Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 40, 1878, no. 4256, 11-07-1878 
Maandag, 15 Juli 1878. Jl 4253, WEEKBLAD VAN HET REGT. REGTSKANDIG NIEUWS- EN ADVERTISEMENT-BLAD. Veertigste jaargang. JCS ET VERITAS. Dit Blad verschijnt des Maandags en Donderdags, en om de veertien dagen ook des Dinsdags. — Prijs per jaargang € 20; voor de buitensteden frank per post met € 1.00 verhooging. — Prijs der advertenties, 20 cents per regel. — Bijdragen, brieven, enz., frank aan de Uitgevers. HOGE RAAD DER NEDERLANDEN. Kamer van Strafzaken, Zitting van den 27 Mei 1878. Voorzitter, Mr. F. B. Coninck Liefsting. Buitenbaak. — Binnenbaak. — Art. 395 en 396 C. P. De bewering dat de omstandigheid dat de gepleegde diefstal heeft plaats gehad, alleen bewezen is door de bekentenis van de pleegde, geen enkeligen grondslag heeft. — Ja, de toegang tot het binnengedeelte van een draagkast van een koper- en zilverkasthouder te verschaffen door het uiteinde van een ijzeren vork te steken in de sneedjes van de schroeven, waarmee de koperen hang van het slotje aan het zijdeurtje vestigd was en het, na zodoende de schroeven te hebben uitgedraaid, openen van het zijdeurtje en van de laadjes met het ei om zich de daarin bevindende voorwerpen toe te eigenen, worden beschouwd te vallen onder de omschrijving van baak, door art. 393 Strafregt gegeven. — Ja. Art. 396 Strafregt voldoende, dat de in t betracht genomen daad reeds bevond zich plotseling in een van de in art. 395 genoemde plaatsen, of de sluiting van een kast of ondermeubel verbroken heeft, en vordert art. 396 met de dader, om een diefstal te plegen, zich gekomen in een van de in art. 395 genoemde plaatsen. Ja. P. Rottier, oud 14 jaren, zonder beroep, geboren te Borsele, en g^r, geboren te Mildburg, bevestigend te Se gedacht dat oordeel des onwetendes aanziende beslist is, dat zij heeft gehandeld bewust in verzet, en dat die diefstal die nacht in een heide aan deze drie dieven door ongelukken gebracht is, de, 2e aan 's desselben te bergen, en te dier zake 'Weten hoe het gebeurde te helen heden, -.? Zittend band met 381, no. 4, 59, 62, 66, 67 aanhef en cv , L art. 2 en 9 der wet van den 29 Januari 1854(5(6/ „« i<v»V*h* öe artt. 52 en 55 van gemelde wet, besluit art 2^ en 216 Strafvord., zijn veroordeeld, de 1e. tot een eerbepaling 'sterhuis voor den tijd van twee jaren, de 20. tot een zware gevangenisstraf voor den tijd van vier jaren, met verwijsing elk hoofdstuk, in de kosten van het regtsverbaal ten behoeve van eiser, met lijfsdwang en met last, dat de kolen en andere voorwerpen, welke zich in handen der justitie aan deze in deze zaak als stukken van overtuiging hebben gediend, zullen worden teruggegeven. de kwalitatief geboorde het verslag van den raadsheer de Pinto, en in het 'Yan den 'retterraten, Mr. D. S. van Emden, de voorzittende Voor het Pleidu had toegelicht, heeft de advocaat-generaal Polis de volgende conclusie genomen : tot '-De Achtbare Rechters Tot ondersteuning van dit beroep, 100 de middelen bij pleidooi voorgesteld. Betreft: Het verlies van het bewijsvoering. Daarbij wordt beweerd: Schending van art. 440 Strafwet, doordien het Hof de requirante B. Rottier schuldig verklaarde aan drie diefstallen bij nacht, hoezeer van gevolg daarvan, en vooral niet van de zaak de eerst gepleegde diefstallen, de omstandigheid dat zij bij nacht plaats hadden, anders bewezen is dan door hare bekentenis. De eerste heeft bekend, dat H. Witkam (de bestolene), zich telkens des 's nachts omstreeks half 10 uur op den zolder ter ruste begevende, zijn lakenkast, waaruit de ontvreemdingen zijn gepleegd, heeft laten staan open in de gelagkamer, en dat zij de baar ten laste gelegde diefstallen heeft gepleegd bij het berekenen dat de bestolene in slaap was; dit wordt, volgens de 2e overweging, bevestigd door de verklaring van den bestolene, dat hij op de tijdstippen dat de diefstallen zijn gepleegd, zolder hetwelk waarbij het kooipak bij het zich ter ruste begeven op den had in een laken en om half tien des nachts de requirante bekend had gemaakt. De door de eerste wel denkbeeldige omstandigheid van nacht wordt dus door een andere in het geding bekende omstandigheid kunnen aangetoonden dat dit geval, toch zou het middel van afzonderlijkheid niet vorderen, dat het bestanddeel der bekentenis ook uit andere bewijsmiddelen, maar slechts dat de bekentenis vergezeld wordt van een toelichting op de omstandigheden, die ook uit andere bewijsmiddelen gebleken zijn. Zie de art 439 en 440 niet vorderen, dat het overtreden een bestanddeel der bekentenis ook uit andere bewijsmiddelen, maar slechts dat de bekentenis vergezeld is van een toelichting op de omstandigheden, die ook uit andere bewijsmiddelen gebleken zijn. Zie ook het arrest van 8 April 1872 (v. D. Hoenen, 1872, Bunk) en dat van 21 Nov. 1871 (Wekelijk. no. 3416, v. V. De jeugd, midden tussen al die gronden, het ene voordeel middelen hebben betrekking op de qualificatie die, aan de bewezen verklaarde feiten, gegeven heeft. Het Hof is eerst ten onrechte beslist hebben, dat de diefstallen, door de pliigidereelvente bedreven, en waaraan de tweede requirante medevaststaat, het bewielen van binnenbraak zijn gepleegd, omdat feitelijk de eerstere requirante niet van buiten gekomen was in de zin van het bedoeld in art. 395 C.P.i en er geen intreding in deze plaatsen voorafging, doch de diefstal gepleegd werd door iemand, die woonde in het huis waar zij die pleegde, en omdat er geen 'braak' heeft plaats gehad, zodat het Hof de art. 396 en 395, alsmede art. 393 C.P. zou hebben geschonden. De eerste requirante heeft volgens de feitelijke beslissing de draagkast van Witkamp, welke draagkast zich bevond in de gelagkamer van het logement van den vader der eerste requirante, bij wien die requirante inwoonde, uit de gelagkamer in haar daarbij gelegen kamertje gebracht en zich den toegang tot het binnengedeelte der kast verschaft, door het uiteinde van eenen ijzeren vork te steken in de sneedjes van de twee schroeven, waarmee de koperen hang van het slotje aan het zijdeurtje bevestigd was, en, na zodoende de schroeven er te hebben uitgedraaid, dat zijdeurtje te openen. Er is dus in feitelijke uitgemaakt, dat er om den diefstal te plegen heeft plaats gehad weg neming (enlèvement) der tot sluiting dienende voorwerpen, en art. 393 rangschikt onder de «effractions» o. a. »tout enlèvement de serrures, cadenas ou autres ustensiles ou instruments servant à fermer, et de toute espèce de clôture, quelle qu'elle soit. Zoo noemen dan ook Chauveau en Hélie, n°. 