Heraut; eene stem over Israe\u0308l en tot Israe\u0308l, jrg 5, 1854, no. 21, 27-05-1854 
Vijfde Jaargang. Nummer II. DE HERAUT. EENE STEEM OVER ISRAËL EN TOT ISRAËL. De uitgave van dit Blad geschiedt geregeld des Zaturdags van iedere week. Prijs bij Abonnement per jaargang 4.00, franco per post 4.50. De intekening geschiedt bij alle Boekhandelaren en Postdirecteuren in dit Rijk. Enkele nummers zijn verkrijgbaar tot 10 Cents. Zaterdag, 27 MEI. Advertenties kunnen geplaatst worden van 1-8 regels tegen 1.00; elke regel daarenboven tegen 10 Cents per regel, buiten het zegelrecht. Bijdragen, brieven en pakjes gelieve men franco te bezorgen aan de Redactie, Prinsengracht bij de Reguliersgracht te Amsterdam. DE PERSOON EN HET WERK VAN BEN MESSIAS. XXI. (Psalm XLVII.) De Messias God en Koning. Ook in deze Psalm wordt door de rechtvaardige pen des schrijvers, de lof van eenen heerlijken Koning vermeld. Schoonheid en genade zijn over Zijn lippen uitgestort, majesteit en heerlijkheid versieren den Schild, die strijdende voor recht en waarheid, door het woord Zijn kracht, in zachtmoedigheid grote werken volbrengt, en Zijn vijanden vernietigt. Zelf God zijnde, is de scepter Zijn koninkrijk een scepter van rechtmatigheid, en blijft in der eeuwigheid. Vanwege Zijn vlekkeloze heiligheid, is deze God-Koning met vreugdevocht alle koningen gezalfd, en met een huwelijksgewaad versierd, is Hij bereid zich met een schare van edele maagden, dochteren van machtige koningen, te verbinden, terwijl de een tot Zijn rechterhand boven alle anderen uitmunt, en er toe bestemd is Zijn uitverkorene gemalin te zijn. Tot dusverre spreekt de Psalmist lot den Koning; thans richt hij zijn woord aan de hooggeëerde bruid. Zij wordt vermaand haar volk en haars vaders huis te vergeten, zich met haar geheel hart aan haar Heer en echtgenoot over te geven, en zich Zijn liefde waardig te tonen, in de vaste verzekering, dat als loon voor haar gehechtheid, de voornaamste natie haar hulde zullen bewijzen. De bruid verlaat het huis van haar vader, zij begeeft zich in het paleis van den Koning met haar medegelijkinnen, die met haar tot Hem worden gebracht. Aan den Koning wordt een grote nakomelingschap beloofd, die onder Zijn bescherming de geheele aarde heersen zal. De zanger besluit zijn lied met de gelofte, dat hij voor altijd deze heerlijke Koning wenscht te prijzen, in de blijde verwachting dat het lied door hem gezongen in de harten aller volken tot aan het einde der dagen een weerklank vinden zal. Eene nauwkeurige vergelijking der verschillende verzen van den Psalm zal elk iegelijk lichtelijk overtuigen, dat deze Psalm tegelijkertijd een bruilofts- en een loflied is; of ook het loflied eens konings, bij gelegenheid van zijn bruiloft. Wie is de Koning en wie zijn bruid? De Koning is de Messias, de bruid is Israël, de medegelieven de heidenvolken, de bruiloft hunne geestelijke vereniging. De oudste Joodse overlevering heeft dit lied op de Messias toegepast. Zoo wordt reeds in de Targumium, het derde vers overgezet: Uw schoonheid, o Koning Messias; terwijl ook latere Joodse uitleggers, gelijk de anders aan het Christendom vijandig gezinde Aben Ezra, den Psalm op den Messias toepassen, wijzend op het woord van den profeet: Mijn knecht David zal Vorst over hen zijn in eeuwigheid. Terwijl nog een ander uitdrukkelijk daarbij voegt: Deze Psalm wijst ons profetisch op de dagen van den Messias, wanneer hulp en verlossing, om de genade Gods wil, ons zal