Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 22, 1860, no. 2155, 12-04-1860 
Hiermede achten wij weêrlegd, wat het Handelsblad ter bestrijding van deu Regerings-maatregel betrekkelijk de invoering eener niouwe wetgeving in onze West-Indische koloniën heeft aangevoerd. Wel heeft dat blad nog eenige punten van beschuldiging opgeworpen; maar al waren deze even gegrond als ze ongegrond zijn, dan zoude daardoor nog niet in het minst aan de wenschelijkheid of het nut van den bedoelden maatregel zijn te kort gedaan. Over die beschuldigingen zullen wij nog enkele woorden zeggen. Eeu eerste verwijt is, dat, ofschoon de ontwerpen der Siaats-commissie ia het licht zijn gegeven, echter aan de billijke eischen der publiciteit niet is voldaan, dewijl aan het publiek zijn onthouden: a. zeker door de Staats-commissie ontworpen Regeriugs-roglement, waarnaar in sommige der memoriën van toelichting wordt verwezen; b. de vroegere ontwerpen, welke aan die commissie ter beoordeeling waren voorgelegd, en c. zekere lijst van overeenstemmende artikelen, gevoegd bij het ontwerp-reglement voor de regterlijke organisatie. Wij antwoorden, dat hij, die in het Handelsblad de verdediging vau de eischen der openbaarheid heeft op zich genomen, zich aangaande het regt, dat het publiek in dit opzigt heeft, zonderlinge denkbeelden vormt. Om de ontwerpen der Staats-commissie te kunnen bsoordeelen is het voldoende, dat men den tekst kent der wetboeken, welker invoering de Staats-commissie voorstelt. Zeker is alles wat tot de geschiedenis dier ontwerpen betrekking heeft, van eenig belang ter hunner beoordeeling; maar is er ooit iemand, bij het ter toetje brengen vau eenen behoorlijk afgekondigden maatregel vau algemeen bestuur, op de gedachte gekomen , aan de Regering het verwijt te doen , dat zij niet aan het publiek heeft medegedeeld wat tnsschen de hoofden van de onderscheidene ministeriële departementen of tusschen andere autoriteiten is verhandeld eu tot den maa'regel aanleiding gegeven heeft? Toen onze Oost-Indische wetgeving was ingevoerd , werd van onderscheidene zijden de klagt geopperd, dat de Regering de wetboeken in onze Overzeesche bezittingen als 't ware ingesmokkeld en eene tijdige beoordeeling daarvan aan het publiek ten onregte onthouden had, maar de stelling is nooit voorgedragen, dat er een onregt zou zijn gepleegd aan de eischen der openbaarheid, door niet openbaar te maken alles wat slechts eenigzins met dti wording dier wetgeving in verband stond, Zou het Handelsblad, in zijn stelsel, ook niet moeten gewenscht hebben de openbaarmaking van de correspondentie der Staats-commissie, ja zelfs de n tulen haror vergaderingen ? Dat het publiek ook aanspraak zoude hebben op de kennisneming van eene lijst met zoogenaamde correlatieve artikelen uit onderscheidene wets-ontwerpen betreffende de regterlijke organisatie , is eeue opmerking, die niets anders bewijst, dau dat de schrijver meer lust heelt gevoeld om te bedillen, dan om een onpartijdig oordeel te vellen. Zoodanige lijst toch kan door eiken procureurs-klerk, die de bedoelde ontwerpen met eenige aandacht vergelijkt, gemaakt, worden , en het licht, dat men ook in dit opzigt schijnt ie verlangen, kan dus op eene dood eenvoudige wijze worden verkregen. In de memorie van toelichting van het ontwerp-reglemeut op de zameusteiling der regterlijke magt wordt verwezen naar twee a<;n de Tweede Kamer zonder geweusehten uitslag ingediende Regeringsvoordragten van wetten op de regterlijke organisatie, en het liandtUblad, een en andermaal van die verwijzing sprekende, voegt er telkens bij, dat men niet van twee, maar van vijf mislukte Hegerings- ware zulks werkelijk geschied, er een schromelijk anachronismus zoude hebben plaats gehad, daar de Staats-commissie het ontwerpregiamont op de znwenstelling