3354 braak »le fait d'enlever la serrure en dévissant les clous qui l'attachent», en werd bij het arrest van 1 Oct. 1867 (Weekbl. n°. 2965, v. d. Hoogenkamp, 1867, pag. 335) als braak beschouwd het openen van een deur door het wegnemen of verwijderen van een stok, die aan de binnenzijde van die naar buiten opengaande deur was gestoken door den ring of handvasten der klink, tot sluiting, zodat de toegang daardoor verhinderd werd, zij het dan ook dat men die stok heeft weten te verwijderen door de deur aan den buitenkant te verwikken, dan wel door tusschen de deur en het kozijn eenig voorwerp naar binnen te brengen. Blijvende, onherstelbare sporen van geweld, als de vereiste pleiter voor de toepassing van art. 393 scheen noodzakelijk te achten, worden bij dat artikel niet gevorderd. Zie Blanche, Etudes pratiques, VI, do. 20. Art. 393 kan dus door de beklaagde uitspraak niet zijn geschonden of verkeerd toegepast; en ook niet art. 396, j°. 395 C. P., vermits art. 396 niet vordert, dat de dader om den diefstal te plegen zij gekomen in eene der in art. 395 genoemde plaatsen, maar slechts dat hij daar zij gekomen, dus dat hij zich daarin bevonden heeft vrij willig, of toevallig, om welke reden dan ook. "Il suffit" (besliste het Franse Hof van cassatie, bij een door Chauveau en Hélie, n° 3360 aangehaald arrest) "que le coupable se trouve par un motif quelconque dans la maison, cour ou enclos" in geheel in overeenstemming daarmee leeren Chauveau en Hélie n°.: "C'est donc un principe certain que l'effraction intérieure ne devient une circonstante aggravante du vol, que lorsqu'elle a été commise soit dans des maisons habitées ou leurs dépendances, soit dans des parken of enclos; mais deze circonstantie van het plaats van de periode is de enige dat de wet heeft geënoncerd; zij heeft niet geëist dat de agent zich heeft ingelaten door fraude of door kracht in de woning of het enclos of de effraction intérieure is gepleegd; het is zelfs niet noodig dat hij zich heeft ingelaten vrijwillig in deze plaatsen. Ik heb de eer te concluderen tot verwerping van het beroep en veroordeeling van de requiranten solidair in de kosten. De Hooge Raad enz., Gelet op de middelen van cassatie, namens de requiranten voorgesteld bij pleidooi, bestaande in: 10. schending van de art. 396 en 395 Strafregt, omdat het Hof de le requirante E. Rottier, heeft schuldig verklaard aan diefstal met behulp van binnenbraak, en de 2e aan medepligtigheid daaraan, hoewel feitelijk vaststaat, dat de le requirante E. Rottier, niet van buiten gekomen was in een van de plaatsen, bedoeld in art. 395 C. P., en er geen intreding van een van deze plaatsen voorafging, doch de diefstal gepleegd werd door iemand, die woonde in het huis waar zij die pleegde; 20. schending van art. 393 Strafregt, omdat het Hof de requirante E. Rottier schuldig verklaarde aan diefstal met behulp van binnenbraak, hoezeer feitelijk vaststaat, dat er volgens dit artikel geen braak heeft plaats gehad; 30. schending van art. 440 Strafvord., doordien het Hof der requirante E. Rottier schuldig verklaarde aan drie diefstallen, zonder van elk van die diefstallen en vooral niet van de beide laatste diefstallen de omstandigheid, dat zij bij nacht plaats hebben gehad, dan door haar bekentenis; dat had dus anders beantwoorden. Ten aanzien van het 3e middel, dat, als de eerste plaats moet worden onderzocht: vorm, in Overwegende, dat de volgens de le overweging in het beklaarde arrest, vaststaande bekentenis van de le requirante, dat hij de aangevinkte diefstallen heeft gepleegd, telkens des-afkortende 9 uur en dus bij nacht, naar luid der 2e overweging, wordt beperkt; en een aantal wettig bewezen aanwijzingen, welker kracht in cassatie niet kan worden onderzocht; cassatie met de voorgaande overwegingen. Reeds daarom alleen is onaannemelijk; grondslag mist en Ten aanzien van het 2e en 3e middel, die, als beiden gericht tegen de aan de diefstal gegeven qualificatie van te zijn gepleegd met behulp van binnenbraak, vatbaar zijn voor gezamenlijke behandeling; 0., dat feitelijk vaststaat, dat de le requirante op de drie in het beklaagde arrest genoemde tijdstippen de draagkast van den goud- en zilverkasthouder Witkamp, uit de gelagkamer van haars vaders mede door haar bewoond huis, gebracht hebbende in haar daarbij gelegen kamertje, zich den toegang tot het binnengedeelte der kast heeft verschaft door het uiteinde van een ijzeren vork te steken in de naden van de twee schroeven, waarmede de koperen hanger van het slotje aan het zijdeurtje bevestigd was en, na zodoende de schroeven er te hebben uitgedraaid, dat zijdeurtje te openen en dat zij, vervolgens de als nu toegankelijk geworden laadjes geopend hebbende, met doel van toebreking er heeft uitgenomen de in het arrest omschreven voorwerpen 0., dat het middel, waarvan de requirante zich volgens deze beslissing heeft bediend, om zich den toegang te verschaffen tot de gesloten draagkast, ten einde de diefstallen te plegen, valt onder de omschrijving van braak, door art. 393 Strafregt gegeven, bepaaldelijk onder de «wegneming van sloten, hangsloten of andere gereedschappen of werktuigen, dienende om den doorgang af te sluiten of te beletten», terwijl, waar die wegneming geschiedt, niet door de gewone, daartoe bestemde middelen, maar door verbreking der sluiting, gelijk hier heeft plaats gehad, alle wettelijke vereisen van braak aanwezig zijn; 0., dat ook bij het le middel ten onrechte wordt beweerd, dat hier van geen diefstal met binnenbraak sprake kon zijn, omdat »da diefstal gepleegd werd door iemand, die woonde in het huis waar zij die pleegde; O. immers, dat het onderscheid tusschen buitbraken en binnenbraken, volgens de art. 395 en 396 Strafregt, alleen daarin bestaat dat de eerste gepleegd wordt om zich den toegang te verschaffen tot de in art. 395 vermelde plaatsen, terwijl de tweede geschiedt door verbreking van de zich binnen die plaatsen bevindende sluitingen; dat alzoo de woorden van art. Zitting van den 3 Junij 1878. Diefstal, gepleegd door een bediende van een schuitenvoerder, van goederen, die hem als zoodanig waren toevertrouwd. — verklaringen van getuigen. Bijzondere meeningen of gissingen. Is