De volks-missionaris; godsdienstig maandschrift, jrg 2, 1880, 1880 
In de nabijheid der Capeila Clemenlina, waar zich het graf van den H. Gregorius den grooten bevindt, boven de deur van de Capeila del Goro is de plaats, waar de overblijfselen van den gestorven Paus in een wit marmeren Sarcophaag rusten. Zij worden er bijgezet, tot ’s Pausen opvolger na zijn overlijden op zijn beurt een plaats komt vragen. Hier was dan ook het graf van Pius IX, hier had hij de Sarcophaag ingenomen, welke zoolang het stoffelijk overschot van zijn voorganger Gregorius XVI bevatte. Het eenvoudig opschrift Pius IX Pont. Max. wees den pelgrim de plaats aan. Doch al was dit opschrift daar niet aanwezig geweest, de Romeinen, die er nederknielden, riepen hem toe: Hier vereert men Pius den Grooten. Men kon het dier biddende menigte aanzien, zij vereerden er hun innig geliefden Vader, zij vereerden er een heilige. Geen gebeden voor zijne zielerust werden er gestort, maar gunsten en weldaden werden aan die »Patre Santissimo en Carissimo” afgesmeekt. Zij zijn er zeker van: Pius de groote is een Heilige en zijne liefdevolle goedheid, die op aarde geen bede kon afslaan, kan thans in den Hemel nog veel minder weigeren. Hij bidt voor een ieder bij God. Dat deed het hart van den Hollandschen pelgrim goed, hij bad er lang en veel voor zich zelven en de zijnen, aan dien H. Vader vertrouwde hij al zijne belangen toe; onwillekeurig kwamen hem de uitstekende weldaden in het geheugen, door dien grooten Paus aan de Kerk van Holland bewezen, en de bijzondere toegenegenheid welke hij haar steeds had toegedragen. Nogmaals dankte hij daarvoor den goeden Pius IX en den goeden God, dat Hij een zoo grooten Paus aan zijne Kerk in deze dagen had geschonken, en getroost verliet hij die plaats. BRIEFWISSELING. MISSIE IN SPANJE. Brief van den eerw. Pater J. Schrüder Den 31 Augustus 11. vertrokken twee onzer medebroeders de EE. PP. A. de Kuijper en J. Schrader naar Spanje, om daar aan het heil der maar al te zeer verlaten zielen te arbeiden, Zij beloofden ons zoo nu en dan eenige tijding over hunne werkzaamheden toe te zenden, meenende daarmede aan de lezers van »de Volks-Missionaris” aangenaam te zullen zijn. Madrid Nov. 1880. Volgens mijne belofte, u bij mijn vertrek uit Holland ge daan, zou ik van tijd tot tijd iets nieuws uit Spanje laten hooren. Om u te doen zien, hoe ernstig dit voornemen geweest is, kom ik u nu reeds liet weinige, dat ik in den korten tijd, dien ik hier ben, heb opgedaan, vertellen. Na eene prachtige reis door Frankrijk kwamen wij, Pater de Kuijper en ik, te Espino aan. Dit zou onze eerste standplaats zijn, hier zouden wij ons op het aanleeren dei Spaansche taal toeleggen. Ik verklaar u ronduit, dat er niets geschikter voor uitgedacht kon worden dan Espino, dat niet vei van Miranda, een klein stadje van oud Castilje, gelegen is Een oude Benedictijner-abdij te midden eener diepe eenzaamheid, verre van alle gewoel, hoe zou het beter kunnen ? Het moet u ook niet verwonderen, dat ik soms naar Hollandsche woorden moet zoeken, zoo heb ik het verleerd, zoo zit mijn hoofd vol van Spaansch en Spaansche uitdrukkingen. De Spaansche taal is niet zoo moeielijk, als ik mij aanvankelijk wel had voorgesteld ; kent men Latijn en wat Italiaansch, dan is zij zelfs gemakkelijk: maar het volk te verstaan, daar zit de kunst; want zij spreken zoo gauw, dat men er met geen speld tusschen kan steken. Na dan te Espino de grondslagen van mijn Spaansch gelegd te hebben, werden Pater de Kuijper naar Nava del Rey en ik naar Madrid gezonden, om dit te volmaken. Ik moet u ronduit 'bekennen, dat het mij in het begin wel vreemd was, van hem gescheiden te zijn, en zoo mijne moedertaal niet meer te kunnen hooren noch te kunnen spreken, iets waarvan wij nog wel eens geprofiteerd hadden. Hij aanvaardde dan zijne reis op een muilezel, (o wat was hij in de wolken!) ik met den trein, ’s Namiddags half vier stapte ik er in, en den anderen morgen circa half acht was ik te Madrid, na den ganschen nacht door gestoomd te hebben. Van slapen kwam in den trem niet veel, vooreerst wijl wij hier derde klas reizen,, en dan ten