Noms indigènes d'un choix de plantes du Japon et de la Chine : déterminés d'après les echantillons de l'Herbier des pays-bas à Leyde
Noms indigènes de plantes du Japon et de la Chine, déterminées d’après les échantillons de l’herbier des Pays-Bas à Leyden. MM. J. Hoffmann et H. Schultes. Leiden (Holland), E.J. Brill, 1864. Noms indigènes d'un choix de plantes du Japon et de la Chine. Inlandse Namen. Reeks van Japanse en Chineesche planten, bestemd naar de op 's Riik's herbierium te Leiden aanwezige exemplaren. Door J. Hoffmann en H. Schultes. Leiden, E.J. Brill, 1864. Avant-propos. Les plantes dont nous allons publier l'index, en y ajoutant les noms japonais et les noms chinois employés par les Japonais, appartiennent à la Flore des îles japonaises, et en grande partie aussi à la Chine et au continent oriental de l'Asie, à des pays enfin dont la population indigène s'est occupée depuis un temps immémorial de la culture du sol, en tirant du règne végétal sa principale nourriture, lui empruntant les principaux matériaux de ses procédés techniques et industriels, et consignant le résultat de ses observations et de ses recherches, de ses expériences et de ses opinions, dans une littérature d'histoire naturelle riche et étendue. Le Japon possédait déjà une littérature propre, relative à sa Flore, lorsque celle-ci attira l'attention de quelques botanistes, et excita de plus en plus l'intérêt de l'Europe savante, à mesure que la connaissance s'en répandait davantage. Qu'il nous soit permis de retracer brièvement les principales époques des recherches scientifiques sur la Flore japonaise. Ce fut vers la fin du XVIIIe siècle, que les premières notions de la Flore japonaise pénétrèrent en Europe. Le premier à en avoir donné une idée sommaire fut Camellier, dans son ouvrage "Histoire naturelle du Génie des natures infernales", publié à Paris en 1787. Plusieurs autres naturalistes, parmi lesquels on doit citer Rumphius, Thunberg, Siebold, et surtout Miquel, se consacrèrent à l'étude des plantes de l'Asie orientale, et prirent les premiers les premiers contenus de la flore du Japon et de la Chine. C'est à Miquel que nous devons une importante contribution à la botanique des pays ibles japonaises, contenu dans ses travaux sur l'herbier de la Société d'État de Hollande. Les travaux des naturalistes européens furent de la plus haute importance pour la botanique des pays de l'Asie orientale. Ils firent connaître de nombreuses plantes, et leur communication avec les naturalistes de ces pays permit de corriger ou de compléter les données déjà acquises. En 1863, le gouvernement hollandais envoya un nouvel explorateur, M. J. Hoffmann, pour continuer les travaux de ses prédécesseurs, et l'objet de la présente publication est de fournir une liste des plantes collectées par ce voyageur, avec leurs noms indigènes, en même temps que les noms latins employés par les botanistes européens. De planten, waarvan wij hier een Index geven, met bijvoeging van de Japanse en Chinese namen bij de Japanners in gebruik, behooren tot de Flora der Japansche eilanden, en, voor een groot deel ook tot die van China en het vaste land van Oostelijk Azië, in één woord tot landen, waarvan de bewoners zich sedert onherinnerlijke tijden voornamelijk met de bebouwing van den grond hebben bezig gehouden, die hun voedsel en de voornaamste grondstoffen van handel, nijverheid en fabriekwezen aan de plantenrijk ontleenen, en de resultaten van hunne onderzoeken en ontdekkingen in een even rijke als uitgestrekte literatuur hebben nedergelegd. Japan bezat reeds een eigen literatuur over zijn Flora, toen deze de aandacht van enige Europese kruidkundigen trok en de belangstelling van het Westen wekte. Zie hier een beknopte opgave van de pogingen, tot een wetenschappelijke behandeling van de Japansche Flora in het werk gesteld. De eerste kennis, welke men van de Flora van Japan bekomen heeft, dagteekent van het einde der XVIe eeuw. Dr. Andreas Cleyer, die, in 1683, aan de Nederlandse reis had gedaan, en in 1686 te Nagasaki aankwam, en daar tot 1700 verbleef, publieerde in die tijd een reeks van artikelen over Japanse planten in de Ephemeriden van de Naturae curiosorum. Na zijn terugkeer naar Java, stuurde hij vanuit Batavia af, naar Berlin, een vijftigste bundel met daarin dertig bijna volledige bladvlekken met Japanse planten, welke door de schilder Gerrit Schouten waren getekend. Deze bundel werd door de docent A. Menzel gebruikt voor het samenstellen van een Flora van Japanse planten, die zich tot heden nog in de Bibliothèek van Berlijn bevindt en ongepubliceerd is. Le docteur Cleyer s'occupait encore de la description des plantes japonaises, quand le naturaliste Engelbert Kaempfer arriva au Japon (1690), et pendant deux ans fit de la flore japonaise le sujet de ses études. La valeur scientifique de ses recherches, en général, surpasse de beaucoup celle des ouvrages contemporains; mais, de son vivant, on n'en publia que la partie botanique. C'est dans les descriptions et les figures de plantes japonaises, formant le cinquième fascicule de ses Amoenitates exoticae (1712), que Kaempfer a consacré avec beaucoup d'exactitude les noms japonais et chinois, en profitant de beaucoup de notices intéressantes sur l'histoire naturelle indigène, qui lui furent communiquées par ses amis japonais. Il mourut en 1716, et ses collections se trouvent aujourd'hui au Musée britannique, entre autres, une collection de figures de plantes japonaises, dont Sir Joseph Banks publia en 1791 une série de quarante-neuf planches, sous le titre de Icônes Kaempferianae. Dr. Andreas Cleyer, qui, en 1683, comme ambassadeur hollandais à l'hôtel de Yedo, avait visité et, de 1686 à 1700, comme chef des Hollandais à Nagasaki, répandit une rékusse de vérandahlings sur la flore