Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 33, 1871, no. 3286, 05-02-1871 
Maandag, 6 Februari 1874. N°. 3286. WEEKBLAD VAN HET REGT. REGTSKUNDIG NIEUWS- EN ADVERTENTIE-BLAD. BRIEFS-EN-DERTIGSTE JAARGANG. JUS ET VERITAAT. Dit blad verschijnt elke Maandag en Donderdag, en om de veertien dagen ook de Dingsdagen. — Prijs per jaargang fl. 20; voor de buitensteden franco per post met fl. 1.00 verhooging. — Prijs der advertentieën, 20 cent per regel. — Bijdragen, brieven, enz., franco aan de Uitgevers. HOGE RAAD DER NEDERLANDEN. Hiërarchie van Strafzaken. Zitting van den 28 December 1870. Voorzitter, Jhr. Mr. B. v.h. den Velden. Waterleidingen. — Onderhoudsplichtigheid. — Legger. — Koninklijk besluit. — Wettigheid. — Motieven. Beeft, bij de voorschriften, vervat in art. 2, 4 en 5 van het reglement op de waterleidingen in de provincie Drenthe, vastgesteld den 11 Juli 1868 en goedgekeurd bij Kon. besluit van 5 Aug. daarop, de rechter zich alleen af te vragen, wie als onderhoudsplichtige op den legger wordt vermeld? — Ja. Mogt dus de rechter buiten den legger om in een onderzoek treden van de vraag, op wie het onderhoud rust? — Neen. Is het Kon. besluit van 17 Dec. 1817, n° 1, als niet afgekondigd, geldend? — Niet beslist. Bij daarbij de oude vaart onder de gemeente Havelte aan de provincie Drenthe in onderhoud overgedragen? — Niet beslist. Heeft in ieder geval de rechter, door op grond van dat Kon. besluit iemand niet onderhoudsplichtig te verklaren, art. 7 van evengemeld reglement geschonden? — Ja. De ambtenaar van het Openbaar Ministerie bij het Kantongerecht te Meppel heeft zich in cassatie voorzien tegen een vonnis van dat Kantongerecht van den 19 Oct. 1870, waarbij de nu gerechtigde S.J. Stevens, oud twee-en-zeventig jaar, landbouwer, geboren en wonende te Uffelte, gemeente Havelte, ter zake waarvan hij was gedagvaard, van alle recht van vervolging is ontslagen; de kosten te dragen door den Staat. Nadat was gehoord het verslag van den raadsheer Wintjens, heeft de advokaat Smits de volgende conclusie genomen: Edel Hoogachtbare Heeren, President en Raden! Zoo als de heer rapporteur is medegedeeld, is de gerechtige, gedagvaard, ter zake dat, tijdens het uitoefenen der schouw over de oude vaart onder de gemeente Havelte, in gebrekkigen staat zijn bevonden de panden, gelegen tegen de perceelen, kadastraal bekend in de gemeente Havelte, sectie E, nr. 720, 449 en 453, ten laste van den aangevallen heer, als zijnde die panden niet gezuiverd van de zich daarin bevindende waterplanten, — van alle recht van vervolging ontslagen. De heer gerechtigheid vermeent, dat door dit ontslag geschonden zijn de artikelen 7, 13, 28, 31 en 38 van het reglement op de waterleidingen in de provincie Drenthe, vastgesteld den 11 Juli 1868 en goedgekeurd bij Koninglijk besluit van 5 Aug. daaraanvolgende, nr. 55. Bij art. 2 van dat reglement (te vinden in het Bijvoegsel tot het Staatsblad, 1868, editie van van Dorp, blz. 438) wordt bepaald, dat in elke gemeente een legger wordt opgemaakt, inhoudende o.a. een beschrijving der waterleidingen en de namen der onderhoudsplichtige personen, met aanduiding van het pand of de panden, ten laste van hunner komende. Volgens art. 4 wordt die legger gedurende dertig dagen ter inzage van ieder nedergelegd; en volgens art. 5 kunnen de belanghebbenden hunne bezwaren daartegen inbrengen, waarna de Staten den legger met of zonder wijziging vaststellen en hunne genomen beschikking ter kennis brengen van hen, die bezwaren hebben ingebracht. Art. 7 van het reglement houdt in de navolgende bepaling : »De vastgestelde legger blijft den grondslag uitmaken van iedere vervangingsverplichting. Bij deze voorschriften van het reglement is het m.i. geheel overeenkomstig uwe jurisprudentie, zoo als die dikwijls is kenbaar geworden, waar het betrof leggers van wegen, dat de rechter zich alleen behoef af te vragen, wie als onderhoudsplichtige op den legger wordt vermeld, en niet buiten den legger om in een onderzoek mag treden van de vraag, op wie het onderhoud rust, zoo als in casu is geschied. Volgens de memorie komt de gerechtigkeit de voor op de tabellen van schouwend 'na eindigingen in de gemeente en op de betrekkelijke slagcedula, opgemacht door het Gemeentebestuur