None
Invloed van de regeling op de eigen middelen
van de Gemeenschap
3.8. De invloed van de regeling op de eigen middelen
betreft met name twee essentiële punten :

Opmerkingen naar aanleiding van de controle
op de toepassing van de regeling in de LidStaten
Veiligheid van de documenten voor douanevervoer

(a) na de binnenkomst van goederen op het grondgebied
van de Gemeenschap, en zolang de buitengrenzen van
de Gemeenschap niet worden overschreden, kunnen
de ontvangsten dank zij de regeling worden gewaar­
borgd en gecontroleerd, tot de goederen onder een
douaneregeling worden geplaatst en de invoerrechten
in aanmerking worden genomen;

(b) de regeling maakt het mogelijk, aan de hand van
documenten gemakkelijk te onderkennen welke
status goederen hebben, zowel tijdens het douanever­
voer als bij de navolgende indiening van de douane­
verklaring. De aangiften voor douanevervoer onder
de externe procedure krijgen het opschrift „Tl", en
die welke voor de interne procedure worden gebruikt,
worden voorzien van het opschrift „T2". Het
onrechtmatige of onjuiste gebruik van „T2"­docu­
menten voor het douanevervoer van goederen die zich
in de Gemeenschap niet in het vrije verkeer bevinden
en van voor uitvoer bestemde communautaire
landbouwprodukten waarvoor in het kader van het
EOGFL restituties worden verleend, zou derhalve
ernstige gevolgen hebben voor de eigen middelen of
de uitgaven betreffende restituties bij uitvoer.
 3.9. In haar vroegere opmerkingen heeft de Kamer
reeds gewezen op het „dilemma" waarvoor de RCD staat

Converted:09.03.2010

3.11. In haar jaarverslag over het begrotingsjaar 1979
heeft de Kamer kritiek geleverd op het feit dat voor het
externe (Tl) en interne (T2) douanevervoer hetzelfde
formulier wordt gebruikt. De Commissie verdedigde dit
gebruik door te wijzen op de eisen die worden gesteld
door de druktechnieken voor documenten en de interna­
tionale handelspraktijken. Uit het hernieuwd onderzoek
van deze kwestie blijkt duidelijk dat een terugkeer naar,
afzonderlijke documenten thans niet doenlijk is, met
name nu er één enkel administratief document werd
ingevoerd. De huidige praktijk, waarbij de aangevers
alleen maar het opschrift „Tl" of „T2" aanbrengen op de
aangiften voor communautair douanevervoer, kan echter
niet met zekerheid beletten dat „Tl"­aangiften achteraf
wederrechtelijk worden gewijzigd, met name wanneer het
gaat om exemplaar nr. 2 van de vervoersaangifte (vanaf 1
januari 1988: exemplaar nr. 4). Dit exemplaar van de
aangifte dat bij het kantoor van bestemming wordt
gebruikt om aan te duiden of de goederen die in het vrije
verkeer worden gebracht (of tot verbruik worden
aangegeven) communautair, dan wel niet­communautair
zijn, wordt gewoonlijk samen met de invoeraangifte
gearchiveerd. Wanneer geen vermoeden van onregelma­
tigheden bestaat, wordt de rechtsgeldigheid van de
aangifte niet meer ex post facto gecontroleerd. De
voorzorgsmaatregelen tegen de wijziging van een „ΤΓ­ in
een „T2"­aangifte vertonen bijgevolg ernstige tekortko­
mingen. Om deze situatie te verhelpen dienen dringend
passende maatregelen te worden genomen.
 Page:

12. 12. 88

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

3.12. Hoewel de RCD een goed uitgewerkt systeem is,
werden in Italië en Nederland gevallen geconstateerd
waarin oneigenlijk gebruik werd gemaakt van documenten voor communautair douanevervoer ten einde nationale systemen en procedures te vergemakkelijken (bij
voorbeeld het gebruik van Tl-formulieren voor de
uitvoer van bepaalde niet uit de landbouw afkomstige
communautaire goederen). Deze praktijken leidden tot
vertragingen bij de afsluiting van het douanevervoer en
deden het risico van verwarring tussen extern en intern
vervoer tijdens onderzoekprocedures ontstaan.
Verzegeling van de vervoermiddelen bij vertrek

3.13. Artikel 18, lid 1, van de basisverordening bepaalt
dat de identificatie van de goederen in de regel wordt
verzekerd door verzegeling. Artikel 18, lid 4, bepaalt
echter dat van verzegeling kan worden afgezien wanneer
het mogelijk is de goederen aan de hand van de
omschrijving ervan in de aangifte te identificeren. De
voorschriften van het Comité houden in dat, in de regel,
bepaalde in een lijst opgenomen goederen waarop zware
heffingen drukken (voornamelijk accijnsplichtige goederen), en landbouwprodukten die onderworpen zijn aan
heffingen bij invoer of restituties bij uitvoer, dienen te
worden verzegeld. Bijgevolg behoeven de meeste nietcommunautaire goederen waarop invoerrechten worden
geheven, niet te worden verzegeld, tenzij de omschrijving
ervan ontoereikend is voor de identificatie van de
goederen. Met deze maatstaf voor de omschrijving van de
goederen wordt bij de douanekantoren in de praktijk
zelden rekening gehouden, en de laadruimten worden
door de douane gewoonlijk alleen maar verzegeld op
verzoek van de handelaars of wegens de uitzonderlijke
fraudegevoeligheid van de goederen, dan wel wegens de
gevolgde route (bij voorbeeld via Oostenrijk/Zwitserland). Bovendien werden grote verschillen tussen de LidStaten vastgesteld wat betreft de mate van verzegeling,
afhankelijk van het belang dat de douanediensten eraan
hechtten.
 3.14. Dit is een aspect van de RCD waar duidelijk
onderscheid zou moeten worden gemaakt tussen Tl- en
T2-goederen. De verzegeling van de vervoermiddelen zou
voldoende veiligheid moeten bieden bij het vervoer van
Tl-goederen op het grondgebied van de Gemeenschap,
met name omdat daarmee wordt tegengegaan dat de
goederen onderweg onrechtmatig worden weggenomen
en vervangen. Er dient rekening te worden gehouden met
de risico's die de huidige werkwijze inhoudt voor de eigen
middelen. Hierbij wordt de aandacht gevestigd op het
door het Comité vastgestelde voorschrift dat het kantoor
van bestemming alleen in geval van twijfel een gedetailleerd onderzoek dient te verrichten. Wanneer de zending
niet is verzegeld, lijkt het moeilijk, dit voorschrift op een
juiste wijze toe te passen. Behalve in geval van uitzonderlijke praktische problemen, zouden alle Tl-goederen die
met toepassing van de RCD over de weg worden

Converted:09.03.2010

47

vervoerd, moeten worden verzegeld, indien het vervoermiddel geschikt is voor verzegeling.
Controle van de goederen op het kantoor van
bestemming

