in vroeger eeuwen de hoofdstad van het hertogdom Gelre, en hiervan nnt.lfip.nt v.nn mpn wil nnv.p ïirrvwin/ïio vj ««v u.vu jjiwhuv/iv; derland haren naam. Alle glans en heerlijkheid van cut stadje is verdwenen, benige oude vestingmuren benevens hmiwvallpn van rlfin vrofierprpn Km.nU residentie van de graven van Gelre, — ziedaar het eenige wat van haar ouden roem en grootheid is ovemeD evfiii. A s rïp nnrip triureii fipn«a LvmHpn um-o. o ivui iuvjj, ojji ly" ken, wat zouden zij ons veel hebben te vertellen. ^ AT , li . , . ... wat is aardsciie grootheid, roem. rukdnm p.n ppr h Het heclitste steen verkeert in puin. hpfc kost.lianrQ+p prachtigste en meest kunstvolle werk der menschen mu eenmaal met alle elementen verbranden. Welgelukzalig is zeker die mensch. wiens sr.hattpn in den hemel zijn, maar dan moet, ofschoon wij nog op aarae verKeeren, daar ook ons hart zijn. Daar rolt een snoortrpin boven ons hnnfrl hennn Wat is dat? Het is de llin. Wezel-Vpnlo. dip hipr onze lijn moet snijden, maar in plaats daarvan over een üoogen dnk boven onze hoorden rnrit. k vraaccde naar de oorzaak hiervan, en een Duitsch reiziger deelde mij ntede dat door de regeering aldaar een wetsvoorstel is aangenomen, bepalende dat geen deispoorwegen elkander meer in 'tzelfde vlak mogen cruisen, vvaar twee lijnen op elkander aanloopen, moet de een door een kleinen tunnel of viaduct in den dijk, en de ander er boven over gaan. Hierdoor voorkomt men het botsen van twee treinen OP zulke nunten. waarom wordt dpy.p vprst.amlicrp maatregel ook niet in ons land toegepast? Men uen&e d.v. eens aan de lijnen van Jttijn- en Staats¬ spoor dij utrecht. Maar. wat is dat voor een stad vol rookende boom» schoorsteenbuizen ? Ren Van ons rpiscrp'zplsp.hnn mpt. zijn Baedeker in de hand. rien mii t.np ? ■firefpld ' J J 77 — L)eze stad heeft haar bjoei en welvaart vooral te danken aan het groot getal uitgeweken protestan- i.--- ...'l tl 1 1' • 1 1 • 1 1 ten uic jranKriiK. me zmn hipr na fip. hprrnp- — 1 i "t^ 1 • . "tvt . . • -1 1 1 i ping van net ü<aict van iNantes gevestigd hebben Overal ziet men zijde- en fluweelfabrieken, die hun Ontstaan aan rift TVansP.hfi nitcrpwplrpnpn vprephnl- digd zijn. Het is merkwaardig dat de bloeiendste steaen en dorpen aan den .rujn gesticht z«jn door uezuiken, aie om net evanfifehc! varifir and hms pn akker verlieten. Is dat niet eene bevestiging van ae waarneid van Uods beloften, in zijn woord ons toegezegd r Yan hier srinff het naar de onde stad Neus (j - — — Aan het station trok een handwijzer naar eene pomp met frisch. helder water en met het onschrift: ..Drink¬ water!" onze aandacht. Vele spoorreizigers lesch- ten nier nunnen dorst bij de drukkende warmte. Welk een wii ze maatrece! ! Wii liebbpn nipt. crp- hoord of deze pomp hier geplaatst was vanwege de * _ i? __ 1 i Hf. regeering oi van ae gemeente, maar mijne vraag : waarom aan de hoofdstations in Nederland nok niet zulk eene pomp voor de arme vermoeide rei- ' l x .1 1 l.*._..1 .' i 1 1 1 t zigers uesionu,wera nieraoor mei ueantwoora. Jüangs een onafzienbaar veld. met kool benlant. — wpI ppti bewijs dat men hier ook veel kool verkoopt, — kwamen wij over een schoone brug den Eijn over, waar wij een prachtig gezicht op Du ss el dorp hadden, en behouden in deze stad aan. Wij begaven ons aanstonds per rijtuig naar Dusselthal, om de inrichting voor verwaarloosde en verlaten immens pn ^ d—o meisjes te bezichtigen. .Hierover in het volgend JNommer. GEZANTEN VM CHRISTUS, Toespraak tot arbeiders in 's Heeren wijngaard, DOOR HENRY MOORHOUSE. „Zoo zijn wij dan gezanten van Christus wege, alsof God door ons bade: wij. bidden van Christus wege, laat u met God verzoenen. 