Heraut; eene stem over Israe\u0308l en tot Israe\u0308l, jrg 6, 1855, no. 18, 05-05-1855 
1855. Zesde jaar (gang). DE HERAUT. EENE STEEM OVER ISRAËL EN TOT ISRAËL. Jes. Lil: 7: TprfrX Jttfr TDiX JPOtfÖ 310 It'iD De uitgave van dit Blad geschiedt geregeld op Zaterdag van iedere week. Prijs bij abonnement per jaargang ƒ 4.00, franco per post ƒ4.50. De intekening geschiedt bij alle Boekhandelaren en Postdirecteuren in dit Rijk. Enkele nummers zijn verkrijgbaar aan ƒ 0 Cents. Zaterdag, 5 MEI. Advertenties kunnen geplaatst worden van 1-8 regels tegen ƒ 1; elke regel daarenboven tegen 10 Cents de regel, buiten het zegelregt. Bijdragen, brieven en pakjes gelieve men franco te bezorgen aan de Redactie, Prinsengracht bij de Reguliersgracht te Amsterdam. BE PERSOON EN HET WERK VAN DEN MESSIAS. XVI. De Profeet Jesaja. Hoofdst. XL: 1—11. Troost, troost, Mijn volk! Het karakter, de profetieën van Jesaja eigen, wordt door de eerste woorden, waarmee het tweede gedeelte zijner voorzeggingen begint, kortelijk en krachtig uitgedrukt. Immers hij heet bij de Christenen, de Profeet-evangelist en bij de Israëlieten, de Profeet der vertroosting. En het eerste woord, waarmee Jesaja XL aanvangt, luidt: Troost, troost Mijn volk! Zoo er troost beloofd wordt, is de benauwdheid reeds verondersteld; en zoo de Profeet in naam van God, beveelt Zijn volk te troosten, dan wijst hij hiermee op Hem, die alleen verdient troost te kunnen verleenen. Jesaja richt het woord lot aan de Profeten der toekomst, of dienaren Gods aan wie met hem dezelfde taak opgedragen zal worden, om het volk Jehova's de boodschap des vredes te brengen. Aan iemand gelijk, die een gevoel, waardoor zijn gehele ziel beheerst werd, lang heeft ingehouden, te krachtiger uit, zodra het hem vergund wordt, alzoo ook breekt de Profeet zijn woord bij den aanvang uit in de herhaalde vermaningen: «Troost, troost Mijn volk!» Dit, alzoo luidt het woord, »zal ulieder God zeggen." Hieruit volgt, dat èn nood, èn vertroosting nog toekomstig zijn. De boodschap luidt zeer algemeen. Er komt eens troost, en wel van Hem, die alleen troosten kan, wil en zal. Hij komt, gepredikt door Zijne dienaren, voor Zijn volk, wiens God Hij is en blijft, onder al zijn lijden, tot aan het einde toe. Wie is Zijn volk? Ten eerste Israël uit Babel terugkeerend; daarna allen, wien reeds Johannes de dooper verkondigde dat het koningrijk der hemelen nabij gekomen was. Tot dit volk behooren allen, die thans, als vermoeiden en belasten, het rijk Gods deelachtig en den olijfboom ingeënt worden. Eindelijk weer Israël zelf, na lange verharding en verstrooiing, de kinderen van Jeruzalem, dat gedurende eenen geruimen tijd verwoest, door den voet der Heidenen vertreden werd. De bodem Gods zullen spreken naar het hart en tot het hart van dit Jeruzalem. Immers wij weten het reeds dat van den aanvang af het zaad en het land der belofte van elkander niet gescheiden kunnen worden, en dat Israël met Jeruzalem te zamen bloeit en kwijnt. Voorwaar het woord van God moet krachtig en scherper dan een tweesnijdend zwaard zijn, zoo het toegang tot harten vindt, die gedurende vele jaren verblind en verhard waren. Maar ook dit volk blijft Zijn volk, en Hij aarzelt niet zich hun God te noemen. Hierin toch ligt de rijkste troost besloten, dat het er bij blijft Mijn volk, uw God. Jeruzalem's dienst en strijd is vervuld. Alle nood, zoowel inwendig als uitwendig, al haar moeite, die zij aanwendt om den Heer te dienen, gelijk alle zonde met haar schuld en haar straf, is weggenomen; de zonde is weggedaan