3.15. De taak van het kantoor van bestemming bestaat
er in hoofdzaak in, te controleren of de goederen intact
zijn aangekomen, hiervan aantekening te maken op een
exemplaar van de aangifte voor douanevervoer (namelijk
het gelijkvormigheidscertificaat), en dit terug te zenden
naar het kantoor van vertrek als ontvangstbewijs voor de
goederen. De Kamer heeft vastgesteld dat de controles bij
aankomst, die werden verricht bij de door haar bezochte
grenskantoren aan de weg, tamelijk bevredigend waren.
 De douanecontroles in de bezochte zeehavens waren
daarentegen indirect en minder doeltreffend. In de havens
van Rotterdam en Felixstowe werd geconstateerd dat ten
onrechte werd afgegaan op documenten die door
scheepvaartmaatschappijen en stuwadoorsbedrijven werden afgegeven als bewijs van de aankomst van containers
in transitovervoer. Bovendien heeft de Kamer vastgesteld
dat bij een groot deel van de op het voornoemde
terugzendingsexemplaar aangebrachte certificaten, de
naam van de verantwoordelijke ambtenaar onleesbaar
was. Er zou op communautair niveau een gepaste
methode voor de identificatie van de betrokken ambtenaar (bij voorbeeld het gebruik van een speciale stempel)
moeten worden ingevoerd, om de officiële handtekeningen op documenten voor douanevervoer te bekrachtigen.
Behandeling van op het kantoor van bestemming
ontdekte onregelmatigheden

3.16. Wanneer bij aankomst van de goederen op het
kantoor van bestemming onregelmatigheden worden
ontdekt, stelt dit kantoor het kantoor van vertrek hiervan
in kennis door middel van een aantekening op het
terugzendingsexemplaar. De Kamer constateerde dat dit
informatiesysteem niet bevredigend is, daar alleen het
verschil tussen de aangegeven en de ontvangen hoeveelheden werd vermeld, maar het kantoor van vertrek niet
op de hoogte werd gesteld van de stappen die (eventueel)
dienden te worden ondernomen, noch van de maatregelen
die het kantoor van bestemming had getroffen of van plan
was te treffen. In veel van de onderzochte gevallen heeft
dit gebrek aan coördinatie geleid tot overbodige en
verkeerd gerichte onderzoeken. De Kamer tekent hierbij
aan dat de sinds 1 januari 1988 geldende nieuwe
voorschriften van het Comité het kantoor van bestemming ertoe verplichten om in dergelijke gevallen nuttiger
en uitgebreider informatie te verstrekken.
 Page:

48

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

12. 12. 88

Vertraging bij de afsluiting van de procedure voor
douanevervoer

fasen hebben gekenmerkt. Op dit gebied zijn ernstige
problemen gerezen, en wel om de volgende redenen :

3.17. De afsluiting van de procedure voor douanevervoer verloopt als volgt : na ontvangst van een gelijkvormigheidscertificaat voor de zending op het door het
kantoor van bestemming teruggezonden exemplaar van
de aangifte, vergelijkt het kantoor van vertrek dit
exemplaar met het door haar bewaarde (exemplaar nr. 1).
Indien de twee exemplaren overeenstemmen, is de
procedure afgesloten. De aangever en de borg ontvangen
geen officiële kennisgeving van de afsluiting; alleen
gevallen waarin de afsluiting werd geweigerd, moeten
worden meegedeeld. Eén van de essentiële voorwaarden
voor de goede werking van het systeem is derhalve de
onmiddellijke terugzending door het kantoor van bestemming van exemplaar nr. 3 van de aangifte voor
douanevervoer. Om praktische redenen heeft het Comité
dit vereiste geïnterpreteerd als een maximumtermijn van
tien dagen volgend op de aanbieding van de zending. De
Kamer heeft vastgesteld dat dit exemplaar dikwijls veel te
laat wordt teruggezonden. In vele gevallen werden de
terugzendingsexemplaren door het kantoor van bestemming pas 3 tot 4 maanden na ontvangst van de
documenten en de goederen verzonden. Deze vertraging
aan het begin wordt nog aanzienlijk vergroot door
verdere vertragingen die optreden wanneer de formulieren de centralisatiekantoren passeren. De uitbreiding van
het „grondgebied" van het communautair douanevervoer
door de toetreding van nieuwe landen in de loop van de
laatste jaren, heeft de praktische communicatiemoeilijkheden tussen de kantoren nog doen toenemen. De meeste
vertragingen zijn niettemin te wijten aan het feit dat het
kantoor van bestemming zich volstrekt niet houdt aan de
noodzaak, het bewuste exemplaar snel terug te zenden.
 Dientengevolge raken de kantoren van vertrek dikwijls
verwikkeld in overbodige onderzoeken bij de aangevers
en andere betrokken partijen, ten einde de zending op te
sporen. Ook werd geconstateerd dat kantoren van vertrek
de tijdslimiet voor het instellen van een onderzoekprocedure bij niet-afgewikkelde operaties niet langer eerbiedigen, omdat zij op de hoogte zijn van de vertragingen die
gewoonlijk optreden bij de ontvangst van de terugzendingsexemplaren vanuit bepaalde plaatsen van bestemming (Griekenland is hiervan een frappant voorbeeld).
Zo heeft de laksheid bij de toepassing van redelijke
normen op één gebied van de RCD negatieve gevolgen
gehad op een ander gebied. Dit heeft geleid tot een
verzwakking van de controlenormen als geheel.
 (a) de traagheid waarmee de kantoren antwoorden op
vragen om inlichtingen;

Onderzoekprocedures
3.18. Ingeval het kantoor van vertrek geen ontvangstbewijs voor de zending ontvangt, is het verplicht, binnen
bepaalde door het Comité vastgestelde termijnen een
onderzoekprocedure in te leiden en uit te voeren. De
Kamer heeft geconstateerd dat de termijnen voor het
inleiden en uitvoeren van onderzoeken, op bijna alle
bezochte kantoren van vertrek in mindere of meerdere
mate werden overschreden. Voor alle niet-afgesloten
dossiers· was weliswaar een onderzoek ingeleid, maar het
kwalijke van deze gevallen ligt in de aanzienlijke
vertragingen die het verloop van de procedure na de eerste