2 Cor. 5:20. Wat beteekent het een gezant te zijn? Eenigen tijd geleden maakte ik met een stoomschip de reis over den Atlantischen Oceaan. Aan boord met ons bevond zich een heer, die ambassadeur van Amerika was geweest in Rusland. Hij vertelde veel omtrent ambassadeurs dat ik niet wist. Vooreerst wordt een gezant nooit gezonden naar zijn eigen, maar naar een vreemd land. Amerika had zijn gezant naar Europa gezonden, „en/' sprak hij, „al den tijd van mijn verblijf aldaar gevoelde ik mij een vreemdeling te zijn." Evenzoo, mijne vrienden, zijn wij hier beneden niet t'huis, wat men ook van ons denken moge. Indien wij gezanten van Christus zijn, zijn wij gasten en vreemdelingen hier beneden. Nog iets vertelde mij deze heer. Hij zeide: „Wij worden nimmer gezonden als ambassadeurs naar een land, waarmee wij in oorlog zijn. Stond er een oorlog uit te barsten tusschen Amerika en fiusland dan zou mij eene tele^raphische depêche gezonden worden om mij terug te roepen/' Geen oorlog zou er zijn, zoolang onze I ambassadeur zich daar ophield. Evenzoo is er geen krijg tusschen God en de wereld, zoolang Hij zijne gezanten hier heeft. De daadzaak dat God gezanten hier heeft, is een bewijs dat God in vrede is met de wereld en niet in oorlog. Zoodra Hij zijne gezanten terugroept, zal het oordeel komen, eerder niet. Wij prediken vrede door den Heer Jezus Christus. En liet is eene heerlijke gedachte, dat de Heiland straks zal wederkomen en ons tot zich zal nemen om eeuwig bij Hem te ziju. Nog iets leerde ik. Gesteld dat wij een ambassadeur naar Amerika moesten zenden, wij zouden iemand benoemen, in wien wij vertrouwen stelden. Maar gesteld dat de benoemde aldus sprak: „Ik houd er niet van den Atlantischen Oceaan over te steken; ik zal mij gaan vestigen te Val ene ia, in Ierland, het naaste punt bij Amerika; daar zal ik eene prachtige woning bouwen, en zoo die Amerikanen mii iets te vragen hebben, kunnen zii naar mii fnn komen." Mocht hij aldus spreken, dan zouden wij hem niet afvaardigen. En toch zijn er velen, die aldus handelen. Zii spreken : ..Wii zullen iets (Tfivfin nm eene kapel of eene kerk te bouwen, en zoo de men- 1 .1 • *n 1 ï ï ... scnen aie willen DezoeKen, Kunnen zij het doen; bier staat zii. en zoo zii niet willen, mopt.pn «zü het zelf maar weten/' Mijne vrienden, daar staat niet een enkel woord in dp Se.hvift. rlot pon —• - wv/li tuüijouu voorschrijft om de kerk te bezoeken. De gezant naar Amerika moet ons land verlaten en zich naar Washington begeven.'En zoo wij gezanten van Christus zijn, is het volstrekt niet aan ons om der wereld toe te roepen dat zij tot ons moet komen, maar het is ons voorrecht en onze plicht om tot de wereld te traan en haar hst. pvancpplip \ran u • ""ö »uu onzen Heer Jezus Christus te brengen. JNog iets omtrent gezanten. De wereld zal den Heere Jezus Christus beoordeelen naar hptcrppn 7.» in ons ziet. Indien gij naar een vreemd land waart afgevaardigd als vertegenwoordiger van uw land, zou men op u zien en zou men van u zich een oordeel vormen van hetgeen de En£relSP,hpn. S^ho+tpn en Ieren zijn. Niet lang geleden vertelde mij een vriend in Amerika, dat een dpr