en het heil wordt ontvangen. Dit toch is de inhoud van alle evangelische prediking en het eenige wat zondige zielen en volken troosten kan. In plaats van straf en van voortdurende ellende, door haar wel verdiend, ontvangt zij dubbel van de hand des Heeren. Niet alzoo alsof zij dubbele straf voor haar zonden ontvangen had, trouwens dit is onmogelijk, maar zij ontvangt dubbele genade; want waar de zonde machtig was ten doode, werd de genade overvloediger ten leven. Deze barmhartigheid is daarom des te meer merkwaardig, omdat ze haar geworden is, bij al haar zonden, die vele en zwaar zijn. Jeruzalem geloof slechts, niet enkel dat zij dit alles ontvangen zal, maar eigene het zich in het geloof, als reeds ontvangen toe. Zo de prediking van de vertroosting des Heeren in de harten ingang vinden zal, moet zij er mede beginnen alles uit den weg te ruimen, wat hare aanneming belet. De verkondiging van de heerlijkheid des Heeren, wordt voorafgegaan door de vernietiging der heerlijkheid des vleesches. De boden Gods brengen Zijn heilswoord aan Sion, en de door de prediking gewonnen en bereide gemeente, wordt zelve de Heraldus Gods. Eene stevig roep in de woestijn - of wel ook een zwaar roep - in de woestijn bereidt den weg des Heeren." Onverschillig wie het is die roept, mits hij maar het Woord verkondige, van den Heer die komt. Niet de persoon, maar de stem des roependen beslist. In tegenstelling van de gemeente, die door den arbeid der boden gewonnen is, wordt de stem in den beginnen vernomen door lieden, die naar den toestand en de stemming van hun harten, veeleer op eenen woesten akker gelijken. Deze woeste grond evenwel, wordt bearbeid, omgekeerd, bekeerd. Dit is geschied toen Johannes de dooper, dit Woord der profetie in zijne eigene zending vervuld zag, en zoo Israël nu eens op nieuw eene woestijn geworden is, zoo zal ook wederom op den tijd Gods, de stem des roependen gehoord worden. Er komen dagen, waar niet slechts Israël, maar alle volken, op eene woestijn gelijken, en gelijk de Heer, toen Hij Zijn volk uit Egypte voerde, hen door de woestijn leidde, en hen stelde tot een koningrijk van priesters en een heilig volk, zoo zal ook eenmaal, het tot eene woestijn geworden volk, tot zijne rust gebracht worden, en zijne wederaanname het leven zijn uit de doden voor alle volken der aarde. De stem des roependen luidt: "maakt recht in de wildernissen een baan voor onzen God." Op liefelijke wijze vereenzelvigt zich de Profeet met zijn volk. Jehova is Israëls God en daardoor ook de God van al de volken die in het verbond, met hem gemaakt, worden opgenomen. In elke beproving, der genade openbaart zich God als onze God; maar vooral in Christus, in wijn God met ons is. Het volk zal den weg bereiden, voor den Koning die naderd. Israël moet zijnen Heer tegemoet gaan, dit eischt zijn God van hem; maar elke eis van die aard besluit in zich de belofte: want God eist geen ding, waartoe Hij ook niet tevens de bekwaamheid schenkt. Een stem zegt: Hoep! wat zal ik roepen? Alle aardse heerlijkheid is ijdel, elke eigen gemaakte vertroosting nietig en vergeefs. Maar iemand roept en wat hij roept moet hem gegeven zijn; daarom is het plicht en tevens recht om te spreken naar de wil des Heeren. Zonde is het, als men predikt zonder door Hem te zijn geroepen. Zonde is het, als men zijn hart schijnbaar voor de roependen dienstknecht, doch eigenlijk voor de Heer sluit. "Alle vlees zal tegelijk zien," alzoo luidde de boodschap, "dat de mond des Heeren gesproken heeft." Het moet daarmee beginnen te