japonaise, dans les Ephemerides Naturae curiosorii, et envoya à Dr. A. Menzel, à Berlin, 1360 abeijdijgen van Japanse planten, faits par indigènes. Le célèbre géleerde de Berlin établit alors une flore de Japan, qui ne fut cependant pas publiée et qui se trouve dans la Koninklijke Bibliothek de Berlin. Dr. CLEYER hield zich nog met het beschrijven van planten onledig, toen in 1690 de scherpzinnige natuurkundige ENGELBERT KAEMPFER naar Japan kwam en gedurende twee jaar dit vak mete tot zijn hoofdstudie maakte. De wetenschappelijke waarde van zijn onderzoekingen over het algemeen overtreft verre die van de werken van de meesten van zijn lijdgenoten, maar tijdens zijn leven zag slechts het botanische gedeelte daarvan het licht. In de beschrijvingen en afbeeldingen van Japansche planten, die het vijfde deel uitmaken van zijn Amoenitates exoticae, heeft KAEMPFER met de meeste nauwlettigheid de Japansche en Chinese namen te boek gesteld, een goed gebruik makend van de belangrijke bijzonderheden aangaande de natuurlijke historie van dat land, hem door zijn Japansche vrienden medegedeeld. KAEMPFER stierf in 1716. Zijn verzamelingen bevinden zich thans in het Britse Museum te Londen, en daaronder ook een verzameling van afbeeldingen van Japansche planten, waarvan Sir JOSEPH BANKS in 1791 een reeks van 49 onder de titel van Icones Kaempferianae heeft uitgegeven. Het eerste die de Flore van de Japansche eilanden volgens de methode van de Linnaeus, had behandeld, was C.P. Thunberg. Aangekomen in Japan in 1775, had hij binnen een jaar een collectie van 1000 soorten gemaakt, waarvan hij 800 had beschreven. In zijn Flore japonaise, gaf Thunberg, net zoals KAEMPFER, de Japansche namen aan, dit waren in zijn Flore veelal verkeerd uitgespreekt of afgeleid van de namen die KAEMPFER had gebruikt. De hoge waarde, die aanvankelijk aan de Flore van Thunberg was toegekend, is zeer sterk gedaald. De botanici zoeken in zijn werk in vijl een exactheid die ontbrekt, en wat de Japansche namen betreft, is het bijna alleen de zesde deel dat vrij is van fouten in orthografie of druk. In 1825, M. P. F. von Siebold arrivea au Japon. L'étude de la Flore de ce pays occupa une place considérable dans le cercle de ses recherches. La collection de plantes japonaises qu’il forma pendant son séjour dans ce pays n’embrasse pas seulement la Flore des environs de Nagasaki, ou de l’île de Kiōsiu, mais encore un grand nombre de plantes qu’il rassembla pendant son voyage à Yédo. Elle fut encore augmentée par des envois que lui firent ses amis et élèves japonais, de divers points de l'empire, et à l'aide d’herbiers formés par des naturalistes indigènes. De eerste kruidkundige, die de Flora der Japansche eilanden bearbeitte, volgens de methode van Linnaeus, was C. P. Thunberg. Een jaar, nadat hij naar Japan was gekomen (1775), had hij reeds een verzameling van duizend soorten van planten bijeengebracht, waarvan bijna achthonderd beschreven. In zijne Flora van Japan gaf Thunberg, naar het voorbeeld van Kaempfer, de Japansche namen der planten, die bij ons voorkomt, alleen van loofplanten zeggen, schreef en gedeeltelijk aan de Amoenitates exoticae van laatstgenoemden schrijver ontleend. De hoge waarde, door sommige kruidkundigen in den beginnen aan Thunberg’s Flora Japonica toegekend, is aanmerkelijk gedaald. De kruidkundige vindt thans daarin niet de vereiste wetenschappelijke nauwkeurigheid; en wat de Japansche namen aangaat, is na auwelijkseenaus het zesde gedeelte daarvan vrij van grove schrijf- of drukfouten. In 1825 kwam Dr. P. F. von Siebold naar Japan, en weldra maakte de studie van de Flora van dit land een voornaam deel zijner wetenschappelijke werkzaamheden uit. De verzamelingen van Japansche planten, toch, die hij gedurende zijn verblijf in dat land bijeenbracht, hervatte niet alleen de Flora van de omstreken van Nagasaki of die van het eiland Kioe Sioe, maar ook een aanzienlijke hoeveelheid planten, door hem gedurende zijne reis naar Jedo bijeengebracht. Zij werd nog vermeerderd door beelden, dingen, die hij van zijne Japansche vrienden en leerlingen, van verscheidene punten van het Japansche rijk ontving, als ook door herbaria, door inlandsche kruidkundigen bijeengebracht. Deze collectie, omvattende de twee milde twee honderd tot twee milde drie honderd soorten van phanérogames, werd plaatselijk, na terugkeer van M. de Siebold, in het Herbier van Leyden geplaatst, en vergroot, later, door twee à drie honderd soorten, afkomstig uit enzovoort, gedaan. Deze materiaal, joints aan een keuze van meer dan zes honderd figures, dat M. de Siebold had laten tekenen naar natuur door Japansche kunstenaars, zijn ingegaan in het werk getiteld: Flora japonica, sive plantae quas in Imperio Japonico colleget, descripsit, en ex parte in ipsis locis pingendas curavit doctor et pupil fr. de Siebold. Secundo prima. Plantae ornatu vel usui inservientes. Digessit doctor j. g. Zuccarin. Lugd. Bat. 1855-46. M. Zuccarin gaf aan het wetenschappelijk wereldje een revue systematique van de families en de genres van de planten japonaise, door (op 12 juni 1841 en 20 januari 1844) aan de Koninklijke Akademie der Wetenschappen, in München, een compte van de Flora japanaise en van wat zij te danken had aan de onderzoekingen der Europese, als ook der Japanse, mensen. Hij toonde de verbanden en het geheel wat hij bij die flora aantoonde, en wat ze moest hebben aan de researchen der Europese als ook der Japanse mensen. Om te kunnen tellen, onder meer, zijn deze materialen, de planten uit Japan, ingevoerd in Holland in deze laatste tijden. Bekijk de jaarboeken van de Koninklijke Sociëteit voor de voeding van de tuinbouw in Nederland, 1844, 1845, en vooral de artikelen met de titel: "Lijst van planten, anciënt en nieuw, uit Japan en China, gekweekt in de