Handboek van de leer der verbanden en verbandinstrumenten
De voornaamste aanwijzingen bij hunne behandeling bestaan in het doen opdroogen van de bron der vloeistof, wier doorgang medewerkt, om het fistelkanaal te onderhouden, of wel om deze vloeistof van den abnormalen weg, dien zij zich gebaand heeft, af te leiden, of eindelijk, om de pijpzweer en het kanaal, waarmede zij in verbinding staat, te vereenigen. Deze aanwijzingen worden door verschillende meer of minder zamengestelde kunstbewerkingen vervuld , waarmede wij ons echter, zonder op het gebied der operatieve heelkunde te treden, niet bezig kunnen houden. Wij zullen ze dus hier niet vermelden, mot uitzondering echter van eene enkele, die te zeer met de kunst van verbinden zamenhangt, dan dat wij haar met stilzwijgen voorbij zouden kunnen gaan, namelijk: de behandeling van de traanfistel, volgens de méthode van lecat. Men weet, dat deze bestaat in het herstellen van den afvloed der tranen door middel van de uitzetting, die men verrigt met eene wiek, die in den beginne uit eenige draden katoen of plukseldraden van 3 Ned. duimen lengte bestaat, en langzamerhand een omvang moet verkrijgen van een gewone ganzenschacht. Deze wiek wordt door een zijden draad, die vooraf door den, volgens de wijze van j. l. petit , (zie bernard en huette, operatieve chirurgie, PI. 39, fig. 2 en pag. 166) geopenden traanzak in het traankanaal is gebragt, ingebragt. Dit inbrengen geschiedt op de volgende wijze (PI, 79, fig. 1): men vouwt de wiek zamen, en knoopt ze in de daardoor gevormde lus met het onderste einde van den zijden draad stevig vast, dat echter 15 k 20 Ned. duimen vrij moet blijven afhangen; met dit gedeelte worden dan de beide naar elkander toegevouwen einden van de wiek digt bij hun einde (B) stevig toegebonden. Als dit gedaan is, dan besmeert men de wiek met ungm. simplex , en trekt haar met het bovenste gedeelte van den draad (A) zachtjes door het traankanaal tot aan den traanzak; is de wiek alzoo behoorlijk geplaatst, dan windt men het bovenste einde van den draad als een kluwen op, en bevestigt dit met een stuk Engelsche pleister op het voorhoofd van den lijder zoodanig, dat men het onder de haren verbergen kan (C); het ander einde van den draad, dat van de wiek afhangt, wordt eindelijk eveneens bij den neusvleugel (D) bevestigd. Om de wiek bij ieder verband te vernieuwen, trekt men haar met den draad, die uit het neusgat afhangt, met een gedeelte van het kluwen naar beneden; boven de wiek wordt nu de draad afgeknipt, waarna men er eene nieuwe wiek aan bevestigt, om deze dan even als de eerste tot in het neuskanaal te trekken. Is de draad, na meermalen vernieuwd verband, bijna ten einde, dan wordt aan zijn onderste einde een nieuwe draad met een weversknoop (zie PI. 42 , fig. 8) vastgemaakt; daarna trekt men dezen nieuwen draad naar boven toe zooverre door, dat het onderste einde er van zoo digt bij het neusgat is gekomen, dat men er de wiek, op reeds boven beschreven wijze, aan kan vastmaken. PI, 79. PL. 80. ' Tïïr. Tourfaut Imf. PL.AAT 79-80. Fig. 1. Verband van de traanfistel, naar lecat. i 2. Blaasinstrument (pyxide) van gariel, voor liet inblazen van poedervormige ligchamen op de conjunctiva. » 3, 4, 5. Sonde van belloc, door charmère jr. vereenvoudigd. » 6. Tamponnering der neusholten met de sonde van belloc (1ste tijdperk). » 7. Dezelfde kunstbewerking (2de tijdperk). » 8. Rhijnobion van martin saint-ange, voor het tamponneren der neusholten. » 9. Werktuig van gevulcaniseerde caoutchouc, door diday, voor het tamponneren der neusholten voorgeslagen. » 10. Gewone wijze, waarop eene sonde in de urethra en in de blaas bevestigd wordt. » 11. Irrigateur, voor de schede, met dubbele buis. Deze irrigateur bestaat uit een' ebbenhouten koker (C), waarin een buis steekt, die aan zijn eene einde met gaten doorboord is (A), en aan het andere met eene buigzame buis (D, D, D, D, D, D) is verbonden , die aan zijn vrije einde een' trechter (G) bezit, en ter hoogte van E, F, van eenen bol van caoutchouc en van eene kraan voorzien is. In dezen koker bevinden zich verder lange, breede spleten (B, B), en eene opening, waardoor een andere buigbare buis (H,H,H, H, H) ingevoerd wordt, die aan zijn vrye einde een bekervormig stuk lood (I) bezit. Om zich van dezen irrigateur te bedienen, plaatst men ongeveer 50 Ned. duimen boven het bed van de lijderes een vat met het vocht, waarmede de besproeijing moet geschieden, en plaatst daar den trechter (G) in. Men plaatst vervolgens een ledig vat op den grond, waarin het einde (I) van de buis (H) gelegd wordt. Nadat dit geschied is, brengt de lijderes, die op den rug ligt, zelf den koker in de schede, en zuigt het vocht uit het vat op door den bol (f) van caoutchouc zamen te drukken. Alsdan opent zij de kraan (E), waarop de vloeistof natuurlijk in de schede vloeit, om, daar den koker de schede geheel opvult en zij dus niet dadelijk kan wegvloeijen, door de spleten (B, B) in de buis (H) te geraken, en eindelyk zich in het ledige vat uit te storten. » 12. Koorntang, door charrière (den zoon) gewijzigd; deze wijziging bestaat in een stelsel (A,B), waardoor de armen verlengd kunnen worden, om haar bij het verbinden van aan- doeningen van de baarmoeder te gebruiken, alsmede in die gevallen, waar men groote kracht moet aanwenden. Fig. 13—21. Model van een koorn- of verbandtang door charrière (den zoon) aan de Académie de médecine in hare zitting van 17 Februarij 1857 vertoond en voor vele doeleinden geschikt. Fig. 13. Koorntang uit een koker met zak-inslrumenten, zoo als zij voor het gewone verband gebruikt kan worden. E, kop van de veer, waardoor de tang gesloten blijft; het andere einde dient om de tang in de handen van den heelkundige geopend te houden. F, een schroef, om de tang in de opening C van den lapis infernalis-koker (fig. 16 en 18) te