der regterlijke raagt aan den minister van Koloniën hseft ingezonden bij missive van ) I Nov, 1853, ener toen nog geene meerdaie voordragten betrekkelijk dat onderwerp waren gedaan, dan door de ministers van .Justitie van Roïenthal en Streks. De atelier van de //rWe/s&Ms-ai'tikelen zegt de boekdeelen te hebben doorgebladerd, en geeft het getuigenis, dat ze hier en daar tamelijk sprekende bewijzen van overhaasting, van vlugtigheid, althans van onvolledigheid dragen. Op dezen uitval tegen het werk der Staats-commissie is geen antwoord te geven, omdat men dien door geene enkele aanhaling heeft trachten te staven. Van die «sprekende bewijzen,, welke de steller zegt ontmoet té hebben, had hij er, dunkt ons, ten minste enkele moeten aanstippen. Nn mogen wij tegen zijn oordeel onze ve>zekering overstellen van de wetboeken met aandacht te hebben nagegaan, en,"ons plaatsende op het standpunt, dat de Staats-commissie had i ingenomen , kunnen wij er bijvoegen, dat ze blijken dragen van met zorg en naauwkeurigheid te zijn bewerkt. Wij seharen ons dan ook veeleer &an do zijde vari het Weekblad van het Regt, dat, in n°. 2144, over eori belangrijk gedeelte van den arbeid der commissie, het reglement op de Strafvordering, — sprekende, gewaagt van het merkwaardige, dat.de West-Indische wetboeken aanbieden, en van de onbetwistbare verbeteringen, welke daarin zijn aangebragt. Eindelijk heeft nog de wijze, waarop de ontwerpen der Staats-commissie zijn uitgegeven, aan het afkeurende oordeel van het Handelsblad niet mogen ontsnappen. Wat voor de drukpers werd in orde gebragt, wordt een onvolledige en zelfs oen onbekookte arbeid genoemd:'men had zich den tijd moeten geven om dien arbeid te beschaven. Van ileze beschuldiging verklaren wij hoegenaamd niets te begrijpen. Wat de Staats-commissie beeft voorgedragen of ontworpen is of letterlijk weêrgegeveti, of gebragt tot het door die commissie bedoelde geheel. Ware er bij de uitgave nog iets anders gevoegd, de Staatscommissie zonde zich er met regt over hebben kunnen beklagen, dat haar arbeid was verminkt. Dat aan die ontwerpen nog onderscheidene bepalingen of verordeningen moeten worden toegevoegd, om eene volledige wetgeving te kunnen invoeren, is door de Staats-commissie ; zelve erkend,°en deze taak behoort dan ook tot den werkkring van 's Konings commissaris. Die omstandigheid kan intusschen onmogelijk de beschuldiging wettigen . dat de uitgave der ontwerpen van de Staats-comrnissie blijken zou dragen van overhaasting. Van alles wat het Handelsblad heeft gezegd, om zijn afkeurend oordeel te regtvaardigen, .blijft dus niets over ,dan het bewijs, dat hij, die door het schrijven der bedoelde artikelen het publiek heeft willen voorlichten , in stede daarvan een dwaalspoor heeft aangewezen. Ons betoog moge leiden tot eene juiste waardering van een onderwerp, dat de aandacht van Item, die in onze West-Indische koloniën belang stelt, overwaardig is. VISSCIIERIJ. — POLITIE-VERORDENINGEN. In de onlangs door den Gemeenteraad te 's Gravenhage vastgestelde politie-verordening komen o. a. voor de volgende bepalingen , die ten doel schijuen te hebben de bewaring van orde en tucht onder de visschers-bevolking te Scheveningcn , doch waartegen bij Gedeputeerde Staten van Znidholland bezwaren zijn gerezen: Afdeelixg 11. Van reeders, stuurlieden en matrozen van vüschers-vaartuigen. Art. 313. Geen stuurman mag, op straffe van gevangenis van een tot drie dagen, en boete van f 5 tot J 25 , te zamen oi afzonderlijk , bij de jaarlijksehe verwisseling der matrozen, in zee gaan, vóórdat hij iu de monsterrol, te houden door den commissaris van politie te Scbeveningen , ingeschreven is. Art. 314. Vóór 31 Juiij van elk jaar moeten alle matrozen in de monsterrol zijn ingeschreven , en wordt hiervan aan iederen ingeschrevene