Weekblad voor notaris-ambt en registratie, jrg 13, 1882, no. 630, 22-01-1882 
22 JANUARI 1882. N° 630 WEEKBLAD VOOR NOTARISENT EN REGISTRATIE. (Uitgegeven voor rekening der Broederschap van Candidaat-Notarissen in Nederland). DERTIENDE JAARGANG, Redacteur: H. W. J. SANNES, ontvanger der registratie en domeinen te Oirschot. Administrateur: H. F. W. KOLB, Candidaat-Notaris te ’s Gravenhage. Dit blad wordt elk Zaterdag verzonden. Prijs per kwartaal, franko per post, f 4.50. Advertenties van 1 tot 6 regels, f 1.25, voor iedere regel meer 20 Cents. Bedragen te zenden aan den Redacteur. Aanvragen om Abonnement, Advertenties enz. aan den Administrateur. INGEZONDEN DE AMBTENAAR DER REGISTRATIE. Misschien is er geen ambtenaren-betrekking, welke door het grote publiek minder wordt begrepen dan die der registratie. Slechts een enkele zal weten te zeggen wat er al zoo op een registratiekantoor voorvalt. En dat geldt niet alleen van hen, die zelden of nooit met registratie-ambtenaren in aanraking komen, maar zelfs van diegenen, die door hunne betrekking of waardoor dan ook genoodzaakt zijn zich nu en dan op zo'n kantoor te vertonen. Eén ding alleen is ieder duidelijk nl, het doel van belastingheffing. Dat spreekt trouwens van zelf; niets is tastbaarder dan het tasten in iemands beurs, niets gevreesder dan ’t woord belasting. De onbekendheid met het registratievak heeft een natuurlijke oorzaak. Hoe ook tot in ’t oneindige zou ’k haast zeggen gewijzigd en aangevuld, steeds is een uit den vreemde hier ingevoerde wet de basis der registratiebelasting gebleven. Een wet, met ’t oog op de Franse toestanden vervaardigd, en dat nog wel in de vorige eeuw, kan voor den Nederlandsche burger van heden niet populair zijn. Een wet van 22 frimaire jaar VII of naar Gregoriaanse tijdrekening 12 December 1798, die in fijne haarkleurige haakjes haar toepassing vindend wellicht niet ten onrechte de frimelwet is genoemd, moet voor hem wel met een sluier der geheimzinnigheid overdekt zijn. Daal voor geen wet dergelijke duisternis minder gewenscht is dan juist voor een belastingwet, behoeft geen betoog. Maar wat noodzakelijk is, ’t lijkt immens, dat we spoedig zullen uitroepen: «het dag het inden oosten, het licht schijnt overal!» De zoo ijvere en vlugge Nederlandsche wetgever zal natuurlijk wel zorgen dat de dag niet aanbreekt, waarop de Frimaire-wet ’t eeuwfeest van haar beslaan zal vieren. Hoe weinigen echter ook met ’t vak inderdaad bekend mogen zijn, ieder weet te zeggen dat ’t een mooi vak is. De registratie-ambtenaar staat in eere; misschien juist omdat zijn ambtelijke betrekking zooveel raadselachtigs omvat. Zeker geestig professor moge die ambtenaar eenmaal de plattelandsheelmeester van het recht hebben genoemd, en die titel moge geen eeretitel zijn als men let op ’t weinige crediet, dat zo'n geneesheer bij de doctoren en artsen der latere tijden geniet, ’s mans uitspraak heeft aan de goeden naam van ’t vak geen afbreuk gedaan. die zich voor 't examen bekwaamt, dat alles nog heeft te kruiden met de herderlijke voorschriften en verdere wetenschap, voorvat in meer dan 40 jaargangen van een eigenaardig boek, dat men een woordenboek zou kunnen noemen als 't daarmee wat meer gemeen had dan alleen de behandeling der onderwerpen naar alfabetische volgorde, dat verder een periodiek werk zou zijn, als 't niet zoo ongeregeld mogelijk verscheen, en dat eindelijk desalniettemin periodiek woordenboek heet. «Wat al geleerdheid» roept men onwillekeurig uit. 't Schijnt haast onmogelijk dat alles in een enkele hersenkas sam te persen. Men gevoelt medelijden met het slachtoffer, geroepen bij den welbekenden ommegang voor de examen-tuerschaar de verschalkte wetenschap uit te storten en te doen vergelijken met die van zijn mededingers. Alle mogelijke martelingen te beschrijven is mijn doel niet. Ook zou ik bevreesd zijn voor 't zenuwgestel van den rustige bewoner van 't vreedzame Nederland, als ik ging verhalen hoe men bij zóó'n examen (altijd in gedachte) van de bureaux van den burgerlijken stand zou kunnen worden verplaatst te midden van ... een rooversbende, aanzend op 's lands penningen. Al wat gevraagd kan worden, wordt gelukkig niet gevraagd. En de commissie, met 't afnemen van 't examen belast, verdient gewoonlijk niet anders dan den lof van zeer humaan te zijn. Op één punt zelfs zou men geneigd zijn haar wat minder humaan te wenschen, wanneer zij daarmee niet buiten haar bevoegdheid ging. Wat toch is het geval? Bij alle geleerdheid, door het K, B. van '56 gevorderd, schijnt één zaak geheel vergeten, nl. om van enige algemene kennis niet eens te spreken dat men zich behoorlijk, en zonder grove fouten, in zijn moedertaal weet uit te drukken. 