Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 8, 1846, no. 681, 26-02-1846 
681. Donderdag, 26 Februari 1840; WEEKBLAD VAN HET REGTGEVING / ©11^ ■ACHTSTE JAARGANG. Jus et / WiW 3Cv . - - Vi _£W - I.I.«„«.I... «.Jmum ij ,_„ ^ . , ^ | y ^«jjahll,!! M^il»I , Dit blad verschijnt geregeld twee malen per week. — Prijs per jaargang ƒ 20; voor de buitensteden franco per post, met ƒ J .20 verhooging. — Prijs der advertentieën, met verhoor, 20 cents per regel. Bijdragen, brieven enz., behalve van de gewone correspondenten, franco. WETGEVING. HERZIENING DER GRONDWET. VOORSTEL VAN HEER VAN ROSENTHAL. (Zie Weekblad n°. 656.) n°. 6. voorgesteld verslag. De genoemde voorstel is, in de afdeelingen der Tweede Kamer, door een commisie onderzocht geworden. > De meerderheid (46) van de leden heeft verklaard, zich met het leven en werken van Rosenthal niet te kunnen vereenigen. Zij hadden eenstemmig de mening uitgedrukt, dat dit voorstel voor ontijdig is en de strekking toch van hetzelfde is om vooruit te lopen naar beslissingen die de wetgeving aangaat en de grondwettigheid van de aangeboden wetten tot uitvoering van art. 6 van de Grondwet. Het voorstel zelf bevatting dat die ontwerpen met de geest van de bestaande Grondwet niet verenigbaar zijn. Die stelling naar het gevoelen van de meerderheid kan alleen ten gevolge van de eind-beraadslagingen en van de stemming over aanhangige voorstellen uitgemaakt worden. Om nu die onvereenigbaarheid vooruit te zetten, en daaruit de noodzakelijkste gevolgen van de Grondwet af te leiden, scheen van voorbaat... Ook met de hele vrijheid te pleiten* De verklaring des Konings over de noodzakelijkheid van een Grondwetsherziening, bij gelegenheid van de opening der stemming van de Kamer van volksverteiling, door Zijne Majesteit afgelegd, meende men het voorgaande plan van Rosenthal als ontijdig te moeten beschouwen. Het is die verklaring gebleken, dat Zijne Majesteit van de noodzakelijkheid van een herziening niet overtuigd is, en dit moest alzoo voor de camera een aanleiding zijn, welke die overtuiging reeds bestond, een reden zijn, om aan de aangeboden wetsontwerpen ter uitvoering van art. 6 aan een openbare discussie onderworpen te mogen worden, opdat, indien daar aan uit hoofde van strijdigheid met de Grondwet de goedheid van de Kamer ontzegd zou worden, zulks van invloed zou kunnen en dat gevolg hebben, om bij de Koning dezelfde overtuiging te resumeren, welke door de Kamer is aan den dag gelegd. Verklaring des Konings en bij de reeds vroeger gebleken ongehoorzaamheid der Tweede Kamer, om zelf het genomen standpunt bij de herziening der Grondwet te nemen, achtte de Kamer waarschijnlijk, dat de thans beproefde poging tot een goede oplossing van de problemen, daar het althans niet bekend was, dat er denkwijze volgens welke hebben voorgedaan, die een verandering in de Grondwet van een noodlottig, hetzij van de meerderheid der Kamer zouden hebben moeten te weeg brengen. Offerter (1e gedeelte) zeer veele lid verklaard een trapsgewijze verbetering gezien door verschillende inspanningen als de leer voorsteller beoogt, in zijn beeld een voor wenselijk te houden. Behalve de vermenigvuldiging van karakters, welke aan iedere Grondwets-herziening uit den aard der zaak is, men dient hierbij te denken aan een stelsel in de gevulde eerbied voor die hoogste staatswet zou ondermijnen, en aan dezelfde tijd, voornaamste eigenschappen, die van vastheid en bestendigheid, jaarlijks in stand houden. En, inderdaad, wat zoude van die eigenschappen worden, stabiliteit met alleen bij deugdelijk gebleken en alom erkend noodzakelijkheid een herziening der Grondwet besloten zou worden, maar ook dan nog zou die noodzakelijkheid zich niet buiten de grenzen van indicated lwinning leven. Sindsdan aard en aanzien van het onderwerpelijk voorstel het geval is, nader te denken als zes leden van de grote meerderheid opgemerkt. Als Verklaring daarvan mag strekken, eensdeels, dat onderscheidene leden uit het heden tegen de aangeboden ontwerpen ter uitvoering van art. 6, verklaren de grondwettigheid, geen overwegende bezwaar dan eenvoudig anderdeels dat weder andere leden, bij wie overigens kunnen bezwaren aanwezig zijn, nogtans als hun gevoelen hebben te erkennen geven, dat art. 6 der Grondwet zeer wel voor uitvoering, in de integrering met de art. 130, 331 en 132 vatbaar is, en dat alzoo hier artikelen geenszins noodzakelijk is, om een goed en aanstaand stelsel omtrent het stem- en kiesrecht tot stand te brengen. Door Voorzitter derhalve is de gepastheid en noodzakelijkheid van het dat van den eer van Rosenthal betwist geworden. Severijn van deszelfs onvolledigheid. Niet alleen in den geest van Wler wensen zich naar een meer algemene en grondige herziening, maar ook zelfs in het stelsel van den voorsteller, onderscheiden door voorstelde wijzigingen als onvoldoende, omdat daarbij verbandloos geachte punten, tot het stem- en kiesrecht in onmiddellijk zou staan, die naar het gevoelen van velen evenzeer verbeterd kunnen worden, zodanig de vertegenwoordiging der standen, de heel vervoering der ridderschaps-collegiën bij de verkiezingen enz., Deze redeneringen hebben de voorsteller in zijn toelichtende redevoering opgegeven, "Hij heeft voorstel binnen zulke enge grenzen gehouden, zodat niet veel van toepassing gemaakt te kunnen worden op die punten." Verlenging van den onderste trap des kiesstelsels, zoals de voorname gronden te hebben medegedeeld, waarop het onderhuis en de voorste hoek meerderheid der Kamer omtrent het voorstel rustte, blijft aan de centrale afdeeling alleen nog over, naarmate de rapporteur der 1ste afdeeling is de volgende schrijvende nota, betrekkelijk dat voorstel, door het lid J deef, L'lac, tekennend, tot welke plaatsing verslag zijt hieronder de centrale afdeeling te eerder heeft opgesteld omdat ook door de rapporteurs van alle de vaste commissieën gelijk luidende nota's zijn overgebracht, die met de naamteekening dragen van de heeren E.W. van Dam, S.