pekingerei van de Koninklijke Sociëteit voor de aanmoediging van de tuinbouw." Deze verzameling, die ongeveer 2200-2300 soorten zichtbaar bloeiende gewassen (phankogamen) bevat, werd, na de terugkomst van Jhr. von Siebold in Europa, geplaatst in het Rijks Herbarium te Leiden en later vermeerderd met twee à drie honderd soorten, afkomstig van verzendingen uit Japan door den heer burger bijeengebracht. Deze boulevard, gevoegd bij een zeshonderdtal afbeeldingen, welke de heer von Siebold door Japansche kunstenaars naar de natuur had laten vervaardigen, hebben ten grondslag verstrekt van dit werk: Flora Japonica, sive plantae, quas in Imperio Japonico collegit, descripsit et ex parte in ipsis locis pingendas curavit Dr. Ph. Fr. von Siebold. Sectio Prima. Plantae ornatui vel usui inservientes. Distedens Dr. J. G. Zuccarini. Lugd. Bat. 1835-44. Dr. Zuccarini gaf tevens een systematisch overzicht van de families en geslachten van Japansche planten, toen hij (12 Juni 1841 en 20 Jan. 1844) in de Koninklijke Akademie van wetenschappen te München verslag deed van de Japansche Flora en van de verdiensten der Europeërs en der Japanezen zelf op dit veld van onderzoek. Tot deze bouwstoffen moet men ook de levende planten rekenen, die in den laatsten tijd uit Japan in Holland zijn ingevoerd. Zie het Jaarboek van de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Aanmoediging van den Tuinbouw, onder bescherming van Zijne Majesteit Koning Willem II, over 1844, 1845 en vooral blz. 23 de "Kruidkundige naamlijst van oud en nieuw ingevoerde Japansche en Chinesche planten, welke in de kwekerij ten behoeve van voornoemde Maatschappij aangekweekt worden en verkrijgbaar gesteld zijn." Flore Japan en andere uit Japanse landen; maar dit was alleen in algemene trant. Deze materie werd behandeld door hem, meer in detail, in een werk dat verscheen meer lard onder het titel van: Florae japonicae familiae naturalis, adjectis generum et specierum exemplis selectis, sectio prima et altera. Plantae dicotyledonae. Auctoribus doctore ph. fr. de Siebold et doctore J. G. Zuccarini. De bedoeling dat de auteur van het werk dat ik citer, was om een beeld te tekenen van de vegetatie van de meest oosterlijke landen van Azië. Voor dat doel heeft hij verzameld, zoveel mogelijk, alle families van planten, vormend de Flore van Japan, in makend ressorteren, hoofdzakelijk de klassen en de genres karakteristiek. Hij heeft aangetoond de grote gelijkheid van de Flore van de zuidelijke eilanden van Japan, van de eilanden van Sikok, Kiou siou en van de zuidelijke helft van Nippon, met die van de middelrijke en warmere regio's van China, en hij heeft bewezen dat veel klassen en vele planten gekweekt zijn en gemeenschappelijk zijn aan de twee landen en aan Korea, en dat de ontdekkingen gedaan in een van deze gebieden zijn zeer belangrijk voor de anderen. Si ces pays étaient occupés par des barbares, nous nous contenterions de ce que les voyageurs y découvriraient et nous communiqueraient; mais les indigènes de la Chine et du Japon, jouissant d’une très-ancienne civilisation, et ayant examiné et déterminé la végétation du sol, se sont créé une littérature indigène sur le règne végétal. Cette littérature nous offre une ample moisson de notices intéressantes sur la patrie, la migration, la distribution géographique et l’usage des plantes cultivées, et nous promet, outre la connaissance de cette Flore, les notions les plus V La terre werd dil onderwerp uitvoeriger behandeld in een werk getiteld: Florae Japonicae familiae naturales, adjectis generum et specierum exemplis selectis, sectio prima et altera, { Plantae dicolyedoneae, Auctoris doctore P.H. de Vries, et doctore J.G. Zuccarini. Het doel van dit werk was vooral om de vegetatie van de oostelijkste landen van Azië te schetsen. Te diezen einde werden, zoo volledig als mogelijk was, al de planten familën, die de Flora van Japan maken, bijeengebracht en de meest karakteristieke geslachten en soorten op de voorgrond gesteld. De grote overeenkomst van de Flora der zuidelijke eilanden van het Japansche Rijk, van de eilanden Sikok, Kioe sioe en het zuidelijk gedeelte van Nippon met die van het midden en warmere gedeelte van China werd aangetoond, en bewezen dat vele klassen en bijna al de gekweekte planten aan beide landen en aan Corea gemeen zijn, zoo dat de ontdekkingen in een derzer landen gedaan, van groot gewicht zijn voor de andere. Warende deze landen door wilde volken bewoond, zouden wij ons tevreden moeten stellen met hetgeen onze reizigers er ontdekt en daarvan medegedeeld hebben: maar de bewoners van China en Japan, die een zeer oude beschaving bezitten, hebben zichzelf met de studie van de gewassen, welke hun grond voortbrengt, bezig gehouden, en er bestaat een uitgebreide inlandsche literatuur over hun plantenrijk; een literatuur, die belangrijke bijzonderheden bevattende over het vaderland, de verhuizing, de aardrijkskunde, enz. intéressantes over de industrie en de kunst van deze landen. Om te faciliteren de toegang tot deze bronnen, is het ons nodig een link te vinden tussen de botanische literatuur van deze volken en de recherches en ontdekkingen van onze wetenschappers; het is ons nodig een synonymie te hebben, waarin, aan de zijde van het systematiseerde naam door onze naturalisten, staat ingetekend de Japanse en Chinese naam. Le travail que je publie aujourd'hui est un pas vers ce but. Ce qui m’a surtout engagé à l’entreprendre, c’est qu’un heureux concours de circonstances en avait mis les matériaux entre mes mains, il y a environ dix ans. M. de Siebold avait fait faire au Japon, par un savant du pays, une liste complète en japonais et en chinois des plantes rassemblées par lui, et il me permit de l’employer comme base d’une nomenclature botanique. Dans les manuscrits