geworden, maar niet om de werken wil in Israël. Diezelfde uitlegging wordt ook in den brief aan de Hebreen, als allezins bekend en toegestaan, verondersteld. Immers daar wordt gepoogd, de heerlijkheid van Christus boven die der engelen aan te wijzen, terwijl de brief zelf gericht is aan Christenen uit Israël afkomstig. Indien nu, in de dagen van het Nieuwe Testament, de Messiaansche opvatting van den Psalm niet algemeen bekend en toegestaan ware geweest, wat zoude het den schrijver van den brief aan de Hebreen gebaat hebben, zich daarop te beroepen? Men kan evenwel nog meer zeggen. Indien de verzamelaars der Psalmen de Messiaansche uitlegging niet hadden goedgekeurd, zij zouden den Psalm nooit opgenomen hebben in eenen bundel van liederen die bestemd waren tot den dienst van Jehova en de stichting der gemeente Gods, onder alle volken en in alle landen. Wat tot dusverre meer door uitwendige schijnt gestaafd te zijn, wordt ons overigeveldigd de geheele inhoud van den Psalm ten volste te betekenden. Hij onderwijdt de opperzangmeester, waaruit blijkt, dat hij bij openbare samenkomst gezongen moest worden, en alzoo een lied der gemeente was. De Psalm is van de kinderen van Korach, die volgens de boeken der Kronieken, dienaren des heiligdoms waren, en al hunne gezangen droegen een geestelijk karakter; getuige hiervan de omgeving in welke deze onze Psalm geplaatst is. In de Psalm wordt niet alleen van een huwelijksvereniging met één, maar met vele vrouwen gesproken. Nergens vindt men een spoor, dat ooit enige koning zich met meerdere vrouwen tegelijk verloven zoude hebben. Alle zwarigheden verdwijnen alras, zodra men de Messiaansche uitlegging vasthoudt. De bruid, om met deze te beginnen, is Israël, met haar verbindt zich haar koninklijke gemaal. De heidenvolken zijn geenszins uitgesloten, ook zij worden tot den Koning geleid, maar nemen niet eene zelfstandige stelling in, nog minder verdringen zij Israël; zij worden veeleer door en met dat volk tot den Heer geleid. Hetzelfde vindt men terug in het Hooglied van Salomo, alwaar men leest: Er zijn zestig koninginnen en tachtig bijwijven, en maagden zonder getal, en eene eenige is mijne duif, mijne volmaakte (Hoogl. VI; 7, 8). Wij hebben hier in eene beeldspraak, wat in andere Psalmen verkondigd wordt van de onderwerping der volken tot aan de eind der aarden, aan den door God gezalfden Koning. Indien de Messiaanse uitlegging uit de beschrijving der bruid blijkt, niet minder wordt zij bevestigd door hetgeen van den persoon des bruidegoms gezegd wordt. Naast de majesteit en heerlijkheid den Koning toegekend, wordt ook van eenen strijd, dien Hij te voeren heeft, gewaagd. Waardoor overwint Hij Zijne vijanden? door Zijne rechtvaardigheid, door Zijne zachtmoedigheid. Aan niemand dan alleen aan den Messias zijn zulke wapenen toegekend. Om niet daarvan te spreken dat diezelfde woorden majesteit en heerlijkheid aan Jehova zelf worden toegeschreven (Psalm XCVI: 6; CIV: 1; CXI: 5). De godheid van de Koning blijkt vooral uit vers 7 en 8, waar hij uitdrukkelijk God genoemd wordt. Uw troon, o God! - alzo leest men - is eeuwiglijk en altoos, Gij hebt gerechtigheid lief en haat goddeloosheid; daarom heeft u, o God! uw God gezalfd met vreugdeolie. Voor een ieder die met de schriften des Ouden Testaments enigszins bekend is, wij zouden bijna zeggen die slechts de XIIde en de CX Psalm met een onbevooroordeeld hart gelezen heeft, kan over de godheid van de Messias geen regmatige twijfel