Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 26, 1864, no. 2602, 24-07-1864 
Maandag, 25 Juli 1864. N°. 2602. WEEKBLAD VAN HET REGT. REGTSKUNDIG NIEUWS- EN ADVERTENTIE-BLAD. ZES-EN -TWINTIGSTE JAARGANG. JUS ET VERITAS. Dit blad verschijnt geregeld, twee malen per week. Prijs per jaargang f 20; voor de buitensteden, franco per post, met f 1.20 verhooging. — Prijs der advertenties, zonder het zegelrecht, 20 cents per regel. — Bijdragen, brieven, enz., behalve van de HH. gewone correspondenten, franco. PROVINCIALE HOVEN. PROVINCIAAL GERECHTSHOF IN GELDERLAND. Burgerlijke Hoge Raad. Zitting van den 23 Maart 1864. Voorzitter, Mr. J. Rad van Gameren. Wanneer een appellant, tegen wie verstek is verleend met ontslag van den verweerder van de instantie, zich andermaal in hooger beroep voorziet, doch zonder de kosten, op het verstek gevallen, te hebben voldaan, geeft dit aanleiding tot nietigheid van dagvaarding, doch moet hij in zijn beroep niet-ontvankelijk worden verklaard. Gedeeltelijke voldoening aan het vonnis, door betaling, in mindering van hoofdsom, renten en kosten gedaan, zonder reserve, stelt de partijen in overeenstemming met het vonnis daar en maakt het appel niet-ontvankelijk. D. H. N. van O. c. s., te Amsterdam, appellanten, tegen C. E. van O. c. s., te Arnhem, geïntimeerden. Het Hof enz., (Post office.) Overwegende ten aanzicht van het recht: dat, naar aanleiding van de beweringen der geïntimeerden, eerst en vóór alles behoort te worden onderzocht, of het door de appellanten ten deze ingestelde hoger beroep, op de door de geïntimeerden aangevoerde gronden, als niet-ontvankelijk moet worden beschouwd, daar toch, bij toestemmende beantwoording dier vraag, het onderzoek der zaak ten principale buiten aanmerking moet blijven; En dienaangaande, dat, volgens het bepaalde bij art. 75 B. R., wanneer tegen eenen eiser, die ten betreffende rechtsdag niet is verschenen, zoo als in casu, tegen den tweeden en derde van de appellanten, die door hun appel als eiseren waren opgetreden, verstek is verleend en de verweerder uit die hoofde van de instantie is ontslagen geworden, met verwijzing van den eiser in de kosten van het verstek, — zodanige eiser wel den aanleg op nieuw kan beginnen, doch niet dan na voorafgaande betaling der gezegde kosten; dat het niet-naleven van deze gehoudenheid geenszins gelijkstaat met een nietigheid van dagvaarding, door het niet in acht nemen van voor zodanige exploiten, op straffe van nietigheid, voorgeschreven formaliteiten, maar dat zulks integendeel voor de nalatigen de bevoegdheid doet verloren gaan om hun zaak aan het oordeel des rechters te onderwerpen, en alzoo wel strekken kan om een daaruit ontleende niet-ontvankelijkheid te staven, maar geenszins, als een nietigheid van dagvaarding zulvende daarstellen, kan worden geldende gemaakt; dat derhalve het door de geïntimeerden uit dit verzuim ontleende middel van niet-ontvankelijkheid, immers wat betreft den tweeden en den derde app., als zodanig behoort te worden toegelaten; Dat, ook wanneer wordt aangenomen, dat het hoger beroep van den eersten der appellanten door deze niet-ontvankelijkheid niet mee wordt getroffen, terwijl tegen hem vroeger geen verstek was verleend, en de wettelijke termijn van hoger beroep op den 29 Dec. 1863 voor hem nog niet was verstreken, dit appel desniettemin niet is ontvankelijk, daar toch, volgens art. 334 van het zooeven gezegde wetboek, elke partij, die uitdrukkelijk of stilzwijgend berust heeft in een vonnis, niet meer ontvankelijk is om daarvan te komen in hoger beroep, terwijl het in facto door de geïntimeerden wordt beweerd, en door die app. wordt erkend, dat deze op den 9 Dec. ARRON DISSEMENTS-REGTB ANKEN. ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE BRIËLLE. Iturgerlijke kitmer, Zitting van den 21 Junij 1864» Voorzitter, Mr. J. van der Feen. Hervormde Kerk. — Reglement. — Rekening. — Bevoegdheid. Is de regteriijke magt bevoegd om te oordeelen over eene vordering tol rekening en verantwoording, door kerkvoogden eener Hervormde gemeente ingesteld tegen een vroeger bestuur? — Ja. i» het algemeen reglement voor het bestuur der Hervormde kerk in het Koningrijk der Nederlanden, vastgesteld bij Kon besluit van 7 Jan. 1816, en de daaruit voortgevloeide verschillende provinciale reglementen op de administratie der kerkelijke fondsen, in regten verbindendt — Ja. De officier van justitie, Mr. I. C. M. van den Honert, heeft de volgende conclusie genomen: De officier van justitie, Overwegende, dat het eiserende collegium, na behoorlijke machtiging van het provinciaal collegium van toezicht over de kerkelijke administratie der Hervormden in Zuid-Holland, de gedaagden Kerkeraad hebben gedagvaard om veroordeeld te worden tot het doen van rekening en verantwoording van het beheer en de administratie der kerkelijke goederen en fondsen der Hervormde gemeente te den Bommel, gevoerd of nog te voeren tot aan de af- en overgave dier administratie, ten einde te komen tot de bepaling van het saldo van rekening, en omdat saldo, indien het blijken zal te bestaan, met de verdere goederen en fondsen der gemeente aan de eiserende partij te geven, met verklaring tevens, dat de gedaagden, bij het in gebreke blijven om op den daartoe door de deken-commissaris te verschijnen dag van rekening te doen of het saldo van rekening met de verdere goederen en fondsen der gemeente over te geven, daartoe zal kunnen worden genoodzaakt door inbeslagname en verkoop der goederen van elk der kerkeraadsleden tot een door de Rechtbank te bepalen som, alles met veroordeling van de leden van de gedaagden Kerkeraad, ingeval van tegenspraak, in hun privé in de kosten van dit rechtsgeding, die anders bij toestemming of berusting zullen worden geleden als kosten-rekening. Dat de gedaagden deze vordering hebben bestreden: 1°. met een exceptie van incompetentie ratione personae et materiae; 2°. van niet-ontvankelijkheid, op grond, dat de eisers niet bezitten de qualiteit, waarin zij ageren; 3°. dat, zelfs bij het bezit dier qualiteit, de eisers, alvorens dit proces te beginnen, niet hebben voldaan aan de bij het reglement gevorderde formaliteiten; en eindelijk 4°. dat de gedaagden ontkennen ooit de kerkelijke fondsen der gemeente te den Bommel te hebben geadministreerd en mitsdien daarom niet rekenplichtig zijn; Dat de gedaagden daarop hebben geconcludeerd: 1°. dat de Rechtbank zich zal verklaren onbevoegd om van het tegenwoordige geding kennis te nemen; en subordinaat, voor het geval, dat de rechter zich zou verklaren bevoegd, de eisers te verklaren niet-ontvankelijk in hunne vordering, immers en in alle geval, dat deze hun zal worden ontzegd, alles met veroordeling van de leden van het eiserende collegium in solidum en in privé in de kosten van deze procedure; Met betrekking tot de beweerde incompetentie der Rechtbank, dat deze is gegrond op de bepalingen van art. 6 en 61 van het reglement op de administratie der kerkelijke fondsen enz. in Zuidholland; dat, indien bij de aangehaalde artikelen of bij enig ander artikel van dat reglement werkelijk was bepaald, dat, indien door het college van kerkvoogden een vordering als de onderwerpelijke moest worden ingesteld, deze moest worden gebracht ter kennis van het in de aangehaalde artikelen aangewezen administratieve college, en onttrokken aan de kennisneming van de rechtelijke