Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 7, 1845, no. 586, 30-03-1845 
dat door de voorstellers niet is voldaan aan den eisch van het grondwettelijk voorschrift, volgens hetwelk eene behoorlijke splitsing in afzonderlijke wetten gevorderd wordt, lerwi/l ook het voorschrift van art.-32 der Grondwet geene omwerking dier wet, zoo als door de voorstellers is bedoeld, schijnt te gedoogen, naar integendeel de bijvoeging van de vastgestelde veranderingen en bijvoegselen aan het slot der bestaande Grondwet beveelt; dat wijders , volgens art. 11' der Grondwet , de veranderingen en bijvoegselen duidelijk moeten zi*n aangewezen en uitgedrukt , hetgeen men meende, dat inede door dt voorstellers niet overal genoegzaam is in acht genomen , ten bewijze waarvan men heeft aangehaald de artt. 94 en 95 van het voorstel, welke de opheffing bedoelen van de bepaling van art. 127 der Grondtvet, nopens de zamenstelling der Prov. Staten uit gekozenen door dr'e standen, zonder er iets anders voor in de plaats te stellen, dan eene verwijzing naar de bepalingen van eeno later te maken wet: , dat een voorstel, om die.i naam te kunnen dragen, bepaaldelijk en duidelijk behoort uit te drukken de meening van hem , die hetzebo doet aan welk vereischie het onderhavig voorstel mede niet beantwoordt eensdeels omdat de voorstellers zelve verklaard hebben , dat hunne gezamenlijke vooróragt slechts de meerling van de meerderheid uitdrukt en zij zich ook nog voor elk hunner hebben voorbehouden , om van enkele punten huns voorstels af te wijken, eene omstandigheid, die aan de geheele zaak eene schadelijke onbestemdheid en onbepaaldheid mededeelt ; — anderdeels , omdat de voorstellers niet op alle punten van hun voorstel behoorlijk verklaard en geformuleerd hebben, wat zij eigenlijk willen , maar onderscheidene arlikelen oningevuld hebben gelaten , en daaronder juist de zoodanigen, die betrekking hebben tot hoogst belangrijke punten , en "waarbij van liet cijfer, dat zal worden ingevuld , de aannemelijkheid van de voorgestelde veranderingen grootendeels afhangt, zoo als daar zijn het inkomen van de Kroon, de verblijfkosten van deleden der Tweede Kamer , de hoegrootheid van den census voor de kiezers, het aantal kies-districlen , en het daarop te vestigen getal der leden van de gezegde Kamer, enz.; dat deze voordragt dan ook niet wel gezegd kan worden het karakter van een bepaald voorstel te bezitten, maar schijnt beschouwd te moeten worden als eene uitnoodiging aan de leden der Tweede Kamer gedaan. Op grond van de vorenstaande beschouwingen of van sommige derzelven , hebben zeven en dertig leden verklaard den vorm, waarin het onderhavig voorstel is gedaan, te moeten afkeuren. § 3. Het derde punt van beschouwing betrof de strekking van hel voorstel. . . , ., , Ook te dien opzigte bestond bij de groote meerderheid der leden overeenstemming tot afkeuring van de voordragt. Bepaaldelijk hebben twee en dertig leden verklaard , dat zij het voorstel , uil hoofde van deszelfs strekking , voor onaannemelijk hield™- In het algemeen is bij deze gelegenheid gebleken , dat de leden der Tweede Kamer, die eene herziening van de Grondwet wenschelijk achten dezelve verlangen met behoud van de beginselen en grondstellingen'van het Nederlandsche Staatsregt, van hetwelk zij wel de ontwikkeling , de verbetering , de vereenvoudiging wenschen, doch geenszins ^He^voorsfel nu Werd geacht de strekking te hebl>en , om eene in vele ODzMen gewijzigde huishouding van Staat tot stand te brengen. Het tTde groSndsla?eBn aan van het Staatsverdrag , doet beginselen en inrii»Iin°en van vreemde herkomst in de plaats treden van nationale nsteUingeu, op geschiedkundige herinneringen gegrond en waaraan de ïnsiemnge , p s terwiil het do belangrijkste punten aan de na^'reregelTngbijd'e wet'o^aa' s.rekt het om los l maken en te doen wankelen hetgeen thans grondwettelijke kracht bezit en den waarborg van duurzaamheid aanbiedt. Het voorstel alzoo beoogt mets minder dan eene jeheele SU^s-hei""'"'"/a, voorstel dan ook aangemerkt Uit dat oogpunt beschouwd , werd a Grondwet die wel fie- als striidi" met de bepaling van art. oer uronuwei, aie wei gt waaet van eene door de noodzakelijkheid gebodene verandering of bijwaagt \an ee ontwerpers zeker niet bedoeld is ge- voeging, maar wa j ]c Grondwet, noch het daarstellen weest eene peheele orowerk.n van naar het voorbeeld van andere banden" her vormde en vernieuwde Staatsregeling. Men heeft zich Ie dien aanzien beroepen op de woorden, gebezigd door de commissie lot de herziening in liet jaar 1815, volgens welke zij in die bepaling een m..lSel heeft Willen aan de hand geven , «om veranderingen, me op een «to voren geregeld en bepaald tijdstip , maar in geval van gebiedende «noodzakelijkheid, te kuunen verkrijgen, zonder gevaar te loopen lot „alle verkeerde nieuwigheden te ver va .» afgevraagd. De voorsieiiei» uumcui^c» -- — . ~ . ..