't Zou waarlijk niet te veel geëist zijn. Of spreekt dat vereischt misschien van zelf? De commissie schijnt 't te menen; gewoonlijk wordt één schriftelijk stuk gegeven, waarvan de oplossing tevens zal dienen «ter beoordeling van stijl en voordracht.» Toch geloof ik dat zij, door aan stijl enige invloed op den uitslag van 't examen toe te kennen, buiten haar boekje gaat. Niemand evenwel zal haar dit euvel duiden. In de eerste plaats omdat de invloed, welke wordt toegeschreven, gewoonlijk zeer gering is (als er van de 125 te behalen punten 57 voor 't schriftelijk werk en daarvan bv. 8. voor 't bedoelde stuk zijn gesteld, zal 't mooi zijn als er van die 8 een tweetal voor stijl zijn afgezonderd, en in de tweede plaats omdat ieder zal toegeven, dat die invloed veel grooter moest kunnen zijn. In dit laatste ligt een grief tegen bedoeld besluit; de examencommissie kan en mag m.i. in haar streven hoe loffelijk ook niet verder gaan. Dat zij 't gaarne zou willen, meen ik uit haar verslagen te mogen opmaken. Daarin is op de gebrekkige taalkennis der aspiranten gewezen, nog eens gewezen en bij voortduurig gewezen (men zie no. 252, 338, 390, 496 en 572 van dit weekblad), soms wordt van stijl niet eens gesproken en dit schijnt ook minder noodig als men nagaat, dat de stijl van een taalverkrachter in den regel wel beneden het peil van 't middelmatige zal blijven. De klacht is dus niet nieuw. We hebben hier een oud liedje. Te treuriger, omdat 't alle uitwerking schijnt te missen, 't Is alsof ook hier zou moeten gelden: «das Lied, das aus der Kehle dringt, ist Lohn, der reichlich lohnel.» Alsof een examen-verslag geen doel heeft en, wijzende op tekortkomingen in het examen-programma, niet tot 't praktisch resultaat dient te leiden, dat dit naar de gemaakte opmerkingen wordt gewijzigd! Elke wijziging van art. 6. van het K. B. van '56 is uitgebleven 't Schrijven van zuiver Nederlandsch scheen dus niet noodig? O neen, dat niet. Maar men heeft waarschijnlijk bezwaar tegen de uitbreiding van een programma, dat reeds zoo hoge eischen stelt, al is 't niet juist op taalgebied. Op denzelfden grond werd bij de behandeling van den wijzigingswet op 't notariaat 1878 een amendement verworpen, om o.a. kennis der Nederlandsche taal onder de examen-vereisten op te nemen; men was huiverig het getal examen-vakken uit te breiden. Zoo zwicht iets, dat in mijn en veler oog als eerste vereiste diende te gelden, voor andere eischen, die ofschoon van overwegend belang toch eerst in de tweede plaats in aanmerking moesten komen. Maar de bestrijders van 't amendement voelden zich sterk met een ander argument. Men meende te mogen onderstellen dat hij, die met goed gevolg het thans voorgeschreven notarieel examen aflegt, de vereiste taalkennis tevens bezit. Dat deze onderstelling voor 't registratie-examen niet zou opgaan, bewijzen de examen-verslagen. Dat zij ook voor 't notarieel examen onjuist is, blijkt o.a. ambtenaar een keukenmeisje-taal schrijft. Men zegt niet: dat raakt slechts hem. In de eerste plaats mag 's mans eigen fatsoen er door in de waagschaal zijn gesteld, in zeker opzicht is toch zijn eerde eer van het vak, waartoe hij behoort, 't Mag niet aangaan een geheel corps van ambtenaren te beoordeelen naar de meerdere of mindere mate van ontwikkeling van enkele zijner leden, het grote publiek deinst voor die beoordeling niet terug en tegen de stelling, dat allen kunnen zijn als deze enkele, valt niets in te brengen. Zo ook meende zelfs de Minister van Justitie in M. v. T. op hoofdstuk IV der Staatsbegroting voor 1882, bij de toezegging van een betere regeling van het toezicht op de notarissen te moeten verzekeren, dat hij daaruit geen gevolgtrekkingen wilde gemaakt hebben ten laste van die ambtenaren in 't algemeen. Het K.B. van 1856 is eenvoudig niet meer in overeenstemming met de tijdsomstandigheden. Wat betekent het vereiste grondige kennis van de Nederlandse taal in een tijd, waarin zo veel voor 't onderwijs wordt gedaan, waarin op hogere burgerscholen en tal van andere onderwijsinrichtingen ruimschoot gelegenheid bestaat zich met die taal vertrouwd te maken en behalve dat nog zo veel andere kennis op te doen? Hoe dat besluit dient aangevuld te worden, ligt voor de hand. Men stelt kennis van de taal en 't schrijven van een behoorlijken stijl als vereiste, en geeft daaraan een niet te geringen invloed op de uitslag van 't examen. Natuurlijk gaat 't