Risoluzione (UE, Euratom) 2016/1461 del Parlamento europeo, del 28 aprile 2016, recante le osservazioni che costituiscono parte integrante delle decisioni sul discarico per l’esecuzione del bilancio generale dell’Unione europea per l’esercizio 2014, sezione III — Commissione e agenzie esecutive
hangsúlyozza, hogy biztosítani kell a megfelelő ár-érték arányt, és hogy le kell vonni a tanulságokat a múltbeli projektekből, amelyek – például a tervezettnél hat évvel később és a kezdeti költségvetéshez képest nyolcszoros áron megvalósult második generációs Schengeni Információs Rendszer (SIS II) – esetében a bizottsági irányítás hiányosságai késedelmekhez és túlköltekezéshez vezettek; 599. megállapítja, hogy bár a Külső Határok Alap hozzájárult a külső határok igazgatásához, az alap értéknövelő hatása korlátozott volt; és hogy a végső eredmény a kijelölt hatóságok részéről a nyomon követésben, valamint a Bizottság és a tagállamok részéről az értékelésében mutatkozó súlyos hiányosságok miatt nem volt mérhető; A nemek közötti esélyegyenlőséggel kapcsolatos kérdések 600. emlékeztet arra, hogy amint azt az EUMSZ 8. cikke is rögzíti, a nők és férfiak közti egyenlőség az Európai Unió alapvető értékeinek egyike, és az Unió előmozdítja annak érvényesülését; úgy véli, hogy a nemek közötti egyenlőséget minden politikában érvényesíteni kell, ezért erre tekintettel kell lenni a költségvetési folyamatok során; 601. emlékezteti a Bizottságot arra, hogy egyes költségvetési sorok közvetett módon előmozdíthatják a nemek közötti egyenlőtlenséget, mivel végrehajtásuk hátrányosan érintheti a nőket; ezért felhívja a Bizottságot, hogy alkalmazza a nemek közötti egyenlőség szempontját érvényesítő költségvetés-tervezést az új és meglévő költségvetési sorok esetében egyaránt, illetve amennyiben lehetséges, hajtsa végre a szükséges szakpolitikai változtatásokat a nemek közötti egyenlőtlenség közvetett előfordulásának megakadályozása érdekében; 602. emlékezteti a Bizottságot az eredményalapú költségvetés-tervezés melletti újonnan tett kötelezettségvállalására, és megismétli a Parlament azon kérését, hogy az uniós költségvetés végrehajtására vonatkozó közös eredménymutatók közé vegyenek fel nemek szerint bontott mutatókat is, ami lehetővé tenné a költségvetés végrehajtásának megfelelőbb értékelését a nemek közti egyenlőség szempontjából; 603. felhívja a Bizottságot vizsgálat végzésére arról, hogy milyen hatással volt az uniós finanszírozás a nemek közötti egyenlőség előmozdítására; 604. felkéri az Uniót, hogy az ESZA-n belül növelje a magas színvonalú közszolgáltatások kialakítására fordított kiadások arányát a gyermekgondozás, az idősek és az ellátásra szoruló felnőttek ápolása területén (amely feladatokat többnyire nők látnak el), figyelembe véve a Nemek Közötti Egyenlőség Európai Intézete (EIGE) által a közelmúltban kidolgozott, a nemek közötti egyenlőségre vonatkozó mutató által jelzett egyértelmű tényeket; 605. felhívja a Bizottságot és a tagállamokat, hogy indítsanak a kiadásokkal kapcsolatos döntésekben részt vevő hivatalnokok részére teljes körű képzést annak érdekében, hogy teljes mértékben átlássák, milyen hatással vannak döntéseik a nemek közötti egyenlőségre; 606.  felhívja az uniós intézményeket annak kiértékelésére, hogy megvalósul-e a nemek tényleges arányossága az álláshelyek elosztását illetően az Unió intézményeiben és testületeiben, nemek szerinti statisztikákat készítve a személyzet létszámáról és besorolásáról a mentesítési eljárás részeként. (1)  Európa 2020 stratégia; európai szemeszter; hatos csomag, kettes csomag; országspecifikus ajánlások többek között; az országspecifikus ajánlásoknak való szoros megfelelés lehetne az uniós költségvetési kiadások hatékony felosztásának mutatója. (2)  Az Európai Parlament és a Tanács 883/2013/EU, Euratom rendelete (2013. szeptember 11. ) az Európai Csalás Elleni Hivatal (OLAF) által lefolytatott vizsgálatokról, valamint az 1073/1999/EK európai parlamenti és tanácsi rendelet és az 1074/1999/Euratom tanácsi rendelet hatályon kívül helyezéséről (HL L 248. , 2013. 9. 18. , 1. o. ). (3)  Az Európai Parlament 2013. április 17-i állásfoglalása az Európai Unió 2011-es pénzügyi évre szóló általános költségvetésének végrehajtására vonatkozó mentesítésről szóló határozatok szerves részét képező megjegyzésekkel, III. szakasz – Bizottság és végrehajtó ügynökségek (HL L 308. , 2013. 11. 16. , 27. o. ), 328. bekezdés; az Európai Parlament 2014. április 3-i állásfoglalása a 2012-es pénzügyi évre szóló általános költségvetésének végrehajtására vonatkozó mentesítésről (HL L 266. , 2014. 9. 5. , 32. o. ) 314–315. bekezdés; az Európai Parlament 2015. április 29-i állásfoglalása a 2013-as pénzügyi évre szóló általános költségvetésének végrehajtására vonatkozó mentesítésről (HL L 255. , 2015. 9. 30. , 27. o. ), 305. bekezdés. (4)  A Számvevőszék 2014-es éves jelentése, 3. 10. pont. (5)  A Számvevőszék 2014-es éves jelentése, 3. 5. pont. (6)  Az Európai Parlament és a Tanács 1303/2013/EU rendelete (2013. december 17. ) az Európai Regionális Fejlesztési Alapra, az Európai Szociális Alapra, a Kohéziós Alapra, az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alapra és az Európai Tengerügyi és Halászati Alapra vonatkozó közös rendelkezések megállapításáról, az Európai Regionális Fejlesztési Alapra, az Európai Szociális Alapra és a Kohéziós Alapra és az Európai Tengerügyi és Halászati Alapra vonatkozó általános rendelkezések megállapításáról és az 1083/2006/EK tanácsi rendelet hatályon kívül helyezéséről (HL L 347. , 2013. 12. 20. , 320. o. ). (7)  A Számvevőszék 2014. évi jelentése, 3. 65. pont. (8)  A 2013-as adatokat újraszámítottuk a 2014-es éves jelentés felépítése szerint, hogy a két év adatait össze lehessen hasonlítani. (9)  A Számvevőszék 2014-es éves jelentése szerint az összehasonlított 2013-as és a 2012-es becsült hibaarányok 0,2, illetve 0,3 százalékponttal alacsonyabbak, mivel a Számvevőszék módosította a közbeszerzési szabályok súlyos megsértése számszerűsítésének módját. (10)  A Számvevőszék éves jelentése, 1. 54. és 1. 65. pont.  (11)  Mivel a RIA rendkívül hatékony eszköz a pénzgazdálkodás valóban hatékonnyá és eredményessé tételére. (12)  A Bizottság által 2015 márciusában elfogadott, a kifizetetlen számlák mértékének csökkenését célzó rövid távú intézkedéseket tartalmazó kifizetési terv nem megfelelő eszköz; a nem teljesített kifizetések magas szintjének kezelése hosszabb távú perspektívát igényel. (13)  Az Európai Szociális Alap (ESZA), az Európai Regionális Fejlesztési Alap (ERFA), a Kohéziós Alap (KA), az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alap (EMVA) és az Európai Tengerügyi és Halászati Alap (ETHA), forrás: a Számvevőszék 2014-es éves jelentése. (14)  Az Európai Szociális Alap (ESZA), az Európai Regionális Fejlesztési Alap (ERFA), a Kohéziós Alap (KA), az Európai Mezőgazdasági Vidékfejlesztési Alap (EMVA) és az Európai Tengerügyi és Halászati Alap (ETHA), forrás: a Számvevőszék 2014-es éves jelentése. (15)  A felhasználási arány a tagállamokban 50 % és 92 % között van. (16)  Válaszok a Moedas biztos úrhoz intézett újabb írásbeli választ igénylő kérdésre, 3. kérdés. (17)  A Kutatási és Innovációs Főigazgatóság 2012-es tevékenységi jelentése, a 45. oldaltól. (18)  Mint például az INEA. (19)  A havi és időközi kifizetések csökkentése és felfüggesztése: lásd a közös agrárpolitika finanszírozásáról, irányításáról és monitoringjáról és a 352/78/EGK, a 165/94/EK, a 2799/98/EK, a 814/2000/EK, az 1290/2005/EK és a 485/2008/EK tanácsi rendelet hatályon kívül helyezéséről szóló, 2013. december 17-i 1306/2013/EU európai parlamenti és tanácsi rendelet 41. cikkének (2) bekezdését (HL L 347. , 2013. 12. 20. , 549. o. ). (20)  A Számvevőszék 2014-es éves jelentése, 7. 44–7. 50. (21)  Lásd az alábbi táblázatot: A DG AGRI 2014. évi tevékenységi jelentésének 10. melléklete, 3. 2. 8. pont. (22)  A vidékfejlesztési politikát 46 intézkedés révén hajtják végre, amelyeket nemzeti vagy regionális szinten irányított vidékfejlesztési programok útján valósítanak meg. (23)  A Számvevőszék 2014. évi jelentése, 7. 71. pont. (24)  Lásd Hogan biztos válaszát a 7b. írásbeli választ igénylő kérdésre. CONT-meghallgatás, 2016. január 14. (25)  A DG AGRI főigazgatójának éves tevékenységi jelentése, 17. o. (26)  Az Európai Számvevőszék 5/2015. számú különjelentése: A pénzügyi eszközök sikeres és ígéretes eszközök-e a vidékfejlesztés terén. (27)  Lásd a Europe Aid 2014. évi tevékenységi jelentését, 115. o. (28)  Összefoglaló jelentés a Bizottság 2014-ben elért irányítási eredményeiről (COM(2015)279, 21. o. ). (29)  Az Európai Parlament és a Tanács 1049/2001/EK rendelete (2001. május 30. ) az Európai Parlament, a Tanács és a Bizottság dokumentumaihoz való nyilvános hozzáférésről (HL L 145. , 2001. 5. 31. , 43. o. ). (30)  Válaszok a Thyssen biztoshoz intézett 48. és 49. számú, írásbeli választ igénylő kérdésre.  (31)  Lásd az OLAF Felügyelő Bizottság 2014. évi éves jelentéséről szóló európai parlamenti állásfoglalásnak a Bizottság által 2015. szeptember 23-án elfogadott nyomon követését. (32)  Philip Morris International, British American Tobacco, Japan Tobacco International és Imperial Tobacco Limited. (33)  Az Európai Parlament és a Tanács 2014/40/EU irányelve (2014. április 3. ) a tagállamoknak a dohánytermékek és kapcsolódó termékek gyártására, kiszerelésére és értékesítésére vonatkozó törvényi, rendeleti és közigazgatási rendelkezései közelítéséről és a 2001/37/EK irányelv hatályon kívül helyezéséről (HL L 127. 