Het leeskabinet; mengelwerk tot gezellig onderhoud voor beschaafde kringen, 1868, 01-01-1868 
Yan den treurspeldichter Pacuvius stamt het door Cicero, in zijne Quaestiones Tusculanae, V, 37, medegedeelde Patrio, est, ubicunqiie est bene, d. i.: //het vaderland is overal, waar het ons welgaat." Dat dit gezegde door Yoltaire, in zijn Mahomet, aan Palmire is in den mond gelegd, is bij de Aanhalingen uit het Fransch reeds opgegeven. Men heeft de zelfde gedachte ook in een referein van een bekend lied, onder den vorm van: TJbi bene, ibi patria, d. i : //Waar 't mij welgaat, is mijn vaderland." Gelijk wij straks plaatsen uit Plautus reeds in de oudheid' zagen aangehaald, was ook O der int, dum metuant, d. i.. //zij mogen mij haten, als zij mij maar vreezen," uit het treurspel Atreus van Accius, reeds in de oudheid een gevleugeld woord. Het werd dikwijls aangehaald door Cicero en Seneca< terwijl Suetonius (Caligula XX5) ons leert, dat het eene geliefkoosde uitdrukking van keizer Caligula was, en ( Tiberius LIX) dat Tiberius het in den vorm van Oderint, dum probent, d. i.: //zij mogen mij haten, als zij mijnen wil maar doen," gemakkelijker vond. Ook het gezegde Non omnia possumus omnes, d. i.: //Wij kunnen niet allen alles," voor welks auteur (zie JVIacrobius Saturnalia YI, 1, 35) de oude satiricus Lucilius werd gehouden, is, gelijk in gemeld werk wordt opgegeven, door den dichter Furius Antias nog vóór Yirgilius gebezigd, die vers 63 van zijne 8ste ecloge daarmede versierde. De tooneeldichter evenwel, waaruit het meest wordt aangehaald , is Terentius. Reeds in act. I, sc. 1, van zijn blijspel Andria ontmoeten wij een bekend gezegde. Simo verhaalt daar, hoe hij zich eerst verheugd heeft zijnen zoon Pamphilus, b'ij de begrafenis van een jong buurmeisje, tranen te hebben zien storten. Intusschen was hem onder de rouwdragenden een jong meisje in het oog gevallen, zoowel omdat zij er zoo lief uitzag, als omdat zij zich meer dan de anderen aan droefheid overgaf. Hij had bij het dienstdoend personeel onderzocht wie zij was, en vernam dat zij eene zuster was van de overledene. //Na vat ik het!" riep hij. // Hinc Mae lacrimae J" d. i.: //Yan daar die tranen!" Dit woord heeft reeds in de oudheid het geluk gehad van door Cicero en Horatius aangehaald te worden. Uit het zelfde blijspel, act. I, sc. 2, is het antwoord van den slaaf Davus: Davus sum, non Oedipus, d. i.: //Ik ben Davus, niet Oedipus", of met andere woorden: //Ik begrijp u niet. Ik ben geen Oedipus, die raadselen kan oplossen." Uit act. I, sc. 3, heeft men: Inceptio est amentium , haud amantium, d i.: // Het is een werk van dwazen , niet van beminnenden." Dit is bij het gebruik overgegaan in het verkorte: « Amantes, amentes, 9 d. i., zoo als wij het wel eens, vrij vertaald, gehoord hebben: //Bij wie verkeert, loopt alles verkeerd." Uit act. III, sc. 3, zijn de woorden: Amantium irae, amoris redintegratio , d. i.: // Het getwist der gelieven is eene vernieuwing der liefde," of: Gelieven mogen kijven, De liefde moet toch blijven. Uit den Eunuclius van onzen dichter, act. IV, sc. 5, heeft men Sino Gerere et Bacclto friget Yenus, d. i.: //Zonder Ceres en Bacchus blijft Venus koud." Uit den Adelphi, act. IV, se. 1, zijn de woorden van den slaaf Syrua: lupus in fabulo, • d. i.: //Zoo als de wolf in de fabel (verschijnt hij, ^ls men van hem spreekt)." Dit zegt de slaaf, toen hij in de verte zijnen vader ziet aankomen. Wij hebben: //Als men van den drommel spreekt," enz. Voorts is het bekende Duo quutn faciunt idem , non est idem , d. i.: //Als twee het zelfde doen, is dat daarom nog niet het zelfde." Dit is echter slechts eene verkorting van: Duo quum idem faciunt, Hoe lieet impune facere huic, illi non lieet, d. i.: //Als twee het zelfde doen, mag de eene het ongestraft doen, de andere niet." Uit den Phormio eindelijk zijn afkomstig: act. I, sc. 2 : Montes auri pollicens, d. i.: //bergen van goud (of gouden bergen) belovende." act. II, sc. 2: Tute hoe inlristi; tibi omne est cxeuendum, d. i.: //Gij hebt het in (de soep) gebrokkeld; nu moogt gij ook alles opeten." En uit act. II, sc. 4: Quot lioinines, tot sententiae., d. i.: //Veel hoofden, veel zinnen." Uit het leerdicht van Lucretius, de Naturae, zijn de twee eerste verzen van boek II beroemd geworden: Suave, mari maqno, turbantibus aequora vent is, E terra magnum alterius specture luborem, d. i.: //Aangenaam is liet, bij onstuimige zee, wanneer de winden de golven opdrijven, van het land af het gevaar van een ander gade te slaan." Dit heeft onze nooit geëvenaarde volksdichter Cats, in zijn naïven trant, op de volgende wijze teruggeven: 't is geneughelick te sien kegenen, als men ik 't dkooge staet. Het is een aengename saeck, En dient veel menschen tot vermaeck, Te sien hoe wint en hagel slaet, Wanneer men in het drooge staet, Te sien hoe dat een dicke wolck Komt neder-storten op het volck En hoe het driftigh hemels-nat Maeckt al de paden glibber- glat. Te sien hoe sich een yeder mijt, En efter noch ter aerden glijt. 