bestaan. Wij verwijzen op hetgeen wij vroeger bij de uitlegging van deze psalmen hebben gezegd en herinneren slechts aan Jesaja IX: 3, aan Micha V: 1, aan Daniël VII: 15, 14 en aan Zach. XII: 10. Niets dan vooroordeel en dogmatische vooringenomenheid, hebben kunnen doen loochenen, dat de Koning hier God genoemd wordt. Alle oude overzettingen hebben aldus vertaald, en wij kunnen naar geweten verzekeren, dat men taalkundig niet anders overzetten kan. Buitendien rust de verklaring Uw troon is eeuwiglijk en altoos, op de verzekering aan David gegeven, 2 Sam. VII: 13. Ik bevestig de stoel uw koninkrijk tot in eeuwigheid. Terwijl én de LXXIId en de LXXXIXe Psalm duidelijk getuigen dat het zaad Davids voor God met koninklijke waardigheid bekleed is in alle eeuwigheid. Zo de beschrijving van bruid en bruidegom slechts Men moet vertalen van de kinderen en niet onder de kinderen van Korach. door de Messiaansche uitlegging gerechtvaardigd en begrepen kan worden, ook beider vereniging wordt alleen door deze uitlegging mogelijk gemaakt. Het strekt tegen alle oostersche zeden aan, dat een dichter een prinses zijn dochter noemt; de zwarigheid verdwijnt, zodra men hier (vers 11) onder het beeld van dochter een volk vindt afgemat, gelijk in de geheele schrift van dochteren van Sion, in plaats van steden van Sion en Sion zelf wordt gewaagd, ofwel in onzen Psalm dochteren van Tyrus, in plaats van Tyrus. Overal in het Oude en in het Nieuwe Testament, stelt Jehovah of ook Christus, Zijn vereniging met Zijn volk, als een echt voor. Trouwens in het geheele Hooglied, verschijnt God als de Liefhebber of Bruidegom en het volk Israël als de beminde of de bruid. Jesaja getuigt er van: Uw Maker is uw Man, Heer der herders is zijn naam en de heilige Israël is uw Verlosser. Hij zal de God des geheelen aardbodems genoemd worden (Jesaja LIV: 5). Terwijl men elders leest: gelijk de bruidegom vrolijk is over de bruid, alzoo zal uw God over u vrolijk zijn (LXII: 5). Merijl vergelijkt, Jeremia III: 1; Ezechiël XVI: 25; Hosea I—III; Mattheus IX: 18; Joh. III: 29, alwaar de dooper zich zeventien de vriend des bruidegoms noemt, (Rom. VII: 4; Efez. V: 27). Inderdaad de geheele Schrift is vol plaatsen die de vereniging tussen God en de Zijnen als een eeuwige verbintenis schetsen. Daarom waakt en ijvert God met jaloerschheid, en wordt elk afval van Hem als een afvallen van den rechtmatigen echtgenoot berischt. Wij ontkennen niet, dat de Psalm niet de tijd van David, maar wel die van Salomo veronderstelt, maar vertrouwen duidelijk te hebben aangewezen, dat Salomo of een zijner sterfelijke nakomelingen, onmogelijk het voorwerp van deze Psalm kunnen. Slechts op de Messias is het slot toepasselijk, alwaar profetisch verkondigd wordt, dat hetgeen Salomo eens had gedaan, toen hij zijn land in twaalf deelen had gesplitst (1 Koningen IV: 7), terwijl David vroeger en Rehabeam later, hun zonen tot stedehouders hadden gekozen (2 Samuël VIII: 18; 2 Kronieken XI: 25), eenmaal door deze God-Koning, niet slechts met een land, maar met de gehele aarde zoude geschieden. De jeugdige dag van de manschap uit deze geestelijke vereeniging Hem geboren, zal het aardrijk bezitten, alle koningen zullen Hem aanbidden en alle volken zullen tot aan het einde der dagen, Zijn Naam groot maken en Zijne eer vermelden. BIJBELSTUDIE. [Vervolg van N°. 