Converted:09.03.2010

(b) het toenemende aantal gevallen waarin een antwoord
uitblijft: (voornamelijk) kantoren van bestemming
sturen geen enkel antwoord op vragen om inlichtingen en op aanmaningen ;
(c) de onervarenheid en de lage rang van de douanebeambten die met de onderzoeken belast zijn — in
veel van de bezochte kantoren heeft de Kamer
vastgesteld dat deze beambten geïsoleerd waren van
de douaneleiding;
(d) het verzuim om onderscheid te maken tussen de
gevallen naar gelang van het belang ervan voor de
ontvangsten en van de risico's die zij inhouden — in
het algemeen worden alle niet-afgesloten gevallen op
dezelfde wijze behandeld ;
(e) de gebrekkige wijze waarop de documenten en
dossiers in de met de onderzoeken belaste kantoren
worden bijgehouden;
(f) het gebrek aan degelijk toezicht en begeleiding door
de douaneleiding — dit heeft geleid tot een achterstand bij de behandeling van de gevallen op vele
kantoren. Deze achterstand is met name te wijten aan
een gebrek aan besluitvorming bij de beoordeling van
de gevallen en aan het verzuim om gevallen, indien
nodig, snel bij de bevoegde instanties te melden;
(g) vertragingen als gevolg van de noodzaak om documenten te laten vertalen.
 3.19. De onderzoekprocedure werd eveneens gekenmerkt door het feit dat de kantoren van vertrek geen
bevestiging ontvingen dat de bevoegde instanties de
nodige maatregelen hadden getroffen tot invordering van
de ontvangsten. In vele gevallen werd vastgesteld dat de
kantoren van vertrek aan de bevoegde instanties hadden
gemeld dat zij krachtens de ter zake geldende bepalingen
(artikel 36 van de basisverordening) dienden over te gaan
tot de invordering van de rechten, maar dat zij hierop zelfs
na lange tijd geen antwoord ontvingen. In sommige
bezochte kantoren werd vastgesteld dat het kantoor van
vertrek de documenten met betrekking tot het onderzoek
rechtstreeks naar het kantoor van bestemming had
gezonden, in plaats van naar de bevoegde instanties
(centrale administratie), zoals bepaald in de regels van het
Comité. Bovendien werden bepaalde gevallen door het
kantoor van vertrek als afgesloten beschouwd, nadat het
door een ander kantoor ervan in kennis was gesteld dat dit
kantoor een actie tot invordering had ingesteld. De
afsluiting van douanevervoer zonder bevestiging van de
daadwerkelijke inning van de verschuldigde rechten
vormt geen zekere procedure. Het Comité dient aan de

Page:

12. 12. 88

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

douanediensten duidelijke richtsnoeren te geven met
betrekking tot de afsluiting van het douanevervoer,
waarvoor alleen het kantoor van vertrek verantwoordelijk is, en met betrekking tot de risico's ingeval de
waarborgen vóór de bevestiging van de inning der rechten
worden vrijgegeven.
 3.20. Deze tekortkomingen bij de uitvoering van
onderzoeken brengen tevens risico's met zich mee voor de
invordering van rechten door middel van de doorlopende
zekerheid die dient ter dekking van alle douanevervoer
dat door een aangever tijdens een bepaalde periode wordt
verricht. Volgens de bepalingen van de verbintenis van de
borg, kan laatstgenoemde zijn aansprakelijkheid tot het
maximumbedrag van de zekerheid beperken in geval van
opeenvolgende vorderingen tot betaling voor verrichtingen die binnen 30 dagen na de eerste vordering
aanvangen, en kan hij in dergelijke omstandigheden de
zekerheid zelfs intrekken aan het eind van deze periode
van 30 dagen. Blijft men een zekerheid aanvaarden voor
lopende verrichtingen, hoewel er nog mogelijke verplichtingen bestaan met betrekking tot voorafgaande
niet-afgesloten verrichtingen, dan kan dit ertoe leiden dat
de ontvangsten die op het spel staan niet afdoende worden
gewaarborgd.
 Terugvordering van de eigen middelen ingeval de
procedure niet is afgesloten
3.21. De RCD bepaalt dat de Lid-Staat waar een
overtreding of onregelmatigheid is begaan, verantwoordelijk is voor de invordering van alle rechten. Wanneer
het douanevervoer niet kan worden afgesloten, wordt een
voorgeschreven procedure ingesteld ter identificatie van
de Lid-Staat die met de invordering zal worden belast. Dit
geschiedt door middel van de „kennisgevingen van
doorgang", die worden voorgelegd aan de kantoren van
doorgang bij de binnengrenzen, en aan de hand van de
gegevens in de aangifte voor douanevervoer. In geval van
onregelmatigheden dienen deze kennisgevingen ter
identificatie van de Lid-Staat waar de goederen of
vervoermiddelen zijn binnengekomen, maar die zij niet
hebben verlaten. Het kantoor van vertrek houdt toezicht
op de procedure. Deze procedure is noodzakelijk omdat
de Lid-Staten als enige bevoegd zijn inzake de inning van
de betrokken ontvangsten. Bovendien kunnen bij het
handelsverkeer tussen de Lid-Staten nationale belastingen op de invoer worden geheven. Gelet op de
vertragingen die optreden bij de uitvoering van de
onderzoeken, is de Kamer er niet van overtuigd dat het
huidige invorderingssysteem de eigen middelen van de
Gemeenschap ten goede komt. Daar het om communautaire ontvangsten gaat, worden de douanerechten en
heffingen op uniforme wijze toegepast op de invoer,
ongeacht de plaats waar de goederen het douanegebied
van de Gemeenschap binnenkomen om in het vrije
verkeer te worden gebracht, of waar de douaneschuld
ontstaat. Het zou derhalve gepast zijn, een directere en
snellere methode vast te stellen voor de invordering van
de eigen middelen, met name omdat de basisverordening
voorziet in een „aangever" die verantwoordelijk is voor de
eerbiediging van de bepalingen van de RCD. De

Converted:09.03.2010

49

Commissie heeft verklaard dat de invoering van een
afzonderlijke invorderingsprocedure voor de eigen
middelen zou leiden tot complicaties, met name wat
betreft de borgen. De Kamer is nochtans van mening dat
er nog steeds een dringende noodzaak bestaat, de
procedures te verbeteren ten einde over een doelmatige
methode voor de invordering van achterstallige eigen
middelen te kunnen beschikken.
 3.22. Het is onmogelijk gebleken het aantal nietafgesloten douanevervoersoperaties in verhouding tot de
totaliteit van het geregistreerde douanevervoer in kwantitatieve termen te vatten. De documenten die in de
gecontroleerde kantoren voorhanden waren, verstrekten
deze gegevens niet in een toegankelijke vorm, en de
analyse van dit verhoudingscijfer kon ter plaatse niet
worden verricht. De Kamer kan niettemin in het
algemeen opmerken dat het aantal verrichtingen dat zes
maanden na de registratie nog niet is afgesloten, slechts
een klein percentage vormt van de totaliteit van het
douanevervoer, maar dat dit aantal, in absolute cijfers
uitgedrukt, behoorlijk hoog kan zijn. In de belangrijkste
kantoren die zij heeft bezocht, heeft de Kamer vastgesteld
dat honderden operaties sedert lange tijd hangende
waren. De Nederlandse overheid heeft bij voorbeeld
verklaard dat, per 31 december 1986, tegen 1093
aangevers, 39 borgen en 18 andere partijen een invorderingsprocedure was ingesteld, waarmee een bedrag van
(ongeveer) 3 Mio ECU aan eigen middelen was gemoeid.
De Italiaanse overheid schat, op basis van onvolledige
gegevens, dat sinds 1 januari 1984 in dat land 4 456
onregelmatigheden werden ontdekt die daadwerkelijk
hebben geleid tot een verlies van ontvangsten. Per 31 mei
1987 waren in Italië 645 invorderingen, waarmee,
voorzichtig geschat, 2,4 Mio ECU aan eigen middelen
waren gemoeid, nog niet afgewikkeld.
 Controleprocedures na inklaring