tweede maakt dat Spaansche volk den ganschen nacht door zulk een leven, dat hooren en zien vergaat; dat speelt harmonica, dat springt, zingt, danst in den waggon, alsof het een bruiloft is. Gelukkig was ik dan ook, van mijn reisgezelschap afscheid te kunnen nemen. Ik huurde een rijtuig; maar ach! het was de Hollandsche eenvoudigheid niet meer, ik had vergeten afspraak te maken met den koetsier, en werd nu ongenadig afgezet. Daar ben ik dan in Madrid, het centraal punt van Spanje, waar de grootste bevolking en tevens de grootste rijkdom opeengestapeld is. Ik zeg rijkdom, doch dit betreft de stad alleen, niet het klooster, want al hebben wij de schoonste kerk der stad in gebruik, armoe is hier troef; hoe zou het ook anders kunnen bij eene nieuwe stichting? Ons klooster is een gedeelte van het groote klooster der Salesianer nonnen, waar vroeger adellijke meisjes opgevoed werden, en dat door de revolutie geroofd is. Het andere en verre weg het grootste deel is tegenwoordig het paleis van justitie! De naam klinkt goed voor iets, wat gestolen is, dunkt u niet? Onze kerk, zeide ik, is de schoonste van Madrid. Het front is gelijk aan dat van St. Jan van Lateranen, terwijl het inwendige gebouwd is naar de St. I'ieter. Hij, die dus de kolossaal schoone kerk van den Oudebosch gezien beeft, kan er zich een denkbeeld van vormen. Het plafond en de muien zijn met prachtige schilderingen en schilderijen versierd. Ook boven de zes altaren zijn niet minder keurige voortbrengselen van het penseel aangebracht. De altaren, vooral het groote, zijn van het lijnste en duurste marmer, overigens is het in de in de geheele kerk een marmer al marmer, vloer, kolommen, koor, o heerlijk! doch het zijn ook geschenken van prinsen en andere adellijke personen. Carlos 111 heeft er nog eene kostbare graftombe voor zijne ouders in geplaatst. Doch ik heb nog vergeten aan te stippen, dat men van de straat af eene breede trap van 25 blauwsteenen moet beklimmen en dan nog eene binnenplaats of patio moet passeeren, dat zeer keurig is aangelegd, echter op kosten der regeering, wijl het tevens als patio van het paleis van justitie dient. Van de andere kerken, ongeveer 40 in getal, zwijg ik, bij de onze kan het er geene halen; men zou nog kunnen vermelden de St. Isedro el Real en de St. Francisco el grande; al de andere zijn klein en dompig. Overigens moet men in aanmerking nemen, dat de revolutie de schoonste en grootste geannexeerd en tot andere doeleinden ingericht heeft. Madrid heeft het aanzien van eene nieuwe stad, met goede doch buitengewoon liooge huizen, zeer velen van 6 a 7 verdiepingen, schoone straten, die zindelijk, goed geplaveid en van ruime trottoirs voorzien zijn. Weinig handel, dacht mij, ook de winkels vooral manufactuurwinkels van weinig beteekenis, anders leven genoeg op straat. Men heeft er vele en schoone wandelplaatsen ; van eene slechts wil ik in het voorbijgaan gewagen, van el prado of retiro. Het is daar waarlijk prachtig, zoo iets vindt men in geene stad van Europa. Het is een aardsch paradijs. Lommerrijke boomen, murmelende beekjes, marmeren fonteinen, die in allerlei spelingen en wendingen het water in de hoogte werpen, onderhouden er steeds eene frissche koelte. Ziedaar in het kort Madrid. Van de omstreken wil ik niet spreken, want uren en uren in den omtrek is het zoo kaal als op de Vuchterhei, vol zand en gipsheuvels. Nu eenige nadere bijzonderheden. Sta mij toe, hier van den hak op den tak te springen. De regeering is hier liberaal Katholiek, evenals al de groote levenmakers in geheel Spanje, dus is het eene regeering slechter dan men moeielijk kan verwachten, noch visch, noch vleesch. Gij hoort er misschien vreemd van op, daar men in Holland veelal meent, dat men hier van de conservatieve richting is, neen, ’i is hier alles liberaal. Tot bewijs hiervan zij: Bladen van zuiver Katholieke richting worden gedurig gesupprimeerd, de geestelijkheid op den kansel van regeeringswege (officieel volgens eene circulaire) door de politie gespionneerd, zoodat nog dezer dagen een pastoor zijn diocees is uitgezet; wat niet minder als bewijs dient is, dat de geheele geestelijkheid