None
69


Het argument van de Commissie dat de communicatie tussen de kandidaten en EPSO betrekking heeft op elementaire informatie die een kandidaat met voldoende kennis van het Duits, het Engels of het Frans om te kunnen deelnemen aan het vergelijkend onderzoek zonder problemen kan begrijpen, moet eveneens worden afgewezen, evenals het argument dat het niet verenigbaar zou zijn met het belang van de dienst om de sollicitatieformulieren vanuit de talen waarin zij zijn opgesteld te vertalen in het Duits, het Engels of het Frans. Artikel 2 van verordening nr. 1 voorziet niet in een uitzondering op de daarin opgenomen verplichting, noch om redenen van dienstbelang noch om andere redenen. Voorts is reeds opgemerkt dat dit artikel de persoon die een tekst aan een instelling zendt de keuze laat van de taal waarin die tekst is opgesteld, en de instellingen verplicht om hem in dezelfde taal te antwoorden, ongeacht zijn eventuele kennis van een andere taal.
70


Ten slotte kan noch het argument dat de informatie op de site van EPSO en de leidraad beschikbaar zouden zijn in alle officiële talen noch het argument dat de kandidaten met de Italiaanse nationaliteit geen enkel nadeel hebben ondervonden van het feit dat zij met EPSO niet in het Italiaans konden communiceren, slagen.
71


Aangaande het eerste argument volstaat het op te merken dat het in casu gaat om de taal die wordt gebruikt in de individuele mededelingen tussen de kandidaten en EPSO en dat de genoemde omstandigheden geen enkele invloed hebben op de verplichting van EPSO om met betrekking tot die mededelingen artikel 2 van verordening nr. 1 te eerbiedigen.
 72


Wat het tweede argument betreft, volstaat het op te merken dat de schending van een regel van het Unierecht, in casu artikel 2 van verordening nr. 1, dat EPSO diende te eerbiedigen, voldoende is om de bestreden aankondigingen nietig te verklaren, zonder dat behoeft te worden aangetoond dat die schending voor bepaalde kandidaten nadelig is geweest.
73


Kortom, gelet op alle voorgaande overwegingen, moeten het zesde middel van de Italiaanse Republiek en het eerste middel van het Koninkrijk Spanje worden aanvaard en moeten de bestreden aankondigingen nietig worden verklaard, voor zover zij de talen die kunnen worden gebruikt in de communicatie tussen de kandidaten en EPSO beperken tot het Duits, het Engels en het Frans.
Rechtmatigheid om de keuze van de tweede taal door de kandidaten van de in de bestreden aankondigingen bedoelde vergelijkende onderzoeken, te beperken tot het Duits, het Engels of het Frans






74


Onderzocht moet worden of het rechtmatig was om de keuze van de tweede taal door de kandidaten van de in de bestreden aankondigingen bedoelde vergelijkende onderzoeken te beperken tot het Duits, het Engels of het Frans, aangezien het om een ander punt van die aankondigingen gaat, waarop de in punt 60 hierboven vastgestelde onrechtmatigheid geen invloed heeft.
75


In dit verband moeten het derde en het zevende middel van de Italiaanse Republiek in zaak T‑124/13 en het tweede middel van het Koninkrijk Spanje in zaak T‑191/13 worden onderzocht.
 76


Het derde middel van de Italiaanse Republiek is ontleend aan schending van artikel 6, lid 3, EU, van artikel 18 VWEU, van artikel 22 van het Handvest van de grondrechten, van de artikelen 1 en 6 van verordening nr. 1, van de artikelen 1 quinquies, leden 1 en 6, 27, tweede alinea, en 28, onder f), van het Statuut alsmede van artikel 1, leden 2 en 3, van bijlage III bij het Statuut. In wezen stelt de Italiaanse Republiek dat de in de bestreden aankondigingen opgenomen bepaling om de keuze van de tweede taal van de kandidaten van de betrokken vergelijkende onderzoeken te beperken tot het Duits, het Engels of het Frans, in strijd is met al deze bepalingen.
77


Het zevende middel van de Italiaanse Republiek is ontleend aan schending van artikel 296, tweede alinea, VWEU, van de artikelen 1 en 6 van verordening nr. 1, van de artikelen 1 quinquies, leden 1 en 6, en 28, onder f), van het Statuut, van artikel 1, lid 1, onder f), van bijlage III bij het Statuut en van het evenredigheidsbeginsel alsmede aan een „verkeerde opvatting van de feiten”. In wezen stelt de Italiaanse Republiek met dit middel dat de bestreden aankondigingen gebrekkig en ontoereikend zijn gemotiveerd. Voorts betwist zij de gegrondheid van die motivering en de conformiteit ervan met bovengenoemde bepalingen.
78


Met zijn tweede middel in zaak T‑191/13 voert het Koninkrijk Spanje in wezen schending van het verbod van discriminatie op grond van taal aan, zoals neergelegd in artikel 1 quinquies van het Statuut.
 79


Zijns inziens bestaat de motivering van de beperking van de keuze van de tweede taal (zie punt 6 hierboven) in een „stereotiepe tekst” die niet in overeenstemming is met het in punt 26 hierboven genoemde arrest Italië/Commissie (EU:C:2012:752). De aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/248/13 bevat dezelfde gebreken als de aankondigingen in de zaak die tot dat arrest heeft geleid. De motivering is algemeen en voldoet niet aan de „minimumeisen op het gebied van bewijs die een beperking van een volledige taalregeling rechtvaardigen”. Het Koninkrijk Spanje voert in zijn memorie in interventie in zaak T‑124/13 soortgelijke argumenten aan.
80


Met betrekking tot een eventuele gebrekkige of ontoereikende motivering van de bestreden aankondiging, moet allereerst worden opgemerkt dat de Commissie in zaak T‑191/13 betwist dat het Koninkrijk Spanje een dergelijk middel heeft aangevoerd.
81


Er zij echter aan herinnerd dat het middel ontleend aan schending van de motiveringsplicht onder schending van wezenlijke vormvoorschriften in de zin van artikel 263, tweede alinea, VWEU valt en een middel van openbare orde vormt, dat de Unierechter eventueel ambtshalve moet aanvoeren (zie arrest van 2 april 1998, Commissie/Sytraval en Brink’s France, C‑367/95 P, Jurispr., EU:C:1998:154, punt 67 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Bovendien en zoals reeds is opgemerkt, heeft de Italiaanse Republiek in het kader van haar zevende middel in zaak T‑124/13 met name de eerbiediging van de motiveringsplicht door de opstellers van de bestreden aankondigingen betwist.
 82