2014. 4. 29. , 1. o. ). (34)  Az Európai Parlament 2016. március 9-i állásfoglalása a dohánytermékekre vonatkozó megállapodásról (a PMI-vel kötött megállapodás). Elfogadott szövegek, P8_TA(2016)0082. (35)  http://www. ombudsman. europa. eu/en/press/release. faces/en/61027/html. bookmark (36)  Az Európai Parlament és a Tanács 233/2014/EU rendelete (2014. március 11. ) a 2014-2020-as időszakra szóló fejlesztési együttműködési finanszírozási eszköz létrehozásáról (HL L 77. , 2014. 3. 15. , 44. o. ). (37)  Az Európai Parlament és a Tanács 282/2014/EU rendelete (2014. március 11. ) az egészségügyre vonatkozó harmadik uniós cselekvési program (2014–2020) létrehozásáról és az 1350/2007/EK határozat hatályon kívül helyezéséről (HL L 86. , 2014. 3. 21. , 1. o. ). (38)  Az Európai Parlament és a Tanács 652/2014/EU rendelete (2014. május 15. ) az élelmiszerlánccal, az állategészségüggyel és állatjóléttel, valamint a növényegészségüggyel és a növényi szaporítóanyagokkal kapcsolatos kiadások kezelésére vonatkozó rendelkezések megállapításáról, a 98/56/EK, a 2000/29/EK és a 2008/90/EK tanácsi irányelv, a 178/2002/EK, a 882/2004/EK és a 396/2005/EK európai parlamenti és tanácsi rendelet, a 2009/128/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv és az 1107/2009/EK európai parlamenti és tanácsi rendelet módosításáról, valamint a 66/399/EGK, a 76/894/EGK és a 2009/470/EK tanácsi határozat hatályon kívül helyezéséről (HL L 189. , 2014. 06. 27. , 1. o. ). (39)  HL C 373. , 2013. 12. 20. , 1. o. (40)  Az Európai Parlament és a Tanács 1316/2013/EU rendelete (2013. december 11. ) az Európai Hálózatfinanszírozási Eszköz létrehozásáról, a 913/2010/EU rendelet módosításáról, valamint a 680/2007/EK és a 67/2010/EK rendelet hatályon kívül helyezéséről (HL L 348. , 2013. 12. 20. , 129. o. ). (41)  DG AGRI – 2014. évi éves jelentés, 12. oldal. (42)  A Számvevőszék 2014. évi éves jelentése – válasz a 7. 15. bekezdésre. (43)  A Számvevőszék 2014. évi éves jelentése – válasz a 7. 32. bekezdésre. (44)  A Számvevőszék 2014. évi éves jelentése – 7. 35. bekezdésre. (45)  A Számvevőszék 2014. évi éves jelentése – 7. 40. bekezdésre. (46)  Az EUMSZ 39. cikk (1) bekezdésének e) pontja.  L_2016246NL. 01002701. xml 14. 9. 2016    NL Publicatieblad van de Europese Unie L 246/27 RESOLUTIE (EU, EURATOM) 2016/1461 VAN HET EUROPEES PARLEMENT van 28 april 2016 met de opmerkingen die een integrerend deel uitmaken van de besluiten over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2014, afdeling III — Commissie en uitvoerende agentschappen HET EUROPEES PARLEMENT, — gezien zijn besluit over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2014, afdeling III — Commissie, — gezien zijn besluiten over het verlenen van kwijting voor de uitvoering van de begrotingen van de uitvoerende agentschappen voor het begrotingsjaar 2014, — gezien artikel 93 van en bijlage V bij zijn Reglement, — gezien het verslag van de Commissie begrotingscontrole en de adviezen van de overige betrokken commissies (A8-0140/2016), A. overwegende dat de uitgaven van de Unie in aanzienlijke mate bijdragen aan de verwezenlijking van beleidsdoelstellingen en gemiddeld 1,9 % van de overheidsuitgaven van de lidstaten vertegenwoordigen, maar in sommige gevallen ruim boven de 10 %; B. overwegende dat het Parlement bij het verlenen van kwijting aan de Commissie enerzijds controleert of de middelen op wettige en regelmatige wijze zijn besteed, en anderzijds of de beleidsdoelstellingen zijn bereikt, goede resultaten zijn verwezenlijkt en de beginselen van goed financieel beheer en een „prestatiecultuur” zijn nageleefd; C. overwegende dat de kwijtingsprocedure 2014 betrekking heeft op een jaar waarin twee programmeringsperioden samenvallen en dat in veel gevallen de geregistreerde uitgaven betrekking hebben op de programmeringsperiode 2007-2013; D.  overwegende dat de belangrijkste prioriteiten voor de verlening van kwijting aan de Commissie voor 2014 de volgende zijn: a) invoering van een versterkte op prestaties gebaseerde en resultaatgerichte aanpak om bij te dragen tot een evenwicht tussen de traditionele werkwijze en de implementatie van nieuwe elementen die de huidige en toekomstige behoeften voor financiering van de Unie weerspiegelen; b) nadruk op 2014 als het eerste jaar van een nieuwe programmeringsperiode waarbij belangrijke resultaatgerichte elementen zijn ingevoerd; c) een aantal verbeteringen in de beschikbaarheid van gegevens, om de werkelijke voordelen te beoordelen; d) in het kwijtingsproces een evaluatie opnemen van de kwaliteit van het regelgevingskader voor de toewijzing van de begrotingsuitgaven van de Unie; e) de kwijtingsprocedure niet uitsluitend benaderen als verband houdend met het desbetreffende jaar, maar als een continu proces, waar de follow-up een belangrijk onderdeel van vormt; f) het kwijtingsproces benaderen vanuit het perspectief van het nauwe verband tussen de EU-begroting en het nieuwe paradigma van het macro-economisch beleid van de Unie (1), rekening houdend met het werkelijke doel van de EU-begroting, namelijk het leveren van een bijdrage aan de verwezenlijking van de doelen van het sectorale beleid van de Unie; g) de kwijtingsprocedure benaderen als een belangrijk platform voor beleidsaanbevelingen, toe te passen en uit te voeren bij de financiering door de Unie; E.  overwegende dat de nieuwe aspecten van het nieuwe meerjarig financieel kader 2014-2020 (MFK) die relevant zijn voor de kwijting van de Commissie voor 2014 de volgende zijn: a) thematische concentratie — de EU-financiering moet niet alle gebieden ondersteunen, maar alleen de prioritaire gebieden; de prioriteiten moeten nauwkeurig worden afgebakend en waar passend worden onderbouwd door kwantitatieve analyse en haalbare plannen om ze te verwezenlijken; het aantal prioriteiten moet sterk worden beperkt; de prioriteiten moeten worden ondersteund met aanzienlijke middelen, om reële resultaten en voordelen te verwezenlijken; b) een geïntegreerde en plaatsgebonden aanpak en synergieën — programma's en projecten moeten niet alleen hun eigen resultaten en voordelen opleveren, maar de resultaten en voordelen moeten ook een aanvulling vormen op die van andere programma's en projecten dankzij synergieën, met inachtneming van het subsidiariteits- en evenredigheidsbeginsel; er moeten synergieën worden bewerkstelligd binnen een bepaald gebied; om een dergelijk systeem te laten functioneren, is het van belang een beheermatrix te ontwikkelen om passende voorwaarden te scheppen voor geïntegreerde projecten; c) voorwaarden en prestatiereserve — beginselen van goed financieel beheer berusten op het feit dat EU-financiering wordt toegewezen in passende nationale budgettaire, macro-economische en institutionele omstandigheden, die dienen als voorwaarde voor de financiering zelf; daarnaast is als bonus voor goede prestaties een prestatiereserve ingevoerd; d) vereenvoudiging — het systeem van financiering door de Unie is in meerdere opzichten buitengewoon gecompliceerd, hetgeen een belemmering vormt voor een effectief beheer en het meten van de concrete resultaten en voordelen; e) beter gekwantificeerde resultaten — het is belangrijk om de bereikte resultaten feitelijk te meten en bij het ontwikkelen van nieuw beleid met die resultaten rekening te houden; het is daarom van cruciaal belang de benchmarking en de systemen voor gegevensanalyse te verbeteren; daarnaast moet bij het beheer rekening worden gehouden met dergelijke gegevens en andere indicatoren van verbetering; F. overwegende dat de Commissie de eindverantwoordelijkheid draagt voor de uitvoering van de begroting van de Unie en dat de lidstaten loyaal moeten samenwerken met de Commissie om ervoor te zorgen dat de middelen overeenkomstig het beginsel van goed financieel beheer worden besteed; overwegende dat lidstaten, met name in het kader van gedeeld beheer van de middelen, een speciale verantwoordelijkheid hebben voor de uitvoering van de begroting van de Unie; G.  overwegende dat het van cruciaal belang is dat in geval van gedeeld beheer van middelen de door de lidstaten verstrekte gegevens eerlijk en juist zijn; overwegende dat het van cruciaal belang is dat de lidstaten zich in geval van gedeeld beheer bewust zijn van hun eigen verantwoordelijkheid voor het beheer van de middelen van de Unie; A. ALGEMENE HOOFDSTUKKEN Inzet van de Commissie inzake de prioriteiten voor de kwijting 1. herinnert eraan dat artikel 319, lid 3, eerste alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie luidt: „De Commissie stelt alles in het werk om gevolg te geven aan de opmerkingen in de kwijtingsbesluiten en aan andere opmerkingen van het Europees Parlement over de uitvoering van de uitgaven, alsook aan de opmerkingen waarvan de door de Raad aangenomen aanbevelingen tot kwijting vergezeld gaan. ” 2. betreurt dat de antwoorden van de Commissie op een aantal punten vaag blijven; 3. wijst op het voorstel van de Commissie voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 van het Europees Parlement en de Raad (2) wat betreft het secretariaat van het Comité van toezicht van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF); 4. verzoekt de Commissie nogmaals bij het Parlement tijdig voor de tussentijdse herziening van het MFK een mededeling in te dienen met voorstellen over hoe tegemoet gekomen kan worden aan de nieuwe en mogelijke uitdagingen waar begrotingssteun van de Unie voor nodig is, en waarin wordt uitgelegd hoe zij de politieke langetermijndoelstellingen (zoals de Europa 2020-strategie) wil verenigen met het toekomstige MFK na 2020; 5. herinnert de Commissie eraan dat de Rekenkamer al een aantal jaren vraagt om de vaststelling van een cashflowplan voor de lange termijn; roept de Commissie op een dergelijk plan vóór het einde van 2016 in te dienen; 6. roept de Commissie op de gedragscode tijdig voor de procedure voor kwijting van de Commissie voor het begrotingsjaar te herzien in het licht van de verzoeken in de resolutie over de kwijting 2014 van de Commissie; 7.  