3.23. Teneinde fraudegevallen op te sporen en te
voorkomen, werden maatregelen genomen om de authenticiteit en de juistheid van de door de douane op de
aangifteformulieren gemaakte aantekeningen te controleren. Aanvragen om controle dienen door het kantoor van
vertrek naar het kantoor van bestemming en vice versa te
worden gezonden, en hebben betrekking op documenten
die werden geselecteerd om bijzondere redenen of bij
wijze van steekproef. Bij alle gecontroleerde kantoren van
vertrek werd vastgesteld dat deze procedure sterk in
onbruik was geraakt. In de praktijk hadden vrijwel alle
verzonden aanvragen betrekking op documenten waarop
de stempel van het douanevervoer of de handtekening van
de bevoegde ambtenaar ontbrak, en die in elk geval
hadden moeten worden teruggezonden. Bovendien waren
in de meeste gecontroleerde kantoren noch de geselecteerde gevallen, noch de resultaten van de controle op
behoorlijke wijze geregistreerd. Zoals zij nu wordt
toegepast, draagt de procedure weinig bij tot de
verwezenlijking van het gestelde doel.
 Page:

50

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

Het bijhouden van registers betreffende douanevervoer
en van andere documenten
3.24. In het algemeen werden de registers betreffende
douanevervoer op de gecontroleerde kantoren op gebrek­
kige wijze bijgehouden. Voor alle aspecten van het
douanevervoer — vertrek, aankomst en onderzoek —
bleken de registers onzorgvuldig te zijn bijgehouden. In
vele gevallen werden registers die oorspronkelijk waren
gedrukt voor lokale doeleinden zonder meer gebruikt
voor douanevervoer, hetgeen heeft geleid tot onbevredi­
gende resultaten. Bovendien kwamen talrijke informele
en weinig zekere praktijken in de plaats van een correcte
registratie. De registratie van nog niet afgesloten gevallen
werd bijzonder veronachtzaamd — op de meeste
gecontroleerde kantoren van vertrek werd geen afzonder­
lijk register bijgehouden van de gevallen waarin een
onderzoek was ingesteld, en was het noodzakelijk de
afzonderlijke dossiers te raadplegen om bijzonderheden
te verkrijgen over het verloop van de onderzoekprocedu­
re. Op de gecontroleerde kantoren van bestemming
werden de ingekomen kennisgevingen inzake onder­
zoeken meestal niet afzonderlijk geregistreerd, hetgeen
ernstige moeilijkheden veroorzaakte bij de vaststelling
van het totale aantal niet­afgesloten gevallen. In de
Italiaanse kantoren die de Kamer heeft bezocht, werden
de gemelde onderzoeken bij voorbeeld opgenomen in het
algemene „protocol" van het kantoor (register van de
briefwisseling), dat echter geen overzicht biedt van de
omvang of het verloop van deze onderzoeken. In het
Verenigd Koninkrijk heeft de Kamer vastgesteld dat de
registers op de kantoren van vertrek bijzonder slecht
waren ingericht en bijgehouden. Op andere kantoren
golden operaties in het register van vertrek als geannu­
leerd, wanneer de desbetreffende gegevens waren door­
gestreept. Deze aanduiding ging niet vergezeld van een
handtekening ten bewijze van de echtheid ervan, noch van
een verklaring betreffende de reden van de annulering. Er
bestaat duidelijk een dringende noodzaak om op dit
gebied strengere normen te hanteren.
 Door de douaneleiding verrichte controle
3.25. De Kamer heeft reden om aan te nemen dat de
tekortkomingen in de toepassing van de regeling voor een
groot deel te wijten zijn aan een gebrek aan controle en
toezicht door de douaneleiding. De slechte kwaliteit van
de registers, waarvan reeds sprake was, zou niet zijn
getolereerd indien de douaneleiding haar taak naar
behoren had vervuld. Op vele gecontroleerde kantoren
bleek duidelijk dat de ondervraagde leiders onvoldoende
op de hoogte waren van de praktische problemen en
tekortkomingen op de kantoren. Het gebrek aan begelei­
ding was met name duidelijk zichtbaar in de afdelingen
van de kantoren die belast zijn met de behandeling van de
onderzoeken inzake douanevervoer, en met de invorde­
ring van de rechten. De Kamer is van mening dat de
douaneleiding meer aandacht dient te besteden aan haar
verantwoordelijkheden op het gebied van communautair
douanevervoer, en zich beter bewust moet worden van de
risico's die de toepassing van de regeling meebrengt voor
de ontvangsten ten einde haar methodes inzake controle
en toezicht aan te passen.
Converted:09.03.2010

12. 12. 88

Centralisatiekantoren
3.26. Artikel 11 van Verordening (EEG) nr. 1062/87
voorziet in de mogelijkheid, zulke kantoren aan te wijzen.
De verantwoordelijkheid voor de instelling en de werking
van deze kantoren ligt bij de Lid­Staten. Het Comité heeft
de idee van centralisatiekantoren in de Lid­Staten
gepropageerd ten einde de verzending van documenten
inzake douanevervoer te bespoedigen, en in het algemeen
de procedures te verbeteren. Daar deze kantoren tevens
de verzendingskosten drukken, staan de nationale
administraties positief tegenover de ontwikkeling ervan.
 Het aantal documenten dat de drukste gecontroleerde
kantoren passeert is zeer hoog en blijft stijgen. In Arnhem
(Nederland) werden in 1986 4,5 miljoen exemplaren nr. 3
(terugzendingsexemplaren) en bijna 220 000 controle­
exemplaren Τ nr. 5 (5) behandeld. In Hamm (BR
Duitsland) werden in 1986 dagelijks gemiddeld 47 595
exemplaren nr. 3 behandeld en verzonden naar 883
kantoren. In Southend (Verenigd Koninkrijk) worden
elke dag ongeveer 11 000 exemplaren nr. 3 behandeld.
3.27. De documenten voor douanevervoer die bestemd
zijn voor terugzending naar de centralisatiekantoren
worden zo slordig verpakt, dat de veiligheid van de
regeling in het gedrang komt. Er dienen dringend
maatregelen te worden genomen om hierin verbetering te
brengen.
3.28. De centralisatiekantoren hebben ten doel de chaos
te voorkomen die onvermijdelijk zou ontstaan indien de
documenten werden verzonden via de afzonderlijke
kantoren van vertrek en bestemming. Door de toename
van het aantal documenten wordt het voor de grote
centralisatiekantoren echter steeds moeilijker om alle
terugzendingsexemplaren te behandelen en achter­
standen te vermijden. De Kamer is van mening dat bij de
verzending van documenten via de centralisatiekantoren,
onder bepaalde omstandigheden een selectie zou moeten
worden toegepast. Zij heeft vastgesteld dat zich bij de
afsluiting van douanevervoer vertragingen kunnen
voordoen wanneer documenten met betrekking tot een
groot aantal normale douanevervoersoperaties tussen
drukke kantoren op de belangrijke transportroutes,
worden teruggezonden via de centralisatiekantoren. Deze
vertragingen zouden kunnen worden voorkomen indien
in dat geval een rechtstreekse verzending van kantoor
naar kantoor zou worden ingevoerd.
 Geautomatiseerde gegevensregistratie inzake het
douanevervoer
3.29. De enige bevredigende oplossing van de proble­
men die worden veroorzaakt door de stroom van
documenten die tussen de centralisatiekantoren circule­
ren, bestaat in de ontwikkeling van een niet­documentair
systeem door middel van geautomatiseerde on­line
verbindingen tussen de kantoren, ter vervanging van de
daadwerkelijke verzending van de documenten. Dit zou
tevens de veiligheid van de regeling ten goede komen. In

