Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 18, 1856, no. 1717, 31-01-1856 
De blad verschijnt geregeld twee malen per week. — Prijs per jaargang ƒ20; voor de buitensteden, franco post, met ƒ1.20 verhooging. — Prijs der advertenties, zonder net zegelrecht, 20 cents per regel. — Bijdragen, brieven, enz., behalve van de gewone correspondenten, franc. HOGE RAAD DER NEDERLANDEN. Voorzitter, Mr. F. de Gueuse, Zitting van den 18 Januari 1856. COMMISSARIAT. — COGNOSCMENT. — BLANCO-ENDOSSEMENT. — EIGENDOMS-RECESSION OP GEAGENEERD GOEDEREN. Commissarissen voor anderen op eigen naam in renten uit te betalen? — Ja. De houder van een cognoscement als zodanig vorderen, de officier van een arrest, op de daarin vermelde goederen gelegd. Het blanco-endossement van een cognoscement geeft de eigendom der goederen aan. Het oorspronkelijke arrest van het Gerechtshof in Zuid-Holland, mede gepubliceerd in Weekblad 1661, heeft de volgende middelen van stelling en verweer voorgelegd, te weten: 1. De toepassing van de art. 629, 1829 en 5 van de art. 76 en 77, in verband met de art. 3, ter zake van het magistraat's bevoegdheid om eene uitdrukkelijke voornemen, een dergelijke staat van feiten en bewijze te vorderen. Hierbij komt de artikel 1 van het Wijbestaat voor, waar volgens de algemene wetgeving alleen kan optreden voor en in naam van zijn woning en in naam van zijn echtgenote op eigen naam, terwijl de commissaris zodanig wel op zijn eigen naam en tegen genot van zijn echtgenote en voor zijn commissie ten behoeve van koophandel onder eigen naam in rechten maar geenszins onder eigen naam rechtsgedingen voeren, daarvoor ook onder eigen naam in rechten maar geenszins onder eigen naam rechtsgedingen voeren. 2. De indicatie in ieder geval alleen toekomt aan de eigenaren, wat vaststaat, dat de verweerders niet waren eigenaren van de opgevorderde goederen, zodat, alleen om deze reden, al regerend op eigen naam, wat er ook van de actie in vragen te zijn, verklaard niet-ontvankelijk, door dit niet te doen, de voormelde wetsbepalingen heeft het toch onverkeerd toegepast. J. is een zitting en verkeerde toepassing van de art. 508 en 136, waarbij een contract geen overeenkomst is, order zijnde, wel bij endosse, de testateur. Waren overgedragen; maar daaruit nog niet volgt, dat als de ten onrechte aanneemt, dat ook de bepaling van de van en voor wisselbriefjes geschreven, omtrent blanco-endosse aan toepassing zou zijn op het cognoscement, omdat boven anders, en al ware hier sprake van een wisselbrief, de eerste aankondiging op eigen naam, zich in geen geval zouden laten beïnvloeden door de bepaling van art. 136, omdat hier in feit aangetrokken, is dat op hen het cognoscement nooit, zelfs niet in geval van een endosse, toegekend; en ten andere, dat hetzelfde aan hen nooit zou kunnen vallen, omdat zij maar bloot als lasthebbers van hunne commissenten in kennis zouden moeten nemen van de verweerders zeker door de toe zending van een schrijven die geschied is, nimmer ontvankelijk konden worden. Op genaamde naam de daarin vermelde goederen op te vorderen, op grond van de art. 1200 nog maar alleen zoude moeten vorderen, dat haar to: het beloop harer verblijven het in pand bezeten cognoscement, maar in feitelijke verbinding met een revindicatie der geconsigneerde lading; waarbij het feit vaststaat dat de firma in het bezit van het pand heeft ten gevolge van pandgeving, en het uitvoeren van het arrest ook niet is aangenomen, dat er na die vervallen, vervaging van titel heeft plaatsgevonden, wat in feitelijke aangenomen, dat alleen door opdrag of levering van goederen heeft plaats gehad, zonder dat die levering ook al was gevorderd was in een rechtstitel van eigendomsdaad geschonden, terwijl dezelfde voorraad nu als eigenaresse der gearresteerde lading. Zelfs in de een of andere Plaats heeft gehad, hetzij aan de verweerders hunne commissie, en dat, zo men dit al niet zoude willen aannemen, dan zou het houden van het cognoscement als zoodanig ten hoogste geven het bezit der lading, en de vraag, of de houder eigenaar is, altijd zou blijven afhangen van den titel, krachtens welken hij, houder is van het cognoscement, zoodat de firma von Bauer en Comp., zo zij, al als wettige houder van het cognoscement zij aan te merken, krachtens baar quasipatentregt, daardoor nooit zou zijn geworden eigenaresse der lading, maar als zoodanig hoogstens zou kunnen zijn gerechtigd tot de actie van art. 520 W. K., doch geenszins tot rei vindicatio. Uit al hetwelk volgt dat de actie zelf, ook dan, als zij ware ingesteld door of namens de ware belanghebbenden, de lastgevers der verweerders, hetzij als eigenaars, hetzij als pandhouders, hetzij als cognoscementhouders, zou zijn niet-ontvankelijk en ongegrond, en dat het Hof door de toewijzing daarvan alle de voormelde wetspalingen heeft geschonden en verkeerd toegepast. Door de Mooge Raad enz., Gehoord de adv.-gen. Giebory, namens de proc.-gen., in zijn conclusie, strekkend tot verwerping van de eis tot cassatie, met veroordeeling van de eischers in de kosten, ook in die, aan de zijde van de mede-verweerder gevallen, alsmede in de boete van cassatie; Overwegend, dat als eerste middel van cassatie is voorgesteld: schending en verkeerde toepassing van de art. 629, 1829 en 1833 BW., en van de art. 76 en 77, in verband met de art. 3, 4 en 5, WW. K., door, in strijd daarmee, te beslissen, dat de verweerders in dezezelfde en op eigen naam konden ageren; Over deze aanzien, dat bij het beklaagde arrest feitelijk is uitgemaakt, dat de verweerders in deze niet zijn gewone lasthebbers, maar commissionairs; en dat daarbij juist is beslist, dat, vermits commissionairs voor anderen op eigen naam kunnen handelen, zonder zelfs te zijn gehouden hun commissente te noemen, zij dan ook noodzakelijk te dien zake op eigen naam in rechten moeten kunnen ageren; Over, dat als tweede middel van cassatie is aangevoerd: schending en verkeerde toepassing van de art. 508 en 136 W. K., omdat bij het beklaagde arrest is beslist, dat de verweerders te dezer zake op eigen naam konden ageren, hoezeer 1°. art. 136 alleen voor wisselbrieven is geschreven en niet op cognoscementen is toepasselijk; en 2°. in allen gevalle die cognoscementen zelfs niet in blanco op de verweerders zijn geëndosseerd, en zij hun