dringt er bij de Commissie op aan het nieuwe kader voor deskundigengroepen van de Commissie niet goed te keuren voordat een vergadering heeft plaatsgevonden met vicevoorzitter Timmermans, de Europese Ombudsman, belangrijke leden van het Parlement en het maatschappelijk middenveld, om de laatste kwesties te bespreken inzake zowel de inhoud van de nieuwe horizontale regels als de toepassing daarvan; 8. roept de Commissie op haar directoraten-generaal de opdracht te geven alle landenspecifieke aanbevelingen te publiceren die zij in het kader van het Europese semester in hun respectievelijke jaarlijkse activiteitenverslagen hebben opgenomen; Strategie en missie: continuïteit en innovatie 9. wijst erop dat de bestaande kwijtingsbeginselen en nieuwe elementen en beginselen in het nieuwste MFK geëerbiedigd moeten worden; wijst er daarom op dat een innovatieve benadering nodig is voor de evaluatie van het eerste jaar van het MFK, en dat de benadering van de kwijting beter afgestemd moet worden op de gewijzigde behoeften en benodigdheden binnen de begroting van de Unie; 10. is van mening dat de voornaamste innovatie van de wijze waarop de kwijting plaatsvindt moet bestaan uit het vinden van een beter evenwicht tussen enerzijds de formele en procedurele kwesties van de benutting van de begroting van de Unie, en anderzijds de op prestaties gebaseerde en resultaatgerichte aanpak, daarbij rekening houdend met de benutting van de absorptiecapaciteit; 11. benadrukt dat de kwijtingsprocedure in het verleden vooral gericht was op het verifiëren van de wettigheid en regelmatigheid van de financiële verrichtingen; is, in de context van het initiatief van de Commissie „An EU Budget Focused on Results”, van mening dat voor de bovengenoemde controles tevens nauwlettend en uitgebreid moet worden onderzocht of de resultaten, die door projecten en programma's zijn bereikt, overeenstemmen met de oorspronkelijke doelstellingen; 12. wijst erop dat bij de kwijting wordt gestreefd naar een gemeenschappelijke benadering van de specifieke elementen van het begrotingsbeleid van de Unie, met name de nieuw ingevoerde elementen, te weten de nadruk op prestaties en de preventieve en corrigerende functie van toezichthoudende en controlesystemen; 13.  is van mening dat voor een resultaatgerichte begroting sterke, solide en gemeenschappelijk overeengekomen indicatoren vereist zijn; merkt echter op dat deze indicatoren nog overeengekomen moeten worden met de medewetgevers, de Commissie en door middel van een uitgebreide raadpleging van de autoriteiten van de lidstaten samen met andere belanghebbenden; is in die zin ingenomen met de oprichting van de interinstitutionele werkgroep voor een op prestaties gebaseerd en resultaatgericht begrotingsmodel, die nog maar kortgeleden met haar werkzaamheden is begonnen; moedigt alle betrokken partijen aan hun werkzaamheden te bespoedigen en er tegelijkertijd voor te zorgen dat er afspraken worden gemaakt over een reeks indicatoren van hoge kwaliteit; 14. benadrukt dat de begroting van de Unie in de eerste plaats ten goede moet komen aan de burgers van de Unie, waarbij tegelijkertijd de financiële belangen van de Unie beschermd moeten worden en moet worden voldaan aan de verplichtingen en doelstellingen van de Verdragen; de voordelen bestaan uit steun gericht op ontwikkeling en de huidige prioriteiten op het gebied van het economisch beleid en de economische resultaten, waarbij de nodige flexibiliteit in acht wordt genomen in verband met onverwachte en noodsituaties; de bescherming van de financiële belangen van de Unie vereist een correcte benutting van uitgaven, overeenkomstig de regels en vrij van fouten of fraude; de wijze waarop de kwijting plaatsvindt moet bijdragen aan het vinden van een evenwicht tussen deze elementen; 15. benadrukt verder de plicht van de Commissie om, overeenkomstig artikel 17, lid 1, VEU, de correcte toepassing van het Unierecht te waarborgen en verzoekt de Rekenkamer een speciaal rapport op te stellen met betrekking tot de vraag of de Commissie naar behoren gebruik heeft gemaakt van haar bevoegdheden bij het ondersteunen en controleren van de lidstaten wat betreft de uitvoering van het Unierecht; Resultaten behalen met de begroting van de Unie 16. wijst erop dat het belangrijkste uitgangspunt voor de kwijting van de Commissie voor 2014 bestaat uit de deugdelijkheid van de financiële stromen en de feitelijke programma's en projecten waar die stromen voor bedoeld zijn, tegen de achtergrond van een beoordeling van de optimale benutting van middelen van de Unie in alle opzichten; 17.  verwelkomt het feit dat de structuur en inhoud van het jaarverslag 2014 van de Rekenkamer de rubrieken van het MFK volgen en grotere nadruk leggen op de prestaties en resultaten; waardeert dat de hoofdstukken van het verslag inzake gedeeld beheer bij wijze van proef de voorlopige resultaten bevatten van de prestatiebeoordelingen van programma's; 18. beseft dat de overgang naar het uitvoeren van meer doelmatigheidscontroles niet in een keer kan plaatsvinden, omdat doelmatigheidscontroles alleen mogelijk zijn zodra de basisrechtshandelingen en de begroting zijn opgesteld, met als doel om de beleidsdoelstellingen overeen te stemmen met de kwalitatieve indicatoren of om meetbare resultaten te verwezenlijken; 19. is in dit verband van mening dat het MFK een belangrijke stap voorwaarts betekent door de invoering van ex-antevoorwaarden, prestatiereserves en meer mogelijkheden voor vereenvoudiging en synergieën tussen middelen; 20. wijst erop dat de periodes van de tienjaarlijkse strategie van de Unie en de zevenjaarlijkse begrotingsperiode niet op elkaar zijn afgestemd, hetgeen de mogelijkheden voor de Commissie om de bijdrage van de begroting van de Unie aan de Europa 2020-strategie te monitoren beperkt is voor de eerste helft van de strategie-periode, ook al zijn alle gegevens voor het uitvoeren van jaarlijkse controles voorhanden; 21. herinnert er evenwel aan dat de doelstellingen en de resultatenbegroting moeten worden aangepast aan de doelstellingen van de Verdragen, aan de Europa 2020-strategie en aan het sectoraal en cohesiebeleid, en dat ze voldoende flexibel moeten zijn om te kunnen worden aangepast aan onverwachte noodsituaties zoals de economische crisis en/of de vluchtelingencrisis; 22. merkt op dat sommige programma's, fondsen en instrumenten van het meerjarig financieel kader (MFK) 2014-2020 in 2014 in het geheel niet werden geabsorbeerd vanwege de late aanneming van de relevante regelgeving en als gevolg daarvan de late goedkeuring van afgeleide wetgevings- en programmeringsdocumenten; 23. wijst erop dat het MFK 2014-2020 het eerste is waarin minder begrotingsmiddelen ter beschikking worden gesteld dan in de voorlopers hiervan en dat de druk op de betalingsplafonds veel groter is dan in voorgaande MFK's; 24.  herinnert eraan dat het Parlement in zijn resoluties (3) bij de kwijtingsbesluiten de Commissie al sinds 2013 heeft gevraagd zich bij de toepassing van artikel 318 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), dat betrekking heeft op het evaluatieverslag van de Commissie, te richten op de tenuitvoerlegging van de tienjarige strategie van de Unie voor groei en werkgelegenheid en op de werkelijke prestaties en resultaten van die strategie; verwelkomt het feit dat de Rekenkamer ervoor heeft gekozen om hoofdstuk 3 van haar jaarverslag over 2014 te wijden aan de Europa 2020-strategie, en verzoekt de Rekenkamer deze prestatie- en resultaatgerichte aanpak aan te houden en verder te ontwikkelen; 25. benadrukt dat de structuur van de Europa 2020-strategie extreem complex is (met vijf kerndoelen, zeven vlaggenschipinitiatieven en 11 thematische doelstellingen voor de Europese structuur- en investeringsfondsen (ESIF's)); wijst erop dat die verschillende instrumenten niet zijn ontworpen om de politieke doelstellingen van de strategie om te zetten in praktische operationele doelen door middel van synergieën; 26. betreurt dat ondanks de voortgang waar de Rekenkamer in haar jaarverslag (4) voor 2014 op wijst, de Commissie tot nu toe slechts in een evaluatieverslag op beperkte wijze verslag heeft uitgebracht van de bijdrage van de Uniebegroting aan het bereiken van de doelstellingen van de Europa 2020-strategie (krachtens artikel 318 VWEU); wijst erop dat in het kader van het MFK 2007-2013 geen verplichting bestaat inzake uitgebreide verslaglegging over de bijdrage van de Uniebegroting aan de doelstellingen van de Europa 2020-strategie, wat echter wel de bedoeling was voordat deze werd vastgesteld; 27. verwelkomt het feit dat bepaalde elementen van een doeltreffend toezicht- en verslagleggingssysteem reeds aanwezig zijn, in het bijzonder de statistische instrumenten die Eurostat heeft ontwikkeld, maar betreurt dat de evaluatie van de Europa 2020-strategie door de Commissie is uitgesteld tot begin 2016 en dat de resultaten van de openbare raadpleging over de Europa 2020-strategie geen informatie van betekenis heeft opgeleverd voor de rol van financiering door de Unie; 28. betreurt het feit dat de doelstellingen op hoog niveau van de Europa 2020-strategie niet systematisch worden omgezet in operationele doelen in partnerschapsakkoorden en programma's; wijst erop dat de huidige wetgeving niet vereist dat het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij (EFMZV) rond dezelfde thematische doelstellingen zijn opgezet; 29.  