en alle zuiver Katholieke dagbladen Carlistisch gezind zijn. Die regeering zorgt dan ook zoo goed voor Spanje, dat het eiken dag meer en meer achteruitgaat. En hoe kan het anders? Als de vrije verkondiging van Gods woord belemmerd wordt, moet natuurlijk de godsdienst in verval geraken, en waar de godsdienst in verval is, daar is het volk in verval. Men vindt hier geloof; ten bewijze zij gezegd : in onze kerk worden dagelijks heilige missen opgedragen van zes tot half twaalf, en Zondags van .zes tot half een, welnu die vele missen worden des daags en Zondags zeer druk door personen uit alle standen bezocht. Dagelijks hebben wij ook verscheidene communiën. Er is dus geloof, en hierin zijn wij bij Frankrijk vooruit, maar het is bij velen, om niet te zeggen bij de meesten, een geloof, dat onwetend is, noch gesteund door godsdienstig onderricht. Moge toch spoedig voor Spanjo ce tijd van algeheele opstanding aanbreken, mocht dat volk zich toch spoedig weer toonen, zooals het in zijn aard is, vol geestdrift voor alles wat God of godsdienst heet! Mochten wij uitverkoren zijn , om daartoe naar onze zwakke krachten mede te werken ! Want o ! de Spanjaard heeft zulk een edel karakter; ik kan hem niet beter vergelijken dan bij de edele Friezen. Hij is fier, moedig en matig, daarbij tevens driftig en stug, twee hoedanigheden, die nuttig kunnen zijn, als de godsdienst ze ten goede weet te keeren. Om nu evenwel ook zijne slechte hoedanigheden aan te geven, zeg ik, dat hij tevens traag is om te werken, eene eigenschap, die hij met alle bewoners van warme landen gemeen heeft, waar de natuur uit haar zelve dat gebrek vergoed, en diefachtig, want stelen heeft men hier altijd gekend. De mannen biechten hier niet voor de traliën, zooals overal in onze streken, neen zij gaan op de knieën zitten, op een bankje voor de deur van den biechtstoel, welke deur zeer laag is, zoodat zij daarop zeer gemakkelijk kunnen leunen, en dan van aanschijn tot aanschijn in het hokje zich met den priester onderhouden, ’t Is niet pleizierig, dunkt me, voor geen van beiden. De vrouwen doen het op de gewone wijze. Wat deze laatste betreft, deze zijn hier niet getooid met hoedjes; maar verschijnen allen zonder onderscheid in de kerk met een zwarten sluier over het hoofd. Onwillekeurig denkt men daarbij aan de eerste eeuwen van het Christendom, daar de H. Paulus dit toch aldus voorschrijft. Ziehier, waarde Pater, het een en ander over Spanje. Natuurlijk kan ik nog nie£ over Missiën spreken, want dat is mij nog te machtig. Spoedig hoop ik het echter in de taal zoo ver gebracht te hebben, dat ik u daarover een uitvoerigen brief kan zenden. Aanvaard enz. MABJAATOCHB KRONIEK. De negentiende Eeuw de Eeuw van Maria. IS1IIP1M» De Yereering der Moeder Gods door alle Eeuwen. De vereering van Maria en haar weldadige invloed op de schepselen zijn niet begonnen in de eerste eeuw onzer jaartelling, zij hebben bestaan van den aanvang der tijden af. „Reeds de Engelen”, zoo beweert de H. Bernardinus van Siëna, „voorzagen niet slechts bij hunne schepping, maar ook later bij hunne verheerlijking, de H. Maagd in de eeuwen, die zouden aanbreken, als de toekomstige Moeder Gods, en als geroepen om in de hemelsche glorie boven alle schepselen verheven te worden.” Hebben de Engelen Maria vooraf gekend, dan hebben zij ook aanstonds haar vereerd, aanstonds zich verheugd om hare overgroote heerlijkheid. Deze blijde openbaring van Maria’s glorie werd reeds spoedig na de schepping van Adam en Eva door God zelven aan het eerste menschenpaar herhaald. Nog stonden onze eerste Ouders, bewust van hunne schuld, voor hun alwetenden en vertoornden Rechter; nog staarden zij sidderend de akeligste toekomst te gemoet: als eensklaps in het donker verschiet het stralend beeld van Maria, als Medeverlosseres van het menschdom, weldadig voor hunne oogen oprijst. „Ik zal vijandschap stellen, zoo hooren zij God tot de slang spreken, „tusschen u en de Vrouw: tusschen uw zaad en haar zaad, en Zij zal u den kop verpletteren.” En in de wenteling der tijden komen de lijnen van dit Beeld al scherper en scherper uit. Reeds ziet David haar als de