Annalen van het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs; behelzende brieven van de bisschoppen en missionarissen van de missien der onderscheidene werelddelen, mitsgaders alle berigten, betrekking hebbende tot de missien en het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs, 1857, Deel: negen en twintigste deel, 1857 
„ Ik zag Japan mij nogmaals ontglippen, zonder iets voor deszelfs heil te kunnen doen. Eenige dagen daarna, bevonden wij ons op de kust van Tartarië. De bewoonde plaatsen zijn daar zeldzaam, en wij hebben niet ééne groote bevolkte plaats bespeurd. Ik heb de tartaarsche dorpen, door Lapeyrouse in de baai van Castries aangewezen, niet kunnen bezoeken. Daar de uitslag der vredesonderhandelingen ons nog niet bekend was, verbood de voorzigtigheid op die kust te landen, waar Russen zich bevonden. Een officier dier natie kwam zelfs, als onderhandelaar, aan boord van het admiraalschip. „ Den 11 Junij, kwam ik in gemeenschap met een zestigtal armzalige kolonisten, die twee dorpen bewoonden. Wij waren toen in de baai van Jonquières, ten noorden van het eiland Sakalien, altoos in de golf van Tartarië. De eilanders spreken, geloof ik, de taal der Mantchoudies; zij verstaan noch het japansch, noch het chineesch, noch het koreesch. Zij hebben ons veel goedheid en welwillendheid betoond; een van hen schepte er vermaak in mij de namen op te geven van de voorwerpen, die ik hem aantoonde. Op den grond, dien zij bewonen, ziet men geen enkel spoor van landbouw, noch eenig soort van gevogelte of kudde. Daarentegen vinden zij in de wateren der baai overvloed van kabeljaauw, haring en zalm. Ik gis dat de honden, die in dat land zeer talrijk zijn, ook tot voedsel dienen, wanneer zij niet meer kunnen dienen om te trekken of te jagen. Hunne meesters gebruiken derzelver huid om er zich kleeren en laarzen, bij Avijze van kousen, van te maken. 15* „ De arme en eenzame hutten , welke wij op het_ strand vonden, sclienen mij nachtverblijven voor reizigers te zijn. Een der inboorlingen, die mij opmerkte dat hij niets in zijne met berkenschors bedekte hut had, scheen ons te zeggen, dat hij eene andere woning bezat in de binnenlanden, aan den voet eener bergketen. Ik heb vijf tartaarsche lijkkisten ontmoet, zeer digt hij de overblijfsélen eener woning, die kortelings was afgebrand. Die, van ligte planken, vervaardigde doodkisten rusten op twee stukken hout; zij zijn slechts met eene dikke moslaag bedekt. Daar eene derzelve ten halve open was, zag ik het lijk, of liever het geraamte dat zij bevatte, het was in kleederen gewikkeld en had op zijne borst de sieraden, welke de overledene gedurende zijn leven droeg, namelijk twee wel vervaardigde draken en eene soort van blaauwe paaiden; aan zijne zijden en als onder het bereik zijner hand, bevonden zich een boog en houten pijlen. 1 .liily- „ Daar verschijnt eene engelsche stoomboot, die ons goede tijding brengt, namelijk: het herstel van den vrede in Europa, ’t Is voor allen eene vreugd en voor ons daarenboven eene hoop: deze namelijk dat wij Frankrijk weldra ook op het uiterste Oosten eenen blik zullen zien werpen. Het zal bewogen worden door de ellende dier talrijke volkeren, die kwijnen en zuchten onder eene vernederende en wreede dwingelandij f getrouw aan zijne edelmoedige zending, zal het aan de verwatene gouvernementen van Azië zeggen: „Ik wil, dat gij mijnen kinderen de vrijheid schenkt om u goed te doen.,- dat de waarheid, die van hunne lippen vloeit, en do liefde, die zij in hun hart dragen, zich voortaan met hen ongehinderd bewegen.” Dat verlangen make zich weldra kenbaar, en, ik twijfel- er geenzins aan, het zal in China en Japan alvermogend zijn. „ In die hoop eindig ik, Mijne Heeren, met de belofte, dat ik uwen godsdiensligen Leden eerstdaags eenige zekere berigten zal mededeelen .omtrent het ondoordringbare Japan, en over de christenen, die wij het geluk zullen hebben daar te doopen. Smeekt God dat het aldus geschiede, en vergeet den armen Missionaris niet, die u verzoekt, de verzekering van zijn diepen eerbied te aanvaarden. „ Fuket, Apostolüch Missionaris” MISSIËN VAN SEKKaS JE3 rMT* • Uiltreksel uil twee brieven van den E. U. Fage , van ’l Gezelschap der buitenlandsche Missiën, aan zijn broeder, den Pastoor van Lanteuil. Bonga (Thibct), 1855. „ Zeer waarde Broeder, „ Den 24 October laatstleden, heb ik mijne dierbare christengemeente van Hung-kia-pin (China) verlaten , om den weg naar Thibet in te slaan. Die scheiding viel mij zeer smartelijk, en, niet zonder overvloedige tranen te storten , verliet ik mijne kleine kapel van O. L. Vrouw der Zeven Smarten. Op den dag van mijn vertrek was zij, gelijk op een feestdag, vol van mijne welbeminde bekeerlingen, die mij een laatst vaarwel kwamen zeggen. Wij weenden te zamen aan de voeten van Maria, onder het bidden van het Memorare. Zij smeekten de goede Moeder , dat zij mijne reis zou zegenen, en ik beval hen aan haar moedeidijk hart aan. De voornaamsten onder hen vergezelden mij gedurende een halven dag, en sommigen konden mij niet eer dan na drie dagreizen verlaten. „ Vereenig u met mij, dierbare broeder, om onzen Heer te bedanken voor de genade, die Hij mij gedurende die lange reis geschonken heeft. Yunnan is bekend als een zeer bergachtig land; en ik verklaar u, dat liet dien naain verdient; maar om regtvaardig te zijn, moet ik ook bekennen, dat, te middelt der steile rotsen, sclioone, uitgestrekte, en dikwijls zeer vruchtbare vlakten gevonden worden, die soms eene uitgestrektheid van twintig mijlen hebben. De vallei van Ngieo-kay, onder anderen, is merkwaardig door hare talrijke bronnen van warm water, welker uitdamping des morgens sterk genoeg is, om eene kleine wolk te vormen. „ Ik heb, verscheidene dagen, langs een der grootste stroomen van China (de Blaauwe rivier) gereisd, zij is in deze streek zeer bevaarbaar, en