bovendien niet als eigenaren, maar slechts als lasthebbers hunner commissente zijn toegezonden; Over deze aanzien, dat art. 508 W. K. bepaalt, dat cognoscementen aan order kunnen worden overgedragen door endossement; en dat, bij gebreke van bijzondere voorschriften daarvoor, de wetgever moet worden geacht, de regelen omtrent het endosseren van wisselbrieven ook voor het endosseren van cognoscementen te hebben gegeven; dat voorts de aard van het endossement, in blanco uitsluit de mogelijkheid van endossement op een bepaald persoon, maar van zelf medebrengt de overdracht van het cognoscement aan de houder; en dat derhalve de verweerders tegenover derden moeten worden aangemerkt als eigenaren der hun toegezonden cognoscementen. Over, dat als derde middel van cassatie is beweerd: schending en verkeerde toepassing van art. 629, 639, 667, 1197 en 1200 BW., van art. 507 tot en met 520, in verband met art. 136, W. K. en van art. 456 en 458 BW. (Gepleid voor de eisers Mrs. A. A. de Pinto en A. de Pinto, en voor de verweerders Mrs. A. J. Clant en J. C. Faber van Riemsdijk.) Kamer van Vacantie. Zitting van den 29 Augustus 1854. Voorzitter, Mr. J. Op den Hoep. Kan het bestaan van aanwijzingen door eigen erkentenis worden bewezen ? — Ja. Moeten bij het resumé der acte van beschuldiging alle feiten en omstandigheden worden herhaald en opgegeven, welke ten grondslag liggen van het begane misdrijf ? — Neen. G. van Boxel, volgens zijne opgave oud 34 jaren, van beroep opperman, geboren en laatst woonachtig te Rotterdam, heeft zich in cassatie voorzien tegen een arrest van het Prov. Gerechtshof in Zuidholland, recht doende in strafzaken, van den 19 Mei 1854, waarbij hij recht, ter zake van medepligtigheid aan de staltal, gepleegd bij nacht door meer dan één persoon in een gewond huis, door het desbewuste te nemen van het gestolen, is verklaard eerloos, en veroordeeld tot confinement van vijf jaren, en in de kosten, solidair, des noods bij lijfsdwang, op hem te verhalen. Nadat was gehoord het verslag van den raadsheer Jhr. Melort, en de mondelinge voordragt van Mr. J. G. Röellussen, namens den req., tot ondersteuning van het ingesteld beroep, heeft de adv.-gen, Dekkers, namens den proc.-gen., geconcludeerd tot verwerping deze voorziening, met verwijzing naar den req. in de kosten, daarop, gevallen. Devolgende Raad enz., Overwegende, dat bij pleidooi zijn voorgedragen twee middelen van cassatie, evenwel vooreerst schending der art. 427 en 433 Strafvord., in verband met de art. 437, 1 en 16 van datzelfde wetboek, op grond, dat in deze zoude zijn recht gedaan op een niet behoorlijk bewezen aanwijzing, namelijk op een erkenning, door de req. afgelegd voor den commissaris van politie te Rotterdam, blijkens het door dien ambtenaar deswege opgemaakt en ter terechtzitting van het Hof voorgelezen proces-verbaal, zonder dat blijkt, dat het op den ambtseden is opgemaakt; en ten tweede, schending van art. 206, in verband met art. 144, Strafvord., op grond, dat de req. zoude zijn schuldig verklaard aan meerdere feiten, dan hem bij het resumé der acte van beschuldiging zijn ten laste gelegd; O., omtrent het eerste middel, dat dit berust op een verkeerde voorstelling; dat immers de schuld van de req. bij het beklaagde arrest is aangenomen op onderscheiden aanwijzingen, volgens de achtste overweging voortgevloeid en uit de onder eede afgelegde verklaringen van getuigen en uit zijn eigen erkentenis; en dat reeds hieruit volgt, dat het bestaan van alle deze aanwijzingen rechtstreeks is gegrond op een van beide bovenstaande bewijsmiddelen, en niet op schriftelijk bescheid; O., dat dan ook de laatste dier aanwijzingen, bestaande in het, bij zekere gelegenheid, door de req. gehouden gedrag, en de daarbij door hem geuite gezegden, berust op zijn eigen erkenning, afgelegd in zijn verhoor voor den commissaris van politie; dat derhalve die erkenning geenszins (zoo als door de req. is voorgesteld) daarstelt de aanwijzing zelf, maar haar bewijs; dat, volgens art. 443, nr. 4, Strafvord., het bestaan der aanwijzingen kan worden bewezen door eigen erkenning van de beschuldigde, en dat dienovereenkomstig ook de bedoelde aanwijzing is bewezen door een bij de wet erkend bewijsmiddel; O., dat hieruit volgt, dat het eerste middel is ongegrond Ten aanzien van het tweede middel: O., dat bij art. 14A Strafvord. Hoofd van Strafzaken. Zitting van den 19 September 1854. Heeft de recht, door op grond van art. 24 der jachtwet een schuldigverklaring en veroordeeling uit te spreken, zonder verbeurdverklaring van den hond, waarmee de overtreding van gemelde wet is begaan, art. 44 dier wet geschonden? — Ja. De procureur-generaal bij het Provinciale Gerechtshof in Zuidholland is vermouth van cassatie tegen een arrest, door gemelde Gerechtshof in hoger beroep en bij verstek gewezen op 7 Juli 1854, en bevestigende een vonnis, op 9 Juni vroeger door de Arrondissements-Rechtbank te Leiden uitgesproken in de zaak van den gerechtigde P. Verwoerd, bouwman, wonende te Alphen, waarbij deze gerechtigde, ter zake van het laten loslopen van eenen hond buiten de kom der gemeenten en openbare wegen, onvoorzien van eenen slependen kruisbangel, is veroordeeld, zonder dat die hond is verbeurd verklaard. Nadat te dezer zaak door den raadsheer Provo Kluit het verslag was uitgebracht, heeft de advocaat-generaal Arntzenius, namens de procureur-generaal, geconcludeerd tot vernietiging van het beklaagde arrest, voorzoverre daarbij is ontzegd de eis tot verbeurd-verklaring van den hond, waardoor de overtreding is gepleegd, en dat de Hooge Raad, ten principale recht doende, met die doel te dien opzichte zal vernietigen het vonnis, in eersten aanleg gewezen, en den hond zal verbeurd verklaren, met last aan de gerechtigde om die te leveren of de geschatte waarde te voldoen, bij gebreke waarvan ook daarop de subsidiair uitgesproken gevangenis-straf toepasselijk zal zijn, met instandhouding van al het overige der beide rechtelijke uitspraken en veroordeeling van de gerechtigde in de kosten, in cassatie gevallen. De Hooge Raad enz., Gelet op de door den req. ingediende memorie, waarbij beweerd wordt: schending van art. 44, al. 1, der wet van den 6 Maart 1852 (Stbl. n°. 