't Is lustigh van een stille ree Te sien een ongetoomde zee, Te sien haer wonder groot gebaer, Te sien eens anders groot gevaer, Te sien hoe dat een machtigh schip Rijst boven aen een hooge klip, En weder in een korten stont Wort afgedreven na den gront, En weder met een snelle vlucht Komt op-gestegen in de lucht. Yoorwaer , het is dan licht geseyt: Die lieden hebben geen beleyt, De schipper of de man te roer Dat is voorwaer een rechte loer: Wis Boo ick stier-man wesen mocht, • lek stierde 't schip in genen bocht, Ick stierde 't schip in genen kolek, Soo hield' ick 't schip, en al het volck. Siet dus soo gaet 'et overal Wanneer men komt in ongeval; Want die gesonde leden heeft, En van de koortse niet en beeft, Weet veeltijdts wonder goeden raet, En duysent kruyden voor het quaet: Maer komt hy sellefs in 't verdriet, Soo staet hy daer wel slecht en siet, En kucht dan meer als yemant plach Die oyt van koorts te bedde lach. //Want als de noot gaet aen de man, // Dan siet men wat de meester kan." Cicero heeft ons in het begin van den eersten oratio in Ca/ilinam: Quousgue tandem..., d. i.: //Hoe lang nog...," alsmede het bekende: O tempora, o mores! of: //O tijden, o zeden!" TJit zijn geschrift de Finibus, V, 25, 74, hebben wij: Consuetudo (quasi) altera natura, d. i: //De gewoonte is (als het ware) eene tweede natuur. Hit zijne eerste Philippica, en tevens uit de Finibus, IY, 9, 22, stamt de voor een gevaar, dat den staat bedreigt, in gebruik gekomen aanmerking af: Hannibal ad portas, d. i.: //Hannibal is voor de poort." Vondel heeft dit gezegde uitstekend te pas gebragt in zijn Gijsbrecht, waar deze held van zijn treurspel het Klarissenklooster binnensnelt met de woorden: Dat Godt u allen spare! Is 't hier nogh tijt van zingen? De vyant zackt vast neêr, om 't klooster te bespringen. Uit het in Philippica XII, cap. II, voorkomende: Cujnsvis hominis est errare; nullius , nisi insipientis, in errore perseverare , d i, : //Ieder mensch kan dwalen; in dwaling volharden kan slechts de onzinnige," is het kort-en-bondige Errare hnmanum est, of //dwalen is menschelijk" ontwikkeld, dat onder dezen vorm in den Anti-Lucrèce van den kardinaal de Polignac, livre Y, v. 50, (Parijs 1747) en in Engelsch gewaad in Pope's Essay on Criticism, v. 525, voorkomt. Uit zijn oratio pro annio Milone, IY, 10, is bekend: Silent leges inter ar ma, d. i.: Yoor wapenen zwijgen de wetten." Of, om met Yondel te spreken ( Gijsbr., bedrijf II): Die wetten zwijgen stil voor wapens en trompetten. Uit een door hem in zijn Tvsculanae, Y, 12, uitstekend vertaalde historie, die ook door Gellert in zijne Fabelen, onder den titel van Damocles, bewerkt is, ontleenen wij, ter aanduiding van een bij voortduring dreigend gevaar, de uitdrukking Zwaard van Damocles. (Het is de schuld van Gellert, dat wij meestal den naam Damocles in plaats van Damocles uitspreken.) Uit zijn geschrift de Officiis (over de Pligten), I, 5, is het als devies van de Pruissische orde van den Zwarten Adelaar bekende Suum cuique, d. i.: // elk het zijneontleend. Uit I, 16, van het zelfde werk, waar van algemeene beleefdheden jegens iedereen sprake is. gelijk b. v. dat wij iedereen moeten toestaan aan ons vuur het hunne aan te steken, wordt door rookende geleerden, als zij om // Wat vuur" verzoeken, wel eens aangehaald: Ab igne ignem, d. i.: //van vuur komt vuur." Uit 1,31, kennen wij het hier door Cicero reeds als spreekwoord aangehaalde en door Horatius in zijn Ars poëtica , v. 385 , nog meer bekend geworden Invita Minerva, d. i.: // tegen den wil van Minerva." En uit de Finibus , II, 32, 105: Jueundi aiti laborcs, d. i.: (eenigzins vrij vertaald): //Na gedaan werk is goed rusten." 156S. 1Y. 4 Eindelijk is uit liet begin van zijn geschrift de Oraiore het gezegde : Otium cum dignitate, d. i.: // Rust met waardigheid" ontwikkeld. f TT et vervolg van de Latijnsche aanhalingen hierna.) DE DOCHTER VAN DEN FALSARIS. EEN VERHAAL BIT HET STKAF11EGT. I. DE SCHOONE HELENA. In een gezellig vertrek, welks openstaande deur het uitzigt op een tuin gaf, zaten op een schoonen herfstavond twee dames, met eenig handwerk bezig. ^ //Alfred Burns is inderdaad een aangenaam jongman, zeide mejuffer Elise Swinton tot hare zuster, mevrouw Walter. //Jammer maar, dat hij zoo leelijk is! //Omtrent het laatste punt zouden de meeningen wel kunnen verschillen," gaf mevrouw Walter glimlagchend ten antwoord, //indien al niet over het eerste. Hij schijnt, naar mij voorkomt, biizonder geschikt te zijn om het hart van een meisje te winnen, of haar het hoofd op hol te brengen, wanneer beide niet door eene vroegere verbindtems weerhouden worden. Juist om deze reden wil ik, daar ik zie dat hij met Helena in den tuin wandelt, nu eens de duena spelen, zoo als eene verstandige moeder betaamt, dewijl ik geen a te hoogen dunk van de vastheid van haar hoofdje heb, en er zeer aan twijfel, of haar hart wel ontvangbaar genoeg is voor den indruk, dien zij op haren vereerder, sir William Howard, gemaakt heeft, ofschoon gij, Elise, hem zeker veel knapper vindt dan Burns." - //Ongetwijfeld," zeide Elise, terwijl liare zuster den tuin inging, om zich bij de jongelieden te voegen. De nu alleen gelatene Elise vervolgde bij zichzelve, terwijl zij voor den spiegel trad: //Ik zou toch wel eens willen weten, wat sir William, die toch een verstandig man is, al is hij ook niet zoo aangenaam in gezelschap als Alfred Burns, aan Helena kan vinden! Zeker, alle mannen maken grooten ophef van hare schoonheid; maar waarom ? Dat begrijp ik niet. Haar mond is veel te groot; en al zijn hare tanden ook zeer wit en hare lippen roodvervolgde zij , terwijl zij op de smalle randen van haar eigen mond beet, die zich van hare gelaatskleur slechts door een nog donkerder geel onderscheidden, //dan is dit bij een zoo piepjong ding, als zij is, best te verklaren. Als zij maar eerst de twintig achter den rug heeft, dan zullen die roode lippen spoedig genoeg verdwijnen. Haar tint is wel zeer blank, dat laat zich niet ontkennen; maar zulk zwart haar, als zij heeft, zou ieder vel blank doen voorkomen." Bij deze woorden schoof zij hare in het roode spelende lokken in den nek, en legde, als tot proefneming, een breed zwart lint in de plaats , zonder daardoor echter de gewenschte uitwerking te weeg te brengen. //Zij is inderdaad al te bleek," ging zij voort, //behalve wanneer zij rijdt of zich in