nogtans ziet men geen enkele bark hare baren doorklieven. Men zegt dat de mandarijnen verbieden er te vervaardigen , omdat, daar de stad Ly-Kiang-fou, die er kort ) geene vesting-werken heeft, het te vreezen zou zijn, dat de roovers der grenzen de rivier spoedig afvarende de stad zouden plunderen. Arme lieden! zij nemen beuzelachtige voorzorgen tegen de stroopers, en zij plegen zelven dagelijks ongehoorde rooverijen! Het is, ongetwijfeld, omdat zij niet van mededingers houden. Er er is niets zoo vreesachtig en te gelijk zoo begeerig dan een chinesche mandarijn. „ Drie dagen na het verlaten der Blaauwe rivier welke men hier de goud-zandrivier (Kincha-Kiang) noemt, bevond ik mij op den linker oever der Loutse-kiang, die zich in de zee ontlast. Op hare dorre kusten bevindt zich veel goudstof en eene aanzienlijke zilvermijn. Zoo deze den Europeanen in handen viel, houd ik mij overtuigd, dat zij er veel voordeel uit zouden trekken; maar de Chinezen, die haar ontginnen, zijn bijna allen arm, en worden door de minste moeijelijkheid afgeschrikt. „ Er restte mij nog de Lout-tse-Kiang over te trekken, en dat zonder bark of brug. Zie hier hoe te naauwernood de helft der plaats, welke hij noodig heeft, en nogtans zou men, hij eenen misstap , onvermijdelijk omkomen; dan weder moet men langzaam op den rand van afgi’ijselijke afgronden voortglijden, terwijl men zich aan liana’s, aan kleine struiken, of zelfs aan gras vastklampt. Die uitei’st moeijelijke en gevaarlijke plaatsen, waar de reiziger onophoudelijk gevaar loopt van zijn leven te verliezen, zijn zeer tali’ijk; ik heb twee en dertig van die smalle ladders geteld, waarlangs men volgens de omstandigheden moet af- of opklimmen , en sommigen derzelve hebben tot vijf en twintig of dertig treden. De goede Jesus en zijne goddelijke Moeder hebben mij in al die gevaren bewaard , en ik ben op goeden vrijdag met geheel mijn gevolg, gezond en behouden bij den Eerwaarden lieer Eenou aangekomen. „ J. C. Fage, Apostolisch Missionaris.” Brief van denzclfdcn, aan den E. ƒ/. Alhrand , Overste van het Seminarie der huilenlandsche Missiën. Boiiga (Tiii[)e(>, den 36 JiiniJ 5856. „ Eerwaarde Overste, „Mijn laatste brief zal u verwittigd hebben van mijne gelukkige aankomst in de lamaserij van Tchamou-tong, op den regter oever van Lou-tse-kiang, en tevens van de hoop, welke ik koesterde, van mij weldra bij den Eerwaarden Heer Eenou, in het rijk van den koning van Lassa te kunnen vervoe- gen. Die hoop is verwezenlijkt, en ik bevind mij thans te Bonga. Maar wat is dat Bonga, hetwelk nog niet is voorgekomen in de brieven, die ik de eer had u vroeger te schrijven ? Is het eene groote stad, of wel een beroemd vlek van Thibet? Neen, niets van dat alles, ’t Is slechts eene kleine vallei , gelegen te midden van hooge bergen, die gedurende zes maanden van het jaar met sneeuw' bedekt, en eene dagreize van alle menschelijke woning verwijderd zijn. In ’t midden dier vallei, ziet ge eene slechte schuur met planken gedekt, waarvan de muren vervangen zijn door eenige stukken hout, die in den grond geslagen en met banden meer of min goed aan elkander gehecht zijn; en daar houden een der apostolische Prefekten van Thibet en zijn Missionaris hun verblijf, ’t Zal overbodig zijn u te zeggen, dat zij niet tegen den wind en den regen beschut zijn; maar dat beteekent weinig voor menschen, die reeds gew'oon zijn , den nacht onder den blooten hemel door te brengen. O „ Ons Bonga is geen schoon land, nogtans heeft het zijne bekoorlijkheden voor degenen, die de eenzaamheid beminnen. Doch, zult ge mij zeggen, gij zijt niet naar de Missie gezonden om als kluizenaar te leven, maar om den volkeren , die u toevertrouwd zijn, het Evangelie te verkondigen. „ ’t Is mij onmogelijk u de aardrijkskundige ligging van Bonga juist op te geven, dewijl mij de noodige werktuigen ontbreken om haar te bepalen , en onze kaarten hardnekkig het diepste stilzwijgen bewaren omtrent den hoek der aarde, welken de Loutse-kiang besproeit van de uiterste grenzen van Yongtchang-fou tot de hoogte van Song-ga-kien-dzong, de hoofdplaats van het distrikt, waarin wij ons verblijf hebben. Ik denk dat wij ons bevinden op 94 en een halven graad ooster lengte, en een weinig boven den 28" graad noorder breedte; bijgevolg moeten wij niet ver van de provincie Assam verwijderd zijn; maar om daar te komen, zouden wij door drie of vier stammen moeten trekken , die allen meer of minder wild zijn , en daarna den Ilimalaya moeten overspringen. „Van Yong-tchang-fou tot hier, zijn de oevers der Lou-tse-kiang, die niets anders is dan de rivier van Martaban , door de Ly-sou’s en de Loutse’s bewoond. De eersten zijn slechts rooversbenden, die onophoudelijk aan den kant van Lon-tsang-kiang zwerven, mannen, vrouwen en kinderen opligten, dat ieder huisgezin bebouwt, is niet toereikend om het te voeden, ofschoon het land zeer vruchtbaar is. Wanneer de graangewassen den Loutie ontbreken , vult hij dat gemis aan door op den berg den wortel eener peulvruchtplant te gaan zoeken, momj genaamd, waarvan de smaak veel overeenkomst heeft met den zoeten aardappel. Het is nogtans een slecht voedsel, en veroorzaakt vele en zeer hevige ziekten. De geneeskunst is hier onbekend; wanneer deze arme volkeren door eene kwaal worden aangetast, is de bescherming hunner góden hunne eenige hulp; men ziet ze dan ook bij menigte sterven, en soms worden zelfs vrij aanzienlijke dorpen door de ziekte geheel verwoest. „ De dronkenschap rigt ook groote verwoestingen aan; mannen, vrouwen, allen hebben een onbegrijpelijken hartstogt voor den wijn, de chouy-tsieou en de ouchao-tsieou. Dit is een sterk geestrijk vocht, hetwelk de Chinezen door overhaling uit het graan trekken; de chouy-tsieou, welke de Thibetanen Kiong, noemen, is eene gisting van koren of rogge waarbij men eene zekere hoeveelheid water voegt. Ofschoon deze drank