machtige Vorstin van hemel en aarde; „Daar staat zij, de Koninginne, aan uwe rechterhand, o Heer, in gouden feestgewaad gedost. Haar kleederen schitteren van telkens wisselenden weerschijn!” Reeds ziet Salomon haar stralen in den weergaloozen glans aller deugden, en roept haar van verre toe: „Vele dochteren hebben schatten vergaderd, doch Gij hebt ze allen overtroffen!” Reeds aanschouwt haar Isaïas als de Moedermaagd met het goddelijk Kind op hare armen, en roept hij den volkeren toe: „Zie, de Maagd zal ontvangen en een Zoon haren, en zijn naam zal genoemd worden Emmanuël, d. i. God met ons!” Reeds smeekt de geheele wereld in lange verwachting: „Geopend worde toch die gezegende Aarde, en brenge zij den Verlosser voort!” als eensklaps de Engel Gabriël door den Heer gezonden wordt tot eene Maagd... en de naam dier Maagd is Maria. En tot haar binnengetreden, zegt hij: „Wees gegroet, Gij vol van genade; de Heer is met U; gezegend zijt Gij boven alle vrouwen!” En dan verkondt hij Haarde blijde boodschap: „Zie, Gij zult ontvangen en een Zoon baren, en zijn naam Jezus noemen..... En het Heilige, dat uit U wordt geboren, zal Gods Zoon geheeten worden.” En Maria sprak: „Zie de dienstmaagd des Heeren; mij geschiede naar uw woord.” En op hetzelfde oogenblik daalt het eeuwig Woord neder in den vlekkeloozen schoot der allerheiligste Maagd, en het Woord is vleesch geworden! En nu zet de gansche schepping het loflied voort, dat Elisabeth, in den geest verrukt, aanhief: „Gezegend zijt Gij onder de vrouwen, en gezegend is de vrucht uws lichaams!" Van nu af gaan alle geslachten haar zalig noemen: Jezus zelf geeft hiervan het schitterendst voorbeeld. Moest die liefde van Jezus voor zijne Moeder niet aanstonds door de Apostelen gedeeld worden ? O, welk een roerend getuigenis legt de H. Joannes Damascenus van hunne vereering af, wanneer hij verhaalt, dat, op den dag van Maria’s zalig verscheiden, de Apostelen, door Gods Geest gedreven, van de verwijderdste punten der aarde naar Jerusalem snelden, om haar eerbiedwaardig lichaam onder psalmgezang ter aarde te bestellen, om getuigen te zijn van de lofgezangen der Engelen, welke drie dagen lang bij dat graf weerklonken! Welkeen treffend gezicht, wanneer wij vervolgens met de vervolgde Kerk in de Catacomben afdalen, en daar bij het weifelend licht der toortsen het beeld der Moedermaagd alom op de muren zien aangebracht! Wat doet het ons goed aan het harte, wanneer wij later reeds onder Keizer Constantijn den Grooten en den H. Paus Silverius de prachtigste tempelgebouwen ter eere van Maria zien verrijzen! Wat klinkt het ons zoet in de ooren, wanneer wij de Christenen der vierde eeuw zoo luide den lof van Jezus Moedei hooren bezingen, dat Juliaan de Afvallige hun zelfs verwijtend toeroept: „Gij, Christenen, houdt maar niet op Maria de Moeder Gods te noemen!” Wat is het versterkend voor ons geloof, wanneer wij in de vijfde eeuw, toen de duivel zich van den ketter Nestorius bediende, om het goddelijk moederschap te loochenen en alzoo de devotie tot Maria uit de harten der geloovigen te rukken, meer dan 360 bisschoppen in het Concilie van Epliese hooren verklaren: „Ja waarlijk, Maria is de Moeder van God! En wat verkondigen ons niet de volgende eeuwen over die algemeene vereering der Moedermaagd! In de 6de eeuw zien wij den H. Benedictus, den stamvader der monniken in het Westen, al de abdijen zijner orde aan de H. Maagd toewijden. En roemvol hebben zijne zonen de lessen huns stichters in beoefening gebracht. Of moeten wij hier nog wijzen op de meesterstukken van beeldhouw-, schilder- en zangkunst, door de Benedictijnen Maria ter eere tot stand gebracht? Op de beroemde werken door hen over Maria geschreven? Daarop verrijzen een H. Bruno, de stichter der Kartuizers, die zich met zijne zonen verbindt, dagelijks de getijden van Maria te bidden; een H. Norbertus, die in zijne orde van Premenstreit iederen dag de H. Mis ter eere van Maria laat opdragen; een H. Nog algemeener, nog vuriger wordt de devotie tot Maria in de dertiende eeuw. Van den eenen kant zien wij den H. Dominicus en zijne Predikheeren zich als een weldadigen stroom over