macht, een zodanige bepaling zou strijden zoowel tegen de bepalingen der Grondwet, onder welks bestaan dat reglement is tot stand gekomen, als met die, waaronder wij thans leven; dat alzoo een zodanige bepaling voor de rechter, wiens eerste verplichting het is de Grondwet te onderhouden en te handhaven, als niet geschreven zou moeten worden gehouden; dat die aangehaalde artikelen dan ook deze algemene en met de Grondwet strijdige strekking volstrekt niet hebben, maar slechts voorzien in bepaalde, bij die artikelen aangeduide, gevallen van louter administratieve aard; dat art. 6 de beslissing van geschillen, die ten aanzien van de administratie in de gemeenten mochten ontstaan, aan de kennisneming van het provinciaal college opdraagt, vooral om te zorgen voor het herstel van gebreken en misbruiken, die ontdekt mochten worden; dat in casu alhier geen sprake is van enig geschil ten aanzien van de administratie en alzodanig dit art. 6 hier, bij de beslissing van de vraag omtrent 's regters bevoegdheid, alle toepassing mist; dat bij art. 61 de beslissing van onverwachte geschillen tussen kerkeraad en kerkvoogden is opgedragen aan het provinciaal college, behoudens hoger beroep op den Koning; dat de kennelijke bedoeling van deze bepaling is om de geschillen, welke tussen deze beide genoemde colleges mochten ontstaan, aan de beslissing van de genoemde administratieve macht op te dragen; dat de gedaagde Kerkeraad echter in dit geding niet kan geacht worden als zodanig voor de rechter te zijn geroepen; dat toch de eigenaardige werkkring is om te zorgen voor de zedelijke belangen van de gemeente en die van het college van kerkvoogden voor die van het stoffelijke belangen; dat in een dergelijke verhouding tussen deze twee colleges het wenselijker kan zijn, dat, bij het ontstaan van verschillen, de beslissing wordt opgedragen aan een administratieve macht, omdat deze van die aard moet worden geacht te zijn, van ze met aan de kennisneming van de rechtelijke macht te onderwerpen; dat. Echter, dat de Kerkeraad in dit geding geenszins voorkomt in hun eigenlijk karakter, als zorgende voor de zedelijke belangen, maar bij uitzondering en, zoo als uit de stukken, ten processe voorhanden, blijkt, bij dispensatie belast geweest met de zorg en het bestuur der fondsen der gemeente, en alzoo met de zorg voor hare stoffelijke belangen; Dat de eischers, als opgevolgd in dat bestuur, thans van de gedaagden Kerkeraad, voorzover hare gevoerde administratie en beheer dier fondsen betreft, vragen rekeningen verantwoording; Dat eene zoodanige Vordering, volgens de bepalingen der Grondwet zowel van 1815, onder welker bestaan het reglement is uitgevonden, als volgens die van 1840 en 1848, de regterlijke macht, met uitzondering van iedere andere macht in den Staat, de enige bevoegde is om van deze vordering kennis te nemen; Dat met betrekking tot de voorgestelde niet-ontvankelijkheid, op grond, dat de eischers niet bezitten de kwaliteit, waarin zij ageren: Dat de eischers bewijzen door de Koning te zijn benoemd tot kerkvoogden der Hervormde gemeente te den Bommel; Dat de gedaagden, hoezeer die benoeming erkennende, beweren, dat de Koning onbevoegd was tot die benoeming, en dat het reglement, krachtens hetwelke die benoeming heeft plaats gehad, op de Hervormde gemeente te den Bommel niet toepasselijk is; Dat, wat ook moge zijn van de bevoegdheid des Koninga, van wie het reglement van 7 Jan. 1816 omtrent het beheer der Hervormde kerk afkomstig is, - ofschoon het dan ook met kerkelijk overleg is ontworpen, - in alle geval het Hervormde kerkgenootschap als zedelijk lichaam bevoegd en bij machte was om dat reglement, van waar ook afkomstig, aan te nemen en zulks werkelijk heeft gedaan, en zich naar de daarbij gemaakte instellingen heeft gedragen, en zelf daadwerkelijk, sinds de aanneming tot op heden, heeft getracht als den grondslag van deszelfs bestaan, en zowel algemeen als provinciaal en gemeentelijk daaraan uitvoering heeft gegeven, zodat die instellingen niet stilzwijgend, maar uitdrukkelijk met der daad zijn aangenomen en onderhouden door het zedelijk lichaam zelf, als uitmakende de statuten van deszelfs bestaan (zie de conclusie van den heer procuratie-general bij den Hoogen Raad en het daarop gewese arrest, vermeld in zijn verzameling, afd. Gemengde Zaken, deel IV, pag. 8 en volgend; O., dat, onder zodanige omstandigheden, echter ten aanzien van het geheel seculier lichaam, waarvan de Hervormde gemeente te den Bommel een gedeelte uitmaakt, het onverschillig is, of de oorsprong der reglementen van zijn bestuur al dan niet van een bevoegd gezag zijn uitgegaan, omdat het lichaam zelf, hoezeer dan al niet ex lege, dan toch zeker ex contractu, door zodanig reglement is gebonden; O., dat alzoo de door de gedaagden voorgestelde grond van niet-ontvankelijkheid allen grond mist; O, met betrekking tot den tweede grond van niet-ontvankelijkheid, dat de eisers niet zouden hebben vervuld de formaliteiten, die zij hadden te observeren voor het instellen van deze rechtsvordering: O., dat de eisers geen andere formaliteiten daarvoor te vervullen hadden dan het vragen en verkrijgen eener autorisatie van het provinciaal college van toezicht; O., dat ten processe blijkt, dat die autorisatie is gevraagd en vóór het instellen der rechtsvordering door dat college verleend; O. eindelijk, dat de gedaagden hebben ontkend te hebben beheerd en bij gevolg rekenplichtig te zijn; O., dat deze bewering volgens de productie van de eisers ten eenenmale wordt wedersproken, en hoezeer er, buiten den Kerkeraad, heeft bestaan of nog bestaat een kerkmeester, echter ten processe voldoende blijkt, dat deze laatstgenoemde alleen heeft gehandeld voor en namens den Kerkeraad; O., dat alzoo, naar de bepalingen van het gemeene recht, de gedaagden zijn verantwoordelijk voor de handelingen van hem, die voor en namens hen heeft beheerd, en mitsdien de tegenwoordige rechtsvordering wel en terecht tegen den gedaagden Kerkeraad is ingesteld; Concludeert: lo. dat het der Rechtbank mag behagen zich te verklaren bevoegd om van de tegenwoordige rechtsvordering kennis te nemen; en 2°, met verwerping van de door de gedaagden opgeworpen excepties van niet-ontvankelijkheid, de vordering van het eiserende college toe te wijzen; alles met veroordeling van de gedaagden, leden van den Kerkeraad der Hervormde gemeente te den Bommel in privé in de kosten van deze procedure. De Rechtbank enz., Overwegende, wat de daadzaken aangaat: dat de eiser stelt, dat, bij Kon. besluit dd. 9 Sept, 1862, n°. 49, is ingetrokken de vergunning, verleend bij Kon. besluit dd. 10 Mei 1820, n°. 13, waarbij de Hervormde gemeente te den Bommel is uitgezonderd van het provinciaal reglement op de administratie der kerkelijke fondsen en de kosten van eredienst bij de Hervormde gemeente in Zuidholland, gearresteerd bij Kon. besluit dd. 12 Nov* 1819, n°. 