herinnert eraan dat de Commissie in haar antwoorden op de opmerkingen van de Rekenkamer (5) bis heeft erkend dat de doelstellingen van de Unie ook worden bepaald in de Verdragen, dat deze doelstellingen (bijvoorbeeld het gemeenschappelijk landbouwbeleid) moeten worden nagestreefd en gerespecteerd en dat de begroting van de Unie op basis daarvan wordt toegewezen aan de diverse activiteiten en voor zover mogelijk wordt aangepast aan veranderingen in de voornaamste prioriteiten van de Unie (te weten de Lissabon-strategie en de Europa 2020-strategie); 30. betreurt dat de mogelijke voordelen van het bereiken van synergieën tussen de vijf ESIF's, door ze onder een overkoepelend regelgevend en beheerskader en één partnerschapsovereenkomst per lidstaat te plaatsen, nog niet zijn verwezenlijkt en dat er nog steeds verschillende regels van toepassing zijn op het niveau van de fondsen, en dus op programmaniveau; benadrukt dat alleen zorgvuldig geformuleerde partnerschapsovereenkomsten en programma's goedgekeurd moeten worden om een doeltreffende tenuitvoerlegging van de ESIF's te waarborgen; 31. verwacht dat de Commissie verslag uitbrengt over de bijdrage van de EU-begroting aan de verwezenlijking van de doestellingen van de EU 2020-strategie; is het ermee eens dat het niet eenvoudig is om op consistente wijze verslag uit te brengen van de thematische doelstellingen voor alle vijf ESIF's en dus ook over de bijdrage van deze fondsen tot de Europa 2020-strategie; merkt op dat de Commissie in 2017 het eerste strategische verslag over de bijdrage tot de Europa 2020-strategie moet indienen; 32. onderstreept echter dat in drie vierde van de projecten van de structuurfondsen de beleidsdoelen geheel of gedeeltelijk zijn bereikt en dat slechts in 2 % van de gevallen geen van de in het operationele programma of de subsidieovereenkomst vastgestelde doelstellingen zijn verwezenlijkt; 33. merkt op dat de Rekenkamer zich voornamelijk heeft gericht op het onderzoeken van de samenhang van de partnerschapsovereenkomsten van de lidstaten met de doelen van de Europa 2020-strategie, als een voorwaarde voor betere prestaties; vraagt de Rekenkamer in haar volgende jaarverslag informatie te verstrekken over de omzetting van de doelen van de Europa 2020-strategie in verwachte resultaten in het kader van andere rechtstreeks door de Commissie beheerde programma's en fondsen; 34.  wijst erop dat de invoering van gemeenschappelijke prestatie-indicatoren voor elk fonds een belangrijke stap zou zijn, maar betreurt dat: a) lidstaten niet verplicht zijn gemeenschappelijke indicatoren op te nemen in hun programma's, met uitzondering van het Jongerenwerkgelegenheidsinitiatief en Elfpo, en de eerste fase van controle op het niveau van de lidstaten geen evaluaties van de resultaten voorziet; b) er slechts tussen twee fondsen (Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO) en het Cohesiefonds (CF)) gemeenschappelijke indicatoren worden gebruikt, maar niet tussen de andere fondsen; c) mijlpalen alleen bestaan voor het prestatiekader, terwijl het de streefdoelen vaak aan ambitie ontbreekt; d) er bij de Europese Commissie een beperkte capaciteit blijft bestaan voor wat de monitoring en de evaluatie van de prestaties betreft; 35. neemt er nota van dat volgens de Rekenkamer inherente gebreken aanwezig zijn in het prestatiekader van de verordening houdende gemeenschappelijke bepalingen met betrekking tot de ESIF (6), omdat slechte resultaten er niet toe leiden dat de lidstaten de prestatiereserve verliezen, en de financiële sancties die de Commissie tot haar beschikking heeft beperkt zijn; is echter van mening dat er, voordat om sancties wordt verzocht, een beter resultaatmeetsysteem moet worden ingevoerd en dat een proces van steun aan de lidstaten bij de prestatieverbetering aan eventuele sancties vooraf moet gaan; 36. verzoekt de Europese Commissie om vollediger gebruik te maken van de mogelijkheden die de bestaande wetgeving biedt ten aanzien van de prestatiereserve, zodat er werkelijk een financiële prikkel ontstaat om het financieel beheer effectief te verbeteren; roept voorts op tot versterking van de prestatiereserve als instrument door het vergroten van het prestatie-afhankelijke deel bij de volgende herziening van de wetgeving (7); 37. wijst erop dat de richtsnoeren van de centrale diensten van de Commissie hebben geleid tot een verbetering van de jaarlijkse verslaglegging van de prestaties van de directoraten-generaal (DG's), maar herinnert eraan dat de doelstellingen van de DG's niet geschikt zijn voor beheersdoeleinden en dat er problemen blijven bestaan met de indicatoren voor het toezicht op de prestaties; wijst er tevens op dat alle indicatoren die in de voorgaande jaren zijn ingevoerd om de voortgang met de hervormingen van de Europa 2020-strategie op zowel Unie- als nationaal niveau te meten, in 2014 zijn verwijderd uit het jaarlijks activiteitenverslag van de secretaris-generaal van de Commissie en in plaats daarvan zijn opgenomen in de beheersplannen en jaarlijkse activiteitenverslagen van de operationele DG's; 38.  verzoekt de Commissie te overwegen voorstellen te doen om: a) het MFK beter af te stemmen op de Europa 2020-strategie en de herziening hiervan voor te stellen indien dit nodig is voor een betere overeenstemming met de Europa 2020-strategie; b) de politieke doelen op hoog niveau van de Europa 2020-strategie weer te geven in doelstellingen op EU-niveau; c) ervoor te zorgen dat de partnerschapsovereenkomsten en programma's deze doelstellingen op EU-niveau omzetten in thematische doelstellingen die gekoppeld kunnen worden aan operationele doelstellingen op het niveau van de lidstaten of in de rechtstreeks door de Commissie beheerde programma's; 39. verzoekt de Commissie de wetgever de volgende voorstellen te doen: a) de lidstaten nemen in hun partnerschapsovereenkomsten en programma's waar passend een verklaring op inzake de gekwantificeerde resultaten die met behulp van de financiering behaald moeten worden; b) alle partnerschapsovereenkomsten en programma's bevatten gemeenschappelijke resultaatindicatoren, die voor zover mogelijk door de verschillende fondsen worden gedeeld en zijn ontworpen om op lokaal, lidstaat- en EU-niveau toezicht te houden op de voortgang; c) het prestatiekader moet, voor zover mogelijk, op deze gemeenschappelijke resultaatindicatoren worden gebaseerd; 40. vraagt de Commissie om in de volgende evaluatieverslagen als bedoeld in artikel 318 VWEU een analyse op te nemen van de bereikte resultaten wat betreft groei en banen van het investeringsplan van 315 miljard EUR, op 26 november 2014 aangekondigd door de voorzitter van de Commissie Jean-Claude Juncker op de plenaire vergadering van het Parlement; Follow-up van de kwijting voor 2013 41. betreurt dat het totale foutenpercentage op bijna hetzelfde niveau bleef en dat de betalingen fouten van materieel belang bleven vertonen; Hoofdstuk 2013 2014 Verrichtingen Foutenpercentage (%) (8) Verrichtingen /EUR Foutenpercentage (%) Ontvangsten 55 0,0 55 0,0 Concurrentievermogen, onderzoek, onderwijs, vervoer, overige programma's 160 4,0 166/13 miljard 5,6 Cohesie 343 5,3 331/55,7 miljard 5,7 Regionaal beleid en stadsontwikkeling 168 6,4 161 6,1 Werkgelegenheid en sociale zaken 175 3,1 170 3,7 Natuurlijke hulpbronnen 360 4,4 359/57,5 miljard 3,6 ELGF — Marktondersteuning en rechtstreekse steun 180 3,6 183 2,9 Plattelandsontwikkeling, milieu, klimaatactie en visserij 180 7,0 176 6,2 Europa als wereldspeler 182 2,1 172/7,4 miljard 2,7 Administratie 135 1,1 129/8,8 miljard 0,5 Totaal 1 180 4,5 1 157 /142,4 miljard 4,4 42.  