eene warme kamer bevindt, en dan ziet zij er uit of ze geblanket is. Mejuffer Watson verzekerde onlangs, dat zij inderdaad aan zoo iets gedacht zou hebben, indien zij Elise niet bleek de kamer had zien binnenkomen en die eenigen tijd later rood zien verlaten. Ook geloof ik dat haar blos een gevolg was van iets, dat Burns haar influisterde. Ik zou wel eens willen weten wat dat geweest is. Als hij tot haar spreekt, zet zij altijd zulke oogen op. Bovendien heeft hij een goed figuur, en is altijd keurig gekleed. Wat hij Helena toch mag hebben toegefluisterd, dat zij daarover zoo moest blozen? Die hooge kleur staat haar zeker niet kwaad; maar wat hare oogen betreft, waarvan zooveel gesproken wordt, die zijn voor haar gezigtje al te groot. Toch wordt zij door de mannen bewonderd, — dat is zeker !" Dus eindigde Elise met een diepen zucht, en keerde zicli van den spiegel af, omdat zij naderende voetstappen hoorde. 4* Mevrouw Valter en Helena traden lagchende de kamer in. De zoo hard gekritiseerde schoone gelaatstrekken van het jonge meisje kwamen nog beter uit door een ligten blos, die waarschijnlijk door de warmte of de beweging in de open lucht veroorzaakt was. Zij scheen in eene opgeruimde stemming te zijn en zag er zeer bekoorlijk uit. Burns was vertrokken, en de dames kwamen in huis terug, om toilet voor een klein concert te maken, dat bij eene bevriende familie gegeven zou worden. Heienas vader, Ihomas Walter, was een algemeen geacht kunstenaar. De schoonheid, talenten en bekoorlijkheden zijner jeugdiger dochter, die door alle vrienden en bekenden bewonderd werd, leverden hem eene onuitputtelijke stof voor zijne penseel en waren tevens het onderwerp eener bijna onafgebroken vereering van zijne zijde. Zij was de tooveres, die zijn huiselijken kring beheerschte, hem troostte in elk leed dat hem trof, en hem ieder genot verhoogde. Daarbij waren zijne genietingen van dien hoogeren aard, die slechts voor geniale of wezenlijk begaafde menschen waarde hebben. Deze uitdrukking moge dikwijls ten onregte zijn toegepast, bij Walter was dit echter niet het geval; want de krachten van zijnen geest beperkten zich niet tot eene enkele rigting. Een poëtische geest ademde uit zijne geschriften , zoowel als in zijne schilderstukken en muzikale compositiën; Helena scheen deze talenten geërfd te hebben, en verbond die nog met vele andere bekoorlijkheden. Walter's kunstvaardigheid had hem wel tot geen rijk, maar toch tot een welgesteld man gemaakt, zoodat hij in staat was zelfs in het dure Londen de genoegens van het gezellige leven te genieten. Hij en zijne dochter werden overal verzocht. Zijne gave om aangenaam te onderhouden en de toovermagt van hare behoorlijkheden maakte, dat zij niet alleen op de stijve en vervelende gastmalen van den adei, maar ook op de vrolijker en met veel meer geest gekruide gezelschappen uit hunnen eigen stand genoodigd werden, met welker leden — kunstenaars, letterkundigen, enz. — hij op vertrouwden voet stond. Maar hoe groot het genot ook ware, dat Walter in den omgang met hen vond, gaf hijt zonderling genoeg, aan den kouden glans der aristocratie de voorkeur. Het menschelijk hart, ook dat van de grootste geniën, is nooit geheel vrij van ij delheid. In zijne eigene klasse was Walter slechts één onder velen; daarentegen stond hij in die hoogere klasse alleen, en werd door allen bewonderd. Helena was nog te jong, om zulk een onderscheid duidelijk te kunnen beseffen. Hare jeugd, schoonheid en talenten verwierven overal bewondering, waarover zij zich verblijdde, zonder de reden er van te kunnen doorgronden. Zij had vele aanbidders , waaronder de ijverigste een man uit die aristocratische klasse was, waarin zij zich wel bewoog, maar waartoe zij niet behoorde. Daar de vrouw in het oogenblik, waarop zij in het huwelijk treedt, haren eigen stand verlaat en in dien van haren echtgenoot overgaat, zou Helena door eene echtverbindtenis met sir William Howard tot zijnen rang verheven zijn geworden. Het besef daarvan was voor mevrouw Walter, eene in alle opzigten wereldschgezinde vrouw, genoeg om de aanzoeken van den baronet te begunstigen. Sir William Howard, een landedelman van een oud geslacht en een aanzienlijk vermogen, bezat een gezond, doch niet zeer scherp verstand en was voor 't overige niet zonder beschaving, maar in zijne uitingen even zoo ruw als in zijn voorkomen; want ofschoon zijne gelaatstrekken regelmatig waren en hij er gezond uitzag, was toch zijn onbehagelijk voorkomen weinig geschikt 0111 een van romaneske ideën vervuld meisje te behagen, als zijn gevoel over't geheel met het hare harmonieerde. Erfgenaam van een uitgebreid, onbezwaard grondgebied , was hij door privaat onderwijs in het ouderlijk huis gevormd en had dit nooit verlaten, opdat de familietrots en alle daaruit voortvloeijende vooroordeelen des te vaster bij hem wortel konden vatten. Zoo bereikte hij den ouderdom van vijf-en-dertig jaar, zonder ooit de schaduw zijner vaderlijke eiken verlaten te hebben. Eindelijk deed hij dit, en begaf zich naar Londen, om eene vrouw te zoeken, welke geschikt was de gebiedster van het kasteel Morton en de moeder zijner kinderen te worden. Bij de uitvoering van dit plan echter stiet hij op onvoorziene zwarigheden. De eigenaar van Morton-castle, met tienduizend pond jaarlijksch inkomen, was te Londen in lang na zulk een persoon van aanzien niet, als te huis. Menschenschuw, onbeholpen en zonder uitwendige beschaving, slechts met zijn geliefkoosd eigen-ik bezig, en alle opmerkzaamheden jegens anderen verwaarloozende, werd hij weldra een voorwerp van spotlust voor alle jonge dames, en ofschoon zijn rang en vermogen menige moeder als geen kwade speculatie voor hare