knanat.» innot.» ' junaiou in den staat Illinois — of Indiana, ik ben vergeten waar — ais ambassadeur naar Uostenrnt was benoemd. Nadat hii er eenieen tiid was crpvpatio*^ raakte hij aan den drank en stierf aan delirium tremens. Mijn vriend verhaalde mij dat de Oostenrijkers tot den huidigen dag toe gelooven dat de Amerikanen het onmatigste volk zijn op den aardbodem, omdat hun ambassadeur aan dpliri 11 m fpomana was eestorven. De wereld kan rl P»n IV/fooo+a». m'rl o — iv/l 11 ic l zien, en daarom beoordeelt zij het christendom door hetgeen zij opmerkt in hen, die zich christenen noemen. De gezant heeft, eene boodschan. pn vii ia on«a zeer eenvoudige. JJe menschen zeggen dat zij niet kunnen begrijpen waarin het evangelie van Christus bestaat. Ik houd mii overtuigd dat zii hpt wp! O o j üv/uuuu kunnen, zoo zij maar wilden. Christus' opdracht aan Johannes was eenvoudig om hepn t,B rraa„ ., i. O " *"■' t-, n-t* ix \j li vu zeggen : „Kom/' iedereen hier kan gaan en zeggen : „rv.om. — „vi ja," zuilen sommigen zeggen, „maar wij missen de gave." Daar is niemand hiervan ««nnrl die niet een grooter gave heeft dan een engel in J . - 1. . 1 t\ • i . o uen nemei. mar is geen engel in den hemel, die doon kan want a:ii kunt doen : efin armPTl »zr»r»rlaai« w tf v..ujuu tiuuuuwl vertellen van het dierbaar bloed van den Heer Jezus v/hristus. in plaats van te zien op Christus en ziine macht en ffewillis-heid om t.p. hplnpn u u o .mf ü1v11 «. wiv/ groote menigte menschen op zichzelven. tl 1 •• i a ik nennner mij op zekeren avond toen ik thee dronk bij onzen broeder, den lieer Smithies in Dublin, eenige jaren geleden, dat hij mij een klein verhaal mededeelde.dat een dienen inrimk ™ mnfid maatt.p v.nnrlïit ilr nnnit j. iV , —ucn vergeten, jjaar was ergens eene bloemententoonstelling gehouden en vele bloemen waren er ingezonden om naar de prijzen te dingen. Er was een sehoonp trpi-aninivi _ u «aiaaii een prijs werd toegekend, en toen de commissie de " • • i 1 i 1 i i prijzen uitdeelde, werd deze opgeëischt door een arm tuinmeisje dat in het oosteind van Londen woonde. De commissie kon te nauwernood gelooven dat de plant haar toebehoorde. Zij deed haar verhaal, dat zoowat hierop neerkwam : De bloem was haar geschonken toen ze nog zeer klein was en men deelde haar mede dat deze niet kon leven zonder veel water en zonneschijn. De zon, zeide zij, scheen niet veel in de binnenplaats waar zij woonde, maar zij stond 's morgens vroeg op en plaatste haar in de zon, en naar de zon rondging droeg zij haar bloempje verder en hield het aldus in den zonneschijn. En aldus kreeg zij den prijs. Onze gave moge zeer klein zijn, maar zoo wij haar in den zonneschijn houden zal zij zeker groeien. Wij moeten nabij komen en ons nabij houden bij de zon der gerechtigheid; doer.» wij dit, dan ontwikkelt zich onze kleine gave' en naderhand bekomen wij een prijs, dien anderen met grooter talenten dan de onze wellicht missen, omdat zij hunne gave niet in den zonneschijn houden. Onze boodschap is eene boodschap van verzoening. Wij moeten de zondaren bidden en smeeken zich met God te verzoenen. Met den meesten drang wil ik de zaak u voorstellen. Zijt gij getrouw, eerlijk, waar geweeit in uw gezelschap? Stelt u voor dat er een man in Newgate(de Londensche gevangenis voorde grootste booswichten) gevangen zit, die wegens moord ter dood is veroordeeld. De koningin ontbiedt mij en ik begeef mij naar het