met aan die invloed zo groot te maken, dat iemand alleen daarvoor zijn succes kan hebben te danken of zijne afwijzing kan hebben toe te schrijven. Doch hoe grooper de invloed, des te meer belang hebben de aspiranten eraan bij ook wel taalkennis betreft niet onbeslagen op 't ijs te komen; dat is duidelijk, vooral waar 't zoals hier een vergelijkend examen geldt, op die wijze wordt met iets reeds veel gewonnen. Nog beter zou 't zijn, wanneer men kon besluiten (met benodigde overgangstijdperk) als eis te stellen, dat de aspirant met gunstig gevolg drie klassen van een hogere burgerschool of van een gymnasium heeft doorlopen. Ook daarin ligt, denkt men, geen bezwaar. Bij een vak, waar de surnumerair 4 à 5 jaren kan rondloopen zonder noemenswaardige bezoldiging, is 't wel is waar van belang het examen zoo vroeg mogelijk af te leggen om zodoende op niet te late leeftijd in 't genot van een vast traktement te komen, maar de uitslag der examens bewijst dat zij, die tot surnumerair der registratie worden benoemd, gemiddeld 22 à 23 jaar oud zijn. En als men nu bedenkt, dat men op 16 à 17 jaar leeftijd met succes de bedoelde klassen kan hebben doorlopen en de studie voor 't examen 4 à 5 jaar vordert, dan blijft hij, die dan slaagt, nog beneden den gemiddelden leeftijd. Uit 't bovenstaande blijkt dat ook achter de niet-bezoldiging der surnumerair groente kwaad schuilt dan men oppervlakkig zou vermoeden. De examen-vereisten zijn zoo ingericht, dat in een mindere goede grondslag van algemene ontwikkeling geen hinderpaal tegen examen-successen gelegen is; met gezond verstand en ... een goed geheugen kan men 'tot een heel eind brengen. Geen wonder dus dat hij, die begrijpt dat men bijna 10 jaren noodig heeft om ontvanger der registratie te worden, dat men in de 4 à 6 surnumerairsjaren slechts bij enkele waarnemingen, die zeldzaam zijn, het volle ontvanger-traktement geniet, en zich verder moet tevreden stellen met een karig verlofsdrittel of een nog kariger tarief-salaris, zich haast de school te verlaten, om zich aan zijn toekomstig vak te gaan wijden. Daarom zou bezoldiging der surnumerairs, zoo wenskelijk ook in andere opzichten, mij reeds op zich zelf de klachten over gebrekkige taalkennis doen verminderen. Bovendien zou zij meer recht geven om eenige algemene ontwikkeling onder de examen-vereisten op te nemen. Voor iedere eenigszils belangrijke ambtenaren-betrekking is die ontwikkeling gewenscht, om niet te zeggen noodzakelijk. Bedrieg ik mij niet, dan speelt zij ook een niet geringe rol bij de vergelijkende examens voor de surnumerairs der posterijen, die der directe belastingen en voor de aspirantienamelers. Alleen voor de boekhoudkundige betaalmeester, de surnumerair bij 's Lands schakelijk, schijnt men enige algemene kennis minder noodig te vinden, ofschoon een examen voor die betrekking weinig meer zou behoeven te omvatten. Doch de benoemingen zonder enige voorafgaand examen, niettegenstaande er gewoonlijk een macht van liefhebbers zijn, doen dermate aan den kruiwagen denken, dat we beter doen er hier maar van te zwijgen. Hiermee sluit ik de rij mijner overdenkingen. SUCCESSIEWET. Toepassing van art. 23 laatste lid en van artikel 56 n°. 6. In do. 624 deed J. T. de volgende vraag: A overleden in November 1869, laat achter f 12.530 na. Erfgenaam B, broeder, a. i. gerechtigd tot Vs. Bij testament werd aan C en D (respectievelijk oud 51 en 42 jaar) het vruchtgebruik hun leven lang gelegateerd van een boomgaard, waarde f 10,000. D was als broederskind a. i. gerechtigd tot VI. 27 Na het overlijden van C in October 1880, deed D aangifte van de opvolging in de helft van het vruchtgebruik en betaalde daarvoor f 132, of met de 38 opcenten f 182.16. D stierf 8 maanden na C en genoot in die tijd slechts f 50 van de door haar bij opvolging verkregen helft van het vruchtgebruik. Voor welk bedrag vervalt nu de aftrek bedoeld in art. 23 no. 3 laatste lid der successiewet en hoeveel wordt daardoor van de erfgenaam bijgevorderd? Aan deze vraag viel tot nu toe niet de eer eener beantwoording ten deel. J. T. zelf meent, blijkens de no. 624 opgenomen berekening, dat aan de erfgenamen van D f 132.16 moet worden teruggegeven en dat door B over f 290.20 moet worden bijbetaald. Het komt mij voor, dat hij ten aanzicht van het laatste dwaalt. Allereerst moet ik opmerken dat het eenigszins toevallig mag genoemd worden, dat de boomgaard in October 1880 juist dezelfde waarde had als in November 1869 (zie art. 23 no. 2 der wet). Maar al is dit toevallig, het maakt de berekening gemakkelijker, daar