dochter voorkwamen, wier hoop misschien reeds begon te verbleeken, werd hij niettemin door -al de schoonen, die nog betere uitzigten meenden te hebben, met trotsche verachting behandeld. Hierdoor gevoelig getroffen, trok hij zich geheel uit die klasse der maatschappij terug, waartoe hij naar zijne geboorte behoorde, en wierp zich onder de meer verlichte en aantrekkelijke geesten , die in hunnen kring de // aristocratie van den dag" vormden. Hij deed dit, gelijk gezegd is, slechts uit kleingeestige gevoeligheid, en niet omdat dit gezelschap meer bekoorlijkheid voor hem had. Terwijl hij de hoog-adelijke weduwen en hare dochters den rug toekeerde, daalde hij af tot eene klasse, waarin niet minder schoonheid en vrij wat meer natuurlijkheid te vinden was. Yer van de aristocratische wereld, die zijne eigenliefde zoo zeer gegriefd had, vond hij bij een groot gastmaal, dat een geestige en rijke notaris gaf, voor de eerste maal gelegenheid Helena Walter te spreken, nadat hij haar reeds te voren in een adelijken kring gezien had. De baronet bezat gevoel en smaak genoeg om door hare bekoorlijkheden betooverd te worden. Haar glimlach en hare natuurlijkheid verschilden zoo zeer van het aanmatigende air der andere dames, die hem sedert zijne komst te Londen met zoo veel minachting behandeld hadden, dat hij onwederstaanbaar door het jonge meisje geboeid werd. Wat Helena betrof, deze vond niets aan hem te bewonderen; zij bezat echter die edeler soort van beleefdheid, die uit ware goedheid van hart ontspruit, en ieder woord, iederen blik leert vermijden, waardoor anderen gegriefd kunnen worden. Sir William beminde Helena zoo zeer, als hij eenig ander voorwerp buiten zichzelven in staat was te beminnen. Hij beeldde zich in, dat haar altijd vrolijkeen moedwillige glimlach nog vrolijker werd, wanneer die hem was toegewend, en begon luchtkasteelen te bouwen en zich hare verrukking en dankbaarheid, af te malen, waarmede door haar het aanbod van zijne hand zou worden ontvangen, die haar tot eene hoogte zou verheffen, waarop zij zich nooit verstout had te hopen, en die hem eene getrouwe, dankbare en bekoorlijke gade in de armen zou voeren, wier natuurlijke zachtmoedigheid en nederigheid hem steeds als haren heer en meester zou leeren beschouwen, en wier talenten hem in ledige uren onderhoud zou verschaffen. Zoo droomde sir William Howard. Daarentegen dacht Helena geen oogenblik aan hem, ofschoon hare moeder zich aan deze zaak zeer veel gelegen liet liggen. II. DE CONCERT-AVOND. Op den avond, toen Elise zich zoo zeer verbaasd had over de algemeene bewondering, welke Heiena's schoonheid wekte, kwamen de drie dames ten negen ure in de gezelschapskamer bijeen, om op de twee heeren te wachten, die beloofd hadden haar naar het concert te geleiden , sir William Howard en Alfred Burns. De vader — de heer Walter — was op een diner genoodigd, en zou later komen. Elise had zich zoo prachtig mogelijk uitgedost, en toch gevoelde zij met angst, dat Helena een geheel anderen indruk op het gezelschap zou maken, ofschoon zij slechts een eenvoudig wit kleedje aan had en hare donkere lokken langs hare slapen nedervielen. //Zij heeft deze kleeding gekozen om Burns te behagen," dacht Elise. //Ik hoorde haar onlangs zeggen, dat van alle kleuren het wit haar het beste stond." In dit oogenblik trad de juist genoemde Burns lagchend de kamer binnen met de woorden: //Sir William komt daar aan; maar gij moet niet van hem schrikken. Ik ging hem zoo even in Baker-sireet voorbij. Hij was geheel in het zwart, maar van top tot teen met stof bedekt, en hield zijn hoed in de hand, terwijl hij met een zakdoek onophoudelijk het zweet van zijn gezigt droogde. Zonder twijfel komt hij geheel te voet hier, en denkt er niet aan welk een figuur hij bij zijne komst maken zal... Maar daar is hij! Lach niet, mejuffer Walter!" Deze raad, in verband met het wonderlijk voorkomen van haren aanbidder, had natuurlijk de tegenovergestelde uitwerking, en deed Helena juist dat vergrijp tegen de regelen der welvoeglijkheid begaan, waarvoor Burns haar had gewaarschuwd; want ondanks alle pogingen om ernstig te kijken en in weerwil der verwijtende blikken van hare moeder, was het haar onmogelijk haren lach geheel te onderdrukken. Burns daarentegen , die onachtzaam met zijn regterarm op een stoel leunde, gaf zich niet de minste moeite om den spotachtigen trek om zijnen mond te verbergen , terwijl hij van boven tot beneden den man bekeek, dien hij als medeminnaar uit den grond van zijn hart verachtte. Mevrouw "Walter wendde alles aan om sir William's opmerkzaamheid van het paartje aan de theetafel af te trekken, en stond te dezen einde op, om zijne verlegenheid door eene bijzonder vriendelijke ontvangst te voorkomen. //aar zou hij al die stof hebben opgedaan?" fluisterde Helena Alfred in het oor, terwijl de aangekomene, wiens rug naar hen was toegekeerd, zich aan de deur door den bediende liet afborstelen. — //Stil!" was het antwoord: //hij wil het juist vertellen." //Ik heb sedert eenigen tijd," sprak sir "VVilliam tot mevrouw Walter en Elise, die hem beide de grootste opmerkzaamheid schonken, // het gebrek aan de mij gewone beweging zoo zeer gevoeld, dat ik besloot heden in de koelte van den avond eens eene ferme wandeling te doen. Ik ging derhalve van mijne woning over Kensington hier naar toe; maar ik vond het veel warmer en den weg veel stoffiger dan ik vermoed had. Ik kan niet zeggen dat het mij bevallen is." Nu kon Helena zich niet langer inhouden, maar stond op, gevolgd door Alfred, en zette zich aan de piano, waar zij haastig eenige accoorden aansloeg, terwijl zij haar hoofd bijna tot op de toetsen boog, om het onweerstaanbare lagchen te onderdrukken. De