paleis. Zij vraagt mij ol ik eene boodschap van vergeving aan den veroordeslde zou willen overbrengen. ,,Gaarne," zeg ik „het zou mij een groot genoegen zijn." — „Hier is het stuk," zegt de koningin, maar die man is zeer stug; gij moet gaan en hem smeeken de vergeving van mij aan te nemen." Ik ontvang dus het schriftelijk bewijs van vergeving; het is liet geschreven en geteekend en ik steek het in mijn zak. Ik kom te Londen aan en neem terstond een vigelante. Onderweg houd ik op bij een winkel waar schoone bloemen zijn uitgestald, en daar koop ik een mooie bouquet. Een weinig verder houd ik weer op bij een muziekwinkel. „Hebt ge nieuwe liederen, — ietB dat aangenaam en kalmeerend is?" — Jawel, zeer aangename." — „Geef mij een half dozijn." En nu met de zangstukken in de eene hand, en de bouquet in de andere, laat ik mij naar de gevangenis overbrengen. Daar vertoon ik mijne volmacht en ontvang toegang tot de cel van den veroordeelde. Mij is geen langen tijd vergund, slechts twintig of dertig minuten. „Vriend ik heb iets voor u; ik ben naar het paleis geweest." — „Zijt gij er geweest?" — Ja, het is een schoon paleis." En ik begin hem alles te vertellen van het paleis, van de prachtige schilderijen, van de koningin en het koninklijk gezin, hoe vriendelijk zij was, hoe aangenaam zij sprak, enz. Maar hij schijnt er niets om te geven. „Ik heb een prachtige bouquet voor u en eenige mooie nieuwe liederen; zal ik u deze voorzingen ?" Ik begin twee of drie van deze schoone zangstukken te zingen; aanstonds nadat ik mijn zang eindig, wordt de sleutel in het slot gestoken, de sleutel wordt omgedraaid, de deur gaat open, de cipier spreekt: „Gij kunt- hier niet langer vertoeven," en ik moet de gevangenis verlaten. Al den tijd had ik de vergeving in mijn zak en ik repte cr geen enkel woord van. Wij moeten spreken als die werkelijk overtuigd zijn van, en gelooven in hetgeen dit gezegend boek bevat. Wij zijn gezanten van Christus. God helpe ons om des Meesters werk te doen op des Meesters wijze, — te spreken, zooals wij denken dat Hij zou spreken; te werken, zooals wij ons voorstellen dat Hij zou werken. Hij schonk ons het heerlijk voorrecht zijne vertegenwoordigers te zijn hier beneden. Maken wij van dit heerlijk voorrecht gebruik, Mem tot eer KRONIEK DEK WEESIMOttlM Maandag was een blijde dag voor onze weezen. Hoe juichte en jubelde klein en groot reeds in den vroegen morgen ! En geen wonder: reeds dagen, zelfs weken te voren hadden wij onder de stille groepjes van meisjes en jongens op de speelplaats hooren fluisteren: „Dat zal een feest zijn, als mijnheer jarig is en dienzelfden dag de mr. timmerman Van Yperen met Jans Makkers trouwt." Nu, aan deze verwachting van de kleinen hebben wij eenigszins kunnen voldoen, want een kinderhand is zoo licht gevuld en een kinderhart zoo gemakkelijk ver¬ blijd. Den geheelen dag was het dan ook zingen en springen rondom onze woning, en wij hebben al het mogelijke gedaan om hunne vreugde voor stoor¬ nis te bewaren. Hoe dankbaar was ons hart aan den Heer, die ons op onzen veertigsteu verjaardag! vergunde, met meer dan vierhonderd-dertig weezen, die niets hebben om ons weder te vergelden, feest' te vieren. Deze dag is, ook door de vele bewijzend 1. i i n* " l • J?J _. i ï.i • i van oeiangstemng en neiue voor en genectiineia aan onze personen en aan de Weesinrichting door de vele weezen, die de Inrichting verlieten, voor