20). Zacharia XI. Zieken wij het niet hoe zij, na Jezus' dienende drie jaar zijner ambtsbediening met hun listige haat te hebben vervolgd, te zamen raad houden, hoe zij hem vangen en doden zullen? Zijn zij het niet geweest die tot op den laatsten oogenblik toe het verblinde volk hebben opgehitst, om de loslating van Barabbas te vragen en het "kruis hem!" kruis hem!" over den Heilige en Rechtvaardige uit te roepen? Opmerkelijk is het hoe ook Petrus in zijne bezielde redenen na de uitstorting van den Heiligen Geest, telkens daarop wijst dat het (volgens de profetieën) de hoorders, de voorgangers, waren geweest, die den Messias hadden verworpen, (verg. Hand. III: 17; IV: 5, 11, 26); ook de twee Emmaüsgangers schroomen niet om tot den vreemdeling die zich bij hen voegt, te zeggen: "Jezus de Nazarenser, een Profeet krachtig in werken en woorden voor God en al het volk, is door onze overpriesters en oversten tot het oordeel des doods overgeleverd en gekruisigd. (Luk. X: 19, 20). En waarom? Omdat hunne ziel een walg aan Hem had, zoo als de Heer zelf het door den mond van Zacharia uitdrukt. Zij konden den medicijnmeester niet dragen, die den vinger legde op hunne wonden, die door den schors van geveinsdheid en schijndeugd heen, al het bederf dat van binnen woelde had aangetoond. In plaats van willekeurige inzettingen en uitwendige verrigtingen, had hij zelfverloochening, rechtvaardigheid, liefde, gesteld; een krachtig woord had hij uitgesproken over hen, die tot nu toe, zoo gewoon waren geweest, op de markten en in de Synagogen, begroet te worden, vanwege den reuk van vroomheid waar zij in stonden — hunne verbittering, hun haat klom bij den dag en gaf zich eindelijk lucht in de kreten: Weg met Hem, kruisig Hem! Kruisig Hem! Blinde leidslieden der blinden, waren zij toch in hun woede werktuigen in Gods hand om Zijn raad tot stand te brengen. Jezus van Nazareth stierf aan het kruis en in zijn dood was Hij de wereld met God verzoenende, — de zaligheid door de Joden verworpen, werd nu aan de Heidenen, aan alle volkeren der aarde verkondigd, hun tot een licht en tot een getuigenis en velen tot eeuwig behoud, maar tot de stammen Israels had de Heer gesproken: Ik zal u niet meer weiden; wat sterft dat sterve, en wat afgesneden is, dat zij afgesneden, en dat de overgeblevenen de een des anderen vlees verslinden. Hoe treurig sedert het lot is geweest van dat volk hetwelk de Heer niet meer weidt, weten wij; de geschiedenis heeft het ons geleerd. Opmerkelijk is de juistheid van het beeld der twee staven, en zijn eerste en onmiddellijke toepassing op Israël en ook in betrekking tot de Kerk van Christus, de kudde Zijner weide. Toen Israël zijn Messias en Herder had verworpen, werd de stok liefelijkheid (genade) verbroken en de Heer deed het verbond te niet, hetwelk Hij met de twaalf stammen had gemaakt; het gevolg hiervan was dat ook de band tusschen deze stammen onderling ophield te bestaan zodat de verworpen Herder ook Zijn tweede staf verbrak, te niet doende de broederschap tusschen Jezus en tusschen Israël. De gezamenlijke liefde tot den Heer verenigt, maar die Hem verlaten worden ook aan elkander vreemd. Doch zijn nu de Heidenen of liever de niet-Israëlische volk, op den goeden olijfboom ingepikt en zijn natuurlijke takken afgebroken; doch er blijft nog steeds een uitzondering: een reek van vrezen; zie ze wonen in Babylon, genoemd //de ellendigen onder de schapen, die op Mijn wachten; en ten tijde van de verwerping van den Messias, waren zij niets minder dan die Apostelen, op wie de Christelijke Kerk gegrond is, en die vele andere trouwe discipelen