Eiropas Parlamenta un Padomes Direktīva 2005/29/EK (2005. gada 11. maijs), kas attiecas uz uzņēmēju negodīgu komercpraksi iekšējā tirgū attiecībā pret patērētājiem un ar ko groza Padomes Direktīvu 84/450/EEK un Eiropas Parlamenta un Padomes Direktīvas 97/7/EK, 98/27/EK un 2002/65/EK un Eiropas Parlamenta un Padomes Regulu (EK) Nr. 2006/2004 (“Negodīgas komercprakses direktīva”)   (Dokuments attiecas uz EEZ)
Всяка държава-членка решава: a) дали тези правни средства за защита могат да бъдат използвани независимо едно от друго или съвместно срещу много търговци от същия икономически отрасъл; и Сезирането на такива контролни органи не се счита за отказ от съдебни или административни мерки за защита предвидени в член 11. б) дали тези правни средства могат да бъдат насочени срещу субект на кодекс за поведение, когато този кодекс насърчава неспазване на правни изисквания. 2. Съгласно разпоредбата на параграф 1, държавите-членки пре- доставят на съдилищата или административните органи правомо- щия, когато те считат, че е необходимо, ръководейки се от инте- ресите на всички страни, и по-специално от този на обществото: ГЛАВА 4 ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ a) да разпоредят започнат съдопроизводство за прекратяване на нелоялни търговски практики; прекратяване или на, да Член 11 Въвеждане в действие или 1. Държавите-членки осигуряват достатъчни и резултатни сред- ства за борба срещу нелоялни търговски практики, с оглед пости- гане на съответствие с разпоредбите на настоящата директива в интерес на потребителите. Такива средства включват законови разпоредби, съгласно които лица или организации придобили по силата на националното законодателство правен интерес към борбата с нелоялни търгов- ски практики, включително конкуренти, могат: a) да предявяват искове срещу такива нелоялни търговски прак- тики; и/или б) да сезират административните органи, които са компетентни да разглеждат жалби, или да започнат съответната законова про- цедура. б) ако нелоялната търговска практика все още не е осъществена, но е предстояща, да разпоредят забраната на практиката, или да започнат съдопроизводство за постановяване на забрана, дори без доказване за действителни вреди, или умисъл или небрежност от страна на търговеца. Държавите-членки също предвиждат ускорена процедура на мерките предвидени в първа алинея: така издават възможност,за привеждане разпоредби, които в изпълнение при — било то с временно действие, — или с окончателено действие, Всяка държава-членка решава кои от тези средства за защита да предостави и дали да даде възможност на съдилищата или адми- нистративните органи да изискват предварително изчерпване на като всяка държава-членка сама решава коя от двете възможности да избере. 15/т. 14 BG Официален вестник на Европейския съюз 269 Освен това държавите-членки може да делегират на съдилищата или административните органи правомощия с оглед премахване на продължаващи последствия от нелоялни търговски практики, пре- кратяването на които е постановено с окончателно решение: б) да считат фактическите твърдения за погрешни, ако не са пред- ставени доказателствата изискани по точка a) или са счетени за недостатъчни от съда или от административния орган.  a) да изискат обнародване на постановеното решение напълно или частично и във форма, която считат за подходяща; б) да изискат в допълнение към публикацията коригиращо изявление. 3. Административните органи по параграф 1 трябва: Член 13 Санкции санкциите Държавите-членки определят за нарушения на националните разпоредби, приети в изпълнение на настоящата директива и предприемат всички необходими мерки, за да гарантират тяхното изпълнение. Санкциите трябва да бъдат ефективни, съразмерни и разубеждаващи. a) да бъдат съставени така че да не оставят никакви съмнения относно тяхната безпристрастност; Член 14 б) да имат достатъчни правомощия при решаване на жалби, за да контролират и изискват ефективно прилагане на техните реше- ния; Изненения в Директива 84/450/ЕИО Директива 84/450/ЕИО с настоящото се изменя както следва: в) да мотивират своите решения. 1. Член 1 се заменя от следния: Когато правомощията по параграф 2 се упражняват изключително от административния орган, неговите решения винаги трябва да бъдат мотивирани. Освен това, в този случай е необходимо да се предвиди процедура, според която неправилно или необосновано упражняване на правомощията от административния орган, или неправилния или необоснован отказ от правомощията може, да бъдат предмет на преглед по съдебен ред. „Член 1 Целта на настоящата директива е да защити търговците от заблуждаващата реклама и вредоносните последици от нея и да определи условията, при които сравнителната реклама е разрешена. “; 2. в член 2: Член 12 — точка 3 се заменя от следната: Съдилища и административни органи: доказване на твърдения Държавите-членки предоставят на съдилищата или администра- тивните органи правомощия, за граждански или административни производства, предвидени в член 11: „3. „търговец“ означава всяко физическо или юридическо лице което осъществява дейност с предмет свързани с неговото занятие, занаят, работа или професия и всяко лице, което действа от името или за сметка на търго- вец. “, — добавя се следната точка: a) да изискат от търговеца да представи доказателства относно точността на фактически твърдения свързани с търговска прак- тика ако, отчитайки законния интерес на търговеца и всяка друга страна по производството, такова изискване е уместно на база обстоятелствата по конкретния случай; и „4. „субект на кодекс“ е всяко образувание, включително търговец или група търговци, носещи отговорност за съставянето и преразглеждането на кодекс за поведе- ние и/или за контрол върху спазването на кодекса от онези, които са поели задължението да го спазват. “; 270 BG Официален вестник на Европейския съюз 15/т. 14 3. Член 3a се заменя със следния: 4.  Член 4, параграф 1 се заменя от следния текст: „Член 3a 1. Сравнителна реклама, що се отнася до сравнението, се раз- решава когато са спазени следните условия: a) тя не е заблуждаваща по смисъла на член 2, параг- раф 2, член 3 и член 7, параграф 1 от настоящата директива или членове 6 и 7 от Директива 2005/29/EО на Европейския парламент и на Съвета от 11 май 2005 г. относно нелоялните търговски прак- тики от страна на търговци към потребители на вътрешния пазар (*); б) тя сравнява стоки или услуги задоволяващи еднакви потребности или с еднакво предназначение; в) г) тя обективно сравнява една или повече веществени, относими, проверими и представителни характерис- тики на тези стоки и услуги, които могат да включват и цена; тя не поставя под съмнение или опетнява търговски марки, търговски наименования, други отличителни знаци, стоки, услуги, дейности или обстоятелства на даден конкурент; д) за продукти с обозначение за произход, тя се отнася във всеки случай до продукти със същото обозначение; „1. Държавите-членки осигуряват достатъчни и ефективни средства за борба със заблуждаващата реклама с оглед постигане на съответствие с разпоредбите за сравнителна реклама в интерес на търговците и конкурентите. Такива средства включват правни разпоредби, съгласно които лица или организации, които по силата на вътрешното законодателство притежават правен интерес от борбата със заблуждаващата реклама или регулиращи сравнителна рек- лама, могат: a) да предявяват съдебни искове срещу такава реклама; или б) да сезират административния орган, който е компетен- тен да разглежда жалби или да възбужда съдебно про- изводство,. за наличието на такава реклама. Всяка държава-членка решава кои от тези средства за защита да предостави и дали да даде възможност на съда или административните органи да изискват предварително изчерпване на другите установени средства за разглеждане на жалби, включително предвидените по член 5. Всяка държава-членка решава: a) дали тези правни средства за защита могат да бъдат използвани поотделно или в съвкупност срещу мно- жество търговци от същия икономически отрасъл; е) тя не се възползва нелоялно от доброто име в общест- вото на търговска марка, търговско наименование или други отличителни знаци на даден конкурент или от обозначението за произход на конкурентни продукти; и ж) тя не представя стоки или услуги като имитации или копия на стоки или услуги, носещи запазена търговска марка или търговско наименование; б) дали тези правни средства за защита могат да бъдат насочени срещу субект на кодекс за поведение, когато съответния кодекс насърчава неспазване на правни изисквания.  “; з) тя не създава объркване сред търговците, между рекламодателя и конкурент, или между търговски марки на рекламодателя, търговски наименования, други отличителни знаци, стоки или услуги на рекламодателя и тези на конкурента. (*) ОВ L 149, 11. 6. 