botaniques de M. de Siebold, les déterminations systématiques se bornaient simplement, pour les formes nouvelles, à l’énonciation des familles et des classes, tandis que l'espèce était exprimée par le nom japonais. À mesure que la publication de la Flore du Japon avançait, ces déterminations préalables subirent bien des changements, et elles furent remplacées par les nouveaux noms systématiques. L'achèvement de la nomenclature botanique, basée sur les matériaux que nous venons de citer, dépendait de l’achèvement de cette Flore. V Met het oog op deze behoefte is de bewerking van de tegenwoordige plantenlijst ondernomen. Wat mij vooral heeft aangespoord, was de gelukkige samenloop van omstandigheden, die mij voor ongeveer tien jaar de bouwstoffen daarvoor in handen heeft gegeven. Dr. von Siebold had in Japan door een inlandse geleerde een volledige Japansche en Chineesche lijst laten maken van de door hem verzamelde planten, van welke lijst, met toestemming van gementioneerde Heer, door mij is gebruik gemaakt als grondslag van eenen botanischen nomenclator. In de botanische handschriften van den Heer von Siebold bepaalde zich de systematische vaststelling van nieuwe vormen tot het opgeven der familiën en klassen, terwijl de soorten voorloopig door den Japanschen naam waren aangeduid. Naarmate de uitgave zijner Flora Japonica vorderde, ondergingen gemelde voorloopige vaststellingen menige verandering en werden door nieuwe systematische namen vervangen. De voltooijing van den nomenclator hing dus van die der Flora Japonica af. Tegenwoordig, de publicatie van de Flora du Japon is gestopt, in 1844, aan de twintigste livraison, en komen Zuccarinis' dood in 1848, de hoop om zijn werk te zien voltooid eenvanished, de belofte die hij had gedaan, van te zullen publiceren ook de familie monocotylédones heeft niet kunnen worden vervolledigd. Pour ne pas renoncer complètement à la publication de l’Index botanique, qui jusqu’à celle époque avait marché de pair avec la Flore de Siebold, je me vis forcé de restreindre les limites de mon plan, et de borner mon catalogue aux plantes systématiquement déterminées dans ce qui avait paru de ces deux ouvrages. Le premier comprenait alors environ cent vingt-cinq espèces avec trois cents noms indigènes. Si les noms indigènes avaient été ajoutés dans le dernier ouvrage, qui comprend huit cent quarante-sept espèces de plantes dicotylédones, toutes déterminées et décrites d’après les exemplaires originaux, il m’eût été facile d’achever la synonymie; mais comme il ne s’agissait pour Zuccarinii que de donner une revue systématique du règne végétal, tandis que la description détaillée des plantes avait déjà été insérée dans la Flora Japonica, ou lui restait réservée, il avait supprimé tous les noms japonais des plantes. Heureusement, les matériaux que j’avais déjà rassemblés pour l’Index me permettaient de remplir cette lacune, et, depuis l’édition de cette Flore, fut rendu possible par la bienveillance de M. P. Watanabe de Tokyo, qui, sur les pressions de M. Jules Ellenblum, directeur de l’Imprimerie Impériale de Tokyo, où l'ouvrage de Zuccarinii était en cours de composition, offrit de compléter ce travail à ses frais. De la publication de cette Flora werd evenwel sedert 1844, na de vijfentwintigste aflevering, niet voortgezet, en door het overlijden van Zuccarinii in 1848 hield ook het uitzicht op de voltooiing van zijn werk op: zijne toezegging ook de familieën der eenlobbigen (monocotyledonen) in bet lighter te geven kon niet vervuld worden. Om niet geheel af te zien van de uitgave van den botanischen nomenclator, die tot dusver gelijnen tred had gehouden met de Flora van den Heer von Siebold, zag ik mij genoodzaakt mijn plan te wijzigen in zo ver, dat mijn naamlijst der planten beperkt werd tot die, welke in gemelde werken systematisch bepaald waren. De Flora Japonica van den Heer von Siebold bevatte toen omstreeks honderd vijf en twintig soorten met driehonderd inlandsche namen, en zo niet in zuccarini’s overzicht der Familiae Naturales, die acht honderd zeven en veertig soorten van dicotyledonen behelst, welke allen naar orgineele exemplaren bepaald en beschreven zijn, de inlandsche namen onvermeld gelaten waren, dan zoude het mij mogelijk gevestigd hebben de synoniemische naamlijst van alle door de Herren von Siebold, en zuccarini bepaalde gewassen op te maken; doch aangezien het zuccarini alleen te doen was om een systematisch overzicht te geven van het plantenrijk, terwijl de uitvoerige beschrijving der planten of reeds in de Flora Japonica gegeven was, of nog zou gegeven worden, zoo had hij de Japansche namen der planten weggelaten. Ter voorziening in deze leemten schoot geen ander middel over, dan gebruik te maken van de bouwstoffen, die dans des cas douteux, je pouvais consulter l’Herbier royal où sont conservés les exemplaires originaux qui ont servi à l’ouvrage sur les Familles naturelles, et qui portent les synonymes japonais et chinois ajoutés par des Japonais. Dans ces circonstances, la collaboration que m’offrit M. le docteur Schultes durant l’été de l’année 1850 m’a été d’autant plus agréable, que ce botaniste, attaché alors à l’Herbier royal, s’était occupé depuis longtemps de la synonymie indigène de la Flore du Japon, s’était assez familiarisé avec les caractères japonais pour les lire, et avait déjà pris beaucoup de notes sur ce sujet. Enfin, M. Schultes et moi, nous nous réunîmes pour faire cet Index, et nous réussîmes à constater, avec une certitude parfaite, la synonymie de plus de six cent trente espèces de plantes systématiquement déterminées dans les deux ouvrages cités. Parmi les matériaux employés par nous, je dois mentionner encore une Flore du Japon, intitulée: Kiva wi, ou Collection de fleurs, par Yô Nan Den siou. Miyako, 1765, 8 vol. in-8; puis un index de noms japonais et chinois d’objets d’histoire naturelle, publié sous le titre de Bouts bin siki mei, par Midsou tani Soukérok. 