schroeven en daarmede te vereenigen. Fig. 14-. Dezelfde tang, waarop twee haken van de haaktang van iuuseux geplaatst kunnen worden. Fig. 15. Een afgenomen haak van de haaktang van museux. Om hem weder aan te zetten, brengt men de pen C in de opening A van fig. 13 en 14 en de haak D in de gaten B van dezelfde figuren. Fig. 16. Haak met handvat, zamengesteld uit een arm van den tang 14, die in de opening G van den lapis infernaliskoker geschroefd is. Fig. 17. Schroefpincet, op den lapis infernalis-koker G, waaraan men, des verkiezende, een of beide haken van de tang van .museux kan plaatsen. Fig. 18. Koker en lapis infernalis-pen, die in het punt J bewegelijk vereenigd zijn. Het kleine bolletje bezit een ronzelwerk, waardoor bet bijtmiddel in iedere rigting aangewend kan worden. Fig. 181"3. Tang met drie armen en een porte-caustique, die men in plaats van den lapis infernalis-voerder K, fig. 18, kan stellen. Fig. 19. Staar- of vaccinatienaald op den lapis infernaliskoker, die haar als handvat dient, geschroefd. Wil men zich niet van deze naald bedienen, dan wordt zij binnen in de koker H, fig. 18 vastgeschroefd. Fig. 20. Trocart op den lapis infernalis-koker. Fig. 21. Canul voor de vorige trocart. ART. VII. VEEBANDEN BIJ BIJZONDERE ZIEKTE-VORMEN. j) 1. toestel en verband van récamier , bij de behandeling van kanker door drukking. De drukking werd door recamier verrigt door middel van stukken zwam, die hij tusschen zwachtelslagen bevestigde op het deel, waar de kanker gezeteld was, en dus op menigerlei wijze gewijzigd wordt. Aangezien het onmogelijk is om bepaalde regels voor ieder geval aan te geven, zullen wij ons bepalen tot het beschrijven van zijne behandeling bij kanker van de borst. Deze beroemde heelkundige plaatst onmiddellijk op de aangedane horst een groot stuk zwam, en vormt dan op deze, met andere stukken, die tusschen de zwachtelslagen geplaatst worden, een soort van afgeknotten kegel; deze kegel moet 9 è 12 Ned. duimen hoog, en zoo gevormd zijn, dat het middenpunt van drukking op de plaats van het gezwel valt, die het meest gedrukt moet worden. Puilt het gezwel sterk uit, dan bezigt hij óf zeer dikke en zeer buigzame stukken, óf, zijn zij dun, vier of vijf te gelijk,- tot dat de zwelling eene effene vlakte is geworden en alzoo niet geheel in de basis van den kegel kan indringen; somtijds zelfs maakte hij deze basis eenigermate bol, door beurtelings groote en kleine stukken te nemen en deze zoodanig te rangschikken, dat alle gedeelten van het gezwel in de drukking deelden. Blijven er ten laatste, als de stukken zwam die het geheele gezwel omgeven geplaatst zijn, verhevenheden over, dan plaatst hij op ieder der voornaamste dezer, afzonderlijk een kleinen afgeknotten kegel, en legt dan verder groote stukken, die de toppen van al deze kleine kegels vereenigen. Het aanleggen van den zwachtel verrigt récamier volgender wijze; Is op de aangedane borst, de linker bijv., een stuk zwam gelegd, dan begint men met den zwachtel voor aan de borstkas aan te leggen, brengt hem over den regter schouder, en vervolgens schuins van de regter- naar de linkerzijde, om onder de linkerborst heen 29 weder op den regter schouder te komen, om op die wijze eene soort van draagband te maken, waarop het gewigt van het gezwel kan rusten. Meerdere dergelijke zwachtelslagen, doch bij wijze van eene opklimmende koornaar over de borst aangelegd, bedekten de geheele onderste helft van het gezwel; zooverre gekomen, dan brengt men den zwachtel niet weder over den schouder, maar legt cirkelslagen onder den oksel door, die met opstijgende spica's over de borst gaande, deze geheel moeten sluiten (zie PI. 20, fig. 1). Als het gezwel op die wijze ingesloten is, dan wordt de zwachtel, nadat de laatste slag ter hoogte van het sleutelbeen gelegd was, van den linker oksel over den rug, over den regter schouder en onder de linkerborst doorgevoerd, om langs de buitenzijde van deze naar den linker schou^ der gebragt te worden, na vooraf aan de buitenzijde van de borst met spelden te zijn vastgestoken. Van den linker schouder brengt men den zwachtel schuins over den rug naar den regter oksel, om van daar wederom voor en onder het gezwel te gaan; van daar brengt' men hem over den rug, onder den regter oksel door, over den regter schouder en langs den rug, onder den linker oksel door, van de linker* naar de regterzijde boven de borst, om langs hare binnenzijde, waar hij met spelden wordt vastgestoken, af te dalen en onder de borst door weder naar achteren gebragt te worden; het verband wordt nu voltooid door cirkel- en schuinsche slagen, waar tusschen men de stukken zwam plaatst. (Récamier, Récherches sur le traitement du cancer, Paris, 1835.) § 2. toestel van scott, rij slepende gewrichtsontstekingen en hare uitgangen. Dit verband bestaat uit meerdere lagen, die op de volgende wijze, van buiten naar binnen gerekend, op elkander liggen. 1°. Een zwachtel van flenel. 2°. Een smeersel, dat op wit kalfsleder gestreken wordt, waarvan dan vier breede stukken geknipt worden voor de vier zijden van het gewricht. Dit smeersel bestaat uit de volgende bestanddeelen: ZeeP 300 grammes. Was 45 Loodglit 450 01- o'ivar 600 > AziJn 300 » 3°. Kleefpleisterstrooken, wier breedte naar den omtrek van het gewricht gewijzigd wordt en zoo lang moeten zijn, dat zij tweemaal om het gewricht kunnen gaan. 4». Linnen strooken van omstreeks 4 vingerbreedten breed en zoo lang, dat zij tot boven en beneden het gewricht reiken en met een zalf besmeerd moeten worden, die op de volgende wijze is zamengesteld: Van het boven aangegeven smeersel. 