2005 г. , стр. 22. “; 5. Член 7, параграф 1 се заменя от следния текст: „1. Настоящата директива не създава пречка за запазване или приемане от държавите-членки на разпоредби с оглед оси- гуряване на по-разширена защита за търговци и конку- ренти във връзка със заблуждаващата реклама. “ 15/т. 14 BG Официален вестник на Европейския съюз 271 Член 15 Изменения на Директиви 97/7/EО и 2002/65/EО 1. Член 9 от Директива 97/7/EО се заменя от следният член: „Член 9 Доставяне на непоръчани стоки по домовете 2. В приложението към Регламент (EО) № 2006/2004 на Евро- пейския парламент и на Съвета от 27 октомври 2004 г. за сътрудничество между националните органи, отговорни за изпълнението на закона за защита на потребителите (Регламент за сътрудничество в защитата на потребителите) (1) се добавя следната точка: „16. Директива 2005/29/EО на Европейския парламент и на Съвета от 11 май 2005 г. относно нелоялните търговски практики от страна на търговци към потребители на вътрешния пазар (ОВ L 149, 11. 6. 2005 г. , стр. 22). “ Като отчитат забраната на практики за доставяне на непоръчани стоки по домовете, определена в Директива 2005/29/EО на Европейския парламент и на Съвета от 11 май 2005 г. относно нелоялните търговски практики от страна на пазар (*); търговци държавите-членки за освобождаване на потребителя всякаква насрещна престация, в случай на непоръчана доставка, като мълчанието не съставлява съгласие. потребители вземат на мерки, от необходими вътрешния към (*) ОВ L 149, 11. 6. 2005 г. , стр. 22. “ 2. Член 9 от Директива 2002/65/EО се заменя от следния: „Член 9 Като отчитат забраната на практики за доставяне на непоръчани стоки по домовете, определена в Директива 2005/29/EО на Европейския парламент и на Съвета от 11 май 2005 г. относно нелоялни търговски практики от страна на търговци към потребители на вътрешния пазар (*), и без да се засягат разпоредбите от вътрешното законодателството на държавите-членки за мълчаливото подновяване на продажби разрешават такива от мълчаливото подновяване, държавите-членки вземат мерки за освобождаване на потребителя всякаква насрещна престация, като мълчанието не съставлява съгласие. разстояние, разпоредби когато от (*) ОВ L 149, 11. 6. 2005 г. , стр. 22. “. Член 16 Изменения на Директива 98/27/EО и Регламент (EО) № 2006/2004 1.  В приложението към Директива 98/27/EО, т. 1 се заменя от следния текст: „1. Директива 2005/29/EО на Европейския парламент и на Съвета от 11 май 2005 г. относно нелоялни търговски практики от страна на търговци към потребители на вътрешния пазар (ОВ L 149,11. 6. 2005 г. , стр. 22). “ Член 17 Информация Държавите-членки предприемат подходящи мерки за уведомяване на потребителите за националното законодателство, отразяващо настоящата директива и когато е необходимо, насърчават търговци и субекти на кодекси да осведомяват потребителите за техните кодекси за поведение. Член 18 Преглед 1. До 12 юни 2011 г. Комисията предоставя на Европейския пар- ламент и на Съвета изчерпателен доклад за прилагането на настоя- щата директива, по-специално на член 3, параграф 9 и член 4, и на приложение I, за обхвата на по-нататъшното хармонизиране и опростяване на законодателството на Общността, отнасящо се до защитата на потребителите и в съответствие с член 3, параграф 5, за всички мерки които трябва да се вземат на равнище Общността за да се гарантира добра степен на защита на потребителите. Док- ладът се съпровожда, ако е необходимо, от предложение за поправки в настоящата директива или в други области от законо- дателството на Общността. 2. Европейският парламент и Съветът полагат усилия да пред- приемат действия по разглеждане на предложението в съответ- ствие с Договора, в срок до две години от внасянето му в Коми- сията, за всяко представено предложение по параграф 1. Член 19 Транспониране и приемат Държавите-членки законовите, подзаконовите и административни разпоредби, необходими за привеждане в съответствие с настоящата директива в срок до 12 юни 2007 г. Те информират Комисията за това, както и за всякакви последващи изменения незабавно. публикуват (1) ОВ L 364, 9. 12. 2004 г. , стр. 1. 272 BG Официален вестник на Европейския съюз 15/т. 14 Държавите-членки прилагат тези мерки от 12 декември 2007 г. , когато те влизат в сила. Когато държавите-членки приемат тези мерки, те препращат към настоящата директива или се придружават от препращащи текстове при официалното им публикуване. Държавите-членки сами избират процедура, по която се извършва препращането. Член 20 Влизане в сила Настоящата директива влиза в сила в деня след нейното публикуване в Официален вестник на Европейския съюз. Член 21 Адресати Адресати на настоящата директива са държавите-членки. Съставено в Страсбург на 11 май 2005 година. За Европейския парламент Председател J. P. BORRELL FONTELLES За Съвета Председател N. SCHMIT 15/т.  14 BG Официален вестник на Европейския съюз 273 ПРИЛОЖЕНИЕ I ТЪРГОВСКИ ПРАКТИКИ, КОИТО СЕ СЧИТАТ ЗА НЕЛОЯЛНИ ПРИ ВСИЧКИ ОБСТОЯТЕЛСТВА Заблуждаващи търговски практики 1. Твърдение за присъединяване като страна по кодекс за поведение, когато търговецът не е такава. 2. Представяне на знак за доверие, знак за качество или техен еквивалент, без да е получено необходимото разрешение. 3. Твърдение че кодексът за поведение е утвърден от обществен или друг орган, което е неистинско. 4. Твърдение, че търговец (включително неговите търговски практики) или продукт е одобрен, утвърден или разрешен от обществен или друг орган, което е неистинско или предявяване на такова твърдение, без да отговаря на условията за одобрение, утвърждаване или разрешение. 5. Отправяне на оферта за продажба на продукти на дадена цена, без наличие на никакво разумно основание, от страна на търговеца да вярва, че няма да е способен да предложи и достави или да осигури друг търговец да достави въпросните или равностойни продукти на същата цена, за период и в количества, които са разумни с оглед естеството на продукта, мащаба на рекламата и предложената цена (примамваща реклама). 6. Отправяне на оферта за продажба на продукти на определена цена и след това: a) отказ да покаже рекламираното изделие на потребителите; или б) отказ да приеме поръчки за него или да го достави в разумен срок; или в) показване на дефектен образец на изделието, с цел да се наложи на пазара различен продукт (примамване и подмяна). 7. Невярно твърдение, че продуктът ще бъде наличен само за ограничен период от време, или ще бъде наличен при определени условия само за ограничен период от време, с цел да се предизвика незабавно решение и да се лишат потребителите от достатъчна възможност или време да направят избор на база осведоменост. 8. Обещание за осигуряване на сервизно обслужване на потребители, с които търговецът е общувал преди сделката, на език който не е официален език на държавата-членка, където е седалището на търговеца, и след това извършване на такова обслужване само на друг език, без ясно да се посочи това на потребителя, преди потребителят да извърши сделката. 9. Заявяване или създаване на впечатление по друг начин, че един продукт може да се продава законно, когато това не е така. 274 BG Официален вестник на Европейския съюз 15/т. 14 10. Представяне на права, произтичащи за потребителите от закона, като отличителна черта на предложението на търговеца. 11.  Използване на редакционен материал в медиите за реклама на продукт, за чиято реклама търговецът е платил, без да пояснява това в съдържанието, или чрез образи или звуци, ясно разпознаваеми от потребителя (позоваваща се). Това е без да се засягат разпоредбите на Директива 89/552/ЕИО на Съвета (1). 12. Твърдение със съществени неточности относно естеството и степента на риска за личната сигурност на потребителя или неговото семейство, ако потребителят не закупи продукта. 13. Рекламиране на продукт, сходен с продукт произведен от конкретен производител, по начин, по който умишлено въвежда в заблуждение потребителя, като го подтиква да вярва, че продуктът е произведен от същия производител, когато това не е така. 14. Създаване, използване или реклама на пирамидална схема, в която вниманието на потребителя е насочено върху възможността да получи плащане, което ще дойде от привличането на други потребители в схемата, вместо от продажбата или употребата на продукти. 15. Твърдение, че търговецът има намерение да прекрати търговската си дейност или да се премести в друг търговски обект, когато това не е така. 16. Твърдение, че продуктите са в състояние да подпомогнат за спечелване при игри на късмета. 17. Невярно твърдение, че един продукт е може да лекува болести, нарушени функции или вродени дефекти. 18. Подаване на съществено неточна информация относно пазарни условия, или информация за възможността да бъде намерен продукта, с цел да склони потребителя да придобие продукта при по-малко благоприятни условия от нормалните за пазара. 19. Твърдение за търговска практика, при която се предлага конкурс или промоционални награди, без последващо връчване на описаните награди или разумен техен еквивалент. 20. Описване на продукт като „даром“, „безплатен“, „без наложен платеж“ или подобни, ако потребителят трябва да плати допълнително освен неизбежната цена за участие в търговската практика (обичайната цена за закупуването) и за получаването или доставянето на изделието. 21. Прилагане на фактура към маркетингов материал или на друг подобен документ за дължима престация, който създава у потребителя впечатление за вече поръчан продукт, когато това не е така. 22. Отправяне на невярно твърдение или създаване на впечатление, че търговецът не действа за цели касаещи неговото занятие, работа, занаят или професия, или невярно представяне на себе си като потребител. 