art. 434 in verband met de artt. 427 en 428 1°. Strafvord. geschonden, door bij het arrest a quo als wettig bewijs aan te nemen de verklaring van een getuige, directeur eener stoombleekerij, dat er geen gelegenheid bestaat op de bleekerij om de reeds dicht gemaakte kisten te openen en te berooven, en dat men dan ook veel eenvoudiger en gemakkelijker diefstal van manufacturen zou kunnen plegen voor de inpakking? Ja. Moet deze verklaring niet als een opgave van den getuige omtrent een hem bekende, met de zintuigen waarneembare en door hem waargenomen omstandigheid, maar als een bijzondere meening of gissing worden beschouwd? Ja. 1. N. Westerink, oud 39 jaar, zonder beroep, 20. J. W. Westenberg, oud 39 jaar, zonder beroep, 30. M. Bosselman, gescheiden huisvrouw van F. W. Greger, oud 41 jaar, koopvrouw, allen geboren en wonende te Amsterdam, zijn requiranten van cassatie te en een arrest van het Gerechtshof te Amsterdam van den 6 Maart 1878 waarbij de twee eerste requiranten zijn schuldig verklaard aan diefstal gepleegd door een bediende van een schuitenvoerder van goederen die hem als zodanig waren toevertrouwd, de derde requirante aan medepligtigheid aan diefstal, gepleegd door een bediende van een schuitenvoerder van goederen, die hem als zodanig waren toevertrouwd, door het met weten houden van door die diefstal verkregen goederen, en, met toepassing van art. 59, 62 en 386 principale en 40. Strafregt, veroordeeld de eerste en derde requiranten ieder tot een tuchthuisstraf voor den tijd van vijf jaren en de tweede req tot gelijke straf van zes jaren solidair en bij lijfsdwang in de kosten op hunne veroordeeling gevallen, met last dat extract van het arrest voor zoverre de veroordeeling betreft, zal worden gedrukt en aangeplakt te Haarlem en te Amsterdam, voorts tot teruggave van de stukken aan overtuiging aan den eigenaar of rechthebbende, overigens met vrijspraak van hetgeen hun meer bij acte van beschuldiging wordt ten laste gelegd; de kosten daarop gevallen te dragen door den Staat. Naat was gehoord het verslag van de raadsheer Schuurman, en de advocaat der requiranten, Mr. P. Heemskerk van Amsterdam, de voorziening nader bij pleidooi had toegelicht, heeft de adv.-gen. Polis de volgend conclusie genomen: Edel Hoog Achtbare Heeren! Als eerste middel is in deze zaak voorgesteld: schending van de art. 206 en 211 Strafvord., in verband met art. 386 4°. C. P., door dat bij het arrest a quo 'niet uitdrukkelijk is beslist dat alle diefstallen gepleegd zijn terwijl de vermiste goederen aan de beide eerste beschuldigden in hunne hoedanigheid als schuitenvoerdersbedienden waren toevertrouwd. Bij het arrest van terechtstelling was aan de beide eerste beschuldigden ten laste gelegd van in overleg met elkander, tussen 1 Nov. 1875 en 15 Maart 1877, als schuitenvoerdersknechts van de Gebrs'. Scheuer herhaaldelijk manufacturen te hebben ontvreemd uit kisten die zij per schuit vervoeren moesten naar elf bij het arrest genoemde zeeschepen. Het Hof beslist, dat door de verklaringen van de getuigen Scheuer en Park, in overeenstemming met de eensluidende opgaven van de twee eerste beschuldigden, vaststaat, dat deze beschuldigden bij Scheuer samen in dienst zijn gekomen in de eerste helft van 1875 en slechts samen in dienst zijn gebleven tot einde Aug. 1876, toen de eerste beschuldigde dienst verliet en door een ander vervangen werd. Op die grond oordeelt het Hof, dat niet kan worden aangenomen dat de ontvreemdingen die na Aug. 1876 moeten hebben plaats gehad, van goederen bestemd om vervoerd te worden naar de drie laatsten der elf in het arrest van terechtstelling genoemde zeeschepen, deze beide beschuldigden tot daders hebben, terwijl voor ons door een aantal aanwijzingen, verkregen door de verklaringen van getuigen en de opgaven en erkentenissen der beide eerste beschuldigden, het Hof bewezen oordeelt, dat die beschuldigden zich, met uitzondering van het reeds gemelde niet bewezen geoordeelde, hebben schuldig gemaakt aan de feiten, die bij het arrest van terechtstelling ten laste gelegd, dus aan het in overleg met elkander tussen 1 Nov. 1875 en einde Aug. 1876 als schuitenvoerdersknechts van de Gebr. Scheuer herhaaldelijk ontvreemden van manufacturen uit kisten, die zij per schuit vervoeren moesten. Er is dus wel degelijk in 1e recht beslist, dat al de door de beide eerste beschuldigden weggenomen goederen hun ten vervoer, en dus in hunne hoedanigheid van schuitenvoerdersbedienden, waren toevertrouwd, en de Raad kan niet gaan onderzoeken of het Hof dit te recht op grond der in het arrest vermelde aanwijzingen heeft beslist, omdat de beantwoording der vraag wat door de aanwijzingen wordt bewezen, de taak is van de judex facti. Voor zover noodig, maak ik echter de Baad opmerkzaam op de in het arrest opgenomen verklaring der getuigen Scheuer en Park (op p. 53 van het arrest), waaruit blijkt, dat de getuige Scheuer belast was met het vervoer der goederen, bedoeld in het arrest van terechtstelling, voor zover ze vervoerd werden in de eerste acht in dat arrest genoemde zeeschepen, en dat de beide eerste beschuldigden, met uitsluiting van anderen, alleen en tezamen als schuitenvoerdersknechts belast waren met het vervoer dier goederen binnen Amsterdam. Met het eerste middel kan ik mij niet vereenigen. Bij het tweede middel wordt geklaagd over schending van art. 433 al. 1, in verband met art. 443, lo., Strafvord., door dat bij het beklaagde arrest een aanwijzing als bewezen is aangenomen op de verklaring van één getuige. De grief betrekt de opgave van den getuige Davidson (p. 49 van het arrest), dat hij in het begin van Dec. 1875, dus op denzelfden tijd als wanneer de inlading plaats had, 200 stuks Cambric n°. 15 en 16, van de derde beschuldigde gekocht heeft. Die omstandigheid is mede als aanwijzing gebezigd (zie de overweging op p. 54 van het arrest), en het middel is dus wel in stand gegrond, maar overigens, de geëerde pleiter heeft dit zelf erkend, in strijd met de jurisprudentie van den Hoogen Raad, zoo als die thans is gevestigd, zodat, vermits de pleiter tegen die jurisprudentie geen bezwaren heeft aangevoerd, ik, voor wat dit middel betreft, meen te kunnen volstaan met een verwijzing naar het aangetekende bij Mr. Teixeira de Mattos op art. 443 sub n°. 