betreurt dat nog altijd sprake is van een geringe betrouwbaarheid van eerstelijnscontroles door de lidstaten en van gebreken bij het uitsluiten van niet-subsidiabele percelen uit het landbouwpercelenidentificatiesysteem (LPIS); wijst erop dat volgens het jaarverslag 2014 van de Rekenkamer zowel de gebieden van gedeeld beheer als alle overige operationele uitgaven (die grotendeels rechtstreeks door de Commissie worden beheerd) een geschat foutenpercentage vertonen van 4,6 %; wijst er echter op dat er veel corrigerend werk is verricht; 43. stelt met bezorgdheid vast dat nog altijd geen gevolg is gegeven aan de volgende aanbevelingen en eisen in verband met de kwijting 2013 van de Commissie: a) een systeem voor het opleggen van sancties indien lidstaten onjuiste programma-informatie en verklaringen indienen, en in het geval van valse of onjuiste verslaglegging door betaalorganen, onder meer met betrekking tot de volgende drie aspecten: de inspectiestatistieken, de verklaringen van de betaalorganen en de werkzaamheden van de certificerende instanties; b) indien hiertoe vrijwillig is besloten, niet alleen de nationale verklaringen publiceren, maar ook de jaarlijkse samenvattingen en beheersverklaringen, waar nodig als vertrouwelijke documenten, om meer inzicht te geven in het financieel beheer en het financieel beheer werkelijk te verbeteren; het is echter nog steeds niet duidelijk hoe doeltreffend deze maatregelen zijn gezien de verschillen in de structuren van de lidstaten en de politieke verantwoordelijkheid van de verschillende nationale autoriteiten; c) analyse en informatie inzake de voorlopige resultaten van het investeringsplan voor Europa als in november 2014 in het Parlement aangekondigd door voorzitter Jean-Claude Juncker van de Commissie; 44. stelt met bezorgdheid vast dat van de 65 aanbevelingen die de Rekenkamer in de jaren 2011-2012 heeft gedaan, slechts 20 aanbevelingen volledig zijn uitgevoerd, 26 aanbevelingen op de meeste punten worden uitgevoerd en 19 aanbevelingen op een aantal punten worden uitgevoerd; roept de Commissie op de aanbevelingen en eisen van het Parlement over te nemen en door te gaan met het uitvoeren van de aanbevelingen van de Rekenkamer; 45. benadrukt dat het voor het Parlement onbevredigend is indien contradictoire procedures als uitkomst hebben dat de Commissie en de Rekenkamer tot verschillende conclusies komen; roept beide instellingen daarom op dergelijke uitkomsten te voorkomen; 46. verzoekt de Commissie een actieplan met een termijnen en doelstellingen op te stellen om deze terugkerende fouten beter te kunnen voorkomen; Standpunt van de Rekenkamer: Betrouwbaarheidsverklaring van de Rekenkamer 47.  verwelkomt het feit dat de Rekenkamer een goedkeurend oordeel uitspreekt over de betrouwbaarheid van de rekeningen voor 2014, wat sinds 2007 steeds het geval is geweest, en dat de Rekenkamer vaststelt dat de ontvangsten in 2014 geen materiële fouten vertoonden; constateert tevens met voldoening dat de onderliggende vastleggingen bij de rekeningen betreffende het per 31 december 2014 afgesloten begrotingsjaar op alle materiële punten wettig en regelmatig zijn; 48. wijst erop dat de totale resultaten over het algemeen overeenstemmen met de eerdere opmerkingen van de Rekenkamer; 49. betreurt het feit dat de betalingen voor het 21e jaar op rij materiële fouten vertoonden vanwege de gebrekkige doeltreffendheid van de toezicht- en controlesystemen; 50. betreurt dat de betalingen een meest waarschijnlijk foutenpercentage vertonen van 4,4 %; herinnert eraan dat het meest waarschijnlijke foutenpercentage voor betalingen in het begrotingsjaar 2013 werd geraamd op 4,7 %, in 2012 op 4,8 % en in 2011 op 3,9 % (9); de hoogste foutenpercentages werden vastgesteld bij uitgaven ten behoeve van economische, sociale en territoriale cohesie (5,7 %) en concurrentievermogen voor groei en banen (5,6 %); anderzijds vertoonden administratieve uitgaven het laagst vastgestelde foutenpercentage (0,5 %); 51. vraagt zich af of het foutenpercentage voor specifieke verrichtingen gebaseerd is op een vergelijkbare aanpak, en dus zou moeten dienen als vergelijkbare benchmark; wijst erop dat het foutenpercentage voor kostenvergoedingsregelingen (5,5 %) gebaseerd is op subsidiabiliteit van de kosten, terwijl het voor rechtenprogramma's (2,7 %) alleen gebaseerd is op de noodzaak om aan een aantal voorwaarden te voldoen; 52. wijst erop dat indien de door de lidstaten en de Commissie genomen corrigerende maatregelen niet waren toegepast op de door de Rekenkamer gecontroleerde uitgaven, het totale geschatte foutenpercentage 5,5 % zou hebben bedragen, in plaats van 4,4 %; dringt er dan ook op aan bij de Commissie, de autoriteiten in de lidstaten of de onafhankelijke controleurs alle beschikbare informatie te benutten om mogelijke fouten te voorkomen, op te sporen of te corrigeren; 53. benadrukt dat voor de operationele uitgaven het geschatte foutenpercentage voor uitgaven onder gedeeld beheer met de lidstaten 4,6 % bedraagt (2013: 4,9 %) wat nog steeds zeer hoog is; stelt met bezorgdheid vast dat het geschatte foutenpercentage voor de andere vormen van operationele uitgaven waarbij de Commissie de belangrijkste rol speelt omhoog is geschoten naar 4,6 % (2013: 3,7 %); 54.  wijst erop dat de Commissie aangeeft dat de uitgaven een materieel foutenniveau vertonen, aangezien zij in haar syntheseverslag voor 2014 het risicobedrag presenteert als variërend tussen 3,7 en 5 miljard, oftewel 2,6 tot 3,5 % van de betalingen; wijst erop dat de Commissie verwacht dat ze de komende jaren fouten zal vaststellen en corrigeren ten belope van in totaal circa 2,7 miljard EUR; 55. is het met de Rekenkamer eens dat ondanks verbeteringen van de analyse van de effecten van corrigerende acties, de Commissie niet het risico heeft weggenomen dat dit effect te hoog wordt ingeschat of van beperkte relevantie is (10); 56. is van mening dat de DG's van de Commissie hun schattingen van de risicobedragen voor meer dan driekwart van de uitgaven in 2014 baseren op gegevens afkomstig van nationale autoriteiten; wijst erop dat de Commissie in het syntheseverslag verklaart dat de betrouwbaarheid van de controleverslagen van de lidstaten een uitdaging blijft; 57. wijst erop dat het geraamde corrigerend vermogen voor 12 DG's van de Commissie hoger is dan de geraamde risicobedrag, wat het gevolg is van het meerjarige karakter van de correctiesystemen; 58. verzoekt de Commissie de methode voor berekening van het corrigerend vermogen op tijd voor de kwijtingsprocedure 2015 te herzien; 59. merkt op dat de Commissie, indien zij bewijs heeft van verminderde absorptiecapaciteit in de lidstaten, alle flexibiliteitsbepalingen van de MFK-verordening moet beoordelen en in eerste instantie maatregelen moet voorstellen om de ontoereikende absorptiecapaciteit te overwinnen, alvorens andere actie te ondernemen; 60. wijst erop dat meer dan twee derde van de financiële correcties inzake cohesie die in 2014 zijn geregistreerd gevallen betreft waarin autoriteiten van de lidstaten gedeclareerde uitgaven intrekken en vervangen door nieuwe uitgaven; verwelkomt het feit dat dergelijke procedures in de programmeringsperiode 2014-2020 beperkt zijn; 61. vraagt de Commissie in samenwerking met de lidstaten voor elk beleidsterrein en voor de begroting van de Unie als geheel een beoordeling uit te voeren van het resterende foutenniveau nadat alle corrigerende maatregelen zijn genomen, rekening houdend met het meerjarige karakter van de programma's; 62.  roept de Commissie op artikel 32, lid 5, van het nieuwe Financieel Reglement strikt toe te passen indien het foutenpercentage hoog blijft, en vervolgens zwakke punten in de controlesystemen in kaart te brengen, de kosten en baten van eventuele corrigerende maatregelen te onderzoeken, en passende maatregelen te nemen of voor te stellen op het vlak van vereenvoudiging, verbetering van de controlesystemen en het opnieuw ontwerpen van programma's of uitvoeringssystemen vóór de tussentijdse herziening van de periode 2014-2020; 63. vestigt de aandacht op de opmerking van de Rekenkamer dat indien de Commissie, de autoriteiten van de lidstaten of onafhankelijke auditinstanties gebruik hadden gemaakt van alle informatie waarover zij konden beschikken, ze een aanzienlijk deel van de fouten hadden kunnen voorkomen, opsporen of corrigeren, nog voordat ze waren gemaakt; uit zijn bezorgdheid over het feit dat de Commissie toegeeft dat het minstens tien jaar zal duren voordat de fouten rechtgezet zijn; wijst erop dat door het gebruik van alle beschikbare informatie het foutenpercentage met 3,3 procentpunten had kunnen worden verlaagd voor uitgaven zowel in het kader van regionaal beleid en stadsontwikkeling (6,1 %) als voor plattelandsontwikkeling, milieu, klimaatactie en visserij (6,2 %); benadrukt dat door het gebruik van alle beschikbare informatie het foutenpercentage met 2,8 procentpunten had kunnen worden verlaagd voor concurrentievermogen voor groei en banen, dat rechtstreeks wordt beheerd door de Commissie; 64. wijst erop dat in 2014 nieuwe nadruk is gelegd op resultaatgericht budgetteren en analyseren samen met een wijziging van de methodologische aanpak; onderstreept in dit verband de behoefte aan een duidelijk en transparant overzicht van de bijdrage van de begroting 2014 van de Unie aan resultaten op het gebied van koppelingen met de Europa 2020-strategie en sectorale beleidsdoelstellingen; 65. wijst er tevens op dat in het kader van de jaarlijkse activiteitenverslagen wordt gestreefd naar het vaststellen van de resultaten van maatregelen, maar daarbij wordt nog altijd naar output gekeken, en niet naar resultaten; 66. sluit zich aan bij het voorbehoud van de directeur-generaal van DG REGIO in zijn jaarlijks activiteitenverslag met betrekking tot de beheers- en controlesystemen voor het EFRO/Cohesiefonds voor de programmeringsperiode 2007-2013 in 12 lidstaten (77 programma's) en ETS-programma's; is van mening dat dit voorbehoud aantoont dat de controleprocedures van de Commissie en de lidstaten niet de nodige waarborgen kunnen bieden betreffende de wettigheid en regelmatigheid van alle onderliggende verrichtingen in de overeenkomstige beleidsgebieden; 67.  