ons; een reent blijde dag geweest. Dit feest heeft on-5 der 's Heeren genadige leiding bij ons den moed weder verlevendigd, om aan 's Heeren hand en in] zijne kracht voort te gaan, wetende bij ervaring dat er geen arbeid in 's Heeren wijngaard is, waaraan geen moeite en strijd is verbonden, en dat allen die den Heer Jezus volgen in den weg der zelfverloo¬ chening, dit met kunnen, oi zij moeten vroolijk zijn kruis opnemen van teleurstelling en smaad bij de wereld, die God niet kent en daarom in de barre; zelfzucht ligt begraven. Toch moet het mij op mijn veertigsten verjaardag uit de pen: de arbeid onder de ouderlooze kinderen valt mij niet meer zoo gemakkelijk als vroeger. Wij vestigen bij vernieuwing de aandacht onzer weezen vrienden op den Weezen almanak. — De inteekenlijsten voor dit jaarboekje liggen gereed. Wie wenscht daarmede te werken ? Die zulke lijstjes verlangen, worden verzocht, zoo spoedig mogelijk per briefkaart hun adres op te geven. Hoogst aangenaam zal het ons nog daarenboven zijn, wanneer alle aanvragen en bestellingen geschieden aan het adres van E. Van der Vlugt, weezendrukkerij te N ij m e g e n. Een van onze weesmeisjes Daatje Muller die ruim tien jaren in de Weesinrichting heeft doorgebracht, heeft ons als bekwame dienstbode kunnen verlaten. Zij is geplaatst in een christelijk gezin en wij hebben goede verwachting van haar voor de toekomst. Als onze weezen zijn zeer wel alleen de kleine Kiefierbeld uit de Haarlemmermeer is ongesteld. Naar wij gelooven zijn het hier ook weder de klieren die het zwakke gestel ondermijnen. In de laatste dagen is hij echter weer een weinig beter. INGEZONDEN. hebben, zoodat het zeer nöocfig is dat er 'dagelijks' een onder liëii rondwandelt als vredebewaarder, behalve nog de leiding die zij noodig hebben; dan het godsdienstig onderwijs der kinderen : de verschil¬ lende werkplaatsen aan de Weesinrichting, waar men dagelijks toezicht en raadgeving behoeft; het in- koopen van alles wat er voor noodig is; de landbouw, die mij in den laatsten tijd veel zorg en niet weinig verdriet heeft gegeven; het werk voor de verschillende bladen, vooral voor „Het Oosten," het drie¬ maandelijks verslag enz. enz. -— ziedaar, iets van mijne vele werkzaamheden. Neem daarbij nog het' druk bezoek van vrienden, die dagelijks ons komen bezoeken. Is het wonder dat ik nu en dan wel eens naar rust verlang? Doch de Heer heeft mij tot nu toe staande gehouden; rlij zal ook wel kracht geven voor de toekomst. Hoe veel wij dagelijks noodig hebben voor het onderhoud van ons groot gezin zal ieder gevoelen die maar eenigszins weet hoe veel een gewoon huisgezin behoeft. De Heer heeft ons echter lot nu toe het noodige gezonden, en ieder dag getuigt van de vervulling vah 's Heeren beloften in ons midden : „Wees niet bezorgd: Ik — zegt de Heer, zorg voor u." Met het oog op den aanstaanden winter en hetgeen dan noodig is, z;jn wij echter niet zonder zorgen. Het huwelijk van onzen meester timmerman met onze getrouwe medearbeidster Jans Makkers, is door ds. Smits uit Nijmege.u, in onze weezenkapel zeer piecntig Kerkelijk ingezegend, in de tegenwoordigheid van alle weezeu en van allen die onder en voor hen arbeiden. De feestelijke plechtigheid op mijn verjaardag verhoogde zeer de blijdschap der weezen en gaf aan allen eene vroolijke stemming. Wij moeten in Jans Makkers, eene getrouwe medearbeidster missen in het werk der weezen. Zij