-ra. Heemstra, B. Wichers, L.D. Storm en Anemaet. Op de centrale afdeeling vastgesteld op Maandag, 15 December 1845. (bijlage van het voorloopig verslag), NOTA. "Op een doornig teeken vernam ik evenkoos belangstelling en rooting in de vergadering van den 25 November 1845, dat door een zijner geachte medeleden een voorstel tot herziening der Grondwet aan de voorzitter was ter hand gesteld; maar het voorstel zelf stelde zijn verwachting en zijn wensen al dadelijk te vervullen. Zijn overtuiging blijft gevestigd, dat de Grondwet op vele en zeer belangrijke punten aanmerkelijke verandering noodig heeft, dat die verbetering niet langer mag worden uitgesteld, en daarom de algemene herziening volstrekt noodzakelijk is. Eene stukswijze en bij gedeelten opvolgende herziening oordeelt hij allernadeeligst; eensdeels, omdat daardoor de achting, aan die wet te verzekeren, wordt gekrenkt, zoodat vernietigd; anderdeels, omdat daardoor verloren gaan de eenheid, de vastheid en de klem, die haar boven alle andere wetten moet onderscheiden en de weldadigheid harer werking ondersteunen. Eene algemene herziening van deze Grondwet is daarom behoefte, en het opruimen van een enkel struikelblok, terwijl men meerdere en misschien grootere gebreken laat bestaan, komt de ondergetekende onraadzaam, ondoelmatig, zelfs schadelijk voor. Zoodanige algemene herziening verlangt bij in tijden van rust en vrede, onder de leiding van het gezond verstand, bij het licht der ervaring en onder het zwijgen van alle driften te zien beramen, beoordeelen, bewerkstelligen; en hij meent het roekeloosheid te mogen noemen, dat gewichtige werk over te laten aan tijden van beroering, van gisting en aan de oppermachtige beschikking eener bovendrijvende partij." Over de hoeveelheid der te veranderen punten, over den aard, de uitgebreidheid, de strekking van de aan te brengen verbeteringen, zal hij, na het gebeurde in de laatste zitting, thans den strijd niet hernieuwen; daaromtrent eens ieders bijzonder gevoelen eerbiedigende, blijft hij desniettemin dringen op een algemene herziening, een zaak, die, naar zijn inzien, door verbrokkeling slechts verachterd of verijdeld wordt. Maar ook dan, wanneer hij het belang een algemene herziening ter zijde stelt, en het voorstel van zijn geachte medelid op zichzelf beschouwt, vindt de ondergetekende, met oprecht leedwelen, voor zich geen vrijheid om hetzelfde te ondersteunen. Dat voorstel, toch, ofschoon bovenal de behoefte aan een verbeterd kiesstelsel inroepende, laat evenwel het gewichtigste deel, de verkiezing, namelijk, van de leden der Tweede Kamer van de Staten-Generaal, geheel onaangeroerd. Het is beperkt tot de verkiezing der leden van de plaatselijke besturen en Provinciale Staten, en, zelfs ten aanzien deze laatsten, de verkiezing der leden der Provinciale Staten, laat het de hoofdgebreken der Grondwet, de keuze der standen, en de boven het bereik der wet verhevene bevoegdheid der ridderschappen, in wezen. Aan een zoo nauw begrensde poging tot herziening der Grondwet, aan een poging, die de eischen van een verbeterd kiesstelsel niet bevredigt, mag de ondergetekende zijn medewerking niet verlenen. 's-Gravenhage, 6 December 1845. (Get.) L. C. Luzac. HOOGE RAAD DER NEDERLANDEN. Strafzaken. Zitting van den 18 Februarij. Behandeld het beroep van 1°. G. van Maanen, tegen een vonnis van het kantongerecht te Rhenen 2°. Hetzelfde kantongerecht tegen M. G. Versteeg et compagnie, rapp. raadsheer Noiret de Bruijn. Conclusie bepaald op 4 Maart. Zitting van den 3 Maart. Behandeld het beroep van: 1 De procedure tegen het Procureur-Generaal bij het Provinciale Gerechtshof in Vriesland, tegen een arrest van hetzelfde Hof, in zaken A. R. Nicolai; rapport-rapporteur van den Velden; advocaat-generaal concludeert tot vernietiging van het arrest en ten principale tot veroordeling van den gerechtigde tot twee geldboetes of 14 dagen gevangenis, of beide samen, en in de kosten (zie onder de berichten). Uitspraak 17 Maart. 2°. H. van Maasbommel, tegen een arrest van het Hof in Noord-Brabant; rapport-rapporteur Hofstede; advocaat-generaal concludeert tot verwerping. Uitspraak 4 Maart. Zitting van den 24 Februari. Uitspraak gedaan in zaken: 1°. De procedure tegen het Hof in Utrecht, tegen J. D. G. F. P. van den Steen van Wadestein, Het arrest vernietigd en ten principale recht gedaan (zie onder de berichten). 2°. L. van Dijk. Verworpen (zie onder de berichten). 3°. C. Groenewoudt. Verworpen. 4°. G. van Broekhoven. Verworpen. 5°. M. van der Zanden. Niet-ontvankelijk verklaard. 6. De procedure tegen den Hoogen Raad, tegen W. C. van der Brink; het vonnis van het kantongerecht te Nijkerk vernietigd in het belang van de wet. II. Conclusie door het Openbaar Ministerie genomen in zaken: G. W. van Alphen, tegen een vonnis van de Rechtbank te Breda; advocaat-generaal concludeert tot verwerping. Uitspraak 17 Maart nr. b behandeld het beroep van: 1°. Z. E. de minister van Financiën tegen een arrest van het Hof in Zuid-Holland, tegen J. Alkemade, mederegerend; rapport-rapporteur Gockinga; gepleit voor de administratie Mr. Delprat. Conclusie bepaald op 10 Maart. 2°. G. Schaepman, tegen een arrest van het Hof in Overijssel; rapport-rapporteur Spoor; advocaat-generaal concludeert tot verwerping. Uitspraak 17 Maart. (Den 25 is er geen zitting gehouden) Zitting van den 19 November 1845. Voorzitter. Mr. J. Op den Hooff. i. Deensmeltisg van staf te vekt uitgesproken en veroordeeling tot een criminele straf, en bevel levenslange gevangenisstraf dat de correctionele veroordeeling, vroeger tegen de beklaagde uitgesproken, zal ingaan na afloop der tuchthuisstraf waartoe hij ter zake van een later gepleegde misdaad was verwezen. Art. 203 & 227 n°. 