kosteloos een bewijs afgegeven. Hetzelfde moet geschieden, indien in den loop van het jaar een matroos in dienst treedt. Ieder matroos, die, zonder voorzien te zijn van dit bewijs, ter zee vaart, wordt gestraft met gevangenis van één dag, met of zonder boete van f 1 tot f3, en zal door de politie , zoodra mogelijk , van het vaartuig, waarop hij zich bevinden mogt, verwijderd worden. De stuurman, die zoodanig matroos op zijn vaartuig toelaat, wordt gestraft als in het vorige artikel. Art, 315. Geen matroos mag op eene boot varen, zonder vooraf op de monsterrol te zijn ingeschreven , op straffe van gevangenis van één dag.'De stuurman, die zoodanig matroos op zijne boot toelaat, wordt gestraft als in de beide vorige artikelen is bepaald. Art. 310. De reeder, die het vertrek van zijn vaartuig heeft gelast of toegelaten, zonder dat voldaan is aan de bepalingen der drie voorgaande artikelen , verbeurt eene boete vau / 25. Art. 317. Het is aan reeders en stuurlieden verboden, de matrozen , behoorende tot de bemanning van een ander vaartuig of boot, voor de hunne in dienst te nemen , op straffe van f 25 boete voor den reeder, en van écu dag gevangenis of boete vau f 12 voor den stuurman, te verbeuren voor ieder matroos en voor iedere reis. Art. 318. De matroos, die, zonder ontslagen te zijn door zijnen reeder of stuurman , zich voor een ander vaartuig verhuurt, wordt gestraft met eene gevangenis van één tot diie dagen. Gedeputeerde Staten hebben daarop de volgende aanmerking gemaakt : Deze artikelen zullen moeten vervallen, als inhoudende bepalingen omtrent de uitoefening van eenen tak van nijverheid en verpligtingen voor varenslieden en reeders, waaromtrent de gemeentebesturen uit den aard van hunnen werkkring geene bevoegdheid hebben politieverordeningen en strafbepalingen te maken, daar het hier geldt bepalingen omtrent eenen tak van nijverheid, die, van algemeen belang z\jnde , alleen door den algemeenen wetgever aan zekere bepalingen onderworpen kan worden. De raads-commissie, belast met het ontwerpen der politie-verordeningen, heeft hierop het volgende geantwoord: De commissie is van oordeel, dat geene wet verbiedt politie-bepalingen te maken omtrent de uitoefening van een tak van nijverheid, althans zoolang dit, gelijk hier, niet geschied is bij de algemeene wet. Ware het anders, niet alleen deze afdeeling, maar het geheele hoofdstuk zou moeten vervallen , omdat er geene reilen is om, in dit opzigt, onderscheid te maken tusschen reeders en bakkers, uitdragets, vleeschverkoopers enz. Men acht bet behoud dezer bepalingen , overgenomen uit de bestaande verordening, en die nooit tot eenige aanmerkingen van hot hooger Bestuur hebben aanleiding gegeven, volstrekt noodig om orde en politie te handhaven onder de van dag tot dag toenemende visschers-bevolking. In eene nadere nota van aanmerkingen van Gedeputeeerde Staten wordt opgemerkt: Volgens art. 135 der gemeentewet is alleen de bevoegdheid aan den Baad gegeven tot liet maken van verordeningen , die in liet belang der openbare orde, zedelijkheid en gezondheid worden vereischt, en van andere, betreffende do huishouding der gemeente, echter altijd voor zooverre dit niet van algemeen rijks- of provinciaal belang is (art. 150 der genoemde wet).. Dienvolgens wordt aan den Gemeenteraad de bevoegdheid niet betwist, 0111 aan reeders, stuurlieden en matrozen van visscliersvaartuigen zekere voorschriften te geven tot bevordering van de openbare orde; doch de te geven voorschriften kunnen zich nimmer zoover uitstrekken, dat zij de verpligtingen tusschen reeders en matrozen regelen , en voorschriften bevatten ten aanzien van de uitoefening van eenen tak van nijverheid , die in strijd zijn met de bestaande beginselen van vrijheid yau uitoefening der zeevisscherij, bij de wet van den 13 Junij 1857 (Stbl. n". 