Dr. A. Kuyper is geen vertegenwoordiger van het Nederlandse volk
Wat zegt daarop de weldenkende vader? Spreekt hij dat tegen? Neen, hij bevestigt dat. Maar opdat zijn kinderen nu of later zich niet van de dingen afmaken met een beroep op de vaste natuurwetten, zegt hij en mag hij zeggen: ook deze natuurwetten moesten worden: dat heeft de goede hemelsche Yader gedaan. Hij spreekt daarover met een gevoel, zooals alleen ouders kunnen spreken als 't er op aankomt, het kinderlijk hart te behoeden tegen de koude van 't Alwettige en er aan te kweeken wat het grondbeginsel en de onderhoudkracht is van alles wat bestaat: de liefde. Zoo kan en mag in de school ook worden gesproken, maar de Godheid kan voor de kinderen beter vertegenwoordigd worden door de ouders — of door hen, die zij zelf daarvoor kiezen, dan door de onderwijzers, omdat zij er zestig of meer hebben, die niet hun eigen kinderen zijn en wier ouders allen hun eigen opvatting hebben van God. Ook dit heeft de staat ingezien en heeft dus de wet op het lager onderwijs zoo ingericht, als wij haar kennen, n. 1.: dat zij staat boven elks geloof en de vrijheid laat aan de ouders om öf zelf öf door hun priesters godsdienstonderwijs te geven. Nu kunnen derhalve kinderen van alle belijdenissen op de schoolbanken samenkomen om daar mensch en burger te worden en elkander zooveel mogelijk te waardeeren en te leeren kennen. O, mocht het zijn, ook elkander te verdragen hun gansche leven! Want dat maakt de kracht uit van een volk. Zoo is, naar mijn bescheiden meening, de werkelijke loop van het kindergeding. Elk ouderhart kan hem beproeven; ik geloof dat elk ouderlijk gevoel er voor pleit. Heb ik mij hierin niet bedrogen, dan zal dit vlugschrift opwekken tot belangstelling in den strijd die er wordt gestreden om de heerschappij over de kinderen. Dan zullen kinderliefde en vaderlandsliefde zich laten gelden in de geduchte vraag: zal de volksschool in de handen der priesters overgaan? Ja, zeggen Kuyper en zijn ultramontaansche vrienden. Neen, zegt elk liefhebbend ouderhart. Die warme ouderharten maken onze hoop en ons vertrouwen uit. Duizenden in ons land zullen bij de verkiezingen mij nazeggen: „Ons voorgeslacht heeft gestreden om het priesterjuk af te schudden; wij zijn nog even wars van priesterregeering, wij zullen dien strijd voortzetten." Willen de klerikalen hun belasting terug hebben? Dan zijn zij geen burger meer, de rijksschatkist en de gemeentekassen zijn voor iets anders bestemd Öan ons over te leveren in de handen der priesters. Als wij de kinderen gymnastiek en muziek willen laten leeren, dan zijn wij niet zoo dwaas om te zeggen tot den staat: „geef ons wat van onze belasting terug, want wij willen onze kinderen iets laten leeren wat in de volksschool niet kan gegeven worden." Wij betalen zoo iets zelf evenals ons godsdienstonderwijs. Wij laten gaarne de volksschool onderhouden uit onze volle belasting omdat zij de kweekplaats is van de kinderen tot mensch en burger. En wie van zijn belasting wil terughebben om Standaardscholen op te richten die doet een onbeschaaraden eiscli, en smeedt een aanslag op rijks- en gemeentemiddelen en verbreekt het verbond waarin hij als nederlandsch burger was toegetreden. Weg met zulke hatelijke manieren! Weg met de klerikalen: Dr. A. Kuyper en zijn ultramontaansche vrienden! Zij vertegenwoordigen het leger van Don Carlos, maar niet het Nederlandsche volk. 