vernemen, dat alle vlees gras is, en alle zijn goedertierenheid als een bloem des velds. Veelal kleedt zich de tegenstand van het vlees in de liefelijkslen vorm, maar alle natuurlijke heerlijkheid, al verrukt zij het oog, en streelt zij het oor, blijft niet. De wind blaast daarover, de bloem valt af, de Geest des Heeren blaast er in, de dood die verborgen was, wordt openbaar. Soms om voor eeuwig te sterven, soms om naar leven te verlangen, en in het leven behouden te worden. Joden en Heidenen moeten eerst den dood smaken, om het leven deelachtig te worden. Het volk, ook datgene, welk vroeger "Mijn volk" genaamd werd, is gras. Het woord alleen van onzen God, Wien, als den Onzen de weg bereid werd, blijft, en met het woord, al wat uit dat woord geboren is. (Luk. XXI: 23; 1 Petr. 1:25). Zion herbouwd na de verstroying, Zion als de gemeente bij de komst van Christus in Israël gewonnen, Zion als het vergaderde Israël, de boodschapster Gods — verkondigt reeds door haar bestaan, en nog meer door het woord dat van haar uitgaat, aan alle plaatsen van het vernieuwde koninkrijk, aan alle gemeenten die vergaderd zijn: Ziet uw God. God in mij biedt zich aan als uw God. Immers elke prediking moest zijn een wijzen op den Heer, een voorstellen van Hem als den onze. Hij komt met macht om te bewaren, Hij komt met Zijn loon niet met het onze. Dit loon is altijd voor Zijn aangezicht, nooit door Hem vergeven. De sterke God is levensde leidsman Herder; kleinen en grooten, jongen enouden, vergadert Hij, weidt Hij, leidt Hij zachtkens. De arm die ze veroverd heeft, vergadert de verdwaalden, leidt ze tot den Herder, die zich in hen en met hen verblijft. De sterkere wordt in Hem zwak, de zwakker in Hem sterk, want Zijn kracht wordt volbracht in hunne zwakheid. DE APOSTAAT, Eene Paaschgeschiedenis. De tweede avond. (Vervolg en Slot van het vorige Nummer). Ja, zeide Rafaël, doch God is immer de allervolkomenste liefde, de liefde zelf, waarom zou Hij ons niet alles vergeven?" "Lieve vriend, hernam Ernst, gij hebt gelijk: God is de liefde. Wij moeten echter weten, wie God is en wat het woord Liefde betekent. "Wanneer gij slechts meent dat God de liefde is in die zin, dat God toegevend is en het zo naauw niet nemen zal, en zo als men zich in het gewone leven uitdrukt: veel door de vingers zal zien, — dan weet gij noch wie God, noch wat de liefde is. God, die in zichzelf heilig is, heeft alle werelden en wezens geschapen, opdat in hen Zijn heerlijkheid zich afspiegelen, en de harten daardoor Zijne liefde voelen en beantwoorden mogen. Op aarde moeten alle menschen in liefde tot Hem verenigd, een heilig, gelukkig leven leiden. De verhouding tussen God en de menschen moest in innigheid, teederheid en levendigheid gelijk zijn aan die tussen vader en kind of tussen een man en zijn vrouw. Dit rijk van vrede en van eendragt is niet meer op aarde. Wij weten, dat in plaats daarvan, zelfzucht, wreedheid, nijd en haat onder ons woelen; een ieder weet van zichzelf dat hij met in de kinderlijke verhouding tot God staat, waarin Adam eens stond. Dat heeft de zonde gedaan. De zonde nu is iets dat niet uit God maar uit ons voortkomt. Derhalve hebben wij ons zelf van het rijk Gods uitgesloten. Welke troost is het nu voor mij om te weten: God is de liefde, Hij wil uw gel, Hij heeft alles voor u gedaan; gij echter zijt uit dat rijk der liefde, willekeurig uitgegaan? God is de liefde: dat kan me echter aantonzen dat God deze of genen liefheeft, neen. Hij is de liefde zelf, Hij wil het goede, het reine, al wat heil, zegen, Vreugde