65; dat bij voormeld Kon. besluit van 1862 is bepaald, dat de kerkelijke administratie bij de Hervormde gemeente te den Bommel voortaan geheel zal worden ingericht volgens dat reglement van 1819, en wijders daarbij benoemd zijn de kerkvoogden voor die gemeente; dat van dat Kon. besluit en van die benoemingen door den burgemeester der gemeente den Bommel op hooger last een afschrift aan de ged. is toegezonden, en er sedent een benoeming van notabelen heeft plaats gehad; terwijl door kerkvoogden, bij brief van 13 Nov. 1863, aan den ged. het verzoek is gericht om binnen veertien dagen het beheer der kerkelijke administratie in handen van kerkvoogden ten overstaan van notabelen over te geven, welk verzoek bij een aan de ged. gedane aanschrijving door het provinciaal collegium van toezicht is herhaald; dat de ged. zich daartoe niet bereid heeft getoont, en dien ten gevolge in een vereenigde vergadering van kerkvoogden en notabelen dd. 7 Febr. 1863 is besloten, ten gevolge van ontvangen aanschrijving van het provinciaal collegium van toezicht, dd. 18 Dec. 1862, om te dezer zake in recht tegen de vroeg kerkelijke administratie te procederen, welk besluit is goedgekeurd door het provinciaal collegium van toezicht, bij resolutie dd. 19 Febr. 1863; en mitsdien, daar de ged. in gebreke is gebleven om aan zijn verplichtingen te voldoen, heeft geconcludeerd: dat de ged. bg vonnis deser logiërbani, exécutable bij voorraad, niet tenstaande verzet of hooger beroep, en zonder borgstoot, zal worden veroordeeld om aan de eiser, binnen den tijd van vier weken na de betekening van bet in deze uit te spreken vonnis, ten overstaan van eenen daartoe te benoemen commissaris, in het bijzijn of ten overstaan al of niet van notabelen der gemeente, in den vorm, bij de wet voorgeschreven, te doen rekening en verantwoording van het beheer en de administratie der kerkelijke goederen en fondsen der Hervormde gemeente te den Bommel, door den gedaagden Kerkeraad gevoerd of nog te Toeren lot aan de af- en overgave van de administratie, ten einde te komen tot bepaling van het saldo van rekening; mitsgaders om dat saldo, indien het zal blijken te bestaan, met de verdere goederen en fondsen der gemeente aan den eiser over te geven, waaromtrent hij zich alle vorderingen voorbehoudt, die hij naar gelang der omstandigheden zal vermeenen te kunnen of moeten doen, met verklaring tevens, dat de ged., bij het in gebreke blijven om op den daartoe te bepalen dag voor den rechter-commissaris te verschijnen of rekening te doen, of het saldo van rekening met de verdere goederen en fondsen der gemeente over te geven, daartoe zal kunnen worden genoodzaakt door in-beslagname en verkoop der goederen van elk der kerkeraadsleden, tot een door de Rechtbank te bepalen som, alles met veroordeeling van de leden van de gedaagden Kerkeraad, ingeval van tegenspraak, in hun privé in de kosten van dit proces, met bepaling, in het geval van toestemming of veroordeling, dat die kosten zullen worden geleden als kosten van process in substantie; en dat de gedaagde hiertegen in substantie heeft aangevoerd: dat hij nimmer heeft gehad of gevoerd het beheer en de administratie der kerkelijke goederen en fondsen der Hervormde gemeente te den Bommel, en dus jegens niemand rekenplichtig is; dat de éénige persoon, die sedert jaren met dat beheer is belast, en daarvan jaarlijks rekening en verantwoording doet aan den gedaagde, is de kerkmeester dier Hervormde gemeente, welk feit de gedaagde heeft aangegeven. De rechtbank heeft uiteindelijk aangenomen dat de Koning die bevoegdheid had, daar weerom de eisers, alvorens dit proces te entameren, aan de daartoe bij dat reglement gevorderde formaliteiten niet hebben voldaan. Op welke gronden de gedachte heeft geconcludeerd: dat de Kerkbank zich ten gronde inzicht en persoon van dit geding zal verklaren onbevoegd om van dit geding kennis te nemen; wijdens de eisers worden verklaard met onmogelijkheid in zijn eigen recht, immers hem die zal worden ontzegd cum ex jure, waartoe ieder der eisers sojuum in zijn eigen beurs zal mogen worden aangesproken volgens de wet. Wat het rechtspunt aangaat, eerstens opzightens de door den gedachte geachte casus van onbevoegdheid: dat de gedachte bij zijn conclusie die exceptie niet nader heeft ontwikkeld, zodat hij pleidooi is gebleken, dat hij die heeft geformuleerd naar aanleiding van art 6 en 61 van het reglement van 1819, uit zoude het daaruit blijken dat de beslissing van een geschil aan het oordeel is opgewonden en aan het provinciaal collegium van toezicht, en alzodanig onttrokken aan de kennisname des regters. Dat toch in casu de rede is van het aanvaarden der administratie door het nieuw benoemd collegium van kerkvoogden, voor welk geval bijzondere voorschriften worden gegeven in de eerste § van de derde afdeeling in gezegd reglement, ten opschrift voerende: van de aanvaarding der administratie. dat die voorsuhrdten door de eischers naauwkeurig zijn opgevolgd, vermits door kerk voogden, toen de vorige administratie ondanks de daartoe aangewende pogingen na'atig bleef om rekening en verantwoording te doen, daarvan onmidde lijk kennis is gegeven aan het provinciaal collegie, 't welk, volgens het derde artikel dier §, wanneer zie i zwarigheden bij het aanvaarden der administratie opdoen, daarin moet voordien; dat dit collegie daarin voorzien heeft, door, na den ged. vruchteloos tot net uoeu vvu rekening en verantwoording fe nebben aangemaand, de eiochers te hebben gemagtigd tot het instellen der onderwerpelijke vordering b(j den burgerlijken regter; dat, wel is waar, m bet eerste artikel dier § gesproken wordt van kerkvoogden, door notabelen benoemd, teiwij! de eiscliende kerkvoogden in deze door den Koning benoemd zijn, maar dat die § desniettemin ook in deze zaak van toepassing moet worden geacht, zoowel omuat haar opschrift is algemeen, als ook omdat de eerste benoeming van kerkvoogden bij het leglement 8an den Koning is vooi benouden , teiwijl alleen bij eeue eerste benoeming van bet aanvaarden der administratie sprake kan zijn, zoodat de bijvoeging der woorden: «duor notauelen benoemd* aan eene min juiste redactie schijui te moeteu worden toegeschreven; O., dat, daar deze vooiziening vau het collegie van toezigt alzoo "•et m strijd is met het reglement, en ook overeenstemt zoowel met de bepaling van art. 163 der Grondwet van 1815, onder welker vigeur bet reglement vau 1819 is tot stand gekomen, als met de bepaling van art. 148 djr thans vigerende Grondwet, hieruit Volgt, dat de burgerlijke regter uisluitend bevoegd is om vau het tegenwoordig geding kennis te nemen; dat alzoo deze door den ged. voorgestelde exceptie van onbevoegdheid is ongegrond; O. aUnu betrekkelijk de door den ged. voorgestelde exceptiën van niet-Ouivankelijkbeid, als zouden: 1". de eischers niet bezitten de qualiteit, waarin zij ageren, omdat de Koning uiet had de bevoegdheid, eensdeels, om kerkvoogden te den Bommel te benoemen, anderdeels om het reglement van 1819 toepasselijk te verklaren op de Hervormde gemeente te den Bommel; ai, zouaen ue eiscners, alvorens dit proces te entameren, aan de daartoe bij dat reglement gevorderde formaliteiten niet hebben voldaan; O. ad Iu"°.