23. Създаване на невярно впечатление, че сервизно обслужване на продукта е налично в държава-членка, различна от тази в която продаден продукта. (1) Директива 89/552/EИО на Съвета от 3 октомври 1989 г.  за координиране на някои разпоредби, определени чрез правно, регулативно или административно действие в държави-членки относно упражняване на дейности по разпространение на телевизионни предавания (ОВ L 298, 17. 10. 1989 г. , стр. 23). Директива, изменена с Директива 97/36/EО на Европейския парламент и на Съвета от (ОВ L 202, 30. 7. 1997 г. , стр. 60). 15/т. 14 BG Официален вестник на Европейския съюз 275 Агресивни търговски практики 24. Създаване на впечатление, че потребителят не може да напусне помещенията, докато не се направи договор. 25. Извършване на частни посещения в дома на потребителя, пренебрегвайки молбата на потребителят да напусне или да не се връща, освен при обстоятелства и в степен, предвидени от националното законодателство, с оглед изпълнение на договорно задължение. 26. Извършване на упорито и нежелано увещаване по телефон, факс, електронна поща или други дистанционни медии, освен при обстоятелства и в степен, предвидени от националното законодателство, с оглед изпълнение на договорно задължение. Това е без да се засягат разпоредбите на член 10 от Директива 97/7/EО и Директиви 95/46/EО (1) и 2002/58/EО. 27. Изискване от потребител, който претендира изплащане на застрахователна полица, да представи документи, които не биха могли разумно да се считат за уместни, като например дали претенцията е действителна, или систематична липса на отговори на кореспонденция, отнасяща се до това, с цел да разубеди потребителя от упражняване на неговите договорни права. 28. Включване в реклама на директно увещаване на деца да закупят рекламираните продукти или убеждаване на техните родители или други възрастни да закупят рекламираните продукти за тях. Тази разпоредба не противоречи на член 16 от Директива 89/552/ЕИО за разпространение на телевизионни предавания. 29. Настояване за незабавно или разсрочено във времето плащане на продукти, или връщане или съхранение на продукти, доставени от търговеца, но не поръчани от потребителя, освен когато продуктът е заместител, доставен в съответствие с член 7, параграф 3 от Директива 97/7/EО (изпращане на непоръчани стоки по домовете). 30. Изрично уведомяване на потребителя, че ако не купи продукта или услугата, ще бъде застрашена работата или прехраната на търговеца. 31. Създаване на невярно впечатление, че потребителят вече е спечелил, ще спечели, или при извършване на конкретно действие ще спечели награда или друга еквивалентна облага, когато всъщност: — няма награда или друга еквивалентна облага, — или извършването на каквото и да е действие във връзка с предявяване на претенция за наградата или друга еквивалентна облага, е повод за заплащане на пари от потребителя.  (1) Директива 95/46/EО на Европейския парламент и на Съвета от 24 октомври 1995 г. за защита на личността във връзка с обработката на лични данни и свободното движение на такива данни (ОВ L 281, 23. 11. 1995 г. , стр. 31). Директива, изменена с Регламент (EО) № 1882/2003 (ОВ L 284, 31. 10. 2003 г. , стр. 1). 276 BG Официален вестник на Европейския съюз 15/т. 14 ПРИЛОЖЕНИЕ II ЗАКОНОДАТЕЛСТВО НА ОБЩНОСТТА, ВЪВЕЖДАЩО ПРАВИЛА ЗА РЕКЛАМАТА И ТЪРГОВСКИТЕ СЪОБЩЕНИЯ Членове 4 и 5 от Директива 97/7/EО Член 3 от Директива 90/314/ЕИО на Съвета от 13 юни 1990 г. относно групови туристически пътувания, групови туристически ваканции и групови туристически обиколки (1) Член 3, параграф 3 от Директива 94/47/EО на Европейския парламент и на Съвета от 26 октомври 1994 г. относно защитата на купувачите с оглед на определени аспекти на договорите за придобиване частично право на ползване на недвижим имот за определен период (2) Член 3, параграф 4 от Директива 98/6/EО на Европейския парламент и на Съвета от 16 февруари 1998 г. относно защитата на потребителите при обозначаването на цените на продуктите, предлагани на потребителите (3) Членове 86—100 от Директива 2001/83/EО на Европейския парламент и на Съвета от 6 ноември 2001 г. относно кодекс на Общността във връзка с лекарствените продукти за хуманна употреба (4) Членове 5 и 6 от Директива 2000/31/EО на Европейския парламент и на Съвета от 8 юни 2000 г. за някои правни аспекти на услугите на информационното общество, и в частност на електронната търговия на вътрешния пазар („Директива за електронната търговия“) (5) Член 1, буква г) от Директива 98/7/EО на Европейския парламент и на Съвета от 16 февруари 1998 г. за изменение и допълнение на Директива 87/102/ЕИО за сближаването на законовите, подзаконовите и административните разпоредби на държавите-членки, отнасящи се до потребителския кредит (6) Членове 3 и 4 от Директива 2002/65/EО Член 1, параграф 9 от Директива 2001/107/EО на Европейския парламент и на Съвета от 21 януари 2002, изменяща Директива 85/611/ЕИО на Съвета, за съгласуване на законовите, подзаконовите и административните разпоредби относно дружествата за колективно инвестиране в прехвърляеми ценни книжа, (ПКИПЦК) с оглед регулиране дейността на дружества и опростени проспекти (7) Членове 12 и 13 от Директива 2002/92/EО на Европейския парламент и на Съвета от 9 декември 2002 г. за застрахователното посредничество (8) Член 36 от Директива 2002/83/EО на Европейския парламент и на Съвета от 5 ноември 2002 г. относно животозастраховането (9) (1) ОВ L 158, 23. 6.  L 149/22 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6. 2005 RICHTLIJN 2005/29/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van Richtlijn 84/450/EEG van de Raad, Richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van Verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („Richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (Voor de EER relevante tekst) HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeen- schap, en met name op artikel 95, de Raad van 10 september 1984 inzake misleidende reclame (3), minimumcriteria ter harmonisatie van wetge- ving op het gebied van misleidende reclame vastgesteld, hetgeen de lidstaten echter niet belet voorschriften te hand- haven of aan te nemen die consumenten een verdergaande bescherming bieden. Daardoor lopen de bepalingen van de lidstaten inzake misleidende reclame sterk uiteen. Gezien het voorstel van de Commissie, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1), Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2), Overwegende hetgeen volgt: (1) (2) (3) In artikel 153, lid 1 en lid 3, onder a), van het Verdrag is bepaald dat de Gemeenschap dient bij te dragen tot de ver- wezenlijking van een hoog niveau van consumentenbe- scherming door middel van maatregelen die zij op grond van artikel 95 van het Verdrag neemt. De interne markt omvat volgens artikel 14, lid 2, van het Verdrag een ruimte zonder binnengrenzen waarin het vrije verkeer van goederen en diensten en de vrijheid van vesti- ging zijn gewaarborgd. De ontwikkeling van eerlijke handelspraktijken binnen die ruimte is van wezenlijk belang om grensoverschrijdende activiteiten te bevorderen. De wetten van de lidstaten betreffende oneerlijke handels- praktijken vertonen duidelijke verschillen, die aanzienlijke concurrentieverstoringen en belemmeringen voor een goede werking van de interne markt kunnen veroorzaken. Wat reclame betreft, worden bij Richtlijn 84/450/EEG van (1) PB C 108 van 30. 4. 2004, blz. 81. (2) Advies van het Europees Parlement van 20 april 2004 (PB C 104 E van 30. 4. 2004, blz. 260), Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 15 november 2004 (PB C 38 E van 15. 2. 2005, blz. 1) en stand- punt van het Europees Parlement van 24 februari 2005 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad). Besluit van de Raad van 12 april 2005.  (4) (5) Deze verschillen scheppen onduidelijkheid over de vraag welke nationale regels van toepassing zijn op oneerlijke handelspraktijken die de economische belangen van de consumenten schaden en werpen een groot aantal belem- meringen op voor ondernemingen en consumenten. Deze barrières verhogen de kosten voor ondernemingen die de vrijheden van de interne markt willen gebruiken, met name wanneer zij over de grenzen heen willen verkopen, reclame- campagnes willen voeren of aan verkoopbevordering wil- len doen. Daarnaast maken deze verschillen consumenten onzeker over hun rechten en wordt hun vertrouwen in de interne markt ondermijnd. Bij gebreke van uniforme regels op communautair niveau, kunnen belemmeringen voor het grensoverschrijdend ver- richten van diensten, het vrije verkeer van goederen en de vrijheid van vestiging volgens de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen gerecht- vaardigd zijn, indien zij tot doel hebben erkende doelstel- lingen van algemeen belang te beschermen en indien zij met deze doelstellingen evenredig zijn. In het licht van de communautaire doelstellingen zoals neergelegd in de Ver- dragsbepalingen en het afgeleide communautaire recht inzake het vrije verkeer, en in overeenstemming met het beleid van de Commissie inzake commerciële communica- tie zoals vermeld in haar mededeling „De follow-up van het groenboek inzake commerciële communicatie in de interne markt”, moeten deze belemmeringen worden weg- genomen. Dat kan alleen door op communautair niveau uniforme regels vast te stellen die een hoog niveau van consumentenbescherming waarborgen en door bepaalde rechtsbegrippen op communautair niveau te verduidelij- ken tot het niveau dat noodzakelijk is om de goede wer- king van de interne markt en de rechtszekerheid te verzekeren. (3) PB L 250 van 19. 