4. Het derde middel luidt: schending van art. 434, in verband met de artt. 427, 428 1°. Strafvord., door dat bij het arrest a quo verschillende omstandigheden als bewezen zijn aangenomen op verklaringen van getuigen die bijzondere meeningen zijn. De pleiter wees op de opgave van den getuige Nieuwenhuis, directeur der Twentsche stoombleekerij (p. 18 van het arrest), dat er geen gelegenheid bestaat op de bleekerij om de reeds dicht gemaakte kisten te openen en te berooven, en dat men dan ook veel eenvormiger en gemakkelijker diefstal van manufactuur zou kunnen plegen voor de inpakking; op de opgave van den getuige Wissman (p. 5 van het arrest), dat Cambric, als waarvan hier de zaak is, alleen voor tropische gewesten, maar niet voor Nederland geschikt is, en dat het hier te landen dan ook in den regel niet aan de markt komt, tenzij slecht gefabriceerd of beschadigd; op de verklaring van de getuige Sliphorst (p. 34 van het arrest), dat het goed, haar door de vrouw van den tweede beschuldigde vertoond of ter hand gesteld om daarvan kleedingstukken te maken, te fijn was om in zoo een burger huishouden gebruikt te worden; op de verklaring van den getuige Bruins (p. 32 van het arrest), dat het meubilair bij den eersten beschuldigde rijker was dan men bij ambachtslieden pleegt aan te treffen, en op die van den getuige van Oord (ibid.), dat de kamer van den eersten beschuldigde veel mooier gemeubeld was dan mensen van die stand dit doen kunnen. Maar dat alles zijn geen gissingen of meeningen van getuigen, maar opgaven van getuigen omtrent hun bekende, met de zintuigen waarneembare en door hen waargenomen feiten en omstandigheden. De verklaring van den getuige Nieuwenhuis constateert het ter zijner kennis zijnde feit, dat het toezicht op de bleekerij zoodanig is, dat voor diefstal uit de kisten geene gelegenheid bestaat; de getuige Wissman deelt mede de hem bekende omstandigheid, dat cambric, als die waarvan in dit geding sprake is, wel de qualiteiten bezit die in tropische gewesten, maar niet die welke in Nederland verlangd worden, en dan ook geen gewoon handelsartikel voor Nederland is; de getuige Sliphorst geeft op wat zij gezien heeft, dat namelijk het haar vertoonde en ter hand gestelde goed fijner was dan lieden van den stand der beschuldigden gewoonlijk kunnen bezitten, en de getuigen de Bruin en van Oord hebben op grond van eigen waarneming verklaard hoedanig het meubilair bij den eersten beschuldigde was, dat dit beter was dan men bij ambachtslieden pleegt te vinden en rijker dan zoodanige lieden gewoonlijk betalen kunnen. Ook het derde middel is dus onaannemelijk. Het vierde en laatste middel is: schending van art. 206, 211 en 439, in verband met art. 427 en 428 3e. Strafwet., door dat het beklaagde arrest is aangenomen, dat de derde beschuldigde alle goederen, welke volgens datzelfde arrest door de beide eerste beschuldigden zijn ontvreemd, heeft opgekocht, hoewel dat niet bestaanbaar is met zijn mede, volgens ditzelfde arrest, naar den eis der wet bevestigde, bekentenis, en voor deze omstandigheid in het arrest geen andere bewijsmiddelen is aangevoerd. Het middel berust op een onjuiste voorstelling van 's Hofs beslissing. De derde beschuldigde is bij het beklaagde arrest op grond van natuurlijke, door getuigenissen bevestigde, bekentenis (pag. 55 van het arrest), schuldig verklaard niet aan het opkoopen van al de door de twee eerste beschuldigden ontvreemde goederen, maar slechts aan het opkoopen van de bij het arrest van terechtstelling bedoelde goederen, met uitzondering van die waarvan bij het arrest a quo verklaard is dat zij behoort te worden vrijgesproken, d.w.z. van goederen die afkomstig zijn van diefstallen door de beide eerste beschuldigden gepleegd na Aug. 1876. De derde beschuldigde is dus schuldig verklaard aan het opkoopen der goederen, die in het arrest van terechtstelling als door haar opgekocht worden genoemd. En dat zij niet al de door de beide eerste beschuldigden ontvreemde goederen, want de beide eerste beschuldigden worden in het arrest van terechtstelling uitdrukkelijk gezegd "een gedeelte van het ontvreemde voor zich behouden te hebben", zodat dan ook aan de derde requirante en de bij het arrest a quo vrijgesproken vierde beschuldigde, bij het arrest van terechtstelling alleen wordt ten laste gelegd "een overgroot aantal stukken cambrics en shirting, allen herkomstig van de in dat arrest bedoelde bezendingen", onder zich genomen en verkocht te hebben, terwijl verder in hetzelfde arrest worden opgegeven welke stukken cambrics en shirting door de vierde beschuldigde zouden zijn verkocht, en als door de derde beschuldigde verkocht of bij haar gevonden worden genoemd: 200 stuks cambrics, door haar verkocht aan Davidson, minstens 400 stukken cambrics, door haar verkocht aan Richter, en 99 stuks cambrics, bij haar in beslag genomen, dus tezamen 699 stuks. In vermits nu de derde beschuldigde bekend heeft (p. 44 van het arrest), 200, 116, andermaal 200, en eindelijk 290, dus te zamen 806 stuks cambrics van de beide eerste beschuldigde gekocht te hebben, daarvan 200 stuks aan Davidson en 400 stuks aan Richter te hebben verkocht, en dat al de bij haar in beslag genomen en door haar verkochte cambrics van de beide eerste beschuldigden afkomstig zijn, ja, heeft het Hof voorzeker geen ongeoorloofd gebruik van deze bekentenis gemaakt, door op grond van die bekentenis, bevestigd door de verklaringen van getuigen, te beslissen, dat de derde beschuldigde de bij het arrest van veroordeling bedoelde goederen, dus de goederen die zij volgens dat arrest zou onder zich genomen hebben, en derhalve minder dan zij bekend heeft, van de beide eerste beschuldigden heeft gekocht, en is dus ook het vierde middel ongegrond. Ik heb de eer te concluderen tot niet-ontvankelijkverklaring van het beroep, voor zoverre dit, als onbeperkt, mede de bij het arrest gegeven vrijspraken betreft, overigens tot verwerping daarvan en veroordeeling van de requiranten solidair in de kosten. De Hooge Raad enz., Gelet op de middelen van cassatie, namens de requiranten voorgesteld bij pleidooi, en bestaande in: I. schending van de art. 206 en 211 Strafvord., in verband met art. 386 40. Strafregt, door dat bij het arrest a quo niet uitdrukkelijk is beslist dat al de diefstallen gepleegd zijn, terwijl de vermiste goederen aan de beide eerste beschuldigden in hunne hoedanigheid als schuitenvoerdersbedienden waren toevertrouwd; II. schending van