1809, 4 vol. in-12. Le Pèn ts'ad kang mo, ou l’histoire naturelle chinoise de Li chi tchin, édition japonaise, et la section botanique de la grande Encyclopédie japonaise, furent consultés comme faisant autorité pour la bonne orthographe des noms, etc. Gegeven was, of nog zou gegeven worden, zoo had hij de Japansche namen der planten weggelaten. Ter voorziening in deze leemten schoot geen ander middel over, dan gebruik te maken van de bouwstoffen, die ik voor de Naamlijst reeds had Dijeengebracht; en in twijfelachtige gevallen konden in ’slijks Herbarium de ongemakkelijke exemplaren geraadpleegd worden, die gediend hebben tot het werk over de Familiae Naturalis ga, en waarbij door Japanezen de Chineesche en Japansche synonymen gevoegd zijn. Bij deze staat van zaken was mij de medewerking welkom, die de heer Dr. Schultes in den zomer van 1850 aanbood, te meer, daar deze kruidkundige, aan 's Rijks Herbarium geplaatst, zich sedert lang onledig had gehouden met de inlandsche synonymie der Japansche Flora, de Japansche letters genoegzaam kende om de namen te lezen, en reeds hieromtrent en ander op schrift had gebracht. Dr. Schultes en ik vereenigden ons dus lot het opstellen van deze Index, en wij slaagden er in om met zekerheid de synonymie te bepalen van meer dan zes honderd en dertig soorten van planten, systematisch bepaald in de beide genoemde werken over de Japansche Flora. Onder de door ons geraadpleegde bronnen mag ik niet onvermeld laten eene Japansche Flora, getiteld : Kwa tui, of van Bloemen door yó nan den sioe, Miyako, 1765, 8 vol. in 8°; vervolgens een Index van Japansche en Chinesche namen van voorwerpen van Natuurlijke Historie, uitgegeven onder den titel van Bouts bin siki mei, dooi'. Met deze en andere materiaal, onze Index heeft niet een grotere omvang, het is dat wij ons hebben gestreng gerigoureus astreind aan n'admetten geen enkele soort die niet zou zijn perfect bepaald, en daarom vertegenwoordigd in het Herbarium van Leyden door exemplaren aan welke de Japanners zelf hadden toegevoegd de Japans en Chinees namen. IX Si avec tous ces matériaux, notre Index n'a pas reçu une plus grote omvang, c’est que nous nous hebben gestreng gerigoureus astreind aan n'admetten geen enkele soort die niet zou zijn perfect bepaald, en daarom vertegenwoordigd in het Herbarium van Leyden door exemplaren aan welke de Japanners zelf hadden toegevoegd de Japans en Chinees namen. Een aantal considerabele hoeveelheid van Chinees namen van planten (488) is ook te vinden in de Flora cochinchinensis van J. Loureiro, en wij zouden die hebben geraadpleegd meer vaak, als onze botanisten niet fortaalde twijfelachtige waarde van dit werk. Net zoals deze Flora is ontdaan van figuren, is het voor botanisten niet mogelijk om een aantal problemen te ontdoen en een aantal punten te fixeren. Om de waarde van Loureiros werk te kunnen opnemen, zou het nodig zijn dat zijn determinaties worden gecontroleerd, gerectificeerd en aangevuld volgens zijn eigen herbier, dat zich bevindt in Lissabon. Het zou nog nodig zijn om de opmerkingen van M. Y. Fujii te consulteren, omdat dit werk gezag heeft voor de schrijfwijze van namen. Wanneer ondanks al deze hulpmiddelen onze Naamlijst niet groter is geworden, dan moet dit hieraan worden toegeschreven, dat wij ons ten strikte aan hebben gehouden geen plant op te nemen die niet in 's Rijks Herbarium reeds beschreven en vertegenwoordigd was door exemplaren, waar de Chinese en Japansche namen door Japanezen zeer duidelijk beschreven zijn. Een aanzienlijk aantal Chineesche plantennamen (488) kon ook voor in de flora Cochinchinensis van J. Loureiro; en wij zouden dit werk dikwijks hebben geraadpleegd, ware het niet dat onze kruidkundigen gewijoel bezwaren hadden den gemaakt tegen deszelfde wetenschappelijke waarde. Daar deze Flora zonder afbeeldingen der planten in het licht gegeven is, zo is het voor kruidkundigen onmogelijk een menigte van raadselachtige opgaven te ontcijferen en dit te gaan puntelen toe te dienst. Om op deze Flora te kunnen maken, dienen de bepalingen van Loureiro op nieuw te worden onderzocht, verbeterd en aangevuld door vergelijking met zijn eigen vegetariërum, dat zich te Lissabon bevindt. Ook zou men tevens de waarnemingen en opmerkingen van Li Shizhen, en de benamingen uit het Boen Kau en de Kjoek Sin toe te voegen aan de lijst van planten waaruit de Flora Cochinchinensis bestaat, ten behoeve van een toekomstig werk. De voorbereiding van deze lijst is reeds in volle gang. Voor de gebruiker is het van belang te weten dat het Hongarijse woord buxus in het Chinees buxang of buxang-oe (Paeonia suffruticosa) betekent, en dat de Bambusoideae in het Chinees ge bansoe of bansoe-hoe (Bambusa arundinaria) heten. De wetenschappelijke namen die wij nu geven aan deze planten, zijn dus niet nieuw, maar zijn in de Chinese taal al sinds lang in gebruik. Ook de Japanners hebben een lijst van plantennamen die ze van de Chinezen hebben overgenomen. De literatuur van de geschiedenis van de natuur heeft bij hen dienst gedaan als punt van uitgang voor de studie van de natuur, en als autoriteit in de geneeskunde, de industrie en de kunsten. Daar de Japanse plantennamen vaak niet eenvoudig te onthullen zijn, maken de Chineesche plantennamen van de geschiedenis van de geneeskunde en de scheikunde de Japanse taal minder moeilijk om te gaan. Geciteerd uit de Flora van Cochinchina van J. Loureiro (1786) en het Vegetariërum van Li Shizhen (1786). Voilà pourquoi les Japonais, dans les déterminations scientifiques d’objets d’histoire naturelle, se servent de la dénomination chinoise à côté du nom indigène. Cependant, la prononciation