Dienaangaande moet eveneens worden herinnerd aan een vaste rechtspraak dat de verplichting om besluiten te motiveren een wezenlijk vormvoorschrift is, dat moet worden onderscheiden van de vraag van de juistheid van de motivering, die de materiële wettigheid van de litigieuze handeling betreft. De motivering van een handeling houdt immers in dat de gronden waarop deze handeling berust, formeel tot uitdrukking worden gebracht. Indien deze gronden berusten op vergissingen, doen deze afbreuk aan de inhoudelijke rechtmatigheid van het besluit, maar niet aan de motivering ervan, die toereikend kan zijn, ook al zijn de uiteengezette gronden onjuist (zie arrest Hof van 10 juli 2008, Bertelsmann en Sony Corporation of America/Impala, C‑413/06 P, Jurispr., EU:C:2008:392, punt 181 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
83


Zoals in punt 6 hierboven is opgemerkt, bevatten de bestreden aankondigingen in casu wel degelijk een motivering ter rechtvaardiging van het vereiste dat de kandidaten over een behoorlijke kennis van het Duits, het Engels of het Frans moeten beschikken, tot welke talen hun keuze van de tweede taal van het vergelijkend onderzoek beperkt is. De opsteller ervan, te weten EPSO, kan dus geen niet-nakoming van de motiveringsplicht worden verweten. De vraag van de gegrondheid van die motivering is echter een andere en zal hierna worden onderzocht.
84


Vervolgens moet voor het onderzoek van die laatste vraag worden herinnerd aan de bewoordingen van de bepalingen die het Hof in zijn in punt 26 hierboven genoemde arrest Italië/Commissie (EU:C:2012:752) heeft genoemd en die de Italiaanse Republiek en het Koninkrijk Spanje in hun betoog eveneens hebben vermeld, alsmede aan de consequenties die het Hof aan die bepalingen heeft verbonden.
 85


In de punten 81 tot en met 84 van zijn in punt 26 hierboven genoemde arrest Italië/Commissie (EU:C:2012:752) verwijst het Hof naar artikel 1 van verordening nr. 1 (zie punt 52 hierboven) en daarnaast naar de artikelen 1 quinquies, leden 1 en 6, en 28, onder f), van het Statuut alsmede naar artikel 1, lid 1, onder f), van bijlage III bij het Statuut.
86


Artikel 1 quinquies, lid 1, van het Statuut bepaalt dat voor de toepassing van het Statuut iedere vorm van discriminatie, zoals met name discriminatie op grond van taal, verboden is. Overeenkomstig artikel 1 quinquies, lid 6, moet „[i]edere beperking ten aanzien van de naleving van het non-discriminatiebeginsel en het proportionaliteitsbeginsel op objectieve en redelijke wijze gemotiveerd zijn en beantwoorden aan legitieme doelstellingen van algemeen belang in het kader van het personeelsbeleid”.
87


Artikel 28, onder f), van het Statuut preciseert dat als ambtenaar slechts kan worden aangesteld hij die blijk geeft van een grondige kennis van een van de talen van de Unie en van een voldoende kennis van een andere taal van de Unie. Zoals het Hof heeft opgemerkt in zijn in punt 26 hierboven genoemde arrest Italië/Commissie (EU:C:2012:752, punt 83), wordt in deze bepaling weliswaar gepreciseerd dat de voldoende kennis van een andere taal wordt geëist „voor zover dit voor de te verrichten werkzaamheden noodzakelijk is”, doch daarin wordt niet aangegeven welke criteria kunnen worden gehanteerd om de keuze van deze taal uit de officiële talen zoals genoemd in artikel 1 van verordening nr. 1, te beperken.
 88


Volgens artikel 1, lid 1, onder f), van bijlage III bij het Statuut kan de aankondiging van vergelijkend onderzoek zo nodig de in verband met de bijzondere aard van het ambt vereiste talenkennis vermelden. Zoals het Hof heeft aangegeven in zijn in punt 26 hierboven genoemde arrest Italië/Commissie (EU:C:2012:752, punt 84), houdt deze bepaling echter geen algemene machtiging in om af te wijken van de eisen van artikel 1 van verordening nr. 1.
89


Het Hof heeft daarom vastgesteld dat de in de punten 86 tot en met 88 hierboven genoemde bepalingen geen uitdrukkelijke criteria bevatten om de keuze te kunnen beperken van de tweede taal die de kandidaten van een vergelijkend onderzoek voor de aanwerving als ambtenaren van de Unie moeten beheersen, of het nu gaat om de drie in de bestreden aankondigingen van vergelijkend onderzoek opgelegde talen of om andere officiële talen (arrest Italië/Commissie, punt 26 supra, EU:C:2012:752, punt 85). Het heeft voorts vastgesteld dat de bij de bestreden aankondigingen betrokken instellingen (die ook betrokken waren bij de aankondigingen die in de zaak voor het Hof aan de orde waren) niet onderworpen waren aan een specifieke taalregeling (zie punt 59 hierboven).
90


Het Hof heeft niettemin opgemerkt dat uit het samenstel van bovengenoemde bepalingen bleek dat het belang van de dienst een legitiem doel kon vormen dat in de beschouwing kon worden betrokken. Meer bepaald, artikel 1 quinquies van het Statuut staat met name toe dat beperkingen ten aanzien van de naleving van het non-discriminatiebeginsel en het evenredigheidsbeginsel worden aangebracht. Het belang van de dienst moet echter, aldus het Hof, objectief gerechtvaardigd zijn en het vereiste niveau van talenkennis moet evenredig zijn aan de werkelijke behoeften van de dienst (arrest Italië/Commissie, punt 26 supra, EU:C:2012:752, punt 88).
 91


In dit verband heeft het Hof beklemtoond dat de regels die de keuze van de tweede taal beperken, dienen te voorzien in duidelijke, objectieve en voorzienbare criteria, zodat de kandidaten lang genoeg op voorhand kunnen weten welke talenkennis is vereist, om zich zo goed mogelijk te kunnen voorbereiden voor het vergelijkend onderzoek (arrest Italië/Commissie, punt 26 supra, EU:C:2012:752, punt 90).
92


In die zaak heeft het Hof in punt 91 eveneens vastgesteld dat de betrokken instellingen nooit interne regels als bedoeld in artikel 6 van verordening nr. 1 hadden vastgesteld. Het heeft hieraan toegevoegd dat de Commissie bovendien ook niet het bestaan van andere handelingen heeft aangevoerd, zoals mededelingen waarin criteria voor de beperking van de keuze van een taal als tweede taal voor deelneming aan de vergelijkende onderzoeken in die zaak werden vastgesteld. Ten slotte heeft het vastgesteld dat de in die zaak aan de orde zijnde aankondigingen van vergelijkend onderzoek geen motivering bevatte die kon rechtvaardigen dat de tweede taal die de kandidaten van die vergelijkende onderzoeken konden kiezen, beperkt was tot drie talen (Duits, Engels, Frans).
93