en leven brengt. Wat echter vloek, dood, nijd, haat aankweekt, — de zonde — staat de liefde Gods tegen; deze liefde Gods moet zich openbaren als toorn tegen alle ongerechtigheid. De gerechtigheid Gods is niets anders dan de liefde Gods, die zich openbaart tegen verderf aanbrengende, tegenstelt. Op de zonde volgt de straf, en het geweten van de naar Gods beeld geschapen mensch erkent deze wet als rechtvaardig. De liefde Gods is derhalve voor de zondaar geen rustgevende gedachte, doch veeleer een tweesnijdend zwaard. De andere zijde van dit zwaard zal ik u zo aanstonds toonen. Juist omdat God de liefde is, wil Hij uw liefde, en komen slechts toe zoodanigen tot Hem, die Zijne liefde beantwoorden. Ware God niet de liefde, dan zou Hij misschien tevreden zijn, wanneer gij, met lijf en ziel aan bezigheden, vreugden en genoegens dezer aarde gehecht, nooit aan Hem dacht, en liem hoogstens bij enkele gelegenheden als den Schepper der planeten te voren aandacht gegeven, terwijl gij gaarne zonder einde op deze aarde verlangt te blijven, en de toestand na den dood en een onmiddelijke gemeenschap met God, liet niemand van u nadenken, noch van uw verlangen. God is de liefde, zij echter die zich door Hem wilt liefhebben, die Hem niet bemint, zijn gelijk aan een overspelige vrouw, die, haren echtgenoot ontrouw, spreekt. "Mijn echtgenoot heeft mij innig lief." Hoe kunt gij aldus spreken, zonder dat tranen van rouw en schaamte uwe stem smooren, o vrouw zonder liefde en zonder gevoel? Deze vergelijking kwam het gezelschap zeer ongepast voor, Ernst bemerkte het en ging voort. "Een vergrijp tegen de Aesthetiek (het schoonheidsgevoel) is in uwe oogen de grootste zonde. Gij vindt deze vergelijking zeer ongepast; zij wordt trouwens ook niet in Freiligrath gevonden, maar in het Oude Testament, waarvan zij zelfs als het ware het middenpunt uitmaakt. Uw Maker is uw Man, Israël, gij die de goden navolgt, zijt een overspelster. Evenals een vrouw haren man, Turning Jehova in liefde en onderworpenheid. Wilt u zich het Joodse volk tot Zijn bondgenoot. Hij verloste haar uit Egypte. Hij had haar het eerst lief en deed verstaan dat door het Paschal lam. Israël nam die liefde aan, bracht het Pascha-ofer en bestreek de deurposten met het bloed. Thans zijt gij van Jehova afgevallen, gij versmaadt Zijne liefde, gij verwerpt het offer der verzoening, — en bespot Hem daarmee dat gij van Zijne liefde spreekt: "Mijn lieve Heer," zeide de oude Jakob, "weet gij dan niet dat wij richten onze gebeden en aalmoezelen, God den Heer dienen en daardoor verzoening hopen te verkrijgen? Hebben wij niet een soort kippur?" "O ja," antwoordde Ernst, "gij hebt de Jom lappur, gebeden, aalmoezen, van alles hebt gij. — Slechts niet Jehova; gij wilt alles hebben, slechts niet de liefde Gods, gij wilt op alle mogelijke wijzen uwe zonden goed maken, slechts niet op die wijze vergeving zoeken, waarop Jehova het bevolen heeft. God zegt: die zondigt zal — niet boete doen, bidden, aalmoezen geven, neen, hij zal sterven, hij heeft den dood verdiend, al het geld der wereld, al het vasten, de zonde niet. Op den Jom kippur zeiven, in den dag, ligt geen kracht tot verzoening. "Het bloed heb Ik op het altaar gegeven, om voor uwe zielen verzoening te doen (3 Mozes XVI en XVII: 11) — niet den Jom kippur; deze heeft 24 uren en is een dag, gelijk ieder ander. Lieve vriend, dat hij zijn zonden erkent en de straf van God vreest, dat gevoelt hoe de zonde van God verwijdert en diens volgens ongelukkig maakt, zal niet rustig kunnen wachten, totdat