Page:

12. 12. 88

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

1981 heeft het Comité communautair douanevervoer een
„groep voor proefonderzoek" opgericht die een oplossing
moest zoeken voor het probleem van de automatisering
van de douanevervoerprocedures. Deze groep heeft
gedetailleerde voorstellen uitgewerkt met betrekking tot
een uitvoerbaar basisnetwerk. Toch hebben andere
computerprojecten op het gebied van de „douane-unie"
voorrang gekregen op dit project betreffende het
douanevervoer. Gelet op de onbevredigende situatie die
op dit moment heerst op het gebied van de afsluiting van
douanevervoersoperaties, en op de duidelijke mogelijkheden die de informaticatechnieken bieden voor de
verbetering van de systemen, is het van essentieel belang
voor de hervorming van de RCD dat zo snel mogelijk een
geautomatiseerd netwerk wordt ingevoerd, met name
gelet op de voltooiing van de interne markt in 1992.
51

controles langer en moeilijker beheersbaar geworden. De
RCD is tegenwoordig een zeer liberaal systeem dat de
handel en het goederenverkeer vergemakkelijkt. Dit mag
dan een gepaste doelstelling zijn voor wat betreft met
toepassing van de regeling vervoerde communautaire
goederen, maar wanneer het gaat om goederen die zich
niet in het vrije verkeer bevinden en die aan tariefbepalingen zijn onderworpen, zijn strengere criteria voor de
controle noodzakelijk om de ontvangsten te waarborgen.
 Er wordt nog steeds geen duidelijk onderscheid gemaakt
tussen de controle op intern en extern douanevervoer. Dit
brengt onaanvaardbaar grote risico's met zich mee, en
kan zelfs leiden tot verliezen ten koste van de eigen
middelen van de Gemeenschap.
3.30. Aanvankelijk was het „Comité communautair
douanevervoer", ingesteld bij artikel 55 van de basisverordening, belast met het onderzoek van vraagstukken en
het uitbrengen van adviezen betreffende de toepassing
van deze verordening. Met ingang van 1 januari 1988
werden deze bevoegdheden overgedragen aan het „Comité verkeer van goederen", ingesteld bij Verordening
(EEG) nr. 678/85 van de Raad van 18 februari 1985
inzake de vereenvoudiging van de formaliteiten in het
goederenverkeer binnen de Gemeenschap (6). Het Comité
bestaat uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en staat
onder voorzitterschap van een vertegenwoordiger van de
Commissie.
3.33. Het feit dat de Lid-Staten de uitvoeringsbepalingen niet eerbiedigen, schept ernstige problemen voor de
veiligheid van de regeling. De toepassing van eenvoudige
regels door de douanekantoren laat in het algemeen veel
te wensen over, met name wat betreft de terugzending van
T-documenten en het beantwoorden van aanvragen om
informatie betreffende douanevervoer en andere berichten. Deze tekortkomingen moeten dringend verholpen
worden. De vertragingen en moeilijkheden die zich
hebben voorgedaan tijdens de onderzoek- en invorderingsprocedures, geven aanleiding tot ernstige bezorgdheid over de vraag of de regeling de douanerechten en
heffingen die de eigen middelen van de Gemeenschap
uitmaken, wel kan waarborgen. In dit verband vestigt de
Kamer de aandacht op de verplichting voor de LidStaten, om een behoorlijke service te verlenen in ruil voor
de terugbetaling van 10 % van de geïnde douanerechten
en heffingen.
 3.31. Het Comité brengt advies uit over ontwerpen van
bepalingen voor de toepassing van de Verordening
waarbij het werd ingesteld. Het stelt ook talrijke
„administratieve" afspraken, conclusies en interpretaties
vast met betrekking tot de technische en praktische
aspecten van de werking van de RCD. Deze administratieve afspraken zouden een code moeten vormen van
gemeenschappelijke regels en richtsnoeren die door de
bevoegde nationale instanties in praktijk worden gebracht. Zij zijn derhalve van groot belang voor de
bevordering van de uniforme toepassing van de bepalingen van de RCD, en voor de bescherming van deze
regeling tegen misbruiL De Kamer heeft vastgesteld dat
zich aanzienlijke vertragingen hebben voorgedaan bij de
goedkeuring door het - Comité van voorstellen voor
administratieve afspraken, en komt tot de conclusie dat
de procedures voor de besluitvorming van het Comité op
dit gebied dringend dienen te worden verbeterd.
3.34. De verrichte controles hebben aangetoond dat
belangrijke centralisatiekantoren ernstige moeilijkheden
ondervonden om het grote aantal inkomende T-documenten te verwerken. Ten gevolge van de uitbreiding van
de RCD tot alle landen van de EVA, en de daaruit
voortvloeiende toename van het communautair douanevervoer, zal het aantal circulerende T-documenten
hoogstwaarschijnlijk zeer hoog blijven, ondanks de
verwachte daling van het aantal interne douanevervoersoperaties na 1992. De nationale instanties dienen
dringend meer middelen te besteden aan de werking van
de centralisatiekantoren. Op langere termijn echter
bestaat de enige bevredigende oplossing van het probleem
met de vastlegging en de afsluiting van douanevervoer in
de uitwerking van een geautomatiseerd netwerk dat de
verschillende kantoren verbindt, en de fysieke verzending
van documenten overbodig maakt.
 Taak van het „Comité verkeer van goederen"

Conclusie
3.32. De bevindingen van de Kamer tijdens dit onderzoek van de regeling voor communautair douanevervoer,
bevestigen de kritische opmerkingen die zij heeft geformuleerd in haar jaarverslag over 1979. Doordat er drie
nieuwe Lid-Staten en zes landen van de EVA (sinds 1
januari 1988) zijn bijgekomen, zijn de verbindingen en

Converted:09.03.2010

3.35. Het Comité speelt een beslissende rol bij de
totstandkoming van een doeltreffende uniforme regeling.
Daar moet immers in de eerste plaats de bereidheid
bestaan, de resultaten te verbeteren, en moeten de nodige
stappen worden ondernomen. Uit de vele tekortkomingen die door de Kamer tijdens haar controle werden
vastgesteld, blijkt duidelijk dat het Comité zich dringend
dient toe te leggen op de talrijke problemen die om een
oplossing vragen.
Page:

52

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

SYSTEEM B E T R E F F E N D E DE H E F F I N G
EN DE BOEKING VAN
ANTIDUMPINGRECHTEN

12. 12. 88

definitieve rechten;
(b) de snelle vaststelling en terbeschikkingstelling van de
eigen middelen uit antidumpingrechten;

Inleiding
3.36. De antidumpingwetgeving van de Europese
Gemeenschap, neergelegd in Verordening (EEG) nr.
2176/84 van de Raad van 23 juli 1984 (7), voorziet onder
meer in de heffing van antidumpingrechten als beschermende maatregel tegen de invoer met dumping of
subsidiëring, die in de jaren tachtig sterk is toegenomen.
3.37. De antidumpingrechten verhogen het prijsniveau
van produkten die met dumping of subsidiëring in de
Gemeenschap worden ingevoerd tot hun normale waarde, die dikwijls gelijk is aan de prijs van de produkten op
de interne markt van het land van uitvoer. Deze rechten
maken ingevolge artikel 2 van Besluit 85/257/EEG,
Euratom eveneens deel uit van de eigen middelen.
 3.38. De omvang van de communautaire ontvangsten
uit antidumpingrechten is niet bekend, omdat de
antidumpingrechten niet afzonderlijk dienen te worden
vermeld in de door de Lid-Staten aan de Commissie
voorgelegde maandelijkse staten betreffende de traditionele eigen middelen. Volgens de Commissie zijn deze
ontvangsten van ondergeschikt financieel belang. De
betekenis van antidumpingrechten voor de eigen middelen van de Gemeenschap kan derhalve enkel worden
verduidelijkt aan de hand van gevallen waarin de
Commissie of de Lid-Staten onderzoeken hebben ingesteld ter vaststelling van de waarde van de handelsstromen of de totale bedragen van antidumpingrechten
met betrekking tot de invoer van bepaalde goederen. De
Kamer heeft bij voorbeeld van de Commissie vernomen
dat de totale waarde van de fotokopieerapparaten die in
de Gemeenschap werden ingevoerd tijdens de periode
waarop het onderzoek betrekking had — van januari tot
en met juli 1985 — 1 000 Mio ECU bedroeg. De
Commissie liet de Kamer ook weten dat de antidumpingrechten die werden ontgaan bij de invoer van Kraftlinerpapier in de Gemeenschap volgens de meldingen van
Frankrijk, de BR Duitsland en het Verenigd Koninkrijk
ongeveer 8,5 Mio ECU beliepen.
3.39. De Kamer heeft bij het onderzoek van het
communautair systeem voor de heffing en de boeking van
antidumpingrechten bijzondere aandacht besteed aan de
volgende aspecten :

(a) de onmiddellijke, uniforme en algemene toepassing
van de verordeningen betreffende voorlopige en

Converted:09.03.2010

(c) de doorzichtigheid van de nationale en communautaire rekeningen, zodat de uit antidumpingrechten
afkomstige ontvangsten kunnen worden onderkend
en geboekt.
De Kamer heeft het systeem eveneens onderzocht ten
einde vast te stellen of het tekortkomingen vertoonde die
een negatieve invloed zouden uitoefenen op de verwachte
ontvangsten uit deze bron. Met dit doel werden controlebezoeken afgelegd in België, Griekenland, Spanje en het
Verenigd Koninkrijk, en werden besprekingen gevoerd
met de diensten van de Commissie.
 De communautaire procedures betreffende
antidumpingrechten

De antidumpingprocedure
3.40. De heffing van antidumpingrechten is de laatste
fase van een antidumpingprocedure die begint met de
indiening bij de Commissie van een schriftelijke klacht
door de bedrijfstak van de Gemeenschap die zich
geschaad acht door invoer met dumping. Tijdens de
gehele procedure wordt in een raadgevend comité overleg
gepleegd met de Lid-Staten. Tot dit overleg kan een LidStaat of de Commissie het initiatief nemen.
Het antidumpingonderzoek
3.41. Wanneer de Commissie van mening is dat de
klacht voldoende bewijsmateriaal bevat om een onderzoek te rechtvaardigen, besluit zij tot de inleiding van een
formele procedure die in het Publikatieblad wordt
aangekondigd. Het antidumpingonderzoek wordt verricht door de Commissie en heeft betrekking op de
bewijzen van de dumping en de daaruit voortvloeiende
schade. Wanneer de omvang van de dumping en van de
door een bedrijfstak van de Gemeenschap geleden schade
eenmaal is vastgesteld, en wanneer de belangen van de
Gemeenschap de heffing van definitieve rechten noodzakelijk maken, worden deze op voorstel van de Commissie
ingesteld bij verordening van de Raad, tenzij de
betrokken exporteur(s) verbintenissen (zie paragraaf
3.43) hebben aangeboden die door de Commissie zijn
aanvaard. De rechten gelden gedurende vijf jaar na de
datum waarop zij van kracht zijn geworden of laatstelijk

Page:

12. 12. 88

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

werden gewijzigd of bevestigd. Zij zijn van toepassing in
de hele Gemeenschap en worden geïnd door de LidStaten op het ogenblik dat de betrokken goederen in de
Gemeenschap in het vrije verkeer worden gebracht.
 Voorlopige antidumpingrechten

3.42. Voorlopige antidumpingrechten kunnen worden
ingesteld voordat het antidumpingonderzoek is afgerond,
wanneer uit een voorlopig onderzoek blijkt dat dumping
wordt toegepast en dat er voldoende bewijzen zijn voor
daardoor veroorzaakte schade, en wanneer de belangen
van de Gemeenschap een optreden noodzakelijk maken
om verdere schade te voorkomen. Zij worden ingesteld bij
verordening van de Commissie en hebben een maximale
geldigheidsduur van vier maanden, die op voorstel van de
Commissie door de Raad nog met twee maanden kan
worden verlengd. In dergelijke gevallen dienen de rechten
niet onmiddellijk te worden betaald, maar wordt het in de
Gemeenschap in het vrije verkeer brengen van de
betrokken produkten afhankelijk gesteld van het stellen
van een waarborg tot het bedrag van het voorlopig recht.
De Raad neemt pas later een besluit betreffende de
definitieve inning of de vrijgave van de voorlopige
antidumpingrechten.
Verbintenissen

3.43. De verbintenissen vormen een alternatief voor de
heffing van antidumpingrechten. Het gaat om formele
toezeggingen door een exporteur om geen dumping toe te
passen of ervoor te zorgen dat de uitvoer naar de
Gemeenschap de communautaire producenten van het
betrokken produkt geen schade berokkent. De verbintenissen kunnen in de loop van het onderzoek worden
aanvaard bij wege van een formeel besluit van de
Commissie.
Communautaire bepalingen betreffende de inning van
antidumpingrechten