Uit die overwegingen van het Hof blijkt dat de beperking van de keuze van de tweede taal door de kandidaten van een vergelijkend onderzoek tot een beperkt aantal talen, met uitsluiting van de andere officiële talen, een discriminatie op grond van taal vormt (zie in die zin arrest Italië/Commissie, punt 26 supra, EU:C:2012:752, punt 102). Het is immers duidelijk dat bepaalde potentiële kandidaten (zij die voldoende kennis van ten minste één van de aangewezen talen hebben) door een dergelijke bepaling worden bevoordeeld, aangezien zij aan het vergelijkend onderzoek kunnen deelnemen en dus als ambtenaar of functionaris van de Unie kunnen worden aangeworven, terwijl anderen, die niet over die kennis beschikken, worden uitgesloten.
 94


Volgens de Commissie gaat het niet om een discriminatie op grond van nationaliteit. Dit argument kan echter niet slagen, aangezien artikel 1 quinquies niet alleen discriminatie op grond van nationaliteit verbiedt, maar ook verschillende andere vormen van discriminatie, waaronder die gebaseerd op taal.
95


In diezelfde context betoogt de Commissie in zaak T‑124/13 dat er in rechte geen sprake kan zijn van discriminatie „als gevolg van het feit dat de kandidaten een deel van de [in de bestreden aankondigingen bedoelde] vergelijkende onderzoeken in hun moedertaal konden afleggen en dat de keuze van de tweede taal plaatsvond op basis van de meest verspreide, meest geleerde talen in Europa”.
96


Dit argument moet worden afgewezen. Artikel 1 quinquies van het Statuut verbiedt iedere vorm van discriminatie op grond van taal, ook al is het aantal slachtoffers van die discriminatie beperkt. Geheel anders is de vraag of een discriminatie om andere redenen getolereerd kan worden, in welk geval het beperkte aantal potentiële slachtoffers van een discriminatie een geldig argument kan vormen, dat pleit ten gunste van het proportionele karakter van de betrokken maatregel.
97


Derhalve moet worden onderzocht of EPSO, de opsteller van de bestreden aankondigingen, door de keuze van de tweede taal voor de in die aankondigingen bedoelde kandidaten te beperken tot het Duits, het Engels of het Frans, artikel 1 quinquies van het Statuut heeft geschonden en een verboden discriminatie op grond van taal heeft ingevoerd.
 98


Vastgesteld zij dat de bestreden aankondigingen, in tegenstelling tot die in de zaak welke tot het in punt 26 hierboven genoemde arrest Italië/Commissie (EU:C:2012:752) heeft geleid, een motivering bevatten (zie punt 6 hierboven), welke speciaal is opgenomen om aan de vereisten van dat arrest te voldoen. Uit die motivering blijkt met name dat „de selectie van talen die voor dit vergelijkend onderzoek als tweede taal kunnen worden gekozen, samenhangt met het belang van de dienst: het is noodzakelijk dat nieuwe collega’s onmiddellijk operationeel zijn en in hun dagelijks werk doeltreffend kunnen communiceren” en dat „anders het functioneren van de instellingen ernstig zou worden belemmerd”.
99


Opgemerkt zij echter dat de andere, in punt 92 hierboven genoemde vaststellingen van het Hof eveneens geldig blijven ten aanzien van de omstandigheden van de onderhavige zaken. Zoals de Commissie ter terechtzitting overigens heeft bevestigd, hebben de bij de bestreden aankondiging betrokken instellingen na de uitspraak van het in punt 26 hierboven genoemde arrest Italië/Commissie (EU:C:2012:752) en tot de bekendmaking van de bestreden aankondigingen immers noch interne regels overeenkomstig artikel 6 van verordening nr. 1 vastgesteld noch andere handelingen, zoals mededelingen met daarin de criteria voor de beperking van de keuze van een taal die kan worden gekozen als tweede taal om deel te nemen aan een vergelijkend onderzoek met het oog op de aanwerving van ambtenaren van de Unie. Met name moet worden vastgesteld dat geen enkele bepaling in die zin in de leidraad is opgenomen.
 100


Uit het in punt 26 hierboven genoemde arrest Italië/Commissie (EU:C:2012:752, punt 95) volgt dat het ontbreken van regels of mededelingen zoals die welke worden bedoeld in punt 99 hierboven, niet kan worden gecompenseerd door de inhoud van een aankondiging van vergelijkend onderzoek, die noodzakelijkerwijs slechts verwijst naar een bepaald vergelijkend onderzoek. De tijd tussen de bekendmaking van een aankondiging van vergelijkend onderzoek en de datum van het schriftelijke examen biedt een kandidaat niet noodzakelijkerwijs de mogelijkheid om de talenkennis te verwerven die voldoende is om zijn beroepsbekwaamheid aan te tonen. De mogelijkheid om met het oog op toekomstige vergelijkende onderzoeken een van de drie talen te leren waartoe de bestreden aankondigingen de keuze van de tweede taal beperken, vooronderstelt dat lange tijd op voorhand kan worden bepaald welke talen EPSO verplicht zal stellen. Bij gebreke van regels zoals die welke in punt 92 hierboven worden bedoeld is er echter geen enkele garantie dat de keuze van de talen voor vergelijkende onderzoeken niet zal veranderen, en kan deze keuze niet worden voorzien.
101


Niettemin moet worden onderzocht of de in de bestreden aankondigingen opgenomen motivering aantoont dat de beperking, tot het Duits, het Engels of het Frans, van de keuze van de tweede taal door de kandidaten van het betrokken vergelijkend onderzoek, gerechtvaardigd wordt door het belang van de dienst en in overeenstemming is met het evenredigheidsbeginsel.
 102


Allereerst moeten de parameters van dat onderzoek worden gedefinieerd. De Commissie beroept zich op het beginsel van autonomie van de instellingen van de Unie (zie punt 67 hierboven) voor haar betoog dat die instellingen over een „bijzonder ruime” beoordelingsbevoegdheid beschikken, aangezien zij als enige over hun personeelsbeleid kunnen beslissen. Zij leidt hieruit af dat het beginsel van non-discriminatie in die context enkel wordt geschonden wanneer er sprake is van arbitraire keuzes of van keuzes die kennelijk niet aansluiten bij het beoogde doel, hetgeen haars inziens bestaat in het kunnen beschikken over kandidaten die onmiddellijk operationeel zijn en het aanwerven van kandidaten die qua bekwaamheid, prestaties en integriteit aan de hoogste eisen voldoen.
103