-. dat het tusschen partijen buiten geschil is, doch voor zover noodig ook wordt bewezen door het door de eiser overgelegd extract van het Koninklijk besluit dd. 9 Sept. 1862, daarbij is ingetrokken de vergunning, omschreven nierna te melden Koninklijk besluit van 1820 vervatend, met bepaling, dat de kerkelijke administratie bij de Hervormde gemeente te den Bommel voortaan geheel zal worden ingericht volgens het reglement op de administratie der kerkelijke fondsen enz. van 1819, en dat daarbij de tegenwoordige eischers zijn benoemd tot kerkvoogden bij de Hervormde gemeente; dat deze benoeming is geschied naar aanleiding van het slot van art. 14 van het provinciaal reglement op de administratie der kerkelijke fondsen en de kosten van eeredienst bij de Hervormde gemeenten in de provincie Zuid-Holland, vastgesteld bij Koninklijk besluit dd. 12 Nov. 1819, nr. 65; dat aldus het voormeld Koninklijk besluit van 1862 zijn ontstaan heeft ontleend aan het mede door partijen erkend Koninklijk besluit van 10 Mei 1820, nr. 13, in extract door de eiser overgelegd, waarbij op grond van art. 73 van voormeld reglement is verstaan: dat, behoudens hetgeen in het vervolg deswege moet worden vastgesteld, en ouder voorwaarde, dat jaarlijks behoorlijke rekening en verantwoording zal worden gedaan aan notabelen, de tegenwoordige wijze en inrichting van het beheer der kerkelijke fondsen en inkomsten zal blijven bestaan bij de Hervormde gemeente van den Bommel; dat, daar dit reglement van 1819 door den Koning is vastgesteld, krachtens art. 92 van het algemeen reglement voor het bestuur der Hervormde kerk in het Koninkrijk der Nederlanden, vastgesteld door den Koning bij besluit van 7 Jan. 1816, aldus de ontvankelijkheid van den eiser afhangt van de beantwoording der vraag, of de Koning ten jaare 1816 de bevoegdheid had dat algemeen reglement voor het bestuur der Hervormde kerk in het Koninkrijk der Nederlanden vast te stellen? Dienaangaande, dat, blijkens de premissen van dat Koninklijk besluit, dat algemeen reglement door de Koning is vervaardigd in overleg met het Hervormde kerkgenootschap; dat, hoezeer nu hij de Grondwet van 1815 niet nominatief aan de Koning de wettelijke regeling van deze kerkelijke aangelegenheid is opgedragen geweest, die regeling echter niet met de inhoud van die Grondwet in strijd is te achten; dat, daar dat kerkgenootschap als zedelijk lichaam van af die tijd tot op heden dat reglement, als voor hetzelfde verbindend, als de grondslag van desselven bestaan heeft erkend, aangenomen en daar aan steeds uitvoering heeft gegeven, alzodanig door die aanneming dat reglement als van verbindende kracht moet worden aangemerkt voor de verschillende Hervormde gemeenten in het Koninkrijk der Nederlanden, en dat de Koning tot het arresteren van dat reglement, in overleg met de kerkelijke overheid, bevoegd was; dat nu wel de gericht bij pleidooi heeft beweerd, dat, wat aan andere gemeenten ook mag zijn betrekkelijk die aanneming, de Hervormde gemeente te den Bommel evenwel de wettigheid van dat reglement nimmer heeft erkend, doch: dat deze bewering wedersproken wordt, doordat de kerkelijke administratie der Hervormde gemeente te den Bommel bij de invoering van het reglement van 1819 aan de Koning toepassing heeft gevraagd van art. 73 van dat reglement, en alzodanig daaruit blijkt, dat die gemeente oordeelde, dat wel degelijk dat reglement als uitvloeisel van het reglement van 1816 voor haar verbindend was: en wijders, dat, daar bij art. 14 van het reglement van 1819 de benoeming van kerkvoogden voor de eerstvolgende keer wordt opgedragen aan de Koning, alzodanig de benoeming van de eischers tot kerkvoogden bij Koninklijk besluit van 9 Sept. 1862, nr. 49, dien-overeenkomstig is te achten; dat toch bij dat besluit door de intrekking van het besluit van 1820 de regeling der kerkelijke administratie te den Bommel voor het eerst plaats heeft gegrepen overeenkomstig de bepalingen van het reglement van 1819, waartoe de Koning, op grond van meergemeld art. 73, bevoegd was; dat de gericht bij conclusie van dupliek nog heeft aangevoerd, dat de toepassing van art. 73 van het reglement van 1819 bij Koninklijk besluit van 1820 medebracht definitieve dispensatie, en dien ten gevolge van openslaan meer voorwaar is in strijd is met dat reglement zelf, doch dat deze bewering ook min juist is, eensdeels, omdat bij art. 73 van het reglement van 1819 aan den Koning is vrijgelaten die dispensatie al of niet voorwaardelijk te verleenen, als ten andere, omdat aangenomen al dat de verleende voorwaardelijke dispensatie was in strijd met voormeld art. 73, dan hieut hoogstens alleen zoude volgen, dat die geheele dispensatie als nimmer gebruikt moeten worden aangemerkt, en in dat geval het reglement van 1819 reeds van deszelfs invoering af op de Hervormde gemeente van den Bommel toepasselijk zoude geweest zijn; Dat, daar de Regeling op voormelde gronden het voorbehoud, gemaakt bij Kon. besluit van 1820, niet in strijd acht met meergemeld art. 73, noch de toepasselijkheid van dat reglement van 1819 op, of deszelfs verbindende kracht voor de Hervormde gemeente te den Bommel betwijfelt, alzoo de in de eerste plaats door den ged. voorgestelde middelen van niet-ontvankelijkheid als gegrond moeten worden aangemerkt; Dat de ged., tot steunen van deze exceptie, bij zijne conclusie geen enkel argument heeft aangevoerd, doch uit zijn pleidooi is gebleken, dat hij daarmede bedoelde, dat zijns inziens de notabelen, die met den eiser, overeenkomstig art. 77 van het reglement van 1819, hebben besloten tot het instellen der tegenwoordige procedure, niet weitig zouden zijn gekozen; dat hieruit zoude volgen, dat gemeld besluit als niet bestaande zoude moeten worden aangemerkt, en derhalve uit die hoofde is voldaan aan de formaliteit, voorgeschreven bij art. 77 voornoemd; Dat, echter deze bewering niet opgaat; dat de eiser toch heeft overgelegd het door het provinciaal collegie van toezicht goedgekeurd besluit van kerkvoogden en notabelen der Hervormde gemeente te den Bommel tot het instellen dezer procedure, en hieruit volgt, dat de daarin vermelde notabelen moeten geacht worden wettig te zijn benoemd, totdat het tegendeel daarvan is bewezen; dat de ged. dat bewijs niet heeft geleverd, noch aangeboden, en alzoo ook dit door hem voorgestelde middel van niet-ontvankelijkheid, daar de eiser de bij het reglement voorgeschreven formaliteiten blijk te zijn nagekomen, als ongegrond moet worden aangemerkt; alsnu, wat aangaat de bewering van den gedaan, dat hij nimmer heeft gehad of gevoerd het beheer of de administratie der kerkelijke goederen en trossen der Hervormde gemeente te den Bommel, en alzoo jegens niemand rekenpligtig is, —dat de éénige persoon, die sedert jaren met dat beheer is belast, elk jaarlijkse rekening en verantwoording doet aan den gedaan, is de kerkmeester der Hervormde gemeente aldaar, welk feit hij aanbiedt door middel van getuigen te bewijzen; dat de eisers dit feit hebben ontkend en, tot staving, dat wel degelijk de gedaagde Kerkeraad de administratie der kerkelijke fondsen der Hervormde gemeente te den Bommel heeft gevoerd, en alzoo uitsluitend te zijn zaak rekenplichtig is,—aan partijen hebben gecommuniceerd twee onderhandsche pachtcontracten, een van Nov. 1847, en een van Maart 1854, behoorlijk geregistreerd, alsmede een authentiek afschrift eener missive van den Kerkeraad en kerkmeester der Hervormde gemeente te den Bommel, gericht aan den voorzitter van het provinciaal collegie van toezicht dd. 2 Nov. 1861, behoorlijk geregistreerd, tegen de bewijskracht van welke stukken door den gedaan bij conclusie van dupliek is aangevoerd, dat die stukken alleen het bewijs leveren van zijn sustain, dat de éénige persoon, die met bedoeld beheer was belast, is geweest de kerkmeester; dat hiertegen niets afdoet, dat deze persoon nu en dan in gevallen, die hem bijzonder belangrijk voorkwamen, zijn handelingen ter zijner finale verantwoording als aan den gedaan