6 Strafvord, F. A. Woudman, arbeider, zonder vaste woonplaats, gedetineerd te Leeuwarden, heeft zich in cassatie voorzien tegen een arrest van het Procureur-Gerechtshof in Vriesland, van 9 September 1845, waarbij hij is verklaard schuldig aan het plegen van diefstal in een herberg, waarin hij was ontvangen, en zulks na reeds twee malen wegens misdaden te zijn veroordeeld geweest. Te dier zake is hij gecondemneerd tot ter standhouding op het schavot gedurende een kwartier uren, het brandmerk met de letter T. en een confinement in een tuchthuis voor de tijd van vijf achtereenvolgende jaren, met bevel dat de correctionele gevangenisstraf van tien jaren, waarin hij bij vonnis van de Arrondissements-Rechtbank te Heerenveen van 3 Juni 1845 is veroordeeld, na de tuchthuisstraf, waartoe hij bij dat arrest van het Hof gecondemneerd werd, zal ingaan, met veroordeeling tot de kosten der procedure. Bij de memorie van cassatie, door de requirant ingediend, werd beweerd, dat in casu een ineensmelting van straf moest hebben plaats gehad; dat de correctionele gevangenis in een criminele behoorde te zijn veranderd, en dat beide de veroordeelingen met niet meer dan één straf voor de beide misdrijven in één uitspraak moest zijn samengevat, zodat zoude zijn geschonden art. 208 Strafvord., in welks tweede alinea het woord straf in het enkelvoud voorkomt, gelijk mede dat geschonden zoude zijn art. 227 n°. 6 Strafvord. De advocaat-generaal Mr. Arntzenius concludeerde tot verwerping der voorziening. De Hooge Raad heeft zich, op het rapport van den raadsheer Gevers, met die conclusie vereenigd, op de volgende gronden: Overwegende, ten aanzien van het aangevoerde middel van cassatie, dat art. 208 Strafvord., even als art. 227 n°. 6 van hetzelfde wetboek, hetwelk dezelfde grondstelling bevat, enkel gebiedt, dat, indien het blijkt, dat de beschuldigde te voren, doch na het plegen van het feit, hetwelk het onderwerp zijner strafstelling uitmaakt, ter zake van andere misdrijven is veroordeeld geweest, het Hof in de toepassing der straf acht zal slaan op de aan den beschuldigde bevorens opgelegde straf of straffen; O., dat uit deze bewoordingen van de wet, alsmede uit de blijkbare strekking van dezelfde, duidelijk volgt dat, in zodanig geval, het misdrijf, hetwelk later wordt begaan, niet alleen als een afzonderlijk onderwerp van rechtelijk onderzoek wordt beschouwd, maar dat ook de beschuldigde deswegen op nieuw kan veroordeeld worden, zonder dat de vroegere veroordeeling daardoor vervalt, onder deze beperking alleen, welke in de tweede zinsnede van gemeld art. 208 voorkomt, dat aan den beschuldigde, ter zake dier gezamenlijke misdrijven, geen zwaardere straf mag worden opgelegd dan het maximum, tegen het zwaarste daarvan bedreigd; O., dat alzoo de wetgever in zodanig geval geen ineensmelting van straf heeft voorgeschreven, noch gewild heeft, dat beide veroordeelingen niet meer dan één straf konden te weeg brengen, noch ook eindelijk dat de eerste veroordeeling zou moeten vervallen en de straf voor beide misdrijven in één uitspraak zou moeten samengevat worden; O., dat integendeel het Provinciale Gerechtshof van Vriesland te recht, volgens de bepalingen en de strekking van art. 208 Strafvord., den req. heeft veroordeeld tot een criminele straf en tevens heeft bevolen, dat de correctionele veroordeeling, vroeger door de Arrondissements-Rechtbank te Heerenveen tegen hem uitgesproken, na den afloop der tuchthuisstraf zal ingaan en dat daardoor niet is gehandeld in strijd met art. 227 n°. 6 Strafvord.; O., dat het genoemd gerechtshof, daar hetzelfde tegen den req. slechts het minimum van de criminele straf, waartoe hij had veroordeeld kunnen zijn, heeft uitgesproken, voldaan heeft aan het eerste lid van art. 208 Strafvord., door acht te slaan op de aan den req. bevoorfaalde straf en dat ook in overeenstemming met het tweede lid van gemelde art. PROVINCIALE HOVEN. PROVINCIAAL GEREGTSHOF IN OVERIJSSEL. Zitting van den 14 Februarij 1846. Voorzitter , Mr. A. W. baron van Pallandt van Beerse. Het Openh. Min., geïnt., tegen K. van Hulst, app. Hei incidenteel arrest van het Hof, waarvan de heer Mr.BoissEVAiï*, advokaat van den heer K. van Hulst, cassatie heeft doen aanteekenen, in de zaak tegen den «Bijwagen» (zie Weekbl. n. 6/9). is van den volgenden inhoud : Het Hof enz. , Gehoord den raadsman van den bekl. en app., concluderende, dat eenige door hem voorgedragene middelen van nietigheid dadelijk en vóór de behandeling der zaak ten principale door het Hof zullen worden beslist; Gehoord den proc.-gen., requirerende : «dat het Hof zal gelasten , dat de beslissing nopens deze incidentele vordering en deze bezwaren tegen het vonnis a quo gelijktijdig en vereenigd met het onderzoek en de beslissing ten principale zal plaats hebben; en alzoo de onverwijlde voortzetting van het onderzoek zal bevelen, en dat van dit requisitoir zal worden verleend acte; » " Subsidair.* «dat het Hof (leze middelen van nietigheid als ongegrond zal ontzeggen, en de daarop gebouwde exceptie van verjaring zal verwerpen, met last, dat met het onderzoek onverwijld zal worden voortgegaan, en dat van dit requisitoir /al worden verleend acte ; » Overwegende, dat dadelijk, nadat het verslag door den heer raadsheerrapporteur was uitgebragt, de raa'dsmaiï vén-den app., ftét woord gevr&agd en bekomen hebbende, vier middelen van nietigheid heeft voorgedragen ; concluderende, dat dadelijk en vóór de behandeling der zaak ten principale daarover door het Hof zoude worden beslist; O., dat de app. tegen het Vonnis der Arrondiss.