nu niet behoeft nagegaan te worden welke waarde van het door B. geërfd naar evenredigheid begrepen is in het bedrag, waarover aan D teruggave geschiedt. De vraag rijst nu, of er hier werkelijk termen zijn tot teruggave aan D, tot bijvordering van C. Laten we daarvoor art. 23 no. 3 ter hand nemen. De bloote eigenaar betaalt volgens dit wetsnummer de belasting over de waarde van den vollen eigendom, na aftrek van de waarde, die tijdens zijn vererving aan het vruchtgebruik moet worden toegekend. "De aftrek wordt, indien het vruchtgebruik aan verschillende personen van onderscheiden leeftijd levenslang bij opvolging besproken is, bepaald in verhouding tot den leeftijd des jongslen." "De aftrek vervalt, wanneer en in zoover als voor de waarde van het vruchtgebruik volgens art. 66 no. 5 (lees 6) vrijstelling van het recht wordt genoten." Nu is het mij niet twijfelachtig dat de erfgenamen van D hier art. 56 no. 6 kunnen inroepen. Wel heeft D hier reeds elf jaren lang genot gehad van het halve vruchtgebruik, wel zal zij daardoor veel meer genoten hebben dan zij in 1869 aan successierecht betaalde, maar dit blijft buiten aanmerking. De aanwas van het halve vruchtgebruik ten behoeve van hun behoeve door den dood van G. belast de successiewet als een afzonderlijke verkrijging en wel alseene van vruchtgebruik bij opvolging; men heeft nu ook alleen te vragen hoeveel zij wegens die verkrijging tijdens haar overlijden had genoten, zonder daarbij in aanmerking te nemen hoeveel reeds door haar krachtens een andere verkrijging genoten werd. Dit wordt te duidelijker als men zich het geval denkt, dat A. het vruchtgebruik eerst aan G. en na diens dood aan D legateerde; niemand zou er dan aan denken om voor D, als zij kort na den aanvang van haar genot stierf, het door G. genotene in aanmerking te nemen. Even als in dat geval, zijn er ook hier twee afzonderlijke verkrijgingen, die slechts dit met elkander gemeen hebben dat zij ten bate van denzelfde persoon komen. Is dit zoo, had D. aanspraak op teruggave van hetgeen door haar blijkt te veel betaald te zijn, dan ligt de gevolgtrekking voor de hand dat ook het laatste lid van art. 23 no. 3 van toepassing is, dat dus van B bijgevorderd moet worden, indien er blijkt te veel afgetrokken te zijn. De teruggave en de bijvordering staan met elkander in noodzakelijk verband, de laatste vloeit in het stelsel der wet uit de eerste voort. Te recht wordt door J. T. aangenomen, dat D. die $182.16 betaalde en slechts $50 genoot, $132.16 terugontvangt; dat zij dientengevolge nu geacht wordt een vruchtgebruik verkregen te hebben, hetwelk een waarde had van $603.86 en niet van $2200.-, zooals eerst aangenomen werd. Immers, als $182.16 betaald werd over $2200., dan $50. betaald over $603.86. D. betaalde alzoo verkeerdelijk over het verschil tussen $2200. en $603.86, $1597.14. Maar verder kan ik ook niet met J. T. samen gaan. Ten aanzien van de bijvordering ten laste B. moet men zich afvragen hoeveel afgetrokken werd en hoeveel afgetrokken moest zijn als men in 1869 geweten had, wat men nu weet, dat namelijk D. uit de opvolging in vruchtgebruik slechts $50 genieten zou. Er is voor B. afgetrokken: volle eigendom $12,530. af 4 pct. 'sjaars naar den leeftijd van den jongsten vruchtgebruiker: $400.00 x 13 = – $5200. Alzoo betaald over $7,330. Blijkt het nu dat er te veel afgetrokken werd? Neen. Integendeel, er is minder afgetrokken dan aan vruchtgebruik genoten werd, en er zou aan B teruggave moeten geschieden als de wet die teruggave wilde. No. 630. Voor het eventuele vruchtgebruik werd door D betaald over f 603.86. Er werd slechts voor afgetrokken – 400. Alzoo geen bijvordering van B. Van deze gelegenheid maak ik tevens gebruik om den mij onbekenden bewerker van de nieuwe uitgaaf van Sprenger van Eijk’s Successiewet te wijzen op een onjuistheid, door dien geachten schrijver begaan. Bij de behandeling van art. 23 no. 3 zegt hij bladz. 347: «Stel het geval dat het vruchtgebruik een waarde had van f 980. en dat de vruchtgebruiker schuldig was 4 pCt. over f 800.— en 10 pCt. over 180.—, tezamen alzoo met de opcenten f 69.—. Zijn genot bedraagt f 59.—. Voor welk bedrag vervalt nu de aftrek? Voor 10/69 van f 980,—? Of voor 10/32 van f 800.—? Of voor 10/18 van f 180.—? Mijn dunkt het laatste, omdat de hoogere belasting overeenkomstig deel juist de oorzaak is van de toepassing van art. 56 nr. 5. Als ik mij niet vergis, kan geen der drie vragen toestemmend worden beantwoord en moet eenvoudig gevraagd worden: Over welke waarde was de vruchtgebruiker, die f 59. genoot, f 59. successierecht verschuldigd? En dan zien wij dat die f 59. betaald werd over f 907.50, hij betaalde over – 980. Zodoor de aftrek vervalt voor f 72.50. J. B. Vroom. (f 800.