van Havelte en goedgekeurd door de provincie, als onderhoudsplichtig tot het schoonhouden van de oude vaart gelegen in de gemeente Havelte, tegen de perceelen, kadastraal bekend in die gemeente in sectie K, nr. 720, 449 en 453. Is dit zoo, dan komt het mij niet twijfelachtig voor, of de gerechtigkeit had wegens het hem ten laste gelegde verzuim moeten veroordeeld worden. In de derde overweging van het beklaagde vonnis wordt wel gesproken van overgelegde extracten uit het register en slagcedula en uit de tabellen van waterleidingen in de gemeente Havelte, maar nergens wordt uitgemaakt, of de gerechtigkeit in deze stukken al of niet als onderhoudsplichtig van de bedoelde panden voorkomt. Daardoor acht ik. art. 206 en 211 Strafvord., in verband met de bij het middel aangehaalde artikelen van het provinciaal reglement, geschonden. De kantonrechtersvermindering vermeent, dat de verplichting tot onderhoud van bedoelde vaart zoude berusten bij de provincie Drenthe, omdat de oude vaart hetzelfde zou zijn als de oude Smildinger vaart, en bij het Kon. besluit van 17 Dec. 1819 (te vinden in het Bijvoegsel tot het Staatsblad, editie van de Engelse Engelenbron, eerste serie, bl. 53b) die vaart in beheer en bekostiging en dus ook in onderhoud aan de provincie zou zijn overgedragen. Wanneer dit het geval was, zou dit voor belanghebbenden grond hebben kunnen opleveren om tegen den egger bezwaren in te dienen; maar nu de legger is vastgesteld, kan dat uit dit Kon. besluit redeneren. beter besluit zelf betreft, wil ik slechts opmerken, dat het niet is afgekondigd, en dus de geldigheid daarvan zeer aan twijfel onderhevig. Doch dit daargelaten kan ik er niet in vinden, wat de kantonrechter er in leest. Het is een besluit betrekkelijk de beheerder van waterstaatswerken door de Provinciale Staten. Art. 1 van dat besluit luidt: »Onder het uitvoerend, Ons bij art. 215 der Grondwet toegekend, en uit te oefenen op zodanige wijze, als Wij, volgens art. 216, het meest geschikt zouden oordeelen, wordt aan de Staten der respectieve provincies bij deze opgedragen de beheerder en de voorziening in het bekostigen der werken, vermeld op de lijsten no. 1 en 2, aan dit besluit geannexeerd.» En nu komt op een van die lijsten (niet afgedrukt in de editie van het Bijvoegsel tot het Staatsblad van d'Engelsbronner) voor: »de oude Smildingervaart. Uitdieping van de vaart.» Moet dit nu beduiden, dat gezegde vaart en de verplichting tot onderhoud daarvan aan de Provinciale Staten wordt opgedragen? Ik geloof het niet. De betekenis van het vermelde op de lijst, in verband met art. 1 van het reglement, eenvoudig deze. De Smildingervaart moest uitgediept worden en het beheer en de bekostiging van die uitdieping, dat waterstaatswerk, wordt aan de Staten der provincie Drenthe opgedragen. Ook al mocht dus het Koninklijk besluit in aanmerking genomen worden, geloof ik, dat het ten deze niets afdoet. Ik heb derhalve de eer, namens den heer procuraar-generaal, te concluderen tot vernietiging van het beklaagde vonnis en verwijzing der zaak naar de Rechtbank te Assen, ten einde op de bestaande dagvaarding op nieuw te worden behandeld en afgedaan; de kosten, in cassatie gevallen, te dragen door de Staat. De Hooge Raad enz., Gelet op het middel van cassatie, door den req. voorgesteld bij memorie; Overwegende, dat de gereq. was gedagvaard, ter zake dat, tijdens het uitvoeren der schouw over de oude vaart onder de gemeente Havelte, in gebrekkigen staat zijn bevonden de panden, gelegen tegen de perceelen, kadastraal bekend in de gemeente Havelte, sectie JE, nos. 720, 449 en 453, ten laste van den aangelanden ged., als zijnde die panden niet gezuiverd van de zich daarin bevindende waterplanten; O., dat bij het bestreden vonnis het ten laste gelegde feit als bewezen is aangenomen, doch niet bewezen verklaard is, dat de bedoelde panden zijn ten laste van den ged., nu gereq.; dat integendeel, bij het vonnis is verstaan, dat de oude vaart behoort onder de waterstaatswerken, welke bij Kon. besluit van den 17 Dec. 1811, n. 1 (Bijvoegsel tot het Staatsblad, editie van d'Engelbronner, eerste serie, pag. 538) zijn overgedragen in beheer en bekostiging aan de Prov. Staten van de provincie Drenthe; dat aan die overdracht is verbonden het onderhoud dier vaart, en dat tot dat onderhoud moet gerekend worden te behooren het zuiveren van waterplanten; op welke gronden de bewezen daadzaken, den gereq. ten laste gelegd, verklaard zijn noch misdaad, noch wanbedrijf, noch overtreding op te leveren, voor zo ver hem betreft, en hij te dier zake van alle rechtsgang is ontslagen; O., dat tegen deze uitspraak als middel van cassatie is aangevoerd: schending van de artt. 7, 13, 28, 31 en 32 van het reglement op de waterleidingen in de provincie Drenthe, vastgesteld door de Staten dier provincie bij besluit van den 11 Julij 1868, n°. 