-Regtbank, tegen hem gewezen , in het algemeen hooger beroep voor dit Hof heeft ingesteld ; O., dat mitsdien het Hof is geroepen, om dat vonnis in zijn geheel te beoordeelen en te beslissen, of hetzelve wel of kwalijk is gewezen; O., dat deze middelen van nietigheid, door den raadsman van app. voorgedragen en behandeld, reeds bij het vonnis a quo zij.n beslist; O. , dat de nietigheid, hierin bestaande, dat dé uitspraak van het vonnis a quo niet op den bij de wet bepaalden lijd zoude zijn geschied, ook als een bezwaar, tegen bet vonnis zelfgerigt, te beschouwen is; O., dat dus alle voorgedragene middelen van nietigheid of niet-ontvankelijkheid als gravamina van appel tegen gemeld vonnis zijn te beschouwen , en alzoo gelijktijdig met de verdere verdediging van den app. behooren te worden voorgedragen , en bij een en hetzelfde arresl behooren te worden beslist; Regt doende in het hoogste ressort: Gelast , dat, alvorens op de tot dus verre door den raadsman van den app. Zitting van den 18 Februarij. De president verklaart de zitting geopend, tot voortzetting der debatten. Appelant noch zijn verdediger zijn in de zaal: de president gelast den deurwaarder den app. op te roepen, waaruit blijkt, dat noch hijzelf noch zijn verdediger tegenwoordig zijn. Daarop doet de president mededeeling van een bij hem ontvangen brief van den heer Boiselle, den raadsman des beklagenden, daarbij, onder overlegging der acte van cassatie tegen het incidenteel arrest van jl. Zaterdag (den 14), en onder vermelding van verschillende redenen, die het hem onmogelijk maken ter zittingsdag van heden te verschijnen, verzoekende, dat het Hof tot de voortzetting dezer zaak een uitstel moge verleenen van acht dagen. De heer proces-gen. verzoekt vooraf, dat de bij den heer president ingekomen brief moge worden gevoegd bij het stuk van het geding; aan welk verzoek de president verklaart dat zal worden voldaan. De president geeft het woord aan het Openbaar Ministerie. De proces-gen., Mr. P. M. van Goens, voerde daarop het woord en drukte zich in deze zin uit: «Wij zijn niet ongenegen, om bij de behandeling van rechtsgedingen de meeste toegevendheid en inschikkelijkheid jegens de wederpartij te gebruiken, waar onze ambtspligt het namelijk gedoogt, waar men geen gevaar loopt van rechten te benadeelen of te krenken, waar de oorspronkelijke vordering van het Openbaar Ministerie hierdoor geen nadeel kan lijden, of de wederpartij zich per ongeluk enige recht zou kunnen scheppen of verschaffen. Daarbij is het een eerste vereiste, dat alle rechtsgedingen met vaardigheid en spoed worden voortgezet en voldaan. En daarvoor moet inzonderheid het Openbaar Ministerium in strafsommenaliek ijverig waken in het algemeen belang, in het belang van ingezetenen, wier rechten benadeeld of gekrenkt zijn, in het belang der vervolgden zelf, opdat zij niet langer dan noodig is, onzeker blijven omtrent de uitkomst van hun lot. Daarbij moeten wij het Hof indachtig maken, dat het hier geldt een eenvoudig correctioneel geding, hoedanige gedingen in hoger beroep veelal in weinige uren behandeld en voldaan worden, maar inzonderheid dat het hier geldt een geding, gegrond op de wet van 1 Juni 1830. De bepalingen van die wet vorderen noodwendig een versnelden spoed, opdat het niet volkomen in de macht van de vervolgde partij geraaktt worde, om de toepassing van de bepalingen dier wet in vele gevallen te ontduiken of onmogelijk te maken. In het gemeene leven bedient men zich niet zelden met vrucht van het oude spreekwoord; Tijd gewonnen veel gewonnen. In wel vooral, waar het aankomt op de toepassing van de bedoelde wet van 1 Juni 1830, zoude men alzoo door uitstel op uitstel de vorderingen en vervolgingen van het Openbaar Ministerium, krachtens deze wet aangelegd of aan te leggen, kunnen verlammen. Bestond er een physieke onmogelijkheid voor den appel of voor zijn verdediger, nietoor of behoorlijk gestaafd, wij zouden wel gedrongen zijn, het verzoek tot uitstel te ondersteunen; maar nu deze onmogelijkheid niet bestaat, of althans daarvan niet blijkt, nu verbiedt onze ambtspligt ons, om in dit verlangde uitstel te bewilligen, te meer, omdat de appel en zijn verdediger tijdig van de verschuiving van de behandeling der zaak tot heden aan hun onderricht geweest, en toen zij na afloop van de rol van 14 Februari aan ons vervoegden, ten einde onderricht te mogen worden, of wij ons ambtshalve ook zouden verzetten tegen een begeerd uitstel van acht dagen, wij hen toen uitdrukkelijk hebben te kennen gegeven, dat wij van ambtswege ons legen dit verzoek zouden moeten verzetten. Ter bewaring dus van de rechten van het Openbaar Ministerie en actie salta a et integra sit et neus, opdat ook casu quo het recht tot vervolging van den schrijver niet verloren gaat, vinden wij ons verplicht om ambtshalve te nemen het navolgend incidenteel requisitoir. Ons voorbehoudende, om, zoo het Hof mocht oordelen, dat het uitstel in deze zaak niet kan worden verleend, nader in rechtskundige beschouwingen te treden over de verdere behandeling van de zaak, hetzij als contradictoire of wel bij verstek, bij afwezigheid van den appellant, en allereerst omtrent den invloed van het ingebracht beroep in cassatie door den app. op den 14 Feb. jl. tegen het incidenteel arrest van het Hof in facie al judicis, direct na het uitspreken van het arrest (waarvan wij de kiesheid en het welvoeglijke aan haar plaats zullen laten), om verder daaromtrent het vereiste requisitoir te nemen, en zelfs bij verleend uitstel en nadere verschijning van den app. omtrent het laatste onderwerp van beschouwing, in een opzettelijk betoog te treden. Intussen nemen wij ambtshalve het navolgend incidenteel requisitoir: De procureur-generaal bij het Provinciale Gerechtshof van Overijssel, Gezien het verzoek van de verdediger van de appellante R. van Hulst, tot uitstel van de verdere behandeling van de zaak tot heden over acht dagen, Woensdag den 25 Feb. 1846; In aanmerking genomen, dat de appellante en de verdediger van de appellante in voldoende tijd zijn onderricht geweest, dat