minder sterk is dan de chaotsieou of ara, wordt men er zeer spoedig dronken van. De Loutse’s gebruiken denzelven veel, en degenen, die iets minder arm zijn dan het gemeen, drinken dien bijna onophoudelijk, van den morgen tot den avond, en dikwerf gedurende een deel van den nacht. Als het gansche huisgezin dronken is, strekt ieder zich om den haard uit, en men slaapt gerust tot den volgenden ochtend, wanneer het oude leven weêr begint. Plunne woningen zijn , voor het grootste gedeelte, slechts armzalige hutten, een of twee ketels en eenige aarden potten maken het ganT sche huisraad uit. Men ziet bij hen noch bed, noch tafel, noch stoel hoegenaamd: de grond vervangt dat alles. De bezems zijn bekend, maar worden zeer zeldzaam gebruikt; de woningen zijn dan ook ongeloofelijk vuil, en als men het vooruit niet wist, zou men ze voor geheel iets anders houden dan voor huizen. „Do zeden zijn in dezen stam dieper bedorven dan in China; maar ofschoon de Loutse’s aan afschuwelijke ondeugden verslaafd zijn, zouden zij, naar ik meen, met der tijd en met geduld, tot een christelijk leven kunnen gebragt worden. De grootste hinderpaal zou de levende Bouddha wezen , die te gelijker tijd het wereldsch en het godsdienstig opperhoofd des lands is, en over zijn volk eene ware dwingelandij uitoefent. Als hij zag, dat wij arbeidden om zijne afgoden omver te werpen, en eene leer predikten, die lijnregt tegen de zijne aandruischte, zou hij ons een hardnekkigen tegenstand bieden, en zich mogelijk door een sluipmoord van ons ontdoen. Gij weet wel, eerwaarde Overste, dat het vergieten van ons bloed voor dé belangen van Jesus Christus ons geene vrees aanjaagt, en dat de bedreigingen der slaven van Satan niet in staat zijn, om de afgezanten van God tegen te houden in den moeijelijken togt, welke zij ondernomen hebben, om het Evangelie aan de volkeren te verkondigen. Wij zullen dan ook, zoodra de omstandigheden het ons veroorloven, bekeerlingen onder de Loutse’s trachten te maken. Mogt de Heer zich gewaardigen onze goede voornemens te zegenen, en ons de genade schenken, van ze te verwezenlijken tot zaligheid der zielen en ter verheerlijking van zijn heiligen naam! „Wees mijner aan liet altaar des Heeren gedachtig, eerwaarde Overste, en aanvaard den diepen eerbied, waarmede ik de eer heb, in de heilige harten van Jesus en Maria te zijn, „ Geheel de uwe „ J. C. Fage , Apostolisch Missionaris.” „ Hoe kort het bestuur van Mgr Cretin ook geweest is, heeft het werken achtergelaten, die zijne nagedachtenis langen tijd in zegening zullen doen blijven; het heeft aan het diocees alles gegeven, wat het bezit, te weten: negentien priesters, twee en twintig kerken, een ziekenhuis, scholen en drie geestelijke gestichten. De katholieke bevolking van dit diocees, die thans vijftig duizend zielen te boven gaat, telde voor zeven jaren er slechts drie duizend. MANDEMENTEN VAN ONZE HOOGWAARDIGE BISSCHOPPEN TEN GUNSTE VAN lIET GENOOTSCHAP. Uittreksel uit een rondgaanden Brief van Mgr den Bisschap van Versaillcs , aan de Pastoors van zijn diocees. „Het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs, hetwelk wij u elk jaar hartelijk aanbevelen, heeft een overzigt van zijn toestand in het licht gegeven, ’t Is een vlugtige blik op zijn begin, zijn voortgang en zijne heilzame vruchten. Men vindt daarin belangwekkende zaken, welke wij zelven gaarne zouden inededeelen aan de geloovigen, die aan onze zorgen zijn toevertrouwd. Wij zouden daardoor een goed werk verrigten; want zoo het Genootschap beter bekend en meer naar waarde geschat werd, zou het in het diocees een grooter getal Leden tellen; de ijver der evangelische arbeiders zou, door eene toeneming van hulpmiddelen , zijne zegenrijke vruchten vermenigvuldigen: God zou verheerlijkt worden. „Om hierin, zooveel raogelijk, te hulp te ko- men, zenden wij u het overzigt des Genootschaps, en magtigen u , uwen gemeentenaren er eenige plaatsen uit mede te deelen. Die lezing kan de preek vervangen. O „ De gedeelten, die onzes bedunkens, mve keuze moeten bepalen, zijn de volgende: Hoofdstuk I, bladz. 3, het begin tot aan den §: Dit is in het hort. Bladz. 7: En icie zou kunnen zeggen ... tot aan het einde des Jmofdstuks. Hoofdst. 11, bladz. 16, het begin tot aan den §: Maar indien het doel der Missionarissen, bl. 19. Hoofdst. 111, bladz. 28, het begin tot aan den §: Maar uit vrees, bladz. 35. Hoofdst. V, van; Hooren wij thans, bladz. 48, tot aan het einde des hoofdstuks. „ Gij kunt daar de verklaringen bijvoegen, die de omstandigheden van tijd, plaats en toehoorders zullen schijnen te vorderen. „ Het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs is een bij uitstek apostolisch werk; het helpt, in de christelijke maatschappij, de zending vereeuwigen, welke Jesus Christus aan zijne leerlingen heeft gegeven, „ van alle natiën te onderwijzenhet bezorgt aan allen den vrede en onschatbare goederen : Quam speciosi pedes evangelizantium pacem, evangelizantiuni bona (Èom. X, 15)! Het is de vrijgeleide der ware beschavers, die , in verre gewesten, oj) de bouwvallen der slavernij, den standaard der vrijheid van de kinderen Gods gaan planten; die, met het kruis gewapend, de waarheid, de zachtmoedigheid en de liefde van Jesus Christus de plaats van onmenschelijke en barbaarsche gebruiken doen innemen, welke aan volkeren, wier hartstogten hen aan het wilde dier gelijk maakten, het aanzien schenken van XXIX DEEL. N.o 173. 