„„,i-,oi,.i;iL imnden, — welke verandering als tem. . 1 7.11 wat dringende noodzakelijk te houueii, — wwnc »6r-nu«...b —- !de behoefte le beschouwen "j , »ciKer vervuiling geen pedoo«t; maar veeleer schijnen zij «=u uoei ie ueuue.. volmaking onzer constitutie , naar de beginselen der theorie , ofinnavolein" van heigeen elders, onder geheel andere omstandigheden, is heDroefd of toegepast geworden. ZU z,Jn daarin zelfs zoo ver gegaan , dat zii alle andere constitutionele rijken in vrijzinnige beginselen schijnen te hebben willen voorbijstreven. Als bewijs hiervan heeft men biigebragt het denkbeeld der voorstellers, om met regtstreeksche verkiezingen en eene ontbindbare Kamer te vereenigen het stelsel van aftreding van een derde der leden dier Kamer ieder jaar, waarvan het gevolg zou zijn , zoo als door onderscheiden leden is opgemerkt , dat, bij overeenstemming van inzigten tusschen Regering en Vertegenwoordiging, nogtans aan de kiezers de inagt zou worden gelaten, om telken ja re de minderheid in de Kamer in eene meerderheid te veranderen , hetgeen alle stabiliteit van regerings-handeling onmogelijk zou maken en ook elders niet bestaat. Wel verre van znlke belangrijke en doortastende veranderingen te kunnen goedkeuren , hebben dan ook sommige léden verklaard , dat zij zwarigheid zouden moeten maken , om zich met enkele der voorgedragene wijzigingen en bijvoegingen Ie vereenigen , al ware het, dal het voorstel daartoe van de Kroon zelve was uitgegaan. Bij dusdanige strekking van het voorstel, vreesde men dat het de zaak eener gemaligde herziening veeleer benadeelen dan bevorderen zou, en dat het wezenlijk belang van het land daarbij niet zou gewonnen hebben. Aan de eene zijde toch heeft men verkeerde meeningen nopens de behoeften des volks doen geboren worden en verwachtingen opgewekt, die niet verwezenlijkt kunnen worden. Terwijl daarvan schadelijke teleurstelling het gevolg moet wezen, heeft men aan de andere zijde , door te ver te gaan, misnoegen gebaard en zich waarschijnlijk tegenstreving voorbereid , waar men ondersteuning noodig had en zich had moeten trachten te verwerven. Ook is door de meeste leden niet onopgemerkt gelaten, dat de voorstellers niet hebben aangetoond , dat van eene eventuele vaststelling der verlangde wijzigingen in de Grondwet, eenige wezenlijke bezuiniging voor den Staal te verwachten zij. Men achtte zulks te meer opmerkelijk , omdat juist het woord bezuiniging in den laatsten tijd is gebezigd als een tooverwoord, om het verlangen naar eene veranderde orde van zaken bij de natie op te wekken en haar de Grondwetsherziening als het onfeilbaar middel aan te wijzen , dat tot eene aanzienlijke vereenvoudiging van de huishouding van Staat en in de gevolgen tot afschaffing of vermindering van de lasten des volks zou leiden. Intusschen bleek het nu , dat de voorstellers zelve verre zijn van zulke overdreven denkbeelden te koesteren nopens de mogelijkheid, om door middel eener Grondwets-herziening belangrijke besparingen op de Staats-uitgaven te verkrijgen , zijnde de eenige bezuinigingen , die uil de aanneming van hun voorstel zoude kunnen voortvloeijen , gelegen in de vermindering van de vergoeding voor reis- en verblijfkosten van de leden der Eerste Kamer , gedeeltelijke uitwinning van de bezoldiging der leden van het Hoog-Militair Geregtshof, en eene nog onzekere besparing op do uitgaven wegens Iractementen der leden van de Provinciale Hoven. § 4. Ofschoon alzoo de groote meerderheid der Kamer het ingediende voorstel, èn als initiatief beschouwd , èn om den vorm, èn uithoofde van de strekking, hebbe afgekeurd , heeft men nogtans geene vrijheid gevonden , om zich aan het onderzoek van dat voorstel in de