4, goedgekeurd bij Kon. besluit van den 5 Aug. daaraanvolgende, no. 55 (Bijvoegsel tot het Staatsblad, 1868, editie van van Dorp, pag. 438); O., dat bij art. 2 van dat reglement wordt bepaald, dat in elke gemeente een legger wordt opgemaakt, inhoudende, onder anderen, een beschrijving der waterleidingen en de namen der onderhoudsplichtige personen, met aanduiding van het pand of de panden, ten laste van elk hunner komende; dat, volgens art. 4, die legger gedurende dertig dagen ter inzage van een ieder wordt neergelegd; dat, volgens art. 5, de belanghebbenden hunne bezwaren daartegen kunnen inbrengen, waarna Ged. Zitting van den 28 December 1870. Geneeskunde. — Geneesher. — Geneesmiddelen. — Aflevering. — Lijst. — Pharmacopee Neerlandica. Ligt in het gebod in art. 9, al. 4, der wet van 1 Juni 1865 (Stbl. n°. 60; aan de geneeskundigen, bevoegd tot het afleveren van geneesmiddelen, om de geneesmiddelen, op de lijst vermeld, tot welker opmaak zij verplicht zijn, schouwbaar voorhanden te hebben, ook opgesloten het verbod, dat ook andere, daarin niet vermelde geneesmiddelen, mits aan de wettelijke vereisten voldoende, in den winkel aanwezig zijn? — Neen. De officier van justitie bij de Arrond.-Regtsbank te Zierikzee is req. van cassatie tegen een vonnis van voormelde Regtsbank van den 14 Oktober 1870, waarbij is verklaard, dat het aan W. J. Jansen, oud veertig jaar, heel- en vroedmeester, geboren te Middelburg, wonende te Renesse, ten laste gelegd en wettig bewezen verklaarde feit, dat hij op den 15 Juni 1870 in zijn apotheek te Renesse voorhanden had andere geneesmiddelen dan die, voorkomende op de door hem van zijn geneesmiddelen opgemaakte en door de inspecteur voor het geneeskundig staatstoezicht in Zeeland voor gezien getekende lijst, te weten: syrupus sennae en glycerine, — noch misdaad, noch wanbedrijf, noch overtreding oplevert, en de beklaagde van alle rechtsherijving te dier zake is ontslagen, met last, dat de kosten der procedure verblijven zullen ten laste van de Staat. Nadat was gehoord het verslag van de raadsheer Kist, heeft de adv.-gen. Romer de volgende conclusie genomen : Edel Hoog Achtbare Heeren, President en Raden! De onderwerpelijke zaak heeft weer betrekking op de verplichtingen van zodanige geneeskundigen, die door de wet bevoegd zijn verklaard om geneesmiddelen te leveren. Ik heb daarover reeds vroeger breedvoerig gehandeld. De Hooge Raad heeft toen mijn beperkte opvatting van de wet niet gedeeld. Zie het arrest van 30 Nov. 1868 met de conclusie, opgenomen in de Ned. Regtspr., d. 90, bl. 13. De Hooge Raad besliste daarbij, dat elk geneesmiddel, hetwelk bij zulk een genees- of heelkundige wordt bevonden, onderworpen is aan de bepaling van art. 6 der wet van 1 Juni 1865 [Stbl. no. 61), en dat die bepaling niet moest worden beperkt tot die geneesmiddelen, welke de geneeskundige, volgens de opgemaakte lijst, voorhanden moet hebben. Ik eerbiedig die beslissing van de Raad; maar daaruit volgt nog niet, dat de geneeskundige elke geneesmiddel op de lijst moet doen plaatsen; het is voldoende, indien zij slechts in voorraad hebben. Ik geloof, dat de Hooge Raad dan ook de bevoegdheid van de geneeskundige om andere geneesmiddelen buiten de lijst te hebben, stilzwijgend heeft erkend. De Raad vergelijkt de overwegingen op bl. 138 en 139. Er bestaat mij ook geen reden om de geneeskundige het hebben van andere, dikwijls kostbare geneesmiddelen te verbieden. Het is voor de bedoeling van de wetgever voldoende, indien daaromtrent de voorschriften der wet worden nageleefd. De lijst treedt bij zoodanige geneeskundigen in de plaats der Farmacopee; en nu zie ik niet in, waarom zij niet, even als de gewone apothekers, geneesmiddelen buiten de lijst zouden mogen hebben, indien deze voldoen aan het voorschrift van art. 6 der wet. Ik deel alzoo geheel de beslissing van de Rechtbank, dat er geen zodanig verbod in de wet is gegeven; terwijl ik blijf geloven, dat alleen die geneesmiddelen, welke verpligtend zijn voorgeschreven, aan het onderzoek zijn onderworpen. Ik acht derhalve het middel van cassatie ongegrond; en heb de eer, namens de heer proc.