De stem
vergeefs; maar eindelijk lostte het raadsel zich op, en wij leerden danken voor liefde, waar wij eerst over hardheid geklaagd hadden. Zoo heeft de mannelijke leeftijd zijn eigenaardige verrassingen, en soms is het, als trekt de nevel op, die onze kindertijd in ons aandenken omhuld hield. Dan zien wij in de herinnering orde, waar wij van wanorde spraken; leiding, waar wij toevalligheid vonden; licht, waar wij over duisternis klaagden. — En niet anders zal het zijn in de toekomende eeuw, als de kindertijd der aarde voor ons voorbijgaan zal zijn. Riep God hier Zijn kind tot geloven, daar verblijdt Het door helder aanschouwen, en de raadselen, die de aarde ons aanbiedt, lost de hemel beverdigend op. Als wij daar voor ons zien, wij ontdekken steeds nieuwe velden van kennis, gelijk hier soms de man van wetenschap een geheel nieuw grondgebied voor zijn onderzoekingen vond. Het vooroordeel is daar afgelegd, van dwalingen zijn wij teruggekomen en genezen van bekrompen misvattingen. Gelijk hier de man vraagstukken kon indenken, waarvoor het kind had geduizeld, zoo zal daar de ontwikkelde geest, ontheven van de beperkingen des stofs, de wieken ontplooien en, door den Geest des Heeren gedragen, zich verheffen in het gebied van waarheid en licht, om er onvermoeid en eeuwig voorwaarts te streven. En hoe verder hij vordert op die onafzienbare baan, des te meer geheimen worden er verklaard, waarover hij in den kinderstaat der aarde vruchteloos nadacht. Het boek der Schepping ontsluikt hem daar, waar hij nieuwe werelden en wonderen ziet, zijn hier verzegelde bladzijden. Het plan der Voorzienigheid, waarvan hij hier slechts enkele schakels ontdekte, overziet hij daar als een juist geordende keten. Het werk der verlossing, waarvan hij hier slechts kon stamelen met de tong van een kind, zal hij daar beschouwen met een reinen blik des engels. Zoo is het licht en klaarheid voor en rondom hem; en nu de terugblik? Zoo goed hebt gij in uwe mannelijke jaren het plan uwer kinderlijke opvoeding nimmer begrepen, als gij het daar zult verstaan, waarom God u juist langs dien, en geen anderen weg tot Zijnen hemel geleid heeft. Hebt gij ooit, in den geest, uw gestorven vader of uw zalige moeder om vergelding gevraagd, omdat gij hen te snel van hardheid en willekeur jegens hun kind hadt beschuldigd, - o, ik verbeelde mij, dat wij ook daar dikwijls zullen beschaamd staan en verlegen, dat wij in den aardschen kinderstaat hebben gemord, waar wij dan, als onsterfelijke mannen zullen zien, dat meer reden was tot danken en loven. Dan verstond gij het, bedroefde, hoe God u uit getrouwheid verdrukte; dan vernam gij het, teleurgestelde, waarom de vurigste wensch van uw kinderhart onverhoort is gebleven, en bij iedere nieuwe ontdekking zegt gij in zoete verrassing: "de helft was mij niet aangezegd." Wat wanneer te niet gedaan wordt hetgeen des tinds was, dan worden, ten tweede, de schuldigelingen der kindertijd ontleerd. Zoo gaat het reeds hier op aarde, wanneer wij althans de jaren der jongelingsjaren niet ongebruikt voorbij laten gaan. De man kan voortsnellen op een laan, waarop het kind nauwelijks voortkruipen kan; hoe ouder wij worden, des te vaster staan onze voeten, des te meer ontwikkelen zich de trachten; de man beklimt spoediger een berg, dan het kind een heuvel besteegt. En niet anders dan in een natuurlijk, is het in een zedelijk opzicht. Zoo wij in de school des levens geen volstrekt onvatbare leerlingen zijn, leeren wij dan eenigermate de gebreken afleggen, die het tind en de jongeling aankleefden. De jeugdige drift wijkt voor kalm bedaardheid, de kinderlijke onbeschondenheid voor ernstiger nadenken, de ongebreidelde hartstocht voor de eischen der meer ontwikkelde rede. Menig man schaamt zich over wat hij als jongeling voor een beuzeling achtte, en zoveel voert in later leeftijd de voornemens, die hij vroeger dagelijks schond. Een vijand, voor wiens sterken aanval wij bezweken, proberen wij, bij elkere ervaring, moediger onder de oogen te zien; een kruis, dat wij eens mierende afwierpen, leeren wij soms later geduldiger dragen, en de vaderlijke raad, dien wij eerst als dwaishheid verachtten, beginnen wij te waarderen als woorden van wijsheid. Zoo ontwikkelt reeds hier het kind zich tot man, en, nog eens, niet anders zal het zijn in de toekomende eeuw. Hebben wij hier dagelijks in velen gestruikeld, daar zullen wij op de baan der heiligmaking voorlopig gaan van deugd tot deugd, van kracht tot kracht. Voortgeleid door de Overste Leidsman, zullen wij wandelen zonder moeite en loopen zonder moede te worden. De kinderlijke ongehoorzaamheid van dit leven wordt vervangen door volmaakte overeenstemming met de leiding van de Heeren; de kinderlijke onvergentheid, door volmaakte eensgevoeligheid met Hem; de kinderlijke zwakheid tot het goede, door menselijke kracht in de deugd. Wel zullen wij niet op eenmaal een standpunt van heiligheid bereiken, waarboven de geest zich niets hoogers kan denken: ook op aarde worden de kinderlijke gebreken niet als met een tapverslag afgelegd. Ik stel mij voor, dat bij