16 menschen met verstand en rede begaafd; het vermenigvuldigt op aarde het gezin der heiligen; het tracht in den hemel de ledige plaatsen aan te vullen, welke de afvallige engelen daar open gelaten hebben. „ ’t Is vooral onze pligt het Genootschap eene levendige belangstelling toe te dragen, en er den 'vooruitgang met een godsdienstigen ijver van te begunstigen; want wij zijn op eene bijzondere wijze geroepen, om het rijk van Jesus Christus te verdedigen en zijn heiligen Naam te verheerlijken; en het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs vult aan wat wij niet doen: het verligt onze verantwoordelijkheid. Indien het ons, op den dag der geregligheid, niet gegeven is met de Paulussen,de Gregoriussen en de Augustinussen aan den Oppersten liegter natiën, door ons onmiddellijk gewonnen, voor te stellen om onze zaak te bepleiten, het zal ons ten minste vergund zijn de verdiensten te vorderen van het Genootschap, waaraan wij zullen hebben medegewerkt, en waarvan God ons de belooning zal doen deelen.” Uillroksel uil een mandement van 3lgr Charbonnel, Bisschap van Torento [Kanada). „ Wij hebben nimmer opgehouden u aan te sporen , om de verpligting van de aalmoes te vervullen , en u op de andere werken van barmhartigheid toe te leggen. Dit was voor ons een pligt, die nog dringender wordt gemaakt door den geest en de duisternissen onzer eeuw, welke grootendeels het gevoel van liefde en medelijden schijnt verloren te hebben, om zich geheel en al aan het najagen van de goederen der aarde over te geven. De zucht naar rijkdommen, die verfoeijelijke ondeugd, welke de heilige Paulus den wortel van alle hvaad noemt. wijderdste eilanden, naar hen, die mij niet kennen en mijne heerlijkheid niet gezien hebben; en mijne gezanten zullen mijne heerlijkheid aan de natiën openbaren, en zij zullen er uwe broeders uit nemen, om ze den Heere als een offer aan te bieden . . en uit hun midden zal ik priesters en levieten kiezen (Isaïas LXVI).” „ En van den opgang der zon tot aan haren ondergang, zal mijn naam groot wezen bij alle natiën, en op alle plaatsen zal eene offerande zijn , en men zal mijnen naam een vlekkeloos offer aanbieden. (Malachias I).” ~ U, zeer beminde broeders, herders der zielen, en onze medehelpers in de heilige bediening, bevelen wij dit werk van ijver en liefde, dit werk van den waren vooruitgang en der ware beschaving, dit werk van heiligmaking en van heilige hoop ten dringendste aan.” Vertrek van Mitssioiiari^en. Den 7 April 1857, is te Havre scheep gegaan de E. P. Isidorus Ilobi, Benediktijner monnik van Einsiedeln, in Zwitserland, zich begevende naar de missie van St-Meinrad, in ’t diocees van Vincennes (Vereenigde Staten van Amerika). Drie Missionarissen van ’t Genootschap der buitenlandsche Missiën zijn te Bordeaux scheep gegaan. Xamelijk de EE. HH. Joannes Elias Bessen, uit het diocees van St-Cloude (Jura), naar de missie van Maïssoer; Joannes Nicolaas Bertail, uit het diocees van Lyon (Loire), en Julianus Franciscus Aimé Lemarchand, uit het diocees van Laval (Mayenne), naar de missie van Coïmbatoer. Voor eenige maanden zijn twee missionarissen van het diocees van Gent (Belgie), de EE. HH. Nève en Joas, vertrokken naar het diocees van Détroit (Vereenigde Staten). Den 16 October laatsleden, zijn naar Jerusalem vertrokken de Zusters Maria van Susanna van Sion, van Straatsburg; Maria Bernardus van Sion, van Nancy; Maria Gabriela van Sion, van St.-Geangoux (Saóne-et-Loire). Deze Religieusen behooren tot het Genootschap van Onze Lieve Vrouw van Sion, welks bijzonder doel is te arbeiden aan de bekeering der Joden. zich en zijne familie gevraagd heeft. Daarenboven is de Missie van Kouang-tcheon, eene nieuwe en talrijke christengemeente, waarvan Ou-tsiuen-tchang alkomstig is, hare oprigting en snelle Ontwikkeling aan hem verschuldigd. „ IVonderlijke zaak! de gevangenen, door dien nieuwen christen bekeerd, leeren in zijne school spoedig de broederlijke liefde, en worden eensklaps vrienden onder elkander; zij zijn eveneens gemeenzaam met de onbekende christenen, die Ou-tsiuentchang in zijne boeijen gaan bezoeken. Zonder ons ooit gezien te hebben, zenden zij ons, als aan hunne vaders, kleine geschenken, die zij met hunne handen vervaardigd hebben: eene kinderlijke hulde, die ons kostbaar is als eene vrucht hunner gevangenschap. Onlangs hebben zij allen bijgedragen om, bij de viering van een feest, een gemeenschappelijk maal te voegen, een heilige liefdemaaltijd van een kerker Ohina. Die plaatsen gelijken o*6- woonlijk door de onbeschaamdheid en zedeloosheid fier booswichten, die men er opeenstapelt, aan het voorportaal der hel. De gevangenis van Kouan-Tcheou, waar dagelijks de gebeden der Godsdienst weergalmen, wordt dus , vergeleken bij al fle overigen des rijks, voor een paradijs gehouden. De Leden van het'Genootschap tot Voortplanting des Geloofs zullen wel willen bidden voor onzen apostel en belijder, opdat God hem ons weldra w’cdergeve, of hem, in den kerker, in zijne heilige genade blijve bewaren ; want men Aveet bijna niet, wat men bij voorkeur moet A'racen. „In een brief, dien ik onlangs de eer had aan de Ileeren Leden der Kaden te schrijven, zeide ik hun onder anderen, dat wij met droogte bedreigd Averden. Thans hebben Avij fle droevige gevolfcn 17* van dien geesel te betreuren, die natuurlijk door liongersnood gevolgd is. In de meesten onder distrikten, beeft bet grootste getal onzer christenen reeds geen ander voedsel meer dan de wilde planten der velden, de schors en de bladeren der boomen; tot overmaat van ramp, hebben wij den burgerkrijg aan het oostelijk en westelijk einde der provincie, ten gevolge van dien opstand, die op dit oogenblik China het onderste boven keert. Overal vindt men benden vrijbuiters, die plunderen en brand stichten. Onze Missie van Lou-y-shien, vooral, is eiken dag blootgesteld aan de verwoestingen van een leger dier stroopers, wier getal op dertig of veertig duizend man geschat wordt. Terwijl in de nabuurschap der christenen alles verbrand, vernield en gestolen is, zijn door eene bijzondere bescherming der Voorzienigheid, hunne w'oningen en personen van elke aanranding bevrijd gebleven. In een groot dorp , waar wij eene verblijfplaats hebben, is geene enkele W'oning door de vlammen gespaard geworden , uitgenomen de schamele