-gen., te concluderen tot verwerping der voorziening; de kosten, in cassatie gevallen, te dragen door de Staat. De Hooge Raad enz., Gelet op het middel van cassatie, door den req. voorgesteld bij memorie, bestaande in: schending van de artt. 9 en 19 der wet van den 1 Juni 1865 [Stbl. n°. 60), regelende de uitoefening der geneeskunst; Overwegende, dat het middel van cassatie, blijkens de memorie, steunt op de bewering, dat gemelde art. 9, al. 4, geen anderen zin kan hebben, dan dat de in dit artikel bedoelde geneeskundigen schouwbaar voorhanden moeten hebben de geneesmiddelen, die zij in hun winkel voorhanden hebben en dus tot gebruik bestemd zijn, en dat die moeten voorkomen op een door hen opgemaakte en voor gezien getekende lijst, waarop niet mogen ontbreken de door algemeenen maatregel van inwendig bestuur aangewezen geneesmiddelen; O., dat echter die uitlegging van gemelde alinea strijdt, zoowel met de duidelijke woorden als met de bedoeling van die wetsbepaling; O., dat toch bij gemelde alinea wordt bevolen, dat de geneeskundigen, die de bevoegdheid tot het afleveren van geneesmiddelen bezitten, steeds schouwbaar voorhanden houden de geneesmiddelen, voorkomend op een lijst, door hen opgemaakt en door den inspecteur voor gezien getekend, op welke lijst niet mogen ontbreken de geneesmiddelen, bij algemeenen maatregel van inwendig bestuur aan te wijzen; O., dat die woorden mitsdien wel behelzen een gebod om de geneesmiddelen, op de lijst vermeld, schouwbaar voorhanden te hebben, maar geenszins een verbod, dat ook andere, daarin niet vermelde geneesmiddelen, mits aan de wettelijke vereisten voldoen, in de winkel aanwezig zijn; O., dat de bedoeling van die woorden dan ook geen andere kan zijn; O. toch, dat de lijst, in gemelde alinea bedoeld, voor die geneeskundigen de plaats inneemt, welke de Nederlandsche pharmacopoea bij de apothekers vervult, vermits de geneeskundigen volstaan kunnen met de in de lijst vermelde geneesmiddelen, terwijl de apothekers al de in de pharmacopoea vermelde geneesmiddelen voorhanden moeten hebben; O., dat de apothekers, blijkens art. 6 der wet op de artsenijbereidkunst van den 1 Juni 1865 {Stbl. n. 61), ook niet in de pharmacopoea vermelde geneesmiddelen voorhanden mogen hebben, zoodat Een geene reden denkbaar is, waarom het de genomenen niet geoorloofd zouden zijn andere dan de in hunne lijsten aangegevene geneesmiddelen in gereedheid te houden; dat het bestreden vonnis mitsdien gemelde art. 9, al. 4, niet heeft geschonden, en het middel is ongegrond; Verwerpt de voorziening in cassatie; de kosten te dragen door den Staat. Zitting van den 3 Januari 1871. Bedriegelijke bankbreuk. — Verduistering van goederen. — Dolus malus. — Poging. Is terecht in deze verstaan, dat het verduisteren der goederen met medeweten en toestemming van den beklaagde in die zin der wet gelijkstaat met verduistering dier goederen door hem zeven? — Ja. Kan de dolus malus, als intern feit, wel anders dan uit het feit zelf en uit de omstandigheden worden afgeleid? — Neen. Is met de verduistering, bedoeld in art. 5 der wet van 10 Mei 1837 (Stbl. nr. 21), de misdaad voltrokken, onverschillig of de verborgen goederen al of niet later zijn ontdekt en in de failliete massa konden worden teruggebracht? — Neen. Had er alzoo, na het feit als voltooid te hebben beschouwd, wel aanleiding om het als poging te qualificeren? — Neen. J. B. Krüger, vierenveertig jaren oud, logementhouder en slijter van sterke dranken, geboren te Farmsum, wonende te Leeuwarden, is gereq. van cassatie tegen een arrest van het Prov. Gerechtshof in Groningen van den 12 Oct. 1870, waarbij hij is schuldig verklaard aan bedriegelijke bankbreuk, door, als gefailleerde koopman, roerende goederen van zijnen boedel te hebben verduisterd; en te diere zake, onder aanname van verzachtende omstandigheden, met toepassing van art. 5, n°. 