Afdeelingen te onttrekken, maar besloten om daartoe over te gaan, hetgeen door velen van hen , die veranderingen in de Grondwet wenschelijk achtten , is gedaan met den verklaarden wensch , dat een naauwgezoi onderzoek strekken moge om de Regeriug met de zienswijze van do meerderheid der Kamer, nopens dit hoogst aangelegen onderwerp , bekend te maken , en haar op te wekken , om, ter bereiking van hel door die meerderheid beoogde doel, hare medewerking te verleenen. Sommige leden hebben echter te kennen gegeven , dat, gelijk zij het voorstel niet anders konden beschouwen, dan als eene uitnoodiging van de zijde der voorstellers, om het gevoelen der leden te leeren kennen , zij even zoo verlangden , dat hun antwoord slechts wordo aangemerkt als bedenkingen tegen dat voorstel, zonder dat zij geacht wilden zijn zich daardoor in het minste te hebben verbonden, wanneer hel voorstel eenmaal aan eene stemming mogt onderworpen worden. Eenige andere leden hadden liefst gezien dat het voorstel niet ware onderzocht geworden , doch , het besluit der Kamer , waarbij hetzelve ter overweging naar de Afdeelingen is gezonden, eerbiedigende, hebben ZU > °P grond daarvan , gemeend, zich van het bijwonen der deliberatiën in de sectiën niet te mogen verschoonen, en dienvolgens te dezer zake met hunne medeleden van eonsideratiën gewisseld , ofschoon ten eenenmale ongenegen zijnde om tot ecnig besluit mede te werken , dat zou kunnen strekken, om aan de Tweede Kamer het initiatief tol eene Grondwets-herziening te doen nemen. VOORSTEL. Op den considerans. Den hier uilgedrukten beweeggrond ; noodzakelijkheid gegrond op ervaring , beschouwde men algemeen als de eenige ware beweegreden, die tot het maken van veranderingen in de Grondwet, of tot bijvoegingen zou mogen leiden. Men heeft daarom gemeend, ook met het oog op de straks aangehaalde woorden van de commissie van den jare 4815, dat bij het onderzoek van leder artikel van het voorstel de vraag moest worden vooruitgezet, of er noodzakelijkheid, of althans hooge wenschelijkheid bestaat, om de bestaande bepaling te veranderen. Ook uit aanmerking van de wijziging , welke de Grondwet nog zoo kortelings geleden heeft ondergaan , achtten vele leden van het meeste belang, dat de noodzakelijkheid duidelijk bewezen zij, daar men overtuigd was , dat niets zoo zeer geschikL is , om den eerbied voor eene Grondwet te verzwakken , dan , zonder noodzaak , gedurig daarin veranderingen te willen brengen. Men meende , dat hierop door de voorstellers niet genoegzaam was gelet , en dat zij veelal in gebreke zijn gebleven , om bij iedere voorgestelde wijziging of bijvoeging het beloog te leveren , dat de noodzakelijkheid daarvan door de ervaring is bewezen. In dit opzigt oordeelde men dan ook , dat er geen genoegzaam verband tusschen de motieven van den considerans en de verdere deelen van het voorstel bestond. Hoofdstuk I. — T^an het Jiijk en deszelfs inwoners. Art. 2. De groote meerderheid erkende de noodzakelijkheid niet, om art. \ der Grondwet te wijzigen. Ook met de voorgestelde redactie van dit artikel zou de meerderheid zich niet kunnen vereenigen , om de navolgende redenen : K Ten aanzien van de bijvoeging der woorden in Europa. Daaruit zou-kunnen afgeleid worden, dat de koloniën van den Staat op dezelfde wijze grondgebied van het koningrijk der Nederlanden zijn , als de hier opgenoemde provinciën van het moederland. Bij gevolg zou dit kunnen leiden tot het beweren , dat de zetel van de Regering naar de koloniën kan worden verplaatst (art. 28) , dal de koloniën ook regt zouden hebben op een evenredig aandeel in de vertegenwoordiging , enz. Men verkoos de beslaande redactie , welke te regt een onderscheid maakt tusschen het eigenlijk grondgebied des rijks bij de traclaten geregeld ,. en deszelfs bezittingen en volkplantingen in andere werelddeden ; 2®. Ten aanzien van de wijziging betrekkelijk Limburg. Men gaf de voorkeur aan het behoud van het woord betrekkingen , hetwelk de wederzijdsche regten insluit van den Duitscüen Bond op Limburg en van Limburg op den Bond. 3°. Ook de weglating van de uitzondering ten aanzien van Maastricht en Venlo werd afgekeurd, als in strijd met de traclaten. Die beide steden toch beiiooren tot liet hertogdom , of zij behooren niet tot hetzelve. In het"' eerste geval zou, volgens