sluit zich aan bij het voorbehoud van de directeur-generaal van DG AGRI in zijn jaarlijks activiteitenverslag met betrekking tot de volgende uitgaven; —   ABB02— Uitgaven voor marktmaatregelen: risicobedrag van 77,7 miljoen EUR en acht aspecten onder voorbehoud; met vier steunregelingen in zeven lidstaten: Oostenrijk, Frankrijk (voor twee steunmaatregelen), Nederland, Polen, Spanje, Roemenië en het Verenigd Koninkrijk; —   ABB03— Directe betalingen: risicobedrag van 831,6 miljoen EUR, met 15 betaalorganen in zes lidstaten: Spanje (10 betaalorganen), Frankrijk, Verenigd Koninkrijk (Rural Payments Agency in-Engeland), Griekenland, Hongarije en Portugal; —   ABB04— Uitgaven voor regionale ontwikkeling: risicobedrag van 532,5 miljoen EUR, met 28 betaalorganen in 16 lidstaten: Bulgarije, Duitsland (drie betaalorganen), Denemarken, Spanje (zes betaalorganen), Frankrijk (twee betaalorganen), Verenigd Koninkrijk (twee betaalorganen), Hongarije, Griekenland, Italië (vier betaalorganen), Litouwen, Letland, Nederland, Polen, Portugal, Roemenië en Zweden; —   ABB05— IPARD uitgaven voor Turkije: risicobedrag van 5,07 miljoen EUR; is van mening dat dit voorbehoud aantoont dat de controleprocedures van de Commissie en de lidstaten niet de nodige waarborgen kunnen bieden betreffende de wettigheid en regelmatigheid van alle onderliggende verrichtingen in de overeenkomstige beleidsgebieden; 68. sluit zich aan bij het voorbehoud van de directeur-generaal van DG EMPL in zijn jaarlijks activiteitenverslag; wijst erop dat het jaarlijks activiteitenverslag een voorbehoud bevat met betrekking tot de betalingen voor de programmeringsperiode 2007-2013, waarbij het risicobedrag in 2014 169,4 miljoen EUR bedraagt, met uitgaven betreffende beheer- en controlesystemen voor 36 specifieke operationele ESF-programma's in België, Tsjechië, Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Hongarije, Italië, Roemenië, Slowakije, Spanje en het Verenigd Koninkrijk voor de programmeringsperiode 2007-2013; is van mening dat dit voorbehoud aantoont dat de controleprocedures van de Commissie en de lidstaten niet de nodige waarborgen kunnen bieden betreffende de wettigheid en regelmatigheid van alle onderliggende verrichtingen in de overeenkomstige beleidsgebieden; 69. verzoekt de directeur-generaal van DG DEVCO om in zijn jaarlijks activiteitenverslag een meer naar risico gedifferentieerde zekerheid te geven en om vervolgens meer van zijn controlemiddelen te besteden aan gebieden waarvoor specifieke punten van voorbehoud gelden; 70.  roept de Raad op waakzamer te zijn met betrekking tot de kwijting en is ingenomen met de kritische houding van Zweden en het Verenigd Koninkrijk die de Commissie en de Rekenkamer vragen om: — zich vooral te richten op gebieden en ontvangers met een hoog foutenrisico in plaats van meer controle voor iedereen in te voeren; — zich meer te richten op controles vooraf dan op controles achteraf; — de unaniem overeengekomen betalingsplafonds in stand te houden, in het bijzonder door met betrekking tot vastleggingen de nodige begrotingsdiscipline aan te houden, niet aangesproken kredieten daadwerkelijk vrij te maken om plaats in te ruimen voor nieuwe prioriteiten en programma's, meer transparantie te bieden door langetermijnprognoses te verstrekken, en te zorgen voor een evenwicht tussen vastleggingen en betalingen en buitensporige kassaldi in financieringsinstrumenten te verlagen, aangezien in die instrumenten meer dan 14 miljard EUR aan niet aangesproken middelen opgesloten blijft zitten, een bedrag dat voor urgentere behoeften en prioriteiten zou kunnen worden gebruikt; is tevens ingenomen met de aansporing van Zweden en het Verenigd Koninkrijk aan de lidstaten om beter gebruik te maken van de beschikbare informatie om fouten te voorkomen, op te sporen of te corrigeren voordat ze de uitgaven bij de Commissie declareren; Samenvatting 71. Concludeert dat in het kader van de kwijting: a) prioriteit moet worden verleend aan een evenwichtige aanpak tussen traditionele methoden en een grotere nadruk op prestaties en resultaten, waarbij in elk geval rekening moet worden gehouden met de verplichtingen die voortvloeien uit de Verdragen, uit sectoraal beleid en uit de noodzaak van flexibiliteit in verband met onverwachte situaties; b) de beschikbaarheid van gegevens en het beheer moeten worden verbeterd om de prestaties en resultaten beter te kunnen vaststellen; c) een sterkere koppeling nodig is van de EU-begroting met de belangrijkste Europese strategieën en concepten (zoals de Europa 2020-strategie) en het verband daarvan met de belangrijkste sectorale beleidsmaatregelen; d) het beheer en de controlemethodes moeten worden verbeterd in overeenstemming met de beginselen van goed financieel beheer; e) ruimte moet zijn voor het voortbouwen op de opmerkingen van eerdere kwijtingenopstellen in de vorm van een geregelde follow-up; f) betreurt de aanzienlijke toename van het foutenpercentage in de operationele uitgaven die rechtstreeks door de Commissie worden beheerd, dat voor het eerst gelijk is geworden aan het foutenpercentage voor uitgaven onder gedeeld beheer met de lidstaten; B. SPECIFIEKE HOOFDSTUKKEN Algemeen budgettair en financieel beheer 72.  wijst erop dat goed financieel beheer betrekking heeft op de werkelijke resultaten van de maatregelen uit hoofde van de Uniebegroting, uiteraard op voorwaarde dat deze maatregelen de regels inzake wettigheid en regelmatigheid naleven en bijdragen aan de meerwaarde van de Uniebegroting vanuit het oogpunt van de Unie; benadrukt dat het beperken van de foutenpercentages en de gevallen van fraude een noodzakelijke voorwaarde is voor naleving van de beginselen van goed financieel beheer; 73. onderstreept dat het foutenpercentage niet per definitie aangeeft of er sprake is van fraude, inefficiëntie of verspilling, maar dat het een schatting is van de financiële stromen die niet uitbetaald hadden moeten worden, omdat daarbij de regels en voorschriften niet zijn nageleefd; benadrukt echter dat de sterke toename van ernstige fouten rond aanbestedingsprocedures zeer zorgwekkend is, omdat lidstaten reeds jaren ervaring hebben met de bestaande aanbestedingsregels en als ze al problemen hebben met deze regels, voorspelt dat weinig goeds voor de toekomstige aanpassing van nationale wetgeving en procedures aan de nieuwe richtlijnen betreffende aanbesteding en concessies; wijst erop dat het foutenpercentage door de Europese burgers niet goed wordt begrepen en vraagt de Rekenkamer in dit verband met de Commissie in gesprek te gaan om de mogelijke methodologische tekortkomingen vast te stellen en algemene standaarden in de verslaglegging van het foutenpercentage overeen te komen; 74. beveelt aan dat de regels en voorschriften worden gecontroleerd door middel van een effectbeoordeling van de regelgeving (RIA) (11), om hun verenigbaarheid met en naleving van de behoeften en doelstellingen van de Unie te testen, zoals in het geval van vergoedingsregelingen, terwijl de meest typische voorbeelden van fouten betalingen voor niet-subsidiabele kosten (41 %) en fouten bij de openbare aanbestedingen (27 %) betreffen; wijst erop dat deze fouten iets anders kunnen betreffen dan fraude of een daad van opzettelijke misleiding om voordeel te verkrijgen; 75. wijst er in dit verband op dat de uitvoering van de EU-begroting 2014 krachtens verschillende regelgevingskaders is verricht, aangezien er in dat jaar twee kaders van kracht waren voor de periodes 2007-2013 en 2014-2020; 76. wijst er daarom op dat het juist en belangrijk is om onderscheid te maken tussen de verschillende soorten foutenpercentages voor de verschillende soorten uitgaven van de begroting van de Unie, omdat deze worden toegewezen op basis van verschillende criteria en het dus zeer moeilijk is ze te vergelijken; 77.  merkt op dat de Rekenkamer, ter ondersteuning van een sterkere prestatiecultuur, in haar jaarverslag veel aandacht besteedt aan de prestaties van de EU-begroting en bij wijze van proef heeft onderzocht in welke mate er sprake is van werkelijke complementariteit tussen de financiering van de Unie en de Europa 2020-strategie; wijst erop dat de Rekenkamer heeft gewezen op een lage en zwakke koppeling tussen partnerschapsovereenkomsten/operationele programma's en de Europa 2020-strategie; wijst er echter op dat een dergelijke complementariteit moet worden beschouwd in de algemene context van de fondsenspecifieke missies overeenkomstig hun op het Verdrag gebaseerde doelstellingen, met inbegrip van economische, sociale en territoriale cohesie; 78. uit zijn bezorgdheid over het absorptiepercentage van de fondsen in de lidstaten dat varieert van 50 % tot 92 %; roept de Commissie op om een nauwkeurige analyse voor te leggen van de redenen waarom in bepaalde regio's het opnamepercentage van de fondsen laag blijft en specifieke acties te evalueren om de structurele problemen op te lossen die aan de basis liggen van de te lage opname; 79. waardeert de innovatieve aanpak van het jaarverslag 2014 van de Rekenkamer, met een resultaat- en prestatiegerichte aanpak, en een beoordeling van de toepassing en oriëntatie van interventies van de EU-begroting ten opzichte van de prioriteiten van de Europa 2020-strategie; is van mening dat het concept van de resultaat- en prestatiegerichte aanpak de komende jaren moet worden toegepast bij het opstellen van de landenspecifieke aanbevelingen (LSA's) in het kader van het Europese semester; 80. onderstreept dat de opmerkingen van de Rekenkamer de noodzaak benadrukken van het toepassen van maatregelen ter verbetering van de budgettaire prestaties en van normen inzake gedeeld beheer; Begrotingsprestaties 81. wijst erop dat het voor adequate begrotingsprestaties nodig is dat de