toonen wekten Howard's opmerkzaamheid, die, te zeer met zichzelven bezig en met mevrouw Walter en Elise in gesprek, de aanwezigheid zijner aangebedene tot op dit oogenblik over het hoofd had gezien. Eerst nu bemerkte hij dat Helena niet alleen om hem en zijne doorgestane rampen zich niet in het minste bekommerde, maar zich zelfs met een ander jongman , naar het scheen, aangenaam onderhouden had. En wie was die Alfred Burns, die het waagde een der oudste Engelsche baronets te verdringen en de opmerkzaamheid der dame tot zich te trekken, welke hij voor zich had uitverkoren ? Sir William beschouwde Helena met een gevoel, dat naauwelijks beschreven kan worden. Zijne liefde, zoo als hij bet noemde, was nog dezelfde, want hare hoedanigheden waren nog de zelfde; maar twijfel en gekwetste ijdelheid mengden zich daarin. Een onuitsprekelijk bitter gevoel rees in hem op , wanneer hem de mogelijkheid voor den geest zweefde, dat haar zachtzinnig voorkomen hem had kunnen misleiden en zij een ander de voorkeur had gegeven. Dit denkbeeld was juist niet zeer geschikt om hem tot kalmte te stemmen. Helena en Alfred zaten nog aan de piano en repeteerden een duet, dat zij in het concert zouden zingen; mevrouw Walter , die gaarne een einde wilde maken aan dit tooneel, dat met hare plannen zeer in strijd stond, keek op de pendule, en verklaarde dat het tijd was om zich naar het huis der bevriende familie te begeven, waar het concert zou plaats hebben. De heer Howard verzocht verschooning, dat hij hen niet dadelijk derwaarts kon vergezellen. Hij gaf voor', van zijne lange wandeling nog niet genoegzaam hersteld te zijn , en wenschte een half uur ten huize van den heer Walter te mogen vertoeven, en ren brief te mogen schrijven , waarna hij hen volgen zou, Helena, wier lachlust geheel geweken was , terwijl zij met Alfred eene schoone passage uit eene geliefkoosde opera zong, zou, indien zij niet door kwaad voorbeeld verleid was geworden, nooit over Howard's zonderlinge figuur gelagchen hebben, daar deze hem zeiven verlegen scheen te maken. Nu echter had de muziek hare gedachten van het zoo even geschetste tooneel geheel afgetrokken. Zijn linksch gedrag was vergeten; zij dacht er nu slechts aan om hem door eene kleine opmerkzaamheid welgevallig te zijn, en opende terstond haren schrijtlessenaar, legde er postpapier op , plaatste het licht zoo goed mogelijk, en had hare kalme houding tegenover hem reeds herkregen. Sir William staarde haar op nieuw verwonderd aan. Zij glimlachte hem weder vriendelijk toe, ja misschien nog wel iets vriendelijker dan naar gewoonte; want zij begreep zeer goed dat zij hem beleedigd had. Het behoeft geen betoog dat, wat Howard ook van plan was geweest te schrijven, daarin eene verandering kwam, en wel door Heiena's betooverenden glimlach. Hij schreef thans twee brieven, een aan Helena, waarin hij haar met de hartstogtelijkste uitdrukkingen zijne hand aanbood, en een anderen aan haren vader, waarin hij dezen verzocht hem den volgenden dag, ten drie ure des namiddags, over eene belangrijke zaak te mogen spreken. Vervolgens schreef hij nog een derden brief aan zijnen bankier in de City, waarin hij dezen aan zijn hotel bestelde. Dezen laatsten brief stak hij in zijnen zak, terwijl hij de twee anderen op den lessenaar liet liggen; en thans maakte hij zich gereed de familie te volgen. Vóór zijne aankomst ter plaatse, waar het concert gegeven zou worden, waren reeds verscheidene muziekstukken voorgedragen, en juist toen hij binnentrad, nam Helena aan de harp plaats. Haar regter arm, blanker dan versch gevallen sneeuw, rustte op het bovengedeelte van het instrument, terwijl zij met de andere hand eenige snaren beproefde,' en Alfred, den sleutel houdende, naast haar stond, en naar hare aanwijzingen, welke hij slechts door hare oogen vol uitdrukking ontving, de snaren hooger of lager stemde. De oude Walter, met een blad muziek inde hand, sloeg het paar opmerkzaam gade en was blijkbaar slecht"! met de schoonheid bezig van het beeld, dat zich voor zijnen geest vertoonde; want Alfred, hoewel naar de meening van Elise geen mooi man, was, wat uitdrukking van gelaat en voorkomen betrof, wel geschikt om het oog van een schilder te boeijen. Daarentegen steeg in sir William, terwijl hij de groep gadesloeg, weder de sombere geest op, welke zich dien avond reeds eenmaal van hem had meester gemaakt. De harp was gestemd, en beiden begonnen een schoon lied voor te dragen, waarbij de harmonie hunner melodieuze stemmen de woorden en toonen met juistheid en gevoel teruggaf. Toen het geëindigd en de luide toejuiching een weinig bedaard was, vroeg Howard op een zoo kalmen toon, als hem mogelijk was, aan een heer, die naast hem stond: //Wie is die mijnheer Burns? Hij ziet er in 't geheel niet uit als een Engelschman." — //Zeker niet," was het antwoord. // Men kan hem ook niet als zoodanig beschouwen. Ik geloof dat hij met zijne moeder lang buiten 's lands heeft geleefd." — // Maar wie en wat is hij dan eigenlijk ?" herhaalde sir William. //Hij schijnt een zeer grooten dunk van zichzelven te koesteren." — // Zoo als ik gehoord hebantwoordde de aangesprokene, //houdt men hem voor een natuurlijken zoon van den hertog van Bereford. Zijne moeder is de beroemde Italiaansche zangeres signora Orsini. Deze afkomst verklaart zijne donkere gelaatskleur en zijn voorkomen als buitenlander; maar hij moet toch veel gelijkenis op de familie van den hertog hebben. Hoewel hij eerst sedert eenige maanden te Londen is, heeft hij zich toch in zekere kringen reeds zeer bekend gemaakt." Yoordat de heer Howard, in de hoop van iets nadeeligs omtrent zijn medeminnaar te hooren, verdere vragen doen kon, legde een aangevangen