de voorgestelde redactie , de Duitsche Bjnd regten op die sleden kunnen hebben , hetgeen men betwist; in het andere geval, behooren ze te worden uitgezonderd , om als grondgebied van het rijk aangemerkt te kunnen worden. Men kon niet toestemmen , dat er strijd tusschen artt. 2 en 3 der Grondwet zou bestaan. In het eerste zag men den regel , in het laatste eene exceptieve bepaling voor de eventuele mogelijkheid , dat uil den regel moeijelijkheid zou ontstaan. Art. 3. Het behoud van het bestaande 2C artikel werd dan ook door de groote meerderheid wenschelijk geoordeeld , ook wegens de historische omschrijving van de uilgestrektheid van het hertogdom Limburg^ in het 2dc lid van dat artikel voorkomende , waarop sommigen prijs stellen. Art. 4. Noodzakelijkheid tot verandering van art. 3 der Grondwet bestaat, naar het oordeel der groote meerderheid, niet. De voorgestelde verandering werd mede door de groote meerderheid onaannemelijk geacht. In het bijzonder werd het voorgeslelde bij het 4st0 lid afgekeurd, hetwelk weder onzeker zou maken, wat nu ten gevolge van vroegere wetten voor goed is geregeld , althans niet dan met inachtneming van zekere waarborgen veranderd kan worden. Omtrent de bijvoeging in de 2de alinea bestond meer verschil van gevoelen. De meerderheid scheen zich wel te kunnen vereenigen met het denkbeeld, om verandering in de omschrijving der gemeenten en oprigting en ontbinding van gemeenten tot onderwerpen van gewone wetgeving te maken , doch niet anders dan op voordragt van de Provinciale Staten , na de gemeenten in hare belangen te hebben gehoord, en behoudens den eerbied voor de verkregen regten , in art. 4 52 der Grond wel bedoeld. Vele leden inlusschen hebben zich tegen dat denkbeeld verklaard , op grond dat , huns inziens , het onderwerp niet tot de algemeene wetgeving behoort, en omdat het voorstel de strekking heeft , om zonder noodzaak , en in strijd met den algemeenen wensch en de geschiedkundige herinneringen , een der hoofdbeginselen van ons Slaatsregt , de zelfstandigheid der gewestelijke en plaatselijke huishoudingen, aan te tasten en op te offeren. Art. 5. Vier en dertig leden hebben de wenschelijkheid erkend , dal art. 4 der Grondwet veranderd of aangevuld worde. Zij oordeelden , dat de woorden van dat artikel eene te ruime uitlegging toelaten en daardoor tot een verschil van meeningen leiden , hetwelk schadelijk werkl ten aanzien van veler oordeel omlrent de maatregelen der Regering tot wering, verwijdering of uitlevering van vreemdelingen. Zij die hel behoud van art. 4 wenschelijk achtten, meenden, dal men daarin alleen moest zoeken een algemeen beginsel van bescherming , dat op ingezetenen zoo wel als op vreemdelingen behoort te ■worden toegepast , maar dat overigens dat artikel niet strekt , om de regten van vreemdelingen te regelen, een onderwerp , dat , huns inziens, geheel buiten den kring lag der Grondwet. Die leden waren dus van oordeel, dat art, 4 de Regering niet kan belemmeren in de vervulling van haren pligt, om ten aanzien van vreemdelingen zoodanige maatregelen te nemen , als tot handhaving van rust en orde noodzakelijk, of op grond van reciprociteit van handelwijze gevorderd zouden wezen. De voorgestelde bijvoegingen hebben slechts bij enkele leden onbepaalden bijval gevonden. De overige hadden daartegen bedenkingen , bij voorbeeld dat de in alinea 2 vermelde schorsing, in buitengewone Omstandigheden , voor zekeren tijd , door eene wet, geen genoegzamen waarborg opleverde , om , in een onvoorzien geval, ten meeslen nutte des lands te kunnen handelen; dat de bepaling van de 4do alinea zou indrüischen tegen de bepaling van art. 41 van het voorstel; dat de bijvoegingen onvolledig zijn , als geene voorziening behelzende voor het geval dal de verwijdering van vreemdelingen , in gewone omstandigheden , gebiedend mogt gevorderd worden , enz. Het grooter deel van de meerderheid, die aanvulling van art. 4 wenschelijk acht , zoü daaraan alleen verlangen bijgevoegd te zien de bepaling : «'behoudens de uitzondering bij de wet wast te stellen 'Art. 6. Zich voorbehoudende , om ten aanzien van de voorgestelde wijzigingen van het in art. 6 der Grondwet vervatte beginsel , bij de behandeling der artt. 95 en 4 41 van het voorstel haar gevoelen te doen kehYveïi , heeft de groote