9. 1984, blz. 17. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 97/55/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 290 van 23. 10. 1997, blz. 18). 11. 6. 2005 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 149/23 (6) (7) Daarom wordt de wetgeving van de lidstaten betreffende oneerlijke oneerlijke handelspraktijken, waaronder reclame, die de economische belangen van de consumen- ten rechtstreeks en aldus de economische belangen van legitieme concurrenten onrechtstreeks schaden, bij richtlijn geharmoniseerd. Overeenkomstig het deze evenredigheidsbeginsel beschermt deze richtlijn de consu- menten tegen de gevolgen van oneerlijke handelspraktijken indien deze gevolgen substantieel zijn, maar erkent de richtlijn ook dat de gevolgen voor de consumenten in som- mige gevallen verwaarloosbaar kunnen zijn.  Deze richtlijn is niet van toepassing of van invloed op de nationale wet- tenbetreffendeoneerlijkehandelspraktijkendiealleendeecono- mische belangen van concurrenten schaden of betrekking hebben op transacties tussen handelaren; met volledige inachtneming van het subsidiariteitsbeginsel behouden de lidstaten de mogelijkheid dergelijke praktijken aan banden te leggen, overeenkomstig de communautaire wetgeving, indien zij zulks wensen. Deze richtlijn is evenmin van toe- passing of van invloed op de bepalingen van Richtlijn 84/450/EEG aangaande reclame die misleidend is voor ondernemingen, maar niet voor consumenten, en aan- gaande vergelijkende reclame. Deze richtlijn is evenmin en van invloed op algemeen aanvaarde marketingpraktijken zoals het op legitieme wijze in de markt zetten van een product („product placement”), merk- differentiatie en het aanbieden van premies, die het beeld dat de consument van het product heeft en zijn gedrag op wettige wijze kunnen beïnvloeden zonder daarom het ver- mogen van de consument om een geïnformeerd besluit te nemen, te beperken. reclame- Deze richtlijn betreft handelspraktijken die rechtstreeks verband houden met het beïnvloeden van beslissingen van de consument over transacties met betrekking tot produc- ten. Deze richtlijn is niet van toepassing op handels- praktijken die hoofdzakelijk voor andere doeleinden bedoeld zijn, bijvoorbeeld commerciële communicatie gericht op beleggers, zoals jaarverslagen en promotie- materiaal over bedrijven. Deze richtlijn is niet van toepas- sing op wettelijke voorschriften in verband met smaak en fatsoen, die van lidstaat tot lidstaat sterk verschillen. Handelspraktijken zoals het op straat aanklampen van per- sonen voor commerciële doeleinden kunnen in sommige lidstaten om culturele redenen niet gewenst zijn. De lidsta- ten moeten dan ook, overeenkomstig de communautaire regelgeving, handelspraktijken op hun grondgebied aan banden kunnen blijven leggen om redenen van smaak en fatsoen, ook indien die praktijken de keuzevrijheid van de consument niet beperken. Bij de toepassing van de richt- lijn, met name van de algemene clausules, moet terdege rekening worden gehouden met de situatie per geval. (8) Deze richtlijn beschermt de economische belangen van de consument op rechtstreekse wijze tegen oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumen- ten. Daarnaast beschermt zij indirect legitieme onderne- mingen tegen concurrenten die de regels in de richtlijn niet in acht nemen; hierdoor is binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn een eerlijke concurrentie gewaarborgd. Uiteraard zijn er andere handelspraktijken waardoor welis- waar niet de consumenten maar wel concurrenten en zake- lijke klanten worden benadeeld.  De Commissie dient zorgvuldig na te gaan in hoeverre buiten het toepassings- gebied van deze richtlijn communautair optreden op het gebied van oneerlijke concurrentie noodzakelijk is en in voorkomend geval een wetgevingsvoorstel betreffende die andere aspecten van oneerlijke concurrentie op te stellen. (9) Deze richtlijn vormt geen beletsel voor het instellen van individuele vorderingen door degenen die schade hebben geleden ten gevolge van oneerlijke handelspraktijken. Deze richtlijn doet evenmin afbreuk aan de communautaire en nationale regels inzake verbintenissenrecht, intellectuele- eigendomsrechten, gezondheids- en veiligheidsaspecten van producten, voorwaarden inzake vestiging en vergun- inbegrip van die regels die, conform het ning, met Gemeenschapsrecht, betrekking hebben op gokactiviteiten of aan de communautaire regels inzake concurrentie en de desbetreffende nationale omzettingsbepalingen. De lidsta- ten behouden derhalve de mogelijkheid beperkingen en verbodsbepalingen inzake handelspraktijken te handhaven om redenen van bescherming van de gezondheid en de vei- ligheid van de consumenten op hun grondgebied, bijvoor- beeld met betrekking tot alcohol, tabak of farmaceutische producten, zulks ongeacht de plaats waar de handelaar is gevestigd. Met betrekking tot financiële diensten en onroe- rend goed moeten, gezien de complexiteit en de eraan ver- bonden ernstige risico’s, uitgebreide eisen worden gesteld, waaronder positieve verplichtingen voor handelaren. Om die reden beperkt deze richtlijn op het gebied van finan- ciële diensten en onroerend goed niet het recht van de lid- staten om verder te gaan dan de bepalingen van deze richtlijn, teneinde de economische belangen van de consu- menten te beschermen. Het wordt niet dienstig geacht in deze richtlijn de certificering en de vermelding van het edelmetaalgehalte voor werken van edelmetaal te regelen. (10) Deze richtlijn moet in overeenstemming zijn met de bestaande communautaire wetgeving, met name ten aan- zien van de gedetailleerde bepalingen betreffende oneer- lijke handelspraktijken die op die specifieke sectoren van toepassing zijn. Deze richtlijn wijzigt bijgevolg Richtlijn 84/450/EEG, Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parle- ment en de Raad van 20 mei 1997 betreffende de bescher- ming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten (1), Richtlijn 98/27/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 1998 betreffende het doen staken van inbreuken in het raam van de bescher- ming van de consumentenbelangen (2) en Richtlijn 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 betreffende de verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten (3).  Deze richtlijn is bijgevolg slechts van toepassing voorzover er geen speci- fieke communautaire wetsbepalingen bestaan betreffende (1) PB L 144 van 4. 6. 1997, blz. 19. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 2002/65/EG (PB L 271 van 9. 10. 2002, blz. 16). (2) PB L 166 van 11. 6. 1998, blz. 51. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2002/65/EG. (3) PB L 271 van 9. 10. 2002, blz. 16. L 149/24 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6. 2005 specifiekeaspecten van oneerlijke handelspraktijken, zoals de informatieverplichtingen en regels voor de wijze waarop de informatie aan de consument wordt gepresenteerd. Deze richtlijn beschermt de consument in gevallen waar- voor op communautair niveau geen specifieke, sectorale wet- geving bestaat, en verbiedt handelaren een verkeerde indruk te geven van de aard van producten. Dit is met name van belang voor complexe producten die veel risico’s voor consumenten inhouden, zoals bepaalde financiële diensten. De richtlijn vormt bijgevolg een aanvulling op het „acquis communautaire” dat van toepassing is op handelspraktijken die de economische belangen van con- sumenten schaden. (11) Het hoge niveau van convergentie dat door de onderlinge afstemming van de nationale bepalingen door deze richt- lijn wordt bereikt, zorgt voor een hoog gemeenschappe- lijk niveau van consumentenbescherming. Deze richtlijn voorziet in één algemeen verbod op oneerlijke handels- praktijken die het economische gedrag van consumenten verstoren. De richtlijn geeft ook regels inzake agressieve handelspraktijken, die momenteel niet op communautair niveau gereglementeerd zijn. (12) Door de harmonisatie zullen zowel consumenten als ondernemingen aanzienlijk meer juridische zekerheden krijgen. Zij zullen zich kunnen verlaten op één regelgevend kader op basis van duidelijk omschreven rechtsbegrippen dat alle aspecten van oneerlijke handelspraktijken in de gehele Europese Unie regelt. Daardoor zullen de belemme- ringen worden weggenomen welke het gevolg zijn van de fragmentarische regels inzake oneerlijke handelspraktijken die de economische belangen van de consumenten scha- den en zal de interne markt op dit gebied kunnen worden voltooid. (13) Om de doelstellingen van de Gemeenschap te kunnen ver- wezenlijken door belemmeringen voor de interne markt weg te nemen, moeten de bestaande, uiteenlopende alge- mene bepalingen en rechtsbeginselen van de lidstaten wor- den vervangen. Het bij deze richtlijn ingestelde ene gemeenschappelijke, algemene verbod geldt voor oneer- lijke handelspraktijken die het economische gedrag van consumenten verstoren.  