du chinois adoptée au Japon diffère considérablement du dialecte officiel (des mandarins) que nous avons l’habitude de suivre, de sorte qu’il nous faut observer deux manières différentes de prononcer les noms marqués en caractères chinois, la forme purement chinoise, en dialecte mandarin; et la forme japonaise, qui constitue un dialecte particulier. C’est dans ces deux dialectes que la prononciation des noms marqués en caractères chinois, sera donnée dans notre index. Quelque désirable que puisse paraître, sous beaucoup de perspectives, de Chinesche Flora et de die der eilanden Liechtenstein, Bonin van von Bunge, Begghy et Hooker moeten raadplegen om te beslissen, welke in der daad de planten zijn, die men in Loreto’s Flora beschreven vindt. Dit onderzoek zal nu gemakkelijk worden gemaakt door het vergelijken der door hem aangegeven Chinesche namen met die van onze Naamlijst. Ik besluit deze Inleiding met enige woorden nopens het gebruik, dat de Japanezen van Chinesche plantennamen maken. De Chinesche literatuur over de Natuurlijke Historie heeft den Japanezen, bij de studie der natuur, als’t ware, tot een uitgangspunt gediend en is mete van gezag in zaken die kunsten, nijverheid en geneeskunde betreffen. Van daar, dat in Japan de Chinesche namen van planten bijna een even groote rol spelen, als bij ons de Latijnse, terwijl de Japansche inlandsche namen aan de volks taal zijn overgelaten. Daarom bezigen de Japanezen bij het aanduiden van voorwerpen, die op Natuurlijke Historie betrekking hebben, steeds den Chineschen naam nevens den inlandschen. Maar aangezien de uitspraak van het Chinees, in Japan gebruikelijk, aanmerkelijk verschilt van de Chineesche ambts taal (Mandarijnen-tongval), die wij gewoon zijn te volgen, zoo moest ook in onze naamlijst een dubbele uitspraak der met Chineesche karakters uitgedrukte namen worden opgenomen, te weten: de zuiver Chinees, in den Mandarijn, schen tongval, en de Japanse, die een bijzonderen tongval vormt. Men ziet derhalve den eigenlijk Japanse naam gevolgd door den Chinezen naam, uitgedrukt door Chineesche karakters, wier uitspraak eerst naar den Chinezen en vervolgens naar den Japanschen tongval is bijgevoegd. Hoe wenschelijk in vele opzichten de verklaring van rapports, de uitleg van de woorden in de Japans en Chinees, ik heb gedoo McDermott, erin te moeten terugkomen voor niet te veel op te bladeren in dit werk. Om deze verklaringen intelligibel te maken, is het nodig om in details te treden, die verkoos om in een beschrijving van planten en van hun gebruik te dienen. Ik zal nog merken dat ik de namen in het Japans overal heb laten staan, in de oorspronkelijke orthografie, en constante bij de letters, zoals men die in Japans boeken aangetroffen, en, wat de uitspraak betreft, die vaak verschillend is, men zal zien dat de klank av in Japans als a uitgesproken wordt avi wordt als ai uitgesproken ovi wordt als oi uitgesproken au wordt als ao uitgesproken avou wordt als on uitgesproken De labiale f in de serie fa, fe, fi, fo, is in sommige dialecten de taal, in een h veranderd; dat is bijvoorbeeld het geval in Tokio. Er zijn dialecten, zoals de dialecten van Sendai, die de oorspronkelijke uitspraak, f, hebben behouden. In het lichaam van een woord kan de af of de fh als v klinken, en verandert soms door eupfonie in b, zoals het t in d, de l in g. Leide, Décembre 1851. J. HOFFMANN. XI Toutefois, les noms Hollandais et Japonais semblent, je dois les écarter. Pour de telles explications, je devrais en avoir donné plus de détails, qui seraient plus à propos dans une description des plantes et de leur usage. Je veux ici, au terme de cela, seulement ajouter que je, partout dans les noms Japonais, ai respecté la orthographe originale et seule vaste lettre littéraire, telle qu'on la trouve dans les livres Japonais. Que la prononciation souvent diffère de ce que la écriture indique, le lecteur doit avoir en son esprit, que la lettre combinaison avi se prononce comme ai, et qu'ovi se prononce comme oi. De plus, la lettre f dans la série fa, fe, fi, fo, se prononce en certains cas, comme h, comme on le trouve dans le dialecte de Yedo, en disant ha, he, hi, ho. Il existe des dialectes, par exemple celui d'Iwate, qui conservent l'origine de la prononciation: f, et d'autres où elle est remplacée par v, et où elle se change en v, ainsi que en d, k in g, et s en z. Leiden, Décembre 1851. J. HOFFMANN. SECONDE ÉDITION. La seconde édition de cette liste de noms doit de paraître au besoin qui se faisait sentir d’un ouvrage de cette nature; et elle se publie avec l’approbation de M. Benjamin DUPRAT, qui avait donné la première. Le texte est resté le même, sauf quelques adjonctions reconnaissables à un asterique * qui précède le nom comme * 88« Bletia hyacinthina R. Br. Après la publication de notre première édition, plusieurs savants se sont efforcés indépendamment de notre travail, de fixer d’une manière scientifique la nomenclature de la Matière Médicale chinoise, et, comme résultats de ces efforts, deux ouvrages méritent ici une mention particulière. Ce sont 1°. Catalogus medicamentorum Sinensium, quae Pekini comparanda et delermina curavit Alexander Tatarinov, Doctor medicinae, medicus missionis Rossicae Pekinensis spatio annorum 1840 — 1850. Petropoli 1856. 65 pages autographiées. 8°. Le médecin russe Alexandre Tatarinov, qui, pendant un séjour de dix ans à Peking, s’était occupé des connaissances des Chinois en fait de médecine et de sciences naturelles, et avait réuni une collection de plantes et de médicaments, les confia à son retour à M. P. Taraninov, professeur de botanique, qui les a examinés et déterminés. 2°. Liste des noms latins des médicaments chinois, par M. H. van Wijk, traduite de l'Allemand par M. E. de Bary, avec les observations de M. P. Candé, membre de l'Institut, et de M. J. Tabot, chirurgien de 1er classe. 