47), omdat de daarin vervatte bepaling niet is beperkt tot het geval, dat er is gejaagd of gevischt, maar is van algemeenen aard; Overwegende, dat bij art. 44, al. 1, der gemelde wet in het algemeen de verbeurdverklaring is bevolen van jagt- en vischtuig, waaronder ook honden uitdrukkelijk aangewezen zijn, zonder dat hier onderscheid is gemaakt, of die voorwerpen, om verbeurd verklaard te kunnen worden, al dan niet tot de uitoefening van enig jagdbedrijf of visscherij hebben gediend, en dat de kennelijke strekking dier bepaling is om de daarbij aangewezen voorwerpen aan verbeurdverklaring te onderwerpen, zoodra daardoor enige overtreding van die wet is begaan; O., dat in het door 's Hoge Raad bevestigde vonnis, in eersten aanleg gewezen, als wettig bewezen is aangenomen, dat een hond, den beklaagde toebehoorende, heeft losgeloopen buiten de kom der gemeente en openbare wegen, onvoorzien van eenen slependen kruisbungel; O. derhalve, dat de rechtbank, door te dezer zaken, op grond van art. 24 van meergenoemde wet, een schuldigverklaring en veroordeeling uit te spreken zonder verbeurdverklaring van den hond, waarmede de overtreding der jagtwet is begaan, klaarblijkelijk art. 44 dier wet heeft geschonden, en dat mitsdien die uitspraak te dezen aanzien behoort te worden vernietigd; Vernietigt het beklaagde arrest van het Provinciale Gerechtshof in Zuidholland van den 7 Juli 1854, voorzover daarbij de bedoelde hond niet is verbeurd verklaard, noch den veroordeelde is bevolen om dezelfde uit te leveren of deszelfs waarde te voldoen; en als nu hieromtrent ten principale recht doende, Vernietigt almede op dit punt het in eersten aanleg door de Arrondissements-Rechtbank te Leiden op den 9 Juni 1854 in deze zaak gewezen vonnis; Gezien het relaap, op den 24 April 1854 door den veldwachter der gemeente Oudshoorn J. Kelder opgemaakt, waarbij de geldswaarde van den hond wordt bepaald op 1 gulden; Gezien art. 44, al. 1 en 2, en art. 47 der wet van den 6 Maart 1852 [Stbl. n°. 47); Verklaart den in deze bedoelden hond verbeurd, met bevel aan den gereq. om dezelfde uit te leveren of daarvoor te voldoen de som van 1 gulden, als waarop deszelfs waarde is gesteld; Bepaalt, dat, indien de veroordeelde. Zitting van de Groot Maart 1855. Is daar, waar verweend is na de intrekking van het octrooi tot verweening, inderdaad ondernomen een verweening zonder 's Konings toestemming; en is daarop alzoo ter echt toegepast art. 1 van het Koninklijk besluit van den 17 Febr. 1819 (Stbl. nr. 6)? Ja. Is terecht beslist, dat onder de woorden: toezicht over alles wat betreft den waterstaat, in art. 190 der Grondwet, als een integrerend deel van den waterstaat mede is begrepen, zoowel de vergunning tot verweening als de intrekking daarvan bij maatregel van politie? Ja. Doet ten deze iets af het toezicht der Provinciale Staten, gewild bij art. 193 der Grondwet; of moet daarbij niet gelden het voorbehoud met opzicht tot den Koning, in dat artikel uitdrukkelijk gegeven? In laatstgenoemden zin beslist. Is het recht tot intrekking van een octrooi tot verweening, bij nietvoldoening aan de voorwaarden, in stede van in strijd te zijn met art. 626 B. W., veeleer bij dat artikel erkend? Ja. J. Heyneman, van beroep arbeider, wonende te Haastrecht, heeft zich in cassatie voorzien tegen een in hooger beroep gewenste arrest van het Provinciale Gerechtshof in Zuidholland van den 20 Nov. 1854, waarbij is bevestigd het vonnis der Arrondissements-Rechtbank te Rotterdam van den 26 Sept. vorens, bij hetwelke hij, ter zake van verweening zonder verlof der bevoegde macht, met toepassing van art. 1 van het Koninklijk besluit van den 17 Febr. 1819 (Stbl. nr. 6) en art. 1 der wet van den 6 Maart 1818 (Stbl. nr. 12), is veroordeeld in een geldboete van ƒ 10 en in de kosten. Nadat het gehoord het verslag van den raadsheer de Graaf en de advocaat van den requirant, Mr. J. P. Vailant, in zijn mondelinge voordrag, strekkende tot nadere toelichting der bij de memorie voorgestelde middelen, heeft de advocaat-generaal Arntzenius, namens den procureur-generaal, geconcludeerd tot verwerping van deze voorziening, met verwijzing van den req. in de kosten, in cassatie gevallen. De Hooge Raad enz., Overwegend, dat als eerste middel van cassatie is voorgesteld: verkeerde toepassing van art. 1 van het Kon. besluit van den 17 Febr. 1819 (Stbl. n°. 6), in verband met art. 1 Strafvord., op grond, dat het in eerstgenoemde bepaling voorkomend verbod van verveening, zonder toestemming, alleen zoude betreffen nieuwe nog niet aangevangen verveeningen, geenszins de voortzetting van reeds aangevangene; En dienaangaande, dat in deze is verveend na de intrekking van het octrooi tot verveening; dat ten gevolge dier intrekking was vervallen het verlof tot verveening; dat alzoo inderdaad is ondernomen een verveening zonder 's Konings toestemming, en dat derhalve daarop terecht is toegepast art. 1 van het aangehaalde Kon. besluit; En, dat als tweede middel is aangevoerd: schending of verkeerde toepassing van art. 1, in verband met art. 3, van het Kon. besluit van den 17 Febr. 1819 (Stbl. n°. 6), art. 190 der Grondwet en art. 626 B. W., op grond, dat de Koning zoude zijn onbevoegd tot de intrekking van een eenmaal wettig verkregen octrooi tot verveening, vermits de macht daartoe zoude voortvloeien, noch uit art. 190 der Grondwet, noch uit des Konings bevoegdheid tot het verleenen van toestemming tot verveening, noch uit het aan Zijne Majesteit toekomend politie-recht, en integendeel zodanige intrekking zoude strijden, zoowel met het recht van eigendom op den grond als met den aard van een octrooi; En daaromtrent, dat bij art. 190 der Grondwet aan den Koning is opgedragen het toezicht over alles wat betreft den waterstaat, en dat recht is beslist, dat daaronder als een integrerend deel van den waterstaat mede is begrepen, zoowel de vergunning tot verveening als de intrekking daarvan bij maatregel van politie; dat, wel is waar, bij art. 193 der Grondwet aan de Provinciale Staten is opgedragen het toezicht over alle verveeningen binnen hunne provincie, maar dat, blijkens de daarbij uitdrukkelijk aan den Koning behouden bevoegdheid, het aan anderen op te dragen, dit toezicht zal kennelijk is toegekend behoudens 's Konings toezicht, in art. 190 vermeld, en dat dan ook juist daarop en welke recht bij den aanhef aan het besluit van den 17 Febr. 1819 (Stbl. n°. 