2, der wet van den 10 Mei 1837 (Stbl. n°. 61), in verband met de artt. 7 en 8 dier wet en art. 402 Strafregt, art. 2, 7 en 9 der wet van den 29 Juni 1854 [Stbl. n°. 102] en 1, 3 en 3 der wet van den 28 Juni 1851 (Stbl. n°. 68), veroordeeld tot gevangenis-straf voor den tijd van één jaar, in eenzame opsluiting te ondergaan, en in de kosten. Nadat te dezer zake door den raadsheer Elias het verslag was uitgebracht, heeft de advocaat-generaal Römer de volgende conclusie genomen: Edel Hoog Achtbare Heeren, President en Raden! De memorie van cassatie is meer uitvoerig dan duidelijk. Hare strekking kan echter daaruit worden opgemaakt, dat de Kaad in den aanvang wordt gewezen naar de instructie en procesale stukken, waaruit zoude moeten blijken, dat de req. niet met zijn volle bewustzijn, maar als een werktuig van andere personen heeft gehandeld; terwijl de steller der memorie ten slotte concludeert, dat de req. niet schuldig zal worden verklaard aan het hem ten laste gelegde misdrijf. De beweringen van de memorie kunnen, naar het schijnt, tot twee punten terug worden gebracht. Vooreerst, dat geen verduistering is gepleegd in den zin der wet; en ten andere, dat de schuld, de kwade trouw van den req., niet door wettige bewijsmiddelen is gebleken. Als geschonden worden opgegeven : art. 402 C.P. en de artt. 427, 431, 433, 440, 442 en 443 Strafvord. Ik geloof, dat de middelen het best kunnen worden aangetoond, door kort te herinneren, wat bij het arrest is bewezen verklaard, en op welke bewijsmiddelen het Hof zijn overtuiging heeft gevestigd. In de overweging van het arrest, onmiddellijk voorafgaande aan de gegeven qualificatie, verklaart het Hof bewezen, dat de req., die op een aangifte in staat van faillissement is verklaard, na den aanvang van dat faillissement onderscheidene roerende goederen, breder in het arrest vermeld en tot den boedel behoorende, eensdeels heimelijk heeft doen vervoeren, en anderdeels in zijn woning doen verbergen, een en ander met het bedriegelijk oogmerk om die goederen aan den faillieten boedel te onttrekken. Het Hof heeft hierin volkomen terecht een verduistering van roerende goederen gezien; zij zijn onttrokken aan den boedel ten nadeele van de gezamenlijke schuldeisers. Het bewijs voor het materiële feit is verkregen door de omstandige bekentenis van den req., wel gedeeltelijk herroepen, doch op gronden, door het Hof onaannemelijk geoordeeld; alsmede door verklaringen van getuigen, waaruit de feiten en omstandigheden van de bekentenis worden bevestigd. De bewijsvoering in het arrest is dus volkomen wetmatig; en noch de bepalingen der wet omtrent de bekentenis, noch die betrekkelijk de aanwijzingen zijn door het Hof geschonden. Ook het bestaan van arglist kon het Hof aannemen, op grond van de eigene opgaven van den req. Die dolus ligt in casu in de feiten opgesloten; eenere verdere motivering was daarom onnodig, en de artikelen omtrent het bewijs missen hunne toepassing. Hij de memorie wordt nog het een en ander aangevoerd, waaruit de goede trouw van den req. zou moeten blijken, alsmede dat hij bij de inventarisatie niet zou zijn opgeroepen, en daardoor buiten staat geweest is om aan den curator te verwittigen, dat er goederen onttrokken waren. Het Hof beslist echter terecht, dat de verduistering was voltooid, toen de goederen na het faillissement aan den boedel waren onttrokken en verduisterd, en tevens dat aan den req. de gelegenheid niet is ontnomen geweest om den curator van het verbergen van die goederen kennis te geven. Het Hof waardeert de feiten en beslist, dat de bewering van den req. omtrent zijn goede trouw niet aannemelijk is, en in zoverre is die beslissing van feitelijken aard. Ik geloof derhalve, dat de gronden van cassatie niet aannemelijk zijn; en heb de eer, namens den heer proc.