het nemen van de eerste schrede, die wij zetten aan gindsche zijde van het graf, nog vaker geen vaster zal wezen, dan de laatste, waarmede wij onzen loop aan deze zijde besloten. Maar gelijk hier ieder jaar, dat hem verder verwijderde van zijn wieg, de krachten des mans meer zag toenemen, zo zal daar de geschiedenis van ons hemelsch leven een geschiedenis van steeds toenemende ontwikkeling zijn. Is het niet te ongepast, het denkbeeld van tijd in de eeuwigheid over te brengen, wij durven zelfs gerustelijk begrijpen, dat iedere volgende eeuw ons verder gevorderd, dan de voorgaande zal vinden. En twijvelt er niet aan, wij zullen het bij de terugblik op de aarde dikwijks herhalen, wat wij hier vroegen bij de herinnering van ons kinderlijk leven: hoe was het mogelijk, dat wij zo traag, zo onleerzaam waren en onze ouders zo diep konden bedroeven? Maar gelooft het tevens, dat daar, gelijk hier, de gedachte aan dat verzuimde ons zal dringen tot vermeerderden ijver, en dat de dank voor een liefde, die zulke struikelingen vergaf, onze voeten zal sterken, om des te stand vastiger voorwaarts te treden. En nu verstaat gij het reeds, hoe daarboven eindelijk de ontberingen van de kinderstaat vergoed zullen worden. Slaat nogmaals op het tegenwoordige leven uw oog. Hebben wij hier in onze jeugd met tranen gezaaid, in onzen immer koude leven mogten wij vaak juichende maaijen. Kostte het leren als kind ons ook inspanning, als man vinden wij die moeite duizendvoudig beloond. Dan plukken wij er de vrucht van, dat vader de tuchtroep aangreep; want wij gevoelen het, anders hadden wij ons later niet voor Gods tuchtroep gebogen. Dan begrijpen wij, waarom moeder ons vaak donker moest aanzien; want wij ondervinden het, die blik heeft ons voor menigen mishandeling bewaard, die wij in het vervolg zouden beschreid hebben met bittere tranen. Dan onderschrijven wij het woord van den profeet: "het is goed dat een man het juk in zijn jeugd draagt," want het genot van een gelijkdenkenden levens is juist daardoor te schooner worden. En nog eens — niet anders zal het zijn in de toekomende eeuw. Dan zullen we het ons daar nog wel eens herinneren, hoeveel doren ons den voet hebben gekwetst, hoeveel knakkende rietstaven ons de hand hebben doorboord, even als de man zich herinnert aan den strijd en het lijden der jeugd. Maar gelijk deze laatsten hier weldra zijn verdwenen, zoo is daar iedere ontbekendheid van den kinderstaat geweken, gelijk een benauwde droom, waaruit men ontwaakt tot een schoonere morgen. De ontbering is voorbijgaan, maar haar vrucht is gebleven. En evenmin als hier de rechtgevoerde man zich ooit te beklagen had over de zelfverloochening, hem opgelegd in jeugdiger leeftijd, evenmin zal daar de hemelbewoner met recht kunnen verzekeren, dat hier de school des levens te streng is geweest. De jongeling had een tuchtmeester noodig, de man behoeft dien niet meer: zoo is het hier, en niet anders daarboven. Verzadiging van vreugde wacht er allen, die den volwassen leeftijd bereiken in het rijk der genade; verzadiging, te veel sneller, naarmate zij haar langer ontbeerden. Gelijk ouders hier vaak aan het kind niet al hun teederheid toonden, opdat het geen ontzag zou verliezen, maar als de zoon man is geworden, het hem zonder beperking doen zien, hoe lief zij hem hebben; zoo zal daar het eeuwig Vaderhart nog veel ruimer en voller voor Zijn kinderen slaan, dan hier, waar Zijn liefde soms den schijn van hardheid vertoonde. O, hoe vrij dan de borst adem zal halen, door geen gewicht van weemoed bezwaard; hoe vast de knieën dan zullen staan, niet meer knikken onder het kruis dat wij torsen; hoe helder dan het bogen van vreugde zal blinken, door geen tranen van smart meer beneveld! Lezers ontleent mij eerst de kindertaal van den kinderstaat dezer aarde en ik zal het U beter beschrijven. (Vervolg en slot hierna.) ANTWOORD op de vraag in N°. 131 gedaan. Bij het lezen in N°. 13 1 van het godsdienstig weekblad de Stem kwam mij de daarin gedane vraag onder de ogen. Ik meende, als regtsgeleerde, beter in staat te zijn die vraag te beantwoorden, dan een bijzonder persoon en rekende het daarom niet ondienstig de zelve zoo kort en grondig mogelijk te beantwoorden. De vraag is deze: Zijn diakenen der C. a. Gereformeerde gemeenten ook verplicht de zoodanigen te alimenteren, die van hun kerkgenootschap wettiglijk, overeenkomstig Gods Woord, zijn afgesneden? Wat beslissen hieromtrent, de Publicatie der Staten van Friesland van 15 Maart 1757, het Arrest van den Hoogen raad van 25 Januari 1850 en het Arrest van Drenthe van 25 Juni 1853? Op het eerste lid der vraag antwoord ik neen; en wel omdat de afgesnedenen niet meer lot van de Chr. Afg. Gemeente behooren en de Afgescheidenen zich slechts verbonden hebben om hunne eigen armen te onderhouden, niet de anderen die niet tot hun kerkgenootschap behoelen. Wanneer dus de afsnijding maar geschied is door een erkende gemeente, dan kan er geen sprake zijn van ondersteuning aan zulke afgescheidenen; Zie art 7 van het huishoudelijk reglement van Groningen en Utrecht, goedgekeurd