— x 4 pCt. f 32. + 38 opc. = f 44,16 – 107.50 x 10 pCt. = – 10.75 + 38 opc. – 14.84 Samen f 59. RECHTSPRAAK. BINNENLAND. Het Bestuur der Registratie is bevoegd om door getuigen te bewijzen, dat de vorm van een akte van vennootschap en daarop gevolgde wijziging en ontbinding is gekozen, om daardoor eenen overgang van eigendom van vastgoed te bedekken. Het op de akte van ontbinding geheven registratierecht van 4 pct. is daarom niet voor terugvordering vatbaar. Vonnis der Arrondissements-Rechtbank te 's-Hertogenbosch, d.d. 23 December 1881. De Rechtbank, gehoord de conclusie van de Officier van Justitie, daartoe strekkende dat de rechtbank aan de eischers hunne vordering zal toewijzen, met veroordeling van het gedaagde bestuur in de kosten der procedure; Gezien de stukken. Ten aanzien der feiten en procedures overneraende hetgeen daaromtrent is overwogen in het tusschen partijen gewezen vonnis dezer rechtbank van den 28 Juni 1881, bij welk vonnis de gedaagde is toegelaten tot het bewijs door getuigen van de daarin uitvoerig vermelde feiten. Overwegende, dat daarop den 30 September d. a. v. het verhoor van getuigen vanwege het gedaagde bestuur heeft plaats gehad, en de eischers hunnerzijds van het doen hooren van getuigen hebben afgezien, waarop de zaak ter beoordeeling aan de rechtbank is overgegeven. In rechten, dat de eischers vorderen de terugbetaling der som van f 1435.20 wegens onverschuldigd geheven evenredig registratierecht op de notariële akte van 16 Februari 1881 met renten en kosten, en zulks op grond dat de daarbij vermelde onroerende goederen ter gezamenlijke waarde van f 26000 aan de 2e en 3e eischers niet zijn overgegaan, maar toebedeeld, als bevattende die akte de ontbinding der tusschen de eischers bestaande vennootschap, en de gedeeltelijke scheiding der aan die vennootschap behorende goederen en lasten; dat het gedaagde bestuur daarentegen beweert dat in werkelijkheid een overgang van gemelde goederen onder bezwarende titel van den eersten eischer op de 2e en 3e eischers heeft plaats gehad en zulks dewijl diezelfde goederen eerst kort te voren nl. bij notariële akte van 24 en onderhandsche akte van 30 december 1880 geregistreerd, door den Ingeschreven vennotschap gezegd werden te zijn ingebracht; dat die inbreng en de kort daarop volgende toebedeling aan de 2e en 3e eischers, zijnde juist diegenen der vennoten aan wie die goederen niet behoorden, aantoont, dat bij de eischers nooit de werkelijke bedoeling bestaan heeft om ten aanzien dier goederen de handelingen te verrichten, die in meergemelde akten zijn vermeld, maar in waarheid heeft plaats gehad een overgang onder bezwarende titel, waarop terecht een evenredig recht van 4 pct en 38 opcenten is geheven; dat, naar aanleiding van dit geschil en na het deswege gehouden verhoor van getuigen onderzocht moet worden of bij de eischers, door het doen plaats hebben van den inbreng en later van de verdeling der meergemelde onroerende goederen, werkelijk de bedoeling heeft bestaan om het door het bestuur aangewezen gevolg te bereiken, m.a.w. of gemelde vorm slechts is gekozen om de op overgang van onroerende goederen te heffen rechten te ontduiken; en dienaangaande dat de getuige L.J.C.A.G., heeft verklaard dat hij in december 1880 ten verzoeke van de heren de W. met zijn vader den Notaris G. is gegaan ten huize van den eerste eischer, alwaar ook de beide overige eischers wonen; dat in die conferentie met de drie heeren de W. is besproken de ontbinding der tussen hen bestaande vennootschap; dat daarbij de wens is te kennen gegeven dat de onroerende goederen, waarvan de vennootschap tot dusverre slechts het genot had gehad, zouden overgaan op den 2e en 3e eischer; dat toen van de zijde van getuige's vader is gezegd, dat dan de goederen op de gewone wijze zouden moeten worden getransporteerd; dat toen de eischers hiertegen bezwaar hadden om de hoge kosten de Notaris heeft aangeraden dat bij ontbinding der vennootschap de eischers (de vader) zou blijven in het bezit der onroerende goederen en dat hij deze dan aan zijn beide zonen (2e en 3e eischer) zou verhuren, met het recht om die goederen desverkiezende over te nemen, hetgeen dan na den dood van den vader bij de scheiding en deeling van den gemeenschappelijken boedel kon geschieden; dat intussen dit voorstel door de eischers niet terstond is aangenomen, waarna men zonder