art. 433 al. 1, in verband met art. 443, lo., Strafvord., door dat bij het beklaagde arrest een aanwijzing als bewezen is aangenomen op de verklaring van één getuige; III. schending van art. 434, in verband met de artt. 427 en 428, 1°., Strafvord., door dat bij het arrest verschillende omstandigheden als bewezen zijn aangenomen op verklaringen van getuigen die bijzondere meningen zogen; IV. schending van de artt. 206, 211 en 439, in verband met de artt. 427 en 428, 3°., Strafvord., door dat bij het beklaagde arrest is aangenomen dat de derde beschuldigde al de goederen, welke volgens datzelfde arrest door de beide eerste beschuldigden zijn ontvreemd, heeft opgekocht, hoewel dat niet bestaanbaar is met hare, mede, volgens datzelfde arrest naar den eisch der wet bevestigde, bekentenis, en voor deze omstandigheid in het arrest geen andere bewijsmiddelen zijn aangevoerd; Overwegende, dat de voorziening der requiranten is algemeen en onbeperkt, en derhalve mede is gericht tegen die gedeelten van het arrest waarbij zij vrijgesproken; En echter, dat daartegen de gewone voorziening in cassatie niet is toegelaten en de requiranten mitsdien in zooverre moeten worden verklaard niet-ontvankelijk; En, dat ter ondersteuning van het derde middel onder andere is gewezen op de verklaring van den getuige Nieuwenhuis, directeur der Twentsche stoombleekerij te Goor, voorzover deze heeft verklaard: »dat er geen gelegenheid bestaat op de bleekerij om de reeds gedroogde gemaakte kisten te openen en te berooven; dat men dan ook veel eenvoudiger en gemakkelijker diefstal van manufacturen zou kunnen plegen vóór de inpakking; En, dat bij het beklaagde arrest met betrekking tot de schuld van den eerste en tweede req. GERECHTSHOF TE AMSTERDAM. Burgerlijke kamer. Zitting van den 9 November 1877. Voorzitter, Mr. C. W. E. Vaillant. Tebekaegte. — Eigendom op bezit. — Aanbod van nadeelig bewijs in appel. G. van Altena, koopman, wonende te Amerongen, appellant, geÔVl?red?en door Mr. L. H. Po?vel, advocaat Mr. B. J. H. van Blad?mu?te?, te?en 1°. P. van den Broek, metselaar, wonende te Amerongen, en 2°. M. van de Grift, voerman, wonende te Amerongen, geÔ?intimeerde?, beide verschijnend? door den procureur J. G. Klein, advocaat Mr. D. J. H. van Ebden. Het Hof enz., Gehoord partijen ; Gezien de stukken ; Overwegende ten aanzicht der feiten : dat de appellant als oorspronkelijk eiser, bij litis introductieve dagvaarding, heeft gesteld te zijn eigenaar van het recht van tienden uit het blok genaamd "de Boveneng", gelegen in de gemeente Leersum, en waartoe onder anderen zouden behooren de tienden, gaande uit in genoemd exploot van voorschreven perceelen, en voorts, bewerend dat de toen oorspronkelijke gedaagden, thans geïntimeerden, zonder recht of titel, in Juli 1874 de voor de appellant bestemde tiendvruchten van genoemde perceelen zouden hebben weggenomen of doen weghalen, en dus doende een onrechtmatige daad hebben gepleegd, waardoor aan de appellant schade zoude zijn toegebracht, — op grond van dit een en ander heeft geconcludeerd, dat de geïntimeerden door de Arrondissements-Rechtbank te Amersfoort tot vergoeding van kosten, schaden en rentes zouden worden veroordeeld; dat, na verwerping door de Rechtbank van een exceptie van nietigheid van de dagvaarding, van de zijde van de geïntimeerden opgeworpen, — de appellant bij incidentele conclusie heeft geëist, dat de in de dagvaarding gestelde feiten zouden worden verklaard te zijn ter zake dienende en afdoende, en dat dientengevolgen de appellant zoude worden toegelaten die feiten, behalve door andere middelen rechtens, ook door getuigen te bewijzen; dat de Rechtbank daarop bij haar interlocutoire uitspraak van den 27 Oct. 1875, de appellant tot het getuigenbewijs, zonder van andere bewijsmiddelen te gewagen, heeft toegelaten; dat, ter uitvoering van dat vonnis, getuigenverhoren hebben plaats gehad ; — na afloop waarvan de appellant bij een nadere conclusie heeft te kennen gegeven, dat door hetgeen de getuigen hadden verklaard in verband met de stukken welke werden overgelegd, de feiten, waarvan hem het bewijs was opgelegd, voldoende waren bewezen, op grond waarvan de appellant heeft verklaard bij zijn reeds genomen conclusie te persisteren ; dat vervolgens op den 12 April 1876 door de Rechtbank een eindvonnis is gewezen, waarbij zegt de eis van de appellant is gewezen, oordelend, dat de weghaling van de tiendvruchten door de geïntimeerden niet was bewezen, en dat dientengevolgen een verder onderzoek (naar het recht namelijk van de appellant.) overbodig was; dat de appellant van deze uitspraak in hooger beroep is gekomen; dat de appellant bij zulke memorie van grieven, in de eerste plaats ziet bij het vonnis a quo daarbij bezwaar maken dat de Rechtbank, oordelend na de gehouden enquête, dat het bewijs door getuigen niet was geleverd, de appellant de gelegenheid niet heeft gegeven, om het feit der wegval van de tiendevruchten door de geïntimeerden door andere middelen te bewijzen, terwijl zij dan ook inmiddels een onderzoek naar het al of niet bestaan van des appellants recht op de tiendevruchten, zouden hebben kunnen instellen; dat ten gevolge van de wijze, waarop de eerste rechter de zaak behandeld heeft, thans in appel een herhaling volledig onderzoek moet plaatsvinden en wel: 1. naar het recht van den app. op de tiendevruchten waarover geschil; 2. de wegvoering door of op last van de geïntimeerden; dat, wat het eerste punt betreft: het bewijs van eigendom niet behoefde te worden geleverd, in casu, waar geageerd wordt, niet tot revindicatie van tienderecht, tegen een bezitter maar tot schadevergoeding wegens onrechtmatige daad, tegen derden; dat hier het bewijs van het bezit ter goeder trouw van het tienderecht bij den app. voldoende zoude zijn; dat de verklaringen der gehoorde getuigen naar die maatstaf moeten worden beoordeeld; dat, ingeval het oordeel van het Hof dienaangaande ongekondig voor des appellants bewering zoude zijn, hij dan alsnog in deze instantie verzocht te worden toegelaten tot het bewijs der feiten, door den app. nader geformuleerd; dat voorts met betrekking tot het tweede punt, de wegval der vruchten, de app. aan de geïntimeerden, het afleggen des noods van een decretaire eed heeft opgedragen, op welke gronden de app. heeft geconcludeerd: primair dat het hof na vernietiging van het vonnis a