Dienaangaande moet worden opgemerkt dat alleen het doel bestaande in het beschikken over kandidaten die onmiddellijk operationeel zijn, eventueel een discriminatie op basis van taal kan rechtvaardigen. Een dergelijke discriminatie is daarentegen niet geschikt om de aanwerving te vergemakkelijken van ambtenaren die qua bekwaamheid, prestaties en integriteit aan de hoogste eisen voldoen, daar die kwaliteiten duidelijk losstaan van de talenkennis van een kandidaat.
104


Vervolgens moet eraan worden herinnerd dat de functionele autonomie van de instellingen hen niet ontslaat van de verplichting om de toepasselijke bepalingen van het Unierecht te eerbiedigen, waarvan artikel 1 quinquies van het Statuut deel uitmaakt.
105


Bovendien volgt uit de vaste rechtspraak inderdaad dat op gebieden die onder de uitoefening van een discretionaire bevoegdheid vallen het beginsel van non-discriminatie wordt geschonden wanneer de betrokken instelling een willekeurig onderscheid maakt of een onderscheid dat kennelijk niet beantwoordt aan het doel van de regeling (zie arrest van 20 maart 2012, Kurrer e.a./Commissie, T‑441/10 P–T‑443/10 P, JurAmbt., EU:T:2012:133, punt 54 en aldaar aangehaalde rechtspraak; zie eveneens in die zin arrest van 15 april 2010, Gualtieri/Commissie, C‑485/08 P, Jurispr., EU:C:2010:188, punt 72).
 106


Die rechtspraak sluit echter niet elke controle door de Unierechter uit van de eventuele eisen op het gebied van de specifieke talenkennis van de kandidaten van een vergelijkend onderzoek voor de aanwerving van ambtenaren of functionarissen van de Unie. Integendeel, uit de in punt 90 hierboven genoemde overwegingen van het Hof blijkt dat de Unierechter dient na te gaan of die vereisten objectief gerechtvaardigd zijn en evenredig aan de reële behoeften van de dienst, met andere woorden of zij niet willekeurig zijn of kennelijk niet beantwoorden aan het beoogde doel.
107


Volgens de motivering van de bestreden aankondigingen is het voor „het belang van de dienst [...] noodzakelijk dat nieuwe collega’s onmiddellijk operationeel zijn en in hun dagelijks werk doeltreffend kunnen communiceren”. Gelet op de „geschiedenis binnen de EU-instellingen wat betreft de talen die worden gebruikt voor de interne communicatie en ook gezien de behoeften op het gebied van externe communicatie en de behandeling van dossiers”, wordt geconcludeerd dat de drie genoemde talen „nog steeds de meest gebruikte talen” zijn.
108


Vervolgens wordt vastgesteld dat die drie talen „verreweg het vaakst als tweede taal worden gekozen bij vergelijkende onderzoeken waar de kandidaten vrije keuze hebben”. Volgens de bestreden aankondigingen bevestigt „[d]it de huidige praktijk in het onderwijs en de gangbare normen op de arbeidsmarkt en verwacht mag worden dat kandidaten voor functies bij de Europese Unie ten minste een van deze talen beheersen”. Vervolgens wordt vastgesteld dat „rekening houdend met het belang van de dienst en met de behoeften en capaciteiten van de kandidaten, ook gezien het specifieke vakgebied van dit vergelijkend onderzoek, het gewettigd is om tests te organiseren in deze drie talen, om ervoor te zorgen dat de kandidaten, ongeacht hun hoofdtaal, in ieder geval in een van deze drie officiële talen kunnen werken”.
 109


De overweging dat „[d]oor de specifieke vaardigheden op deze manier te toetsen, de instellingen kunnen nagaan of kandidaten in staat zijn onmiddellijk te functioneren in een omgeving die nauw aansluit bij de dagelijkse werksituatie in de EU-instellingen”, lijkt te worden aangevoerd ter rechtvaardiging van de organisatie van bepaalde toetsen in de tweede taal, die elke kandidaat uit het Duits, het Engels of het Frans kiest. Het vereiste dat de kandidaten die één van die drie talen als eerste taal kiezen, die toetsen niettemin moeten afleggen in een andere van die drie talen, die zij als tweede taal hebben gekozen, wordt verklaard door de zorg om te streven naar „gelijke behandeling”.
110


De stelling dat de drie genoemde talen „nog steeds de meest gebruikte zijn” gelet op, met name, „de geschiedenis binnen de EU-instellingen wat betreft de talen die worden gebruikt voor de interne communicatie”, vormt de kern van deze redenering. Er moet echter worden vastgesteld dat het om een vage stelling gaat, die niet wordt aangevuld met concrete aanwijzingen.
 111


Deze vermeende geschiedenis van de instellingen van de Unie voor wat betreft de talen voor de interne communicatie, wordt immers op geen enkele wijze nader uitgelegd. Met name wordt niet gepreciseerd of deze inhoudt dat die drie talen in alle diensten van alle bij de bestreden aankondigingen betrokken instellingen tegelijkertijd als interne communicatietalen worden gebruikt, dan wel of bepaalde diensten de ene taal en andere diensten een andere taal gebruiken. In het laatste geval zou er een gevaar bestaan dat de diensten die mogelijk geïnteresseerd zijn in de kandidaten die voor de betrokken vergelijkende onderzoeken zijn geslaagd niet de ene of de andere van de drie genoemde talen als interne communicatietaal gebruiken, hetgeen twijfel zaait over de redelijkheid en de evenredigheid om de keuze van de tweede taal voor de kandidaten van het betrokken vergelijkend onderzoek te beperken tot die drie talen. In een dergelijk geval worden hetzij bepaalde kandidaten niet aangeworven, ofschoon zij voor het vergelijkend onderzoek zijn geslaagd, hetzij de betrokken diensten verplicht om deels kandidaten aan te stellen die niet de interne communicatietaal beheersen, in welk geval zich de gerechtvaardigde vraag naar de zin en het nut van deze beperking voordoet.
112


De Commissie heeft in haar geschriften een aantal preciseringen daarover gegeven en aanvullend bewijsmateriaal overgelegd. Op grond daarvan kan echter niet de serieuze twijfel worden weggenomen over bovengenoemde stellingen van de bestreden aankondigingen.
 113