door wijlens Z M. Willem II; Zie koninklijk besluit van 5 Juli 1836 en van 9 Januari 1841. Vraagt men waar dezulken dan behoelen ondersteund te worden? wij antwoorden: bij het burger bestuur. Dit is door de Gedeputeerde Staten der provincie Groningen voor eenigen tijd aldus beslist en de billijkheid hiervan valt ieder van zelf in het oog. Wat het tweede deel der vraag aangaat, hierom moet men het volgende aanmerken: Dat de publicatie der Staten van Friesland van 15 Maart 1757 wel spreekt van de schuldietsverplichting van de diakonieën van onderstand ook aan de afgesneden ledematen, doch dat daarvoor reden opgegeven wordt: dat de gemeenten zich van den onderstand ontsloegen door een onwettige afsnijding, daar zij de personen die in armoede dreigden te vervallen slechts afsneden. Wanneer dus door het genootschap verklaard wordt, dat zij om haar voldoende redenen, heeft afgesneden, heeft die publicatie van 15 Maart 1757 geen kracht; doch bovendien mist die publicatie (die in allen gevalle toch ook nog maar voor Friesland verbindend zou zijn) alle kracht, omdat zij niet behoorlijk afgekondigd is, terwijl afkondiging en behoorlijke bekendmaking een der eerste en wezenlijkste vereisten zijn voor de bestaanswaarde van elke wet. Wat het arrest van den Hoogen Raad aangaat van 25 Januari 1850, dit kan hier geen toepassing vinden; daar toch was alleen sprake van restitutie van gelden voor lidmaten welke door een andere diakonie tijdelijk ondersteund waren. Ook het arrest van het hof van Drenthe van 25 Juni 1853 beslist niets omtrent afgesneden ledematen, zodat zij, die verplichting tot onderhoud van afgesneden ledematen beweeren, zich niet op beslissingen van rechtbanken, noch op geldige wetten kunnen beroepen, noch de billijkheid van hun bewering staande houden. Mr. T. de Cock, advocaat te Groningen. JEZUS CHRISTUS OF DE OPGERichte BANNER (Jes. XI : 10 en 12). De Bijbelse geschiedenis levert ons duidelijke bewijzen, dat men al reeds van ouds onder de volkeren gewoon was banieren of vaandels te gebruiken, zoo ten tijde van nood als ook in den oorlog, die dan op een bepaalde verhevene plaats werden opgericht en vastgesteld, en wel als een werktuig van heil, toevlucht en zekerheid, en als een middel van gemeenschap en verassing van vele, die van alle kanten tot dezelfde kwamen toevloeien. Hierin vinden wij waarlijk een schoon voorbeeld, voor het diep gevallen menschelijk geslacht, dat toch, om de zonde wil, aan allerlei nood en ellende, ja de verdoeming onderworpen is (Rom. iii : 19); als gelovige aangemerkt, verkeert de mensch ook in oorlog (Gen. 3 : 15, Eph. VI : 12), in zeker gewisselijkheid in den nood vergaan en in den strijd moeten onderliggen, ten zij de eeuwige God, uit vrije genade, ook niet een banier had opgericht tot een toevlucht in den nood en een vaandel in den oorlog. — Wie is nu wel die verhevene banier? Het is de dierbare Heer Jezus Christus! en dat wel naar Zijn eigen woord, opdat een die in Hem gelooft, niet verderf maar het eeuwige leven hebbe (Joh. III: 16). Hij toch is het eenig en waarachtig middel van heil en zaligheid (Hand IV : 12). O! welk een dierbaar opschrift leest men in dit vaandel, het is: want die mij vindt, vindt het leven, en trekt een welgevallen van den Heere (Spr. VIII : 35); in Zijne gemeenschap al mens vindt men het leven en de zaligheid, de liefde, de vrede en het welgevallen Gods des Vaders. O! wonder van genade en aanbidding! Eeuwig waren wij allen in nood en ellenden vergaan, eeuwig van Gods genade en gemeenschap verstoken, eeuwig verzonken onder vloek en toorn van een Almachtigen en Rechtvaardigen God, indien dit Banier niet ware opgericht als een toevlucht van zekerheid, welke God voorgesteld heeft in een verzoening, door het geloof in Zijnen bloed (Rom. III : 25). Christus is ook de juiste Banier of eenige oorzaak van toevergadering: voor velen; want in Hem is gerechtigheid en sterkte, tot Hem zal men komen; maar zij zullen beschaamd worden, allen die tegen Hem ontstoken zijn (Jes. XL : 24); die met Hem gemeenschap hebben, genieten zulks ook met elkander (1 Joh. 1:7). O! welke ogen des geloofs, des verlangens en der liefde zien op Hem, die in zichzelf ellen- 1 dig en nooddruftig zijn (Ps. LXX : 6). O! welk een onuitsprekelijk voorrecht is het dan, te mogen leven onder het licht van het Evangelie, waarin Christus alzo wordt voorgesteld en verkondigd; wat onderscheidt ons van zo vele blinde heidenen en verharde joden die daarvan verstoken zijn? Voor allen die het Evangelie gehoorzaam zijn, is de eeuwigheid noodig om voor dit dierbaar geschenk en deze vrije gunst, God Drieëenig te verheerlijken! Helaas! hoe leert ons de droevige ervaring maar al te veel, dat er zo velen zijn, die het Evangelie ongehoorzaam blijven en dus ook God niet kennen, waarover ons hart ontroerd wordt met beving, wanneer wij hun vonnis lezen, namelijk: dat de Heere, met vlammend vuur wrakend over degenen die God niet kennen, en over hen, die het Evangelie onzes Heeren Jezus Christus niet gehoorzaam zijn; zij zullen tot straf lijden het eeuwig verderf, van het