hut der Missionarissen. ~ Behalve het gevaar van overvallen te worden door die benden, die op klaren dag hunne strooptogten verrigten, moeten wdj op onze hoede zijn tegen de aanvallen der nachtzwervers, en eiken avond schikhvachten rondom onze woning uitzetten. Het vernuft der Chinezen legt er zich op toe, om dat bedrijf van struikroover tot volmaaktheid te brengen. Zie hier de list, die bij hen het meest in zwang is: Wanneer zij in eene woning niets vinden om te stelen , en de buit aan hunne verwachting niet beantwoordt, maken zij zich meester van den eigenaar of van een anderen persoon, die geacht wordt eenig geld te bezitten; zij nemen hem met zich mede naar den berg, en daar leggen zij hem op de pijnbank, die bijna zoo kwellend is als onderging eindelijk de droevigste smart, toen hij zich zijne dierbare kweekelingen zag ontrukken, die, gevangen genomen en in den kerker geworpen, in hun Geloof beproefd werden ; maar , God zij dank , zij hebben het met standvastigheid verdedigd, en zoo de oudsten onder lien niet ter dood gebragt zijn , hebben zij ten minste eene soort van ballingschap ondergaan. ïe midden van zulke onheilen, moest de uitmuntende prelaat, die aan den vrede in die vervolgde Missie wanhoopte, zich met groote droefheid naar elders begeven. Hij nam de wijk naar hier, te Ilong-kong, verzamelde daar op nieuw de verspreide levieten en leefde er bijna tien jaren, altijd beroofd van de zoete hoop, om zijne dierbare kudde weder te zien, in wier midden het vailerlijke hart van dien welbeminden herder van verlangen brandde zich weder te bevinden. Eindelijk gehoor gevende aan de wijze raadgevingen van de 11. Kongregatie der Propaganda , die hem uitnoodigde om naar Europa terug te keeren, nam hij, in een herderlijken brief, een teeder en zielroerend afscheid van zijne kerk van Ilou-kouang, en vertrok dadelijk naar Italië, waar hij, in den vrede der afzondering, zal uitrusten van de tallooze vermoeijenissen, smarten en vervolgingen, welke hij, gedurende bijna dertig jaren, in China ondergaan heeft. „ Mij behoort thans het erfdeel van dien arbeid en die gevaren , die mij, door eene vrijwillige aanneming voor de eer van God en de zaligheid der zielen , grootere vertroostingen zullen verschaffen, dan de voortzetting der apostolische bediening in eene rustiger Missie van China. „ Zoodra ik het berigt mijner verplaatsing naar Hou-pé vernam, brandde ik van verlangen om mij spoedig naar mijne dierbare kudde te begeven, en de kweelingen van het seminarie mede te nemen. die, reeds sedert aclit jaren, in dat eiland Ilong-Kong als ballingen leefden; maar tijdingen, die den toegang tot de provincie als zeer moeijelijk voorstelden , dewijl de opstandelingen zoo wel als de Keizerlijken de wegen bezet kielden , deden mij vreezen, dat ik, even ais mijn voorganger, veroordeeld zou zijn om verwijderd van mijne schapen te leven. Ik liet niettemin alles over aan de leiding der goddelijke Voorzienigheid, die nimmer degenen verlaat, die op Haar vertrouwen. En zie, naauwelijks twee dageii na de ontvangst der apostolische Breve, vertoonde zich voor mij een bode van vrede en hoop. Het was een ijverige chinesche priester, met name Joachim Lo, die door Mgr Navarro, den apostolischen Provikaris , van Hou-pé naar Hongkong gezonden was. De mondelinge en schriftelijke tijdingen, welke de goede Missionarissen mij deden geworden, waren gunstiger en vertroostender. Mijne dierbare kweekelingen en ik konden, alhoewel niet zonder moeite, doordringen in eene Missie, die sinds negen jai-en van de tegenwoordigheid van haren opperherder was verstoken geweest. „Ingevolge die inlichtingen, aarzelde ik niet langer , om het bevel tot een spoedig vertrek te geven. Ik deelde mijn besluit mede aan den E, P. Baccarani, den bestuurder van mijn seminarie, en aan zijn medegezel, den E. P. Eustachius Zanolli, die beiden met vreugde vernamen, dat zij zich eindelijk naar het land zouden begeven, hetw’elk aan hunnen ijver beloofd was, en dat zij het nieuwe vaderland zouden begroeten, hetwelk zij met hunne vermoeijenissen en hun zweet vruchtbaar moesten maken. Om ons echter vooraf nog meer van den hemelschen bijstand te verzekeren, gelastte ik, in de kapel van ons seminarie, de negendaagsche XXIX DEEL. N.O 174. 18 „ uitstorten in den geest dier heidenen, opdat zij „ weldra de oogen voor het hcht openen. ~ Ben ik dit jaar niet door merkwaardige bekee,, ringen vertroost geworden, God heeft toch die „ gunst verleend aan mijne medebroeders op een „ grond, die beter gesteld is om de werking der „ hemelsche genade te ontvangen. Ik bedoel de „ bekeeringen, onlangs bewerkt door den uitmun„ tenden chineschen priester, Joannes-BaptistaTchien, „ een kweekeling van ons seminarie van Hou-pé, „en zie hier op welke wijze. Toen die Pater zich „ in het distrikt van Ngan-hu bevond, om daar de geloovigen te bezoeken , vernam hij dat er in eene „plaats, Chen-xan-hien genaamd, veel hoop be„■ stond, dat de heidenen de christelijke Godsdienst „ zouden omhelzen. De goede Missionaris maakte „ zich dra gereed om die overwinning te verwezen,, lijken, na intusschen de magtiging van den zeer ~ Eerwaarden Provikaris erlangd te hebben. Hij „ zond echter eerst een ijverigen en ervaren geloofs„ onderwijzer van de familie Pen derwaarts, om de ~ stemming dier heidenen naauwkeurig te onder,, zoeken, en hen te gelijker tijd tot de ontvangst ~ van den bedienaar Gods voor te bereiden. Maar „ de goede christen werd onder weg door keizer,. lijke soldaten aangehouden , door hen voor een op,. standeling beschouwd, en bijgevolg voor denreg„ ter gebragt. Uit zijne eenvoudigheid en zeldzame „zedigheid was het zeer gemakkelijk op te maken, „ dat hij niet een oproerling , maar een christen was. „ Niettemin werd hij op verschillende wijzen ge„kweld, en aangezocht om zijn geloof af te zwe„ ren. Onze geloofsonderwijzer aarzelde geen