arbeidde bijna twaalf achtereenvolgende jaren met de grootste liefde voor de ouderlooze kinderen met I ons mede. Onze grootste blijdschap is het dat zij Mijnheer de redacteur! In uw blad van 2 Aug. jl. staat onder de mededeeling dat de samenkomst, ten vorigen jare te Neerbosch gehouden, dit jaar niet zal plaats hebben, ook de vraag, of er in Nederland geen betere plaats is voor zulke samenkomsten. Vergun mij ook iets ter beantwoording van die vraag in liet midden te brengen. Dit jaar had ik het genoegen, de driedaagsehe conferentie te A m s t e r d a m bij te wonen, waar ik veel zegen mocht genieten. Ook geloof ik dat er een zeer groot nut in zulke samenkomsten ligt, en het daarom ook wel wensehelijk was dat zij langer dan drie dagen konden duren, teneinde grondig en degelijk de onderwerpen te bespreken, die zoo noodig zijn besproken te worden. Aan den broederlijken maaltijd op den tweeden dag sprak een geacht vriend uit ft. den wensch uit, dat de plaats zijner inwoning ook eens zulk een voorrecht mocht genieten, terwijl een ander er bijvoegde dat hij wenschte dat het geheele land met zulke conferenties mocht overdekt worden. De voorzitter maakte daartegen de opmerking, dat in tijden van gevaar de regeering permanent verklaard werd, en dit beeld kwam mij voor ons onderwerp zeer gepast voor; want ik vrees dat er niet het minste gevaar is van de zijde der vrienden, die uit verkeerden naijver dergelijke samenkomsten zullen op touw zetten, daarbij gedachtig aan het woord: „Al wat niet uit het geloof geschiedt, is zon¬ de/ geloof ik dat aan de zaak eer na- dan voordeel zou worden gedaan, daar men allicht een zekere concurrentie krijgt, waardoor de hoorders, maar vooral de sprekers in moeilijkheden konden komen. Als de Heere God eene opwekking geeft over het geheele land, gelijk een regen, dan zouden wij zoo niet kunnen spreken, maar dan betaamde ons veeleer dankzegging, doch zoover zijn we nog niet: het geldt hier nog maar samenkomsten tot opwekking. Om deze reden zou het mij zeer geraden voorkomen, dat de commissie te Amsterdam, die zich daar aan het hoofd gesteld heeft, permanent verklaard werd en de hoofdstad het j,aangewezen punt vanwaar de beweging uitgaat. Dan kunnen alle belangstellenden zich daarheen begeven, als de gelegenheid hen roept. Daarin zit kracht; dan is er geen jaloezie, dan hebben wij een centraalpunt, en zij die het eenmaal op zich namen, en die weten hon de moeilijke taak te vervullen is, worden vanzelf gehard en ontkomen van lieverlede de eigenaardige moeilijkheden, die aan onervarenheid verbonden zijn. Dit, mijnheer de redacteur, zijn mijne gedachten; gaarne geef ik ze voor betere. In afwachting verblijf ik UEd. dw. dienaar Rotterdam. J. W. BINNENLANDSCfl NIEUWS. Hedenmorgen, nu ik mij nederzet om weder eenige berichten voor dit blad tc schrijven, is mijn hart vol van daakzegging aan Hem, die mij met de mijnen mijn veertigste jaar doet beleven. tEben-haëzer'' mag de redacteur in dit morgen-uur stamelen, want de Heer heeft groote dingen gedaan, vooral wanneer hij een blik slaat op zijn levensweg, die achter hem ligt. Ruim twintig jaren heeft hij mogen arbeiden in 's Heeren wijngaard. Hoe herinnert hij zich nog die gelukkige dagen van weleer, toen hij met eeu groote lederen tasch op den rug als colporteur met bijbels en boeken door het land zwierf. Het water uit een beek of sloot was toen menigmaal, na een vermoeienden tocht van