rekenplichtig ambtenaar vooraf aan de goedkeuring van gedaan heeft onderworpen, en daartoe een der leden des Kerkeraads nevens zich heeft geassumeerd, terwijl hij die verkregen goedkeuring in stukken, die in geen geval van gedaan zijn uitgegaan, en dus tegen hem niet kunnen worden ingeroepen, vermeldde, door zeer oneigenlijk te verklaren, dat hij handelde in naam en op last van de Kerk; dat uit eerstgemelde pacht-contract blijkt, dat G. Tiggelman, kerkmeester, en W. van der Sluys, diaken, verpacht hebben voor den tijd van zeven jaren, uit naam en last des kerkeraads van den Bommel, aan P. van Bavel enige stukken land, met bepaling, dat telken jaar op den verschijndag de pacht zou worden betaald aan die beide personen, en wijders dat de pachter of huurder niet vermoge eenig hout te hakken buiten schriftelijk consent van die twee verhuurders; dat uit het pacht-contract van 1854 blijkt, dat A. Lokker, in qualiteit als kerkmeester der Hervormde gemeente te den Bommel uit naam en last des Kerkeraads wederom verpacht heeft eenig gronden van die gemeente; O., dat uit die beide stukken klaarblijkt volgt, dat die administratie berustte bij den Kerkeraad en niet bij den kerkmeester alleen; dat toch die verpachtingen plaats hadden uit naam en op last des kerkeraads, welke uitdrukking zonder betekenis is, bij alledrie de administratie bij den kerkmeester alleen berustte; dat ook de bij het contract van 1847 gemaakte bepalingen, dat de pachtprijs zoude moeten betaald worden aan de verhuurders, en dat buiten schriftelijk consent van die verhuurders, zijnde een kerkmeester en diaken, geen hout mogt gerooid worden, geen andere opvatting wettigt, daar het toch niet aanneembaar is dat een diaken uit anderen hoofde tot het passeren van dat contract en tot het ontvangen der pachtpachtingen bevoegd was dan krachtens een mandaat van den Kerkeraad; dat deze opvatting ook versterkt wordt door de volgende uitdrukkingen in de geproduceerde missive, als: 'dat de Kerkeraad steeds het volste vertrouwen genoot; dat hij dat waardig was, want zoo kosteloos mogelijk werd de administratie gevoerd,, en wijders: 'dat die Kerkeraad (en we mogen er God voor danken) thans bestaat uit onafhankelijke personen, die, met voorbijzien van hunne eigen belangen, met woord en daad de belangen voorstaan der fondsen, aan hunne zorgen toevertrouwd, al welke uitdrukkingen bepaaldelijk het begrip in zich sluiten, dat die administratie gevoerd werd door den Kerkeraad; O., dat hiertegen niet opsteekt de omstandigheid, dat die brief geschreven is namens den Kerkeraad en den kerkmeester als administrerende der kerkelijke goederen der Hervormde gemeente te den Bommel, vermits niet wordt tegengesproken, dat de kerkmeester, de kerkelijke goederen administrerende, dat is te zeggen, de ontvanger was der kerkelijke inkomsten en de betaler der uitgaven; maar dat daaruit in geen deele volgt, dat, wanneer die kerkmeester dit doet, soms met een diaken, een in elk geval, altijd in naam en op last van den Kerkeraad, die den kerkmeester aanstelde, en zijne rekening opnam en goedkeurde, de Kerkeraad niet het verantwoordelijke lichaam zou zijn, en dat zeer zeker, de Kerkeraad zich van die verplichting niet kon ontslaan, door eigen autoriteit een rentmeester aan te stellen; O., dat de gedachte Nu wel zegt betrekkelijk die pachtcontracten, dat die kerkmeester voorzichtigheidshalve een der leden van den Kerkenaad nevens zich heeft geassumeerd, en dat hij daarin zeer oneigenlijk; vermeldde, dat hij handelde in naam en op last des Kerkenaads; doch dat deze bewering onaannemelijk is en ook bepaaldelijk in strijd is met de bepaling in het nachtcontract, dat die diaken medeverhinderde was en mede als zoodanig verplicht tot het ontvangen der huurpenningen, onder verbaal der kerkelijke bezittingen; dat de gedaagde zich ook wel heeft beroepen op een feit, dat twee van de eischers in Maart 1863 hunne kerkelijke bijdragen hebben betaald aan anderen dan de gedaagden, doch dat, aangenomen al dat zulks werkelijk heeft plaats gehad, dan nog dit niets bewijst, om te zien of die betaling niet anders kan beschouwd worden dan als een geheel personeel feit van die twee personen, en zeer juist de eischers heeft gesteld, dat door die betaling geen verandering komt in de rechten der gemeente of van haar wettig bestuur; betrekkelijk het door den gedaagde aangeboden getuigenbewijs, dat, waar de eischers door de door hen geproduceerde stukken voldoende hebben bewezen, dat die administratie door den gedaagde Kerkenaad is gevoerd, alzoodanig het bewijs van de door den gedaagde gestelde feiten als overbodig is aan te merken, als ten andere hetzelfde toch niet als afdoende zoude kunnen worden aangemerkt, daar, aangenomen al dat de gedaagde die feiten bewees, dan nog dat uit niet zoude volgen, dat die administratie des kerkmeesters niet plaats had op last des Kerkenaads; ten aanzien der kosten, en wel bepaaldelijk tot de gevraagde veroordeling der gedaagden daarin in privé. art. 77 van het reglement van 1819, waarvan hierboven de verbindende kracht is aangenomen, bepaalt, dat geen procedures, welke aan de gemeente enige kosten zouden veroorzaken, hetzij als verweerder, hetzij als aanlegger, gevoerd mogen worden dan op grond van een besluit van kerkvoogden met notabelen, goedgekeurd door het provinciaal collegie; dat, daar in deze procedure niet blijkt, dat de gedaagde Kerkeraad zich ten gevolge van zodanig goedgekeurd besluit heeft verweerd, alzoo de leden van dien Kerkeraad geacht moeten worden in dit proces als verweerders suo periculo te zijn opgetreden, en uit eigen beurs in de kosten behooren te worden verwezen; Gelet op voormelde artikelen, art. 56, 53, n°. 6, 771 en volg. B. li; Regt doende enz., Verklaart zich bevoegd om van de onderwerpelijke vordering kennis te nemen; Verklaart den gedaagde ongegrond in zijn voorgestelde exceptie van onbevoegdheid, en verklaart hem mede ongegrond in zijn voorgestelde exceptie van niet-ontvankelijkheid; Passeert het door hem aangeboden getuigenbewijs; Wijst de vordering van de eiser toe, en veroordeelt mitsdien de gedaagde om aan de eiser, binnen de tijd van twee maanden na de betekening van dit vonnis, ten overstaan van Mr. (Gepost voor de eisers Mr. A. de Pinto, en voor de gedaagden Mr. B. Mees en Mr. P. F. Houben. ARRONDISSEMENTS-RECHTBANK TE ZWOLLE. Surgelijke kamer. Zitting van den 7 Mei 1862. Voorzitter, Mr. B. W. A. E. Baron Sloet tot Oldhuis. Is een schoonzoon bevoegd de curatele te vragen van een zijner schoonouders? — Neen. Kan eene later in het geding gebrachte toestemming of ratificatie van de echtgenoot van die schoonzoon van al de handelingen van haren echtgenoot tot ondercuratelestelling harer moeder, die aanvankelijke onbevoegdheid dekken? — Neen. Is het instellen eener rechtsvordering, die de wet aan de eiser niet geeft, een onrechtmatige daad? — Neen. Is de eiser, die eene vordering ingesteld heeft, waartoe hij niet bevoegd was, kosten, schaden en interessen verschuldigd? — Neen. Is het loon van een door de Rechtbank op verzoek van de eiser aangestelde provisionele bewindvoerder, indien de eisch tot curatele ontzegd wordt, of eiser daarin wordt verklaard niet-ontvankelijk, een laste van hem, die den eisch ten onrechte instelde, of van de curandus? — Ten laste van laatstgenoemde. De heer Y, requisiteur tot curatele, procureur D. H. Thoodek, tegen de weduwe van de heer X, gerequesteerde tot curatele, procureur Mr. G. D. Jordens. (Zie de beslissing tussen dezelfde partijen in Weekblad n°. 