preludium der harp alle aanwezigen het zwijgen op. Helena zong het schoone lied: //Englen fluistren," en hare eigene stem scheen zoodanig gefluister te zijn. Om den klank der toonen niet te verzwakken, waren alle toehoorders teruggetreden, en vormden een ruimen kring om de zangeres, die met hare harp op eene verhevenheid zat. // Dat is toch wat al te komedieachtig!" dacht Howard. //Een meisje, dat, zoo voor ieder te koop zittende, zonder verlegenheid kan zingen, is niet voor de vrouw van een Engelsch edelman in de wieg gelegd." Thans wenschte hij die brieven niet geschreven te hebben, en dacht er over na, op welke wijze hij het op den schrijflessenaar achtergelatene weder magtig kon worden. //Wat ben ik toch voorbarig geweest!" bromde hij bij zichzelven. //Die ongepaste vertrouwelijkheid met dien bastaard! Nooit heeft zij mij zóó aangezien als hem." Toen het lied uit was, wilde hij zich weder tot zijn buur- man wenden, om de vragen betreffende den jongen Burns voort te zetten; maar die heer had zijne plaats verlaten, en Elise Swinton had haar ingenomen. //Mejufvrouw Walter ziet er bij het harpspel zeer bekoorlijk uitzeide hij tot de dame naast hem; // maar er behoort toch, dunkt mij, veel assurance toe, de door zoo vele oogen op zich gerigte blikken te kunnen uithouden." — u Och !" gaf Elise ten antwoord : n Helena bekommert zich om niets ter wereld. Wat haar vader verlangt, dat doet zij, zonder er in het minst naar te vragen wat anderen er van denken. Maar hoe het haar mogelijk is voor zooveel toehoorders en toeschouwers niet ontsteld te worden ,~ zoodat men het aan hare stem kan hooren, dat kan ik met geene mogelijkheid begrijpen. Zij denkt zeker dat men haar bewondert, en waarschijnlijk boezemt dit denkbeeld haar zooveel moed in. Ik zou het echter niet kunnen doen, — om al het geld van de wereld niet. Ik zou van schaamte hard wegloopen en mij verbergen," voegde zij er geaffecteerd bij, terwijl zij haar gelaat met beide handen bedekte. Nu volgde eene voordragt van instrumentale muziek, gedurende welke Howard zich aan zijne eigene beschouwingen overgaf, doch niet zonder tevens Alfred en Helena oplettend gade te slaan. liet gevolg hiervan was, dat hij zich in de volgende pauze nog eenmaal tot Elise wendde — die, zonder twijfel om bijzondere redenen, in zijne nabijheid gebleven was — en met eene nog grootere verlegenheid, dan hem van nature reeds eigen was, zeide: //Mejuffer Swinton, ik heb u eene kleine gunst te verzoeken, en zou u buitengewoon dankbaar zijn , indien ..." Hij bleef steken, en de dame viel hem vol ijver in de rede: // O, met het grootste genoegen, mijnheer! Er is niets in de wereld, dat ik niet voor u..." — //Het is slechts eene kleinigheid, mejuffer!" viel hij haar in, eenigzins getroffen over de warmte, waarmede de dame sprak. Het is eenvoudig... ik had een brief geschreven... dat wil zeggen twee... en ze op den lessenaar van mejuffer Helena laten liggen. Nu zoudt gij mij zeer verpligten, indien gij straks, bij uwe tehuiskomst, die brieven in het vuur wildet werpen. Ik ben van plan veranderd, en heb besloten den inhoud er van mondeling mede te deelen." Elise's hoop daalde een weinig bij de laatste woorden. Dat hij zijne in de brieven geopenbaarde oogmerken veranderd had, gaf aan die hoop — om den rijken baronet voor zich te winnen — wel weder voedsel, maar het slot zijner woorden bedierf op nieuw alles. Hij wilde zijne verklaring slechts uitstellen. Toch was zij besloten hem de verlangde dienst te bewijzen, en beloofde derhalve plegtig , aan zijn verlangen te zullen voldoen. III. HJ5T ZONDERLINGE HANDSCHRIFT. Toen zij te huis was gekomen, maakte zij zulk eene haast met zich van den brief van Helena meester te maken, dat zij, verschrikt door het plotseling binnentreden van een der huisgenooten, den tweeden brief, die aan den heer Walter gerigt was, geheel vergat. Deze werd hem derhalve den volgenden morgen door Helena ter hand gesteld, die hem op haren lessenaar had vinden liggen. Hij hield niets in dan het verzoek om den volgenden namiddag ten drie ure den heer Walter over belangrijke zaken te mogen spreken. // Ik zou wel eens willen weten welke belangrijke zaken de heer Howard met mij te verhandelen kan hebben!" zeide Walter, terwijl hij den brief op zijde wierp en zich aan het ontbijt zette. Zijne vrouw daarentegen lachte welgevallig, en gluurde Helena aan. //De Hemel geve," vervolgde de vader, //dat hij zich maar niet wil laten portretteeren; want dit zou geen erg pretje voor mij wezen." — //Waarom, papa?" vroeg Helena. «Gij hebt mij wel tienmaal geportretteerd, behalve nog de historische schilderstukken, waarvoor ik ook heb moeten zitten.',' — //Ja, met u, kindlief, is dat wat anders!'' zeide hij, terwijl hij haar eens onder de kin streek. //Maar hem? Nog liever zou ik zijne kraaijenesten uitschilderen dan zijue onpleizierige gelaatstrekken " — // Hoe kunt gij u zóó over den heer Howard uitlaten!" viel zijne vrouw hem kregel in, terwijl zij haren man met een veelbeteekenenden blik op Helena opmerkzaam maakte //Hij wordt door ieder voor een mail gehouden, die er goed uitziet.'' — //Het kan wezen," gaf Walter lagchende ten antwoord; //maar ik spreek als schilder. Toch dacht gij er even zoo over als ik, toen gij hem voor de eerste maal zaagt, en ik begrijp niet hoe gij zoo gaauw van gedachte veranderd zijt." — Zijne vrouw zette een ergerlijk gezigt, doch gaf geen antwoord. — //Neen, dan is Burns heel wat anders. Elise houdt hem wel voor leelijk, maar ik zou van zijn gezigt nog wat weten temaken. Niet dat ik daarin nu juist dat van iemand wil zien, dien ik mij tot vriend zou wenschen, maar..." Hij bleef plotseling steken, toen zijn oog op Helena