de verdere behandeling van het geding op 1 heden zoude plaats hebben, en er niet voldoende blijkt, dat er een volstrekte onmogelijkheid zou hebben bestaan, om zich tot dat einde tijdig daarheen te begeven; Gelet daarenboven, dat het algemeen belang medebrengt, dat gewone correctionele zaken vervaardig worden berecht, en de bepalingen van de wet van 1 Juni 1830 inzonderlijk vorderen, dat die zaken naar aanleiding van de strekking dier wet onafgebroken met de meeste spoed worden afgehandeld; Verklaart ambtshalve zich te verzetten tegen het uitstel, door de appellante verlangd; Requireert alzoo, dat het Hof bevelen meegenomen, dat onverwijld tot de verdere behandeling van de zaak zal worden overgegaan, en dat van deze verklaring en van dit requisitoir aan ons procureur-generaal zal worden verleend acte. De zitting wordt daarna opgeheven. PROVINCIAAL GERECHTSHOF IN NOORD-HOLLAND. Zitting van den 2 December 1845. Voorzitter, Mr. P. S. van Son. (Zie het vooruit afgelopen in Weekblad nr. 645.) Is het appel ontvankelijk, wanneer de oppellant eerst zal bezwaard zijn door het afleggen van een opgedragen eed, vóórdat die eed is afgelegd? Ja. Wordt de duur eener tacite conductie gereflecteerd na het eerste gebruik op den duur van haar, dan wel van mondelinge duuren, volgens de wet? In eerstgenoemde zin beslist. Het Hof enz., Overwegende, ten aanzien der feiten, dat tusschen partijen verschil bestaat omtrent de ontruiming van eenen steenen koren-windmolen, met daarbij gelegen woonhuis, schuur, moestuin en bouwland, staande en gelegen aan den steenweg onder de gemeente Reek, door den app. als huurder bewoond en aan denzelfde door de geïnt. opgezegd, en de app. voor den eersten rechter onder anderen in subsidium aan de geïnt. toegelaten respectievelijk een beslissend eed heeft opgedragen en geconcludeerd, dat, ingeval de eed mogt worden afgelegd en het er alzoo voor moet gehouden worden, dat er geen huur voor bepaalde tijd bestaat, de ged. thans app. zoude worden geadmitteerd om door getuigen te bewijzen, dat het te Reek en omliggende plaatsen een bestendig gebruik is, dat éene mondelinge huur van huis en bouwland, speciaal van eenen molen, stilzwijgend wordt aangegaan voor zes jaren, opzegbaar een halfjaar vóór het uiteinde van het derde jaar en dat het plaatselijk gebruik medebrengt een mondelinge huur van zoodanige goederen niet anders op te zeggen dan om termijnen van drie jaren, een half jaar vóór het uiteinde van ieder derde jaar; Dat de rechtbank bij het aangehaalde vonnis bevolen heeft, den door den app. toen gelegen opgedragen eed uit te zweren, doch denzelfde ven niet admissibel heeft verklaard in het subsidiair gevorderd getuigen-verhoor; tegen welke laatste beslissing de app. in hoger beroep komende, heeft verzocht alsnog tot het leveren van dat getuigen-verhoor casu quo te worden toegelaten; Dat de geïnt. de niet-ontvankelijk-verklaring van het opgeworpen appel hebben gevorderd, zoolang de opgelegde eed niet zal zijn afgelegd, althans dat de app. ongegrond in zijn conclusie zoude worden verklaard; En dat mitsdien in rechten moet worden onderzocht: Of de app. hic et nunc in deszelfs hoger beroep ontvankelijk is, zoo ja, of hij app. tot het aangeboden getuigen-verhoor behoort te worden toegelaten; Ad. I1". O., dat bij artt. 339 en 340 B. R. Oorspronkelijke bron: https://www.ancienttracks.com/hoofdstuk-11/#p=65 De termen van beroep van een vonnis op drie maanden na de beteekening van hetzelfde bepaald zijnde, na welk tijdstip het beroep niet meer kan worden ingesteld, in de regel alle appelen van een vonnis, waarbij een partij zich bezwaard acht, binnen die termijn moeten worden toegelaten, zolang althans de uitzondering, die men daarop wil hebben gemaakt, de voorwaarden niet in zich vereenigt, dat het uitstel zowel vrijwillig als gedwongen de bevoegdheid tot hooger beroep niet doet verloren gaan; O., dat het bestaan van die voorwaarden in casu van zijde der geïnt. niet is aangetoond; O., dat daarenboven derzelver uitzondering van niet-ontvankelijkheid berust op een verwarring van de beslissing, welke voor de eerste rechter betrekkelijk de admissibiliteit van het getuigen-verhoor is gevraagd en de executie diervoor is gevraagd en de executie diervoor is gevraagd; O., dat door de app. voor de eerste rechter wel is verlangd, dat de uitvoering van het getuigen-verhoor zoude worden geschorst tot zolang de opgedragen eed zoude zijn afgelegd, doch geenszins, dat de beslissing omtrent de admissibiliteit van het getuigen-verhoor zelf tot na de eedsaflegging zoude worden opgehouden, zowel als dan ook door de eerste rechter is begrepen; O., dat de app., zich mitsdien met de uitspraak, waarbij het getuigenverhoor is afgewezen, bezwaard achtende, een direct belang heeft, om daarvan in hooger beroep te komen en derhalve daarin ontvankelijk moet worden verklaard; Ad 2., O., dat de beslissing van de eerste rechter op dat punt op de vooruitgezette stelling berust, dat hier quaestie is van eén priëmend stuk, waarop alleen art. 1633 B. W. van toepassing zoude zijn; O., dat intussen in casu geenszins de rede is van verhuring van landerijen als object van de verhuring, maar van eenen korenwindmolen en het daarbij gelegen huis, schuur, moestuin en bouwland, op welk geheel art. 1633 niet van toepassing kan worden gemaakt, als wordende de vruchten van eenen dergelijken molen niet bij het jaar of afwisselende zaaibedrijven ingezameld of verkregen; O., dat bij art. 1607, in verband met art. 1609 B. W., de regel is vastgesteld, volgens welke verhuringen in het algemeen, zowel mondeling aangegaan, als stilzwijend gecontinueerd, door opzegging een einde nemen; O., dat op die regel alleen uitzondering wordt gemaakt, wanneer de verhuring landerijen betreft, maar daarentegen bij art. 1623 wordt bevestigd, voor het geval dat meer bepaaldelijk van