6), houdende bepalingen op de verveeningen, met immo is gegrond 's Konings bevoegdheid tot de regeling van deze aangelegenheid; En, dat het recht tot intrekking van een octrooi tot verveening is niet-voldoening aan de voorwaarden, wel verre van te zijn in strijd met art. PROVINCIALE HOVEN. De Regtbank zegt dat het moet zijn, eenhui, dat op zijn beurt door de destijds bestaande verordening werd gewettigd; minder juist, even te voren, dat het slechts moeten zijn buiten strijd met de wettige reglementen. Ik verwijl wederom te dien aanzien op wat ik deswege in de vorige zaak midden bracht. De titel van den geïnt. is niet art. 45 der wet van Germinal; quaestie is, meen ik, afgehandeld, en de raadslieden van den geint. gaan zelve zooverre niet als de Eindhovensche Regtbank. Zij hielden zich niet op die wetsbepaling; maar art. 45 der wet van Germinal is straks reeds opgemerkt, onderging een verandering bij de invoering van de bepaling van art. 18 van het arrêté-loi van 12 Juni 1804, het decreet impérial sur les sépultures du 23 Prairial an XII, ook ingevoerd en nog heden nagenoeg in deszelfs geheel regtsgeldig. Die bepaling veroorlooft toch godsdienstige plegtigheden buiten de gebouwen, in de plaatsen waar die te voren waren verboden, in plechtigheden besloten blijven binnen de tenceinte des lieux de sépultures. cf. Dalloz, Rep. ve. Culte, n°. 779, p. mihi 934. Maar wat zijn dat, die nissen de sculptuur, waarvan hier de reden. Wij vinden ze zeer uitdrukkelijk omschreven in art. 3 van het decreet, ils seront clos de murs de deux mètres au moins d'élévation. Het gemeentebestuur van Oudenbosch voldoet slechts aan dat schrift, en nimmer meer zal iemand bemoeilijkt worden als nu; er is dan voldaan niet slechts aan het decreet van maar zelfs aan wat de eerste al van art. 167 der Grondwet volgens regelmatig toegestane godsdienstoefening buiten gebouwen is. Maar, zegt de rechter a quo, art. 18 is onafhankelijk van art. Dat zag ik gaarne bewezen. Hoe de rechter dat deduceert uit de overwegingen, die aan zijn stelling vooralgaan, en waaraan hij ze ontleent door de woorden, dat hieruit al verder volgt, vat ik in goeden ernst niet; die woorden zeggen hier klaarblijklijk slechts een woordje, om het geheel zinloos, in hangend ta maken, en alzoo styli, quae nihil operantur. Hij geeft daargelaten of zij gegrond is, een beweegreden tot zijn gemeen gekozen, de volgende overwegingen, waar hij, art. 3 besprekende, zegt: voor de naleving geheel zoude staan ter verantwoording van de betracht gemeentebesturen. Dat is zoo; deze moeten voor de inrichting der algemene bepalingen zorgen. Maar, doen zij 't niet, en maken de ingezetenen gebruik van plaatsen, die geen wettige zijnen slechts zijn gedoogde, in afstand van wettige, dan moeten zij zich onthouden van 't gebruik der rechten, welke alleen aan de inrichting der wettige verbonden zijn behoudens hunne grieven tegen het gemeentebestuur. Dat is mij duidelijk! Het geval van art. 3 van het decreet niet, dan bestaat geen aanleiding om art. 18 in te roepen. Ik heb drie gronden, waarom ik 'ter voor houd, dat art. 18 zakkelijk in verband moet worden gebracht met art. 3 van het decreet. 1°. omdat, naar de gezonde leer van interpretatie, dezelfde woorden, op onderscheiden plaatsen in een wet moeten geacht worden volkomen dezelfde zaak te bedoelen, wanneer, ut in casu, een der plaatsen (art. 3) de opzettelijke vingering bevat der zaak, welke het woord moet aanduiden; 2°. omdat art. Maar, zegt de regerende al quo, onderscheiden Koninklijke besluiten zijn hier te lande licht gezien, waarbij speciaal ten aanzien van sluiting der begraafplaatsen tot afwijking van de bepalingen, dat decreet autorisatie werd gegeven. Van die onderscheidene leerde ik er zeer graag een enkele over. Ik geef overigens toe, dat waar arrêtés-lois, wat der aanvang en onderwerp betrekt, waren uitvloeiselen van het gezag, zulke arrêtés-lois konden worden geabrogeerd en Koninklijke besluiten (arresten van den Hoogeren Raad van 24 januari en 30 november 1847 (Weekblad nr. 696, 868), en ik heb je vorige zaak betoogd, dat van af 1814 tot in 1848 Z.M. de B, de materie van openbare godsdienstoefening in de hand had. Men heeft zich, zoo het schijnt, beroepen op Z.M. besluit van 30 april en 19 juni 1829 (Bijvoegsels tot het Staatsblad nr. 138 en 183), wat staat daar geschreven? Niets anders dan dat, naar de heden, de Gedeputeerde Staten zullen mogen veroorloven de afsluiting aan begraafplaatsen te geven, dan bij wat voorgeschreven was. En nu leg ik met den brief van het gemeentebestuur van Vrijdag ten bobe-eh het bewijs over, dat in die gemeente nimmer veel minder verkregen is de vergunning, welke zij had kunnen krijgen na aanleiding der provinciale verordeningen, opgesteld naar aanleiding van provinciale verordeningen opgenomen in het Provinciaal blad nr. 97 van 1828, en 75 van 1829. Die besluiten vinden alzoo in feit geen toepassing, het kan zich overal onthouden die in jure te onderzoeken. Het Koninklijk rescript van 19 november 1828, nr. 61, en de instructie van de administrateur voor het binnenlands bestuur van 13 december nr. 7, mede in het Bijvoegsel tot het Staatsblad opgenomen, geven slechts instructie ten opzichte van de artikelen 19 en 20 van Prairial en stroeken daarmede volkomen; datgene wat zeer uitdrukkelijk slechts van de algemene begraafplaats, overeenkomstig het decreet moeten worden of waren, dat kan niet zo buiten discussie worden gehouden. Noch Ik verklaar overigens noch in de Franse decreten noch landelijke of provinciale verordeningen op de mate van een attributief van rechten. Een titel voor jegening. PROVINCIAAL GERECHTSHOF IN NOORDBRABANT. Zittingen van 11 en 18 December 1855. Voorzitter, Mr. C. J. van Heusden Jr. Begraafplaats. — Besloten plaats. — Wet van den 10 September 1853. Zaak van den kapelaan P. van Bierstraten. (Zie Weekblad nr. 9, 1694 en 1699.) De procuratie-general Mr. P. J. A. M. de Willebois zegt hoofdzakelijk het volgende, ter aanvulling van zijn requisitoir, strekkend tot vernietiging van het vonnis a quo. Is de begraafplaats te Oudenbosch, waar ik hier de rede is, een besloten plaats? De rechter a quo beantwoordde die vraag ontkennend bij zeer juiste motieven. Aan gelijke strekking waren te doen de Rechtbank van Almelo en het Hof