meerderheid zich te dezer plaatse bepaald tot de vermelding, dat baars erachtens voor de voorgestelde verplaatsing van den inhoud van art. 6 geene redenen van noodzakelijkheid of bijzondere nuttigheid bestaan. Art. 7. Hét woord burger schaps-regten, in het voorgestelde nieuwe artikel gebezigd, gaf aanleiding tot de vraag, welke die regten bepaaldelijk zijn t of daarmede bedoeld zijn de zoogenaamde droits civiquès , in tegenstelling van staatsburgerlijke regten ? Dit laatste heeft men echter niet durven aannemen, wijl de voorstellers de burgersctiaps-reglen onder de staatsburgerlijke begrijpen , blijkens de uitdrukking : en andere. Ook de geheel onbestemde omschrijving, in de memorie van toelichting gegeven , dat burgerschaps-regt een regt van regering is , werd geacht omtrent de bedoeling der voorstellers geen genoegzaam licht te verspreiden. De bepaling overigens is door de meerderheid afgekeurd , die voor de inlassching van den voorgestelden stelregel geene noodzakelijkheid heeft gevonden. Art. 8 Ofschoon JVederlandsche ingezetenen in art. 7 der Grondwet , ih tegenstelling van geboren Nederlanders , in art. 8 , naar de meentog van eenige leden , omtrent de bedoeling geen twijfel laat , zoo erkenden zij nogtans, dat de voorgestelde redactie het vereischte van inwoning , als noodzakelijk voor de hoedanigheid van Nederlandsch ingezeten, duidelijker aanwijst en bepaalt. Volgens het gevoelen van anderen zoude dat vereischte overtollig zijn met opz gt lot de verkiezing van leden der Staten-Generaal , en belemmerend ten aanzien van de leden van den Uaad van State en hoofden van departementen van algemeen bestuur, van welke betrekkingen b. v. daardoor uitgesloten zouden worden verdienstelijke Nederlanders , die gedurende vele jaren in ambassades gebruikt zijn , of een groot gedeelte van hun leven in de Oost- of West-Indische bezittingen doorgebragt hebben , en dus uitnemend geschikt zouden kunnen zijn , om lot Minister van Buitenlandsche zaken of van Koloniën te worden benoemd. Ook vond men strijd tusschen' de uitzondering in de 3de alinea en den beweeggrond voor de bijvoeging in de 4*l« alinea aangegeven, daar afwezigheid , zelfs ter oorzake van 's lands dienst, die innige gemeenzaamheid met land en volk en Staat kan doen verliezen, welke men beoogt. Vele , die zich met het voorgestelde zeer wel zouden kunnen vereenigen , achtten nogtans de wijziging niet noodzakelijk. Op dit artikel is overigens toepasselijk het aangemerkte onder de algemeene beschouwingen, ten aanzien van het oningevuld laten van cijfers , tot welker invulling de voorstellers van hunne medeleden zelve eene voordragt schijnen te hebben willen afwachten. Vele leden hebben inlusschen te dezer plaatse verklaard, dat zij vermeenden daaraan niet te kunnen voldoen en hun gevoelen omtrent liet in te vullen getal niet te kunnen openbaren : andere hebben zich voorbehoudeuom uaar bevinding te handelen ; dienvolgens zijn door enkele leden voorStellen tot invulling van de opengebleven getallen in dit artikel gedaan, onder anderen door vijf leden, om in de 4° alinea 10 en in de 3e alinea 5 in te vullen. (Vervolg hierna.) IIOOGE RAAD DER NEDERLANDEN. Soutier van Strafzaiieu* Zitting van 7 Januarij 1845. Voorzittend-Raadsheer, Mr. C. R. Vaillant. DIEFSTAL IN DIENSTBAARHEID. VERGIFTIGING. (Zie Weekblad n°. 532, 2, 533, 1 en 4, 534, 1, 553, 4). Artt. 86, 87 , 297, 298, 301, 302 , 379, 386, n°. 1 en 3 en 408 C. P. — Artt. 1, 8 en 19 der wet van 29 mei 1829. (Staatsblad n°. 35). Kunnen de artt. 379 en 386 n°. 3 C. P. geacht worden te zijn verkeerdelijk toegepast op de daad, dat iemand, die tegen genot van kost en inwoning en een bepaald weekloon, als meid bij een winkelier in dienst was „ gedurende dien tijd, wanneer zij de kalanten in den winkel beregtte, van het haar voor haren meester alsdan ter hand gestelde geld van tijd tot tijd eenig gedeelte heeft afgehouden, zich arglistig toegeëeigend en tot eigen gebruik aangewend? Neen. Is deze daad derhalve te regt gequaUficeerd diefstal in dienstbaarheid ? Ja. Kan die daad mitsdien wel geacht voorden daar te stellen het wanbedrijf van misbruik van vertrouwen (art. 408 G. P.)