en discipelinnen des Heeren, in het Nieuwe Testament ons voorgesteld. (Wordt vervolgd). EEN SMARTELIJKE STRIJD. {Vervolg en slot van nummer 19}. Deze bedreigingen misten geheel en al haar doel, het was duidelijk, dat de Talmudisten vreesden, die voor hen zo gevaarlijke punten te bespreken. Het kon dan ook wel niet anders, of het vertrouwen van B. op den Talmud was zeer geschokt. Thans liep hij groot gevaar van alle geloof te verliezen, omdat waarheid en leugen bij hem zonderling waren vermengd geweest en zijne vrees voor God vereenigd was met en voortsproot uit de stellingen der Rabbijnen. Tot nu toe had hij steeds voor waar gehouden dat na het woord der Schriftgeleerden en Oudsten zwaarder weegt dan het Woord Gods. Thans gevoelende, dat hij gedwaald had, scheelde het weinig, of hij had ook het Woord van God verworpen. Zijne vrees voor zondigen werd grootendeels te weeg gebracht door zijnen eerbied voor de stelling dat hetgeen door wijze mannen verboden is, zonde is. De grond waarop hij stond, was onder zijne voeten weggevallen, hij werd gindsch en herwaarts geslingerd. Ligtzinnige jongelieden, die hij vroeger altijd zorgvuldig gemeden had, trachtten hem nu op hunnen zondigen weg mee te slepen. Doch de Heer wilde niet dat alleen daarom het licht in zijnen ziel doordrong, om van de onwaarde van het bijgeloof overtuigd te worden, en dan verder in zonde en ongeloof te vergaan; o neen, niet ten kwade maarten goede dacht de Heer over hem. B. werd zwaar ziek, gedurende die ziekte ontwaakte zijn geweten en hij erkende de kastijdende hand van zijnen God. In de beginnen berouwde het hem zeer dat hij Moutz had leeren kennen; het deed hem weinig leed door diens toedoen zijn onbepaald vertrouwen op de Rabbijnen en zijn onnoozel geloof in God verloren te hebben en hij zoude volgaarne den tijd terug gewenscht hebben, waarin hij noch twijfel noch angst kende. Doch hij wist thans dat de gebrokene waterbakken van menschelijke wijsheid en rabbijnsche overleveringen dien dorst zijner ziel niet zouden lesschen. Waarheen zoude hij zich wenden? — Moutz had hij in langen tijd niet gezien; want hij had besloten niet weder tot hem te gaan. Hij zegt zelf: Aan de inwendige stem mijns harten gehoor gevende, zocht ik het Hebreeuwsche Nieuwe Testament op, dat Moutz mij gegeven had. Ik had het in een kistje geborgen, en nooit met aandacht gelezen. Nu echter doorlas ik het zorgvuldig. Veel vond ik daarin, wat ik niet begreep. Ik riep de hulp in van den vriend, die mij bij Moutz gebracht had. Deze haalde mij na langen strijd over om tot Moutz terug te keeren. Thans won hij ten eenenmale mijne vriendschap door zijne vriendelijke ontvangst en de ernstige wijze, waarop hij mij toesprak. Toen ik hem verliet, zeide ik tot mijzelf: Die man spreekt uit overtuiging de waarheid en kan geen bedrieger zijn. Er waren er, die beweerden, dat de zendelingen een beduidende som van den keizer ontvingen voor ieder door hen bekeerden Jood; een beschuldiging die veel nadeel veroorzaakt had, en ook op mij niet zonder invloed was gebleven. Dans begon ik met ijver het Nieuwe Testament te lezen en vroeg aan Moutz mij de plaatsen, die ik niet verstond, uit te leggen. Langzamerhand begon ik geheel anders over Christus te denken als vroeger. De Heer bewoog mijn hart en ik erkende in Jezus den lang verwachten Messias. Het is mij niet mogelijk den strijd te beschrijven, die in mij plaats greep toen die overtuiging ontwaakte. Dan eens was ik bereid openlijk den