Ten eerste betoogt de Commissie dat het Duits, het Engels en het Frans „de drie belangrijkste talen voor overleg van de instellingen van de Unie” zijn. Deze situatie werd haars inziens eerst gekenmerkt door het gebruik van het Frans en het Duits, en is sinds 1973, met de invoering van het Engels, verrijkt. De traditionele taal voor de beraadslagingen van de rechterlijke instanties binnen het Hof van Justitie is het Frans, terwijl het Engels „de meest verspreide werktaal binnen de agentschappen is”. Deze feitelijke toestand zou met name worden bevestigd door de taalregeling van het comité van permanente vertegenwoordigers (Coreper), dat overeenkomstig artikel 16, lid 7, VEU belast is met de voorbereiding van de werkzaamheden van de Raad van de Europese Unie.
114


Vastgesteld zij echter dat de Commissie, met uitzondering van kopieën van bepaalde e-mails die in zaak T‑124/13 zijn overgelegd om aan te tonen dat het Duits, het Engels en het Frans de voertalen zouden zijn die de lidstaten binnen Coreper gebruiken, geen ander bewijsmateriaal ter onderbouwing van haar hierboven samengevatte stellingen heeft gegeven.
115


Bij gebreke van dergelijke bewijzen kan de vage en algemene stelling dat het Duits, het Engels en het Frans de „belangrijkste” talen voor het overleg van de instellingen van de Unie zouden zijn, niet worden aanvaard. De Commissie geeft zelf toe dat de enige taal voor het overleg van alle rechterlijke instanties van het Hof van Justitie traditioneel het Frans is. Voorts is het bekend dat alle leden van het Europees Parlement zich in voltallige zittingen of in commissies in alle officiële talen uitdrukken. Ditzelfde geldt voor de vertegenwoordigers van de lidstaten, in het kader van de Raad bijeen.
 116


Zelfs al wordt aangenomen dat, zoals de Commissie stelt, de drie bovengenoemde talen de „voertalen” binnen Coreper zijn (hetgeen de Italiaanse Republiek in zaak T‑124/13 overigens betwist), een dergelijk feit is irrelevant voor de beslechting van het geding. De Commissie heeft immers niet gesteld en uit geen enkel onderdeel van het dossier volgt dat er enig verband bestaat tussen de werkzaamheden van Coreper en de functies die de kandidaten van de betrokken vergelijkende onderzoeken, indien zij slagen en worden aangesteld, kunnen uitoefenen.
117


Deze overweging geldt meer algemeen voor elk eventueel argument ontleend aan het gebruik van een of meerdere talen als „overlegtaal” van een instelling van de Unie. Aangenomen dat de leden van een bepaalde instelling uitsluitend één of bepaalde talen in hun overleg gebruiken, zonder nadere uitleg kan niet worden aangenomen dat een nieuw aangeworven ambtenaar, die geen van die talen beheerst, niet in staat zou zijn om onmiddellijk nuttig werk in de betrokken instelling te verrichten.
118


Ten tweede stelt de Commissie dat het Duits, het Engels en het Frans de drie talen zijn waarin nagenoeg alle documenten door haar directoraat-generaal Vertaling worden vertaald. Ter onderbouwing hiervan legt zij statistieken over betreffende de bron- en de doeltalen van de tussen 2000 en 2012 vertaalde teksten. Hieruit zou duidelijk kunnen worden afgeleid dat de drie betrokken talen die zijn welke haar diensten in de aanvragen om vertaling van stukken het meest vragen, zowel als brontaal, in het geval van vertaling voor intern gebruik van een extern document, alsook als doeltaal, in het geval van interne documenten die bestemd zijn voor extern gebruik.
 119


Om te beginnen moet worden opgemerkt dat de relevantie van deze statistieken beperkt is, aangezien zij alleen de Commissie betreffen. Op grond daarvan kan immers niet worden geconcludeerd dat de situatie dezelfde is voor de andere bij de bestreden aankondigingen betrokken instellingen.
120


Voorts moet worden vastgesteld dat de Commissie er ten onrechte van uitgaat dat de statistieken over de brontaal van een vertaald document alleen betrekking hebben op externe documenten, die vertaald worden voor intern gebruik en dat, omgekeerd, de statistieken over de doeltaal van vertaalde stukken alleen interne documenten betreffen, die bestemd zijn voor extern gebruik. De door haar overgelegde statistieken verdelen het aantal vertaalde bladzijden op basis van de taal van het oorspronkelijke document (brontaal) of van de taal waarin de vertaling heeft plaatsgevonden (doeltaal), zonder onderscheid te maken tussen vertalingen bestemd voor intern of extern gebruik.
121


Het is dus onmogelijk om vast te stellen welk aandeel van de in die statistieken in aanmerking genomen teksten van interne herkomst zijn en bestemd zijn voor intern gebruik of relevant voor de in de bestreden aankondigingen genoemde gebieden. Indien een hoog aandeel van de vertaalde bladzijden van externe herkomst is, is de relevantie van de statistieken over de brontaal van de vertaalde documenten, voor de vaststelling van de interne communicatietalen van de Commissie twijfelachtig. Aangezien geen onderscheid is gemaakt met betrekking tot de diensten waarvoor elke vertaling bestemd is, geven eventuele conclusies die uit die statistieken getrokken zouden kunnen worden over het gebruik van talen binnen de Commissie in haar geheel, niet noodzakelijkerwijs de situatie weer binnen haar bijzondere diensten die betrokken kunnen zijn bij de in de bestreden aankondigingen bedoelde gebieden.
 122


In elk geval kunnen de door de Commissie overgelegde statistieken geen steun bieden aan haar stellingen, die een weergave vormen van de stellingen die eveneens in de bestreden aankondigingen voorkomen.
123


Aangaande de statistieken over de brontaal van de vertaalde documenten, deze tonen inderdaad aan dat het Engels, het Frans en het Duits respectievelijk de eerste, de tweede en de derde plaats innemen in termen van brontaal van vertaalde bladzijden, waarbij de afwijking tussen die drie talen aanzienlijk is.
124


Zo vertegenwoordigden de Engelse teksten in 2012 77,06 % van de vertaalde teksten, tegen 5,20 % voor het Frans en 2,90 % voor het Duits. De situatie in 2011 was grotendeels gelijk, met 80,63 % van de vertaalde bladzijden voor het Engels, 5,76 % voor het Frans en 2,28 % voor het Duits. Tussen 2000 en 2012 steeg het aandeel van het Engels aanzienlijk (het ging van 55,08 naar 77,06 %), terwijl dat van het Frans aanzienlijk afnam (van 32,49 naar 5,20 %), evenals het Duits (van 4,08 naar 2,90 %). Vastgesteld zij eveneens dat de afwijking tussen het Duits en het Italiaans, dat, behalve in 2012, de vierde plaats innam, niet groot was. Hun respectieve aandelen waren 2,24 % tegen 2,06 % in 2010 en 2,28 % tegen 1,49 % in 2011. In 2012 namen het Spaans en het Grieks de vierde plaats in, met 1,61 % van de vertaalde bladzijden, tegen 2,90 % voor het Duits.
 125