? Neen. Is de qualificatie van vergiftiging te regt gegeven aan en art. 301 C. P. van toepassing op de daadzaken: dat eene beklaagde, eene groote hoeveüheid rattenkruid, dat zij eenige dagen te voren heimelijk had weggenomen van den zolder alwaar hetzelve werd bewaard, heeft gemengd onder het in den winkel van haren meester ten verkoop aamvezige zout, met het boosaardig duel om daardoor dat zout te bederven en voor de gezondheid schadelijk te maken, opdat de menschen die hetzelve nogten gebruiken, daardoor ziek zouden wordpn en tevens in de hoop, dat, zulks bekend wordende, de nering van haren meester zou verloopen, de drukte van hare dienit zoude verminderen, en zij zelve daardoor gemakkelijker zoude kunnen leven; en dat onderscheidene menschen var. dat zout gebruikt hebbende , ten gevolge van de daarmede vermengde vergiftige zelfstandigheid, welke hun den dood had kunnen veroorzaken, ongesteld zijn geworden, en sommigen van hen zelfs in levensgevaar hebben verkeerd, hoewel niemand hunner daardoor het leven heeft verloren? Neen. Bestaat er in deze een toeleg op het leven, dan wel alleen op de gezocdheid van anderen? In laatstgemelden zin beslist. Bevat de overweging, na bovengemelde daadzakelijke beslissing, in een arrest voorkomende, dat de daden zouden gepleegd zijn met het erkende doel, om daardoor aan de gezondheid, en dien ten gevolge aan het leven van men schen nadeel te doen, iets anders dan eene door den regter bij gevolgtrekkinggemaakte redenering tot wettiging der aan de daadzaken gegevene qualificatie? Neen. Stelt elk met opzet om te beleedigen aangewend gebruik van vergif, van zelf de misdaad van vergiftiging daar? Neen. Moet niet tot het daar zijn van cenen toeleg op het leven, het bestaan van dien toeleg uitdrukkelijk zijn uitgemaakt? Ja. Bevatten de hierboven opgenoemde daadzaken in plaats van vergiftiging, niet veeleer al de bestanddeelen in zich van het wanbedrijf, voorzien bij art. 1 der wét van 19 Mei 1829 (Staatsblad n°. 35), op het onder eetwaren vermengen van eenige vergiftige stof? Ja. De Hooge Raad enz. ; Op de voorziening in cassatie van A. van der Burg, van beroep dienstmeid, laatst woonachtig te >s Gravenhage , thans aldaar gedetineerd , tegen een arrest van het Prov. Geregtshof in Zuid-Holland, van den 26 September 1844, waarbij zij is verklaard schuldig aan diefstal ten huize van en jegens haren meester, tijdens zij bij denzelven voor loon in dienst was, alsmede aan vergiftiging, en te dier zake, met toepassing van art. 386, eerste lid, en n°. 3, alsmede van de artt. 301 en 302 Slrafregt, art. 5 der publicatie van den 11 Dec. 4813, en art. 207, eerste en tweede lid, Strafvord. , is veroordeeld om gebragt te worden ter plaatse, alwaar men gewoon is binnen de stad >s Gravenhage executie van criminele justitie te doen, en aldaar op een schavot door den scherpregter aan eenen paal te worden verworgd, en alzoo gestraft met de koorde, dal er de dood na volgt, alsmede in de kosten ;. Gehoord het verslag van den raadsheer Vaillant ; Gezien de insinuatie, ter requisitie van den procur.-gener. aan de requirante beteckend , ter kennisgeving van den dag, voor de behandeling dezer zaak bepaald; Gehoord den advokaat der requirante in de mondelinge voordrag! der namens haar aangevoerde middelen van cassatie; Gehoord den proc.-gen. in zijne conclusie, daartoe strekkende , dat bij arrest van dezen Piaad het aangevallen arrest zal worden vernietigd, voor zoo verre de qualificalie van het tweede misdrijf en de toepassing der strafwet betreft, en dat de Raad, ten principale regt doende, de requirante zal veroordeelen tot gevangenis voor den tijd van 5jaren en in eene geldboete van ƒ500, met verwijzing in de kosten der procedure, ten behoeve van den Staat; Overwegende, dat namens de req. als eerste middel van cassatie tegen het beklaagde arrest , voor zoo ver daarbij in de eerste plaats als wetlig en overtuigend bewezen aangenomene daadzaken , waaraan de reqe. mede in de eerste plaats is schuldig verklaard , zijn gequalificeerd diefstal ten huize van en jegens haren meester , lijdens zij bij denzelven voor loon in dienst was , is aangevoerd beweerde verkeerde toepassing der artt. 379 en 386, n°. 