tot een besluit te zijn gekomen uiteen is gegaan, dat kort daarna eveneens jonge heren de W. Ten kantoor van getuige's vader is gekomen in getuige's tegenwoordigheid mededeelende, dat een deskundige hun geraden had om eerst het onroerend goed in de vennootschap in te brengen en dat getuige meent dat hij ook gezegd heeft: "en dan gaan wij ontbinden", maar dat hem getuige in ieder geval uit het gesprek met die heer gebleken is, dat deze zeer wel wist dat daarna een ontbinding volgen moest; dat bij het bespreken van het inbrengen der onroerende goederen in de vennootschap de W. zich in die zin uitliet, alsof het aan een minder juist inzicht van de Notaris de W. was toe te schrijven dat dit niet reeds bij de oprichting was geschied; dat die dag tot geen besluit is gekomen omdat de Notaris, hoorend dat het een raad van deskundigen was, nog eens over de zaak wenschte na te denken; dat hij getuige evenwel de volgende dag door zijn vader naar de heeren de W. is gezonden, met het bericht dat de Notaris zijn ministerie in deze niet wenschte te verlenen, omdat de zaak niet in orde was, want dat de eischers minder recht wenschten te betalen dan de wet eischte; dat hij hen bij die gelegenheid nog gewaarschuwd heeft dat waarschijnlijk op een akte van ontbinding met toescheiding van het onroerend goed aan de 3de en 3de eischers wel mutatierecht zou worden geheven; dat de eischers daarop geantwoord hebben nog niet in te zien dat hunne voorgenomen handelwijze verkeerd was, maar dat zij nog nadere inlichtingen zouden inwinnen, en werd getuige's opvatting bevestigd, dan veel liever den ridderlijken weg zouden bewandelen, dat geruimen tijd later zelfde eischers nog ten kantoor van getuige's vader is geweest, mededeelende, dat een ander notaris de akte van inbreng en ontbinding had opgemaakt, of wel die zou opmaken, en verzoekende dat de notaris G. nu de akte der nieuwe Vennootschap tusschen de beide Gebroeders de W. zou passeeren, hetgeen getuige's vader heeft geweigerd; dat de getuige v. 1., inspt. der reg, en dom., o. a. heeft verklaard dat de getuige G. hem onder meer had medegedeeld dat de eischers voornemens waren door inbreng van meergemelde goederen in de Vennootschap en latere ontbinding, het onroerend op den 2en en 3en eischer te doen overgaan; dat hij getuige daarop na inlichtingen deswege, aan den Ontvanger der registratie. te Leiden heeft medegedeeld, dat waarzijnlijk ter registratie zou worden aangeboden een akte van wijziging der Vennootschap de W., inhoudende den inbreng in eigendom van die onroerende goederen, waarvan de Vennootschap tot dusverre het gebruik had; dat het te verwachten was dat daarop een ontbinding der Vennootschap zou volgen, waarbij het onroerend goed werd toebedeeld aan de 2de en 3de eischers; in welk geval van laatstgenoemde akte de ontvanger door getuige verzocht is een mutatierecht van 4 pct te heffen; dat getuige J. Z. Jcz. heeft verklaard dat getuige weet dat de eischers gedurende eenige jaren in de vorm van een Vennootschap handel hebben gedreven in manufacturen, dat geruimen tijd geleden heeren de W. Fz. bij getuige op het kantoor is geweest, en dat hem toen is medegedeeld dat de vader (de 1ste eischer) uit de Vennootschap zou treden; dat de W. er bij voegde dat dit nog al geld zou kosten, en toen getuige hem hierover zijn verwondering te kennen gaf, hem mededeelde dat de onroerende goederen niet in de Vennootschap W. waren ingebracht, dat getuige toen aan de W. heeft aangeraden om hierover een bekwaam notaris te raadplegen; dat getuige meent dat de W. toen als zoodanig notaris G. genoemd heeft; dat hij althans verbaasd was later te vernemen dat de zaak door een ander notaris behandeld was; dat het deel der verklaring van de getuige G., dat de eischers blijkens hunne mededeeling aan getuige reeds vóór den inbreng der goederen een ontbinding van de Vennootschap beoogden, hare bevestiging vindt in de verklaring van de getuige Z., houdende de mededeeling aan getuige door de eischers dat de 1ste eischer (de vader) uit de Vennootschap zou treden, welke mededeeling geschiedde op een tijdstip waarop de onroerende goederen nog niet in de Vennootschap waren ingebracht; dat ook de verklaringen van beide laatstgenoemde getuigen hierin overeenstemmen, dat de eischers opzagen tegen de kosten die konden vloeien uit de omstandigheid, dat de onroerende goederen niet voor hun in de Vennootschap waren ingebracht; dat de geheele verklaring van de getuige G. Almede wordt bevestigd door het feit, dat zeer spoedig na het onderhoud van die getuige met de