van Overijssel bij hunne verklaring van art. 167 der Grondwet in de zaak van den pastoor Warnsinck. Het argument tegen die leer, hetwelk geput werd uit de vertaling van art. 391 C. P., is een nu reeds versleten argument: het heeft zijn tijd gehad. De woorden besloten plaats vindt men in geen enkele Nederlandse wet terug; zou ik die in een Franse wet zoeken, ik zou mij er op verwachten te zullen lezen «lieu clos» en niet «enclos». Men gebruikt in recht de officiële vertaling, dusgenaamd van de Code Penal, behoudens, volgens een vaste leer, om zich aan den oorspronkelijken tekst te houden, waar twijfel rijst; dus in casu, waar 't een fijne onderscheiding van nagenoeg hetzelfde betekenende woorden geldt, is die vertaling niet te raadplegen. Het doel der wet doet de deur in de materie toe; dat hebben alle rechters, die tot heden art. 167 hadden te interpreteren, zeer goed begrepen en in hunne uitspraken toegelicht. De begraafplaats te Oudenbosch is aldus in den zin van art. 167 der Grondwet geen besloten plaats, omdat men van buiten ziet wat daar omgaat. II. Kan de geïnt. het beneficie der bepaling van het artikel, 2de al. van art. 167 der Grondwet, inroepen? Ik moet dat zeer bepaald ontkennen. Ten aanzien der verklaring van die bepaling kan ik mij gedragen aan mijn betoog in zake der Meerveldhovensche processie (Weekbl. n°. 1714), en ik vraag mij nu slechts meer af: a. is het gebruik der godsdienstige plegtigheden, waarvan nu de rede is, bewezen als reeds bestaan hebbende te Oudenbosch, tijdens de invoering der huidige Grondwet? b. was daarenboven dat gebruik toen gegrond op een wet of op een reglement? A. Ook de rechter a quo neemt aan, dat er moet blijken van een gevestigd gebruik (f. p.), maar springt over het bewijs van dat gebruik bijzonder ligt heen. Voor dat bewijs vind ik niets, benevens het beweren van den geïnt., dan een zeer onbeduidende verklaring van een enkelige getuige. Dat beweren van den geïnt. en de algemene bekendheid, waarop de rechter a quo recht doet (f. p.), zijn bij mij niet bekend als wettige bewijsmiddelen in zaken, die worden afgedaan naar de voorschriften van het Wetboek van Strafvordering. De geïnt. moet bewijzen. Excipiendo reus fit actor. Hij vraagt, dat het beneficie eener geheel exceptionele wetsbepaling op hem toegepast zou worden. Ik refereer mij aan het op dat punt door mij betoogde in de zaak van den heer van Moorsel en consorten. Ik ontken, dat het gebruik, waarop de geïnt. zich beroept, bewezen is. Doch vooral wensch ik een beslissing op het rechtspunt. B. Waar is de wet, het reglement, waarop dat gebruik in 1848 gegrond zou zijn geweest? gei t ' oti tin aanzien der feiten, den geïnt. ten laste gelegd, en bij het be- al Hor 6 v°nnis als bewezen aangenomen, aannemende de middelen en hel EleTen van den eersten regter; egin met betrekking tot het ontslag te diervoorziening van deregtsvervollde gegeven aan Z0U(ien de daadzaken, den geïnt. ten laste gelegd, in casu '"lil1 Q6 overtreding daarstellen: dat Tiende, dat art. 167 der Grondwet in bet tweede lid voorschrijft, alJ W oudens de noodige maatregelen ter verzekering der openbare h.J p[# ' de openbare godsdienstoefening buiten gebouwen en besloten hJ 'e»t'Sea geoorloofd blijft, waar zij thans (in 1848) naar de wettenen , jjjj q ®«nteu is toegelaten; dat art. 45 der wet van den 18 Garminal Xdejaar het verrigten J j)] 8°dsdienstoefeningen of godsdienstplegtigheden buiten kerkgebouwen df zijg60 Vet'biedt iu steden, waar kerken ran verschillende gezindheden bSi'I Ó 6a m'tsdien in andere gemeenten toelaat; dat ten aanzien dier strekking van gezegde wetsbepaling geen if' l e overblijft, wanneer men haar in verband beschouwt met art. j,jt «Is ? c,0,lventie, als een deel der voornoemde wet af gekondigd, waarbij, kansel de openbaarheid van de eeredienst was aangenomen, iof f10'1 gedragende naar de reglementen van politie, door de Regering als een v'ehoud der openbare rust noodig geacht; dat deze wet bij Keizerlijk decreet vaa den 22 Junij 1810 in het ,'^it^ ^emeiit Breda, waartoe de gemeente Oudenbosch behoorde, is t. HW'0'1' vei'klaard en eerst bij art. 14 der wet van den 15 Sept. 1853 behoudens de bepalingen, bedoeld in art. 167 der V,*et. is afgeschaft, en mitsdien art. 45 dier wet als de wettige di« Dpe ' e:"ing moet worden aangemerkt, wanneer buiten de steden de godsdienstoefeningen buiten gebouwen en besloten plaatsen Vraten, zoo'ang n'et worde aangetoond, dat bedoelde wetsbij eene nadere wettelijke verordening was afgeschaft of geïn , 'Vu'' vervangen, van welke afschaffing, wijziging of vervanging. i« q Stt geen blijk aanwezig is; dat de gemeente Oudenbosch niet tot de steden behoort, bij 1j# I W d der voormelde wet bedoeld; dat de geïnt. door het hier#,tt. r "^gehaalde feit mitsdien niet heeft overtreden de bepalingen van jsf'i l;et t 611 (J der wet van 13 Sept. 1853 (Stbl. n". 102), in verband met | Vofjt eede lid van art. of pleit Mr. A. F. X. Lutten.) ifli j,.. Sovereign gelegenheid worden nog de volgende verbeteringen op te merken in het verslapen van de rede van de heer de Villebois, voorzien in Weekblad nr. 1714: tot" ' kol. 2, onder nr. II, moeten de woorden «de daar bedoelde» in de laatste» tusschen haakjes worden geplaatst. In de eerste kolom staat: «daarop slaat de wet.» Lees: daarop aan genoegzaam aan het slot, staat: «godsdiens» Lees: godsdienstoefeningen. In de zeventiende kolom staat: «en goede verstandhouding.» Lees: en goede verstandhouding. In de daarop volgende regel staat: «en, zoo veel.» Lees: en, zoo veel. In de vijfde kolom staat: «onze godsdienst.» Lees: onze godsdiensten. Provinciaal gerechtshof in Zeeland. Zitting van den 6 November 1855. Voorzitter, Mr. A. P. van Doorn. Regiek, — Regter, — Eisers, — Verknechtheid. Is het voorgekomen ter beoordeling van verknochtheid gevraagd worden naar aanleiding van een andere zaak, maar denzelfden rechter aanhangig? — Ja. En middels ook worden aannemend door den eiser? — Ja. I f et Ho II 'JJ 0 heeft het vonnis der Regtsbank te Middelburg, medegec frequent bij het volgende arrest: I enz., in wat, et regt aangaat, dat ten deze valt te onderzoeken, is de appellante verzocht zamenvoeging der beide op verjaard denzelften regter aangebrachte vorderingen in rechtsstel te brengen, dan wel door den eersten regter deugdelijk