aangezicht des Heeren, en van de heerlijkheid Zijner sterkte (2 Thes. I : 8 en 9). O! zondaars of zondaressen die wel onder het Evangelie, maar tevens nog in de zonde leven, wat zal het u hard vallen onder de verkondiging die van deze heil en kruisbanier, moedwillig verloren te gaan? Gij prijkt met den naam van Christus die op uw voorhoofd, maar dient nog onder het vlaggen van de vorst der duisternis, wiens wil en begeerten gij doet, (Joh. VIII : 44); wij bidden dat u leest eens het opschrift in uw vaandel, het is: "de bezoldiging der zonde is de dood (Rom. VI : 23)!" maar veel meer bidden wij u hoort de stem van Christus, als Hij roept: "kwartiert u naar mij toe, wordt behouden, alle die u einden der aarde: want ik ben God en niemand meer (Jes. XII). XLV : 22; en helaas! Hoe velen zullen er gevonden worden, die zich vergenoegen dat zij zondaars zijn, maar tevens ook dat Christus als de kruisbanier voor hun is opgericht, zonder ooit hun zonden of ellenden, nooden of behoeften, gekend of betreurd, en daarom ook nooit de behoefte gevoeld hebben om in waarheid penitent onder deze banier te vluchten en in Zijne zalige gemeenschap te leven; Gij belooft u zelf den Hemel niet waar? maar eilieve! Leest eens het opschrift met ernst en belangstelling voor uw onsterfelijk deel, het is: Voorwaar, voorwaar, zeg ik u, tenzij dat iemand wederom geboren wordt, hij kan het koninkrijk Gods niet zien (Joh. 111 : 3) en ook niet ingaan (vers 5). Wie zal ondernemen de grootheid van het geheel te bepalen van die zelfvermoeiende en nog thans diep betreurenswaardige schepselen, en wel ouder dan het Christendom, die eene grote banier van eigen gerechtigheid, deugd en waardigheid hebben opgericht, waaronder zij veilig denken te kunnen vernachten; wij roepen hun nogmaals toe: ge denkt dat er geschreven staat alle onze gerechtigheden zijn als een wegwerpelijk kleed (Jes. LXIV ; 6), opdat gij door Gods genade nog leert hongeren en dorsten naar Gods gerechtigheid, die in Christus is (Math. V : 6). Hoe droevig is het dan in deze dagen dat er onder de waarheid lievenden zelfs, zoo velen gevonden worden, die ook banieren hebben opgericht, van onderscheidene beloften, gestalten, enz. en nog thans nog onder de banieren Christus niet op een recht wijze gekomen zijn, en daarom ook de ware rust, den troost, en de vrede niet gevonden hebben, maar de baren der zee gelijk zijn! In liefde wordt u dit nog voor gesteld; met alle leunenselen en steunsels is het nog te eeuwig ontkomen, zoo het niet Christus en Zijne gerechtigheid is, als de rots des heils wiens woord volkomen is. Haast u dan, om uws levens wijde, om tot Hem te komen en op Hem alle vertrouwen; want Hij wacht nog om genadig te zijn. Broeders en zusters in de leer, die de bovenstaande waarheid tusschen God en uw zielen leert kennen, o! wat vinden wij hier stoffelijk dankbare vernedering voor God, dat Hij, uit zijn eeuwige liefde, zulk een heilige banier voor ons heeft opgericht, die de toorn Gods voor ons heeft geërgen, onder welke wij eeuwig en rechtvaardig hadden moeten verzinken; laat het ons wekken tot wederliefde, om van nu voortaan de wereld en haar begeerlijkheden te verzaken, en de uitnemendheid, kennis en dierbaarheid aan deze kennis en heilige banier, om in geloof, kennis en gemeenschap met elkaar, voor zijn gezelijk aanschijn te wandelen, om zo bereid te zijn voor de eeuwigheid! O Gij hebt uw volk een harde zaak doen zien, door uw gestrenge wraak; door twist op twist het land gekreukt, en ons met zwijmelwijn gedrenkt. Maar nu hebt gij een heilige banier, tot roem van uw geducht bestuur, voor hen die U vrezen, opdoen steken; zó is Uw waarheid ons gebleken. T. J. J. NIEUWE VERBINDING. Gedurende lees ik in de Stem, dat sommige predikanten, welke een beroep ontvangen van een Gemeente om tot haar over te komen en haar te dienen, nogtans blijvende in de Gemeente waar zij staan, zich wederom plegtig aan de Gemeente verbinden, daar zij echter zich niet los of ontbonden van haar hebben gevoeld. Mijn oordeel is: wat niet los is blijft vast en gebonden, en bij iets dat vast en gebonden is, wordt het onnoodig dat opnieuw te binden. En wanneer een predikant een roeping ontvangt van een andere Gemeente, dat is naar mijn inzien, een weg voor hem om van zijn slaande gemeente los te kunnen worden; maar wanneer hij blijft, is zijn blijven juist het bewijs, dat hij niet los geworden is; want had de Heere hem losgemaakt, dan moest hij immers niet blijven, maar gaan? Derhalve schijnt het mij toe, dat het niet anders is dan een onnoodige bijzondere plegtigheid te maken in een Gemeente, waaraan geen volstrekte behoefte is! Onstweddend. K. H. TALEN, v. d. m. WAT IS TERUGGANG? (Vervolg van N°. 