verhuring van een huis of vertrek de rede is; O. (Gepleit Mr. van der Does de Willebois voor app., en Mr. N. Sassen voor de geïnt.) PROVINCIAAL GERECHTSHOF IN VRIESLAND. Zitting van 15 Oktober 1845. President, Mr. J. M. Speelman Wobma. Is het uitleverings-formulier van vonnissen in authentieke voorkomende in art. 430 W. v. B, ƒ., zoodanig sakramenteel, dat hetzelve letterlijk moet worden opgevolgd en onder geen voorwendsel door enige andere woorden of woorde vervangen? — Ja. Kunnen mits dien aan het hoofd van deze grosse van een vonnis niet, naar aanleiding van aft. 160 der Grondwet, gesteld worden de woorden: in naam van en van wegen koning? Neen. J. G. Janssens Veer door de Arrondissements-Rechtbank te Sneek, ter overtreding van de wet op het personeel, veroordeeld tot een boete van ƒ 20' dit vonnis werd hem beteekend een expeditie, aan het hoofd voeren woorden: in naam en van wegen den Koning; en uit kracht daarvan werd, na gedaan bevel, beslag gelegd op een een hem toebehoorende schuld. Tegen dit beslag kwam de geëxecuteerde in verzet op verschillende gronden, en onder anderen, omdat de hem beteekende expeditie, als het hoofd voerende de woorden van art. 430 B.R.: in naam des Königs, niet zoude zijn een wettige grosse, en mitsdien geen executoriale title. De Rechtbank nam deze grond van verzet aan, op de navolgende overwegingen, wat betreft het eerste door de opposant bijgebrachte, dat namelijk de titel, uit kracht waarvan de onderliggende executie wordt gedirigeerd, niet in behoorlijke executoriale vorm zoude zijn, omdat voerend niet aan het hoofd de woorden, voorgeschreven in art. 430 B.R., maar het intitulé: in naam en van wegen den Koning, dat de beslissing van dit punt afhankelijk is van de vraag, of de executief voorwaard, bij gezegd art. voorgeschreven, zoodanig letterlijk moet worden opgevolgd, dat zij iedere afwijking, hoe gering ook, en hoewel in situatie hetzelfde denkbeeld behelzende, volstrektelijk buitensluit. Dat, hoe wel in het algemeen de geest der Nederlandse wet niet kan worden gezegd zoodanige sacramentele opvatting harer bepalingen te vorderen, echter het voorschrift van art. 430 B.R., wat betreft de van het executorium geacht moet worden hierop een uitzondering daar te stellen; dat toch, dat de redactie: «zij moeten aan het hoofd voeren de woorden "In naam des Koningen», zelfs in de officiële uitgave met een in het lopende letter gedrukt, geen andere opvatting toelaten, dan dat de geef dan die woorden geschikt heeft geoordeeld, om het daarin vermelde denkbeeld naar zijn uit te drukken. Tegen dit vonnis kwam het bestuur der belastingen in hoger beroep, doch het Hof heeft hetzelve, overeenkomstig de conclusie van het Ministerium, bevestigd op deze gronden: Overwegende, wat het recht betreft, dat in deze alleen te beslissen is, de wet volstrekt vordert, dat aan het hoofd eener grosse, die in eene geregte uitwinning ten uitvoer wordt gelegd, moeten zijn gesteld de woorden, voorgeschreven in artikel 430, dan of aan derzelver bedoeling kan worden geacht voldaan, wanneer daarvoor zijn gesteld de woorden: In naam en voor de Koning; en of mitsdien het afschrift vonnis in geschil voldoende in behoorlijken vorm is uitgereikt, om met goed gevolg te worden ter executie gelegd. Dat in artikel 430 van het Wetboek van Strafvordering is voorgeschreven, dat de grossen vonnissen aan het hoofd zullen voeren de woorden: In naam des Rechts; en dat verder in artikel 439 is bepaald, dat geen executoriale beslagen over goederen zal mogen worden gelegd, dan uit kracht van een of een authentieke acte in executoir vorm. Dat het afschrift vonnis, uit kracht waarvan het onderhavige des geïntimeerden goederen werd gelegd, derhalve geheel moet zijn gehouden naar het voorschrift der evenementelijke wetbepaling. Dat hiertegen niet in aanmerking kan komen het aangevoerde appellant, dat zulks niet van toepassing zoude zijn op het vonnis in geschil als zijnde gewezen door de rechtbank, vonnissende in strafzaken, na, door de uitvoering, die daaraan werd gegeven, de appellant zich ten gevolg bevond op het gebied van het burgerlijke recht, waarvan hij door de deling van het onderwerplijke geschil voor de burgerlijke rechtbank gegrondheid heeft aangetoond. O., dat het bepaalde in art. 160 der Grondwet, dat alle recht gesproken in naam en van wegen der Koning, niet hoet een wissel mee het intitulé: In naam des Konings, vijftig dat. Het arrest waarop de recht en in zijn effecten zal geborgen liggen, terwijl het tweede een naar buiten werkend voorschrift bevat, aan een afschrift vonnis de gedaante van grosse, en daardoor kracht aan voering te geven; De wil en bedoeling des wetgevers, ten aanzien van het bezigen van enige andere woorden aan het hoofd eener grosse niet mag zijn daar het dienaangaande gegeven bevel niet alleen maar wordt gevonden in het reeds vermeld art. 430 B. R., maar ook nog een later vastgestelde bepaling van art. 41 der wet op het notarisambt den 9. Juli 1842, en dat dus geen ander formulier, hoezeer in zin wellicht van gevaar betekenis kunnende beschouwd worden, daarvoor tekenig mag worden in de plaats gesteld; Dat het beweerde, door den app. bijgebracht, dat geen acte van nietywerke van onwaarde mag worden verklaard, indien de wet de nieb eed niet uitdrukkelijk heeft bevolen, op het onderhavige niet van toepassing kan worden gemaakt, want dat in casu niet het vonnis zelf wordt getast en van nietigheid beticht, maar wel de vorm waarin het afschrift van dat juist door het woordelijk bezigen van die vorm, de te aan welks hoofd dezelve geplaatst is, kracht van uitvoering erlangt, om welke reden dezelfde bij het verzuim daarvan een gewoon afschrift blijft. Het bestuur heeft zich tegen dit arrest in cassatie voorzien. Eerste Kamer. Zitting van den 10 December 1845. Voorzitter, Jhr. Mr. C. Dedel. Kan uit een