geheel Europa verspreiden, en alom de volkeren den H. Rozenkrans leeren bidden, den Rozenkrans, waardoor de Albigenzen verwonnen, de Turken verslagen, de duivelen verdreven en schatten van genade door Maria’s handen over de aarde worden uitgestort. Van den anderen kant zien wij den H. Franciscus van Assisië duizenden Volgelingen om zich henen scharen en hooren wij, hoe hij hun toeroept: „Mijne kinderen, kent aan Maria alle voorrechten toe, die haar kunnen ten deel vallen!” En getrouw aan deze aanbeveling van hun Serafijnschen Vader hebben de Franciscanen immer getracht de Maria-vereering meer onder het Christenvolk te verspreiden. Getuige hiervan de H. Bonaventura, door wiens ijver het bidden van het „ Engel des Heeren'' zoo algemeenen ingang gevonden heeft. Wie weet ook niet, hoe de Franciscanen voortdurend in de eerste rij hebben gestaan bij de verdedigers van Maria’s Onbevlekte Ontvangenis? En terwijl die twee ordes wedijveren, wie onze lieve Vrouw het meest zal doen beminnen , verschijnt Maria zelve aan den gelukzaligen Simon Stock, den algemeenen Overste der Karmelieten. Deze orde, die haar reeds sedert het begin van het Christendom vereerd heeft, kiest Zij uit om eene grenzeloos groote weldaad aan de wereld uit te deelen, wij bedoelen het alom gedragen scapulier van den berg Karmel. Wat ontelbare gunsten zijn hierdoor reeds over de ongelukkige menschheid uitgestort! In de veertiende eeuw uit zich de liefde voor Maria in de prachtige kerken en kathedralen, haar ter eere gebouwd. En de Moeder des Heeren, om die liefde te beloonen, schenkt eene nieuwe gunst aan hare kinderen en kondigt Paus Joannes XXII het zoo beroemde „Sabbatijnsch Privilegie aan. In de 15d0 eeuw stelt de H. Casimirus van Polen dat bekende Marialied op: „Omni die, die Marise mea laudes anima,” hetwelk thans nog over geheel de wereld ter eere der Moeder Gods gezongen wordt. Dan hooren wij in de 16de eeuw den H. Ignatius van Loyola, den stichter der Sociëteit van Jezus, verklaren, dat alle genaden, welke hij ontvangen heeft, hem door Maria’s handen geworden zijn. Aan zijne orde hebben daarop die zoo beroemde Congregatiën van O. L. V. haar ontstaan te danken. Kort daarop wordt door toedoen van den H. Philippus Nerius de Meimaand plechtig aan de allerheiligste Maagd toegewijd. De 17,le eeuw aanschouwt naast de orde der Servieten, die, door Maria zelve in het leven geroepen, zich schier uitsluitend aan haren eeredienst toewijdt, den H. Franciscus van Sales en den H. Vincentius a Paulo, die beiden door het stichten van Congregatiën de stille deugden van Maria opnieuw over geheel de wereld doen beoefenen. En zoo naderen wij tot de 18d8 eeuw, de eeuw der Jansenisten, de eeuw van Voltaire en Rousseau en hun goddeloozen aanhang. Wij kunnen het niet ontveinzen, dat de duivel, door zulke handlangers geholpen, er omstreeks dien tijd in slaagde de devotie tot Maria aanmerkelijk te doen verflauwen. Wel blijft de Moeder van Jezus ook in dien tijd de vreugde en troost van talrijke brave zielen: wel zien we hier en daar Maria zich op eene bijzondere wijze aan eenige uitverkorenen openbaren: maar die algemeene aandrift des volks, die buitengewone weldaden, waardoor Maria als de weldoenster der gansche wereld optreedt, bespeuren wij niet. Doch God had medelijden met de wereld, die in een afgrond van rampen stortte, omdat zij Maria verlaten had. Tegen het einde van dit rampzalig tijdperk verwekte Hij een man, die er zich een levenstaak uit maakte, die vervallen devotie op te richten en aller harten opnieuw in liefde voor Maria te ontvlammen. Geheel zijn vaderland Italië trok die man der Voorzienigheid, de H. Alplionsus Maria, door, en geen dorp was zoo klein, geen gehucht zoo afgelegen, waar hij niet de barmhartigheid \an Maria verkondigde, waar hij niet de bevolkingen leerde, dagelijks haar te bezoeken. Om zijne stem over geheel de aarde te doen klinken, en, gelijk hij zich uitdrukte, ook na zijnen dood over de Moeder des Heeren te kunnen spreken, schreef hij zijn beroemd werk „De Heerlijkheden van Maria. Bij millioenen werd dit boek over de wereld verspreid, in alle werelddeelen wordt het gelezen: Grieken en Egyptenaren, Arabieren en Perzen, Armeniërs en Syriërs, Chineezen, Indianen en de bewoners van Australië’s eilanden allen lezen het in hun eigen taal. „Duizenden zielen”, zegt Kardinaal Villecourt, „heeft dit werk reeds bekeerd en geheiligd, en wij koesteren het zoet vertrouwen, dat het nog ontelbare anderen voor Jezus en Maria zal winnen.” Zoo zag de wereld in, hoe verkeerd zij handelde met van Haar af te dwalen, door wier handen zij alle genaden moest ontvangen; zoo keerde zij tot Haar terug: zoo werd zij voorbereid om in dezen tijd een schouwspel van Maria-vereering aan te bieden, als wellicht geen enkel vorig tijdperk aanschouwd heeft, en dat haar, gelijk wij weldra zullen zien, het recht geeft op gansch bijzondere titels de Eeuw van Maria genoemd te worden. KBRKBLIJK HIEUW®. Kerkelijke Staat. Z. H. Paus Leo XIII heeft op den 24 Oct. 11. opnieuw een krachtig protest doen hooren tegen de overrompeling zijner Staten, tegen zijn gevangenschap binnen het Vaticaan. »Men proclameert mij vrij en onafhankelijk. Het is zoo niet,” sprak Z. H. en Hij toonde het den aanwezigen aan, en voegde er bij: »Gij ziet, mijne dierbare broeders, tot welken harden en moeielijken toestand de Revolutie den Paus gebracht heeft, en hoe ijdel de inbeeldingen zijn van hen, die spreken, dat wij tevreden zijn met alles, omdat wij hier voor fuits accomplis staan. Wij weten maar al te goed, dat het hier het goed der Kerk en de waardigheid van den Paus geldt. Nooit zullen wij berusten bij den staat van zaken, waarin wij thans zijn. Wij zullen niet ophouden, gelijk wij tot nu toe nooit hebben opgehouden, te protesteeren tegen alles wat onrechtvaardig aan den Apostolischen Stoel ontstolen is. Voor het overige wachten wij met kalmte en vertrouwen op God den dag af, waarop Hij de Kerk recht zal doen geworden.” Terwijl de de Koning van den Kerkelijken Staat dien dag afwacht, houdt hij met op voor het heil van zijn volk te zorgen. Vooral de scholen trekken zijn aandacht. Sints zijn pausschap heeft Hij reeds meer dan 25 scholen te Rome doen openen en van het noodige personeel voorzien. Om in het onderhoud dezer scholen te voorzien, betaalt de Paus jaarlijks de som van 300,000 francs of 144,000 gulden. Op alle punten van het koninkrijk verrijzen daarenboven door de zorg der bisschoppen insgelijks tallooze katholieke scholen. Toen in het begin der maand November Z. Em. Kard. Dechanips met een aantal Belgen voor den Paus verscheen, verklaarde opnieuw de Paus, dat zijn slem volkomen gelijk was aan die van het Belgisch Episcopaat, dat de Belgische schoolwet de belangen der Kerk diep krenkte, dat Hij bedroefd was over de beleedigende handelingen der liberale Belgische regeering: »Zegt aan de Belgen”, zeide ten slotte Leo XIII, »dat de Paus hen lief heeft en hen aanmoedigt om te volharden in het goede, in het ondersteunen der godsdienstige scholen, en in het brengen van offers van allerlei aard voor de belangen van den godsdienst en de zielen.” Eenige dagen later heeft de Paus den schandelijk gelasterden en verjaagden Nuntius, Mgr. Vannutelli, tot Nuntius te Weenen, een der vier grootste nuntiaturen, benoemd. Frankrijk. Onze lezers hebben in de maand November overal de schandelijke uitdrijving gelezen der religieuzen Wj behoeven ze niet te herhalen. Alleen verzoeken wij hen, ge m Paus Leo XIII in zijn brief aan den aartsbisschop S Parijs deed, ««ijls een ™ig gebed «« storten ~»r de verdreven religieuzen en het arme frankrijk. Ver_giiits eenige tijd was het bouwen van de kerk op den Montmartre aan de hatelijkste aanvallen Wootgesteld Wij herinneren onze lezers er aan, hoe men er o. a. in deKame over sprak, er een groote staatsschool van te maken. Zyne Emin. de Kard. Aartsbisschop van Paris heeft n g staande de gemeenteraad met allen geweld doortzet, aan zij e geloovigen een brief van geruststelling gezonden waarin Hy verklaart dat het werk zal worden voortgezet. Geven vvij Vhie“èn?ge cijfers, welke, te midden van het aangroe,end ongeloof in Frankrijk, vertroostend zijn. Den Oct h. haa men aan dat monument van eerheistel reeds 9,118,110 (ongeveer 4,500,000 gulden) verbouw! Daarvan zijnreeds