120). Dit toont de God, de God onzer Vaderen, die gij verlaten hebt, als ijverig over Zijne eer, door Zijne daden duidelijk met Zijnen vinger aan, (hadt gij slechts oogen om te zien en harten om op te merken), door ons deze heerlijkheid te onthouden en onze eer, roem en macht, die alle volkeren eerbiedigden, niet tot ons te doen wederkeeren. Wel is waar, de Deere heeft, om Zijns volks wil, de stillen en overgeblevenen in den lande, de ware Protestanten, die dag en nacht tot Hem zuchten, het, om der zonden wil, vertrapt en miskend, van alle eer ontbloot en beroofd Neder land, uit haren verachtelijken slaap, eenigzins begonnen te herstellen, door haren uitgeschrapten naam wederom op de lijst der volkeren te plakken; door eenen Vorst te geven uit den voor den ware Protestant zoo dierbaren stam van Oranje gesproten; door zegen te geven op onze en der vereenigde magten wapenen in Waterloo’s velden. Maar ach! waar is uw macht, uwe roem en eer, o Nederland! dat wel eer den Kastiliaan deed waggelen, den Gal deed beven, den Brit deed schrikken, — de Mahometaan roemde, de Neger en Moor in het Oosten en Westen eerbiedden en vereerden? Ach! zij zijn niet meer en, in plaats van den volkeren te gebieden en te beteugelen, wordt gij door dezen geregeerd en beteugeld. Ziet terug op den Belgischen opstand, oorlog en onderhandelingen; door wien’s woord moesten onze zegevierende wapenen, na tien dagen, terug deinzen? Wie legden bet embargo op onze schepen; wie ontnamen ons de Citadel en andere vestingen aan de Schelde; wie scheidde België van Holland, en maakte het eerste tot eenen vrije onafhankelijke staat? En door wiens hand kon en werd dit vervolgens? Is het niet door Zijne hand die daar zegt: «Door Mij heersen de Vorsten,» voorzeker — Ja, door Zijne hand; Waarom? Zou het niet zijn, Nederlandsch Protestant, omdat gij opgehouden hebt de eer van den God uwer Vaderen te handhaven en niet meer te protesteren tegen alle valsche leer: Want (zoo zegt de DEERE) die Mij eeren, zal ik eeren, maar die Mijn verachting, zullen licht geacht worden (1 Sam. II: 30). Doch niet alleen dat gij u toen hebt omgekeerd en afgeleid van het standpunt onze Vaderen, hetwelke bewezen is goed te zijn geweest, door uwe aangezichten van God tot den mensch, van de waarheid tot den leugen gewend hebt: God aan den mensch gelijk makende en, de Waarheid aan den leugen; door dezelfde even vrij en gelijke rechten toe te kennen, u verbroedert met den leugen, ten niet maken de Waarheid Gods, door uwe leugens; u zelve wijsmakende of hebt laten wijsmaken, God gelijk te kunnen worden, door uw verstand, wil en macht? Dit is volbracht in het jaar 1816, onder den schijn van God te dienen; want toen hebt gij dat standpunt geheel verlaten, waarop gij tot dusver nog verdraaid geplaatst stond. Ja, aanvankelijk al waart afgerukt, op, door en onder het geroep van voorwaarts! strijdt den goeden strijd, strijdt voor het geloof, eenmaal den heiligen overgeleverd! Door dat woord des leugens en des bedriegers, zijt gij arme Protestanten misleid en gerukt uit de vastigheid uwer sterkte, en hebt niets overgehouden van hetgene Uw Vaderen u hadden doen erven, tot een bezitting en vastigheid uwer Zaligheid, in tijd en voor de eeuwigheid. — Ja, door en onder dat geroep van uwe geleiders, die u en zichzelf verleidden, wordt gij nog dagelijks meer en meer verwijderd van dat standpunt, door u aan te wijzen en van verre te doen zien, die op en tot dat standpunt aan hun protestantse vaderen zijn teruggekeerd, alsmede nog dagelijks uit uwe gelederen (ontdekkende misleid te zijn en wordende verleid, indien vooruitgaande marsch) teruggaan: de afstand, (die tusschen u en hem alreeds bestaat, sedert uwen aftocht, dien zij vooruitgaan noemen, om u blind te doen blijven voor hunne verleiding, tot het haastig verderf, dat u zeker nadert naarmate gij u haast om vooruit te gaan), aan te tonen. Uw vooruitgang is dus waarlijk een teruggang. Want gij zijt niet alleen teruggegaan in het verliezen van den roem, de eer en de macht van ons dierbaar Vaderland bij de volkeren; maar ook door tot de leer van Arminius, Solinus, Rome, Pelagius ja zelfs tot Arius over te gaan; door Christus gerechtigheid te loochenen of krachteloos te maken; door u zelve daartegen of er voor in plaats te stellen, alsmede te loochenen dat Hij is de eenige, eeuwige, eigen, natuurlijke Zoon van God de Vader, door een eeuwige Generatie, en het persoonlijk bestaan van God de Heilige Geest, eens wezens, met de Vader en de Zoon. (Wordt vervolgd.) ONTWERP VAN WET TOT REGELING VAN HET ARM BESTUUR. 1e HOOFDSTUK. 2e Afdeeling. Kan opgaven door de besturen van alle instellingen van weldadigheid te doen, en van collecten Art. 10. De besturen van alle instellingen van weldadigheid doen jaarlijks, binnen de daarvoor door de minister van binnenlandsche zaken aan gewezen termijn, en in de door deze voor te schrijven vorm, ten behoeve van het verslag bij art. 195 der grondwet bedoeld, aan het gemeent te bestuur opgave van het getal der door hen ondersteunde of verpleegde; van het beloop hunner uitgaven voor beheer en voor onderstand van allerlei aard, en van dat hunner inkomsten door collecten, inschrijvingen of andere vrijwillige bijdragen en subsidiën — De besturen der burgerlijke en gemengde instellingen doen daarenboven alle verdere opgaven, door de regering noodig geacht. Art. 11. De bestuurders, die niet voldoen aan het voorschrift van art. 10, worden elk voor het geheel, met geldboete van vijf en twintig tot honderd gulden gestraft — Tegen de bestuurder die bewijst het zijne te hebben gedaan om aan het voorschrift gevolg te geven, wordt geen veroordeeling uitgesproken. Art. 12. De besturen der kerkelijke, gemengde en bijzondere instellingen van weldadigheid moeten, des gevraagd, aan de burgerlijke besturen opgeven, welke personen als bekende armen door hen worden ondersteund, en of een arme, die zich bij een burgerlijk bestuur heeft aangemeld, van hen al dan niet onderstand kan erlangen.