10 de l'année 1852 du Journal Asiatique. TWEEDDE UITGAVE. De tweede druk van deze Naamlijst is uitgelokt door de behoefte die aan een werkje van deze aard zich voordeed, en hij is geschied met toestemming van den heer Benjamin DUPRAT, die den eersten druk had uitgegeven. Veranderingen zijn in de tweede uitgave niet gekomen, maar wel toevoegingen, die door een voorafgaand zijn geïdentificeerd, zoals 88« Bletia hyacinthina R. Br. Nadat de eerste uitgave van onze naamlijst was in ’t licht gegeven, zijn ook elders, onafhankelijk van onze arbeid, pogingen in het werk gesteld, om, op den weg van grondig onderzoek, de nomenclatuur der Chinese Materia medica vast te stellen. Als uitkomst van deze pogingen verdienen vooral twee werken hier een afzonderlijke vermelding. 1°. Catalogus medicamentorum Sinensium, quae Pelinii comparanda et determinanda curavit Alexander tatarinov, Doctor medicinae, medicus missionis Rossicae in Pekinensis spatio annorum 1840 — 1850. Petropoli 1856. 65 geautoriseerde ed., in 8°. Ter nadere toelichting van deze arbeid mag het navolgende dienen. De Russische arts Alexander tatarinov, die zich, gedurende zijn tienjarig verblijf te Peking, met de studie van de Chinese natuur en geneeskunde onledig houdende, een verzameling van gedroogde planten en van geneesmiddelen had bijeengebracht, heeft deze, na a concouru ainsi à la publication du catalogue cité. Les noms chinois y sont reproduits avec des caractères chinois, afin qu’on soit in staat de reconnaître de Chinese geneesmiddelen die zich conserveren onder hun nationale benamingen in de Musea van Europa, en te kunnen continuer in China zelf de recherches begonnen. Het catalogus bevat een lijst van 560 middelen, behorend voor het grootste deel tot het rijk van het veele. De uitdracht van de Chinese karakters is aangegeven door Russische karakters onder de woorden, en herhaald naast de woorden voor degenen die niet Russisch zijn in geautonomeerde letters, in gedeeltelijk Latijn, in gedeeltelijk Pool. De auteur heeft zich voorgenomen door dit laatste te doen, zodat de uitspraak van de Chinese namen, tels dat ze bestaat te Peking, zo exact mogelijk is. Aan de naam van de Chinese plant komt de systematische Latijnse naam, voorzover dit onderzoek kon geconcludeerd met zekerheid, p. ex. (ea): Piper longum. Een na: Vitis vinifera. Nieuwe maak. 2°. Notes on Chinese Materia Medica. By daniel Hanbury, Reprinted, with some corrections, from the Pharmaceutical Journal and Transactions for July and August, 1860. London: Printed by John E. Taylor. 1862. Leiden, Décembre 1863. J. Hoffmann. This is the corrected text, including the erratum in the original publication. BURY, Reprinted, with some corrections, from the Pharmaceutical Journal and Transactions for July and August, 1860. London: printed by John E. Taylor. 1862. Leiden, Décembre 1863. J. Hoffmann. XIV Zijn terugkomst te St. Petersburg, in handen gesteld van den Professor der Botanie, den heer P. Horanov, die ze onderzocht en determineerde, en medewerkte tot de uitgaaf van bovenvermelden catalogus. In deze zijn de Chinese namen ook met Chinese karakters uitgedrukt, ten einde het middel aan de hand te geven, om Chinese geneesmiddelen, die, met opgave van hunne Chinese namen in Europese Musea beschreven worden, te herkennen, alsook in China zelf op den gelegden grondslag het onderzoek te kunnen voortzetten. De catalogus van Horanov bevat een opgave van ongeveer 560 geneesmiddelen, voor het grootste gedeelte uit het plantenrijk behorende. De uitspraak der Chinese karakters is met Russisch schrift er onder gesteld, en ter zijde van de karakters, voor niet-Russen volgens een een schrijfwijze herhaald, die gedeeltelijk Latijnsch en gedeeltelijk Poolsch is, en de bestemming heeft, om de Pekingsche uitspraak der Chinese namen zo naauwkeurig mogelijk uit te drukken. Op den Chinese naam volgt de systematische Latijnsche naam van het voorwerp, wanneer die met zekerheid kon worden opgemaakt; een voorbeeld: Piper longum. In Chinese: Pu-tao: Vitis vinifera. 2°. Notes on Chinese Materia Medica. By Daniel Hanbury, Reprinted, with some corrections, from the Pharmaceutical Journal and Transactions for July and August, 1860. London: Printed by John E. Taylor. 1862. Leiden, December 1863. J. Hoffmann. Les abréviations des noms des principaux botanistes n'étant familières qu'aux personnes versées dans l'étude des plantes, nous croyons utile d'en donner ici la clé, telle qu'on la trouve à la fin du Nomenclator botanicus de Steudel. Ait. Aiton Arn. Alton Baril. Bartling Bauh. Bauhin Benth. Bentham. Blum. Bl. Blume Brogn. Brogniart R. Brown, R. Bm. Brown (Robert) Burm. Burmann Cass. Cassini Chamis. Chamissso Chois. Choisya Commers. Commerson Decaisn. Decaisne Decandolle (Alphonse) Decandolle Desf. Desfontaines Desv, Desvaux Dub. Dubois Endl. Endlicher Gaertn. Gaertner. Gaertner Gawl. Gawler Grieseb. Griesebach Hask. Haskarl Hook. Hooker Houtt. Houttuyn Jac. Jacquin Juss. Jussieu Kit. Kitaibel Korlh. Korthals Lam. Lamarck De verkortingen van de namen van de voornaamste Botanici, alleen bij beoefenaars der kruidkunde bekend zijnde, zal het niet onnoodig zijn hier den sleutel er van te geven, zoo als Steudel die in zijn Nomenclator botanicus aangeeft. Lamb. Lambert Laxm. Laxman Ledeb. Ledeboer Lindl. Lindley Lin. Linn. Linné Lour. Loureiro Michx. Michaux Mirb. Mirbel Murr. Murray Nutt. Nuttall Pall. Pallas Patr. Patrin Pers. Persoon Piechnb. Rchb. Pieichenbach Rich. Richard. Pilchard R. et Schultes. Pioener et Schultes Roxb. Roxburg Salisb. Salisbury Scop. Scopoli Sieb. Siebold Sieb. et Zucc., S 1. et Z. Siebold et Zuccarini Soland. Solander Spreng. Sprengel Stdl. Steudel Swartz. Swartz Thunb. Thun Thunberg Turcz. Turczaninow Vaill. Vaillant Vent. Ventenat Wall. Wallich Wild. Wildenow Zuccar. Zuccarini Alph. Dec. Dec, fil. Dec. Decand. Abelia japonica S. lonkere End Nom japonais ICo tsoukoubane outsougui, IVorii chinois 霸蕃巧 Pà lé h’î hoâ, d’après la prononciation japonaise Fa sihuwa. 