de Jom kippur wederkeert. Maar daar ligt juist de knoop, dat gij niet voelt dat gij zondaars zijt. Ziet gij, David gevoelt zijn zonden als een zware last, die zo drukkend voor hem is; "mijn misdaden zijn meer dan de haren op mijn hoofd, ik ween in den angst van mijn hart." Jesaja roept uit: "Woe mij, ik verga, want ik ben een man van onreine lippen." Kent gij een zodanigen angst en onrust, een zodanige smart en wee, die gij van wegen uwe zonden gevoelt? Of gij zijt zooveel beter, godvruchtiger, vromer dan David en Jesaja, of... deze mannen zagen iets dat voor u nog verborgen is. Ik zal u kortelijk zeggen wat u ontbreekt. Gij hebt geen Jehova en derhalve weet of hij niet wat het is: Smart over de zonde te gevoelen. Tegen de Pantheïstische God, tegen het Al kan men niet zondigen, ook niet tegen den Architect van het Heelal. Slechts wel tegen den Vader, den Koning, den Verbondsgod, Jehova. Jesaja zag Jehova zittend op Zijn hooge en verheven troon, en hoorde den lofzang der Serafijnen: Heilig, heilig, heilig is de Heer der heirscharen. — En Jesaja roept uit: "Woe mij, ik verga, want ik ben een zondig en een onrein mensch." — Sommigen daarentegen voelen de zonde niet als zodanig. Jakob. "Doch gij weet even goed als ik, dat God niets onmogelijks van ons vorderen kan." Ernst. "God zal zeker niet tegenspreken. Ik moet derhalve zoeken hoe deze tegenspraak zich laat oplossen. Hoort naar mij, zoo bid ik u. Het offer, 't welk onze voorvaders op Gods bevel brachten, stelde hun levendig voor oogen dat God de zonde niet ongestraft kan laten, dat zij verzoend worden moet, en dat Hij uit genade en barmhartigheid het bloed, — het leven van het dier in plaats van het leven des zondaars aanneemt. De Israëliet zag in het offer aan de een zijde hoe strafbaar en vloekwaardig de zonde, aan de andere zijde hoe genadig en vrij ongeveer Jehova, is; doch deze offers moesten jaarlijks herhaald worden, en deze omstandigheid alleen bewijst reeds, dat de offerande van het dier zelf de zonde niet verzoenen kon. De offers waren slechts voorbeelden, voorafschaduwingen en profetieën van een offer, 't welk rein en vlekkeloos, onzondig en onschuldig, doch met bewustheid en vrijwillig, de zonde des volks op zich nomen en door zijn dood verzoenen, zoude. Jesaja was een der Israëlieten, wien deze feitelijke voorspelling: "het Pascha," diep in het hart greep; bij zag in den Geest het ware Paschallam, den Knecht Gods, den Gezalfde. "Als een lam," zoo roept hij uit, "zal Hij ter slagting geleid worden, en als een schaap, dat stom is voor het aangezicht zijner scheerders, alzoo zal Hij Zijn mond niet open doen. Om onze misdaad is Hij verwond, om onze zonden is Hij geslagen; de straf, die ons den vrede aanbrengt, is op hem, door zijn voort saatgezondheid is ons genezing geworden." (Jes. 53). Wanneer nu de knecht Jehova's, de tempel naar wien onze vaderen verlangend uitzagen, tot zijn tempel kwam (Mal. III: 1), zocht Jochanan, de zoon des kohen's, Zacharia uit: Zie het Lam Gods, dat de zonde der wereld draagt. En op het Paaschfeest werd Hij tot de slagtbank geleid en deed Zijn mond niet op, toen Hij geslagen en gemarteld werd. Aalmoezen. Johannes. Priester. en gaf Zijn lichaam (waaraan toch geen been gebroken werd) voor onze zonden over, en vergoot Zijn bloed om de wil van onze misdaden. En als Hij stierf, scheurde het voorhangsel des tempels; toen de Messias werd uitgeroeid, doch niet voor zichzelf, maar ons ten beste, toen was de misdaad verzoend en de eeuwige gerechtigheid aangebracht. Dit is het ware Paaschlam, eens