resolutie van burgemeester en wethouderen, waarbij aan een oud schipper een jaarlijkse uitkeering uit het veer wordt toegelegd, een burgerlijke actie ontstaan? Een actie tegen de schippers individueel en persoonlijk? Nee. Moeten bij zodanige actie alle schippers van het veer gedagvaard worden? Ja. Het verzuim om een der schippers op te roepen, hersteld worden door vermindering van eis, voor zijn aandeel, door statering, ten einde hem alsnog in lijf te brengen? J. van Amersfoort, eiser, tegen J. Rolff en schippers van Amsterdam op Gouda. Regtingbank enz., op 30 en?e>ten aanzien der daadzaken, dat de eischer, vroeger schipper aan /30()' 6 V16r Sedaaoden heeft doen dagvaarden tot betaling van een som van uit; leen v°W°ening van één jaar uitkeering, van ultimo April 1844 zijn , op 1815, waartoe de schipperij op Gouda jegens hem zond te linen, naar, uit van art- 4 der resolutie van burgemeester en gecommitteerden dd- 2 April 1825, waarbij aan hem eischer toe- Vaak de Telft, jaarlijksche uitkeering, gedurende zijn leven, zou hij, tot Portie van de "Grote verdiensten van het veer, unkerring, leven ten te genieten, niet ten bate van de som van / 800 zijn, worden de gezamenlijke al eeuwige zullen verzekerd, lot welke uitkeering aansprakelijk blijft over het veer zelf dien tijd lang aaiide iksclf '"van jaarlijks heeft plaats gehad, eerst in tweemin tot een van f40, doch dat de eiser zich later door zakelijke variaties aan het veer heeft laten welgevallen de maandbede gedaan op ƒ 30 te brengen, terwijl sedert ultimo April 1844 te den eischer rekening en verantwoording daarvan betalen, waartoe zij verplicht waren; een K F j0' ^U^ee"nS > ieder in solidum, zijn verplicht, zoodat dan ook ter herhaling van "J" gegeven, waartoe de eischer ^°Sste tp ! geconcludeerd, dat zij bij vonnis dezer rechtbank, in het Cdrr. 'l,mTn Tt? Terordeelde set de *het geding; e'§ene hvnnih ^ , aan "8eT0"d: 1°- dat de eischer in zijn 'c'!iptierl ;« ?fne a hebbe" ,egen de Sed- alleen, die wel 'Sn; " ® gemeld veer maar met de eenige of gezamenlijke schippers lu"l vl ' J C1S daarenboven in zijn eigen hypothese en naar 'rage" " res°lut»e. waarop hij zich beroept, de uitkeering had moeten zijn aan den kassier van het veer, en de schipperij alleen zoude hebben te betalen die uitkeering te behalen en te doen goeden; 3°. Dat een burgerlijke verplichting, veel minder een individuele verplichting, bestaat, welke recht geeft tot de rechtsvordering, is bekend en groot genoeg, zij hebben geconcludeerd, dat de eiser zou worden geacht in goede rechte te staan, in geen enkel geval, dat hem de eis zou kunnen worden tegengesteld. Dat de ontvanger met verhoor wordt in de kosten; de eiser heeft wel recht bij zijn gronden en positie van eis gehad, welke aandacht dat hij slechts kon ageren tegen de schippers, in zoverre de actie bestond; dat hij wel kon hebben, gelet op de kas, maar evenzeer bevoegd is, de schippers aan te geven dat de schippers in casu burgerlijk zijn verbonden, dewijl de laatste, en voorheen geweest, waarop hij eiser afstand heeft gegeven, mitsdien begonstigd zijn geworden met die schippers-betrekking. Dat de eiser niet hebben gediend van conclusie en dupele; de barometer heeft nadere conclusie zijn primitieve eis gewijzigd en gemaakt dat eerst op 9 oktober 1845 door de geduurschap is beantwoord, meestal met de aanstelling van J. Nijdam tot schipper van Gouda, maar niet de actie van aanstelling, geregistreerd den 29 oktober 1841; dat in geen enkel geval het aandeel door gezegde J. Nijdam, naar zijn stelling, van 10 Bedragen; dat er ook in alle gevallen termijn bestaan, waarop het tot zegen van J. G. Nijdam, in ietermijn te brengen, de geduurschap. In de regeling van de "Gouden Boom" voor de jaren 1825 en 1826, is bepaald dat, indien de rechter een zaak behandelt die betrekking heeft op de Gouden Boom, de schippers zich bij de stellige bewijzen moeten inzetten dat zij de vereiste contributie hebben voldaan. Dit is een van de voornaamste bepalingen van de resolutie, die van fundamenteel belang is voor de toepassing op alle gevallen. De eiser heeft aangevoerd dat de schippers, in alle gevallen, verplicht zijn om de resolutie van 1825 te volgen, waaronder ook de eiser valt, aangezien hij sinds 1825 aan de Gouden Boom verbonden is. De rechter heeft hierop geantwoord dat de eiser niet kan worden gecondemneerd, omdat de regering, in het belang van de schippers, en subordinaat, indien de rechtbank de zaak tot dagvaarding worden gehouden en gestaart; het meest feitelijk van de onherroepelijke bepalingen van de resolutie. De eiser heeft verder aangevoerd dat, volgens de resolutie van 1825, de schippers in alle gevallen bij de stellige bewijzen moeten inzetten dat zij de vereiste contributie hebben voldaan, en dat dit door hen naar billijkheid en naar gelang van de verdiensten van het veer heeft plaats gehad, en zelfs ook wel eens 20 maanden heeft bedragen. De rechter heeft dit voorstel niet gesplitst, en de eiser niet als uit deze handelwijze enige bewijs voor de gegrondheid zijner vordering kunnen ontleenen. De eiser heeft verder aangevoerd dat evenmin door de eiser bij de ontkentenis van de gedachte enige bewijs is geleverd van enige nadere overeenkomst, waarbij de bij gemelde resolutie op 400 gulden gestelde uitkeering op 300 is verminderd, en op welken grond hij eiser thans het bedrag zijner vordering fundeert. De rechter heeft geantwoord dat in alle gevallen, blijkens art. 4 van de gezegde resolutie, de gezamenlijke schippers tot die uitkeering zouden zijn verbonden, en het veer aansprakelijk bleef; dat dit ook zoo door de eiser schijnt begrepen te zijn, daar hij zelf de gezamenlijke schippers in zijn conclusie met de naam van schipperij bestempelt; dat, al ware hij ook bevoegd om in die stelling de individuele, welke die vereniging uitmaken, persoonlijk