Wat de statistieken over de doeltalen van de vertaalde teksten betreft, nemen het Engels, het Frans en het Duits respectievelijk inderdaad de drie eerste plaatsen in de meest recente statistieken in (2011 en 2012). De afwijking tussen het aantal bladzijden dat naar die drie talen is vertaald en het aantal dat naar andere talen is vertaald, is echter niet aanzienlijk. Zo was in 2011 12,31 % van de vertaalde bladzijden naar het Engels vertaald, 7,92 % naar het Frans, 6,53 % naar het Duits, 4,27 % naar het Italiaans, 4,20 % naar het Spaans, 4,13 % naar het Nederlands, 4,09 % naar het Portugees en 3,94 % naar het Grieks, en vertegenwoordigden de vertalingen naar de andere officiële talen, met uitzondering van het Iers (0,61 % van de vertaalde bladzijden), elk een aandeel van meer dan 3,50 % van de vertaalde bladzijden. Voor 2012 waren de aandelen vertaalde bladzijden naar het Engels, het Frans en het Duits respectievelijk 14,92 %, 8,25 % en 6,47 %, tegen 4,40 % voor het Italiaans en 4,26 % voor het Spaans, terwijl de vertalingen naar alle andere officiële talen (met uitzondering van het Iers, 0,41 % van de vertaalde bladzijden) elk ten minste 3,35 % van de vertaalde bladzijden vertegenwoordigden. Deze statistieken laten niet de conclusie toe dat een voor het betrokken vergelijkend onderzoek geslaagde kandidaat die voldoende kennis van het Engels, het Frans of het Duits heeft, vanaf de eerste dag van zijn aanstelling volledig operationeel zou zijn, terwijl een kandidaat met ten minste voldoende kennis van twee andere officiële talen dat niet zou zijn.
 126


Uit deze statistieken volgt inderdaad dat een zeer groot deel van de vertaalde bladzijden oorspronkelijk in het Engels was opgesteld (brontaal). De bestreden aankondigingen verlangen echter niet alleen voldoende kennis van het Engels. Een kandidaat die over onvoldoende kennis van die taal beschikt, kan aan de in die aankondigingen bedoelde vergelijkende onderzoeken deelnemen, indien hij over voldoende kennis van ten minste het Duits of het Frans beschikt. Zoals reeds is opgemerkt, vertegenwoordigt elk van die talen, zowel als bron- alsook als doeltaal, een relatief klein aandeel van de door de diensten van de Commissie vertaalde bladzijden. Indien een kandidaat die als tweede taal uitsluitend één van die twee talen beheerst kan deelnemen aan de betrokken vergelijkende onderzoeken, lijkt het niet gerechtvaardigd om potentiële kandidaten die andere officiële talen beheersen daarvan uit te sluiten.
127


Ten derde betoogt de Commissie in zaak T‑124/13 dat het Duits, het Engels en het Frans de talen zijn die door haar ambtenaren en functionarissen het meest worden gesproken. Ten bewijze hiervan legt zij een tabel over, een uittreksel van het systeem van inschrijving van persoonlijke informatie van haar ambtenaren en functionarissen, dat bij e-mail van de directeur-generaal Personele Middelen van de Commissie van 14 maart 2013 eveneens aan de Italiaanse Republiek zou zijn toegezonden. Uit die tabel zou blijken dat het Frans, het Duits en, vervolgens, het Engels de talen zijn die door haar ambtenaren en functionarissen het meest worden aangegeven als hoofdtaal, gevolgd door het Nederlands en het Italiaans.
128


Allereerst moet worden opgemerkt dat het voorbehoud dat hierboven is gemaakt ten aanzien van het feit dat de statistieken over de vertaalde teksten alleen betrekking hebben op de Commissie, eveneens gelden voor die tabel, die alleen het personeel van de Commissie betreft.
 129


Vervolgens en afgezien daarvan, moet worden vastgesteld dat in die tabel de ambtenaren en functionarissen van de Commissie zijn ingedeeld op basis van hun hoofdtaal, dat wil uiteraard zeggen hun moedertaal. Anders dan de Commissie betoogt, kan uit deze tabel dus geen zinvolle conclusie worden getrokken over de door haar ambtenaren gesproken talen, aangezien de ambtenaren en functionarissen van de Commissie, naast hun moedertaal, ten minste een andere taal voldoende moeten beheersen, zoals vereist door artikel 28, onder f), van het Statuut (zie punt 87 hierboven).
130


Voorts moet worden vastgesteld dat de Commissie die tabel verkeerd leest, waar zij stelt dat de ambtenaren en functionarissen met Engels als hoofdtaal (9,1 % van het totaal) de derde grootste groep vormen, na de ambtenaren en functionarissen met het Frans (26,9 % van het totaal) en het Duits (11,1 % van het totaal) als hoofdtalen. In werkelijkheid nemen de ambtenaren met Engels als hoofdtaal de vierde plaats in, voorafgegaan door zij die het Nederlands als hoofdtaal hebben (9,2 % van het totaal). De ambtenaren en functionarissen met Italiaans als hoofdtaal (9 % van het totaal) nemen de vijfde plaats in, gevolgd door zij die het Spaans (6,8 % van het totaal), het Grieks (4 % van het totaal) en het Pools (4 % van het totaal) als hoofdtaal hebben.
 131


Deze cijfers kunnen dus zelfs alleen voor de Commissie niet een vereiste rechtvaardigen zoals dat welk is opgenomen in de bestreden aankondigingen en op grond waarvan een nieuw aangeworven ambtenaar of functionaris voldoende kennis van het Duits, het Engels of het Frans moet hebben. In de beste gevallen, dat van een kandidaat van het vergelijkend onderzoek die over voldoende kennis van het Frans beschikt, gaat het om een taal die de hoofdtaal is van ongeveer één vierde van de ambtenaren of functionarissen van de Commissie. In het geval van de twee andere betrokken talen (Duits en Engels), betreft het de hoofdtaal van ongeveer één van de tien ambtenaren of functionarissen van de Commissie. Nergens blijkt waarom die kennis noodzakelijk moet worden geacht voor een nieuw aangeworven ambtenaar of functionaris, temeer daar een soortgelijke kennis van andere talen, met name het Italiaans, die de hoofdtalen vormen van vergelijkbare groepen ambtenaren of functionarissen, niet wordt verlangd.
132