30 grammes. Ungm. hydrargyr 30 „ Camphor 4 „ Wijze van aanleggen. — Na het gewricht te hebben afgewasschen en weder zorgvuldig afgedroogd, wordt dit deel zachtkens met spirit, vin. camphor. ingewreven, tot dat de huid warm en licht rood is. Na deze voorafgaande bewerking, legt men de met bovenstaand mengsel van het smeersel en ungm. hydrarg. bestreken linnen strooken op het aangedane deel. Haar aantal moet zoo groot zijn, dat het geheele gewricht bedekt is; zij moeten in de, Iengterigting van het lid aangelegd worden. Over deze linnen strooken worden de kleefpleisterstrooken gelegd , en wel zoodanig, dat men haar midden eerst aanlegt, de beide einden om het deel voert, aan de tegenovergestelde zijde overkruist en naar haar punt van uitgang terugbrengt; ook haar aantal moet groot genoeg zijn om het geheele gewricht te omgeven; zij moeten vrij stevig worden aangehaald, doch niet zoo dat de aderlijke bloedsomloop verhinderd zoude kunnen worden. Over dit verband nu worden de, met het eerstvermelde smeersel dik bedeelde, lederen strooken gelegd, om dan met het aanleggen van den flenellen zwachtel te eindigen, en daarmede alle deelen van het verband goed om het lijdende deel te doen aansluiten. Het aldus aangelegde verband moet tien tot vijftien dagen blijven liggen; men mag er niet aankomen, dan om den zwachtel losser te maken, ingeval de bloedsomloop belemmerd wordt, óf om het verband op nieuw aan te leggen, als het daarentegen te los was geworden. (Revue thérapeulique du midi, 15 Décembre 1853). § 3. het verband van fricke, bij de behandeling van orchitis door drukking. Fbicke wendt de drukking aan in alle vormen van ontstekingachtige zwelling van den bal, van welken aard zij ook wezen moge. Hij bedient zich daartoe van op, op den draad geknipte, linnen strooken, van 2 Ned. duimen breedte en voldoende lengte, die met eene goed klevende, niet prikkelende pleistermassa besmeerd worden, van de volgende zamenstelling: Emplastrum plumbi 6 doelen. Pulvis cojophonii 1 deel. beide afzonderlijk smelten en daarna naauwkeurig te vermengen. Wijze van aanleggen. — De lijder ligge of zitte op den rand van zijn bed, zoodat het scrotum, waarvan de haren vooraf weggeschoren worden, vrij is; de heelkundige vat met de eene hand het scrotum, en scheidt den zieken bal van den gezonden, terwijl hij met de andere hand de huid, die den zieken bal bedekt, een weinig van beneden naar boven spant; is de »bal te groot, dan laat hij hem aldus door een helper ondersteunen; op dezelfde wijze scheidt hij de beide zaadstrengen. Hij neemt nu de eerste strook en legt haar kringsgewijs 3 Ned. duimen boven den zieken bal om de zaadstreng. De tweede strook wordt eveneens aangelegd en moet de eerst aangelegde geheel of voor een gedeelte bedekken. Het plaatsen van deze beide strooken moet uiterst zorgvuldig gedaan worden; zij moeten toch de zaadstreng naauwkeurig omsluiten, opdat de bal er niet door heen kunne schieten en zich naar den liesring toe verschuiven, vooral wanneer de omsnoering aan het onderste gedeelte plaats heeft. Zijn nu deze beide eerste strooken goed aangelegd, dan legt men, van boven naar beneden gaande, in eene rigting naar het dikke einde van den bal, andere aan, zorgende dat iedere volgende de vorige voor een derde gedeelte bedekke. Ter plaatse van den grootsten om- Wmmmm vang van den bal gekomen, daar waar hij plotseling in omvang afneemt, kan men verder geene kringsgewijze strooken meer aanleggen; daarom moet de heelkundige nu, terwijl hij met de linkerhand de plaats bepaalt waar de eerste strooken zijn aangelegd, de strooken eene loodregte rigting geven, zoodat zij om de basis van den bal heengaan, en beide einden van boven aan de voor- en achterzijde tegenover elkander worden bevestigd, om alzoo den geheelen bal te bedekken, die daardoor regelmatig wordt bekleed en zamengedrukt. Zijn beide ballen gezwollen en moeten zij dus te gelijker tijd worden zamengedrukt, dan beginne men met den eenen, zoo als wij dit boven aangaven; daar er nu geen plaats genoeg is om ook den anderen in te wikkelen, zoo legt men vervolgens kringsgewijze strooken rondom beide ballen, waarbij men op den eerst ingewikkelden begint. Daarna vervolgt men het verband en voltooit het, door het aanleggen van de loodregte strooken, even alsof men met slechts eenen bal te doen had. In beide gevallen moet men zich overigens, wat het vernieuwen van het verband betreft, naar de vermindering van de zwelling en den loop der overige verschijnselen rigten. (Gazelte médic., 1836, psg. 182). [Men zij vooral voorzigtig in het aanleggen der eerste strooken, en snoere ze niet te vast, daar men in dit geval door dit verband versterving heeft zien ontstaan. Overigens bewijst het, goed aangelegd , groote diensten, vooral bij ontsteking van den bij-bal na druiper. Vert.] § 4. UITWENDIGE BEHANDELING BIJ AANDOENINGEN VAN de MOND- EN KEELHOLTE. De geneesmiddelen worden hierbij in den vorm van mondspoetingen (collutoria) en gorgeldranken (gargarismata) aangewend. Eerstgenoemde kunnen ook door middel van penseelen, kompressen of sponsen op de aangedane deelen aangebragt worden. De tweede zijn vloeistoffen, die men bij achterover gehouden hoofd, door zachte bewegingen, met de keelholte in aanraking brengt. § 5. HULPMIDDELEN BIJ AANDOENINGEN VAN HET OOG. De ziekten van de conjunctiva kunnen door de meest verschillende plaatsmiddelen bestreden worden, en wel meestal onder den vorm van oogwaters of oogzalven. De uitwendige oogmiddelen worden in vloeibaren, halfvloeibaren , droogen of gasvormigen toestand aangewend. Bij het gebruik maken van vloeibare of halfvloeibare oogmiddelen , gebruikt men nu eens kompressen die er mede doortrokken en dan op het oog gelegd worden, dan eens worden de ooglidsranden door zachte wasschingen gebet. Soms worden zij door middel van een spuitje ingebragt, of eenvoudig ingedroppeld, terwijl men ze in andere gevallen in den vorm van een plaatselijk bad aanwendt, waarbij het oog in een glazen of porceleinen oogbadje gehouden wordt. Bij al deze manieren komt het geneesmiddel met de gansche oppervlakte van het oog in aanraking; het