te dagvaarden, hij dan ook tevens gehouden was dezen allen in te brengen, terwijl uit de geregistreerde aanstelling van J.G. Nijdam blijkt, dat hij reeds op 29 Oct. 1814 tot schipper op Gouda is aangesteld, mitsdien lang vóór den aanvang van dit rechtsgeving, terwijl hij evenwel door de eiser niet is gedagvaard; dat dit verzuim niet kan worden gedekt door de nadere conclusie van de eiser, omdat zelfs op den grond, waarop de eiser zijn recht vestigt, de gedachte niet individueel aansprakelijk zijn, naar, volgens art. (Gepleit Mr. G. J. de Martini voor de eischer en Mr. A. S. VAN Nierop voor de gedaagde) Arrondissement-Regterbank te 's-Gravenhage. Zitting van den 20 Jannarij 1846. Voorzitter, Mr. D. J. Bijleveld. Mag men in een procedure van onteigening van gronden voor eenen spoorweg, bij weg van incident, vorderen, dat, behalve de te onteigenen gronden, nog een meerdere uitgesprokene redelijkheid, benoodigd tot het opstellen van een afscheiding door een berm of hek, mede zal worden onteigend? Nee. Wij delen hier mee de eerste uitspraak, door de 's-Gravenhaagsche Regtbank gewezen in de aanhangige onteigenings-processen, in dit geval tusschen de heer Staatsraad-Gouverneur van Zuid-Holland, als eischer, adv. Mr. W. Wintgens en de heer O. de Kieviet, gedaagde, adv. Mr. P. L. F. Blijssé. De Regtbank enz. Gehoord de conclusie van den officier, daartoe strekkende: 1°. dat de ged. in zijn incidentele vordering zal worden verklaard voor alsnog niet-ontvankelijk, met veroordeling van het ged. in de kosten, op die incidentele vordering gevallen; 2°. Dat door de Regtbank zullen worden benoemd drie deskundigen, om de te onteigenen goederen, met observantie der bepalingen van art. 10 der wet van der 19 Mei 1841 (Staatsblad nr. 19), te waarderen en deswegen rapport uit te brengen, met reserve der kosten, voor zover de hoofdzaak betreft, tot aan de uitspraak ten principale; Overwegende dat het Koninklijk besluit van den 27 Sept. 1843, nr. 108, naar aanleiding der wet van den 29 Mei 1841 (Staatsblad nr. 19), de onteigening ten algemene nut en ten behoeve van de Hollandsche IJzeren SpoorwegMaatschappij, is bevolen van de ten processe omschreven perceelen lands, op den kadastrale legger der gemeente Delft, ten name van de ged. als eigenaar gesteld, te weten sectie A nr. 1378, laan, ter grootte van 55 ellen, en sectie A nr. 1312, tuin, ter grootte van 30 ellen; Dat na de vruchtelooze onderhandeling over den minnelijken afstand der gemelde perceelen, de ged. bij exploot van den 29 November 1845 voor deze Regtbank is gedagvaard om te hooren uitspreken de onteigening der gemelde twee perceelen, met bepaling, dat de schadeloosstelling, aan de ged. deswegen te betalen, zal worden vastgesteld op de som van ƒ25, welke de Maatschappij alsnog aanbiedt; En voor het geval, dat de ged. mogt beweren, dat de aangeboden som van ƒ25 onvoldoende was, alsdan, nadat van zijde de ged. zal zijn opgegeven de door hem voor de onteigening gevorderde som, tot welke opgave hij is gesommeerd, te hooren benoemen deskundigen, tot de waardering der vermelde perceelen: Dat de ged. beweert, dat de grootte der perceelen, waarvan de onteigening gevorderd wordt, niet overeenkomt met de voor de onteigening door de Maatschappij zelf gestelde afbakening, waarbij de voor de onteigening benoodigde gronden zijn berekend niet op 85 ellen, zoo als wordt gevorderd, maar op 283 ellen, 5 palmen; dat bij de afbakening de noodzakelijke grond tevens is berekend voor een sloot en berm tot afscheiding; Dat hij ged. Zoodanige afscheiding door sloot en berm, van dezelfde breedte als die van de naburige gronden, ook voor zorgen tot beveiliging begeert; dat hij daarop volgens de wet recht heeft, en de Maatschappij daartoe is verplicht; Dat de gedane voordealzoo vereiste meerdere onteigening, en behoudens de gemelde verplichting van de Maatschappij, tot het maken van een afscheidingssloot, vordert de som van 1000 tot schadeloosstelling, concluderende, dat, na uitgebracht rapport van deskundigen, het door de eiser gedaan aanbod zal worden verklaard onvoldoende en daarentegen dat aan hem de gevorderde som zal worden toegezeten; O., dat de eiser bij nadere conclusie heeft te kennen gegeven, dat de Maatschappij, juist om de geringe uitgestrektheid van des gescheiden eigendom, heeft begrepen op dit punt berm en bermsloot te kunnen missen; dat zij voornemens zijnde, door schutting, muur of rastering de afscheiding daar te stellen, geen meerdere gronden benoodigd heeft dan worden gevorderd, terwijl naar de wet geen verplichting voor die maatschappij bestaat om een sloot en berm, ten hare kosten, daar te stellen, zoals gevorderd wordt door de eiser; O., dat de eiser bij nadere conclusie persisterende, incidenteel heeft geconcludeerd, dat de rechtbank zal verklaren, dat de eiser recht heeft op de gevorderde afscheiding door berm en bermsloot; O., dat, naar de wet van den 29 Mei 1811 (Staatsblad no. 19), de onteigening ter zake van algemene nut plaats heeft uit kracht van een besluit des Konings, waarbij wordt aangeduid de algemene aard van het werk tot welks uitvoering men over de te onteigenen goederen moet kunnen beschikken; O., dat, welke ook het oorspronkelijke plan van de maatschappij in deze, blijkens de afbakening, geweest zij, tot onteigening van meerdere gronden, bij het bovengemelde besluit van den Koning van 27 Sept. II., aan de maatschappij alleenlijk is toegestaan de onteigening van de daarbij vermelde mindere perceelen gronds; dat de maatschappij door dat Koninklijk besluit bepaald en gebonden zijnde, dan ook geen andere of meerdere onteigening in regten heeft kunnen vorderen, dan welke bij het besluit is aangewezen; O., dat hier geen rede is van gebouwen, tuinen of aanhoorigheden, waarvan zodanig gedeelte wordt ingenomen, datzelfde voor het geheel moeten overgenomen worden; 