viel, wier teeder, bleek gelaat thans met een purperen blos overtogen was. Om hare verlegenheid te verbergen, nam zij Howard's brief op, .bekeek het handschrift, en zeide: // Gij hebt gelijk, papa! Het moet veel amusanter zijn, deze zonderlinge letters te kopieeren, die inderdaad een karakter schijnen te hebben, terwijl zijn gelaat er geen heeft. Ik wil eens zien," voegde zij er bij, terwijl zij van tafel opstond, //of ik dit zonderlinge schrift niet kan namaken." Terwijl zij sprak, trad Alfred Burns met eene rol muziek de kamer in. Hij gaf haar eene nieuwe aria, welke beide met elkander dien morgen wilden leeren zingen. //Wat zonderling handschrift hebt gij daar?" riep hij. //Och, laat mij dat eens even zien! Ik verzamel dergelijke autographen. Deze is waarlijk eenig in hare soort. Gij moet die even voor mij kopieeren, mejuffer!" verzocht hij, terwijl hij Helena naar het zijvertrek geleidde, waarin haar lessenaar stond. // Mijne collectie zou zonder dit zeldzame exemplaar onvolledig zijn, en ik wil u van het origineel niet gaarne berooven." Helena was blijde eene bezigheid gevonden te hebben, waaronder zij hare verlegenheid kon verbergen, en liet zich derhalve gaarne overhalen om de zaak te beproeven, ofschoon het onaangename gevoel, dat door haars vaders aanmerkingen omtrent Alfred's gelaat bij haar was opgewekt, er juist niet toe bijdroeg om vastheid aan hare hand te geven. Zij waagde het niet hem aan te zien en in zijne gelaatstrekken naar datgene te zoeken, wat tot zulk een oordeel aanleiding kon geven; maar een inwendig gevoel zeide haar, dat het niet zonder grond was. Haar vader had zich nooit in zijne physiognomische opmerkingen bedrogen. De gave om in de gelaatstrekken der menschem hun karakter te lezen, was hem aangeboren, en verleende hem, ondersteund door zijne langdurige studiën als schilder, eene scherpheid van blik, die bijna aan het wonderbare grensde. En evenwel was niemand minder voorzigtig en ligter te misleiden dan hij; want zij, die hij genegen was, genoten bij hem een blind vertrouwen. Thans had zijne vrouw hem ter zijde getrokken, en hield over zijne onbedachtzaamheid om in tegenwoordigheid van Helena zóó over den rijken baronet te spreken, zulk eene strafpredikatie, dat de arme man blijde was de kamer eindelijk te kunnen verlaten en in zijn atelier de wijk te nemen , waar hij zich in de scheppingen van zijn penseel verdiepte en weldra de strafpreek en de aanleiding er toe glad vergeten was. Intusschen volgde de verstandige moeder hare dochter en Alfred in het zijvertrek, om een waakzaam oog op beide te houden en eene verklaring van wege den laatsten te verhinderen, daar zij zoodanig eene in den loop des dags van sir William Howard verwachtte. Zij vond hare dochter bezig het zonderlinge handschrift van den baronet na te maken, hetgeen beiden bijzonder scheen te amuseeren; ten minste gaf Helena zich den schijn, alsof deze proefnemingen haar groot genoegen verschaften, terwijl zich op Alfred s gelaat gespannen belangstelling en eene groote inwendige aandoening uitdrukten, welke bij eene zoo kinderachtige bezigheid naauwelijks te verklaren was. De bezorgde moeder beschouwde hem niet zonder argwaan en wendde geen oog van hem af. Ten drie ure verwachtte zij de komst van den heer Howard en zijne verklaring, waardoor aan alle plannen, die Alfred omtrent hare dochter hebben mogt, een einde zou gemaakt worden; want ofschoon de laatste, naar het scheen, op een vrij grooten voet leefde, stonden hem toch niet de geringste middelen ten dienste om eene vrouw te onderhouden. Yan zijnen vader, den hertog van Bereford, ontving Alfred wel een niet onaanzienlijk jaargeld, maar dit kon ieder oogenblik worden ingetrokken, en moest, naar alle waarschijnlijkheid, na den dood des reeds bejaarden hertogs geheel ophouden Deze stilzwijgend erkende bloedverwantschap maakte het hem echter mogelijk in de zelfde kringen te leven, welke men te Londen ngoed gezelschap" noemt, d. i. in den omgang met jongelieden, die in rijkdom en rang hoog boven hem stonden. Deze kennissen, gepaard met zijn uitwendig voorkomen, zijne muzikale talenten en innemende manieren, openden hem de deuren tot de salons der aanzienlijkste standen. Niettemin had de eenvoudige woning, waarin Helena leefde, groote bekoorlijkheid voor hem. Daar, door haren opwekkenden glimlach verwelkomd, terwijl de purperen lippen en de teedere wangen van het meisje nog frisscher schenen te bloeijen dan de rozen in het tuintje bij het huis _ daar voelde hij zijn hart van de koortsachtige opgewondenheid uitrusten, die vaak een gevolg van eene reeks in weelde doorgeleefde nachten was; — daar, wanneer zijn oog aan haar hing, kwam het hem onbegrijpelijk voor, hoe hij ooit in den omgang met menschen, die in alles zoo geheel van hem verschilden, het geringste vermaak had kunnen vinden. Gewoonte echter en de uitnoodigingen van zijne zoogenaamde vrienden trokken hem altijd weder naar den afgrond toe, dien hij zoo dikwijls onder den invloed van hare zachte blikken had gezworen te vermijden. Mevrouw Walter kende dat niet alles; maar wat zij er van wist, was voldoende om hare borst met onrust te vervullen bij de gedachte, dat Helena verleid zou kunnen worden tot eene innige betrekking met een man, die wel zeer innemend, maar geenszins zoo was, dat eene verstandige moeder eene verbindtenis tusschen hem en hare dochter had kunnen wenschen. In dit opzigt handelde derhalve de vrouw zeer verstandig; doch niet daarin, dat zij de opmerkzaamheden van den baronet begunstigde, daar deze even ZOO weinig geschikt was het levensgeluk van een zoo teeder en beschaafd meisje te grondvesten. //Nu hebt gij het haast getroffen!" riep Alfred, terwijl hij, op