2600 en 2601.) De Regtbank enz., Geboord de conclusies enz.; Overwegende, dat requirant, bij een aan de gerequireerde betekend verzoekschrift van 23 Oct. 1860, heeft gevraagd, en dit wel op zijn naam, de onder-curatele-stelling van de gerequireerde, de weduwe X, zijnde de schoonmoeder des requirants, ter zake van tussenchristelijke krankzinnigheid; dat het verhoor der bloedverwanten of aangehuwden van de gerequireerde, als ook haar persoonlijke ondervraging, heeft plaats gehad, blijkens de daarvan opgemaakte processen-verbaal, geregistreerd en aan gerequireerde betekend; dat daarop een verhoor van getuigen heeft plaats gehad, blijkens de daarvan opgemaakte processen-verbaal, geregistreerd, en mede aan gerequireerde betekend; dat vervolgens, naar aanleiding van de gehouden verklaringen enquêtes, door de requirant is geconcludeerd, dat de Regtbank, beschikkende bij vonnis op het verzoekschrift van 23 Oct. 1860, de gerequireerde ter zake van tussenchristelijke krankzinnigheid zal stellen onder curatele; dat daarop bij conclusie gerequireerde heeft beweerd, dat, volgens art. 485, requirant onbevoegd zoude zijn om als aangehuwd de curatele van gerequireerde te vragen, grondende daarop een middel van niet-ontvankelijkheid van het verzoek en de conclusie; dat gerequireerde verder beweert, dat de vordering zoude zijn een onregelmatige daad, waarvan het gevolg is geweest, dat de gerequireerde, hangende het geding, is beroofd van de beschikking over haar persoon en goederen; dat deswegen vergoeding van schade, kosten en interessen zoude verschuldigd zijn; bewerend verder, dat in de verhooren en enquêtes «geen genoegzame grond aanwezig zoude zijn om de vordering zelf toe te staan; concluderend alzoo tot de niet-ontvankelijkheid van het verzoek tot curatele, tot vergoeding van schade, en dat onder de geregte kosten zullen worden begrepen het loon van de provisionele bewindvoerder en de kosten van gedachte procedure. Tot voortzetting der zaak, subsidiair tot ontzegging van het verzoek, als zijnde ongegrond; dat hiertegen door requisiteur is aangevoerd, ten opzichte der exceptie van niet-ontvankelijkheid, dat de qualiteiten en bevoegdheden geacht worden vast te staan, en niet meer kunnen worden gecontesteerd, zodra een interlocutoire beschikking tusschen haar is gegaan in kracht van gewijsde; terwijl een beschikking der rechtbank, waarbij in zake van curatele na de persoonlijke ondervraging een enquête is gelast, moet worden beschouwd als een interlocutoire beschikking, kracht van gewijsde medebrengende en in casu werkelijk in kracht van gewijsde overgegaan; dat in elk geval gerequesteerde de gelegenheid had gehad de bevoegdheid van requisiteur te contesteren bij de persoonlijke ondervraging en bij haar appel van 13 April 1861; dat verder de exceptie ook zoude zijn ongegrond, om dat de wetgever alleen aan de leden der familie, die uitsluitend belang bij het behoud der goederen heeft, de bevoegdheid heeft toegekend om ter zake van krankzinnigheid curatele te vragen; dat het vragen van curatele is een familiezaak; dat de aangehuwde zouden zijn leden van de familie; dat een schoonzoon wordt geassimileerd met de kinderen, waar het de verplichting tot onderhoud der ouders geldt, en hij dus hetzelfde belang bij het behoud van de goederen heeft; terwijl ten overvloede door requisiteur een gelegeerde acte in het geding wordt gebracht. houdende mag- tiging van des requestranten echtgenote tot het doen van verzoek tot curatie, zijnde die acte geregistreerd te Zvolle enz.; dat, wat de vordering in reconventie betreft, dat in zaken van curatele, als zijnde een exceptionnelle procedure, geen eis in reconventie kan worden ingesteld; dat vervolgens er geen sprake kan zijn van onrechtmatige daad, wanneer op een middel van niet-ontvankelijkheid een procedure verloren wordt; dat het loon van de bewindvoerder nooit onder gerechtskosten kan worden gerekend; dat de benoeming van de bewindvoerder niet is een daad van de requestrant, maar van de betrokken rechtscollege, en dat in werkelijkheid geen schade geleden is; bewerend verder requestrant, dat de deugdelijkheid van het verzoek genoegzaam aanleiding uit de ondervraging en het verhoor, en blijft hij mitsdien persisteren bij zijn verzoek en conclusie, vorderend hierbij de niet-ontvankelijkheid-verklaring of ontzegging van de ingestelde exceptie, van de reconventionele vordering, mitsgaders van de vordering betreffende het loon van de provisionele bewindvoerder en de door haar gemaakte kosten; waartegen door gerequesteerde wordt aangevoerd: dat de ingestelde exceptie niet betreft de hoedanigheid, maar het per emtoire, non ti bi competi actio; dat gerequesteerde zijn exceptie niet eerder kon of behoorde in te stellen dan na de opzegging, voorgeschreven bij art. 496 B. W.; dat de later in het geding gebrachte verklaring van des requestrants echtgenote geen verandering kan brengen in de partijen, zodat in het proces tegenover elkaar staan; dat bovendien requestrant niet is opgetreden als echtgenoot van de genoemde bloedverwante, maar uitsluitend op eigen naam, als uitoefenend een recht, dat hem persoonlijk toekwam; dat, wat aangaat de reconventionele vordering, art. 250 B.R. uitdrukkelijk inhoudt, dat in alle zaken eis in reconventie kan worden gedaan; dat een onbevoegde, dat is een onrechtmatige daad, al geschiedt die in de wettelijke vorm, recht op vergoeding van schade geeft; en, ten opzichte van het recht, wat de ingestelde exceptie van niet-ontvankelijkheid betreft, op grond, dat requestrant niet bevoegd zoude zijn om op eigen naam het verzoek tot curatie te doen, in de eerste plaats moet worden onderzocht, of dezelve tenuitgeleide is ingesteld. hieromtrent, dat in cas een gevraagde curatele de ondervraging van den persoon, wiens curatele verzocht wordt, en het verhoor der bloedverwanten handelingen zijn, die haren grond in de wet hebben, en als zoodanig door de rechter worden voorgeschreven; dat de curandus zich tegen deze wettelijke voorschriften niet kunnen verzetten, evenmin als tegen een verhoor van getuigen, indien de rechter zulks noodig oordeelt, hij in die stand van het geding moet geacht worden geen excepties of andere middelen van verwerping te kunnen instellen, waarvan het gevolg moest worden dat de wettelijke loop van het geding gestoord werd; dat echter, na afloop der ondervraging en verhoor, door requestrant zelf een conclusie is genomen tot adjudicatie van het verzoek; dat alhoewel de ouderlijk rechtelijke zaak een contradictoir karakter heeft aangenomen, en zich toeën ook voor gerequesteerde het eerst de gelegenheid voordeed de bevoegdheid des requestrants te betwisten; O., wat den grond der exceptie betreft, dat bij art. 488 B. W. alleen aan de bloedverwanten toegestaan wordt om curatele van den bloedverwant te vragen; dat, reeds volgens het spraakgebruik, onder de benaming van bloedverwanten geen aangehuwden kunnen worden begrepen; dat de wetgever daartussen ook wel degelijk distingueert, als in art. 492, 494, 499, 305 en 509 B. W.; dat hiertegen met geen kan afdoen, dat in de tweede zin van art. 493 gesproken wordt van het betekenen van het verslag van de door de bloedverwanten geuite gevoelens, ofschoon zich het geval