-gen., te concluderen tot verwerping der voorziening en veroordeeling van den req. in do kosten, in cassatie gevallen. De Hooge Raad enz., Gelet op de middelen van cassatie, door den req. voorgesteld bij memorie; Overwegende, dat aan het einde der memorie van cassatie, als slotsom der daarbij tegen het beklaagde arrest aangevoerde grieven, gelezen wordt : "dat alzoo het voldige en overtuigend bewijs niet is geleverd: 1°. "dat de misdaad van bedriegelijke bankbreuk in casu gepleegd, voltooid of volvoerd is ; 2°. dat de bekl. dolo malo het feit heeft gepleegd, of de misdaad van bedriegelijke bankbreuk is voltooid, dan wel dat hier moet gedacht worden aan een poging daartoe; 3°. dat zijn geschonden de art. 402 Strafregt, 427, 431,433,440, 442 en 443 Strafvord.;" terwijl ten slotte wordt geconcludeerd: "dat de Hooge Raad, met vernietiging van het arrest aan grijpen, den bekl. alsnog zal verklaren niet schuldig aan genoemde misdaad Ten aanzien van het eerste punt: O., dat, naar luid van art. 5, nr. 2, der wet van den 10 Mei 1837 (Stbl. nr. 1), als bedriegelijk bankbreukig zal worden vervolgd en als zoodanig 'zal worden verklaard de gefailleerde koopman, die eenige sommen gelds, eenige inschulden van zijn boedel, eenige koopmanschappen, waren of roerende goederen verduisterd heeft; O. nu, dat het feit, dat de bekl., thans req., was gefailleerd koopman, bij het beklaagde arrest wordt bewezen verklaard door een vonnis van de Rechtbank te Appingedam, en het feit, dat een aantal bij het arrest omschreven roerende goederen van des beklaagden boedel, met zijn medeweten en toestemming, en gedeeltelijk in zijn tegenwoordigheid, zijn verborgen, met het bedriegelijk oogmerk om ze aan den faillieten boedel te onttrekken, door de bekentenis van den bekl., een op den ambtseed opgemaakt proces-verbaal van den burgemeester van Bierum en de verklaringen van verscheiden getuigen; dat mitsdien al de feiten, die, volgens de wet, de bestanddeelen van de misdaad van bedriegelijke bankbreuk uitmaken, door wettige middelen zijn bewezen verklaard; en dat het Hof terecht heeft geoordeeld, dat het verduisteren der goederen, met medeweten en toestemming van den bekl., in den zin der wet gelijkstaat met verduistering dier goederen door hem zelf; O., dat deze grief alzoo is ongegrond; Ten aanzien van het tweede punt: O. Zitting van den 3 Januarij 1871. Geneeskundige. — Stedelijk heel- en vroedmeester. — Artse- en artsenij-bereidkunde, voorschrijven van geneesmiddelen. — Afleveren en toedienen ervan. Scheiding van geneeskunst en artsenij-bereidkunde in de wet. Is in den regel bij de Nederlandse wetgeving scheiding aangenomen tusschen geneeskunst en artsenij-bereidkunde; en is dien-overeenkomstig het afleveren van geneesmiddelen bij art. 9 der wet van den 1 Juni 1865 (Stbl. nr. 60) verboden aan allen, die geneeskunst uitoefenen, zelfs indien zij de bevoegdheid tot artsenijbereidkunst verkregen hebben, behalve in de gevallen, in dat artikel voorzien 1 — Ja. Wordt ook bij de overgangs-bepaling van art. 21 der wet van den 1 Juni 1865 (Stbl. nr. 59) een afwijking van dat beginsel van scheiding der geneeskunst en der artsenij-bereidkunst ten aanzien der stedelijke heel- en vroedmeesters toegelaten? — Neen. Wordt toch onder de woorden. de bevoegdheid tot het verlenen van heel- en verloskundigen bijstand volgens gemeld art. 21 begrepen de bevoegdheid tot het voorschrijven en toedienen van in- en uitwendige geneesmiddelen bij gebreken, waarvan de behandeling tot het gebied der heelkunde behoort, en aan barenden en kraamvrouwen? — Ja. Kunnen ook de woorden voorschrijven en toedienen wel geacht worden dezelfde betekenis te hebben als afleveren van geneesmiddelen? — Neen. L. P. J. Tulleners, oud veertig jaar, geboren te Oldemarkt, vroeger wonende te Joure, thans te Westermeer, medicinae doctor, stedelijk heel- en vroedmeester en plattelands-heelmeester, is req. van cassatie tegen een vonnis van de Arrond.-Regtbank te Heerenveen van den 14 Oct. 1870, waarbij hij, ter zake van zes overtredingen van het onbevoegd afleveren van geneesmiddelen, waartegen voorzien is bij de art. 9 en 19 der wet van den 1 juni 1865 (Stbl. n°. 60), met toepassing van die artikelen en art. 1 der wet van den 22 April 1864 (Stbl. n°. 29), is veroordeeld tot zes geldboeten ieder van € 10, met bepaling van de gevangenis-straf voor elke boete, ingeval van niet-voldoening, op twee dagen, met veroordeeling verder in de kosten van het rechtsgeding, over deze zaak gevallen, en met vrijspraak van het meerdere hem ten laste gelegde, waaromtrent de kosten blijven ten laste van den Staat. Nadat te dezer zake door den raadsheer Jolles het verslag was uitgebragt, heeft de adv.