en voor altijd geofferd; en hij, die dit gelooft, die de vergeving van zijn zonden alleenlijk daarom verwacht, omdat het Lam Gods, Zijn Gezalfde, voor hem Zijn bloed heeft vergoten, diens hart wordt besprengd met het bloed der verzoening, hij behoort tot het Israël Gods. Ziet gij wel hoe nu het bevel des Heeren niet meer onmogelijk is te vervullen? Op zoodanige wijze houdt gij en uwe kinderen het eeuwige leven. Wij hebben een Paaschlam, te weten Jeschua, Jezus de Messias, die onze krankheden droeg en onze smarten op zich laadde. Wanneer de zon verschijnt, verbleekt de maan; wanneer de bloem ontluikt, verdwijnt de bloesem: de Allerheiligste is gedood geworden voor de misdaad Zijns volks, en de offeranden van dieren houden op. Dit is mij alles zoo nieuw en zoo vreemd, zeide Jakob. Ik weet niet wat ik er van denken moet. Ik heb reeds menigmaal daarover nagedacht, dat wij de wet van Mozes niet houden kunnen, vooral wanneer ik zie hoe de hervormingsjoden daarom de geheele wet en Thafsfafschudden. Wij zijn in Galicië, en daarom hebben wij geen tempel, geen offeranden, geen altaar. Neen, antwoordde Ernst, niet omdat wij in Goles zijn, hebben wij geen Paaschlam, maar omdat wij het Paaschlam niet willen aannemen, zijn wij in Goles. De wet kan thans niet gehouden worden — evenmin als de maan zigtbaar blijft, wanneer de zon opgaat. Toon een kind een bloeiende appelboom en voer hem enige maanden later naar dezelfde boom wiens takken dan met appelen bedekt zijn. Het kind zal de boom met de witte en rode bloesems zoeken en zeer verwonderd zijn, wanneer gij zegt: deze boom, waarvan ik thans een appel voor u afbreek, is dezelfde die gij eenige maanden geleden hebt gezien. Geheel hetzelfde is het geval met de wet van Mozes. Zij is voor de tijden der eeuwigheid gegeven; doch in haar vervulling en volwindigheid heeft zij een andere gedaante, dan zij in haar bloeitijd had. De zoenoffers zijn verdwenen, nadat het ware offer, het ware Lam, op het Passenliftefeest voor ons leed; de Hoogepriester, die op Jom kippur in het allerheiligste ging, om verzoening te doen over zijn zonden en over die des volks, is niet meer in Israël, omdat de ware, de enige Hoogepriester gekomen is, waarvan God had gezworen: gij zijt kouden in der eeuwigheid. Nooit zal er een koning ontbreken op Davids troon. De koningen heerschen niet meer in Zion, doch de Zone van Davids, welken God op Zijn heiligen berg heeft gezalfd, wien David zelf zijn Heer noemt, regeert in alle eeuwigheid, gelijk geschreven staat in Psalm CX: 1. Gij zoekt de boom; doch de boom met de bloesems is verdwenen; en gij merkt niet, dat de boom, thans tot rijpheid gekomen, dezelfde is, die vroeger de bloesems droeg. Wanneer gij echter Hem ziet, die het Passenhooffer (eeuwiglijk), de priester de koning David is; wanneer gij Hem erkent, dan, mijn waarde Heer, zult gij op eens de geschiedenis van Israël, het Woord van God, verstaan. Dan zult gij erkennen, dat sedert de laatste achttien eeuwen Jehova uit Israël verdwenen is, (ja- zelfs Zijn naam wordt niet meer genoemd, in plaats daarvan toch treedt Adonaï en in de vertaling het woord de Eeuwige, een koude abstractie, die het hart niet vermag te verwarmen), dat deze achttien eeuwen de lange tijd zijn, door Hosea voorzegd, waarin de kinderen Israëls zonder tempel, koning, priester, Efod en terafim, en wat nog veel erger is, zonder Jehova, zijn zouden. "En als Rabbi M hier was, hernam Ernst, en tienduizend andere Rabbijnen, die de gelieerde Gemara van buiten kenden, en elke bijbelplaats op twintig