betaald 7,500,000 francs ot ongeveer 3,600,000 gu den. Buitschland. Ziehier eenige noodlottige gevolgen van den rnltoiir-kamn: In de Aartsdiocees Keulen zijn, zooals net adres der Rtjnsche katholieken aan den keizer zegt, van de 813, 200 verweesde parochiën. In de diocees er van de 467, 112 zonder herder; in de diocees Mm van de 252, 43; in de diocees Munster van de 3-5, 106, d aartsdiocees Posen-Gnesen telt 127, de diocees Ermeland 23 mïdesheTm 27, Limburg 30, Fulda 14, Freiburg 24 Bresba 150 verweesde parochiën. In deze laatste diocees hebben 412,000 katholieken geen pastoor, 191,000 geen zielzorg; m 52 parochiën met 222,000 zielen is slechts één, zegge éen gecste- In Let bisdom Trier hebben 197 vu de 813 parochiën brir herder verloren, en zijn daarenboven nog 30 ledige vica riaatsplaatsen. In de kreis Aldenau zijn alleen van chiën 'lO geheel en al zonder eemgen geestelijke, en de Burge meesterij lelbere met hare 6 parochiën heeft. er s echts éem Telt men nu de verweesde parochiën alleen bijeen, aa verkrijgt men op deze 12 diocesen met minder dan 1053 Arme bevolking, die aldus geestelijker wijze vermoord wordt ü Rft riE De katholieke scholen te Antwerpen werden in Ansustus 11. bezocht door 10,487 leerlingen en m November door 11 129. Die vermeerdering van 642 leerlingen teekent, hoe men de liberale schoolwet verfoeit. Nederland. De Tijd gaf ons in zijn n° van 8 Dec. 11. een kort overzicht over de missie van Suriname. Wij ontleenen er het volgende aan : De Kolonie werd het eerst in 1683 door katholieke priesters bezocht. Het waren Belgische Franciscanen. Helaas, door tegenstand en onbeschrijfelijke ontberingen bezweken zij reeds in 1686, hoogstwaarschijnlijk door den hongerdood. Hun gebeente werd door den gouverneur aan de Staten van Zeeland, die over »deze papen” hun nood hadden geklaagd, toegezonden met de geruststelling dat dit het éénige overschot was en zij het hier maar mee moesten doen. De verbolgen Staten zonden de kisten terug, en zoo is de Kolonie in het bezit van het kostbaar overschot harer eerste Apostelen. Een eeuw later, het jaar 1786, kwamen er twee Hollandsclie priesters. Zij ondervonden geen medewerking en reeds reeds in 1793 stierf de laatstovergeblevene. In 1810 kwam er weder een priester. Het ontzettend zedebederf en de groote tegenwerking der zoogenaamde Katholieken was echter reden, dat hij zeer weinig kon uitvoeren. Van 1785—1810, een kwart eeuw, werden er slechts 62 personen gedoopt en 3 huwelijken ingezegend. 3 zegge Drie personen naderden geregeld tot de 11. Communie. In 1817 kwamen twee missionarissen, wier aandenken in zegening blijft. De EE Heeren Wennekers en v. d. Dorst. Door de strengste boetplegingën smeekten zij God om genade voor de Kolonie. De eerste, de Eerw. Heer Wennekers, stierf dan ook als het offer zijner naastenliefde, daar hij een ziel ging redden van de eeuwige verdoemenis, niettegenstaande hij zelf ten hoogste uitgeput was door bloedspuwingen. Teruggekeerd, stierf hij. • De Eerw. Heer v. d. Horst bleef alleen over. En ziet, God, die zelfs uit het kwaad goed weet te trekken, zorgde dat juist de ongelukkige slachtoffers der zonden, de melaatschen, het groote middel van het bekeeringswerk werden. Zij toch, door toedoen van den E. Heer v. d. Horst in Batavia vereenigd, kwamen tot het geloof terug. Thans werkt daar sints 25 jaren steeds met de grootste vrucht de Eerw. y>Vadri Donders”, zooals allen hem noemen. Met hen verlangt hij te leven en te sterven. De Eerw. Heer v. d. Horst stierf echter spoedig inhetjaar 1823. Hij had den tijd niet gehad de HII. Hostiën te nuttigen. Twee jaren lang moesten deze met de H. Olie en een partikel van het H. Kruis, verzegeld door een notaris, onaangeroerd blijven, totdat eindelijk Mgr. Grooff in de arme Kolonie werken kwam. Dat het geloof evenwel vooruit was gegaan, getuigt, dat men gedurende die twee jaren voor het H Tabernakel voortdurend gezamenlijk den Rozenkrans kwam bidden. Mgr. Grooff kwam, werd spoedig ongesteld en voelde zijn einde naderen. Hij herinnerde zich wat zijn voorganger gebeurd was, en kroop op zijne knieën naar de kerk, hief zich voor het Tabernakel