kan echter somtijds aangewezen zijn , dat men op een bepaald gedeelte van het oog alleen moet inwerken. Als deze aanwijzing bestaat, dan kan men zulks verrigten met een klein plukselpenseeltje , dat men in de vloeistof doopt, en waarmede men dan gemakkelijk alleen het zieke gedeelte kan aanstippen. De drooge of poedervormige oogmiddelen bestaan in den regel uit zouten of metaal-oxyden, die met suiker zeer fijn zijn afgewreven, en door eene opgerolde kaart of door eene penneschacht in het oog geblazen worden. — Om deze kleine kunstbewerking te juister te kunnen uitvoeren, vond gariel een klein vernuftig werktuig uit, waaraan hij den naam van pyxide gaf (zie PI. 80, fig. 2). Het bestaat uit eene blaas van gevulcaniseerde caoutchouc (A), die aan eene veerkrachtige buis bevestigd (B) en aan den bodem met gaatjes doorboord is. In deze blaas bevindt zich een doorboord schaaltje om het poeder in te doen, dat dan óf met den mond door de opening van de elastieke buis wordt ingeblazen, óf wel door een daartoe ingerigte flesch van gevulcaniseerde caoutchouc (C), die men, door haar met de hand krachtig zamen te drukken, doet werken. De gasvormige oogmiddelen bestaan in dampen van verschillenden aard, die in het aangedane oog gevoerd moeten worden en verschillen naar de aanwijzing die men er mede vervullen wil. De oogzalven worden nu eens alleen langs den uit- en inwendigen rand van de oogleden aangewend, dan weder onmiddellijk op het oog zelve. Men neemt dan met een speldeknop een stukje ter grootte eener kleine erwt, en brengt dat, na de oogleden opgeligt te hebben, aan den binnenooghoek snel daar tusschen. § 6. middelen dij aandoeningen van het ooren neusslijmvlies. Hier bestaat het verband in den regel in berookingen of inspuitingen in den neus en in het oor. Het inspuiten in den neus verrigt men met eene kleine gewone spuit, terwijl men zich bij het oor bedient van eene spuit met een olijfvormigen canul, die aan zijn einde eene opening bezit. Wil men tot in de trommelholte spuiten, dan moet men vooraf eene aan zijn einde ligt gebogen zilveren sonde (sonde van itard) in de Eustachiaansche buis voeren. Dikwijls ontstaan er uit het neusslijmvlies bloedvloeijingen, die niet altijd door verkoelende, afleidende of bedarende middelen tot staan kunnen gebragt worden. Men moet in die gevallen de voorste en achterste neusopeningen tamponneren. Daartoe moet men beginnen met een werktuig door de neusholte te voeren, dat uit eene gebogene buis bestaat, waarin zich een stilet bevindt, dat aan zijn einde eene stalen veer bezit, en onder den naam van Sonde vatt Üelloc bekend is. Het door ons op PI. 79, fig. 3, 4 en 5 afgebeelde model is door charrièrf. (den Zoon) vervaardigd, die de gewone sonde van belloc vereenvoudigd heeft, door het stilet en de veer zoodanig in te rigten, dat zij met het meeste gemak op en neder bewogen kunnen worden. Om haar toch uit te schuiven behoeft men slechts door den knop (A, fig. 3 en 5) aan het stilet te trekken; het uiteinde hiervan (B, fig.3 en 5) komt dan tot aan den ring (douille) (C, fig. 3 en 5) van de veer, waarna men den knop slechts van links naar regts heeft om te draaijen, om dit einde in den schroefdraad van den ring te bevestigen. Wil men integendeel het werktuig sluiten, dan behoeft men alleen den knop van regts naar links te draaijen en het stilet in de sonde (fig. 3) terug le drukken. Zoo als men ziet, is deze inrigting veel minder zamengesteld, dan die van de »gewone" sonde van belloc ; wil men zich toch van deze bedienen, dan moet men eerst den op den veer zittenden knop losschroeven, om hem op een der einden van bet stilet weêr vast te schroeven, dat dan op zijne beurt op de veer wordt geschroefd, terwijl eindelijk deze driedubbele beweging herhaald moet worden, als men, na afloop van de kunstbewerking, de sonde weder in de trousse wil bergen. Welke sonde men nu 'ook verkieze, men moet haar, als men tamponeren wil, met de holle zijde naar beneden keeren, den top van het werktuig langs de bodem van het neusgat heenschuiven , totdat men aan het zachte gehemelte is gekomen. Men ligt alsdan de opening van de sonde op en drukt op den knop (PI. 79, fig. 6, A), om de veer uit te doen springen. Deze wordt dadelijk vrij en vertoont zich door hare veerkracht en kromming onmiddellijk voor de voorste opening van den mond (B). Men Iaat haar nu door een helper vatten, en steekt de einden van een draadlis, die een plukselprop (C) bevat, door de galen, waarmede de top van de veer doorboord is. Is deze lis met de prop goed bevestigd, dan trekt men de veer en de sonde uit het neusgat, om op die wijze den draad, waaraan de plukselprop bevestigd is, naar buiten te trekken. Deze laatste plaatst zich alsdan in de achterste neusopening en sluit deze volkomen, als men zorg gedragen heeft, om de plukselprop groot genoeg te maken. Somtijds wordt deze afsluiting zonder andere hulp verkregen, doch meestal is het noodig, om de plukselprop met den linkerwijsvinger door den mond te geleiden, om haar zoodoende gemakkelijker door de keelholte te voeren. Heeft men zich van de goede plaatsing van de plukselprop overtuigd, dan maakt men den draad uit de sonde los, spreidt de einden vaneen en plaatst er een tweede plukselprop tusschen, die in de voorste neusopening gebragt wordt, waarover dan de draad zoo stevig wordt vastgeknoopt, dat de neusholte van voren en van achteren goed gesloten is (PI. 79, fig. 7, A). Als de bloedvliet volkomen gestild is, dan neemt men de plukselproppen weg. Daartoe knipt men den voorsten draad los en neemt met de koorntang de voorste prop weg; daarna trekt men de achterste langs den mond uit door een draad, dien men er, vóór zij werd ingebragt, aan had vastgemaakt, en dien men, gedurende het afsluiten van de neusholte, buiten de mond had laten hangen (PI 79, Dg. 7, B). Op deze wijze verrigt, is het