eischers in December 1880, immers op het eind van diezelfde maand de beide akten van inbreng en rectificatie, en niet lang daarna de akte van ontbinding en verdeeling der goederen zijn tot stand gekomen, juist op de wijze als getuige verklaarde dat de eischers beoogden, welk feit door de aanwezigheid der akten zelven volkomen is bewezen. Overwegende dat ook voldoende blijkt dat die akten zijn verleden na het bewuste onderhoud met getuige G., doordien de getuige v. L, daarop door getuige G. opmerkzaam gemaakt, nog vóór het aanbieden ter registratie van de akte van 24 Mei 1880, den ontvanger op het voornemen der eischers heeft kunnen opmerkzaam maken. Overwegende derhalve dat uit bovenstaande verklaringen in onderling verband beschouwd een vermoeden voortvloeit dat reeds vóór den inbreng der onroerende goederen inde vennootschap bij de eischers het voornemen bestond die vennootschap te ontbinden, en daardoor de opvatting aannemelijk wordt dat het den eischers niet te doen was om die goederen voor de handelszaak in eigendom te verwerven maar alleen om die van eigenaar te doen veranderen. Overwegende, dat in verband hiermede verdient te worden opgemerkt: a. dat tusschen de akten van inbreng en ontbinding het geringe tijdsverloop van nog geen twee maanden gelegen is (24 December 1880—16 Februari 1881); b. dat tegenover der gedaagden stelsel door de eischers op geenerlei wijze is aangetoond welke noodzakelijkheid er voor de vennooten bestond om ter voortzetting van de zaak den gemeen en eigendom der bewuste perceelen te verkrijgen, in stede van het genot; en zulks terwijl de zaak reeds vele jaren was gedreven, gedurende welken tijd de eigendom slechts bij den eischer was; dat de aanbreng van de zoo belangrijke waarde van f26000 door één der vennooten geen wijziging heeft gebracht inde verhouding waarin de vennooten tot elkander stonden, bepaaldelijk niet inde verdeeling van het kapitaal, welke bij de akte van 16 Februari 1881 in drie gelijke delen plaats vond, overeenkomstig de oorspronkelijke bepaling van artikel 9 van contract van oprichting der vennootschap van 25 Januari 1871 voor notaris W. OVERZICHT van de opbrengst der indirecte belastingen en domeinen (hoofdsommen en opcenten) over de maand December, afzonderlijk; en vergeleken met die der vorige maanden van 1881, in vergelijking gebracht met de raming van dat jaar en de opbrengst over dezelfde tijdvakken van 1880. BENAMING Bedrag. Opbrengst van 1/12 der Opbrengst van 2/12 der over de over de PERIODE van 1/12 van 1881 van 1880- Zegelrechten f 2,070,000.00 f 172,500.00 f 269,046.16 f 281,784.78 f 2,070,000.00 f 2,196,312.32 f 2,182,730.10 Registratierechten . . . 11,040,000.00 920,000.00 1,134,004.28 1,152,936.48 11,040,000.00 11,983,611.28 11,357,684.84 Hypotheekrechten .. . 1,104,000.00 92,000.00 110,692.97 111,510.51 1,104,000.00 1,213,690.23 1,120,735.76 Recht van successie van overgang bij overlijden 9,246,000.00 770,500.00 963,170.14 910,334.88 9,246,000.00 11,202,523.53 10,663,269.38 Totaal . . . f23,460,000.00 f 1,955,000.00 f 2,476,913.57 f 2,456,566.66 f23,460,000.00 f26,596,137.36 f25,324,420.08 Domeinen . ... f 1,550,000.00 f 129,166.66 f 193,860.68 1 154,312.89 f 1,550,000.00 f 1,526,214.70 f 1,526,468.03 BERICHT- BROEDERSCHAP VAN CANDIDAAT-NOTARISSEN. Tot de Broederschap zijn nog toegetreden, als leden, de heeren : W. van Bommel van Vloten, te Arnhem. Mr. W. C. J. J. Cremers, te Arnhem. P. A. Damsté, te Zalt-Bommel. R. J. Keuls, te Obdam. J. J. Richard, te Dordrecht. S. Scheltelaar Klots, te Gorinchem. J. C. L. Schermer, te ’s Gravenhage. Als buitengewone leden, de heeren : H. J. Blaisse, te Huissen H. Zeven, te Muntendam. AFD. NOORD-HOLLAND. Door de Commissie, benoemd door de afdeeling Noord-Holland der Broederschap van Candidaat-Notarissen in Nederland, tot het uitschrijven en beoordeelen van een prijsvraag, wordt ter voldoening aan die opdracht, de volgende prijsvraag uitgeschreven: Het ontwerp eener boedelbeschrijving, waarvoor de gegevens hierbij volgen: A. en B. zijn gehuwd in gemeenschap van winst en verlies. A. sterft zonder bloedverwanten in de rechte linie na te laten. De bloedverwanten van A. waren: 31 Hare zuster van heelen bedde C, uit het huwelijk van D en E geboren. Hare broeder en zuster van halven bedde J (vóór overleden) en K beiden uit het huwelijk van F en E geboren. Hare broeder en zuster van halven bedde L. en H. uit het huwelijk van D en G. geboren. A heeft bij haar olographisch testament gelegateerd aan haren echtgenoot het vruchtgebruik van de helft harer nalatenschap en