3.44. De belangrijkste bepalingen van de communautaire wetgeving inzake de toepassing van antidumpingrechten en de vaststelling ervan als eigen middelen, zijn
neergelegd in Verordening (EEG) nr. 2176/84 en Verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 2891/77 van de
Raad van 19 december 1977 (8). Voorts wordt in de
heffing van antidumpingrechten voorzien door specifieke
verordeningen.
 Converted:09.03.2010

53

Opmerkingen naar aanleiding van de controle
op het systeem betreffende de heffing en de
boeking van antidumpingrechten

Presentatie van de antidumpingrechten in de rekeningen
van de Gemeenschap

3.45. Alleen in Spanje worden de antidumpingrechten
afzonderlijk geboekt. In alle andere Lid-Staten worden de
geïnde antidumpingrechten niet afzonderlijk geboekt (zie
paragraaf 3.38), maar worden zij in de door de Lid-Staten
aan de Commissie voorgelegde maandelijkse staten
betreffende de traditionele eigen middelen, opgenomen
onder de ontvangstenrubriek „douanerechten".
3.46. Bijgevolg kan noch uit de nationale, noch uit de
communautaire rekeningen duidelijk worden afgeleid
welke eigen middelen afkomstig zijn van antidumpingrechten. Het gebrek aan precieze boekhoudkundige
gegevens maakt het eveneens onmogelijk de financiële
resultaten van het communautaire antidumpingbeleid te
onderkennen. De Kamer beveelt aan, de antidumpingrechten door alle Lid-Staten afzonderlijk te laten boeken.
Kennisgeving van besluiten tot instelling van voorlopige
antidumpingrechten

3.47. De voorlopige antidumpingrechten worden ingesteld bij een verordening van de Commissie die in het
Publikatieblad verschijnt. Zij worden gewoonlijk de dag
na de publikatie van kracht. De verspreiding van de
Publikatiebladen onder de douanekantoren in de LidStaten kan geruime tijd in beslag nemen. Vanaf het
ogenblik dat de publikatiedatum van de verordening
bekend is, zendt de Commissie derhalve een telex met de
volledige tekst van de verordening naar de Lid-Staten,
zodat deze onmiddellijk maatregelen kunnen treffen, nog
voor zij het desbetreffende Publikatieblad hebben
ontvangen.
 3.48. De Kamer heeft vastgesteld dat in België,
Griekenland en Spanje ofwel met deze telex helemaal
niets werd gedaan ofwel de inhoud ervan pas na verloop
van twee tot vier weken bij de met inning van de rechten
belaste douanekantoren arriveerde. In Spanje worden de
rechten pas toegepast wanneer de douanekantoren het
Publikatieblad hebben ontvangen. Doorgaans is dit pas
twee weken na de datum van publikatie. In Griekenland
ontvingen de gecontroleerde lokale douanekantoren pas
kopieën van de telexberichten op het ogenblik dat de
rechten al drie of vier weken van kracht waren. Dit
verschil in handelwijze tussen de Lid-Staten is geen
waarborg voor een snelle toepassing van deze rechten, en

Page:

54

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

schept zelfs het risico dat toepassing ervan achterwege
blijft.
12. 12. 88

waar zij waren geklasseerd zonder dat de voorlopige
antidumpingrechten waren geboekt. Bovendien werden
de voorlopige antidumpingrechten in geen enkele LidStaat onmiddellijk nadat zij definitief waren geworden,
geboekt (zie paragraaf 3.50).
Boeking van voorlopige antidumpingrechtcn als eigen
middelen
3.49. De zekerheid voor voorlopige antidumpingrechten wordt gesteld in de vorm van deposito's in contanten
of bankgaranties, tot aan het tijdstip waarop de rechten
op basis van een besluit van de Raad definitief verschuldigd zijn geworden. Intussen zullen de goederen zijn
toegelaten tot het vrije verkeer, en kan de grondregel die
bepaalt dat de boeking van de rechten moet geschieden
uiterlijk veertien dagen nadat de goederen zijn toegelaten
tot het vrije verkeer (Artikel 3, lid 2, van Richtlijn 78/453/
EEG van de Raad van 22 mei 1978 (9) betreffende uitstel
van betaling) niet worden toegepast.
 3.50. Er bestaat geen communautair voorschrift dat een
tijdslimiet bepaalt voor de boeking van voorlopige
antidumpingrechten als eigen middelen, nadat zij definitief zijn geworden. In België, Griekenland en het Verenigd
Koninkrijk traden bij de boeking en derhalve ook bij de
terbeschikkingstelling van definitief geworden voorlopige
rechten vertragingen op, die van drie maanden tot een
jaar varieerden, en voor wat betreft België en het Verenigd
Koninkrijk bij uitzondering meer dan eenjaar bedroegen.
3.51. De Commissie zou maatregelen moeten treffen
teneinde de eigen middelen uit voorlopige antidumpingrechten die definitief zijn geworden, zo snel mogelijk vast
te stellen en beschikbaar te maken.
Doeltreffendheid van de systemen betreffende het
toezicht op de aangiften waarvoor voorlopige
antidumpingrechten zijn ingesteld
3.52. Goederen waarop voorlopige antidumpingrechten van toepassing zijn, worden pas toegelaten tot het
vrije verkeer wanneer een zekerheid wordt gesteld voor
het bedrag van de rechten. In afwachting van het besluit
tot definitieve inning van de betrokken rechten, zouden
de invoeraangiften in registers of dossiers moeten worden
bijgehouden, zodat zij snel kunnen worden geïdentificeerd op het ogenblik dat de voorlopige rechten definitief
verschuldigd worden.
 3.53. Het systeem bleek in geen van de bezochte LidStaten doeltreffend te zijn voor de snelle identificatie van
alle aangiften waarop voorlopige antidumpingrechten
werden toegepast. In twee Lid-Staten (Griekenland en het
Verenigd Koninkrijk) dienden bij voorbeeld verscheidene
aangiften te worden opgespoord in het centrale archief,