uitgaven van de begroting van de Unie op afdoende wijze gericht zijn op de werkelijke prioriteiten van de Unie voor de betrokken periode; 82. wijst erop dat de prestatiecultuur is gebaseerd op drie pijlers: strategie, vereenvoudiging en de begrotingsprocedure; 83. pleit voor een voortzetting van het proces van vereenvoudiging van de begroting op zowel procedureel als inhoudelijk gebied, leidend tot een vermindering van buitensporige administratieve lasten en beperkingen op het gebied van overregulering in bepaalde lidstaten; benadrukt dat het proces van vereenvoudiging niet mag leiden tot deregulering en niet mag inhouden dat controlemechanismen en -procedures, d. w. z.  controles vooraf, worden vergeten; onderstreept dat vereenvoudiging niet mag leiden tot te frequente wijzigingen in het regelgevingskader, en tot extra belasting voor de administratie en begunstigden, waarmee de bedoelde positieve ontwikkelingen van de vereenvoudiging zouden worden ondergraven; verwelkomt de oprichting door de Commissie van de Groep op hoog niveau en verwacht hier resultaten van; 84. beveelt aan de begrotingsprocedure te verbeteren wat betreft het verstrekken van informatie over de prestaties en het beheer, met inbegrip van een kosten-batenanalyse van controles, betrouwbaarheidsverklaringen en kwijting, projectdatabanken en communicatie; 85. roept de Commissie op tot verbetering van de communicatie en samenwerking tussen actoren die bij de planning, uitvoering en kwijting van de begroting zijn betrokken, en met het brede publiek, door verwachtingen op een lijn te brengen, ervaringen betreffende de uitvoering te delen en bereikte resultaten te rapporteren; 86. verzoekt de Commissie het gebruik van bepaalde instrumenten in overweging te nemen, zoals social media, studies en focusgroepen om het publieke bewustzijn te meten en te onderzoeken hoe in de toekomst haar communicatiestrategie voor het informeren van de burgers over de resultaten van de projecten kan worden verbeterd; 87. verwelkomt de nieuwe interinstitutionele werkgroep inzake resultaatgericht begroten (performance-based budgeting) om een gemeenschappelijk begrip te creëren van op prestaties gebaseerde en resultaatgerichte begrotingsbeginselen; 88. beveelt aan overeenkomstige verbeteringen door te voeren op gebieden als de aanpassing van de controle-intensiteit aan het risico, verslaglegging over prestaties of de betrouwbaarheid van door de lidstaten gemelde controleresultaten; 89. merkt op dat de Commissie een enorme analysecapaciteit heeft opgebouwd, die echter voornamelijk gericht is op sectoren die relevant zijn voor afzonderlijke DG's, zonder onderzoek te doen naar horizontale multidisciplinaire aangelegenheden en de tastbare resultaten van het beleid, dat (mede-)gefinancierd is uit de begroting van de Unie; 90. beveelt aan de nadruk te leggen op de prestatiegebaseerde aanpak en op de kwestie van onvolkomenheden van de markt en marktfalen, aangezien deze benadering eraan bijdraagt dat de financiering van de Unie kan worden toegespitst op gebieden waar criteria van zuinigheid, efficiëntie en doeltreffendheid het best kunnen worden ingepast; wijst erop dat het ontwerp afgestemd moet zijn op een aantal verschillende soorten marktonvolkomenheden, een in verband met informatieasymmetrie en de andere in verband met een commerciële beoordeling van de resultaten, waarbij over het algemeen niet met alle positieve externaliteiten en bredere maatschappelijke voordelen rekening wordt gehouden, aangezien beide met recht worden ondersteund met financiering van de Unie; 91.  stelt voor dat de Commissie bij de beoordeling van de Europese meerwaarde een criterium invoert gebaseerd op hetgeen zich waarschijnlijk zou hebben voorgedaan indien het betrokken project of de betrokken activiteit had plaatsgevonden of geen financiering van de Unie had ontvangen; 92. vraagt dringend te onderzoeken hoeveel geld er uit de Europese fondsen in elke lidstaat aan mediabedrijven is betaald en aan welke, en of dit werd gedaan om de fondsen bekendheid te geven, of om andere redenen; Gedeeld beheer 93. herinnert eraan dat er een grote verantwoordelijkheid voor de correcte toewijzing van de begroting van de Unie bij de lidstaten berust, aangezien 76 % van de uitgaven plaatsvindt onder gedeeld beheer; wijst erop dat de lidstaten een belangrijke verantwoordelijkheid hebben voor de correcte en rechtmatige uitvoering van de Uniebegroting wanneer zij verantwoordelijk zijn voor het beheer van de EU-middelen; 94. benadrukt dat een correcte toewijzing afhangt van een correcte definitie van de behoeften van de Unie, samen met de ontwikkelingsprioriteiten van de lidstaten; 95. onderstreept dat, hoe meer de lidstaten ernaar streven te voldoen aan de nationale gekwantificeerde streefdoelen van de Europa 2020-strategie, des te gerichter de begrotingsmiddelen van de Unie kunnen worden ingezet, en hoe meer deze doelstellingen aansluiten bij de reële economische, sociale, territoriale en milieubehoeften van de Unie, des te beter de Unie kan zorgen voor omstandigheden die een goed financieel beheer mogelijk maken; beveelt in dit verband de oprichting aan van een permanent platform dat bestaat uit de Commissie, vertegenwoordigingen van de nationale regeringen, waaronder de permanente vertegenwoordigingen bij de Unie, en regionale overheden en autoriteiten; 96. is het eens met de opmerking van de Rekenkamer dat de Commissie, de nationale autoriteiten en de onafhankelijke controleurs alle beschikbare en relevante informatie moeten benutten om fouten te voorkomen of ze te ontdekken en te corrigeren vóór de terugbetaling; verklaart met klem dat er, indien de gegevens beschikbaar zijn, geen reden mag zijn voor de Commissie, de nationale autoriteiten en de onafhankelijke controleurs om niet de benodigde maatregelen te nemen om fouten te voorkomen of op te sporen en te corrigeren; 97. roept de Rekenkamer op om samen met nationale auditautoriteiten een systeem te ontwikkelen waarmee zij kan nagaan in hoeverre de lidstaten haar aanbevelingen hebben opgevolgd; 98.  roept de Commissie op de lidstaten richtsnoeren te bieden om te zorgen voor een vollediger uitvoering van de Europa 2020-strategie door middel van de partnerschapsovereenkomsten en operationele programma's, en tevens het concept van gemeenschappelijke resultaatindicatoren in te voeren, zoals voorgesteld in het jaarverslag 2014 van de Rekenkamer; 99. acht het nuttig dat het Parlement en de Raad samen overeenkomen hoe de kwestie van de uitgaven van lidstaten in geval van gedeeld beheer moet worden aangepakt; 100. steunt het opnemen van LSA's in partnerschapsovereenkomsten; 101. dringt er bij de Commissie op aan de onderhandelingen met de lidstaten over de noodzaak tot openbaarmaking van nationale verklaringen en jaarlijkse samenvattingen te intensiveren; Financiële correcties en terugvorderingen 102. stelt met bezorgdheid vast dat sommige lidstaten wat betreft de in 2014 uitgevoerde financiële correcties (vergeleken met ontvangen EU-betalingen) drie keer boven het gemiddelde percentage van 2,3 % zaten (Slowakije 8,7 %, Tsjechië 8,1 %, Griekenland 4,7 %); 103. wijst erop dat voor de programmeringsperiode 2007-2013, een bedrag van 209 miljoen EUR aan financiële correcties in het ESF is bevestigd en 156 miljoen EUR is uitgevoerd, waarvan 95 miljoen EUR in 2014 was bevestigd; merkt op dat de lidstaten met de meeste financiële correcties Spanje (56 miljoen EUR), Roemenië (43 miljoen EUR), Polen (32 miljoen EUR) en Frankrijk (20 miljoen EUR) zijn; 104. stelt dat de gecorrigeerde cumulatieve bedragen voor het cohesiebeleid in de periode 2007-2013 0,9 % van de begrotingstoewijzingen vormen; is het eens met de Commissie dat de financiële correcties voor de periode 2007-2013 naar verwachting de komende jaren zullen blijven stijgen naarmate met de afsluiting van meer programma's wordt begonnen; 105. wijst erop dat de Commissie voor de EFRO/CF-programma's cumulatieve financiële correcties ten bedrage van ongeveer 2 miljard EUR heeft opgelegd sinds het begin van de programmeringsperiode 2007-2013 — dit omvat 782 miljoen EUR aan financiële correcties toegepast door de lidstaten vóór of op hetzelfde tijdstip als de uitgavendeclaratie bij de Commissie; stelt met bezorgdheid vast dat de voornaamste betrokken lidstaten Tsjechië (719 miljoen EUR), Hongarije (298 miljoen EUR), Griekenland (257 miljoen EUR), Spanje (237 miljoen EUR), Slowakije (152 miljoen EUR), Roemenië (146 miljoen EUR) en Italië (105 miljoen EUR) zijn; 106. merkt op dat voor het ESF de lidstaten met de hoogste cumulatieve financiële correcties Roemenië (355 miljoen EUR), Spanje (213 miljoen EUR) en Polen (152 miljoen EUR) zijn; 107.  