-gen. Smits de volgende conclusie genomen : Klare Hoog Achtbare Heeren, President en Raden! Aan de req., medicinae doctor, stedelijk heel- en vroedmeester, was bij dagvaarding ten laste gelegd, dat bij als geneeskundige te Joure, alwaar één apotheker gevestigd is, zonder verlof van de Ged. Staten van Friesland aan acht daarbij opgenoemde personen geneesmiddelen heeft verkocht en geleverd. Ten aanzien van zes dezer personen is dit feit bewezen verklaard, en de req. werd veroordeeld tot zes geldboeten. De Regtbank achtte het feit, wat de twee overige personen betreft, onbewezen, en sprak de req. te dien opzichte vrij. Tegen deze uitspraak is door de req. zonder eenige beperking in cassatie gekomen; hij zal dus, voor zo verre hij bij het beklaagde vonnis is vrijgesproken, in zijn beroep niet-ontvankelijk moeten verklaard worden. Als cassatie-middel is bij de memorie voorgesteld: schending of verkeerde toepassing der artikelen van de wet van 1 Juni 1865 (Stbl. nr. 59), 9 en 19 der wet van 1 Juni 1865 (Stbl. nr. 60), alsmede 427 en 428, 206, 227 Strafvord. Ik kan mij met dit middel niet vereenigen. Het beginsel, waarvan onze geneeskundige wetten van Juni 1865 zijn uitgegaan, dat reeds bijna algemeen is aangenomen en ook reeds gehuldigd werd bij onze wet van 1818, doch toen door vele bijhopelingen grootendeels illusoir gemaakt, is: scheiding tusschen de geneeskunst en apothekers-bereidkunde. Daarom zegt een regelende de uitoefening der geneeskunst (1 Juni 1865, Stbl. nr. 59). "Het afleveren van geneesmiddelen, behalve in de gevallen, in dit artikel voorzien, is verboden aan allen, die geneeskunst uitoefenen, zelfs indien zij de bevoegdheid tot uitoefening der apothekers-bereidkunst verkregen hebben." Het belang van het zoogenaamde platteland deed in de beide volgende alinea's twee uitzonderingen op den regel maken: de eerste voor geneeskundigen, die zich vestigen in plaatsen, in welke geen apotheker gevestigd is; de tweede voor geneeskundigen, die zich vestigen in plaatsen, waar één apotheek bestaat, mits in dat geval met verlof van de Gemeente Staten der provincie. Eindelijk werd, met het oog op de billijkheid, in art. 20 van genoemde wet nog een uitzondering gemaakt voor geneeskundigen, die bij de invoering van deze wet tot het leveren van geneesmiddelen bevoegd waren, en welke die bevoegdheid behouden, zolang zij in de plaats gevestigd blijven, waarin zij op dat tijdstip gevestigd waren. Onder geen van deze exceptionele bepalingen valt de regeling. De req. beweert echter, dat er nog eene exceptie op den regel is, vervat in art. 21 der wet van 1 Juni 1865 (Stbl. nr. 59), regelende de voorwaarden tot verkrijging der bevoegdheid van geneeskundige, enz., welk artikel luidt: «Tot uitoefening der geneeskunst of harer takken zijn in alle gemeenten van het Rijk bevoegd de, uiterlijk vier maanden vóór de invoering dezer wet toegelaten : — stedelijke heel- en vroedmeesters, onder de bevoegdheid tot het verleenen van heelkundigen bijstand. In al. c wordt begrepen die tot het voorschrijven en toedienen van in-en uitwendige geneesmiddelen bij gebreken, waarvan de behandeling tot het gebied der heelkunde behoort. Deze bepaling, beweert de req., verleent hem als stedelijk heel- en vroedmeester bevoegdheid om in alle gemeenten van het Rijk, onverschillig of er in die gemeenten apothekers zijn gevestigd of niet, om geneesmiddelen aan zijn patienten, bij gebreken, waarvan de behandeling tot het gebied der heelkunde behoort, te verkoopen en te verstrekken. Zoo zoude dan eene uitzondering van uitgebreiden omvang zijn gemaakt, die noch door het publiek belang, noch door de billijkheid schijnt te worden gewettigd, maar die dan ook buiten weten van den wetgever in de wet zou zijn geslopen, daar noch uit de omtrent deze wet gewisselde stukken, noch uit de beraadslagingen omtrent het artikel blijkt, dat het de bedoeling van den wetgever is geweest daarbij de bevoegdheid tot verstrekken van geneesmiddelen te geven. (Zie Opwyrda, Geneeskundige wetten, blz. 432 volg.) Teregt merkt echter het beklaagde vonnis op, dat art. 21 der wet van 1 Junij 1865 (Stbl. n°. 