eenige uren, het eenige waardoor de brandende dorst werd gelescht, het droga brood uit den bakkerswinkel voor weinige centen op reis gekocht, het eenige voedsel, en een armoedig zolderkamertje in een kleine dorpsherberg of een van de geringste logementen in de achterbuurten mijn verblijfplaats voor den nacht. Hier en daar de deur vloekend uitgeworpen met de liefelijke scheldnamen : Geus, Koksiaan, Jood enz., dat was dikwijls het loon op den arbeid, en toch, hoe blijde was ik in mijn God ! Hoeveel duizenden bijbels en christelijke geschriften zijn aldus verspreid geworden. Daarop volgde de tijd van werkzaamheid als evangelist. Hoe weinige waren de gaven, met hoeveel vreeze en beving werden de eerste bijbellezingen gehouden! Doch de Heer gaf zijn zegen. Hoeveel zielen werden onrustig en deden de zoo noodige vraag: „Wat moet ik doen om zalig te worden t' Anderen vonden vrede door het bloed des kruises. Dag aan dag werd overal gepredikt aan de huizen, in schuren, zelfs in paarden- en koestallen ; eenige planken op oude stoelen of tonnetjes gelegd, vormden de banken; een oude tafel diende voor lessenaar, en somtijds een omgekeerde varkenstrog als voetstuk voor den katheder. De Heer gaf overal rijken zegen. Uren werden dagelijks te voet afgelegd, en het was een groot voorrecht wanneer een of ander boertje ons met een oude kar of wagen een eind reed, en ons zoo de reis gemakkelijk maakte. Door hitte en koude, regen, sneeuw, storm en ijsschollen op de rivieren, giug het immer vol moed voorwaarts, en de Heer wrocht mede. Hierop volgde de arbeid voor de weezen, in verband met de Inwendige Zending, en ziet, door Gods genade, mag ik zeggen, sta ik tot op dezen dag. In de kracht van Hem wensch ik mijn volgend leven geheel aan Hem te wijden. De liefde van Christus heeft mij tot nog toe in staat gesteld deze zelfovergave voor mijne naasten te doen. Hem daarom van alles de eer! • Met onze ministerieele crisis is het nog niet ten eindeDe ministers Van Goldstein en Klerck blijven volharden bij hun besluit om hunne portefeuilles neer te leggen. Volgens het laatste bericht zullen in hunne plaats in het overigens aanblijvend ministerie optreden: de heer A. ƒ. Swart, lid van den Raad van State, gewezen president van het Hoog Gerechtshof vau Neêrlands-Indië, als minister van Koloniën, en de generaal-majoor H. J. R. Beijen, di- l ' „ j ...mi .1. • • , Hierop volgde de arbeid voor de weezen, in verband met recieur vau uci maieneci uer anuuerie, ais minister van Oorlog. BUITENLANDS*! NIEUWS. Duitschland. De nieuwe conservatieve partij, pas gevormd, laat zich reeds krachtig gelden en dreigt voor de liberale partij een geauente mededingster te worden. Maar men meldt vinden hare beginselen grooten bijval bij ie zoogenaamde agrarische partij, die ontlasting van grondbezit, verheffing van nijverheid en landbouw in haar vaandel voort, eu op vele plaatsen grooten invloed heeft. Gelukt h;t de nieuw-conservatieven bij de verkiezingen den steun dezer partij te ver- Krijgen, dan dujic de liberalen weinig kans over. Natuurlijk werkt zij dus wat zij kan om dezen steun te verijdelen Wat er van komt zal de stembus leeren. Aangaande den strijd tnsschen do regeering en de geeste- u 1 V.