op, nuttigde en..... op hetzelfde oogenblik was hij genezen. Lange jaren kon hij daarna nog werken aan het zielenheil, ter zijde gestaan door verdienstelijke medehelpers. Doch de vreeselijke zedeloosheid werkte hem nog altijd tegen. In 1863 werd de Missie door Pius IX z. g. aan de Redemptoristen toevertrouwd. Wat vroeger door vrijwilligers geschiedde, gebeurt thans uit gehoorzaamheid. Er kan dus beter voor personeel gezorgd worden. Goddank , de missie draagt vruchten. Jaarlijks heeft men thans 26,000 H. Gommuniën, tal van huwelijken zijn ingezegend, tallooze kinderen gedoopt en circa 200 a 250 nieuwe bekeerlingen gewonnen, in Parimaribo zijn twee kerken (de eene een oude commediezaal, de andere een gewezen vrijmetselaarsloge !!) tien scholen met 1000 kinderen , tweeweeshuizen met 80 verpleegden en eene cacao-plantage tot opleiding der weezen in de landbouw. Bestond er nog meer praktische hulp hiei te lande, er zou nog meer te doen zijn. Mgr. Schaap, bisschop van Hetalonië i. p. i. en Apostolisch Vicaris van dit Suriname zal den 15den. wederom daarheen vertrekken; twee paters, de EE. PP. de Weerdt en Currier alsmede een onderwijzer zullen hem vergezellen, terwijl op het laatst dezer maand nog twee andere Paters, Stassen en Houben, en een broeder hen zullen volgen. De goede God geve hun een voorspoedigen overtocht en zegene hunne moeielijke werkzaamheden. Wij bevelen hen in de gebeden onzer lezers aan. Den 7 Dec. 1.1. was het een schoon en indrukwekkend feest voor het dorp Maasniel, niet ver van Pmermond en de Kapel in ’t Zand gelegen. Toen werd aldaar de door Z. h. -Leo XIII gezegende Copie van de miraculeuze Beeltenis van 0. L. Vrouw van altijddurenden Bijstand, te Rome ui de S. Alphonsus Kerk vereerd, ter algemeene vereering der geloovigen uitgesteld. Z. Doorl. Hoogw. de Bisschop van Roermond wilde dit werk zelf verrichten. Terwijl van tallooze huizen de Ilollandsche en pauselijke vlaggen wapperden, trok men in plechtigen optocht uit de pastorie naar de kerk. De Copie, in eene allerrijkste lijst gevat, werd te midden van gesluierde bruidjes en tallooze kinderen, omgeven door vele hooggeplaatste geestelijken der stad Roermond en omstreken, en onder het zingen van het r Magnificat” de schoonversierde kerk ingedragen. Toen Mons. haar daarna op het Maria-altaar had uitgesteld, werd het Sub tuum prcesidium gezongen, en nu wilde Z. D. H. zelf den geloovigen een woord over deze plechtigheid toespreken. Monseigneur deed hun begrijpen, wat een geluk het was die beeltenis te ontvangen van de Koningin, die alleen de Kerk, terwijl thans koningen en vorsten haar ontrouw worden, getrouw blijft en haar ten alle tijde hare altoosdurende hulp betoonde. Getuige de wonderbare hulp in den zeeslag van Lepanto op de Turken, getuige de redding van Pius VII, getuigen zooveel andere wonderen van bekeering en vertroosting aan particuliere personen in bedevaartplaatsen en elders geschonken. Die altijddurende bijstand, zeide verder de Bisschop van Roermond, vraagt van onzen kant eene altoosdurende vereering, eene vereering, die niet slechts met den mond maar vooral met het hart moet geschieden. Gehoorzaamheid, zuiverheid en nederigheid, ziedaar de grondslagen, waarop de devotie moet worden opgebouwd, daarin komt vooral de ware devotie tot Maria uit. Maar de liefde tot Jezus Christus moet ten slotte het groote punt zijn, waartoe zij voert. Dat is dier Koningin het aangenaamst. Door Maria tot Jezus in de H. Communie, in het bezoek bij zijn H. Tabernakel, door Maria tot Jezus eeuwig in den Hemel.— Na deze woorden, welke bij de geloovigen van Maasniel, zoo talrijk daar tegenwoordig, in eeuwig aandenken zullen blijven, gaf Monseigneur zijnen zegen met den gewonen aflaat; een schoon lof werd door twee koren, het koor van Maasniel en dat der Kapel uitgevoerd, en de plechtigheid met een lied, door al de kinderen der gemeente gezongen, besloten. Moge dit feest voor het dorp Maasniel en omstreken de grondlegging zijn van een vurige vereering van Onze Lieve Vrouw van altijddurenden Bijstand ! J MPRIMATUT\. P. J. H. RUSSEL, Can. Poen. et Prof., ad hoe delegatus. RauEMUND/F., 12 Dec. 1880. 