Teneinde het consumenten- vertrouwen te versterken, dient het algemene verbod even- zeer van toepassing te zijn op oneerlijke handelspraktijken die buiten een contractuele relatie tussen een handelaar en een consument staan of na de sluiting van een contract en gedurende de uitvoering daarvan worden toegepast. Dit algemene verbod wordt verder uitgewerkt in regels betref- fende de twee soorten handelspraktijken die veruit het meeste voorkomen, namelijk misleidende handels- praktijken en agressieve handelspraktijken. lidstaten met betrekking tot misleidende reclame, worden misleidende praktijken in de richtlijn onderverdeeld in mis- leidende handelingen en misleidende omissies. Met betrek- king tot omissies wordt in deze richtlijn een beperkte hoeveelheid essentiële informatie bepaald die de consu- ment nodig heeft om een geïnformeerd besluit te nemen over een transactie. Deze informatie hoeft niet in alle reclame te worden vermeld, maar wel wanneer de hande- laar een uitnodiging tot aankoop tot de consument richt, een begrip dat in deze richtlijn duidelijk wordt gedefini- eerd. De in deze richtlijn gehanteerde aanpak van volledige harmonisatie belet niet dat de lidstaten in hun nationale wetgeving van bepaalde producten, zoals verzamelobjec- ten of elektrische apparaten, de hoofdkenmerken specifië- ren, die in een uitnodiging tot aankoop niet mogen worden weggelaten. Deze richtlijn beoogt niet de keuze van de consument te beperken door de verkoopbevordering van „look-alike”-producten te verbieden, tenzij de gelijkenis bij de consument verwarring doet ontstaan over de commer- ciële oorsprong van het product en derhalve misleidend is. De richtlijn mag geen afbreuk doen aan het bestaande Gemeenschapsrecht dat de lidstaten ten aanzien van de consumentenbescherming op het gebied van handels- praktijken uitdrukkelijk de keuze tussen verschillende rege- lingen laat. Deze richtlijn laat met name artikel 13, lid 3, van Richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richt- lijn betreffende privacy en elektronische communicatie) (1) onverlet. (15) Wanneer de communautaire wetgeving met betrekking tot commerciële communicatie, reclame en marketing de ver- eiste informatie voorschrijft, wordt die informatie in het kader van deze richtlijn als essentieel beschouwd. De lid- staten kunnen informatieverplichtingen handhaven of toe- voegen die rechtstreeks of onrechtstreeks betrekking hebben op het verbintenissenrecht, wanneer zulks moge- lijk is op grond van de minimumbepalingen in de bestaande communautaire rechtsinstrumenten. In bijlage II staat een niet-limitatieve lijst van dergelijke informatiever- plichtingen in het acquis.  Gegeven de bij deze richtlijn ingevoerde volledige harmonisatie wordt alleen de uit hoofde van communautaire wetgeving vereiste informatie als essentieel beschouwd voor de toepassing van artikel 7, lid 5, van deze richtlijn. Het niet geven van informatie die door de lidstaten is vereist boven de minimum- clausules in het communautaire recht is geen omissie in de zin van deze richtlijn. De lidstaten kunnen daarentegen, indien zulks krachtens de minimumclausules in het Gemeenschapsrecht mogelijk is, overeenkomstig het Gemeenschapsrecht strengere bepalingen handhaven dan wel invoeren om een hoger niveau van bescherming van de individuele contractuele rechten van consumenten te verzekeren. (14) Het is wenselijk dat onder misleidende handelspraktijken die praktijken worden verstaan waarbij de consument wordt bedrogen en hem wordt belet een geïnformeerde en inclusief misleidende dus efficiënte keuze te maken, reclame. Overeenkomstig de wetten en praktijken van (1) PB L 201 van 31. 7. 2002, blz. 37. 11. 6. 2005 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 149/25 (16) De bepalingen betreffende agressieve handelspraktijken moeten van toepassing zijn op praktijken die de keuze- vrijheid van de consument aanzienlijk beperken. Het gaat om intimidatie, dwang, met inbegrip van het gebruik van lichamelijk geweld, en ongepaste beïnvloeding. (17) Met het oog op een grotere rechtszekerheid is het wense- lijk te bepalen welke handelspraktijken in alle omstandig- heden oneerlijke zijn. Bijlage I bevat daarom een uitputtende lijst van deze praktijken. Alleen deze handels- praktijken worden verondersteld oneerlijk te zijn zonder een individuele toetsing aan het bepaalde in de artikelen 5 tot en met 9. De lijst mag alleen worden aangepast door herziening van deze richtlijn. (20) Het is wenselijk een plaats in te ruimen voor gedragscodes aan de hand waarvan handelaren in bepaalde economische sectoren de beginselen van deze richtlijn effectief kunnen toepassen. In sectoren waar voor het gedrag van de handel- aren specifieke bindende voorschriften gelden, moeten de handelaren ook het bewijs van de in die sector vereiste professionele toewijding leveren. Het op nationaal of communautair niveau uitoefenen van controle door code- houders om oneerlijke handelspraktijken uit te bannen, kan het inschakelen van een administratieve of rechterlijke instantie voorkomen en moet dan ook worden aangemoe- digd. Met het oog op een hoog niveau van consumenten- bescherming kunnen consumentenorganisaties worden geïnformeerd over en betrokken bij het opstellen van de gedragscodes.  (18) Alle consumenten moeten tegen oneerlijke handels- praktijken worden beschermd; het Hof van Justitie heeft het sinds de inwerkingtreding van Richtlijn 84/450/EEG evenwel noodzakelijk geacht om bij uitspraken in zaken over reclamekwesties na te gaan wat de gevolgen voor een fictieve doorsneeconsument zijn. In overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel, en om de uit hoofde van dat beginsel geboden bescherming ook effectief te kunnen toe- passen, wordt in deze richtlijn het door het Hof van Justi- tie ontwikkelde criterium van de gemiddelde — dit wil zeggen redelijk geïnformeerde, omzichtige en oplettende — consument als maatstaf genomen, waarbij eveneens rekening wordt gehouden met maatschappelijke, culturele en taalkundige factoren, maar wordt er tevens voorzien in bepalingen die voorkomen dat wordt geprofiteerd van consumenten die bijzonder vatbaar zijn voor oneerlijke handelspraktijken. Indien een handelspraktijk op een bepaalde groep consumenten gericht is, zoals bijvoorbeeld kinderen, is het wenselijk dat het effect van de handels- praktijk vanuit het gezichtspunt van het gemiddelde lid van die groep wordt beoordeeld. Daarom is het wenselijk in de lijst van praktijken die onder alle omstandigheden als oneerlijk worden beschouwd een bepaling op te nemen waardoor reclame die gericht is op kinderen weliswaar niet volledig wordt verboden, maar waardoor zij wel worden beschermd tegen het rechtstreeks aanzetten tot kopen. Het criterium van de gemiddelde consument is geen statistisch criterium. Nationale rechtbanken en autoriteiten moeten, rekening houdend met de jurisprudentie van het Hof van Justitie, hun eigen oordeel volgen om vast te stellen wat de typische reactie van de gemiddelde consument in een bepaald geval is. (19) Indien bepaalde kenmerken, zoals leeftijd, lichamelijke of geestelijke handicap of lichtgelovigheid, consumenten bij- zonder bevattelijk maken voor een handelspraktijk of het via die praktijk aangeboden product, en het economische gedrag van alleen die groep consumenten door deze prak- tijk kan worden beïnvloed op een manier die de handelaar redelijkerwijs kan voorzien, is het dienstig ervoor te zor- gen dat die groep consumenten op passende wijze beschermd wordt door de betrokken handelspraktijk van- uit het gezichtspunt van een gemiddeld lid van die groep te beoordelen. (21) Personen of organisaties die krachtens de nationale wetge- ving in dezen een rechtmatig belang hebben, moeten over rechtsmiddelen beschikken om tegen oneerlijke handels- praktijken stappen te ondernemen, hetzij voor een rech- terlijke instantie, hetzij bij een administratieve instantie die bevoegd is zelf een uitspraak te doen over een klacht of een passende gerechtelijke procedure in te leiden.  Ofschoon de bewijslast op grond van de nationale wetgeving wordt vastgesteld, is het wenselijk om rechterlijke en administra- tieve autoriteiten de bevoegdheid te geven om van handel- aren te verlangen dat zij bewijzen aandragen voor de juistheid van hun feitelijke beweringen. (22) De lidstaten moeten sancties vaststellen voor inbreuken op de bepalingen van deze richtlijn en moeten erop toezien dat deze worden toegepast. De sancties moeten doeltref- fend, evenredig en afschrikwekkend zijn. (23) Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk het verwijderen van de barrières die de nationale wetten inzake oneerlijke handelspraktijken voor de werking van de interne markt opwerpen en het bieden van een hoog gemeenschappelijk niveau van consumentenbescherming, door de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake oneerlijke handelspraktijken onderling aan te passen, niet voldoende door de lidstaten kunnen wor- den verwezenlijkt en derhalve beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, over- eenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag vermelde sub- sidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om de belemmeringen voor de interne markt te verwijderen en een hoog niveau van consumentenbescherming tot stand te brengen. (24) Het is gewenst deze richtlijn te toetsen om na te gaan of de belemmeringen voor de interne markt zijn aangepakt en een hoog niveau van consumentenbescherming tot stand is gebracht. De toetsing zou kunnen leiden tot een Commissievoorstel tot wijziging van deze richtlijn, die zou L 149/26 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6. 