geweigerd; het Woord, dat, ofschoon het Wetboek van Burgerlijke Recht geen spraak is van voeging, doch van verwijzing, en wel te meer zulks in de gevallen, bij art. 158 bepaald, is niet redelijkerwijze zamenvoeging van verknochte zaken, bij den; vat hij aanvragen, daarom niet door de wet is uitgesloten; fan van voor een goede rechtsbedeling het allezins noodzakelijk is, dat et tastbaar verband tusschen twee op verjaren niet en, ofschoon bij denzelfden regter, aangebrachte regten, er moet en sa door een afzonderlijke behandeling, maar steeds dat dezelfde uitspraak ten aanzien van beide wordt beslist; te meer in het oog springt, wanneer men in de aanmerking neemt van vroeg voeging der vordering tot van waarde van een vragende, en gelegd conservatoir beslag, ter verzekering van de eisch gevorderde betaling van een som van 20,000 gulden aan een jonge vrouw, die nu geint. Mogt in gebreke blijven rekening lood afdoen van zand gehouden beheer, en de ver- n a valt te h. (Gepost voor de appellante Mr. Ph. van den Beek, en voor de geïntimeerde Mr. P. J. G. van Diggelen.) ARRONDISSEMENTS-RECHTBANKEN. ARRONDISSEMENTS-RECHTBANK TE BREDA. Zitting van den 20 November 1855. Voorzitter, Mr. J. Loke. Verzet tegen een dwangbevel van het heemraadschap van den Roozendaalschen en Steenbergschen Vliet. Onbevoegd-verklaring om van de middelen van verzet kennis te nemen, en het aangeboden bewijs mitsdien irrelevant. C. L. A. Cuypers, grondeigenaar, wonende te Woensdrecht, opposant en eischer, procureur C. F. Michielsen, tegen het heemraadschap van den Roozendaalschen en Steenbergschen Vliet, geopposeerde en gedaagde, procureur Mr. C. A. van Dam. De procureur Michielsen heeft voor den opponent ter rolle geconcludeerd, dat het der Rechtbank moge behagen, den opponent te verklaren goed opponent tegen het hiervoren vermeld dwangbevel, en voor recht uit te spreken, dat de opponent wel en terecht tegen hetzelfde is in verzet gekomen; voorts dat de aanslag, waarvoor dit dwangbevel is uitgevaardigd, door geen bevoegde macht, immens onwettig en verkeerd is geschied; wijder dat hetzelfde dwangbevel is uitgevaardigd mede op een onwettige wijze en dienvolgens, zowel de aanslag als het daarboven genoemd dwangbevel is nietig en van onwaarde; verder hetzelfde dwangbevel te vernietigen, en te gelasten zich van alle tenuitvoerlegging van hetzelfde te onthouden, met veroordeeling van het gedaagde heemraadschap in de kosten van het geding. De procureur Mr. van Dam heeft voor het geopposeerd bestuur ter rolle geconcludeerd, dat het der Rechtbank behagen, zich, voor zover noodig, onbevoegd te verklaren om van de aangevoerde middelen van verzet kennis te nemen, den opponent in dat verzet te verklaren niet-ontvankelijk, immens ongegrond, en, met handhaving van het ten processe omschreven dwangbevel, hetwelk geheel en volkomen effect zal sorteren, de opponent zijn eis en conclusie te ontzeggen, met veroordeeling in de kosten van het geding. De procureur Michielsen heeft nader voor den opp. ter rolle geconcludeerd, dat het zal worden verleend acte, dat hij als daadzaak stelt: -dat de heer J. van der Zaag, te Steenbergen, zich noemende en handelende als secretaris-penningmeester van het heemraadschap van den Roozevaalse en Steenbergen Vliet, zoomin als de mindere ambtenaren, als zoodanig is benoemd bij gesloten en ongetekende briefjes; persisterende overigens bij de bij introductieve dagvaarding en ter rolle genomen conclusie; en subordinaat, voor het geval het geopposeerde heemraadschap de bovengestelde daadzaak mogt ontkennen, concludeert voornoemde procureur Michielsen, dat het der Regtbank moge behagen, den opp. te admitteren, om die daadzaak, welke zal worden verklaard pertinent en concludent, door alle middelen van recht, speciaal door getuigen, te mogen bewijzen; persisterende overigens bij zijn vroeger reeds genomen conclusie. De procureur Mr. van Dam heeft nader voor het geopposeerde bestuur ter rolle geconcludeerd, onder inhaesie van zijn vroegere middelen en gronden, dat het der Regtbank behaagt, den opp. in zijn incidenteel verzoek tot het leveren van getuigenbewijs te verklaren niet-ontvankelijk, en, met voorbijgang daarvan, als ter zake niet afdoende, te wijzen, gelijk door geopp. is geconcludeerd, waarbij hij verklaart te persisteren. De Regtbank enz., Gehoord partijen, benevens de heer officier van justitie in zijn conclusie, strekkende, dat aan de eiser acte zal worden verleend van de door hem geposeerde daadzaken, doch dat de Regtbank, deze daadzaken passend, zich zal verklaren onbevoegd, om van die aangevoelde middelen van verzet kennis te nemen, immers en in allen geval de eiser in zijn eisen zal verklaren niet-ontvankelijk of ongegrond, en hem, met handhaving van het ten processe omschreven dwangbevel, zal verwijzen in de kosten; Overwegende, dat de opp., bij exploit van den 18 Mei 1855, met dagvaarding van het geopposeerde bestuur voor deze Regtbank, in verzet is gekomen tegen de uitvoering van een dwangschrift, op den 4 Mei vroeger door de ontvanger der sasgeïnten van de polders IJverlandiaan, de Cromhouten en het oude land van Steenbergen uitgevaardigd, en door de voorzitter van het collegie van heemraden van den Roosendaalschen en Steenbergschen Vliet executief verklaard, tot betaling van een somma van 211,14, wegens achterstallig, die de opp. over het jaar 1854 aan genoemd heemraadschap zoude schuldig zijn; Dat tot justificatie van dat verzet en van de daarmede in verband staanden eis tot nietigverklaring van gemeld dwangschrift door de opp. is aangevoerd, vooreerst, dat het heemraadschap, door hetwelke het koekier van omslag der sasgelden is opgemaakt, niet wettig zou zijn samengesteld, vermits daarin zitting heeft, de heer Mr. J. A. de Ram, te Bergen-op-Zoom, die niet tot de stemhebbende ingelanden hoort en mitsdien naar aanleiding van art. 5 van het reglement op het beheer der dijken en polders in de provincie Noord-Brabant van den 24 Febr. 1846, of van art. 4 van het nader reglement voor den Roosendaalschen en Steenbergschen Vliet, van den 23 Juli 1851, tot heemraad niet benoembaar was; En andere, dat de secretaris-penningmeester van het heemraadschap, die onder den naam van ontvanger der sasgelden het betwiste dwangschrift heeft uitgevaardigd, niet wettig zou zijn benoemd, vermits