Heiena's stoel geleund, haar uitnoodigde om nu ook eens, voor de aardigheid, het namaken van zijne handteekening te beproeven. Hij boog zich lagchende over haar heen; maar zijn lach klonk hol en onnatuurlijk, terwijl zijne sidderende hand en bevende lippen in zeldzame tegenspraak jnet zijne geaffecteerde vrolijkheid stonden, //Probeer het nog eens!" ging hij voort, terwijl hij een ander vel papier van de tafel nam: //nu zal het zeker goed gaan. Hier heb ik een nieuw vel papier. Wacht, daar bedenk ik wat! Zet de handteekening hier onderaan in den regterlioek , dan zal ik er eene teekening boven maken." — //Zoo gij het inderdaad goed wilt hebben," zeide Helena, // dan moeten wij mijnen vader vragen of die het doen wil. Zijne hand is zoo vast en hij ziet zoo scherp, dat hij zoo iets sprekend kan namaken. Ik zou wel een geheelen dag kunnen voortkladden, en het zou toch altijd maar broddelwerk blijven." Met deze woorden nam zij een en ander op, en snelde er mede naar het atelier van haren vader. Alfred sprong op en deed eene vergeefsche poging om haar terug te houden; hij werd doodsbleek, en moest zich aan den muur vastklemmen, om niet neder te zinken. Mevrouw Walter, hierover verschrikt, liep naar hem toe, en gaf zich alle moeite om hem uit zijne flaauwte ■— want daarvoor hield zij zijne onpasselijkheid — te doen bijkomen. Zij rolde een leuningstoel naar het venster, dat zij openstiet, liet hem zich daarin nederzetten, rukte zijne das open, en reikte hem een reukfleschje toe. Intusschen was Helena met den brief en het vel wit papier bij haren vader gekomen. Deze was juist bezig de laatste hand aan een schilderstuk te leggen , dat Eebecca (uit den loanhoe van Walter Scott) op den brandstapel voorstelde. De kunstenaar zou zich door ieder ander dan Helena ongaarne hebben laten storen ; maar zij was hem altijd welkom. Toch moest zij thans, nu hij in zijne bezigheid zoo verdiept was, haar verzoek tweemaal herhalen, voor hij het doel van hare komst begreep. Zij leunde zich op zijnen schouder, het papier in de hand houdende, terwijl zijn arm hare ranke leest omvat hield en beider oogen op de schilderij gerigt waren. //Wat is dat stuk voortreffelijk uitgevallen, vader!" riep zij. //Het is eigenlijk verkeerd van mij, dat ik u stoor; maar het kost u slechts eene minuut om dit wonderlijk schrijven voor Alfred's verzameling van autographen te kopieeren. Och, papa, doe dat even! Ik heb het al geprobeerd, maar liet gaat niet. Yoor u is het geen moeite..." Zij hield op; want haar vader viel haar in met de woorden : 1868. IV. 5 //Gij zult nog eens moeten zitten, kindlief! Eebecca's armen en handen zijn nog niet zoo als ik ze wel wenschte." — //Zeer gaarne, papa! wanneer gij maar wilt. Maar gij hebt mij met dit portret al te veel geflatteerd; ik schaam mij bijna. Zulk een mooijen Griekschen neus heb ik toch niet. Het lijkt mij anders wel, op de uitdrukking na, die gij aan mijn gezigt hebt gegeven. Ik twijfel ook zeer, of ik, als het er op aankwam, wel zulk eene heldin zou wezen als Eebecca. "Wie weet of ik niet liever met Bois-Guilbert zou wegloopen dan mij laten verbranden." De vader glimlachte en zuchtte te gelijk, terwijl hij een blik op het vrolijke , onschuldige gelaat zijner dochter wierp , en zeide: // De Hemel behoede, dat uwe oogen ooit zulk eene uitdrukking bekomen, als ik hierin gelegd heb! Maar wat hebt gij daar in de hand? Wat wilt ge, kindlief?" //Eene kleinigheid, papa! Ik kwam u verzoeken deze leelijke letters eens even na te teekenen." — //Maar waartoe heeft mijne lieve Helena die hanepooten noodig ?" vroeg de schilder, terwijl hij onverschillig eene pen in de hand nam. — //O, slechts voor eene teekening, die Alfred daarboven wil maken. "Wat zij zal voorstellen, weet ik niet; maar hij wilde er deze handteekening gaarne onder hebben... Ik dank u, papa! O, wat is dat precies nagemaakt! Dag, papa! Ik kom gaauw weêr bij u." IY. DE SCHAKING. Vol blijdschap liep zij met het welgetroffen fac simile naar de kamer terug, waar Alfred zich bevond; maar hare blijdschap veranderde weldra in schrik, toen zij den vreemden toestand van den laatste ontdekte en hare moeder in den grootsten angst met hem bezig vond. Helena wierp het papier op zijde, dat zij hem met zoo groote blijdschap had willen ter hand stellen, en vroeg hare moeder, wat er was voorgevallen. Alfred's scherp oog had, bij haar binnentreden, terstond de vreugde op haar gelaat waargenomen, en eren zoo de daarop gevolgde verandering, toen zij het papier op zijde wierp. Oogenblikkelijk stond hij op, herstelde zich, en kuste, zonder op de tegenwoordigheid van mevrouw Walter te letten, vol teederheid Heiena's hand, er bijvoegende, dat hij nu naar huis wilde gaan, om zich van de duizeling te herstellen, die hem ten gevolge van het warme weer overvallen was. Terwijl hij vervolgens in de kamer naar zijnen hoed zeide te zoeken, rukte hij, de tafel voorbijgaande, daar eenige papieren van af, bukte zich toen als om die weder op te rapen, doch hield daarmede plotseling op , onder voorwendsel, dat zijne duizeling terugkwam, en verwijderde zich na een kort afscheid. Met bevende lippen en de oogen vol tranen staarde Helena hem na. //Een raadselachtig gedrag!" zeide mevrouw Walter nadenkend. De heer Burns is een inderdaad zonderling jongman. Ik wenschte wel, goede Helena, dat hij nooit in ons huis ware gekomen!" — //Amen!" antwoordde eene stem in Heiena's binnenste, en zij snelde naar haar eigen kamertje, om in een stroom van tranen verligting voor haar bedrukt hart te zoeken. Had echter iemand in dit oogenblik gevraagd, van waar die pijnlijke bezorgdheid kwam, dan zou zij buiten staat zijn geweest er eene behoorlijke verklaring van te gev"6n. 