— De bestuurders, die deze opgaven niet doen binnen veertien dagen na de aanvraag, worden elk voor het geheel, met geldboete van tien tot vijf en twintig gulden gestraft. — Het 2e lid van art. 11 is ook in dit geval van toepassing. Hoezeer het mijn voornemen niet is, u, lezers van dit weekblad, veel op te houden met mijn schrijven daarin, acht ik het nogthans niet onnuttig de bovenstaande artikelen, voornamelijk de drie eerste van het huidig ingediend ontwerp van Het op het armbestuur, aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal, (Zitting 1853 —1854, XXVIII), ter beoordeling voorgelegd, u mede te deelen. Naar mijne wijze van zien, ligt de geest en trekking dezer art. 10, 11 en 12 geheel in strijd met Gods Woord, en meent de Regering zulke wetten op art. 195 der Grondwet te mogen bouwen, dan is het wel diep te betreuren, dat er zulk een artikel in die Grondwet bestaat; want voor deze artikelen, zoo zij werken wierden, zouden de armbesturen aan de leiband der Regering worden vastgeketend, zodat men geen vrijwillige armbesturen meer zoude kunnen bekomen. Moge de algemene tegenwerking op het verseen van zulk een ontwerp van wet, door adressen niet achterblijven, maar spoedig in werking trekken eer het te laat is, opdat wij zulke ondragelijke banden niet van achteren zullen moeten betreuren. 's Lage. H. Joffers, v.d.m.; Uittreksel uit een briefwisseling. December 1842. ... Och wij kunnen ons zelven zoo moeilijk beoordelen of wij onzen voor- of achteruitgang in den weg der waarheid spreken. Alles gaat weer in redeneringen en beschouwingen over, en naar mate wij de zaak dieper en inniger voelen, kunnen wij er minder over redeneren. — God alles, wij niets, onze wil gedood — de Zijne levendig in ons. — Geen afgoden, geen stenen buiten Hem, — en dit alles in het midden van een leven in het vlees, dat niet anders dan op vlees rusten kan. Wie kan dat nu doen—Hij alleen. — En als Hij het doet, gaan wij den weg als van zelf. ... Alles tracht ons op te houden op den weg en die welke nieuwsgierig uitgevallen zijn, gelijk ik het ben, zijn als de jongens die een boodschap van de baas hebben en ondertussen voor iedere poppenkast blijven staan kijken. ... Het leven beschrijven, inzien, dat is het nog niet, maar het leven hebben, dat is het. Vreugde in Hem — te leven uit geloof in grote en kleine dingen, in het vertrouwen van een kind dat de Vader zoo gerust volgt, daar komt het op aan. Dat zij uw deel en het mijne. Bezitten wij dat, al het overige zal volgen. Binnenlandsch Kerknieuws. Groningen. Marum, den 4 December 1853. Heden werden wij verblijd; doordien onze Wel Eerw Leeraar Ds. E. J. Seeger ons bekend maakte, dat Z.Ew. voor de roeping naar de Gemeente Uithuislermeeden bedankt had. De Heere leere ons dankbaar zijn! Gelderland. Twello, 11 December. Heden, des voormiddags werden wij grootelijks verblijd doordien onze Leeraar E. Weersing bekend maakte dat Z. Eerw. nogmaals voor het beroep van de Gemeente Haren in de Provincie Groningen had bedankt. Geve de Heere, dat ook ditmaal deze bedankking moge uitloopen tot eer des Drieëenigen en vrijmagtigen Gods. Friesland. Haulerwijk, 4 December. Heden was het voor onze Gemeente eene blijde dag, dewijl ons het voorregt van den Heere geschonken werd dat wij voor het eerst in ons nieuw kerkgebouw mogten vergaderen. Onze Leeraar, Ds. J. Talsma, predikte over de gepaste woorden uit Ps. LXXXIV : 2 — 5. Eene talrijke schaar had zich vergaderd, en gelijk de eerste predikatie ons schetste een Godsman in zalige zielsgenoegens omtrent de openbare godsdienst, is het onze bede, dat zulk een woord, nimmer mag leven ons getuigen moge, door onze ondankbare verzuiming van een voorregt zoo ruim ons thans geschonken en zoo dikmaals door anderen met smart ontbeerd! — Het zij en blijve eene plaats des gebeds voor ons en onze kinderen, tot dat wij den Heere aan schouwen mogen in het eeuwig licht! Het voorgenomen plan is om de bovenvermelde eerste preek in de nieuwe kerk te Haulerwijk, door den druk uit te geven, want: 1°. Haulerwijk bevat eene behoeftige Gemeente, die wij gaarne een weinig te gemoet willen komen, om den kerkbouw, die zoo noodig was, te helpen dragen. 