quo, hem alsnog zijn ter eerster instantie genomen conclusie zal toewijzen, en subsidiair 1° voor het geval dat het Hof van oordeel is, dat des appellants recht op de tiendevruchten, waarover geschil, is bewezen, doch niet het feit der wegvoering, dat hem zal worden verleend acte van een door hem te dien aanzien opgedragen eed; dat die eed door het Hof zal worden verklaard litisdecisoir, met reserve van des appellants recht om, na aflegging of weigering van die eed, zoodanig nader te concluderen als de app. geraden en nuttig zal oordeelen; en 2°. voor het geval dat het Hof van oordeel mogt zijn, dat het bedoelde recht van den app. niet is bewezen, dat het Hof dan de app. zal toelaten tot het bewijs der in de memorie omschreven feiten, waarvan de strekking is om het ten minste vijfjarig bezit van het tienderecht bij den app. aan te tonen; dat de geintimeerden bij memorie van antwoord het vonnis van den eerste rechter tegen de grief van den app. hebben verdedigd, en voorts ter bestrijding van de subsidiaire conclusie des appellants hebben in het midden gebracht, dat de conclusie strekkende tot eedsopdracht, hem niet kan volgen, omdat de opgedragen eed niet is litis-decisoir en meer omvat dan een daadzaak, welke door de geïntimeerden persoonlijk zoude zgn verrichten, en de andere conclusie niet, omdat het door den app. gewenste nadere getuigenverhoor, in strijd is met de wet, niet het tussen partijen in geschil zijnde feit betreft en ook niet inhoudt een door getuigen waarneembare daadzaak, op welke gronden door de geïntimeerden is geconcludeerd tot bekrachtiging van het vonnis a quo; dat, na wisseling der voormelde schrifturen, door partijen nog is gediend van nadere conclusies, welke van de zijde des appellants daartoe strekte, dat ter gemoedkoming van de bezwaren van de geïntimeerden, in de bewoordingen van den opgedragen eed een wijziging werd gebracht, met inbeslagname overigens van de alreeds door den app. genomen conclusies, terwijl van de zijde der geïntimeerden werd te kennen gegeven, dat ook na de in den eed gebrachte wijziging nog een der bezwaren van de geïntimeerden, dat namelijk de eed niet zoude zijn litis-decisoir, was blijven bestaan, terwijl echter de geïntimeerden, voor het geval de gewijzigde eed door het Hof wordt geoordeeld te zijn toelaatbaar als litis-decisoir, de geïntimeerden zich tot de aflegging daarvan bereid verklaarden; dat, vermits de eed door den app. aan den geïnt. niet onvoorwaardelijk is opgedragen, maar slechts subsidiair en onder de hiervoren vermelde voorwaarden, uit die hoofde het Hof, alvorens de eedsaflegging te bevelen, behoort te onderzoeken: 1°. of de grief van den app. tegen het vonnis a quo is gegrond; 2°. of het bewijs van het recht van den app. ten processe wordt gevonden, of althans de app. tot het leveren van een nader bewijs, overeenkomstig zijn verzoek zal moeten worden toegelaten? ad 1 ™., dat wel is waar, het vonnis van den eersten rechter slechts verleent toelating van het getuigenverhoor, zonder van andere middelen te gewagen; dat echter — ook aangenomen, dat die uitspraak een beperkende andere middelen uitsluitende strekking had, de grief van den app. desondervoor niettemin is ongegrond, daar deze, wel verre van te kennen te geven dat hij nog door meerdere middelen bewijs zoude kunnen leveren, integendeel bij zijn conclusie na het getuigenverhoor genomen, uitdrukkelijk heeft verklaard, dat hij door het verhoor, in verband met de door hen overgelegde stukken, zijn eis volledig bewezen achtte, zodat onder deze omstandigheden voor de rechter, ook zelfs indien het interlocutoire vonnis in ruimere bewoordingen zoudt zijn vervat, dat de zaak niet door een definitieve uitspraak te beslechten, en de app. het zich hebben te wijten, dat hij niet voor de einduitspraak andere Bewijsmiddelen heeft te berde gebracht; dat de app. wel heeft aangetoond, dat hij ten gevolge van het gewonnen van het tiendrecht op het blok Boveneng, bewijs, dat de in de dagvaarding genoemde perceelen de ooren, niet is geleverd; dat toch de verklaringen der ter eerster instantie gehoorde getuigen, zelfs in verband beschouwd met de overstukken, slechts enige vermoedens opleveren, die vooral tegen de onbekendheid van de verkoopers van het tiendrecht zich vinden, en dat het tiendpligtige perceelen, door het Hof niet genoeg worden geoordeeld, om als voldoende bewijs te kunnen worden beschouwd; dat de app. heeft beweerd, dat tot stand van een recht onder welke, het bewijs van eigendom niet zoude kunnen zodanig zijn, maar dat valt bezit ter goeder trouw voldoende, en dat voldoende bezit, zoodanig door een bewijs van de feiten, gestaafd zoude kunnen worden; dat, aangenomen dat de app. bij dagvaarding heeft gepresenteerd, dat hij thans ontvankelijk is zijn actie te baseren op eigenaar, hij desondervoor niettemin zijn subsidiair verzoek, om de door hem in zijn memorie van grieven vermelde feiten nader door getuigen te wijzen, niet vatbaar is voor toewijzing; feit dat reeds ter eerster instantie een verzoek om de door hem gestelde en door getuigen te bewijzen, door den app. gedaan en hem toegewezen is, met dat gevolg dat getuigen zijn gehoord; dat dan aan het imperatieve voorschrift van art. 199 B. R. Arrondissements-Rechtbank te Utrecht. Burgerlijke kamer. Zitting van den 16 Januari 1878. Voorzitter, Mr. A. W. Wichers. Regters, Mre.: J. van Walraven en Jhr. m. A. Wichers. Regtsvordering tot vernietiging eener overeenkomst van huur en verhuur op grond dat de huurder de stad zou hebben verlaten en de huur aan een ander hebben overgedaan, ontzegd. Een verpachting om het gehuurde zelf te bewonen is bij de huurovereenkomst niet gestipuleerd en ook in de wet niet uitgesproken. In casu, waar het betreft een benedenlokaal waarin sigarenmagazijn en depot op het Jokinen te Amsterdam, volgt dit ook niet uit den aard der overeenkomst. Het aangeboden bewijs, dat de gedaagde was chef van het bedoelde sigarenmagazijn en thans een ander in zyne plaats is aangesteld, als niet ter zake dienende of afdoende, met toegelaten. Mr. Adrian, hotelhouder, wonende te Amsterdam, eischer demandeur Mr. C. de Wilde, advocaat Mr. J. A. Levy van Amsterdam, tegen Heynemann, wonende te Amersfoort, gedaagde, procureur L. Celosse, advocaat Mr. Ph. A. Haas Az., van Amsterdam. 