de voordrag tot vervulling van die plaats door ingelanden bij acclamatie en niet bij stemming met besloten ongetekende biljetten, naar den eis van het reglement, werd opgemaakt, welke laatste daadzaak de opp. heeft aangeboden, door alle middelen rechtens, des noods door getuigen, te bewijzen; O., dat het geopposeerde bestuur zich tegen het leveren van dat bewijs, als irrelevant, heeft verzet en ten principale heeft geconcludeerd, dat de Regtbank, zich zooveel noodig onbevoegd verklarende om van de aangevoerde middelen kennis te nemen, de opp. Zal verklaren niet-ontvankelijk, immers ongegrond in zijkle verzet, en het uitgevaardigde dwangschrift zal handhaven; Dat in rechten, dat heemraadschappen en polderbesturen, naar den regel, zijn openbare instellingen, wier samenstelling, werkzaamheden en bevoegdheden bij wetten en reglementen zijn geregeld, en die bij de Grondwet zijn gesteld onder toezicht der Provinciale Staten en het overtoezicht van den Koning; dat zulks bepaaldelijk het geval is bij het heemraadschap van den Roosendaalschen en Steenbergen's Vliet, voor hetwelk de Provinciale Staten van dit gewest in hunne vergadering van den 23 Juli 1851 een reglement hebben vastgesteld, dat bij Koning besluit van den 29 Aug. daaraanvolgende is goedgekeurd; dat de benoeming van dijkgraaf en heemraden als van den secretaris-penningmeester bij dat reglement aan den Koning is opgedragen, onder bepaling, dat zij zal geschieden uit een voordragt van drie personen, door stemhebbende ingelanden te doen; dat de opp. in deze geenszins heeft betwist, dat de personen, wier deelneming aan de handelingen van het heemraadschap hij als onwettig wil beschouwd hebben, door den Koning tot lid en secretaris-penningmeester zijn benoemd; maar dat de bewering van den opp. ziet ultiem toe op de bepaling, dat die benoemingen geen regtsgevolg kunnen hebben, de ééne, omdat den benoemde het radicaal ontbreekt, de andere, omdat bij het opmaken der voordragt een onregelmatige stemming heeft plaats gehad; dat echter zodanige controle over de handelingen des Konings of van andere autoriteiten, die nevens den Koning het administratief gezag uitoefenen, als een onderzoek omtrent de bezwaren zou in zijkle sluiten, niet is van de competentie der rechtelijke macht; dat deze competentie zich, naar aanleiding van art. MENGELWERK. EENE REGTERLIJKE DWALING. Op hetzelfde oogenblik of althans nagenoeg terzelfder tijd, toen de ongelukkige Lesnieii tot dwangarbeid veroordeeld werd wegens een misdaad waaraan hij niet schuldig was, en later zijn onschuld erkend zag, werd bij een ander vonnis van het Hof van assises te Ram een andere onschuldige veroordeeld, die in gelijksoortige omstandigheden verkeerde, doch, gelukkig, van minder gewichtigen aard. Even als in de zaak van Lesnik was het na het ondergaan van de straf, dat de waarheid aan het licht kwam; even als in de zaak van Lesniek was het op de verklaring der eigenlijke misdadigers, dat de onschuldige vrij verklaard werd. Jean Pater, bijgenaamd Havier, timmerman te Laveur, was het slagtoffer van deze regterlijke dwaling. Ziehier de geheele toedragt der zaak. Op de 10 Sept. 1853 werden twee landbouwers uit Ambres (Tarn), Frans Barthel en Joseph Jérémie, omstreeks tien uur des avonds aangevallen door een persoon, die met een stok gewapend was, en die, na ze hevig geslagen te hebben, het hazenpad had gekozen. Jérémie had zijn arm gebroken en Bartel zware wonden aan zijn hoofd bekomen. De adjunct van den maire der gemeente Sebastopol-Saint-Georges, waar het feit had plaats gegrepen, was gekomen om hen te ondervragen. Barthe verklaarde in de aanvaller Jean Pater herkend te hebben; en Jean Pater, die niet op voldoende wijze kon aantonen, hoe en waar hij den avond van 10 September had doorgebracht, werd tot een jaar gevangenis-straf veroordeeld, die onderging in het huis van bewaring te Alby, steeds met kracht volhoudend dat hij onschuldig was. Deze verklaringen en geruchten wegens valsche getuigenissen hadden later de aandacht van de justitie getrokken. Er werd een gerechtelijk onderzoek ingesteld, en het bleek te laat, dat de eigenlijke schuldige was zekere Aussal, en dat de veroordeeling van den ongelukkige Pater had plaatsgehad ten gevolge van het valsche getuigenis van genoemde en van twee andere personen, Escoute en Garriques, de adjunct zelf, die de gewonde had ondervraagd. Men geraakte er toe, om tot den oorsprong van het gebeurde te kunnen opklimmen, waaruit het volgende bleek: de gewonde Barthe en Jérémie, op den avond van 10 September een weinig beschonken, hadden een gendarme ontmoet, dien zij beleedigden. Op dat oogenblik kwamen twee bewoners van de gemeente, vrienden van de adjunct, Jean Aussal en Joseph Escoule, opdagen, en de adjunct zou gezegd hebben: «Ik ken den man, die u beleedigd heeft, het is Barthe, hij is te Ambres als een kippendief bekend, hij zou wel een gevoelige les verdienen, gaat hem die toedienen, Aussal. » Aussal, een ongemeen driftig man, die vroeger in handen van de justitie was geweest, liet zich dat geen tweemaal zeggen. Hij had zich vermomd, met een stok gewapend en op weg begeven, ten einde Barthe en Jérémie in een of anderen straat te lokken. Na de onjuiste verklaring van Barthe ten aanzien van Pater, kon de adjunct Garriques, voor wien zij was afgelegd, met een woord de waarheid aan de dag brengen, liet was op zijn aandrang, dat het misdrijf begaan werd. Hij deed zulks niet, vreezende voor gevolgen van zijn bekentenis, nam de aanklacht van Barthe tegen Pater aan; en verstond zich met Aussal en Escoule, opdat deze drie getuigenissen eensluidend zouden zijn en de ware schuldigen niet mochten ontdekt worden. Van daar de veroordeeling van den arme Payer. De gendarm ontmoette den adjunct Garriques eenige oogenblikken daarna, en men deelde hem het voorgevallene mede. De waarheid alzoo aan den dag gekomen zijnde, werden Garriques, Escoutes en Aussal op hun beurt naar het Hof van assises van Tarn verwezen, om gehoord te worden, als beschuldigd van vals getuigenis, en daarenboven, wat Aussal betreft, wegens slaan en verwondingen, ten onrechte op rekening van Payer gesteld. Het Hof veroordeelde Aussal tot zeven jaren dwangarbeid, Garriques tot vijf jaren dwangarbeid ter zake van vals getuigenis, en Escoute tot dezelfde straf