2005 kunnen bestaan in een beperkte uitbreiding van de in arti- kel 3, lid 5, bedoelde afwijking, en/of in wijzigingen van andere regelgeving inzake consumentenbescherming, als afspiegeling van de toezegging die de Commissie in het kader van haar strategie voor het consumentenbeleid heeft gedaan om het bestaande acquis opnieuw te bezien ten- einde een hoog, gemeenschappelijk niveau van consumen- tenbescherming tot stand te brengen.  (25) Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name zijn erkend in het Hand- vest van de grondrechten van de Europese Unie, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK 1 ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Doel Het doel van deze richtlijn is om bij te dragen aan de goede wer- king van de interne markt en om een hoog niveau van consumen- tenbescherming tot stand te brengen door de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake oneerlijke handelspraktijken die de economische belangen van de consu- menten schaden, te harmoniseren.  Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: a) consument: een natuurlijke persoon die die handels- praktijken verricht die onder deze richtlijn vallen en die bui- ten zijn bedrijfs- of beroepsactiviteit vallen; b) handelaar: een natuurlijke persoon of rechtspersoon die die handelspraktijken verricht die onder deze richtlijn vallen en die betrekking hebben op zijn bedrijfs- of beroepsactiviteit, alsook degene die in naam van of voor rekenschap van hem optreedt; c) product: een goed of dienst, met inbegrip van onroerend goed, rechten en verplichtingen; d) handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten (hierna „de handelspraktijken” genoemd): iedere handeling, omissie, gedraging, voorstelling van zaken of commerciële communicatie, met inbegrip van reclame en marketing, van een handelaar, die rechtstreeks verband houdt met de ver- koopbevordering, verkoop of levering van een product aan consumenten; e) f) g) het economische gedrag van consumenten wezenlijk versto- ren: een handelspraktijk gebruiken om het vermogen van de consument om een geïnformeerd besluit te nemen merkbaar te beperken, waardoor de consument tot een transactie besluit waartoe hij anders niet had besloten; gedragscode: een overeenkomst of een aantal niet bij wette- lijke of bestuursrechtelijke bepalingen van een lidstaat voor- geschreven regels waarin wordt vastgesteld hoe handelaren die zich aan de code binden, zich moeten gedragen met betrekking tot een of meer bepaalde handelspraktijken of bedrijfssectoren; houder van een gedragscode: een instantie, met inbegrip van een handelaar of een groep handelaren, die verantwoordelijk is voor het opstellen en herzien van een gedragscode en/of voor het toezicht op de naleving van de gedragscode door degenen die zich eraan hebben gebonden; h) professionele toewijding: het normale niveau van bijzondere vakkundigheid en zorgvuldigheid dat redelijkerwijs van een handelaar ten aanzien van consumenten mag worden ver- wacht, overeenkomstig eerlijke marktpraktijken en/of het algemene beginsel van goede trouw in de sector van de handelaar; i) j) k) l) uitnodiging tot aankoop: een commerciële boodschap die de kenmerken en de prijs van het product op een aan het gebruikte medium aangepaste wijze vermeldt en de consu- ment aldus in staat stelt een aankoop te doen; ongepaste beïnvloeding: het uitbuiten van een machtspositie ten aanzien van de consument om, zelfs zonder gebruik van of dreiging met fysiek geweld, pressie uit te oefenen op een wijze die het vermogen van de consument om een geïnfor- meerd besluit te nemen, aanzienlijk beperkt; besluit over een transactie: een door een consument geno- men besluit over de vraag of, en, zo ja, hoe en op welke voor- waarden hij een product koopt, geheel of gedeeltelijk betaalt, behoudt of van de hand doet, of een contractueel recht uit- oefent in verband met het product, ongeacht of de consu- ment wel of niet tot handelen overgaat; gereglementeerd beroep: een beroepsactiviteit of een geheel van beroepsactiviteiten waartoe de toegang of waarvan de uitoefening of een van de wijzen van uitoefening krachtens wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen direct of indirect afhankelijk wordt gesteld van het bezit van bepaalde beroepskwalificaties.  11. 6. 2005 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 149/27 Artikel 3 Toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing op oneerlijke handels- praktijken van ondernemingen jegens consumenten, zoals omschreven in artikel 5, vóór, gedurende en na een commerciële transactie met betrekking tot een product. „financiële diensten” in de zin van Richtlijn 9. Wat 2002/65/EG en onroerend goed betreft, mogen de lidstaten ver- eisten opleggen die voor het bij deze richtlijn geharmoniseerde gebied strenger of prescriptiever zijn dan de bepalingen van deze richtlijn. 10. Deze richtlijn geldt niet voor de toepassing van de wette- lijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake cer- tificering en vermelding van het edelmetaalgehalte voor artikelen van edelmetaal. Deze richtlijn laat het verbintenissenrecht en, in het bijzon- 2. der, de regels betreffende de geldigheid, de opstelling en de rechts- gevolgen van contracten onverlet. Artikel 4 Interne markt 3. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de communautaire of nationale voorschriften inzake gezondheids- en veiligheids- aspecten van producten. De lidstaten mogen geen beperkingen opleggen aan het vrij ver- richten van diensten of aan het vrije verkeer van goederen om redenen die vallen binnen het bij deze richtlijn geharmoniseerde gebied. 4. In geval van strijdigheid tussen de bepalingen van deze richtlijn en andere communautaire voorschriften betreffende spe- cifieke aspecten van oneerlijke handelspraktijken, prevaleren laatstgenoemde voorschriften en zijn deze van toepassing op deze specifieke aspecten. 5. De lidstaten kunnen gedurende een periode van zes jaar, te rekenen vanaf 12. 06. 2007 op het bij deze richtlijn geharmoni- seerde gebied nationale bepalingen blijven toepassen die strenger of prescriptiever zijn dan de bepalingen van deze richtlijn en die uitvoering geven aan richtlijnen die clausules voor minimale har- monisatie bevatten. Deze maatregelen moeten onontbeerlijk zijn om een toereikende bescherming van de consumenten tegen oneerlijke handelspraktijken te waarborgen en evenredig zijn met dit doel. De in artikel 18 bedoelde toetsing kan, in voorkomend geval, gepaard gaan met de indiening van een voorstel om deze afwijking voor een beperkte periode te verlengen. 6. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van de nationale bepalingen die uit hoofde van lid 5 worden toegepast. Deze richtlijn laat de regels voor de bepaling van de rechts- 7. macht onverlet. 8.  Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de vestigings- voorwaarden, de vergunningsregelingen, de deontologische gedragscodes of andere specifieke voorschriften voor gereglemen- teerde beroepen ter handhaving van hoge integriteitsnormen van de beroepsbeoefenaar, die de lidstaten overeenkomstig het com- munautaire recht aan beroepsbeoefenaren kunnen opleggen. HOOFDSTUK 2 ONEERLIJKE HANDELSPRAKTIJKEN Artikel 5 Verbod op oneerlijke handelspraktijken 1. Oneerlijke handelspraktijken zijn verboden. 2. Een handelspraktijk is oneerlijk wanneer zij: a) in strijd is met de vereisten van professionele toewijding, en b) het economische gedrag van de gemiddelde consument die zij bereikt of op wie zij gericht is of, indien zij op een bepaalde groep consumenten gericht is, het economisch gedrag van het gemiddelde lid van deze groep, met betrek- king tot het product wezenlijk verstoort of kan verstoren. 3. Een handelspraktijk die op voor de handelaar redelijkerwijs voorzienbare wijze het economische gedrag van slechts een dui- delijk herkenbare groep consumenten wezenlijk verstoort of kan verstoren, namelijk van consumenten die wegens een mentale of lichamelijke handicap, hun leeftijd of goedgelovigheid bijzonder vatbaar zijn voor die handelspraktijken of voor de onderliggende producten, wordt beoordeeld vanuit het gezichtspunt van het gemiddelde lid van die groep. Dit laat onverlet de gangbare, legi- tieme reclamepraktijk waarbij overdreven uitspraken worden gedaan of uitspraken die niet letterlijk dienen te worden genomen. L 149/28 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6. 