oogen„ blik. Als een heldhaftige kampvechter van Chris„ tus, antwoordde hij, dat hij bereid was om alle mogelijke folteringen te verduren , liever dan zijne PROVINCIE CHEN-SL Brief van Mgr Ephisc Chiais, apostolisch Yikaris van Chen-si, aan de Heeren Bestuurders van H Genootschap tot Voortplanting des Ge/00/s (uil liet italiaanscli vertaald). ('lien-si, den 6 .September tSS6. „ Mijne Heeren , „ t’ Zij mij vergund u vooraf te zeggen, dat het mij, gedurende die drie laatste jaren, ter oorzake der droevige omstandigheden van den oorlog, die nog voortduurt, onmogelijk geweest is u een enkelen brief te zenden , in weerwil van alles, wat het mij tot eene zoete verpligting maakte. Daar thans de opstandelingen zich uit mijne provincie verwijderd hebben, en de wegen veiliger geworden zijn, maak ik mij dat gunstige oogenblik te nutte, om u eenige berigten te doen geworden omtrent den toestand van mijn apostolisch Vikariaat. Ik acht mij gelukkig u te kunnen melden , dat uwe letteren mij voor eenige maanden geworden zijn, alsmede een gedeelte der onderstandgelden , welke uwe groote goedheid mij welwillend heeft toegestaan. Tot erkentelijkheid voor die gunst, kan ik niets anders doen dan u mijne levendige dankbaarheid betuigen, en den Heer bidden, dat Hij zijne zegeningen steeds overvloediger uitstorte over het edelmoedige Genootschap tot Voortplanting des Geloofs. „ Zie hier in ’t kort, wat er sinds die driejaren in mijne Missie is ,voorgevallen. Onder ingeving des duiv^els, hebben de heidenen dezer streken hun- den. Volgens hunne eigen getuigenis, waren twee derden der soldaten niet meer bedreven dan zij, en vergenoegden zich de rigting en de bewegingen der keurtroepen te volgen. Zoo ziet men, dat er van de vijf honderd duizend man, uit welke, zoo men zegtj het chinesche leger bestaat, een aanzienlijk getal moet afgetrokken worden. MISSIËN VAN 3»:. H jm..„ Ptrief van Mgr Berneux, Bisschop van Capsa, apostolisch Yikaris van Korea , aan de Heeren Voorzitters der centrale Raden van ’t Genootschap tot Voortplanting des Geloofs, te Lyon en Parys. Korea, den 5 September 18S6. „ Mijne Heeren , „Tijdens mijn verblijf te Chang-hai, heb ik de gehad u mijn aanstaand vertrek naar Korea te berigten, en het welslagen dier i’eis in uwe gebeden aan te bevelen. liet was, in der daad, zeer wenschelijk , dat zij goed uitviel. Sinds drie jaren drukte al de arbeid der christenheid op twee Missionarissen en een inlandschen priester; en indien ik met de twee nieuwe medebroeders, die mij vergezelden , mijne standplaats niet had kunnen bereiken, zou het te vreezen geweest zijn, dat die apostolische arbeiders, onder de vermoeijenissen hunner bediening bezwijkende, de talrijke kudde, voor welke zij zoo noodzakelijk zijn, zonder herder zouden achtergelaten hebben. Ik acht mij gelukkig u te kunnen mededeelen, Mijne Heeren, dat uwe gebeden verhoord zijn geworden, en dat de Engel des Heeren ons in vrede naar onze Missie geleid heeft. „Den 17 Januarij vertrokken wij van Chang-hai. De afstand van daar naar Korea is niet zeer groot; in het gunstige jaargetijde kan die overtogt in vier dagen gedaan worden; maar op het tijdstip, waarop wij denzelven, met tegenstrijdigen passaatwind , ondernamen, moesten wij op eene zeevaart van twee maanden rekenen. Teruggehouden dooide noordewinden , die onophoudelijk met hevigheid woeijen, hebben wij al den tijd, dat wij op de jonk zijn gebleven, met uitzondering van eenige dagen, in de havens van Kiang-nan of van Chan-tong doorgebragt. Deze laatsten, vooral, waren zoo zeer bezet met vaartuigen van de verschillende provinciën van China, die den zuidenvind afwachtten om naar Leao-tong of naar Korea te stevenen, datzijnaauwelijks plaats vonden om hun anker uit te werpen. Die nabijheid van heidensche barken hinderde ons zeer. Het was van belang, dat onze tegenwoordigheid zoo wel als het doel onzer reis onbekend bleef; indien het berigt daarvan verspreid was geworden, lijdt het geen twijfel, of wij zouden blootgestaan hebben aan eenig ongeval van den kant der zeeroovers, die, ondanks de strenge kastijding, welke een dapper engelsch kapitein hen, verleden jaar, heeft doen ondergaan, in deze streken toch nog talrijk zijn , en deze gelegenheid niet voorbij zouden hebben laten gaan, zonder hunne hebzucht en tegelijk hunne wraaklust te voldoen; dat gerucht had ook tot Korea kunnen doordringen, en naaatregelen hebben doen nemen, om onze ontscheping onmogelijk te maken. Vandaar dat wij genoodzaakt waren , om twee maanden lang opgesloten te blijven in een naauw scheepskamertje, waarin de lucht en het licht slechts met moeite konden doordringen, en dat daarenboven vervuld was van den dikken walm eener lamp, welke men daar liet branden. „Den 14 Maart, den dag van Maria’s Mededoogen, konden wij eindelijk dien kerker verlaten; wij hadden het anker geligt, om het niet meer uit te werpen dan aan de kust van Korea; Ondanks de strenge koude, bleven wij den ganschen dag op het dek; wij hadden dermate behoefte om eene zuivere luclit in te ademen, dat wij bever in den regen en de sneeuw zouden gebleven zijn, dan naar ons kamertje terug te keeren. Dit was de eerste reis, welke ons vaartuig naar Korea deed; wij moesten te Chan-tong eenen loods nemen, die zich zeer duur liet betalen, en zich voor zeer bekwaam uitgaf. Ik wil wel gelooven dat hij, zoo als hij verzekerde, elf achtereenvolgende jaren, langs de kusten van Korea op haring gevischt had; maar ’t is ook even zeker, dat hem van zoo vele reizen niets anders bijbleef dan de herinnering van ze gedaan te hebben. Naauwelijks hadden wij de bergen zijn land uit het oog verloren, of hij wist ons niet meer aan te wijzen, welke rigting wij moesten volgen. Wij voeren dus op goed geluk, nu eens noord-, dan weder zuidwaarts. Den volgenden morgen bespeurden wij land. Welk land was dat ? Naar de wijze waarop wij gestuurd