tamponneren niet alleen moeijelijk, maar heeft nog het nadeel, dat zij walging, poging tot braken, of kramp van de keelspieren opwekt, waardoor het welslagen van de kunstbewerking dikwijls belemmerd wordt. Men heeft dan ook te regt naar andere méthoden gezocht, om haar te vervangen. Talrijke méthoden werden daartoe voorgesteld, waarvan wij evenwel alleen die van martin saint-ange, diday en gariel beschrijven, omdat deze ons de beste toeschijnen, en daarbij noch het openen van den mond, noch de dikwijls onmogelijke inbrenging van den vinger tot in de keelholte gevorderd wordt, evenmin als de doorgang van de veer der sonde, of van de plukselprop langs de achterste neus-opening. méthode van martin saint-ange. Het werktuig, dat door dezen is voorgeslagen, om de achterste neus-opening te sluiten, en door empère met den naam van rhynohion bestempeld is, bestaat in eene regte cylindervormige holle sonde, die 12 Ned. duimen lang is (PI. 80, fig. 8, D, D) en aan haar eene einde eene kegelvormig (H) en aan haar ander einde in een klein doorboord bolletje uitloopt. Aan het kegelvormig einde bezit deze sonde twee oogen (G, G') en in hetzelfde vlak op 2 Ned. duimen afstand een kleine kraan (F). Verder bestaan digt bij het andere uiteinde over eene uitgestrektheid van 2 Ned. duimen kringsgewijze groeven, waarin, door middel van eenen draad (B), een klein zakje of een klein blaasje van goudvlies (A) stevig bevestigd wordt; eindelijk kan een looper (E), die, aan de zijde tegenover het kegelvormig einde van de sonde, van een tongetje is voorzien, dat met de sonde een hoek van 25 0 vormt, langs het geheele werktuig voortbewogen, en, door middel van een drukschroef, op ieder punt willekeurig vastgezet worden. Wil men nu met dit werktuig tamponneren, dan maakt men bet zakje van goudvlies nat, dat alsdan tot een zeer klein volume opgerold kan worden, waarna men het langs den bodem van de neusholte tot in de keelholte brengt. Nu wordt er lucht of water ingeblazen, en, door de kraan te sluiten, ingehouden ; opdat evenwel het zakje door de uitzetting niet van de sonde los worde, moet men, alvorens het op te blazen, aan de basis met een' draad doorboren (C, C'), die met zijn ander einde aan een der oogjes van het kegelvormig einde der sonde wordt bevestigd. Als men overtuigd is dat het blaasje den vereischten omvang verkregen heeft, dan wordt het naauwkeurig in de achterste neusopening ingedrukt, door de sonde zacht naar voren te trekken; nu blijft het afsluiten van de voorste neusopening nog over, wat men verrigt door het aanbrengen van eene plukselprop , waartegen de looper wordt aangedrukt, die dan tevens den geheelen toestel voldoende bevestigd houdt. Deze blijft nu zoo lang zitten als noodig is; wil men hem wegnemen, dan opent men slechts de kraan, waarop de lucht of het water dadelijk ontsnappen, de blaas zich geheel ledigt en de rhynobion gemakkelijk verwijderd kan worden. méthode van diday en gariel. Het werktuig van diday is veel eenvoudiger en even doelmatig als het vorige. Het bestaat uit eene buigzame buis van gevulcaniseerde caoutchouc, die aan haar eene einde open is en aan het andere eene kleine blaas van dezelfde stof bezit, die in ledigen toestand naauwelijks merkbaar is (PI. 80, fig. 9, A, B). Deze blaas wordt door middel van een mandrin tot in de pharynx gebragt, om, als zij op de verlangde plaats gekomen is, met de mond tot den noodigen omvang opgeblazen te worden , om de achterste neusopening te sluiten. Om te beletten dat de lucht weder uittreedt, behoeft men slechts het voorste einde van de buis met een' draad toe te binden. Met dit werktuig is het tamponneren uiterst gemakkelijk; het bezit ongelukkiglijk echter het nadeel, dat er alleen de achterste neusopening door afgesloten kan worden. Moet dus ook de voorste worden gesloten, dan moet dit met een plukselprop geschieden, welke met den draad, die ook het uittreden van de lucht belet, bevestigd wordt. Ter vervanging van het inblazen der lucht mot den mond, heeft gamel bedacht om de lucht in de blaas te doen treden door middel van een handblaasbalg, waarover wij boven, bij de beschrijving van het pyxide (zie pag. 678 en PI. 80, fig. 2, C) gesproken hebben. In dit geval moet de buis bij haar vrij uiteinde van eene kraan voorzien zijn, die, naarmate de lucht ingebragt of uitgelaten moet worden , geopend of gesloten wordt. § 7. VERBAND BIJ AANDOENINGEN VAN HET SLIJMVLIES VAN HET STIiOTTENHOOFD EN DE LUCHTPIJPSTAKKEN. Plaatselijke middelen kunnen in vasten en vloeibaren staat ingeblazen , met sponsen of door catheterismus van den larynx (zie Méthode van loiseau, Académie de médecine, zitting van 25 Aug. 1857), aangewend worden, en in de luchtwegen geraken, waardoor som* óf de aard der verschijnselen bij angina diphtheritica en croup gewijzigd, óf de afstooting en uitwerping van schijnvliezen, die den lijder met stikking bedreigen, begunstigd kunnen worden. Ook in damp- of gasvormigen toestand kunnen zij goede diensten bewijzen bij zenuwachtig hoesten , angina pectoris, kinkhoest, asthma, bloedspuwing, strottenhoofds- en longtering, bronchitis, enz. Zij worden in dat geval aangewend hetzij door de dampkringslucht met waterdampen of meer of minder vlugtige geneesmiddelen te bezwangeren, hetzij onmiddellijk door gazen, met behulp van een trechter, een beker met langen hals, of, nog beter, door den inademingstoestel van hichard-desruez (PI. 81, fig. 1), hetzij door het rooken van de gedroogde bladeren van sommige planten, even als van tabak. Al naar de aanwijzingen, kan men dus belladona-, stramonium-, hyoscyamus-, digitalis- of camphor-sigaren gebruiken, of wel verzachtende-, bedarende-, aromatische-, chloor- of jodium-dampen, enz. aanwenden. $ 8. UITWENDIGE BEHANDELING BIJ AANDOENINGEN VAN DE PIS- EN GESLACïITSWERKTUIGEN. De middelen, die bij het verband voor aandoeningen van de