2°. De opwekking ten behoeve van onze broeders en zusters te 's Hertogenbosch, heeft onze genegenheden getroffen, en wenschten wij almede door dit middel onze mededeelzaamheid te bewijzen om ’s Heer en wille; en 3°. Hoopens wij nog wel een penningje te kunnen besteden, in het belang van de uitbreiding van het Koningrijk der hemelen op aarde. Achter deze willen wij eenen brief laten volgen van den zeer godzaligen Jozef Alleine, voor nagenoeg twee eeuwen Leeraar in Schotland, op eene waarlijk hartroerende wijze, aan zijn lieven en dierbaren vriend Samuel Rhetorfort, schrijvende over zijn eigen gebreken en Jezus volheid. Hierom zouden wij gaarne alom van onze geliefde lezers bevordering verzoeken en lijsten van interesse kenaren ontvangen voor den 8 Januari 1854; terwijl onze preek omstreeks dertig bladzijden zal bevatten, octavo formaat, en de prijs per exemplaar 20 cents zal bedragen. — Niets anders, dan het geloof door de liefde werkzaam, is hier de drijvende veer; dat ons tegen den bepaalden tijd genoeg samen deelneming blijkt, en wij zullen, zoo de Heere wil en wij leven, op het spoedigst aan de verwachting voldoen. Donkerbroek, 8 December 1853 J. Talsma, predikant. Correspondentie. Het stukje van het Sint Nikolaasfeest is te laat ingekomen om tijdig opgenomen te worden. Dat over Art. 8 is niet geschikt voor een weekblad. In het algemeen zij opgemerkt, dat het opnemen van Stukken in de Stem afhangt van den toon, welke in deze Stukken wordt aangeslagen; zulks is noodig om wanklanken te voorkomen. Zij moeten kort, klaar en krachtig te zijn, als, bijvoorbeeld, N° 1 der in dit nummer opgenomen ingezonden Stukken. Mag ik de WelEerwaarde Heeren algemene Correspondenten voor de Provinciën herinneren aan de door mij gevraagde Stalen voor het Naamboekje? Ten einde meer geregeld het wekelijksch Kerk nieuws te ontvangen, zal ik, vanaf 1° Januari 1854 eerstkomend, het verwachten van de Heeren Correspondenten in de bijzondere Classes van iedere Provincie, en elk hunner, voor de moeite ten deze, een exemplaar van de Stem toezenden, behalve die waarvoor zij zijn geabonneerd. Deze medewerking is ten hoogste belangrijk voor het nauwkeurig bijhouden van het wekelijksch kerknieuws, mitsdien ook van het Naamboekje, hetwelk ik zoo volledig mogelijk wenscht te leveren. Alle aan- en tegenvoorstellen ten deze, zullen mij steeds hoogst welkom zijn. Het is geen aanmatiging van mijne zijde, als ik dergelijke verzoeken doe; immens de Synode van 1851 heeft mij zulks speciaal vergund, door mij hare medewerking te beloven. Naar ik vernomen heb, zal de algemene Synode onze Kerk, in den loop van Juni 1854, alhier vergaderen. ERRATA IN vorige nummers. N° 119, pag. 3, kol. 3, reg. 26 van boven, slaat ik lees aan. N°. 119, pag. 4, kol. 1, reg. 32 van boven staat: Joh. 1:4, leest Joh. IV. N. 120, pag. 2, kol. 2, reg. 2 van onder, behoort te staan, » 2, » 3, » 23 boven, staat: eens begerde lijks hart, lees: of eens anders enz. No. 132, Bij het kerknieuws van Gelderland, staat Haasten, lees: Haasten. Verantwoordelijk Redacteur en Uitgever C.R. VINCENT. Sint-Bartholomeusstraat, nr. 113, te Zwolle. Gedrukt bij W. E. J. TJEENK WILLINK. 3de Jaargang. N°. 133. Donderdag 15 December 1853. DE STEM. Afsporing, is yet Kwestie; (2 Cor. 6: 17.) WEEKBLAD IN HET RIJK VAN DE WAARHEID GEREFORMEERDE KERK IN NEDERLAND. Dit blad verschijnt éénmaal 's week. Abonnementsprijs: voor Zwolle, per 3 maanden f 1.25 en franco per post binnen ons Rijk f 1.50; De betaling geschiedt per kwartaal op kwitantie van den Drukker. Men abonneert zich minstens voor drie maanden; afzonderlijke nummers zijn niet verkrijgbaar. Prijs der advertenties, van 1 tot en met 8 regels f 1.00, het zegel daaronder begrepen: elke regel meer 10 Cent. Brieven, advertenties, bestellingen en in te zenden stukken worden vrachtvrij, op werkdagen, geadresseerd aan het Bureau van dit Weekblad Sint-Bartholomeusstraat. N°. A°. 118 te Zwolle. Ingezonden Stukken. Zou de oprichting en vestiging eener Theologische School, ter dienste der Christelijk-afgescheiden Gereformeerden, in de gunst des Heeren zijn? Reeds hebben zich eenige stemmen doen horen, die het nuttige en wenschelijke zochten aan te tonen, van zulk een inrichting van hoger onderwijs in ons midden, ten einde de wetenschap uit te breiden en meer geleerdheid aan te kweeken bij onze Candidaten voor de heilige dienst; zij progen de gemeente op te wekken tot deelneming en ondersteuning ten deze, blijkbaar in tegenstelling met de reeds onder ons gevestigde Provinciale scholen. Ik bezit evenmin wetenschap als bekwaamheid genoeg om als beoordeelaar op te treden, of en in hoever er bij straks genoemde inrichtingen genoegzaam onderwijs wordt gegeven tot het op leiden van toekomstige Leeraars of Evangelie verkondigers. Dit alleen veroorlovaan mij te vragen, of de pogingen, die men thans tot het daarstellen van een enkele instelling ten deze aanwendt in het welbehagen, mitsdien in de gunst des Heren vallen? Zoo wij Gods handelingen met ons, Zijn heden ten dage door Hem uitgeleide volk, gadeslaan, dan zien wij daarin, vooral in het zenden van Leeraars, in vele opzichten een merkbare overeenstemming met de dagen der Apostelen. Immers het waren toenmaals niet vele rijken, machtigen, wijzen of edelen naar het vlees, maar visschers, tollenaars en slechte, onaanzienlijke mensen in de ogen der wereldlingen, die tot het grote, doch tevens heerlijke werk der bediening geroepen en gezonden werden. Ook