zoude kunnen voordoen, dat er ook aangehuwden of wel aangehuwden alleen gehoord waren; dat toch hieruit volstrekt niet af te leiden is, dat in juridische zin bloedverwanten even aangehuwden synoniem zouden zijn; dat bovendien de wetgever het verzoek tot curatele als een ere familiezaak wil beschouwd hebben, en dat mitsdien dergelijke bepaling, als in art. 488 vervat, reeds uit haar aard is strictae interpretaties, maar, wat te sterker uitkomt, daar in de derde zin van art. 488 op die regel een uitzondering wordt gemaakt, welke alzoo den regel bevestigt, houdende deze bepaling, dat de echtgenoot, alzoo de aangehuwde kan vragen, dat de andere echtgenote ouder curatele wordt gesteld, waaruit volgt, dat hij zulks niet vermag ten opzichte der overige bloedverwanten die echtgenote, gelijk in casu geschied is; O., dat evenmin de requestrant's redenering opgaat, dat de aangehuwde wegens wettelijke verplichting tot onderhoud van de curandus ingeval van verarming ook bevoegd zoude zijn tot het vragen van curatele, ten einde in de bewaring van de goederen van de curandus te voorzien, daar de regel: ubi et den est ratio eadem est legis dispositio zijn toepassing mist op een bepaling, die van een uitzondering aan is; terwijl ten overvloede moet worden opgemerkt, dat het bewaren van het goed van de curandus niet de enige grond is, waarop curatele kan worden gevraagd, maar dat de grond daartoe ook kan gelegen zijn in het welzijn van de curandus zelf, in de eer van de familie, al hetwelk door de vrije staat van de curandus in de waagschaal kan worden gesteld; en eindelijk, dat, ofschoon vrees voor verkwisting genoegzaam blijkt de drijfveer van het gedane verzoek te zijn, niettemin de curatele niet is gevraagd wegens verkwisting, maar uit hoofde van beweerde krankzinnigheid; O., dat een later in het proces gebracht stuk, waarbij de echtgenote van de requestrant magtiging tot goedkeuring aan al zijn handelingen in dit geding veeleer niet bij magte is om de qualiteit te veranderen, waarin requestrant het verzoek tot curatele heeft gedaan; O., dat alzoo de exceptie moet worden toegestaan, met afwijzing van het ingestelde verzoek tot curatele; O., wat betreft de vordering in reconventie, dat oudere een onrechtmatige daad, die recht op schadeloosstelling kan geven, moet worden verstaan een wederrechtelijke of met de wet strijdende daad, gelijk zulks genoegzaam blijkt uit het woord onrechtmatig, en uit de vergelijking van art. 1401 B. W. en 1382 C. Aan zijde van de gerequestreerde, gemachtigd tot voortzetting van het geding, zullen worden gehoorde; Veroordeelt de gerequestreerende in de kosten van dit geding, begroot enz.; Verstaat, dat de kosten, veroorzaakt door de vordering in reconventie, en van de vordering om onder de gerechtskosten te begrijpen het loon van de bewindvoerder, en de onkosten, veroorzaakt tot voortzetting van het geding, zullen komen ten laste der gerequestreerde. In deze zaak werd genomen de volgende conclusie: Aangezien bij beschikking van de Arrondissements-Rechtbank te Zwolle van 9 Januari 1861, is benoemd tot provisionele bewindvoerder, om, hangende de procedure tot curatele, door de heer Y bij request van 23 Oktober 1860 tegen de eiseressen ingesteld, voor de persoon en de goederen van eiseressen zorg te dragen, en die ten gevolge ook het beheer heeft gevoerd over hare goederen in geldswaarden; A. die procedure definitief is beëindigd bij vonnis van de Arrondissements-Rechtbank te Zwolle van 7 Mei., als waarbij de requestant is verklaard niet-ontvankelijk in zijn verzoek tot curatele; A. met de uitspraak van dat vonnis de kwaliteit van de ged., als provisionele bewindvoerder, hangende die procedure, onmiddellijk ophield, en hieruit volgde zijn verplichting om aan de eiseressen te doen rekening en verantwoording van zijn beheer, met uitkeering van al wat hij van baar onder zich had; A. dat vonnis is beteekend aan de heer Y voornoemd, bij procureurs-akte van 28 Mei 1862, en aan de heer Y zelf bij exploot van 29 Mei 1862, welke daartegen tot aan de dag van de introductieve dagvaarding geen hoger beroep ter griffie heeft laten aankennen. Blijkens certificaat van de heer griffier der Arrondissements-Rechtbank te Zwolle van 7 Juni 1862; A. bij exploot van 7 Juni jl. aan de ged. copiekelijk zijn beteekend: 1°. voormeld vonnis; 2°. voormelde procureurs-akte; 3°. voormeld exploot; 4°. voormeld certificaat; 5°. een akte van volmacht van de eiseressen tot opneming van des gedaagden rekening, zijnde die volmacht geregistreerd te Zwolle enz., en de ged., na betekening van al die stukken, is gesommeerd om onverwijld in de minste te doen rekening en verantwoording van zijn beheer als provisionele bewindvoerder, over de goederen van de eiseressen gevoerd, en afgifte van al wat hij deswege ouders zich heeft; A. de ged., ofschoon op het ogenblik van dat exploot niet teruggesteld zijnde, des avonds van die dag en de volgende dag persoonlijk daarover namens de eiseressen is onderhouden, doch zwarigheden heeft gemaakt tegen het doen van die rekening, en voor alsnog weigert die rekening te doen, bewerend daartoe niet gehouden te zijn, alvorens het vonnis van de Rechtbank van 7 Mei jl. in kracht van gewiste is gegaan; A. dit beweren echter is in strijd met de wet. omdat de hoedanigheid van provisionele bewindvoerder bij de benoeming uitdrukkelijk is beperkt tot aan het einde der procedure, aangevangen bij request van de heer Y van 23 Oct. 1860, en die procedure ontegenzeggelijk bij het daarop gevallen eindvonnis is geëindigd, zodat zelfs, al ware er hooger beroep tegen dat vonnis ingesteld, de kwaliteit van den gebedoeld door de nieuwe procedure niet zou herleven, ofschoon, des noodig geoordeeld, door de hoogere rechter een nieuwe provisionele bewindvoerder zou kunnen worden benoemd; b. omdat de wet als regel stelt, dat de ten uitvoer legging van alle vonnissen, onder observantie der voorgeschreken termijnen, kan geschieden, voor dat ze in kracht van gewijze zijn gegaan (B.R., art. 312, 350, 432, 433, 439 in fine), terwijl eerst "het ingesteld hooger beroep (waarvan in casu geen sprake is) de ten uitvoer legging kan schorsen, welke regel, speciaal ten opzichte van soortgelijke ten uitvoer leggingen, als welke het hier geldt, op zeer krachtige wijze wordt bevestigd door de daarop gemaakte uitzonderingen bij art. 503 en 516 B.W., in geen van welke (stricto sensu uit te leggen) uitzonderingen het onderwerpelijk geval verkeert, terwijl ook de ratio legis van die uitzonderingen aantoont, dat de wetgever dezelfde voor zodanig geval, als het hier geldt, niet kan gewild hebben; A. toch art. 503, zelfs wanneer door de bevoegde rechter de curatele reeds is uitgesproken, de curator nog voor al de belemmeringen en openbaarheid van een benoeming van een curator wil spaanen, totdat hij daarin door woord of daad heeft berust, en art. 516, na werkelijk plaats gehad hebbende curatele, de voorzorg van gelijke berusting van zijde dergenen, die ze zouden kunnen betwisten, doch die in de procedure tot opheffing wellicht geen partijen zijn geweest, in het belang van de gewezen curandus heeft noodig geacht, hoedanige voorzorgeu bij de beëindiging van een provisioneel bewindvoerderschap, hangende die procedure, in het leven geroepen door dezelfde rechter, die later de vordering tot curatele afwijst of vernietigt, een ongerijmdheid zoude