3, Slrafregt, en schending van art. 408 van hetzelfde Wetboek , als zullende die daadzaken niet daarstellen zoo evengenoemde misdaad, voorzien bij de beide eerstgemelde artikelen, maar slechts het wanbedrijf van misbruik van vertrouwen, voorzien bij laatstgenoemd artikel Slrafregt; O. te dien aanzien, dat bij het beklaagde arrest op wettige bewijsmiddelen als overtuigend bewezen is aangenomen , dat de rcqe. , tegen genot van kost en inwoning en een bepaald werkloon, als meid in dienst zijnde bij den winkelier P. Putters te 's Gravenhage, gedurende dien tijd , wanneer zij des morgens vroeg de kalanten in den winkel beregite, van het aan haar voor haren meester alsdan ter hand gestelde geld" van tijd tot tijd eenig gedeelte heeft afgehouden, zich arglistig heeft toegeëigend en lot eigen gebruik aangewend ; O. dat de gemelde door de req. , namens en ten behoeve van haren meester, in zijne dienst en in zijnen winkel, voor de daaruit verkochte waren , ontvangene geldea , uit den aard der betrekking waarin , ter plaats waar, en der goederen waarvoor zij dezelve ontving, regtskundig moeten worden beschouwd als onmiddellijk door haren meester zelf ontvangen ; Dat derhalve die gelden van het oogenblik der ontvangst zijn overgegaan in den eigendom en in het bezit niet van de reqe., maar van haren meester; Dat dienvolgens de door haar geploegde daad van het arglistig wegnemen, het zich ter kwader trouw toeëigenen en tot eigen gebruik aanvvenden dier gelden bij het beklaagde arrest te regt zijn gequalificeerd diefstal, en wel, uit hoofde der overige ten haren aanzien aangenomene omstandigheden , ten huize van en jegens haren meester, tijdens zij bij denzelven voor loon in dienst was , en dat derhalve dit eerste middel van cassatie is ongegrond ; O. dat als tweede middel van cassatie tegen het beklaagde arrest , voor zoo ver daarbij de in de tweede plaats'als wettigen overtuigend bewezen aangenomene daadzaken, waaraan de req. mede is schuldig verklaard, zijn geqnalificeerd vergiftiging, is aangevoerd beweerde schending van art. 4 Strafvord. , en verkeerde toepassing van art. 301 Slrafregt , als zijnde daarop toepasselijk noch genoemd art. 301 Strafr., noch de bepalingen der wet van den 19 Mei 1829 (Stbl. n°. 35), noch eenige andere strafwet; O. te dien aanzien , dat bij het beklaagde arrest op wettige bewijsmiddelen daadzakelijk is beslist, dat de req. , op den 8 Dec. 4843, eene groote hoeveelheid wit rattenkruid , hetwelk zij eenige dagen te voren heimelijk had weggenomen van den zolder, alwaar hetzelve werd bewaard, heeft gemengd onder het in den winkel van haren meester ter verkoop aanwezige zout, met het boosaardig doel om daardoor dat zout te bederven , en voor de gezondheid schadelijk te maken , opdat de menschen , die hetzelve mogten gebruiken , daardoor ziek zouden worden , en tevens in de hoop , dat , zulks bekend wordende , de nering van haren meester zoude verloopen , de drukte van hare dienst zoude verminderen , en zij zelve daardoor gemakkelijker zoude kunnen leven; en dat onderscheidene menschen van dat zout gebruikt hebbende , ten gevolge van de daarmede vermengde vergiftige zelfstandigheid, welke hun den dood had kunnen veroorzaken , ongesteld zijn geworden , en sommigen van hen zelfs in levensgevaar hebben verkeerd, hoewel niemand hunner daardoor het leven heeft verloren ; O. dat deze feitelijke beslissing niet inhoudt , dat de requir. door middel eener vergiftige zelfstandigheid zoude hebben gepleegd eenen toeleg op het leven, maar alleen op de gezondheid van anderen; O. immers, dat de in het beklaagde arrest, na de genoemde feitelijke beslissing , voorkomende overweging , dat al het door de requir®. verrigte zoude zijn gepleegd met het door haar erkende doel, om daardoor aan de gezondheid en dien ten gevolge aan het leven van menschen nadeel te doen , niet bevat eene toevoeging tot en uitbreiding dier feitelijke beslissing, miar alleen eene door den regter bij gevolgtrekking gemaakte redenering , tot wettiging der door hem aan de bewezene daadzaken gegevene qualificatie , die namelijk der misdaad , voorzien bij art. 304 Slrafregt ; O. derhalve, dat in de eerste plaats behoort te worden onderzocht en beslist, of aan de bovengenoemde daadzaken te regt is gegeven de qualificatie van vergiftiging, zoo als die misdaad is bepaald bij art. 301 van meergenoemd Wetboek ; O. te dien aanzien, dat, hoezeer, volgens de bepaling, vervat in dat arhkel , tot de misdaad'van vergiftiging niet wordt vereischt , dat de gebezigde bestanddeelen den dood moeten , maar alleen dat zij