wijzen uitleggen en verdraaien konden, wat dan? Zoudt gij het aan deze tienduizend Rabbijnen overlaten, te bepalen wat waar is en wat niet? — Ik heb met geen Rabbijn te maken. "Wee den valschen Profeten," die hunne eigen droomen en spitsvondigheden voor het Woord Gods uitgeven, en spreken: God heeft ons gezonden en het is niet waar. Mijn volk, die u leiden, verleiden u, en den weg uwer ballingschap." (Psalm CX: 4). paden slokken zij in. Die van hen geleid worden, worden achterlokt), in Gods Woord is alleen geldig," zoo spreekt Jehovah! Ontwijkt Hem niet; heden, daar gij Zijne stem hoort, zoo verhardt uwe harten niet. Laat daar de Rabbijnen met hunne wijsheid, keert terug tot Jehovah en tot den koning David; deze is de Joshua 2), die op het Paschafeest voor ons gestorven is. Dan zal God uwen afval genezen, hartelijk zal Hij ons liefhebben, Zijn toorn zal zich van ons afwenden. Ja, de tijd komt, hij is nabij, dat Israël zal terugkeeren tot den Heer Zijn God; dat zij de afgoden, Talmud, beschaving, Emancipatie, Filosofie, verlaten en zich wenden tot Hem die hen uit Egypteland gevoerd heeft en hunne heerlijkheid is. De Apstoten komen dan weer tot hunnen Koning terug. Dan zal Jehovah Zijn volk als een dauw zijn, Israël zal bloeien als een roos. Waarlijk dag en nacht heb ik smart en treurigheid in mij het hart van uwentwege, mijn broeders, mijn stamgenooten, en mijn dagelijksch gebed is, dat ook gij eindelijk uit uwe duisternis, uit uw ongeloof gered moogt worden. Daarom zal ik niet ophouden, u te bidden en te bezweren: »Komt en ziet, hoe vriendelijk de Heer is." Gelijk in het Hallel 3) luidt »de steen, die door de bouwlieden werd verworpen, is tot een hoofd des hoeks geworden.— Jeschua, die door de oversten des volks gedood werd, is weer opgestaan, hij is de koning David, Priester en Koning in Israël in eeuwigheid. Wel hem, die op Deze vertrouwt; wee hem, die Deze verwerpt!" »Dit vereist rijpe overweging, zeide Rafaël; het is niet gemakkelijk dat alles te geloven. Gij zijt bijna de eenige in deze stad, die aldus spreekt." »Ja, sprak Ernst, het vordert inderdaad rijpe overweging en alle rijpe overweging helpt niets, wanneer gij niet den God Israëls aanroept en van Hem bidt: »Geef mij licht; open mijn oogen, laat mij uwe waarheid erkennen." — God zal uw gebed verhooren." Zoo eindigde het gesprek. Lieve lezer, wanneer gij Jehova en den Koning David, den Messias niet kent, zijt ook gij een Apostaat. Keer weder tot Jehova, zoo zal Hij zich over u ontfermen. Zoek onzen God, want bij Hem is menigvuldige vergeving. "Wien heb ik nevens U in den hemel? Nevens U lust mij ook niets op de aarde! Bezwijkt mijn vleesch en mijn hart, zoo is God de Rotssteen mijns harten, en mijn deel in eeuwigheid. Want ziet, die verre van U zijn, zullen vergaan; Gij roeit uit, al wie van U af hoereert; maar mij aangaande, het is mij goed nabij God te wezen; ik zet mijn betrouwen op den Heere Heere, om al uwe werken te vertellen. (Psalm LXXIII: 25—28)." Jes. XX: 3, XII: 9, 15. de Verlosser. de lofspalmen van den 113den tot en met den 118de Wij geven ditmaal geene Mengelingen en nemen liet slot van het stuk u de Apostaat liever in zijn geheel op, meenende hierdoor aan den wensch onzer lezers te zullen voldoen, daar verbrokkeling het lezen nooit aangenaam maakt. I HEDERUSDESE WIE IXRAËLS IN AMSTERDAM. I BID-UUR in de Schotsche Zendingskerk. Dinsdag 8 Mei aanstaande, Deze Bidstond zal door den WelEd. Heer Mr. Is. da Costa geleid worden. Uitgegeven bij J. HOYEKER. — Gedrukt bij HOOGKAMER & COMP. te Amsterdam. 