gedurende twee jaren, wegens dezelfde misdaad. De tegenspraak, welke er bestond tusschen dit arrest en dat, waarbij Payer veroordeeld was, moest noodwendig ten gevolge hebben, dat beide aan het Hof van cassatie werden onderworpen. En met de daad heeft dat Hof voor de goede regeling der rechtspiering beide arresten van het Hof van assises van Tarn gecasseerd en de zaak verwezen naar het Hof van assises van Lot et Garonne. Daar is dezer dagen de eindbeslissing in deze gevallen: Aussal is schuldig verklaard aan de slaan en verwondingen, aan Barthe en Jeremie toegebracht en deswegen tot zeven jaren dwangarbeid veroordeeld. De straffen wegens vals getuigenis tegen Garriques en Escoute zijn gehandhaafd, en de voorzitter heeft luide de onschuld van Payer verkondigd en hem de verzekering gegeven, dat, als hij de bank der beschuldigden zou verlaten, waarop hij nooit plaats had moeten nemen, hij, geheel in zijn eer hersteld, in de maatschappij zoude terugkeren. WETTEN, BESLUITEN ENZ. Bij Z.H. Koningin besluit van den 22 Dec. 1855, n°. 83 is, overeenkomstig art. 47 der wet van den 28 Juni 1854 (Stbl. n°. 100), geregeld de wijze, waarop zal moeten worden kennis gegeven van het opnemen van arme krankzinnigen in gestichten voor krankzinnigen, en van niet-veroordeelde arme kinderen van gevangenen, die niet van de ouders kunnen gescheiden worden, in gevangenissen. Dit besluit is van den volgenden inhoud: Art. 1. Indien er noodzakelijkheid bestaat een armen krankzinnige in een gesticht voor krankzinnigen te doen verplegen, alvorens deswege door het bestuur, dat tot betaling van de kosten verpligt is, zij overeengekomen met een bestuur over zoodanig gesticht, hetzij hangende het onderzoek naar het domicilie van onderstand van den lijder, hetzij doordat het bestuur der gemeente, waar dit is gevestigd, in gebreke blijft de zaak te regelen, zal daarvan onverwijd aan Onzen commissaris in de provincie, waarin de krankzinnige verblijft, worden kennis gegeven door het bestuur der gemeente, in welke de krankzinnige, wiens domicilie van onderstand elders is, of geacht wordt te zijn. zich bevindt, en, indien de officier van justitie in de zaak betrokken is, ook door dezen, met vermelding tevens, of en, zoo ja, wanneer de plaatsing in een gesticht al dan niet reeds is geschied, of, in afwachting van den verderen loop der zaak, zal geschieden. Art. 2. Indien een arme krankzinnige in een gesticht voor krankzinnigen is opgenomen, alvorens uitgemaakt zij, door wie de kosten van verpleging zullen worden betaald, zal het bestuur van het gesticht onverwijd na de opneming daarvan kennis geven aan Onzen commissaris in de provincie, in welken het gesticht gelegen is. Art. 3. De voormelde kennisgevingen zullen, behalve de omstandigheden, die de plaatsing van den krankzinnige in het gesticht noodzakelijk maken of maakten, al de opgaven bevatten, noodig om te geraken tot de aanwijzing van zijn domicilie van onderstand. Art. 4. De besturen der gevangenissen, in welke niet-veroordeelde arme kinderen van gehangenen, die niet van de ouders kunnen worden gescheiden, met die ouders zijn opgenomen, zullen, zooverwijld na die opneming, daarvan kennis geven aan Onzen commissaris in de provincie, in welke de gevangenis is gelegen, en daarbij de opgaven doen, noodig om te geraken tot de aanwijzing van het domicilie van onderstand dier kinderen. Art. 5. De vorm, in welken de voormelde kennisgevingen zullen geschieden zal door Onze commissarissen in de provinciën worden voorgeschreven. Art. 6. Onze voornoemde commissarissen zullen, onverwijld na het ontvangen der voormelde kennisgevingen, des noodig in overleg met Gedeputeerde Staten hunner provincie of met hunne afgelten in andere bij de zaak betrokken gewetens, door de ter hunner beschikking zijnde middelen bevorderen, dat zoodra mogelijk het domicilie van onderstand der voornoemde behoefigten worde erkend, of de noodige beslissing deswege worde gevraagd; dat het bestuur der gemeente, die als domicilie van onderstand is erkend of aangewezen, met het voorgevallen volledig bekend worde gemaakt, en dat de voldoening der kosten van verpleging, ook van die, welke hangend het onderzoek reeds zijn gemaakt, van de zijde van het bestuur ten spoedigste worde geregeld. Art. 7. Indien het aan Onze commissarissen in de provinciën uit de ontvangen kennisgevingen of uit het ingesteld onderzoek blijkt, dat de gemeente, waar de voormelde behoefigten domicilie van onderstand hebben, vermoedelijk niet zal zijn te vinden, brengen zij de zaak onmiddellijk ter kennis van Onzen minister van Binnenlandsche zaken. Art. 8. Indien de plaatsing van een armen krankzinnige in een gesticht voor krankzinnigen zoo dringend noodig is, dat daarmede niet wel kan worden gewacht tot na de erkenning of aanwijzing van zijn domicilie van onderstand, en de plaatsing niet kan worden verkregen, zonder dat enig bestuur zich jegens dat van het gesticht aansprakelijk stelt voor de kosten van verpleging, zal Onze commissaris in de provincie, waar de krankzinnige verblijft, het bestuur der gemeente, in welke de lijder zich bevindt, uitnoodigen, zich tijdelijk, totdat het domicilie van onderstand bekend is, tot het voorschieten van dier kosten te verbinden, behoudens verhaal op dat domicilie. IJOOGE RAAD. — Eduard van Straubenzee. Zitting van Maandag, 28 Januari. Voorzitter, Jhr. Mr. B. van den Velden. I. Conclusie door het Openbaar Ministerie genomen in zake: F. R. P. Mollinger e.v., tegen een arrest van het Hof in Limburg; adv.-gen. Deketh concludeert tot verwerping. Uitspraak 19 Februari. II. Behandeld het beroep van: 1°. P. W. G. J. van Baerle, tegen een vonnis van het Kantongerecht te Voorburg; rapport, raadsh. van IJsselsteyn; gepleit Mr. van Baerle. Conclusie bepaald op 11 Februari. 2°. C. J. van Baerle, tegen een vonnis der Rechtbank te 'sGravenhage; rapport, raadsh. van IJsselsteyn; gepleit Mr. van Baerle. Conclusie bepaald op 11 Februari. Zitting van Dienstag, 29 Januari. I. Uitspraak gedaan in zake: 1°. J. J. Merkelbach, tegen een arrest van het Hof in Limburg. Verworpen. 2°. J. H. Buser, tegen een arrest van het Hof in Gelderland. Verworpen. 3°. den proc.-gen. bij het Hof in Noordbrabant, tegen een arrest in zake P. J. van Ghert. Het arrest vernietigd en de zaak verwezen naar het Hof in Gelderland. 