Als bijlage bij haar dupliek in dezelfde zaak heeft de Commissie een andere tabel overgelegd waaruit de verdeling van haar ambtenaren en functionarissen op basis van hun nationaliteit en tweede taal blijkt. Deze tabel bevat eveneens een regel waarin het „gemiddelde” per taal wordt aangegeven, namelijk 56,4 % voor het Engels, 19,8 % voor het Frans, 5,5 % voor het Duits, 2,2 % voor het Nederlands, 2 % voor het Italiaans en 1,6 % voor het Spaans, terwijl het gemiddelde voor alle andere officiële talen lager dan 1 % per taal is. Een „gemiddelde” van 11,5 % wordt aangegeven voor de kolom „n/a” die, aldus de uitleg van de Commissie ter terechtzitting, haar personeelsleden vertegenwoordigt die geen tweede taal hebben opgegeven.
 133


Ook hier geldt dat, zelfs indien men zich tot het geval van de Commissie beperkt, de in die tabel opgenomen gegevens geen rechtvaardiging kunnen opleveren voor een vereiste betreffende de talenkennis van de kandidaten van vergelijkende onderzoeken zoals het vereiste dat in deze zaak aan de orde is. Om te beginnen wordt in die tabel alleen rekening gehouden met de tweede taal die elke ambtenaar heeft opgegeven en geeft deze dus niet een erg exact beeld van de talenkennis van de ambtenaren en functionarissen van de Commissie. Om te weten hoeveel van hen over ten minste voldoende kennis van, bijvoorbeeld, het Engels beschikken, moet immers eveneens rekening worden gehouden met zowel degenen die Engels als hoofdtaal hebben als degenen voor wie Engels een derde of vierde (en niet alleen een tweede) taal vormt, aangezien niet kan worden uitgesloten dat een ambtenaar of functionaris over voldoende kennis van meer dan twee talen beschikt.
 134


Zelfs al zou worden aangenomen dat de percentages die zijn aangegeven voor het Engels en, in mindere mate, het Frans, een rechtvaardiging kunnen opleveren voor het vereiste dat de kandidaten voor een post bij de Commissie ten minste voldoende kennis van één van die twee talen moeten hebben, dan nog kunnen de in die tabel opgenomen gegevens geen rechtvaardiging opleveren voor het feit dat het Duits, dat wil zeggen een taal die de hoofdtaal is van ongeveer één op de tien ambtenaren en die slechts door 5,5 % van de ambtenaren van de Commissie als tweede taal wordt opgegeven, één van de talen is die men moet beheersen. Indien het Duits wordt opgenomen, lijkt de opneming van het Italiaans, het Spaans of zelfs het Nederlands niet onredelijk, aangezien de voor elk van die drie talen opgegeven percentages niet bijzonder verschillen van die welke voor het Duits zijn opgegeven.
135


Het feit dat de kandidaten van een vergelijkend onderzoek slechts uit een beperkt aantal officiële talen hun tweede taal kunnen kiezen, kan immers niet objectief gerechtvaardigd en evenredig worden geacht wanneer tot die talen, naast een taal waarvan de kennis gewenst of zelfs noodzakelijk is, andere talen behoren die geen bijzonder voordeel hebben. Indien men als alternatief voor de enige taal waarvan de kennis een voordeel voor de nieuw aangeworven ambtenaar vormt andere talen toestaat waarvan de kennis geen voordeel vormt, bestaat er geen enkele geldige reden waarom men niet eveneens alle andere officiële talen zou toestaan.
 136


Ten vierde betoogt de Commissie dat het Duits, het Engels en het Frans binnen de lidstaten van de Unie de talen zijn die het meest als vreemde taal worden gesproken en geleerd. Ter onderbouwing van haar stellingen legt zij een rapport van Eurostat over, dat is bekendgemaakt in Statistics in Focus nr. 49/2010, waarin enerzijds wordt geconcludeerd dat het Engels „de vreemde taal is die op alle niveaus van het onderwijs verreweg het meest wordt geleerd [in Europa], gevolgd door het Frans, het Duits, het Russisch en, in mindere mate, het Spaans” en, anderzijds, dat „het Engels [in Europa] de vreemde taal is die verreweg het meest bekend is, gevolgd door het Duits, het Russisch, het Frans en het Spaans”.
137


Deze statistieken verwijzen naar alle burgers van de Unie en er kan niet worden aangenomen dat zij de talenkennis van de ambtenaren van de Unie correct weergeven. Het enige dat deze statistieken kunnen aantonen is dat het aantal potentiële kandidaten die negatief worden getroffen doordat de keuze van de tweede taal van de in de bestreden aankondigingen bedoelde vergelijkende onderzoeken beperkt is tot het Duits, het Engels en het Frans, minder groot is dan het geval zou zijn indien die keuze was beperkt tot andere talen. Deze omstandigheid volstaat echter niet voor de conclusie dat de betrokken beperking niet discriminatoir is, aangezien het eventueel beperkte aantal personen dat negatief kan worden getroffen in dat opzicht geen geldig argument kan vormen (zie punt 96 hierboven).
138


Deze resultaten kunnen hoogstens aantonen dat de betrokken beperking evenredig is, indien blijkt dat zij beantwoordde aan het belang van de dienst. De Commissie heeft nu echter juist niet aangetoond dat aan deze laatste voorwaarde was voldaan.
 139


De voorgaande overwegingen gelden eveneens voor de bewijselementen die de Commissie heeft aangevoerd om aan te tonen dat wanneer de kandidaten van het vergelijkend onderzoek niet beperkt waren in hun keuze van de tweede taal, het Duits, het Engels en het Frans de meest gekozen talen zouden zijn. De omstandigheid dat het aantal kandidaten die niet een andere taal als tweede taal van het vergelijkend onderzoek kunnen kiezen eventueel beperkt is, betekent niet dat zij niet worden gediscrimineerd.
140


Ten vijfde betoogt de Commissie in haar dupliek in zaak T‑124/13 dat het college van hoofden van administratie van de instellingen van de Unie de nodige onderzoeken heeft laten uitvoeren om te beoordelen of het Duits, het Engels en het Frans konden worden aangemerkt als meest representatieve talen van die welke in de diensten van de instellingen worden gebruikt. Het college heeft daarnaast vastgesteld dat er een akkoord bestond over de algemene oriëntatie inzake het taalgebruik in door EPSO georganiseerde vergelijkende onderzoeken.
141