zijn, en die rechter als het ware met zichzelf in tegenspraak zouden brengen, door zijn bevelen tegen en boven zijn wil en zijn macht, in strijd met zijn latere uitspraak, op de hoofdzaak te doen werken, zonder dat volgens zijn eigen beslissing voor die tijdelijke provisionele maatregel enige reden bestond; A. derhalve de gebedoeld, door, in strijd met de wet en met zijn verplichting, na beëindiging van zijn wettelijk mandaat, te weigeren rekening te doen, daaromtrent is nalatig; A. In deze zaak werd de volgende contra-conclusie genomen; Aangezien hij ged., bij beschikking van de Arrondissements-Rechtbank te Zwolle, van 9 Januari 1861, is benoemd tot provisionele bewindvoerder om, hangende de procedure tot curatele, door den heer Y bij request van 28 Oktober te voren tegen de eischeres ingesteld, voor de persoon en goederen van eischeres zorg te dragen; A. de ged. op 7 Juni 1861 van den heer K. een kennisgeving heeft ontvaan, dat, bij vonnis van de Rechtbank van 7 Mei tevoren, de heer Y voornoemd niet-ontvankelijk was verklaard in zijn verzoek tot curatele, en dat de heer K. door eischerese was gemagtigd om de rekening en verantwoording van de ged. op te nemen, en de onder de ged. berustende aan eischerese toebehoorende effecten, gelden en papieren over te nemen, met de voizoek oog, daar het vonnis van 7 Mei 1861 op 28 en 29 dier maand was beteekend, terstond tot die rekening en verantwoording en afgifte over te gaan; A. de ged. daartegen bezwaar heeft gemaakt, op grond, dat hij zich ingevolgens de wet niet gerechtigd achtte tot afgifte van de onder hem berustende gelden en bescheiden, zolang het vonnis van de Rechtbank van 7 Mei niet in kracht van gewijsde was gebracht; A. de eischeres daarop bij exploit van diezelfde dag hem ged., onder overlegging van een certificaat van den heer griffier der Rechtbank, dat op zijn registers tot op die dag geen hoger beroep tegen het vonnis van 7 Mei was aangetekend, heeft gesommeerd de gevraagde rekening en afgifte te doen, en de ged. op 9 Juni daaropvolgende heeft gedagvaard om zich tot het doen die rekening en het afgeven van de onder hem berustende gelden en bescheiden te horen veroordeelen, zoo als verder in de actie van dagvaarding is omschreven; A. de eischeres ten dienste daarvan conclusie hebbende gediend, aan de ged. een termijn van acht dagen is verleend, om daarop te antwoorden, welke termijn door de rechtbank ambtshalve tot op 3 Sept. is verschoven; A. de ged., vernomen hebbende, dat door den heer Y tot op den 29 Augustus (zijnde drie maanden na de betekening van het vonnis van 7 Mei) geen appel was ingesteld, aan den gemagtigde van eischeres op die 29 Augustus heeft aangeboden zijn rekening en verantwoording af te leggen en, en de onder hem berustende gelden, effecten en papieren van eischeres over te nemen; A. de ged. ten overvloed op eene aanmerking van dien gemagtigde heeft te kennen gegeven, er, ofschoon volgens zijn inzien daartoe ook verplicht, in toe te stemmen, dat het administratie-loon aan hem ged. als bewindvoerder van af den 7 Juni te voren (zijnde de dag der sommatie) niet werd gevalideerd, en zulks enkel en alleen om den schijn te vermijden, alsof eigenbelang de drijvende werd zoude zijn geweest van zijde weigering om vroeger rekening en afgifte te doen; A. de gemagtigde van eischeresse, dat aanbod niet aannemende, op den 30 Aug. 11. de specifieke rekening en verantwoording van hem ged. met de justificatie-documenten heeft tot zich genomen, en deze met eenige bedenkingen op 1 Sept. aan ged. heeft geretourneerd, terwijl de ged., ten einde het bewijs in regten van zijne bereidwilligheid tot het doen van rekening en verantwoording te bezitten, aan den gemagtigde van eischeres, bij deurwaarders-exploit van 2 Sept. 11., zich tot het afleggen van die rekening heeft bereid verklaard; A. onder die omstandigheden de vordering van eischeres, zoover het deel der rekening en benoeming van recht-commissaris cum sequelis betreft, als van zelve vervalt, zodat enkel ter beantwoording overblijft het gedeelte der vordering, wat betreft de schadevergoeding en het niet-doen der rekening op Juni 11.; A. eischeres in die vordering echter niet is ontvankelijk en dezelve in allen gevalle haar niet kan worden toegewezen: 1°. omdat ged. op 7 Juni 11. niet verplicht was de gevraagde rekening en verantwoording te doen en niet bevoegd was de onder hem berustende effecten en gelden af te geven, en alzoo daarin niet was nalatig; 2°. omdat, ook al ware ged. verplicht geweest op 7 Juni 11. de rekening en verantwoording te doen, de nalatigheid daarin aan eischeres geen recht kan geven tot het instellen van eenen eisch tot schadevergoeding, maar enkel om die rekening en verantwoording in regten te vragen; 3°. omdat eischeres niet bewijst, door die nalatigheid van ged. geleden gehate te hebben; A. de ged. volgens de wet verplicht was om, na het eindigen van zijn bewindvoerdertschap, rekening en verantwoording te doen van zijn gestied, en af te geven hetgeen bij te dier zaken onder z is gehad, en zulks aan den curator, indien de curatele is verleend, of aan eischeres, indien het verzoek tot curatele werd afgewezen; A. die verplichting tot het doen van rekening en verantwoording en tot afgifte eerst voor den ged. ontstaat bij het eindigen van het bewindvoerderschap en hij voor die lijd niet alleen niet verplicht, maar zegt niet bevoegd en geregeld in om af te geven heftige eenheid die uit kracht van zijn mandaat onder zich heeft; En de wet, en volgens de beschikking der Rechtbank, waarbij hij is benoemd, het bewindvoerderschap duurde, zolang de procedure tot curatele, aangetrokken bij verzoek van 23 Oct. 1860, niet was afgehandeld en alzoo niet eindigde voor het eindigen van die procedure; Een procedure eerst dan is beëindigd, wanneer de uitspraak des reëtors in kracht van gewijze is gelegd en het alzoo vaststaat, dat die uitspraak door de hogere rechter niet zal worden vernietigd; En nu de heer Y in zijn verzoek tot curatele niet-ontvankelijk is, omdat bij vonnis van 7 Mei 11., welk vonnis eerst is betekend op 28 en 29 Mei 11., en alzoo op 7 Juni nog niet was gegaan in kracht van gewijze zaak, daar de heer Y niet in die uitspraak had berust of aan dezelfde had voldaan; En de geduurschap alzoo niet geregeld was om op 7 Juni 11. aan de vordering van eiseres te voldoen, als zijnde die vordering praematuur en de eiseres daarin niet-ontvankelijk; En de eiseres die beweerde dat acht in strijd met de wet, omdat, volgens die beschikking, de procedure tot curatele is geëindigd met het vonnis van 7 Mei 11., zodat de geduurschap, zelfs al waren er hoger beroep ingesteld, verplicht was op 7 Juni 11. rekening en verantwoording en afstamming aan eiseres te doen, daar het hoger beroep een nieuwe procedure is; en 6. omdat de ten uitvoerlegging van een vonnis kan geschieden, ook vóórdat hetzelfde in kracht van gewijze is gegaan, en eiseres het vragen van rekening en verantwoording en het doen van afgifte als een executie van het vonnis van 7 Mei 11. beschouwt; En beide suggesties van eiseres zijn ongegrond; En toch de opmerking, dat een procedure is beëindigd door afloop van de eerste instantie, en dat elke nieuwe instantie een geheel nieuwe en op zichzelf staande procedure is, niet alleen in strijd is met alle rechter-begrip, maar ook met de bepalingen der wet omtrent het hoger beroep zelf; 