-M , iijnuciu. wuiuu «eu uüiiuiiu güinuiu, uau ais iiei> waar Diijitt te zijn, alleszins belangrijk heeten mag. Men schrijft n. 1. uit Rome „van een doorgaans goed onderrichte zijde," dat de kardinaal Hohenlohe in een brief aan den paus heeft aangeboden als bemiddelaar tusschen de Duitsche bisschoppen en de Pruisische regeering op te treden en dat de paus dit voorstol heeft aangenomen en den kardinaal reeds heeft uitgenoodigd naar Rome te komen, om de zaak nader met hem te bespreken. Waar de paus van bemiddeling hooren wil, schijnt hij althans eenigszins tot toegeven geneigd te zijn, en dit maakt het bericht zoo belangrijk. Want Rome houdt op Rome to zijn, zoodra liet van zijne eischen iets laat vallen. De hofprelaten op het vaticaan zijn dan ook geheel uit het veld geslagen en weten niet wat zij van de (zaak moeten denken. Frankrij k. Staatkundig nieuws is hier niet. De Nationale Vergadering rust uit. Mac-Mahon is op het landgoed van een zijner vrienden aan het jagen. Bij gebrek aan p«litiek r ieuws houdt men zich met andere nieuwtjes bezig. Hiertoe behoort dat de heer Thiers ongesteld is. Hij lijdt aan koortsen, ten gevolge der natte weersgesteldheid. Na zoo lange droogte klaagt men thans alweder over te overvloedig water. Uit P a r ij s schrijft men dat de regen onophoudelijk en bij stroomen uit den hemel nedervalt en de barometer voortdurend daalt. De badplaatsen aan de Fransche kusten zijn onbewoonbaar geworden, zoodat de badgasten haastig hunne koffers pakken tot groot verdriet van allen die hen liever zien komen dan gaan. — Een ander veel belangrijker nieuwa is het denkbeeld dat door sommige bladen wordt opgeworpen om te P a r ij s een standbeeld op te richten voor — Lodewijk XVI en Maria Antoinette, en aldus een zoenoffer te brengen aan deze koninklijke slachtoffers der revolutie. Er heeft zich te L y o n een commissie gevormd uit magistraats-personen, rechterlijke ambtenaren, industrieelen, oud afgevaardigden, grondbezitters en werklieden, die deze zaak tracht tot stand te brengen. Het is niet nieuw, dat het nageslacht standbeelden opricht voor degenen die een voorgaand geslacht vermoordde, ue ocnritt noemt dit een getuigen tegen zich' zeiven. (.luattn. : al.) Engeland. Hier begint veel beweging onder de bevolking te ont staan tegen Turkije. Op vele plaatsen heerscht de grootste verontwaardiging bij alle rangen, wegens de wreedheden, die door de Turksche soldaten in Bulgarije woraen DOgaan. ue gruwelen door de lanatieke volgelingen van den valschen profeet jegons de christenen gepleegd, gaan dan ook alle denkbeeld te boven. Volgens het be- nctit van een Amenlcaansch correspondent bedraagt het aantal verbrande dorpen, alleen in drie districten 65, en dat der vermoorden niet minder dat 15,00U. De verontwaardiging der Engelsche natie is dus niet zonder reden. Men dringt er op aan dat de regeering tusschen- beide zal treden, en alom worden er meetings gehouden om de natie op te wekken, dit van de regeering te vragen. Dat is echter een heet hangijzer voor eene regeering wier pontieK oeiang net vroeger medeDraent, T u r k ii e • — x> „ i _ _ J j.. _i_ i-v -i iu ucu Biaiju oegcu xv u is i ti 11 a ie steunen. ue eiscnon aev staatkunde en die des evangolies staan menigmaal zoo liin- recht tegenover elkander, dat men of het een, of het ander moet prijsgeven. L)e regeering heeft echter reeds iets gedaan : zij heeft ernstige vertoogen aan Turk ij e gericht, en daarbij op den voorgrond gesteld, dat het alg-meen gevoelen in Engeland zich meer en meer van Turkije afkeert, hetgeen voor de Porte niet anders dan verderfelijk Kan zijn. Turkije. 