mannelijke en vrouwelijke pis- en geslachtswerktuigen gebezigd worden , verschillen naar den aard dier aandoeningen. Zij worden in vasten , weeken of vloeibaren vorm aangewend, zoo als : nitras argenti cristallisatus, geneeskrachtige bougies, pappen, zalven en smeersels, poeders, oplossingen of afkooksels, waarmede men dan wasschingen, inspuitingen en begietingen verrigt. Behooren te dezer plaatse de verschillende soorten van catheters, was-, elastieke- en metalen-bougies, porte- empreinte- en caustique enz. beschreven te worden? Moeten wij de verschillende wijzen aangeven, waarop de catheter wordt ingebragt, benevens de behandeling van de vernaauwingen van den pisweg ? Zeker neen; omdat wij in dit geval buiten het bestek van dit werk zouden treden. Wij bepalen ons dus bij hetgeen daarvan bijzonder tot het verbinden behoort, dat is: tot het aangeven der wijzen, waarop eene sonde in de blaas bevestigd wordt; waarop inspuitingen in de urethra, de blaas, de schede en de baarmoeder verrigt worden; hoe men pen in de schede aanwendt en hoe men eindelijk na cauterisatie van den hals der baarmoeder, door het gloeijend ijzer of door de galvano-caustiek, koude douches op dat deel aanbrengt. Soms komt het voor, dat er in de blaas van den man of de vrouw een catheter bevestigd moet worden. De middelen daartoe verschillen in de beide gevallen. Het meest gebruikelijke bij den man (Pi. 79, fig. 10), bestaat daarin, dat men twee banden neemt van 150 Ned. duimen lengte, die met het middelste gedeelte digt bij de mond van den catheter worden vastgemaakt. Men heeft alzoo vier einden, waarvan twee vóór en twee achter, of twee aan de regter- en twee aan de linkerzijde, tot aan de wortel van den penis gebragt worden; daar gekomen, worden aan weerszijden de koorden zamengestrikt en nu afwisselend kringsgewijze om den penis gewonden. Om te voorkomen dat er door de drukking der koorden pijnen en ontvellingen van het lid ontstaan, geven sommige heelkundigen den raad, om dit deel vooraf in een kompres te wikkelen. Deze voorzorg is goed; het kompres verschuift evenwel zeer ligt en maakt de koorden losser. De beschrevene wijze is zeer eenvoudig; men verwijt haar evenwel dat zij, vooral bij erectie's, den penis pijnlijk zamensnoert. Om hieraan te gemoet te komen, bevestigen eenigen de banden aan een suspensoir of dubbel Tverband voor het bekken (zie PI. 22, fig. 1), en wel twee van boven en twee beneden; anderen leggen een' gevoerden ring op den schortband, rondom de opening waardoor de penis gaat, en maken daar de banden aan vast; nog anderen eindelijk geven den raad, om, in plaats van de gewone banden, strookjes caoutchouc te gebruiken, die door hunne veerkracht onder alle omstandigheden goed zijn. Welk middel men ook bezige, men zorge steeds dat de openingen van de sonde tot voorbij de prostata staan, opdat de urine er door zoude kunnen gaan; toch mag men haar ook niet te ver invoeren, omdat zij door hare aanraking den blaaswand zoude kunnen prikkelen, in verzwering doen overgaan en zelfs doorboren. Nog moet men, als men ten minste de pis niet druppelsgewijze wil laten afvloeijen, den mond van de sonde met een stopje afsluiten, dat door den lijder, telkens als hij moet wateren, wordt afgenomen. Wil men bij de vrouw eene sonde in de blaas bevestigen, dan vereenigt men de vier banden regts en links aan een T-verband. Inspuitingen in den pisweg geschieden met een spuitje, dat 30 a 40 grammen vocht bevatten kan en een meer of min kegelvormig canulletje bezit. Men brengt dit laatste geheel in den pisweg, drukt met twee vingers van de linkerhand dezen om het canulletje heen, opdat het ingespoten vocht niet naar buiten wegvloeije. Bestaan er redenen voor, om te vreezen dat het vocht tot in de blaas doordnnge, dan wordt zulks voorkomen, als men den lijder gedurende de inspuiting met den bilnaad op den hoek van een stoel of eenig ander hard Iigchaam laat rusten. [Dit laatste doel bereikt men nog gemakkelijker, als men bij het inspuiten met den wijs- en den middelvinger van de hand, waarmede men inspuit, den pisweg om de canul bevestigt en dan met de vingers der linkerhand in het perineum den pisweg toedrukt. Vert.] Bij inspuitingen in den blaas gebruikt men grooter spuit, dan bij die in den pisweg. Vooraf brengt men daarbij een catheter in de blaas, waarin dan de canul van de spuit gestoken wordt. Bij het aanwenden van koude inspuitingen in de blaas bedient men zich van den catheter met dubbele buis van m. cloqdet. Deze catheter is van binnen door een tusschenschot in tweeën gescheiden ; door het eene gedeelte wordt het vocht in de blaas gebragt, terwijl het door het andere weder wegvloeit. (Zie de afbeelding van dezen catheter in het Handboek der Kunstbewerkingen en Heelkundige Ontleedkunde van bernard en huette , vertaald door c. rademaker.) De spuiten, waarmede men inspuitingen in de schede doet, hebben een regten of gebogen metalen of elastieken canul, die aan het einde olijfvormig en met een groot aantal openingen (gietervormig) doorboord is. De inspuitingen binnen de baarmoeder, door mêlier voorgeslagen en door vidal (de cassis) in hun waarde hersteld, worden ten uitvoer gebragt met een klein glazen spuitje met langen canul, dat men met behulp van speculum moet inbrengen. Deze spuitjes moeten slechts zeer weinig vocht kunnen bevatten, omdat de baarmoeder, zoo als men weet, ten hoogste slechts 0,5 gram. vocht kan bevatten. Wil men eindelijk koude begietingen in de schede of baarmoederaanwenden , dan kan men zich daartoe van de verschillende werktuigen van maisonneuve (PI. 80, fig. 11), pobillien, éguisier en mattiiieu (PI. 81, fig. 2) bedienen, of wel van den kleinen toestel tot liet aanwenden van douches , dat door depaul in naam van charhière , den zoon, aan de Académie de médecine, in hare zitting van den 5 Mei 1857 werd vertoond. Deze uiterst