86) gegeven , en overigens behooren tot een onderwerp, dat bij het tweede boek van het Wetboek van Koophandel is geregeld. Is daarbij niet in die speciale gevallen, welke hier worden bedoeld, voorzien: het staat niet aan den plaatselijkeu wetgever die aan te vullen ; eu de leemte in de algemeene wetgeving, welke ten deze bestaat, geelt hem geene bevoegdheid om, in strijd met art, 150 der gemeentewet, bij politieverordening te voorzien in een onderwerp, hetwelk van algemeen rijksbelang is. Overigens zijn de bepalingen der verordening, voor zoover die betreden de verpligtiugen van de reeders, stuurlieden en mattozen onderling, Ten aanzien der nakoming der overeenkomsten, die zj hebben aangegaan omtrent de praestatie van toegezegde diensten , vau zuiver privaatregtelijken aard, die ook, bijaldien zij geacht moeten worden niet door het Wetboek van Koophandel te zijn omschreven, naar de regels omtrent overeenkomsten, in liet Burgerlijk Wetboek vervat, moeten worden beoordeeld; op grond vau weik een en ander deze vergadering vermeent te moeten blijven volharden, dat deze artikelen uit de verordening moeten wegvallen. De commissie heeft hierop nog geantwoord: De commissie vermeent, dat ook do bedenkingen tegen deze bepalingen . waarvan liet. groote nut in het huishoudelijk belang dezer gemeente 'niet wordt, en niet kan worden betwist, vervallen, indien men slechts iu het oog houdt hare ware strekking en doel. Het doel is namelijk niet, en kan niet zijn, de regeling der burgerrègterlijke verpligtingen tusschen de reeders eu hunne matrozen en stuurlieden; geen reeder of matroos kan daaraan dan ook eenig regt of actie ont'ieenen; maar deze bepalingen zijn noodzakelijk tot bandhavii" van de openbare orde, tot voorkoming van vechterijen eu andere justverstoring, eu tot bewaring van orde en tucht bij de tnlrijke visschers-bevolking. Zij kunnen daarom alleen noodig zijn in de enkele visschers-dorpen van het Rijk, waarin zij behooren te bestaan ' dit hangt voor een groot gedeelte af van de hoegrootheid der visschers-bevolking eu van andere plaatselijke omstandigheden. De plaatselijke overheid alleen is bij magte om over dat alles eeu juist oordeel te vellen. . , ... , , Maar juist om deze redenen kan daarbij dan ook geene sprake ziin van algemeen rijksbelang, gelijk dan ook geene enkele wet of aluemeene verordening in deze zaak voorziet. Art. 1 toch der wet van den 13 Junij 1857 (Stbl. n". 86) schijnt daarmede mets gemeens te hebben, liet doel dezer wet toch was geen ander dan om den • verboden vischtijd af te schaffen, en in verband hiermede wordt bij art 1 aan elk de vrijheid gelaten om de verschillende takken dei zeevisscherij naar eigen goedvinden uit te oelenen. Maar op die vrijheid wordt bij deze artikelen niet de minste inbreuk gemaakt. Het is met het visschers-bedrijf zoo als met alle andere beroepen. De uitoefening vau ieder beroep is even vrij als dat van de visschers ; maar daarmede is niet opgeheven de verpligting om zicli te onderwerpen aan algemeene of plaatselijke politie-bepalmgen , die m het belan" der openbare orde of veiligheid worden noodig geoordeeld. Niet anders is het gelegen met de verwijzing naar het tweede boek van het Wetboek van Koophandel: vooreerst, omdat daarin wel wordt gehandeld over koopvaardijschepen, die, hetzij van de ééne „laats binnen 's lands naar de andere, hetzij naar het buitenland varen met vrachtgoederen (artt. 748 , 749), maar niet over de vis«chersninken en booten, die langs onze kusten ter vtsscherij vareu; an ten tweede, omdat het Wetboek van Koophandel wel regelt de nrivaatregtelijke betrekkingen tusschen reeders, schippers, scheepsofficieren en gezellen enz., maar zich niet bezig houdt en ook niet kan bezig houden met bepalingen van politie in het algemeen belang. Eindelijk