hadden, was het moeijelijk te beoordeelen: het kon even goed Leao-toug of Kiang-nan als Korea zijn. Maar de Heer zelf had het vaartuig bestuurd: wij zagen niet alleen het verlangde schiereiland, maar daarenboven twee zeer digt bij elkander liggende bergen, tusschen welke wij moesten doorvaren, om de ons aangewezene plaats te bereiken, waar een vaartuig, door de Missionarissen uitgerust, ons wachten moest. Door wind en hevige stroomen tegengehouden , laveerden wij acht uren lang in die gevaarlijke zeeëngte; onze kapitein, die ditmaal eene behendigheid aan den dag legde, welke europesche zeelieden zouden bewonderd hebben, zegevierde eindelijk over de hinderpalen, en den 15, ’s avonds voor Palmzondag, wierpen wij liet anker in ’t gezigt van een groot dorp van Korea, „ liet eerste gedeelte onzer reis was volbragt; nu bleef liet tweede nog over, dat onvergelijkelijk moeijelijker was. Wij waren in Korea, maar nog niet te midden onzer nieuwbekeerden; wij moesten nog vijftig mijlen afleggen om in de naast bijgelegen cliristengemeente aan te komen , en om ons derwaarts te begeven, moesten wij liet vaartuig aantreffen , dat ons te gemoet zou gezonden worden. „Reeds hielden wij het voor waarschijnlijk, dat mijne twee medebroeders genoodzaakt zouden zijn, met de goederen der Missie naar Hong-kong terug te keeren. Wat mij betreft, ik had besloten de reis van vijftig mijlen, die nog af te leggen waren tot aan de naast bijliggende christengemeente, over land te doen ; het was een uiterst middel; maar dewijl onze boden niet terugdeinsden voor de gevaren, daaraan verbonden, was ik bereid die onderneming te beproeven. Wij waren bezig de middelen der uitvoering te beramen, toen op goeden vrijdag omtrent negen uren des morgens, een klein vaartuig op ons aankwam, en de bemanning onze seinen beantwoordde , door de handen ten hemel op te helfen en herhaalde malen het kruisteeken te maken. Het waren in der daad onze christenen. Toen de herkenning geschied was, gingen zij ver van ons ankeren om geene achterdocht te verwekken, en wij maakten, na den Heer bedankt te hebben, onze laatste toebereidselen. De regen, die ons des nachts overviel, belette ons op de aangekomen bark over te gaan; eerst op Paaschzondag, des nachts ten een ure, verlieten wij de chinesche jonk, en begaven wij ons op het Koresche vaartuig. ■\T ° „iNa eene vaart van vier dagen, te midden der eilanden en der visscherspinken, waren wij nog vijftien mijlen van de hoofdstad verwijderd. Daar ons wind en water ontbraken, gingen wij met een onzer boden en drie roeijers in een zeer klein bootje. Wij hadden het rouwgewaad aangetrokken, een breeden stroohoed, die tot over de schouders kwam , kleederen van henneplinnen, gelijkende op ons grof paklinnen, schoenen van stroo, enz. Des avonds ten elf ure kregen wij tegenstroom en konden niet meer vooruitkomen; wij besloten derhalve de overige vier of vijf mijlen te voet af te leggen. Meer vertrouwende op de duisternis van den nacht dan op de breede randen van onzen hoed, om onze intrede in de stad te dekken, gingen wij zoo snel als de slechte staat der wegen en het vreem- 19* te komen met de europesche mogendkeden, wier schepen aanhoudend deze zeeën doorkruisen; maar op de minste aanklagt der heidenen, neemt het meêdoogenloos gansche huisgezinnen gevangen, en werpt ze in de kerkers. Zoo zijn in twee verschillende provinciën negen christenen gevangen genomen, zonder dat men nog weet, welk lot hen verbeidt. Die aanhoudingen zijn een groot beletsel voor de verbreiding des Evangelie’s. Wij smaken ongetwijfeld den troost, onze kleine kudde telkenjare met een vrij aanzienlijk getal grootmoedige zielen te zien vermeerderen, die niet vreezen hunne bloedverwanten hunne waardigheden en hun vermogen te verlaten, om Jesus Christus te volgen in de vernedering, de armoede en het lijden van allerlei soort. Maar ook hoe vele familiën, die de waarheid van onze heilige Godsdienst erkennen, en bereid zouden zijn haar te omhelzen, zonder de zware offers, ten koste waarvan zij den titel van Kinderen Gods zouden moeten koopen! „De Koreër is veel meer geneigd om het geloof te omhelzen dan de Chinees. Ik wenschte, Mijne Heeren, dat de tijd en eene ziekte, waaraan ik sedert drie maanden lijd, mij toelieten aan uwe godvruchtige Leden eene menigte van voorvallen te verhalen, die hen stichten zouden en hun aantonnen , welken overvloedigen oogst wij in deze Missie zouden kunnen inzamelen , indien ons de vrede geschonken werd. Ik zal mij slechts bij twee bepalen, welke men mij onlangs heeft medegedeeld. „ ten meer dan zeventigjarige grijsaard hoort spreken over de christelijke Godsdienst; een onzer boeken valt hem in handen, hij leest het en die lezing overtuigt hem van de waarheid des christendoms. Hij bekleedde een aanzienlijk ambt in het rijk, die waardigheid is onbestaanbaar met de pligten, den christen opgelegd, hij verlaat zijne bediening, en keert tot het ambteloos leven terug. Zelfs in den schoot zijner familie zullen de betrekkingen, die hij met zijne vrienden moet onderhouden, hem blootstellen om God te beleedigen, wien hij besloten heeft te dienen; om zich daaraan te onttrekken, veinst hij krankzinnig te zijn, wascht zich niet meer, spreekt tegen niemand, enz. Reeds verscheidene jaren speelt hij deze rol, en vervult hij al de pligten van een vurigen christen, zonder het Doopsel nog te hebben kunnen ontvangen. Zijne zonen die zijne inzigten vermoeden, en het verlies hunner bedieningen en de schande vreezen , die aan den naam van christen verbonden is, laten geen enkelen vreemdeling toe dien grijsaard te naderen, zoodat nog geen Missionaris hem heeft kunnen genaken. Ik heb eenen katechist afgezonden, die hem, zoo ik hoop, zal kunnen doopen. ~ Zie hier het andere voorval: Eene heidensche jonge dochter begon de voorschriften van het Evangelie in beoefening te brengen, toen zij