Christus te belijden, dan eens verviel ik in volslagen wanhoop. In die zielstoestand ging ik op zekeren dag naar Moutz, die, toen ik hem vaarwel zei, tot mij sprak: Indien gij thans de waarheid nog niet kunt verkrijgen, dan hebt gij ook nog niet met genoeg aandrang gebeden! — Volhard echter, wat ik u bidden mag. Ga in uwe binnenkamer en vraag Hem, die Hemel en aarde gemaakt heeft, dat Hij u wijze welken weg gij moet kiezen, dien de Talmud of dien Christus u in het Nieuwe Testament leert. Wanneer gij dit in opregtheid afsmeekt, geloof mij, weldra zult gij een kind Gods zijn in Christus.. De zachte en ernstige wijze, waarop hij deze woorden uitte, deed mij in stilte zeggen: Welk een krachtig geloof! Naauwelijks echter had ik hem verlaten of de strijd hernieuwde zich. Er was iets dat in mij sprak: Het ware geloof is in Christus, want het Woord Gods bewijst het. Wil ik het eeuwige verderf ontvlieden dan moet ik een lid dier Kerk worden, die het ware geloof bezit, maar — dacht ik dan weer — wordt ik dan een heiden? Zal ik aan hen gelijk worden, die ik dagelijks ontmoet? Ach! wat zijn deze? zondaars en afgodedienaars en spotters! Bij de grooten vindt men slechts verachting van alle godsdienst en bij het volk overal hoererij en dronkenschap. O, mijn moeder, die mij met zo veel zorg hebt opgevoed, opdat ik een ijverig Israëliet zoude worden, wat zult gij lijden, als gij ziet, dat ik een Christen geworden ben. In een achterkamer, met mijn gelaat in het stof nederliggend, trachtte ik met allen ijver te bidden, doch vruchteloos! Deze staat van angst duurde twee dagen. Terwijl ik op het einde van den tweede dag over deze dingen nadenkende, op mijn bed lag, barstte ik op eens in tranen en kon nu bidden! Mijn droevig hart was gebroken en werd verruimd. Den volgenden dag besloot ik zonder dralen de waarheid te belijden, die zoo overvloedig in Gods Woord geopenbaard is en in welke alleen ik rust en vrede kon vinden. Onder zwaren strijd werd Boerling tot kennis der waarheid gebracht. — Eens daarvan overtuigd, wilde noch konde hij ter halverwege blijven staan, maar heeft dan ook ten einde toe de Heer Jezus met geheel zijn hart gevolgd. MENGELINGEN, BERIGTEN, enz. Het Israëlietisch Weekblad en de Israëliet. Sedert negen maanden hebben de Israëlieten in Nederland, in plaats van één, twee eigen Weekbladen verkregen. Het laatste werd noodzakelijk geacht, omdat het eerste niet regtzinnig genoeg was. Wij zouden de regtzinnigheid van "de Israëliet" veel meer ter toetsen gebracht hebben, indien niet de Israëliet reeds sedert een geruimen tijd zijn stervensuur had aangekondigd. Tot dusverre echter zet het blad zijn kwijnend leven voort en, zodra wij verzekerd zijn dat zijn krachten nog niet allen zijn uitgeput, zullen wij proberen aan te wijzen dat "de Israëliet" meestal aan zijn naam niet beantwoordt. De twee Israëlietische bladen zijn geenszins met elkaar ingenomen, en wanneer wij van het Israëlietisch Weekblad soms kennis nemen, dan geschiedt dit slechts omdat het hier ter stede uitkomt en zijn bestaan meer, naar het schijnt, verzekerd is. Moeten wij zijn invloed op de Israëlieten, naar de waarde der eigengeleverde artikelen afmeten, zullen wij óf van de ontwikkeling der Nederlandsche Israëlieten zeer weinig denken, óf deze invloed zeer licht schatten. Bijna in alles, toont zich de Bedaening afhankelijk van andere Israëlietische bladen, want niet alleen hare berichten, maar ook hare hoofdartikelen zijn grootendeels ontleend aan