gemakkelijke toestel (PI. 81, fig. 3) bestaat eenvoudig uit twee afgescheidene, de één lucht, de ander water bevattende holten met hunne kleptoestellen; klein genoeg om in den zak gedragen te worden, wordt hij door een eenvoudigen zuiger bewogen, terwijl een aangeschroefde buis van een' irrigateur dient, om het vocht op de aangedane deelen te brengen. Door middel van deze verschillende toestellen kunnen de koude douches in de schede en de baarmoeder bij de lijderessen in staande houding worden aangewend; om ze evenwel met meer gemak te kunnen verrigten en opdat het vocht lang genoeg met de deelen in aanraking blijven, is het te verkiezen, dat de vrouw op den rug ligge, het hoofd eenigzins lager, met verheven bekken en afgevoerde op het bekken gebogen dijen. De pappen werken in de schede op gelijke wijze, doch duurzamer dan de inspuitingen. De moeite, waarmede hare aanwending gepaard gaat, beperkt echter te dikwijls haar gebruik. Men moet het daarom den bekwamen heelmeester pouillien dank weten, dat hij een middel gezocht heeft, om ze gemakkelijker aan te kunnen wenden. Het PI. 81. MÉQUIGNON MARVIS ÉDITIUB.. ^ Tourfi PLAAT 81. Hg. \. Inademingstoestel van richard-desruez voor gas-aanbrenging in de longen. •J1;,®' LFleich met twee ha'zen > die 17 Ned. duimen middellijn heeft, om het koude berookingsvocht in te doen. fi JBÓ v ,G1f?n buis van 3 Ned. duimen middellijn, die A ° ™ed- du'men in de vloeistof gedompeld wordt, en de voor de longen bestemde met geneeskrachtige deelen bezwangerde lucht moet doorvoeren. A. Een in de vorige buis geschoven thermometer, waarwoi ^t warm'egraad der in te ademen dampen aangegeven C. Gebogen glazen buis, die met zijn eene einde in eene i er halzen van de flesch past, en aan zijne ander-einde een opening (D) bezit, om door den lijder bij de inademing tusschen de lippen genomen te worden. G, G. Een komfoor van blik. i FJ F" Ee,n cy,inder van hetzelfde metaal, dat voor waterbad moet dienen en waarin ten dien einde een Ned. kan koud water gedaan wordt. Op zijn bodem zijn ringen gesoldeerd , waardoor de flesch niet op den bodem van het waterbad rusten kan. H. Spirituslamp. » 2. Irrigateur van matthieu. ^®mP1)u's > die aan de eene kant met eenen zuiger in erband staat en aan het ander einde in een kanul eindigt. E. Zuiger, die in zijne geheele lengte doorboord is en even de pompbuis aan zijne vrije uiteinde een kanul (D) bezit. «G, Gj Buis. va,n Sevu'caniseerde caoutchouc, die met zijn een vat mwi? u""' T" de p0mp zit' terwij' het andere '» een \at (H) gedompeld wordt, waarin het vocht voor de douches is. B. Een andere buis ook van caoutchouc, die in (C) van eene bol van dezelfde zelfstandigheid voorzien is en in (A) eenen eindkanul bezit. ' ' Om dit werktuig te doen werken, heeft men alleen den zui<-er in beweging te brengen; daardoor treedt het Tocht onmiddellijk in den ^ fch »«. doch komt door zijne veerkracht uadelyk tot het vorig volumen terug, waardoor een krachtige aanhoudende straal ontstaat. De pomp en de zuiger zijn beide met eene klep voorzien, waardoor dit werktuig in een zuigtoestel kan veranderd worden, om abcessen, gezwellen in liet ovarium enz., te ledigen. Men behoeft daartoe het werktuig alleen uit elkander te nemen, en dan weder de pomp en den zuiger in tegenovergestelden zin in elkander te zetten. Fig. 3. Draagbare toestel voor douches van charrière (den Zoon). E. Water- en lucht-recipient met twee kleppen, die men uit en in elkander schroeft door middel van den knop (G). B, B. Buis van een irrigateur, die met een schroef op de recipient wordt bevestigd. A. Zuiger. I. Buis, die aan het benedenste gedeelte van den recipient wordt vastgeschroefd, en met zijn vrije einde, waaraan een looden bol is, in een emmer (H, H), waarin de in te spuiten vloeistof is , gedompeld wordt. De boven aangegeven stukken zijn volkomen geschikt, om in lederen graad en voor alle douches eenen aanhoudenden straal te geven. Zij zijn eveneens voldoende, als men het werktuig met de heide handen wil doen werken i wil men zulks evenwel met ééne hand doen, dan wordt het door middel van een haak (C) en eene schroef (D) aan een onderstel bevestigd, dat met den emmer (H, H) verbonden is. » 4. Brandijzers, die door jobert (de lamballe) voor de cauterisatie van den hals der baarmoeder met het gloeijend ijzer gebruikt worden. N°. 1. Olijfvormig brandijzer. N*. 2. Kegelvormig brandijzer. N°. 3. Paddestoelvormig brandijzer. Deze drie brandijzers hebben gewoonlijk 8 Ned. strepen middellijn bij een omtrek van 24 Ned. strepen. i 5—10. Toestellen en werktuigen voor de galvano-caustiek. Deze figuren zijn afbeeldingen van door chabrièbe gegeven modellen. Fig. 5. Batterij van bunsen , door rumkorff op aanwijzing van charrière vervaardigd, om de galvano-caustiek gemakkelijk uit te kunnen voeren. De beide polen zijn met een galvanisch brandijzer vereenigd. Fig. 6, 7, 8, 9. Brandijzers voor de galvano-caustiek van a. th. middeldorpff (uit Breslau). Fig. 6. Kegelvormig brandijzer. Fig. 7. Mesvormig brandijzer. Fig. 8. Brandijzer met olijfvormigen porceleinen knop. Fig. 9. Galvanische snoernaad (anse coupanle). Fig. 10. Kurketrekkervormig brandijzer van becquerel voor de cauterisatie van de hals der baarmoeder, door charrière vervaardigd. door hem voorgeslagen middel bestaat eenvoudig daarin, dat hij eene wijdere en regthoekig gebogen canul op de gewone lavementspuit plaatst. Om er zich van te bedienen, wordt de spuit met de papmassa gevuld; de op den rug liggende lijderes verrigt de inspuiting zelve; trekt de canul voorzigtig weg en sluit den ingang van de schede met een kompres, dat door een T-verband bevestigd wordt', waarna de pap, zoolang dit gevorderd wordt, kan blijven liggen. Om haar te verwijderen, neemt zij dan het kompres en liet verband af, en spuit de pap met laauw water of een verzachtend decoct weg!!! De cauterisatie van den hals der baarmoeder met het gloeijend ijzer is slechts sedert weinige jaren in gebruik, terwijl aan jobebt (de i.amballe) de verdienste toekomt, van hare juiste waarde aan het licht te hebben gebragt. In den regel gaat men volgender wijze te werk: na de holte en de uitwendige oppervlakte van den hals der baarmoeder zorgvuldig afgedroogd te hebben , brengt men, na eerst een speculum te hebben ingevoerd, een olijfvormig brandijzer (PI. 81, fig. 4., N°. 