aan een heiden ten huwelijk gegeven werd. Zij ging, in dat nieuwe huisgezin, voort dagelijks hare gebeden te doen, wanneer niemand haar zag; maar welke voorzorg zij ook nam om niet opgemerkt te worden, hadden toch hare schoonmoeder en de zuster haars echtgenoots haar verscheiden keeren zien nederknielen in een hoek der kamer, en zelfs des nachts, wanneer zij meende dat alles rondom haar sliep. Wat vooral verwondering baarde , was , dat zij haar altijd zoo zachtmoedig, geduldig en gehoorzaam zagen, en zij steeds met zoo veel eerbied de minste bevelen volbragt, die haar gegeven werden. „ Gij hebt een geheim, dat ge voor mij verbergt, zeide op zekeren dag hare schoonzuster. Ik een geheim? welk dan? O, lach 200 veel ge wilt, maar ge hebt een geheim. Gij geheel verschillend van de andere vrouwen. Ge schertst; wat toch heb ik zoo buitengewoons?” i.indelijk overwonnen door het aandringen der jon* ge dochter, op welke zij zonder eenig gevaar meent te kunnen vertrouwen, zegt zij; „ Ja, in der daad, ik heb een groot geheim; luister. Ik heb het geluk den waren God te kennen, en ik aanbid Hem; als gij mij midden in den nacht op de kniën verrastet, bad ik tot Hem. Ik durfniet toornioworden, noch ongehoorzaam wezen, noch kwaadspreken, omdat God het verbiedt; en door Hem te dienen, hoop ik het geluk des hemels te verwerven. ’ De jonge dochter luisterde met eene vrome aandacht, en van dien dag af leert zij de gebeden der christenen met hare schoonzuster, van welke zij zich niet meer scheiden kan. De moeder werd die wederzijdsche vertrouwelijkheid aldra gewaar; zij bemerkte vooral de verandering in het karakter harer dochter; eertijds ligtzinnig en driftig, IS zij thans ernstig en aan hare schoonzuster volkomen gelijkvormig geworden. De brave vrouw het het op hare beurt daarbij niet; zij ook moest de verklaring van dat geheim weten. Die uitlegging werd haar gegeven, en bragt in haar hetzelfde uitwerksel te weeg als in hare dochter. Nu bleef e grootmoeder nog over, welke hoog bejaard washet was wederom dezelfde mededeeling en dezelfde getrouwheid aan de genade. „ Zoo deze voorvallen en duizende anderen van die soort ons vertroosten, doen zij ons ook bitter zuchten over eene vervolging, die zoo vele bekeeringen belet. Laat ons derhalve, Mijne Hoeren, door onze gebeden de dagen van barmhartigheid verhaasten. Ik hoop dat ze niet ver verwijderd zijn, en dat de Heer zich andermaal van Frankrijk zal bedienen, om ons eenen vrede weder te geven, die even roemrijk voor dat land als nuttig voor de Godsdienst zal wezen. „ Bij mijne aankomst in dit schiereiland, was eene mijner eerste zorgen te voldoen aan het verlangen , dat gij ons hebt doen kennen, van de Missiën zich te zien aansluiten bij het Genootschap tot Voortplanting des Geloofs. Ik heb met dat doel, eenen brief gerigt aan al de geloovigen van mijn Vikariaat, die er niet eer kennis van zullen kunnen dragen dan in den loop des winters, het tijdstip waarop het bezoek der christengemeenten plaats heeft. Hoedanig zal de uitslag van dien brief wezen ? Indien er niets toe noodig was dan goede wil, geloof ik, Mijne Heeren, dat onze nieuwbekeerden van Korea zich zouden haasten, om aan dat beroep te beantwoorden; maar ik vraag hun eene aalmoes, en die aalmoes, hoe gering ook, zal de krachten van de overgroote meerderheid te boven gaan; zij zijn zoo arm! Gij zult gemakkelijk bevroeden, tot welk eene uiterste behoefte menschen moeten vervallen zijn, die om hun Geloof, hun kostbaarsten schat, te bewaren, aanhoudend hunne wonintTen en landerijen verlaten, en op den een of anderen dorren berg, welken zij alleen den moed hebben te bebouwen, de rijst gaan zoeken, die tot hun onderhoud noodzakelijk is. Doch, hoedanig ook die uitslag zij, ik zal de eer hebben er u het volgend jaar kennis van te geven. „ Aanvaart, Mijne Heeren, de eerbiedige betuiging der gevoelens, waarmede ik de eer heb te zijn, ~Uw' ootmoedigste en gehoorzaamste dienaar. S. F. Berneüx, Apostolisch VikarisA Uillreksel uil een brief van den E. 11. Rousseille, Apostolisch Missionaris van ’l Gezelschap der buitenlandsche Missiën , aan den E. 11. Albrand, Overste van ’t seminarie van hetzelfde Gezelschap te Parys. nong-kong, den 14 April 18S9. Eerwaarde Heer en Beminde Vader , )j • • . Ik moet u thans nog eene kleine geschie- denis verhalen. Gij weet dat men soms gesproken heeft van Missionarissen, die op eene wonderbare wijze naar den een of anderen armen afgodendienaar gezonden werden, wiens hart voor de goede tijding was voorbereid. Thans is het een ongeloovige, dien de goede God naar de Missionarissen geleid heeft. Zie hier het feit. „Voor twee maanden vertrok eene bark uit het zuidelijk gedeelte van Korea. Zij was met vijf menschen bemand. De kapitein, een man van twee en veertig jaren en vader van een talrijk huisgezin, had verliezen ondergaan in zijne bezittingen, en begaf zich naar een naburig eiland, om daar handel te drijven. Een hevige storm , die eenklaps opstak, stuwde het vaartuig in volle zee. De wind blies hevig, en het bootje dreigde elk oogenblik te zullen vergaan. Om het te verligten, was men genoodzaakt alle koopwaren over boord te werpen, en later de mast om te kappen. De bark, die ook haar roer verloren had, was toen niets meer dan de speelbal der winden en der baren. De ongelukkige Koreërs zweefden aldus zes dagen lang tusschen leven en dood , terwijl ze gebrek hadden aan zoet water , en slechts een weinig rijst bezaten, welke zij zelfs niet konden koken. Eindelijk ontwaarden zij een europeesch vaartuig; zij seinden en hunne bark bevond zich dra bij het schip. Maar naauwelijks had zij hetzelve bereikt, of de baren en de wind rukten haar weg, en wierpen ze verre van daar. Er was geene mogelijkheid om de vier menschen, die in het boojte gebleven waren, te redden; de kapitein alleen had den tijd gehad zich aan het schip vast te klampen. 