2. Abelia spathulata S. et Z. — Tsoukoubane outsougui. 3. Abies Linn.; abietina Richard. — Momi (Mominoki), Tsoung, j. mï ’oou. Abies b b da S • Z. — Momi. | TsGun 梦， j • Sjoou. 4. Abies finna S • Z. — DHKwctumomi (selon Midsu ね ni Soukerok), Nire momi (Kwawi, ぶん I 比). 松 松 LHi sôung, j. Río sjoou. 5. Abies homolepis Z. — Sira hiso. 6. Abies j naï oënsis S. et Z. — Y 的 ornâts o naï， Sir ornâts o naï. 7. Abies leptolepis S. et Z. — Fouzi matsoü, c’est-à-dire A. du mo t Fouzi; ICarctuUso na， c’est-à-dire A. de la Chine; NikkwaU mat sou. を錢松 Kîn tsién Z. ICarctuUso na， c’est-à-dire A. de la Chine; NikkwaU mat sou. を錢松 Kîn tsién Z. 落葉松 Lô Z. RakyU sjoou; c'est-à-dire A. foliis deciduas (Kwawi, 1.). 8. Abies polita S. et Z. — Fime araragui. 9. Abies tsuga S. et Z. — Tsouga, Tsouga matsou; Toga, Toga matsou. 10. Acaciaceae Wil d; mimoseae R. Brn, — Nemounoki, Nernounoki, Tsuga quidor; Kaukanoki. 11. Acer carpinifolium S. et Z; acerineae Dec. — Yamasibe, Tan gwang (Herb. Itôk. 169). 12. Acer crataeg lium S • Z. — Ourinoki kaede, Ourikaed e, Hitsoubako kaede, 13. Acer distylium S • Z. — Itagui. 14. Acer japonicum Thb. — Miguetsu mokutsu. 明月 Ming youé, j. Meigu s (Itôk. 97). 15. Acer micranthum S et Z. — Soro kouko kaede. 16. Acer pictum との et Z. — Tokiva kaede, Siraki kaede. 17. Acer polymorphum S. et Z. — Itsi gafau in, igi kaede (Herb. Itok. 95). 18. Acer monspessulanum S et Z. — Kon minoki ki (Kob. Itok. 369). 19. Acer trifidum S. et Z. — Kara momidsi, Kara kaede, Karo kaede, c'est-à-dire acer de la Chine; Musquiki, kaede. 20. Aceranthus diphyllus Decaisn.; berberidaceae Juss. — Biku kwa, akino ikari bu na (Kob. Itok. 278). 21. Achyranthes aspera Linn. Thb.; amarantaceae R. Brn. Inokodosi, Fousidaka. 牛膝 Nieo mungun. 22. Aeonium chinen S. et Z.; ranunculaceae Dec. — Kabutso sau, 附子 Fotsiens, j. Bousi. 23. Aconitum japonicum Thb. — Tori kah out o, 尊膝島頭 Ts’ao ou t’eo, j. Sauoudsona. 24. Adenophora yokohamae Fisch.; campanulaceae Dec. — Isomorigane nin, Shirinotsuru (Kob. Itok. 479). 一 Yama daikon, Yamadana. 25. Adonis sibirica Patrin.; ranunculaceae Dec. — Fuku jousau, 側金盞花 tegakin n horku, j. Sok kin ga n kwa. 冗日 Yougn, j. Guen る its sau, 2 ん ぶ gin がな j さ ponica んが Z.; orobancheae Richard. 一 Omovi kousa , ITiserousau , JNanban guiserou. 草黎蓉 Ts*a6 わ 0 な ng が ung， j. Sau%jouyau (Kwa wi , Herb.l. 9). 27. ぶが e が piaria Linn.; aurantiaceae Dec. 一 Kara tcitsi bana ， Kd る ou ， Kikok. Tchi , j. St； ホ 巧 橘 K が u ki な， j. Kooukits ; 臭 橘 Tch’eo な kiii , j. Siou kits. 28. ぷ sculus turbinata の.； sapindaceae Juss. 一 Totsino ki, ^:葉樹 TVl が dio ろ， j. Sitsiybvzjou が wa wi, Jrb.l ， 21). 29. Agrimonia viscidula Bung.; rosaceae End]. — Kin mi dso 从 Jiki , T soumat soukami • 籠ず 草 Lo な ngya tsao. j. Kio 认 gue sau* 〇〇. ムじ61)14 (516111 が航 じな 8, 61 2.; 131’が23わ31636 〇6〇3;ん 一 か1な80从1)(1 な ふ 6ろ《 ‘. 5 し Akel)ia 1〇わ3れ —— が ぇ7ぷ〇が ろ ななる だ ろく. 52. ムじ61)13 quercifolia 8. 61 Z. 一 ^ ふ 6 ろぇ •足なん 〇肛 ん 33. Ak舰a リ1111 が 3 〇がな心. 一 ^ 足 だ ろ !•, 足 だろ! •ふなん 〇がド な. 通 草 て’〇 な 明 お 3 も， 八 〇巧ぷ び成； 木通 1;’61111ミ， 310 た {80 な (甘が わ31：. I 化 と. 200). 34. が凸118 おのの 8. 61 2.; betulaceae — お化バ 3/ぴだなグ2« , ]11111€ら彷 パ. 赤 楊 い ミ 明， ：! •ぶ 6ぉ がな 从， 35. 成化 贴 式过り〇打たな 8 •が 么. 一 ぶ 《パ？ 20 お, ぶ 《館〇お. ホ 楊 了〇 的 yang, j. みん. グ なん 36. A 曲が 1〇9な8 lleterophylla et 2. ; ampelidがe 丘1111 比. 一 が〇 ろり が ィな 蛇萄葡 の1 を p6u む〇, j. ぶな わ 011 イ彷 2/. 37. hiji 1161 (savoir 858 8ge1311;36 〇1山 だ口〇 咨. 一 び ^ な ふな ざ ぴ??2 く •白 蘇 ?6 1161, ]• ぉリ€1い671 (技、で3、、ゴ， な€ 成 111 ， 16). 38. Atherospermum curii 611! が 1〇江 11. et 2.; apocynaceae 11 . 61:11. — Tsuga 80/11 (了 子 葦） (恥ホ， I が と. 370). 39. なんじ か 1江 わ61じ(1138 じ 11111 ©60. [5 1パ過13; (；01111)08加6 «11183. 一 8たれ ろ 0« リ化ん 大了黃 1る だ。 い 3’36, 马. ぷ なえ 7 がな ^ 80/11, 40. ム杵 か 0111643 elllp1；lca 8. 61 么.； 61：10過0636 Juss• —— ぶ彷夕 く〇ぷ 17722 716(1 8リん 弄が 木 1116, 马 •ぶが‘ ろ〇ん 41. -411 泣! •〇の日な江 japonica 了わ!). 一 ろ 〇 な 〇 ふる‘， 如 6祖 , ^ ぷ だろ 1. 馬醉木 かむ *8011; 1118, 三. ぶ 彷公〇 がろ 0 ふ,. 木 む,;。 1116 , ぶ が か'〇 足. 42. Anemone altaica Fisch.); ranunculaceae Dec. — It si gué SOM. 豬葵 T’oii k'oû が， j •の) お. 43. Ane 皿 one baikalensis Turcz. 一 Guin sakhalinensis. ’ 44. Anemone cernua Thb. — Okina 客 ous 彷, Kawar 化％ aïgo 、 Sja が uma るな な o. 白 頭 翁 Pe t’eôu ông, j. Faktsouw ろ. 45. Ane 曲 one dichotoma Lin 打， 一 sansgué sau, 46. Anemone hepatica Gaertnr, 一 Sou wama %az お n > Mi soumi sau ， Youkiwari sau , Kiou kiou ko %akouva • 寺 章 耳 詔 3 辛 Tchâng eùl si sîn, j. Sja/azisaïsin. 47. Anemone japonica S. et Z. — Ichthyomâ ミ uik ， Siou meï guik. 歌巧藥 Ts’ieôu chô が， j. Siou sjak yak; 秋が: 丹 Ts’ieôu meoù tân, j. 810 u bot an， 48. Anemone umbrosa Ledbr. 一 Ousi kara naki. 49. Anemonopsis macrophylla S. et Z.; ranunculaceae Dec. — Kousa rengué , Ilengué se る ma. 50. Antennaria margaritacea R. Brn.; compositae Juss. Yamafukum, Tsudo na, j. o wo, variet. 50 bis, A gerariera barba Linn. var. japonica Willd. 1, Kaiburui. 51. Apocynum venetum Linn.; apocynaceae R. Brn. Ba sikouroumoun des Ainos. 52. Aquilegia × burgeriana S. et Z.; ranunculaceae Dec. Odamaki bu na Hori oma ga, j. iki to saï (IIej: bar. Itok. 301). 53. Arabis hirsuta Scop.; cruciferae Juss. Nanajan, j. Nankasai. 54. Aralia can Linn.; araliaceae Juss. Tarane, j. Saubok. 55. Aralia edulis Linn. Oudo, Oudo modogui. Toko, j. Dokuwatsu; ± 當歸 Tokou t’ang. 56. Aralia japonica Thunb. Yatsudeno ki. 57. Aralia pentaphylla Thunb. Oukogui, 八旬茶 ki. 58. Ardisia crispa Dec.; myrsinaceae R. Brn. Man'iyushu, j. Syoushyaku. 59. Ardisia japonica Blume; Tsukingyou ga, j. Zikingyou bar. Itok. 60. Aristolochia kempii Willd.; aristolochiaceae Juss. Aloysia sonorum a; 馬梵鈴 Ma teoù ling, j. Batorei. 