beschouwt financiële correcties en terugvorderingen als effectieve middelen voor de bescherming van de EU-begroting; betreurt echter dat fouten pas enkele jaren nadat ze zich hebben voorgedaan kunnen worden gecorrigeerd, vanwege het wettelijk kader voor de bescherming van de financiële belangen van de Unie, de complexiteit van de betrokken procedures en het aantal controlelagen op vele terreinen; Bescherming van de financiële belangen 108. onderstreept dat corruptie en fraude het vertrouwen in overheidsinstellingen en democratie aantasten en de werking van de interne markt van de Unie ondermijnen; wijst erop dat een geïntegreerde aanpak nodig is waarbij de instellingen van de Unie (en de lidstaten) samenwerken; betreurt het dat diverse EU-instellingen (Commissie en agentschappen, Europees Bureau voor fraudebestrijding en de Rekenkamer) bij het opsporen van fraude op verschillende manieren te werk gaan; 109. beveelt de Commissie aan alle rapportageregelingen bijeen te brengen in een enkel samenhangend systeem ter bescherming van de financiële belangen van de Unie, om zo de strijd tegen fraude en corruptie doeltreffender te maken; herinnert aan het belang van coherente wetgeving binnen de Unie voor een efficiënte bestrijding van georganiseerde criminaliteit die op transnationaal niveau opereert; 110. wijst erop dat transparantie het doeltreffendste instrument is om misbruik en fraude te bestrijden; verzoekt de Commissie de wetgeving op dit gebied te verbeteren, door de publicatie van de gegevens over alle begunstigden van de Europese fondsen, inclusief de gegevens in verband met onderaanneming, verplicht te maken; 111. dringt er bij de Commissie op aan zich aan te sluiten bij het Verdrag inzake de strafrechtelijke bestrijding van corruptie (ETS nr. 173) van de Raad van Europa en de onderhandelingen over de deelname van de Unie aan de Groep van Staten tegen Corruptie (GRECO) te bespoedigen, om bij te dragen aan een beter gecoördineerd anticorruptiebeleid in Europa; 112. verzoekt de Commissie de volledige verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de terugvordering van ten onrechte aan de EU-begroting betaalde bedragen en uniforme verslagleggingsbeginselen vast te stellen voor alle lidstaten zodat er vergelijkbare, betrouwbare en toereikende gegevens worden verzameld; 113.  is ingenomen met de verklaring van de Commissie in haar jaarverslag 2014 over de bescherming van de financiële belangen van de Unie (PIF), waarin zij eraan herinnert dat zowel de PIF-richtlijn als de verordening tot oprichting van het Europees Openbaar Ministerie (EOM-verordening) een aanvulling op en een versteviging van het wettelijke kader zou vormen en de strijd tegen fraude aanzienlijk zou versterken; wijst nogmaals op de dringende noodzaak dat de PIF-richtlijn zo spoedig mogelijk wordt goedgekeurd en dat btw daaronder valt, met een duidelijke definitie van PIF-overtredingen, minimumvoorschriften inzake maximumgevangenisstraffen en minimumregels inzake de verjaring; herinnert aan de zaak-Taricco, waarin het Hof van Justitie van de Europese Unie erop wijst dat btw-fraude wel degelijk onder de definitie van PIF-fraude in de PIF-overeenkomst van 1995 valt; vraagt de Commissie om verduidelijking van de betrekkingen tussen Eurojust, het Europees Openbaar Ministerie (EOM) en het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF), en de mogelijkheid te onderzoeken van een verder geïntegreerde opzet van deze agentschappen, zodat onderzoeken doeltreffender kunnen worden uitgevoerd; 114. is ingenomen met het besluit van de Commissie om de transparantie te verhogen door haar systeem van deskundigengroepen te verbeteren, in het bijzonder wat de procedure voor de selectie van deskundigen betreft, aan de hand van een nieuw, nog te ontwikkelen beleid inzake belangenconflicten voor deskundigen die op persoonlijke titel worden benoemd, waarmee het Parlement in staat wordt gesteld om rechtstreekse controle uit te oefenen op dergelijke benoemingen; neemt nota van de verplichting om deskundigen indien nodig te registeren in het transparantieregister; vraagt de Commissie echter dringend om, wanneer zij wijzigingen aanbrengt in de huidige horizontale regels inzake deskundigengroepen, met als doel om tot een meer systematische en transparante benadering te komen, zowel de aanbevelingen van de Europese Ombudsman omtrent de samenstelling van de deskundigengroepen ter harte te nemen als de bevindingen van de studie „Samenstelling van de deskundigengroepen van de Commissie en stand van zaken van het register van deskundigengroepen”; verlangt dat de Commissie een dialoog met het Parlement aangaat voordat deze regels formeel worden vastgesteld, vooral met het oog op het komende verslag van de Commissie begrotingscontrole en de Commissie juridische zaken over deze kwestie; spoort de Europese agentschappen aan om zich op hervormingen in diezelfde zin te beraden; 115.  benadrukt dat de lidstaten geen gevolg geven aan vermeende gevallen van fraude die de financiële belangen van de Unie schaden en die door OLAF zijn gemeld; verzoekt de Commissie passende maatregelen te nemen en verzoekt OLAF de lidstaten te blijven ondersteunen bij het verbeteren van hun prestaties inzake het voorkomen en opsporen van fraude ten nadele van de Europese fondsen; 116. verzoekt de Commissie een systeem van strenge indicatoren en uniforme criteria te ontwikkelen; is bezorgd over de betrouwbaarheid en de kwaliteit van de gegevens die van de lidstaten afkomstig zijn; verzoekt de Commissie daarom nauw met de lidstaten samen te werken om te garanderen dat de gegevens compleet, nauwkeurig en betrouwbaar zijn met het oog op de volledige tenuitvoerlegging van het „single audit”-model; 117. herhaalt zijn verzoek aan de Commissie om aan het Parlement en de Raad om de twee jaar verslag uit te brengen over de invulling die de EU-instellingen aan hun interne anticorruptiebeleid geven en kijkt ernaar uit om begin 2016 het volgende verslag te lezen; verzoekt de Commissie een hoofdstuk toe te voegen over de prestaties van de EU-instellingen op het gebied van corruptiebestrijding en is voorts van mening dat alle toekomstige corruptiebestrijdingsverslagen van de Commissie ook betrekking moeten hebben op alle EU-instellingen; 118. uit zijn bezorgdheid over de door Eurodad verstrekte gegevens over het witwassen van geld dat Luxemburg en Duitsland bovenaan de ranglijst zet als het over het risico op het witwassen van geld gaat; acht het van wezenlijk belang dat lidstaten de EU-richtlijn betreffende het witwassen van geld integraal omzetten door een openbaar register aan te leggen over wie eigenaar is van bedrijven, inclusief trustmaatschappijen; 119. dringt erop aan over te stappen van een vrijwillig naar een verplicht EU-register voor alle lobbyisten die zich bij hun activiteiten richten op de Commissie; 120. is van mening dat het eerste tweejaarlijkse corruptiebestrijdingsverslag van de Commissie een veelbelovende poging is om meer inzicht te krijgen in corruptie in al haar dimensies, om doeltreffende manieren te ontwikkelen om het probleem aan te pakken en om het pad te effenen voor meer verantwoordelijkheid van de overheid tegenover de burgers van de Unie; bevestigt in dit verband nogmaals het belang van het nultolerantiebeleid van de Unie inzake fraude, corruptie en collusie; vindt het niettemin betreurenswaardig dat in het verslag geen enkele aandacht wordt besteed aan het anticorruptiebeleid van de EU-instellingen zelf; 121.  vraagt de Commissie om, op zijn laatst in haar tweede corruptiebestrijdingsverslag, meer analyses te verrichten van het klimaat waarbinnen beleid wordt uitgevoerd, zowel in de EU-instellingen als in de lidstaten, om inherente kritieke factoren, kwetsbare domeinen en risicofactoren die tot corruptie kunnen leiden te identificeren; 122. vraagt de Commissie om zonder uitstel te voldoen aan haar rapportageverplichtingen uit hoofde van het VN-Verdrag tegen corruptie; Foutenpercentage in het algemeen 123. stelt met bezorgdheid vast dat de meest voorkomende soorten vastgestelde fouten zijn: niet-subsidiabele kosten die in de kostendeclaraties zijn opgenomen (41 %), ernstige fouten bij openbare aanbestedingen (27 %) en onjuiste opgaven van oppervlakten door landbouwers (20 %); 124. merkt echter op dat het percentage ernstige door de lidstaten gemaakte fouten in overheidsopdrachten aanzienlijk teruggebracht is, van 45 % in 2013 op het gebied van de ruimtelijke ordening tot 25 % van alle gekwalificeerde fouten in 2014 op het gezamenlijke beleidsgebied economische, sociale en territoriale cohesie; 125. vindt het alarmerend dat de Commissie, nationale autoriteiten of onafhankelijke controleurs in veel gevallen van kwantificeerbare fouten over voldoende informatie beschikten om de fouten te kunnen voorkomen of op te sporen en te corrigeren vóór het goedkeuren van de uitgaven; indien alle informatie was gebruikt om fouten te corrigeren, had het geschatte foutenpercentage aanzienlijk lager kunnen zijn; 126. wijst erop dat het geschatte foutenpercentage voor rechtenprogramma's 2,7 % bedraagt (3 % in 2013), wat aanzienlijk lager is dan bij uitgaven voor vergoedingen, waar het foutenpercentage 5,5 % bedraagt (5,6 % in 2013); vraagt de Commissie na te gaan of het verstandig is in voorkomend geval over te stappen van een vergoedingsregeling naar een rechtenregeling, bij wijze van vereenvoudiging; Best practice 127. dringt er bij de lidstaten op aan hun verplichtingen inzake het verwezenlijken van de doelstellingen van de Europa 2020-strategie even serieus te nemen als de doelstellingen van de CSR's en het Europees semester; dit moet tot uiting komen in een duidelijk andere benadering van de prestaties, vergezeld van de invoering van evaluerende processen met gevolgen, zoals de prestatiereserve voor verantwoordelijke begunstigden, en sancties en beperkingen voor de anderen; Evaluatie en analyse van de belangrijkste resultaten van de begroting 2014 van de Unie 128. wijst erop dat het totaal van circa 142,5 miljard EUR in 2014 bijna 2 % vertegenwoordigt van de totale overheidsuitgaven van de EU-lidstaten, of 1 % van het bbp van de Unie; 129. 