aan hare zuster van heelen bedde C het vruchtgebruik van de wederhelft. Tot erfgenamen, onder de last van vruchtgebruik als boven, benoemde zij diegenen harer bloedverwanten, die daartoe volgens de wet zouden zijn geroepen, met uitsluiting echter van hare zuster C, wier erfdeel zal worden verkregen door de kinderen van die zuster. Voorts bepaald, dat het erfdeel van hare nicht N niet zal komen in de gemeenschap van goederen, waarin zij gehuwd is met M. dat het erfdeel van haren halven broeder L. door dezen moet worden bewaard en uitgekeerd aan zijn kinderen, reeds geboren of nog geboren zullen worden. J. is vooroverleden en had drie kinderen N, O en P. P. is failliet en zijn boedel insolvent verklaard. Het bestaan van H. is onzeker. Onder meer zijn door de overledene ten huwelijk aangebracht of staande huwelijk verkregen, effecten, waarvan eenige met- en anderen zonder hare toestemming zijn verkocht en niet weer ten haren bate belegd. Q is executeur en heeft laten verzegelen. Bij de inventarisatie geschiedt de ontzegeling stuksgewijze. De antwoorden moeten geschreven zijn met een andere hand dan die van de inzenders; zij moeten geteekend zijn met een spreuk en vergezeld van een gesloten briefje inhoudende naam en woonplaats van de inzender en voorzien van dezelfde spreuk waarmee het antwoord is geteekend. De antwoorden moeten worden ingezonden bij de eerstgenoemde, Weesperzijde 2, te Amsterdam, voor of op 1 Maart 1882. AFDEELING ZUID-HOLLAND. VERGADERING op Vrijdag 27 Januari e.k., des avonds ten half acht uur precies, te 'sGravenhage in het Zuid-Hollandsch Koffiehuis (Groenmarkt 37). Werkzaamheden: 1. Rekening en verantwoording over 1881. 2. Voordracht door het lid M. W. F. Treub uit Voorschoten; "Over wetsuitlegging". Na eenige inleidende beschouwingen over wetgeving, zal de spreker handelen over: a. het onderzoek van de woorden der uitlegging bepaling; b. vergelijking die bepaling met andere en met het geheele systeem der wetgeving; c. historisch onderzoek; d. ratio en aanleiding der wetsbepaling; e. redeneering per analogiam en f. redeneering a contrario. Namens het Bestuur; Th. W. H. Bremmer, Secretaris-Penningmeester. AFDEELING UTRECHT. VERGADERING op Zaterdag 28 Januari 1882 des avonds te zeven uur, in het Café Restaurant van Schalkwijk te Utrecht, achter St. Pieter (bovenlokaal). De leden worden dringend verzocht, zoo mogelijk deze Vergadering bij te wonen. J. J. Walrand, Secretaris-Penningmeester. Benoemingen, Overlijden, enz. Bij Koninklijk besluit van 14 dezer n°. 19 is aan de heer Jhr. J. C. H. Bloys van Treslong, op zijn verzoek, met ingang van 15 Maart a.s., eervol ontslag verleend als notaris te Epe, arr. Zutphen. Bij Koninklijk besluit van 17 dezer n°. 9 is benoemd tot ontvanger der registratie voor de burgerlijke akten te Amsterdam, de heer J. H. Smits, thans inspecteur der registratie en domeinen van de 2e afdeling. Bij Koninklijk besluit van 20 dezer no. 28 is aan de heer G. Hondius, op zijn verzoek, met ingang op 1 April a.s., eervol ontslag verleend als notaris te Zaandam, arr. Haarlem. ADVERTENTIES Een Candidaat-Notaris (1881) zoekt verplaatsing. Brieven, met opgave van condities aan den Administrateur van dit Blad, onder het nummer dezer. (2221) Een NOTARIS op JAVA, vraagt tegen vrije heenreis en ruim salaris, een flink salaris, ook bekend met handelspraktijk. Brieven franco onder letter X, met opgave van referenties aan de Gebroeders van Cleef, Boekhandelaars te ’sHage. (2228) Notariaat. Notaris BODDE te Meerkerk, prov. Z. H, vraagt ten spoedigste een tweede secretaar, eenigszils met de praktijk bekend. (2229) Als eerste op een Notariskantoor, biedt zich aan, een gehuwd 33-jarig persoon uit den goeden stand, P. G., volkomen op de hoogte van het vak en verdere kantoorwerkzaamheden. Van bekwaamheid en soliditeit kunnen de beste informatie gegeven worden. Brieven aan den Administrateur, onder het nummer dezer. (2230) Geheel of gedeeltelijk te koop gevraagd: P. W. 2/1863, 2/1865, 1866—1868 en 1872. S. v. E, Wetgeving op ’t Notarisambt (laatste druk). Opzoomer, het B. W. verklaard, en de aantekeningen op de artikelen die nog verklaring behoeven (2 dl.) Bartstra en Kist, Wetgeving op de Registratie. Brieven aan den Administrateur, onder het nummer dezer. (2231) NOTARIAAT. Een CANDIDAAT-NOTARIS (Staats-examen) zoekt plaatsing op een notariskantoor, liefst ten platten lande. Adres Iranco, letters 2 T J., aan het Algem. Advertentie-Bureau van Nijgh & van Ditmar, Kalverstraat 62, Amsterdam. (2232) Gedrukt bij C. H. Susan Jr., te ’sGravenhage. 32. 