5a?egtbank enz., gezien de stukken, voor zooveel noodig geregistreerd; volgens de conclusies, door partijen genomen; behoort de pleidooi; Wat de daadzaken betreft: stelt de eiser bij dagvaarding en conclusie van eis dat hij door koop is eigenaar geworden van een gebouw, staande op Rokem in Amsterdam, wijk E, no. 159, kadaster sectie 28, groot 1 are en 8 centiaren - dat de gedachte van den voormaligen eigenaar van dat gebouw, Dethloff de eerste april 1878, voor een jaarlijkse huur van ƒ11 heeft gehuurd een gedeelte van het gebouw, bestaande uit een benedenlokaal waarachter twee vertrekken, een gedeelte van den kelder en van den zolder; en dat de gedachte in strijd met de bepalingen der wet en huurovereenkomst de hun verhuurde benedenwoning aan een ander afgestanden met te Amersfoort gevestigd heeft; Vooral de eiser, als getreden in de rechten en verplichtingen van den voormalige eigenaar en verhuurder van gemelde gebouw, op grond waarom hij onverkrenbaar is de vernietiging der voormelde huurovereenkomst met vergoeding van kosten, schaden en interesten te lijnen en op die gronden heeft geconcludeerd dat bij vonnis dezerzaam voor zooveel de ontbinding betreft, uitvoerbaar bij voorraad, aangetoond verzet of hooger beroep, met of zonder borgtocht zal zijn ontbonden de overeenkomst van huur en verhuur ten aanzien van de bovenomschreven benedenwoning tussen partijen bestaande, met verklaring dat alle verdere huur en verhuur zal zijn en blijven vernietigd; voorts de gedachte zal worden veroordeeld om die ten gevolge de voormelde door hem gehuurde benedenwoning binnen acht dagen na de betekening van het in dezen te wijzen vonnis ontruimd, ter vrije beschikking van den eiser, als tijdelijke eigenaar, te stellen, bij gebreke waarvan eiser zal zijn gemagtigd den gedachte het bezit te nemen volgens de wet en des noods met behulp van de daartoe gestelde magten, eindelijk de gedachte. Zal worden veroordeeld om tot vergoeding van kosten, schaden en interessen, wegens het niet-nakomen van de verplichtingen en de ontbinding van de huurovereenkomst, aan de eiser te betalen de som van 407.50, bedrag gelijkstaande met de in beide laatste kwartalen huur of zooveel minder als de Regtbank voegzaam zal oordeelen, alles met veroordeling van de ged. in de kosten van het rechtsgeding; Dat de ged. bij conclusie van antwoord heeft geconcludeerd tot niet-ontvankelijkverklaring, immers ontzegging van de eis, met veroordeling van de eiser in de kosten van het geding, op grond dat de ged. de positieve van die eis, speciaal, dat hij in strijd met wet of overeenkomst het gehuurde aan een ander zou hebben afgestaan, ten stelligste ontkent; Dat de ingestelde actie mitsdien is ongegrond en onbewezen, en de eiser bovendien niet competeert, ook nadat hij zegt getreden te zijn in de rechten en verplichtingen van de vorige eigenaar — verhuurder; Dat het gehuurde, bestaande in een benedenlokaal, waarachter twee vertrekken, gedeelte kelder en gedeelte zolder, vroeger Rokin E, 159, thans Rokin E, 28 te Amsterdam, van de aanvang der huurovereenkomst af tot heden in huur en gebruik is voor dezelfde zaak, op dezelfde wijze, tot hetzelfde doel en bestemming als waartoe het door de ged. van de vorige eigenaar is gehuurd en sedert geruimen tijd. met de actuële eigenaar, dezen eiser, op dezelfde wijze is voortgezet, zodat de ingestelde vordering is volkomen en bewezen ongegrond en inadmissibel; Dat toen de ged., wiens actuële verblijf te Amersfoort is, eens in deze volmaakt onverschillige zaak, daar hij het gehuurde ook te Amsterdam niet bewoonde en het daarvoor ook niet gehuurd had, de bovenomschreven huurovereenkomst met de vorige eigenaar sloot, hij was chef of dirigent van het filiaaldepot van geïmporteerde Havanasigaretten van T. Maurice en Comp. tot Hamburg, welke de poort van stonden af aan in het gehuurde onder die in grote letters voor de deur leesbare naam van T. Maurice en Comp. is gevestigd en ook voortdurend tot heden is gebleven, en uitgeoefend gelijk het daartoe door de ged. was gebuurd, en zulks met volkomen goedvinden en medeweten zowel van den vorigen eigenaar-verhuurder als van dezen eischer, den actuëlen eigenaar, die thans de onderhavige vordering slechts als een middel gebruikt, omdat hij wellicht een andere bestemming voor het gehuurde heeft die hem beter convenieert, maar daarom het recht niet heeft zich aan wettige verplichtingen te onttrekken; dat de procureur des eischers bij geregistreerd procureurs-acte den 6 Nov. 1877 aan den procureur van den gerechtvaardigde heeft doen betekenen: 1. dat de eischer in het tussengebiedde partijen aanhangige rechtsgeving alsnog zal overleggen: 1°. een ongetekend afschrift der op 15 Jan. 1875 tusschen den heer Dethloff Siem en den gerechtvaardigde aangegane huurovereenkomst (behoorlijk geregistreerd), met sommatie om den inhoud daarvan als waar of echt te erkennen, bij gebreke waarvan dit voor erkend zal worden gehouden; 2°. een uittreksel uit de acte van scheiding der gemeenschappelijke goederen, die tusschen den heer Dethloff Siem en zijn op den 19 Febr. 1870 overleden echtgenote vrouw H. Schohuis bestaan heeft, alsmede der nalatenschap van laatstgenoemde op den 28 Febr. 1871 voor den notaris J. Mulder te Amsterdam verleden, waarbij het gebouw aan het Rokin te Amsterdam wijk E, n° 28, vroeger n° 159, aan eerstgenoemde is toegescheiden en aanbedeeld; 3°. een afschrift van het koopcontract van 3 Mei 1876, voor de notaris J. Mulder voornoemd verleden, waarbij de eischer voorschreven gebouw van den heer Dethloff Siem heeft gekocht; 4°. een uittreksel uit het bevolkingsregister der gemeente Amsterdam, waaruit blijkt, dat de gerechtvaardigde den 4 Mei 1877 is afgeschreven naar Amersfoort, en zulks met aanbod van visie en afschriften overeenkomstig de wet; XI. dat blijkens het sub 3 vermelde koopcontract, gelijk trouwens door den gerechtvaardigde bij antwoord reeds is opgemerkt, in de dagvaarding en conclusie van eisch een schrijffout is ingelopen, die bij deze wordt hersteld, daar, in plaats van wijk E, 159, sectie 28, n° F 4546, in die stukken had behooren te staan wijk E, n° 28, vroeger n° 159, sectie F, n° 4546; O., dat bij deurwaarders-expeditie van 21 Oct. 1877, ten verzoeke van de firma Th. Maurice en Comp. te Hamburg en van den gerechtvaardigde, aan den eischer is geïnsinueerd en aangezegd: dat de requiranten wensen gebruik te maken van het recht om de huurovereenkomst door den req. M. D. Hevnemann