in onze dagen heeft het den grooten Zender Zijn dienstknecht ten behaagd, daartoe, voor het meerendeel, handwerkslieden, scheepsgezellen, boerenknechts enz., te roepen en af te zonderen, en hoe veel zegen Hij, de Almachtige met deze zoo geringe middelen heeft gewrocht, is ons allen ten overvloede bekend. Zal het oprichten van een Theologische school niet alligt, bij haar eerste schreden de aanleidende oorzaak kunnen zijn tot meerde bemoeilijking en terugzetting, ja eindelijk voeren tot een bijna geheele uitsluiting van den geringeren stand, zoo als thans werkelijk het geval is bij het Hervormd genootschap, uithoofde der meerderde kosten en uitgaven, welke gevorderd worden voor de jongelieden of anderen, die het onderwijs verlangen? Nog meer! Zal een grotere uitbreiding van, met betrekking tot echte Godgeleerdheid, weinig betekenende wetenschappen, niet schadelijk kunnen werken op de ware praktijk der Godzaligheid, zoo onmisbaar noodig voor den recht Evangelie verkondiger, en zulks tot groot nadeel der Kerk? Zoude het niet verkieslijker zijn de jongelieden, zoo als tot nu toe heeft plaats gehad, te onderwijzen om het Woord Gods zuiver en onvervalscht, naar den zin en de meening des Heiligen Geestes te verklaren, dan van hen kennis te vorderen van de fabels en vertelsels der oude Heidense volkeren? Niet voordeeliger voor de Kerk, dat men hun zoeke in te scherpen, hoe zij eenmaal als Leeraars werkzaam zullen moeten zijn, om zielen te behandelen en aan ieder zijn bescheiden deel te geven; de gerusten, naam- en schijnchristenen te ontdoen, en ook met de inwoners een woord te recht tijd te spreken, door aan te toonen, welke de beginselen van Gods genade werk in de zielen zijn, en op welke wijze zulks kennelijk en openbaar wordt, dan hen te vermoeien en te beladen met een uitgebreide kennis in de Grieksche en Romeinse zedeleer? Als wij nu stilstaan en overwegen wat, ten aanzien van deze, door de Kerk reeds is aangewend en verricht, dan mogen, ja! dan moeten wij in allen ernst vragen: is het raadzaam en voorzigtig verdere pogingen aan te wenden ter verkrijging van een zodanige school? Rehoorren wij niet liever de aangewezenen weg en de leiding des Heeren te volgen, door onze Provinciale scholen te ondersteunen en te bemoedigen, opdat er in dezelfde, bij voortdurende, vooral gezorgd wordt voor goed en minder kostbaar onderwijs in de van ouds beproefde Waarheid? En wat leert ons de geschiedenis ten aanzien van deze? — Reeds in 1849 besloot onze Synode het oprichten van een Theologische school; de zetel daarvan werd met meerderheid van stemmen gekozen en bepaald; drie hoofd-onderwijzers werden benoemd, hunne salarissen vastgesteld, de omslag over de provinciën geregeld. Het scheen alzoo dat deze zaak eerlang haar vol beslag zoude verkrijgen. — Doch ziet! de altoos wijze raad des Heeren had het anders beslist! Eene provincie was Hem hier toe het middel; zij nam geen genoegen in het besluit en wel om den gekozenen zetel der school; hierdoor en wegens andere bijkomende omstandigheden, werd eene vertraging, ja zelfs eene verijdeling van het Synodaal besluit te weeg gebracht. — Zulks gaf aanleiding dat de volgende Synode een jaar vroeger dan naar gewone tijd was geordend, namelijk in 1851, met het doel om hierin vereeniging te bewerken, en den zetel der school op nieuw te bepalen. Maar toen ook bestond geen overeenstemming; want God verwekte zoo veel vrees, bezwaar of bezorgdheden, dat eindelijk, bij eene herhaalde stemming ter aanwijzing van de plaats alwaar de school zou worden gevestigd, een aanzienlijk aantal der leden van de Synode, hunne stembriefjes in blanco inleverden, of daarop geschreven hadden dat zij geen plaats konden of durfden verkiezen!! Intussen zegende de Heere ons in de bestaande inrichtingen. — De Leeraars, die zich tot het geven van onderwijs verleden, gingen vol ijverig in het hun opgedragen werk voort en werden door Hem gespaard en ondersteund; hun getal vermeerderde in sommige Provinciën; — door de Provinciën aangemoedigd, mochten zij de goedkeuring des Heeren mitsgaders die der gemeenten wegdragen; het getal der jongelieden, of van hen, die onderwijs verlangden, werd bijna verdubbeld; arbeiders werden in de gemeenten uitgestoten en deze laatsten meer gesticht en uitgebreid. — Zoo zegende de Barmhartige het eenvoudig werk van eenvoudigen!!! Mochten deze weinige regelen dienstbaar zijn tot een nauwkeurig beproeven en onderzoeken betrekkelijk de opleiding van toekomstige Leeraren, waarvan, in vervolg van tijd, zooveel voor ’s Heeren Kerk zal afhangen. Moge de Heilige Geest Zijn volk, maar in het bijzonder hen, die door Hem als voorgangers en opziener zijn geroepen, steeds in alle waarheid leiden, maar ook hen, alle nieuwigheidslerijen, waarmee het Genootschap, van waar wij zijn uitgeleid, overheerdt wordt, meer dan de pest doen mijden en vlieden. Uithuizen. R. H. van der Burg, Ouderling. Overdenkingen bij 1 Korintiëners XIII : 11. (Vervolg van N°. 132.) Is daarmede nu ’s Christens geschiedenis geëindigd? Nee, het was slechts de eerste helft, die wij noemden. 