Converted:09.03.2010

Douanecontroles op de invoer van goederen waarvoor
mogelijk antidumpingrechten verschuldigd zijn
3.54. Of goederen al dan niet aan antidumpingrechten
zijn onderworpen, is afhankelijk van drie criteria : de post
in het gemeenschappelijk douanetarief, het land van
oorsprong van de goederen, en de identiteit van de
exporteur/fabrikant van de goederen. De combinatie van
deze criteria, de soms hoge rechten en de ingewikkeldheid
van de berekening ervan, maken dat deze goederen
gemakkelijk aanleiding geven tot onjuiste aangiften: bij
voorbeeld door de vermelding van onjuiste gegevens met
betrekking tot de indeling in het gemeenschappelijk
douanetarief, het land van oorsprong of de identiteit van
de exporteur/fabrikant van de goederen, en door een te
hoge aangifte van de douanewaarde van de goederen. De
volgende voorbeelden hiervan werden tijdens controles
ter plaatse geconstateerd of door de Lid-Staten aan de
Kamer gemeld :
(a) invoer van Kraftliner-papier in het Verenigd Koninkrijk, waarbij antidumpingrechten werden ontgaan
door middel van een te hoge aangifte van de
douanewaarde (zie ook paragraaf 3.38);
(b) invoer van schrijfmachines en fotokopieerapparaten
in het Verenigd Koninkrijk, waarbij antidumpingrechten voor een bedrag van ongeveer 1,3 Mio ECU
werden ontgaan met behulp van onjuiste aangiften
van de oorsprong;
(c) invoer van fotokopieerapparaten in Spanje, waarbij
ongeveer 90 000 ECU aan antidumpingrechten
werden ontgaan door middel van een onjuiste
aangifte van de identiteit van de exporteur/fabrikant ;
(d) een betrekkelijk groot aantal aangiften met een
foutieve berekening van de antidumpingrechten in
het Verenigd Koninkrijk.
 3.55. De traditionele douanecontroles die ten doel
hebben na te gaan of de ingevoerde goederen daadwerkelijk overeenkomen met de beschrijving en de specifieke
gegevens die noodzakelijk zijn voor de toepassing van
antidumpingrechten, verschillen in wezen niet van de
controles die van toepassing zijn op ingevoerde goederen
in het algemeen. Uit een onderzoek van de voorschriften
van de Lid-Staten op dit gebied, blijkt dat alleen in België
en het Verenigd Koninkrijk bepaalde specifieke controlecriteria worden toegepast in het kader van de geautomatiseerde inklaringsprocedure.
Page:

JOURNAL OFFICIEL
NL
2ème partie

Converted:09.03.2010

Page

12. 12. 88

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

3.56. Gezien het risico van onjuiste aangiften bij
goederen waarvoor antidumpingrechten verschuldigd
zijn, beveelt de Kamer de invoering van controlemaatregelen aan, die voorzien in meer en omvangrijker
inspecties van deze goederen — zowel fysiek als aan de
hand van documenten.
55

verbintenis, op grond dat er reden is om aan te nemen dat
daarop inbreuk is gemaakt. De inhoud van de verbintenissen wordt echter niet gepubliceerd, en alleen de
betrokken partijen, met inbegrip van de Commissie, zijn
ervan op de hoogte, Dit onderstreept de noodzaak dat de
Commissie zelf toezicht zou moeten houden op de
verbintenissen en indien nodig passende maatregelen
treffen. Een heroverweging dient niet afhankelijk te zijn
van een klacht van een belanghebbende bedrijfstak.
 Heffing van voorlopige antidumpingrechten en
toezicht op de verbintenissen door de
Commissie
Conclusies
Voorlopige antidumpingrechten

3.57. Voorlopige antidumpingrechten worden ingesteld
om te voorkomen dat de industrie van de Gemeenschap
schade lijdt tijdens de periode die nodig is voor een
grondig onderzoek met het oog op de vaststelling van het
bedrag aan antidumpingrechten dat definitief dient te
worden opgelegd. De tijdsspanne tussen het begin van het
onderzoek en de instelling van een voorlopig recht is
echter opgelopen van 5,7 maanden in 1983 tot 7,0
maanden in 1984 en 8,0 maanden in 1985. Sindsdien heeft
de toestand zich gestabiliseerd: in 1986 en 1987 duurde
deze periode gemiddeld 7,6, respectievelijk 7,7 maanden (10). De verlenging van de onderzoekperiode biedt de
importeurs een goede gelegenheid om te ontkomen aan
antidumpingrechten of restrictieve verbintenissen, door
de invoer van de onderzochte goederen te bespoedigen.
3.60. Naar de mening van de Kamer biedt het systeem
betreffende de heffing en de boeking van antidumpingrechten, zoals het in de communautaire wetgeving is
neergelegd en door de Lid-Staten wordt toegepast,
onvoldoende zekerheid op de volgende punten :

(a) de onmiddellijke en uniforme toepassing van de
verordeningen waarbij voorlopige antidumpingrechten worden ingesteld (zie de paragrafen 3.47 — 3.48) ;

(b) de snelle vaststelling en betaling aan de Gemeenschap
van de eigen middelen uit voorlopige antidumpingrechten, nadat deze definitief zijn geworden (zie de
paragrafen 3.49 — 3.51);

De aanvaarding van en het toezicht op verbintenissen

3.58. Zoals hiervoor reeds vermeld, kan de Commissie
tijdens het onderzoek verbintenissen aanvaarden. De
communautaire basiswetgeving inzake antidumpingrechten voorziet in een aantal mogelijkheden om de nakoming
van de verbintenissen te controleren. De Kamer merkt
echter op dat de Commissie geen systematisch toezicht
heeft gehouden op de naleving van prijsverbintenissen.
 Zij heeft bij voorbeeld vastgesteld dat bij acht van de
twaalf in 1986 aanvaarde verbintenissen, de exporteurs de
overeengekomen verplichtingen inzake het verstrekken
van inlichtingen niet zijn nagekomen. Dit is een inbreuk
op de verbintenis, en kan leiden tot de toepassing van
voorlopige antidumpingrechten. In twee van deze
gevallen heeft de Commissie daadwerkelijk dergelijke
rechten geheven.
3.59. Een bedrijfstak van de Gemeenschap die zich door
invoer met dumping geschaad acht, kan verzoeken om
heroverweging van het besluit tot aanvaarding van een

Converted:09.03.2010

(c) de duidelijkheid van de nationale en communautaire
rekeningen met betrekking tot de eigen middelen
welke afkomstig zijn van antidumpingrechten (zie de
paragrafen 3.45 — 3.46).
3.61. De Kamer is van mening dat de reikwijdte en de
kwaliteit van de traditionele douanecontroles op goederen waarvoor mogelijk antidumpingrechten verschuldigd
zijn, zouden moeten worden uitgebreid, daar bij dergelijke goederen de mogelijkheden tot het doen van een
onjuiste aangifte bij invoer groter zijn.
3.62. De Kamer beveelt de Commissie aan, maatregelen
te treffen ten einde de tijd die nodig is voor de instelling
van voorlopige antidumpingrechten te verkorten. Voorts
beveelt zij aan, het toezicht op de verbintenissen te
verbeteren.
Page

56

12. 12. 88

Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen

LANDBOUWHEFFINGEN OP DE INVOER
VAN GRANEN

Inleiding

3.63. In haar jaarverslag over het begrotingsjaar
1982(H) heeft de Kamer opmerkingen geformuleerd
betreffende een aantal tekortkomingen in de procedures
van de Commissie ter berekening van de heffingen op
graan en graanprodukten. Tijdens het begrotingsjaar
1987 heeft de Kamer deze procedures opnieuw onderzocht in het licht van haar vroegere opmerkingen. Zij
heeft tijdens dit onderzoek echter ook aandacht besteed
aan andere belangrijke aspecten van de berekening van de
heffingen op graan, en aan factoren die invloed hebben op
de eigen middelen van de Gemeenschap.