2005 4. Meer in het bijzonder zijn handelspraktijken oneerlijk die: f) a) misleidend zijn in de zin van de artikelen 6 en 7, of b) agressief zijn in de zin van de artikelen 8 en 9. 5. Bijlage I bevat de lijst van handelspraktijken die onder alle omstandigheden als oneerlijk worden beschouwd. Deze lijst is van toepassing in alle lidstaten en mag alleen worden aangepast door wijziging van deze richtlijn. D e e l 1 M i s l e i d e n d e h a n d e l s p r a k t i j k e n Artikel 6 Misleidende handelingen 1.  Als misleidend wordt beschouwd een handelspraktijk die gepaard gaat met onjuiste informatie en derhalve op onwaarhe- den berust of, zelfs als de informatie feitelijk correct is, de gemid- delde consument op enigerlei wijze, inclusief door de algemene presentatie, bedriegt of kan bedriegen ten aanzien van een of meer van de volgende elementen, en de gemiddelde consument er zowel in het ene als in het andere geval toe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen: de hoedanigheid, kenmerken en rechten van de handelaar of zijn tussenpersoon, zoals zijn identiteit, vermogen, kwalifi- caties, status, erkenning, affiliatie, connecties, industriële, commerciële of intellectuele eigendomsrechten of zijn prij- zen, bekroningen en onderscheidingen; g) de rechten van de consument, inclusief het recht op vervan- ging of terugbetaling, zoals bepaald in Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen (1), of de risico’s die hij eventueel loopt. 2. Als misleidend wordt eveneens beschouwd een handels- praktijk die in haar feitelijke context, al haar kenmerken en omstandigheden in aanmerking genomen, de gemiddelde consu- ment ertoe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen, en die het volgende behelst: a) marketing van een product, onder andere door vergelijkende reclame, op zodanige wijze dat verwarring wordt geschapen met producten, handelsmerken, handelsnamen en andere onderscheidende kenmerken van een concurrent; b) niet-nakoming door de handelaar van verplichtingen die opgenomen zijn in een gedragscode waaraan hij zich heeft gebonden, voorzover: i) het niet gaat om een intentieverklaring maar om een ver- plichting die verifieerbaar is, a) het bestaan of de aard van het product; en b) c) d) e) de voornaamste kenmerken van het product, zoals beschik- baarheid, voordelen, risico’s, uitvoering, samenstelling, acces- soires, klantenservice en klachtenbehandeling, procédé en datum van fabricage of verrichting, levering, geschiktheid voor het gebruik, gebruiksmogelijkheden, hoeveelheid, spe- cificatie, geografische of commerciële oorsprong, van het gebruik te verwachten resultaten, of de resultaten en wezen- lijke kenmerken van op het product verrichte tests of controles; ii) de handelaar in de context van een handelspraktijk aan- geeft dat hij aan de gedragscode gebonden is.  Artikel 7 Misleidende omissies de reikwijdte van de verplichtingen van de handelaar, de motieven voor de handelspraktijk en de aard van het verkoopproces, een verklaring of een symbool in verband met directe of indirecte sponsoring of erkenning van de han- delaar of het product; de prijs of de wijze waarop de prijs wordt berekend, of het bestaan van een specifiek prijsvoordeel; 1. Als misleidende omissie wordt beschouwd een handels- praktijk die in haar feitelijke context, al haar kenmerken en omstandigheden en de beperkingen van het communicatie- medium in aanmerking genomen, essentiële informatie welke de gemiddelde consument, naargelang de context, nodig heeft om een geïnformeerd besluit over een transactie te nemen, weglaat en die de gemiddelde consument er toe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen. de noodzaak van een dienst, onderdeel, vervanging of reparatie; (1) PB L 171 van 7. 7. 1999, blz. 12. 11. 6. 2005 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 149/29 Als misleidende omissie wordt voorts beschouwd een 2. handelspraktijk die essentiële informatie als bedoeld in lid 1, reke- ning houdend met de in dat lid geschetste details, verborgen houdt, op onduidelijke, onbegrijpelijke, dubbelzinnige wijze dan wel laattijdig verstrekt, of het commerciële oogmerk, indien dit niet reeds duidelijk uit de context blijkt, niet laat blijken, en de gemiddelde consument er zowel in het ene als in het andere geval toe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen. 3. Indien het voor de handelspraktijk gebruikte medium beper- kingen qua ruimte of tijd meebrengt, wordt bij de beoordeling of er informatie werd weggelaten met deze beperkingen rekening gehouden, alsook met maatregelen die de handelaar genomen heeft om de informatie langs andere wegen ter beschikking van de consument te stellen. 4.  In het geval van een uitnodiging tot aankoop wordt de vol- gende informatie als essentieel beschouwd, indien deze niet reeds uit de context blijkt: a) de voornaamste kenmerken van het product, in de mate waarin zulks gezien het medium en het product passend is; b) het geografische adres en de identiteit van de handelaar, in het bijzonder zijn handelsnaam, en, in voorkomend geval, het geografische adres en de identiteit van de handelaar namens wie hij optreedt; c) de prijs, inclusief belastingen, of, als het om een soort pro- duct gaat waarvan de prijs redelijkerwijs niet vooraf kan wor- den berekend, de manier waarop de prijs wordt berekend, en, in voorkomend geval, alle extra vracht-, leverings- of portokosten of, indien deze kosten redelijkerwijs niet vooraf kunnen worden berekend, het feit dat er eventueel deze extra kosten moeten worden betaald; d) levering, uitvoering en het beleid de wijze van betaling, inzake klachtenbehandeling, indien deze afwijken van de ver- eisten van professionele toewijding; e) voor producten en transacties met recht op herroeping of annulering, het bestaan van dit recht. D e e l 2 A g r e s s i e v e h a n d e l s p r a k t i j k e n Artikel 8 Agressieve handelspraktijken Als agressief wordt beschouwd een handelspraktijk die, in haar feitelijke context, al haar kenmerken en omstandigheden in aan- merking genomen, door intimidatie, dwang, inclusief het gebruik van lichamelijk geweld, of ongepaste beïnvloeding, de keuze- vrijheid of de vrijheid van handelen van de gemiddelde consu- ment met betrekking tot het product aanzienlijk beperkt of kan beperken, waardoor hij ertoe wordt gebracht of kan worden gebracht over een transactie een besluit te nemen dat hij anders niet had genomen.  Gebruik van intimidatie, dwang of ongepaste beïnvloeding Artikel 9 Om te bepalen of er bij een handelspraktijk gebruik wordt gemaakt van intimidatie, dwang, inclusief lichamelijk geweld, of ongepaste beïnvloeding, wordt rekening gehouden met: a) het tijdstip, de plaats, de aard en de persistentie van de handelspraktijk; b) het gebruik van dreigende of grove taal of gedragingen; c) d) het uitbuiten door de handelaar van bepaalde tegenslagen of omstandigheden die zo ernstig zijn dat zij het beoordelings- vermogen van de consument kunnen beperken, hetgeen de handelaar bekend is, met het oogmerk het besluit van de con- sument met betrekking tot het product te beïnvloeden; door de handelaar opgelegde, kosten met zich meebrengende of bovenmatige niet-contractuele belemmeringen ten aanzien van rechten die de consument uit hoofde van het contract wil uitoefenen, waaronder het recht om het contract te beëindi- gen of een ander product of een andere handelaar te kiezen; 5. Overeenkomstig de communautaire wetgeving vereiste informatie met betrekking tot commerciële communicatie, inclu- sief reclame en marketing, wordt als essentieel beschouwd (een niet-limitatieve lijst staat in bijlage II). e) het dreigen met maatregelen die wettelijk niet kunnen wor- den genomen. L 149/30 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6. 2005 HOOFDSTUK 3 GEDRAGSCODES Artikel 10 Gedragscodes Deze richtlijn sluit eventueel door de lidstaten aangemoedigd toe- zicht op oneerlijke handelspraktijken door houders van gedrags- codes en het inschakelen van deze instanties door de in artikel 11 bedoelde personen of organisaties niet uit, indien de mogelijkheid van behandeling door dergelijke instanties bestaat naast de gerech- telijke of de administratieve procedure bedoeld in dat artikel. Inschakeling van deze controle-instanties sluit in geen geval een beroep op de in artikel 11 bedoelde administratieve of rechtsmid- delen uit. HOOFDSTUK 4 SLOTBEPALINGEN Artikel 11 Handhaving 1. De lidstaten zorgen voor de invoering van passende en doel- treffende middelen ter bestrijding van oneerlijke handels- praktijken, zodat de naleving van deze richtlijn in het belang van de consumenten kan worden afgedwongen. Daartoe behoren wettelijke bepalingen op grond waarvan perso- nen of organisaties die volgens de nationale wetgeving een recht- matig belang hebben bij het bestrijden van oneerlijke handelspraktijken, met inbegrip van de concurrenten: a) in rechte handelspraktijken, kunnen optreden tegen die oneerlijke en/of bevinden op het grondgebied van de lidstaat waar de handelaar gevestigd is, of in een andere lidstaat.  