moet nog worden opgemerkt, dat de geheele bedenking, yoo z'.i ^eg-rond ware, alleen van toepassing schijnt te kunnen zijn on de artt. 317 en 318, maar geenszins op de artt. 313—316; en de commissie moet ten slotte nogmaals bare bevreemding te kennen oeven dat eerst nu deze zwarigheid gemaakt wordt, ofschoon de bedoelde bepalingen hier altijd bestaan hebben, en in de algemeene noliiie-verordening van 1855 ook zijn overgenomen , zonder dat dit oen of later aanleiding heeft gegeven tot aanmerkingen , hetzij van Gedeputeerde Staten, hetzij van eenige andere autoriteit. De Raad heeft zich met nagenoeg eenparige stemmen met deze beschouwingen van de commissie vereemgd , en alzoo de bedoelde artikelen gehandhaafd. Gedeputeerde Staten daarentegen, daardoor met overtuigd! hebben de vernietiging daarvan aan den Koning voorgedragen zoodat thans met belangstelling de koninklijke beslissing wordt té gemoet gezien omtrent deze voor onze visschers-dorpen met onbelangrijke aangelegenheid. Mogt deze wat wy met waarschtjiiH k en ook niet wenscbelijk achten. uitvallen ,n den geest van Gedeputeerde Staten, dan zal eene spoedige voorziening door de algemeene wet in deze zaak volstrekt noodig worden. WETTEN, BESLUITEN ENZ. Aan hetren procureurs-generaal bij de Provinciale Geregtshovcn. Niet lang geleden zijn er in sommige plaatsen des Rijks maatregelen ingevoerd tot beperking en vermindering der aanzienlijke en steeds hooger stijgende som, die jaarlijks vuor geregtskosten „t strafzaken wordt uitgegeven , en waarvan de vervolg,ngskosten wegens poiitie-overtrediugeu een voornaam deel ui nu en. In die plaatsen is aan de betrokken regterlijke ambtenaren verzocht: 1«. om voortaan slechts ééne dagvaarding ta doen exploiteren aan een getuige, die in dezelfde teregtzitting iu meer dan eene zaak getuigenis der waarheid moet afleggen; 2", om de dagvaardingen van rijks- of gemeentejeambten, als getuigen moetende worden gehoord, geheel achterwege te laten, indieu zii wonen in dezelfde plaats, waar de regter zitting houdt, zoodat de ambtenaar van het openbaar ministerie zich er enkel toe bepale, om heil door middel eener eenvoudige lastgeving, hetzij regtstreeks, hetzij door tusschenkomst van den commissaris of hot hoofd der politie , kennis te geven van den dag, waarop zij tot het afleggen van getuigenis der waarheid voor den regter moet^h verschijnen , toet aan maning tevens om te zorgen op den bepaalden en plaats tegenwoordig te zijn. Deze maatregelen wensch ik overal te doen werken en l* toepas sing te brengen. Bij eene getrouwe opvolging dezer voorschriften, op wier ju-achtneming voortaan bij de verificatie der memoriën van justitie-kosien en getuigen-taxen ook bij mijn departement zal worden gelet, zullen de hier bedoelde uitgaveu zeer zeker eene belangrijke daling ondergaan , waardoor 's Rijks schatkist en de veroordeeldeu zullen worden gebaat, zonder dat er vrees behoeft te bestaan voor belemmering of nadeel iu de dienst der justitie. Ik heb mitsdieu de eer U W. I5d. G. te verzoeken, om uwerzijds tot bereiking van dat doel zooveel mogelijk mede te werken , en de officieren van justitie en de ambtenaren van het openbaar ministerie bij de kantongeregten in uw ressort uit te noodigen , om voortaan overeenkomstig mijne bedoeling te handelen. Ik acht het niet ondienstig, dat zij bij die gelegenheid op nieuw' worden herinnerd aau do aanschrijving van 20 Oct. 1858 , n». 110 [Politieblad vau dat jaar , blz. 873), daartoe strekkende, om iu de gevallen, waarin de wet dit veroorlooft, de exploiten in strafzaken zooveel mogelijk door rijks-veldwachters te doen verrigten. Mot de dagvaarding vau beklaagden , die toch zoo eenvoudig zijn, voornamelijk in de menigvuldige politiezaken , kunnen die beambten bijna uitsluitend worden belast. Het is mijn voornemen ook op de nakoming van dit voorschrift het oog te doen houden, en de kosten , die, in strijd daarmede, uoodeloos mogteu worden veroorzaakt, niet door betaling tc doen achtervolgen. 