denzelven meer of min spoedig kunnen veroorzaken, en daarbij evenzeer de gevolgen in geene aanmerking worden genomen, die bepaling echter niet medebrengt , dat elk met het opzet om te beleedigen aangewend gebruik van vergif, van zelf de misdaad van vergiftiging daarstelt; r.,' at "aarb'j in tegendeel lot het daarzijn dier misdaad uitdrukkelijk wordt gevorderd de toeleg of aanslag (Patlenlat) op het leven van een persoon door middel van vergiftige bestanddeelen , zoodat bij het ontbreken , het zij van den wil om te dooden , het zij van het doodelijke van het gebezigde middel , de misdaad van vergiftiging , in den zin van dat artikel , niet aanwezig is ; O. dal des wetgevers wil, om tot vergiftiging eenen aanslag op het leven te vereischen , daaruit mag worden opgemaakt, dat, terwijl hij bij de artt. 297 en 298 van hetzelfde Wetboek tot het daarzijn van moord (assassinat) slechls in het algemeen heeft gevorderd eenen aanslag op eenen persoon, en den vooraf opgevatten wil, het zij om hein te dooden, het zij^ om geweld op hem te plegen, en hij eveneens bij de artt. 86 en 87 van dat Wetboek den aanslag (attentat) tegen het Hoofd van den Staat heeft aanwezig gesteld bij het daarzijn van eenen aanslag, het zij tegen deszelfs leven, het zij tegen deszelfs persoon, hij daarentegen bij meergenoemd art. 301 \_.de misdaad van vergiftiging heeft beperkt lot den aanslag op het leven , waarmede niet anders kan zijn bedoeld dan die kracht, waarvan de voortduring van 's menschen physiek beslaan, niet slechts zijn gezonde toestand, onmiddellijk afhangt; O. dat derhalve in des weigevers geest alleen dan aanwezig is de aanslag op het leven van eenen persoon, wanneer het op deszelfs dood is toegelegd , en dat eene tegenovergestelde uitlegging van meergenoemde we'sbepaling niet zoude zijn overeen te brengen met zijne bedoeling , om daarbij en bij het volgende artikel eene der gruwelijkste en boosaardigste misdaden te treffen, en met gelijke r.traf als eigenlijk gezegden moord te beteugelen ; O. dat hoewel naar den regel de aard der zaak medebrengt , dal ieder, die met boosaardig opzet, des bewust vergif, toedient of aanwendt , daardoor moet geacht worden het op iemands leven te hebben toegelegd, en derhalve de judex facti aliezins bevoegd is op wettig bewijs, en alzoo mede op wettig bewezens aanwijzingen, het aanwezen van eenen toeleg op het leven aan te nemen , echter tot hel daarzijn dier misdaad het bestaan van dien toeleg door den re°ter uitdrukkelijk moet zijn uitgemaakt ; ° O. dat bij het beklaagde arrest slechts is aangenomen de toeleg door vergif op de gezondheid; dat dienvolgens de daarbij als wettig en overtuigend bewezene daadzaken niet daarstellen'de misdaad van vergiftiging, voorzien bij art 301 Slrafregt; dat dit arlikel derhalve daarop niet had behooren te zijn toegepast ; en dat alzoo het tweede middel van cassatie in zoo verre is gegrond ; O. echter, dat diezelfde daadzaken in zich bevatten al de bestanddeelen van het wanbedrijf, voorzien bij art. 4 der wet van den 19 Mei 1829 (Stbl. n". 35) , waarbij eene correctionnele straf wordt bedreigd tegen een iegelijk , die onder tot verkoop of ter uitdeeling bestemd brood, eetwaren of eenige van derzeiver bestanddeelen zal vermengen eenige vergiftige stof; O. immers , dat, wat er ook moge zijn van de geschiedkundige aanleiding tot die wet , en de misbruiken , welke de wetgever daarbij in de eerste plaats heeft voor oogen gehad, de woorden echter, waarvan liij zich bedient, zoo wel bij de overwegingen dier wet als bij de wel zelve, even algemeen zijn , als de wetgever, blijkens art. 8 dier wet, heeft bedoeld de beteugeling van alle misbruik van vergif, niet vallende in de termen van art. 301 Slrafregt; O. derhalve, dat de bepaling van art. 4 dier wet op genoemde door de req. gepleegde daadzaken op zich zelve toepasselijk is, doch dat te dezen aanz'en behooren te worden in acht genomen de voorschriften van art. 207 Strafvord. ; Vernietigt het beklaagde in deze zaak gewezen arrest van het Prov. Geregtshof in Zuid-Hplland , van den 26 September 4844 , voor zoo ver daarbij dein de tweede plaats als wettig en overtuigend bewezen aangenomene daadzaken, waaraan de req. ir, de tweede plaats is schuldig verklaard, zijn gequaliliceerd^de misdaad van vergiftiging , voorzien bij art. 