De Commissie heeft een brief van de voorzitter van dat college van 10 juni 2013 overgelegd, waaruit blijkt dat het college heeft vastgesteld dat er sprake was van een akkoord van de hoofden van administratie van de instellingen van de Unie om een ontwerp goed te keuren voor een algemene oriëntatie over het gebruik van talen in door EPSO georganiseerde vergelijkende onderzoeken, met uitzondering van het voorbehoud uitgesproken door de vertegenwoordiger van het Hof van Justitie, die verklaarde geen standpunt in te nemen. Zij heeft eveneens de tekst van de in dat akkoord bedoelde oriëntatie overgelegd.
 142


Deze elementen, die dateren van na de bestreden aankondigingen en de instelling van de beroepen, kunnen geen afbreuk doen aan de hierboven uiteengezette overwegingen. De door het college van hoofden van administratie goedgekeurde oriëntatie vermeldt geen enkel nieuw feitelijk element ten opzichte van die welke hierboven reeds zijn onderzocht. De Commissie zelf stelt immers dat de gegevens die de hoofden van administratie hebben onderzocht „in ruime mate overeenkomen” met die welke de Commissie als bijlage bij haar verweerschrift heeft overgelegd. Om de hierboven genoemde redenen kunnen deze gegevens echter geen rechtvaardiging opleveren voor de stellingen over het gebruik van talen binnen de instellingen van de Unie, zoals opgenomen in de motivering van de bestreden aankondigingen en aangevoerd door de Commissie in haar geschriften. Dat de hoofden van administratie van de instellingen van de Unie, met uitzondering van de vertegenwoordiger van het Hof van Justitie die zich niet heeft uitgesproken, tot een andere conclusie zijn gekomen, is irrelevant.
143


Ten zesde en ten slotte stelt de Commissie dat de in de bestreden aankondigingen opgenomen beperking van de tweede taal wordt gerechtvaardigd door de aard van de toetsen. Met name in de fase van het „assessment” moet, met het oog op een homogene beoordeling van de kandidaten en de vergemakkelijking van hun communicatie met de andere deelnemers van het vergelijkend onderzoek en de jury, worden verzekerd dat die toetsen plaatsvinden in een voertaal.
144


Als antwoord op dit argument volstaat de opmerking dat die rechtvaardiging van de betrokken beperking niet wordt aangevoerd in de bestreden aankondigingen. Er kan dus alleen maar worden geconcludeerd dat de discriminatie op grond van taal, die het gevolg is van de bestreden aankondigingen, gerechtvaardigd wordt door andere redenen dan die welke in die aankondigingen worden aangevoerd. Dat argument moet derhalve eveneens worden afgewezen.
 145


Gelet op alle hierboven genoemde redenen, moet derhalve worden vastgesteld dat de in de bestreden aankondigingen opgenomen beperking, tot het Duits, het Engels of het Frans, van de tweede taal die de kandidaten van de in die aankondigingen bedoelde vergelijkende onderzoeken kunnen kiezen, noch objectief gerechtvaardigd is noch evenredig aan het beoogde doel, namelijk, aldus de Commissie, de aanwerving van ambtenaren en functionarissen die onmiddellijk operationeel zijn.
146


Voor de verdediging van het beginsel van een dergelijke beperking volstaat het immers niet om te verwijzen naar het grote aantal talen die in artikel 1 van verordening nr. 1 als officiële taal en werktaal van de Unie worden erkend en naar de daaruit voortvloeiende noodzaak om een beperkt aantal daarvan of zelfs één taal als interne communicatie- of „voertaal” te kiezen. De keuze voor één of meerdere specifieke talen, met uitsluiting van alle andere, moet ook nog objectief gerechtvaardigd worden.
147


Dit is echter precies wat zowel EPSO, de opsteller van de bestreden aankondigingen, als de Commissie, verweerster voor het Gerecht, heeft nagelaten. Uit de door de Commissie verstrekte gegevens blijkt op geen enkele wijze dat een nieuw aangeworven ambtenaar met voldoende kennis van het Duits, het Engels of het Frans, onmiddellijk operationeel zou zijn, terwijl een kandidaat met ten minste toereikende kennis van twee andere officiële talen dat niet zou zijn.
148


Derhalve moeten het derde en zevende middel dat de Italiaanse Republiek in zaak T‑124/13 heeft aangevoerd en het tweede middel dat het Koninkrijk Spanje in zaak T‑191/13 heeft aangevoerd, worden aanvaard en moeten de bestreden aankondigingen, zonder dat het nodig is om de andere nog niet-onderzochte middelen te onderzoeken, eveneens nietig worden verklaard, voor zover zij de keuze van de tweede taal door de kandidaten beperken tot het Duits, het Engels of het Frans.
 149


Gelet op deze vaststelling, is het niet nodig om een uitspraak te doen over de betwisting, door het Koninkrijk Spanje in zaak T‑191/13, van de wettigheid van het gebruik van de tweede taal, die elke kandidaat van het in de aankondiging EPSO/AD/248/13 bedoelde vergelijkend onderzoek uit het Duits, het Engels of het Frans moet kiezen voor bepaalde toetsen van de latere fase van dat vergelijkend onderzoek.
150


De vaststelling dat de betrokken aankondiging van vergelijkend onderzoek onwettig is, voor zover deze de keuze van de tweede taal door de kandidaten beperkt, impliceert immers noodzakelijkerwijs de onwettigheid van de beperking van de taal die voor bepaalde toetsen van de latere fase van het vergelijkend onderzoek kan worden gebruikt, zodat het onderzoek van de wettigheid van dit derde punt van de aankondiging EPSO/AD/248/13, dat door het Koninkrijk Spanje wordt betwist, in de omstandigheden van de onderhavige zaak zonder voorwerp is geraakt.
151


Ten slotte is het Gerecht, na partijen tijdens de terechtzitting in zaak T‑124/13 te hebben gehoord, die daartegen geen bezwaren hebben aangevoerd, van oordeel dat de uitslag van de in de bestreden aankondigingen bedoelde vergelijkende onderzoeken niet ter discussie behoeft te worden gesteld (zie in die zin arresten Italië/Commissie, punt 26 supra, EU:C:2012:752, punt 103, en van 16 oktober 2013, Italië/Commissie, T‑248/10, EU:T:2013:534, punten 45‑51).
Kosten






152


Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd. Daar de Commissie in het ongelijk is gesteld moet zij, naast haar eigen kosten, worden verwezen in de kosten van de Italiaanse Republiek in zaak T‑124/13 en in die van het Koninkrijk Spanje in zaak T‑191/13, overeenkomstig de vordering van die twee lidstaten.