1) tot op eene diepte van ongeveer 3 Ned. duimen in den hals. Nadat dit brandijzer is weggenomen, wendt men dadelijk een ander aan, dat óf kegelvormig kan zijn (PI. 81, fig. i, N». 2), óf de gedaante heeft van een paddestoel (PI. 81, fig. 4, N°. 3). Deze laatsten even als het eerste wit gloeijend gemaakt, dienen om de uitwendige oppervlakte van den hals te cauteriseren. Allen moeten met die voorzorg worden aangewend, dat men ze niet te sterk aandrukke, om geen te diepe brandkorsten te vormen. Het verband is, na gedane cauterisatie, uiterst eenvoudig. Het bestaat toch alleen in koude begietingen , die op dien dag ter hoe\eelheid van 2 è 3 Ned. kannen ieder, twee a driemaal verrigt en door middel van den boven beschreven toestel van charrière (den Zoon) (PI. 81, fig. 3) tot op den hals van de baarmoeder gevoerd worden. Eene dusdanige handelwijze kan ook na de cauterisatie van de baarmoeder door de galvano-caustiek gevolgd worden, die, zoo als men weet, daarin bestaat, dat hier in plaats van de gewone, de galvanische warmte gebezigd wordt. Deze wijze van cauteriseren, beschreven onder den naam galvanocaustiek, is in Frankrijk nog weinig bekend. (?) Wij kunnen ons werk dus niet beter besluiten, dan door daarover in eenige bijzonderheden te treden, die, hoewel niet direct tot dit gedeelte er van behoorende, nogtans - zoo als wij hopen - aan onze lezers niet minder welkom zullen zijn. Daartoe zullen wij den bijstand inroepen van het merkwaardig verslag van broca , over den arbeid .van a. th. middeldorpff , van Breslau, in de Société de Chirurgie op den 5 November 1856, alsook van de vertaling van een belangrijk geschrift van dezen hoogleeraar, door doctor axenfeld in de Archives de médecine, année 1855, 5e série, t. vi, pag. 145, 444. et 706, bekend gemaakt. Men schrijft aan heider, van Weenen, toe, dat hij in 1844 het eerst de galvano-caustiek heeft voorgeslagen. Sedert beproefd en nagegaan door louyet, g. crussel uit Petersburg, séd1llot, john marshall, th. harding, hilton , nélaton, leroy (d'Étiolles), amussat jr. , ellis en regnault , scheen zij niet aan de verwachtingen, die men er van koesterde , te zullen beantwoorden. Zij was alzoo op het punt om in vergetelheid te geraken , toen a. th. middeldorpff , in het boven door ons besproken werk (Die Galvano-caustik, ein Beitrag zur operativen Medicin), aantoonde, hoevele voordeelen uit hare aanwending ontsproten , en daarbij een' toestel en werktuigen aangaf, waardoor de bezwaren van deze operatie, die zijne voorgangers ontmoedigd schenen te hebben, uit den weg geruimd konden worden. Deze toestel en deze werktuigen bestaan uit brandijzers van verschillenden vorm, die met eene galvanische batterij in verband gebragt worden. De batterij waarvan middeldorpff zich in den regel bedient, bestaat uit vier Grovensche cellen, die 18 Ned. duimen hoog en 12 Ned. duimen breed zijn, en in een kistje met vier hokken geplaatst worden. In het midden van dit kistje, tusschen de vier cellen, bevindt zich een commutator, een kleine toestel waar de beide polen zijn aangebragt, en dat bestemd is om de cellen op verschillende wijzen te verbinden, om de spanning en kracht van werking van de batterij naar willekeur te kunnen wijzigen. De door middeldorpff voorgeslagen werktuigen, om de galvanische warmte op de weefsels aan te brengen, worden volgender wijze ingerigt: twee koperen staafjes worden aan den commutator verbonden, het eene aan de zink of + pool, het andere aan de platina- of— pool; zij steken buiten het kistje uit. Ieder hunner staat in verband met een' langen buigzamen geleider, die bij de 2 Ned. ellen lang, en uit acht, met zijde omwonden, koperdraden bestaan. Het vrije uiteinde van iederen geleider loopt in een' koperen ring uit, waarin men, door middel van eene eenvoudige drukschroef (PI. 81, lig. 5 en 8), de verschillende brandijzers bevestigen kan. Deze brandijzers bestaan uit een ivoren of ebbenhouten handvatsel, dat in zijne geheele lengte door twee volkomen van elkander gescheiden koperen staven doorboord is. Een dezer staven is op eenig punt in het handvatsel doorgesneden, zoodanig, dat men op die plaats den stroom naar willekeur kan afbreken of weder door laten gaan , eenvoudig door op een op den rug des handvatsels aangebragten knop te drukken, waardoor alsdan eene veer uitspringt, die de twee staafeinden van een verwijdert. Na door het handvat gegaan te zijn, vatten deze staven met haar eene einde in een aan ieder geleider zich bevindenden ring, terwijl hun andere einde met een platina-draad gewapend wordt (PI. 81 , fig. 8). Deze wapening kan verschillend gewijzigd worden, waardoor meerdere soorten van brandijzers ontslaan. A. Kegelvormig galvano-cauterium. Aldus genaamd naar zijnen vorm (PI. 81, fig. 6) bestaat dit cautenum uit eenen 3 & 4 Ned. strepen breeden platina-draad, die lusvormig wordt omgebogen, terwijl de in eene meer of minder scherpe punt uitloopende einden in hetzelfde vlak staan. Op zijn vlak aangewend, wordt er door dit cauterïum eene brandkorst van 7 a 8 Ned. strepen middellijn gevormd; met de punt aangezet , kan het dienen hetzij ter opening van abcessen, hetzij om tistel-openingen en kanalen in de diepte te cauteriseren, terwijl het eindelijk, met den scherpen rand aangezet, gebruikt kan worden voor de lineaire cauterisatie, of zelfs om de weefsels volkomen te doorklieven. B. Mesvormig galvano-cauterium. 