de Zeitung des Judenthums van Dr. Philipson; zodat men reeds vooraf zeker zijn kon dat het blad over het Paaschfeest zou zwijgen, daar Dr. Philipson er niet over gesproken had. Het Israëlietisch Weekblad en de Nederlander. Gelijk wij tot dusverre ons van alle politiek verre gehouden hebben, is het ook thans onze bedoeling niet, ons op staatkundig gebied te begeven. In zijn nummer van 12 Mei heeft het Israëlitisch Weekblad een klein uittreksel gegeven uit een brochure, die den titel voert: waarheden van den Nederlander. Waarschijnlijk wilde de redactie daardoor haar Israëlitische regtzinnigheid bewijzen, dat zij een blaam wilde werpen op een blad, door Christelijke mannen geschreven, om daardoor ook de Israëlieten zijdelings tegen het Christendom in te nemen. De Nederlander heeft intussen de oneerlijkheid van de schrijver der waarheden zeer duidelijk aangewezen; wij zullen nu zien hoe verre zich de eerlijkheid van de Israëlitische redactie uitstrekt, en of zij niet alleen de beschuldiging, maar ook de duidelijke rechtvaardiging, in haar kolommen opnemen zal. Het Israëlietisch Weekblad en de Kerkelijke Courant. In hetzelfde nummer van de 12de Mei, vindt men onder de rubriek Ingezonden Stukken, een uittreksel uit de Kerkelijke Courant over de Engelse Israëlietische schrijfster Grace Aguilar (1). Wij hebben het nummer van de Kerkelijke Courant niet gezien, maar vinden ons nogtans verpligt den aandacht van onze lezers op de inderdaad merkwaardige woorden van de Kerkelijke Courant te vestigen. Sprekende over de Vermenigvuldiging van geschriften, ook door Israëlieten uitgegeven, zegt de Kerkelijke Courant, "dat door Miss Grace Aguilar een geïdealiseerd Jodendom in romantische vorm ingekleed, geschilderd wordt, dat niet nalaten kan indruk te maken op het voor vooringenomenheid ligt vatbare gemoed van de jeugdige lezers. De Jood of de Jodin, de helden des verbaals, worden bewonderd, de Christen geraakt op den achtergrond, of erger nog. Wanneer men nu, en wij geloven terecht, waarschuwt tegen het indringen van den ultramontaanschen geest in de literatuur, wanneer men daar gevaar in vindt, om de voorliefde tot het ultramontaansche Catholicisme, dat er door kan worden gewekt; wij zouden oordeelen dat hetzelfde bezwaar in geen mindere mate bestaat, bij het lezen en verspreiden van Joodse geschriften, en dat men ook daar met voorzichtigheid dient te werk te gaan, zal men niet medewerken aan de wel langzame, maar toch mogelijke ondermijning van het Christelijk geloof in sommige harten?" Het Israëlietisch Weekblad maakt van deze waarschuwende woorden der Kerkelijke Courant, gretig gebruik om haar Israëlietische rechtzinnigheid te bewijzen, door een der uitmuntendste lettervruchten van de begaande Grace Aguilar, door de jonge juffrouw Herzfeld te 'sHage, in het Nederduits vertaald, als spoedig het licht zullende zien, aan te kondigen. Het wordt bij gevoegd: "De Kerkelijke Courant mag zich ergeren zolang haar lust." Alzoo beantwoordt het "Israëlietische Weekblad" de Kerkelijke Courant. Wij gelooven, dat de invloed die Israëlische schrijvers op de publieke meening kunnen hebben en in Duitsland in ruime mate uitoefenen, geenszins gering te achten is. Al ware het ook slechts omdat zeer veel Christenen slecht onderwezen, en geenszins bewust zijn van de redenen der hope die in hen is. Nog grooter is natuurlijk de invloed der joodse schrijvers op hunne joodse lezers. Uitgegeven bij G. VER. — Gedrukt bij J. HOEK, te Amsterdam. 