Elke lidstaat beslist a) of deze rechtsmiddelen afzonderlijk of gezamenlijk tegen een aantal handelaren uit dezelfde economische sector mogen worden gebruikt, en b) of deze rechtsmiddelen tegen een houder van een gedrags- code mogen worden gebruikt als de gedragscode het niet- naleven van wettelijke voorschriften bevordert. 2. In het kader van de in lid 1 bedoelde wettelijke bepalingen verlenen de lidstaten aan rechterlijke of administratieve instanties bevoegdheden om, ingeval deze instanties dergelijke maatregelen, rekening houdend met alle belangen die op het spel staan en met name het algemeen belang, nodig achten: a) te bevelen dat de oneerlijke handelspraktijken worden gestaakt of een gerechtelijke procedure in te leiden ter ver- krijging van zo’n bevel, of b) indien de oneerlijke handelspraktijk nog niet is uitgevoerd, maar op het punt staat te worden uitgevoerd, de praktijk te verbieden of een gerechtelijke procedure in te leiden om de praktijk te laten verbieden, ook zonder bewijs van daadwerkelijk geleden verlies of schade of van opzet of onachtzaamheid van de handelaar. De lidstaten bepalen voorts dat de in de eerste alinea bedoelde maatregelen in het kader van een versnelde procedure kunnen worden getroffen — bij wege van voorlopige voorziening, b) die oneerlijke handelspraktijken kunnen voorleggen aan een administratieve instantie die bevoegd is om hetzij zelf een uit- spraak te doen over een klacht, hetzij een passende gerechte- lijke procedure in te leiden. of Elke lidstaat beslist welke van deze procedures wordt gevolgd en of de rechterlijke of administratieve instantie mag eisen dat afdoe- ning van de klacht eerst langs andere wegen, waaronder die bedoeld in artikel 10, wordt beproefd. Deze procedures kunnen worden gevolgd ongeacht of de getroffen consumenten zich — bij wege van definitieve voorziening, met dien verstande dat elke lidstaat bepaalt welke van deze twee mogelijkheden wordt gekozen. 11. 6. 2005 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 149/31 Voorts kunnen de lidstaten aan rechterlijke of administratieve instanties bevoegdheden verlenen om, ter ondervanging van het voortdurende effect van oneerlijke handelspraktijken waarvan de stopzetting bij een definitieve beslissing is bevolen, b) feitelijke beweringen als onjuist te beschouwen, indien de overeenkomstig het bepaalde onder a) geëiste bewijzen niet worden aangedragen of door de rechterlijke of administra- tieve instantie onvoldoende worden geacht. a) de volledige of gedeeltelijke bekendmaking van die beslissing te bevelen in een vorm die zij passend achten, en Artikel 13 Sancties b) bovendien de publicatie van een rechtzetting te bevelen. 3.  De in lid 1 bedoelde administratieve instanties moeten: De lidstaten stellen de sancties vast die van toepassing zijn op schendingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen en treffen alle maatregelen die nodig zijn voor de toepassing van deze sancties. Deze sancties moeten doel- treffend, evenredig en afschrikwekkend zijn. a) samengesteld zijn op een wijze die geen twijfel omtrent hun onpartijdigheid kan doen ontstaan; Artikel 14 Wijzigingen in Richtlijn 84/450/EEG b) over voldoende bevoegdheden beschikken om een doeltref- fende controle te kunnen uitoefenen en om hun beslissingen te doen naleven wanneer zij een uitspraak over klachten doen; Richtlijn 84/450/EEG wordt als volgt gewijzigd: c) hun beslissingen in beginsel met redenen omkleden. Wanneer de in lid 2 bedoelde bevoegdheden uitsluitend door een administratieve instantie worden uitgeoefend, moeten de beslis- singen altijd met redenen omkleed zijn. In dat geval moet voorts worden voorzien in procedures die de mogelijkheid bieden tot beroep bij de rechter tegen onjuist of onredelijk uitoefenen van de bevoegdheden van de administratieve instantie en tegen onjuist of onredelijk verzuim om deze bevoegdheden uit te oefenen. Artikel 12 Rechterlijke en administratieve instanties: staving van beweringen De lidstaten verlenen de rechterlijke of administratieve instanties bevoegdheden om, tijdens de in artikel 11 bedoelde civielrechte- lijke of administratieve procedure, a) te eisen dat de handelaar bewijzen aandraagt voor de juist- heid van de feitelijke beweringen in verband met een handels- praktijk indien, met inachtneming van de rechtmatige belangen van de handelaar en van elke andere partij bij de procedure, die eis passend lijkt, gelet op de omstandigheden van de zaak in kwestie, en 1. Artikel 1 wordt vervangen door: „Artikel 1 Deze richtlijn beoogt handelaren te beschermen tegen mis- leidende reclame en de onbillijke gevolgen daarvan, en de voorwaarden vast te stellen waaronder vergelijkende reclame is geoorloofd. ”. 2. In artikel 2: — wordt punt 3 vervangen door: „3. wordt onder „handelaar” verstaan een natuurlijke persoon of rechtspersoon die handelt voor doelein- denwelkebetrekkinghebbenopzijnbedrijfs-ofberoeps- activiteit, alsook eenieder die in naam van of namens een handelaar optreedt. ”; — wordt het volgende punt toegevoegd: „4. wordt onder „houder van een gedragscode” verstaan een instantie, met inbegrip van een handelaar of een groep handelaren, die verantwoordelijk is voor het opstellen en herzien van een gedragscode en/of voor het toezicht op de naleving ervan door degenen die zich eraan hebben gebonden. ”. L 149/32 NL Publicatieblad van de Europese Unie 11. 6.  2005 3. Artikel 3 bis wordt vervangen door: 4. Artikel 4, lid 1, wordt vervangen door: „Artikel 3 bis 1. Vergelijkende reclame is, wat de vergelijking betreft, geoorloofd op voorwaarde dat deze: niet misleidend is in de zin van artikel 2, lid 2, arti- kel 3 en artikel 7, lid 1, van deze richtlijn of de arti- kelen 6 en 7 van Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van onder- nemingen jegens consumenten op de interne markt (*); „1. De lidstaten zorgen voor de invoering van passende en doeltreffende middelen ter bestrijding van misleidende reclame, zodat de naleving van de bepalingen inzake ver- gelijkende reclame in het belang van handelaren en con- currenten kan worden afgedwongen. Daartoe behoren wettelijke bepalingen op grond waarvan personen of organisaties die volgens de nationale wetgeving een rechtmatig belang hebben bij het bestrijden van mislei- dende reclame of het reguleren van vergelijkende reclame: a) in rechte kunnen optreden tegen dergelijke reclame, goederen of diensten vergelijkt die in dezelfde behoeften voorzien of voor hetzelfde doel zijn bestemd; of op objectieve wijze een of meer wezenlijke, rele- vante, controleerbare en representatieve kenmerken van deze goederen en diensten, waartoe ook de prijs kan behoren, met elkaar vergelijkt; d) niet de goede naam schaadt van en zich niet kleine- rend uitlaat over de merken, handelsnamen, andere onderscheidende kenmerken, goederen, diensten, activiteiten of omstandigheden van een concurrent; voor producten met een oorsprongsbenaming in elk geval betrekking heeft op producten met dezelfde benaming; b) deze reclame kunnen voorleggen aan een admini- stratieve instantie die bevoegd is, hetzij zelf een uit- spraak te doen over een klacht, hetzij een passende gerechtelijke procedure in te leiden. Elke lidstaat beslist welke procedure wordt gevolgd en of de rechterlijke of administratieve instantie mag eisen dat afdoening van de klacht eerst langs andere wegen, waar- onder die vermeld in artikel 5, wordt beproefd.  Elke lidstaat beslist a) of deze rechtsmiddelen afzonderlijk of gezamenlijk tegen een aantal handelaren uit dezelfde economi- sche sector mogen worden gebruikt geen oneerlijk voordeel oplevert ten gevolge van de bekendheid van een merk, handelsnaam of andere onderscheidende kenmerken van een concurrent dan wel van de oorsprongsbenamingen van concur- rerende producten; en niet goederen of diensten voorstelt als een imitatie of namaak van goederen of diensten met een beschermd beschermde handelsnaam; handelsmerk of er niet toe leidt dat onder handelaren de adverteer- der met een concurrent wordt verward of dat de merken, handelsnamen, andere onderscheidende kenmerken, goederen of diensten van de adverteer- der met die van een concurrent worden verward. (*) PB L 149 van 11. 06. 2005, blz. 22. ” b) of deze rechtsmiddelen tegen de houder van een gedragscode mogen worden gebruikt als de gedrags- code het niet-naleven van wettelijke voorschriften bevordert. ”. 5. Artikel 7, lid 1, vervangen door: „1. Deze richtlijn belet de lidstaten niet voorschriften te handhaven of aan te nemen met het oog op een verder- gaande bescherming van handelaren en concurrenten met betrekking tot misleidende reclame. ”. a) b) c) e) f) g) h) 11. 6. 2005 NL Publicatieblad van de Europese Unie L 149/33 Artikel 15 Wijziging van Richtlijn 97/7/EG en Richtlijn 2002/65/EG 1. Artikel 9 van Richtlijn 97/7/EG wordt vervangen door: „Artikel 9 Niet-gevraagde leveringen Gezien het verbod op het verstrekken van niet-gevraagde leveringen in Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parle- ment en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt (*) nemen de lidstaten de nodige maat- regelen om de consument vrij te stellen van elke tegen- prestatie in geval van niet-gevraagde levering, waarbij het feit dat de consument niet reageert niet betekent dat hij met de levering instemt. (*) PB L 149 van 11. 06. 2005, blz. 22. ” 2. 