's Gravenhage, 31 Maart 1860, n". 19. ■De Ministerf van Justitie, Gooefüoi. HCOtili HAAI). — Uiiiiier rtia Utralzahtsii. Zitting var, JOingsdag, 10 April. Voorzitter, Jhr. Mr. B. van den Velden. I. Uitspuaak gedaan in zake: 1". den officier bij de Regtbank te Maastricht, tegen een vonnis in zake L. Devens. liet vonnis vernietigd; teil principale, op liet bestaande hooger beroep en de bewezen aangenomen daadzaken, te niet gedaan het vonnis van het ICantongeregt te Maastricht; op nieuw regt doende, die daadzaken verklaard daar te stelten overtreding van artt. 5 en 6 van het reglement op de heffing van het maalloon in het hertogdom Limburg, door de Staten dier provincie vastgesteld den 14 .Inlij 1847 en goedgekeurd den 30 Nov. 1847; den gereq. daaraaii schuldig verklaard en veroordeeld tot eene geldboete van J 1 en, ingeval van onvermogen, tot eene gevangenis-straf van eenen dag enz. 2°. den proc. gen. bij het Hof in Noordbrabant, tegen een arrest in zake Th. Veldekkers. Het arrest vernietigd; ten principale den gereq. niet-ontvankelijk verhaard in zijn hooger beroep tegen het vonnis der Regtbank te Eindhoven. 3". en 4". den officier bij de Regtbank te Nijmegen, tegen vonnissen respectivelijk in zake J. van Wely en J. Ariessen c. s. Niet-ontvankeljk verklaard in de voorziening, voor zooveel de vrijspraak betreft; ten principale de vonnissen vernietigd, alleen voor zooveel de kosten van het geding zijn gebragt ten laste van de gemeente Eist; op nieuw regt doende, verstaan , dat de kosten zullen worden gedragen door den Staat. 5". W. Ulderink Jr., tegen een vonnis der Regtbank te Zwolle. Het vonnis vernietigd; ten principale den gereq. en hetOpenb. Min. verklaard ontvankelijk in hun hooger beroep en de zaak naar de Regtbank teruggewezen. II. Uitgesteld tot een nader te bepalen regtsdag de behandeling der zaak van : N. Meuwissen , tegen eeu vonnis der Regtbank te Roermond. III. Behandeld het'beroep van: A. van de Rol, tegen een arrest van het Hof in Gelderland ; 1-app., raadsh. Provó Kluit; gepleit Mr. A. de Pinto. Conclusie bepaald op 17 April. NB. Woensdag is er geene zitting gehouden. BER1GTEN. 's Gravenhage , den 11 April. Wij maken onze lezers opmerkzaam op het hierboven in het mengelwerk voorkomend stuk over de West-Indische wetboeken, waarbij worden bestreden de voor eenigen tijd over datzelfde onderwerp opgenomen stukken in het Handelsblad. Ook wij zouden ons inoeijelijk kunnen vereenigen met het, naar het ons voorkomt, meer scherp dan juist oordeel van het fiandelsblad, en wij hadden ook gaarne eenige bewijzen of aanhalingen gezien voor het veroordeelend vonnis, dat het Handelsblad uitspreekt over den inhoud deiontwerpen. Dat ongunstig oordeel van het Handelsblad heeft ons dan ook niet teruggebragt van de gunstige indrukken, die de ontwerpen, in vele opzigten, op ons maakten , al hebben ook wij daarop onze aanmerkingen, die wij vroeger openbaar maakten. Op de beschuldiging van ontijdigheid en voorbarigheid zullen wij niet terugkomen. De zaak der slavernij is voor verschillende opvatting vatbaar; maar niet gaarne zouden wij onze West Indische koloniën verstoken zien van de weldaden eener betere wetgeving, totdat men hier te lande den tijd zal hebben «evonden om een regerings reglement vast te stellen. Men weet ongelukkig, dat dergelijke wetgevende operatiën bij ons geene zaken van summiere behandeling zijn. CORRESPONDEN TIE. Wij zijn bereid de stukken over het tarief van een burger van den Staat te plaatsen , zoodra wij weten zullen , wie die burger il. SEielaïersdrssSt en Mitgave vau ««SiüJZSOKSBBCKS» BKl«I-?SBf'A»iTS£ , te's «wraveuliage. 