op 15 Jan. 1875 betreffende het perceel bovenomschreven, tot vestiging van het filiaaldépôt van geïmporteerde Havanasigaren van de firma Th. Maurice en Comp., met den toenmaligen eigenaar aangegaan en met den geïnsinueerde als actuëlen eigenaar voortgezet; welke huurovereenkomst op 1 Mei 1878 zou eindigen, nog drie jaren daarna, en dus tot 1 Mei 1881, op dezelfde voorwaarden voort te zetten als waarop die is lopende, en mitsdien den geïnsinueerde legaal kennis geven, dat die huurovereenkomst door de requiranten zal worden, op 1 Mei 1881 op denzelfden voet en voorwaarden als de bestaande vijf jaar, met meerdere huurovereenkomsten huurovereenkomst dat bij exploit den 1 Nov. 1877, ten verzoeke van den ged. en voor zooveel noodig ten verzoeke van de firma Th. Maurice en Comp. te Hamburg, door den deurwaarder J. Hartsuyker te Amsterdam meegebracht, door dien deurwaarder bijgestaan door twee getuigen aan den eischer is aangeboden: 1. een som van ƒ200, ter voldoening van drie maanden huurpenningen verschuldigd ter zake bovenomschreven gehuurd perceel, 2. een som van ƒ3.75 voor drie maanden duinwater, beiden op den dag van het exploit verschuldigd; 3., dat de procureur des gedaagden bij geregistreerde procureursacte van 4 Dec. 1877 aan den procureur des eischers heeft doen aanzeggen en beteekenen met laten van afschriften dat in de zaak tusschen partijen aanhangig, de ged. zich zal bedienen van de volgende stukken, als: 1. een brief dd. Amsterdam 19/2/76, van den eischer aan de heren Th. Maurice en Comp. te Hamburg (behoorlijk geregistreerd); 2. een brief dd. Hamburg 21 Febr. 1876 van de heren Th. Maurice en Comp. aan den eischer met daaronder gestelde verklaring van den notaris W. K. Schramm te Hamburg dd. 5 Nov. 1877 (behoorlijk geregistreerd); 3. dat op den dag waarop de zaak is bepleit, de procureur des eischers ter audiëntie namens den eischer heeft aangeboden te bewijzen, dat de ged. als chef of dirigent van het filiaaldépôt van geïmporteerde Havanasigaren van Th. Maurice en Comp. te Hamburg, in het gehuurde perceel te Amsterdam gevestigd, is ontslagen en door een ander vervangen, en van dat aanbod actie heeft gevraagd; Wat het recht betreft: 3. dat als tussen partijen in confesso, en derhalve als in dit geding vaststaande, moet worden aangenomen: 1. dat bij huurovereenkomst den 15 Jan. 1875 tusschen den heer Dethloff Siem te Amsterdam en den ged. gesloten, door eerstgenoemde aan laatstgenoemde is verhuurd voor den tijd van drie jaren, in te gaan den 1 Mei 1875, een benedenlokaal, waarachter twee vertrekken, waaronder een gedeelte kelder en gedeelte zolder, staande te Amsterdam Rokin E 159, thans E 28, onder anderen op voorwaarde dat de huurder de huur aan niemand zal mogen afstaan of overdragen; dat kort nadat de huur was ingegaan, in het verhuurde perceel is gevestigd een magazijn of depot van geïmporteerde Havanasigaren van Th. Maurice en Comp. te Hamburg; daarvan aankondiging is gedaan, de naam van bedoelde firma voor de deur van dat perceel is geplaatst, en een en ander steeds in denzelfden toestand is gebleven; dat de eischer door aankoop eigenaar is geworden van het verhuurde perceel, en als zoodanig is getreden in de rechten en verplichtingen van de oorspronkelijke eigenaar-verhuurder; dat de genaamd den 4 Mei 1877 uit het bevolkingsregister van de gemeente Amsterdam is afgeschreven naar Amersfoort, en in laatstgenoemde gemeente woont; dat de eisch strekt tot ontbinding met schadevergoeding van de tussen eischer en eischers voorganger en de genaamd gesloten huurovereenkomst, op grond dat de genaamd in strijd met de bepalingen van de wet en de huurovereenkomst de huur aan een ander zou hebben afgestaan en zich te Amersfoort gevestigd; dat derhalve de eischer zal hebben te bewijzen, dat de genaamd de huur aan een ander heeft afgestaan of overgedragen; dat hij zich daartoe beroept op het erkend feit, dat de genaamd niet woont in het gehuurde perceel, doch zich heeft gevestigd te Amersfoort; dat bij de huurovereenkomst aan de huurder de verplichting niet is opgelegd om het gehuurde te bewonen, dat die verplichting bij de wet nergens is uitgesproken en ook in het onderhavige geval, waar het niet geldt huur van een huis of woning, maar van een benedenlokaal waarachter twee vertrekken en een gedeelte kelder en zolder, niet uit de aard van de overeenkomst voortvloeit; dat wel blijkens huurcontract de huur is aangegaan door de genaamd, niet door de firma Th. Maurice en Comp., en ook niet door de genaamd als gemachtigde van deze, doch dat het perceel is gehuurd ten behoeve van een te Amsterdam te vestigen depot van sigaren van de firma Th. Maurice en Comp., waarvan, zoo als tussen partijen buiten geschil is, tijdens de ingang van de huur de genaamd (Aan de rechter heeft in dit vonnis berust.) ARUBANDE REGERING-BANK TE ZIERIKZEE. Burgerlijke kamer. Zitting van den 18 December 1877. Voorzitter, Jhr. Mr. M. J. Schuurman-Bolk, Regters, Mrs.: J. W. A. Schneiders van Geysefswert en A. Heemskerk. Art. 881 B. W. Wanneer de vordering van een erfgenaam tot verkrijging der erfenis of een deel daarvan wordt bestreden met de bewering, dat hij niet zou zijn enige erfgenaam, en dus niet blijkt tot welk deel hij gerechtigd is, moet dan de eischer het bewijs leveren, dat hij wel eenige erfgenaam is, of de gedaagde, dat hij dit niet is. In laatstgemelde zin, kan de beslissende eed aan de gedaagde worden opgedragen, om daarmee het bestaan te betvijgen van een schuldbekentnis, welke de eischer niet kan of om aannemelijke redenen niet wil overleggen? Ja. J. A. Isheim, kleermaker, wonende te Zierikzee, eischer, procureur Jhr. Mr. J. W. D. Schotbeque Boeije, tegen J. Koogenboom Jr., zonder beroep, wonende te Haamstede, gedaagde, procureur Mr. J. M. Isebree Moens. De Rechtbank enz., Gehoord partijen; Gezien de procesuele stukken, voor zooveel noodig geregistreerd. Overwegende, dat de eischer, na gedane sommatie bij deurwaarders exploit van den 5 Juli dezes jaars, de ged. voor deze Rechtbank heeft geroepen, bij exploit van denzelfden dag, om te worden veroordeeld tot betaling aan de eischer, tegen behoorlijk bewijs van kwijting, van f 1110.325, met de rente tegen 5 ten honderd sedert den dag der dagvaarding, en de kosten van het proces; 0., dat hij die vordering heeft gegrond op de navolgende posita: dat de ged. zich op den 13 Maart 1849 heeft verbonden. 