59) als overgangs-bepaling de bevoegdheid regelt der daar genaamde personen tot uitoefening der geneeskunde of harer takken, en dat de uitoefening der geneeskunst in het algemeen geregeld is bij de wet van 1 Junij 1865 (Stbl. n°. 60), zoodat de bij genoemd artikel tot uitoefening der geneeskunst bevoegd verklaarde personen zijn onderworpen aan de bepalingen der wet; dat daarom aan de heelkundigen geen meerdere bevoegdheid kan worden toegekend dan aan de geneeskundigen in het algemeen, en zij alzoo onbevoegd zijn tot het afleveren van geneesmiddelen, wat aan geneeskundigen is verboden. Bovendien verzetten zich in de woorden, waarin de bepaling is vervat tegen de opvatting van den req. Toedienen van geneesmiddelen kan toch grammaticaal niet betekenen verkoopen en verstrekken. Het heeft die betekenis evenmin in de terminologie van onze geneeskundige wetten, waar, wanneer van verkoopen en verstrekken van geneesmiddelen sprake is, steeds de uitdrukking «afleveren» of «leveren» wordt gebezigd, b.v. in art. 9 der reeds genoemde wet van 1 Junij 1865 (Stbl. n°. 60) en in art. 1 der wet van denzelfden datum (Stbl. n°. 61), regelende de uitoefening der apothekerskunst. Wat de betekenis van het woord «toedienen» betreft, kan ik mij vereenigen met het gevoelen van de heer adjunct-inspecteur voor het geneeskundig staatstoezicht in de provincies Friesland en Groningen, vervat in diens bij de stukken overgelegde missive, waar hij zegt: het woord «toedienen» betekent eenvoudig toepassen, bijvoorbeeld volgens art. 10 wet Stbl. n°. 60 geleverde medicamenten, of die, tot verdooving of verzachting of behandeling van wonden, noodzakelijk of gebruikt worden en te deze eind voorgeschreven middelen, als: chloroform, chloral aether enz.—clysmaat, bijmiddelen, zalven enz. Bij deze beschouwing geloof ik het niet noodig stil te staan bij het verder in de memorie beweerde, dat bij het beklaagde vonnis niet behoorlijk is gemotiveerd, dat de geneesmiddelen, die de req. heeft verkocht en geleverd, niet strekken voor gebreken, waarvan de behandeling tot het gebied der heelkunde behoort. Als de geneesmiddelen daarvoor gestrekt hebben, was de req. m. i. even onbevoegd de geneesmiddelen te leveren, zodat dit een onverschillige zaak is. Ik heb de eer, namens de heer proc.-gen., te concluderen tot niet-ontvankelijkheid-verklaring van de req. in zijn voorziening, in zover hij bij het beklaagde vonnis is vrijgesproken, en overigens tot verwerping der voorziening, met veroordeling van de req. in de kosten in cassatie gevallen. De Hooge Raad, Gelet op de memorie van cassatie, door de req. ingediend, houdende een middel van cassatie, namelijk; Schending of verkeerde toepassing van art. 21 der wet van den Juni 1865 (Stbl. nr. 59), der art. 9 en 19 der wet van den 1 Juni 1865 (Stbl. nr. 60), der art. 427 en 423, benevens 206 en 227 Strafvord.; Overwegende, dat het beroep in cassatie is onbeperkt ingesteld tegen het beklaagde vonnis; dat echter bij dat vonnis de req. is vrijgesproken van de hem mede ten laste gelegde wetsovertreding ten aanzien van twee daarin genoemde personen; dat die vrijspraak berustte op het niet gebleken zijn der schuld van de req. aan die feiten, en dien ten gevolge, naar aanleiding van art. 381 Strafvord., te dien opzichte een gewoon beroep in cassatie niet openstond; Verklaart hem in zoverre niet-ontvankelijk. O. voorts, dat tot steun aan het middel van cassatie hoofdzakelijk is aangevoerd: dat, volgens de bepaling van art. 21 der wet van den 1 Juni 1865 (Stbl. nr. 59), onder de bevoegdheid tot het verlenen van geneeskundige bijstand in al. e begrepen wordt het voorschrijven en toedienen van in- en uitwendige geneesmiddelen bij gebreken, waarvan de behandeling tot het gebied der geneeskunde behoort; dat de req. als stedelijk heel- en vroedmeester, volgens hetzelfde artikel litt. c, in alle gemeenten van het Rijk, onverschillig of in die gemeente al of niet apothekers gevestigd zijn, aan zijn patiënten met gebreken op het gebied van geneeskunde, geneesmiddelen mag toedienen, en hetwelk in zich sluit verkopen en verstrekken; O. hieromtrent, dat, in de regel bij onze wetgeving scheiding is aangenomen tusschen geneeskunde en apothekerij-bereidkunde; dat die overeenkomstig het afleveren van geneesmiddelen bij art. 9 van wet van den 1 Juni 1865 (Stbl. nr. 60) verboden wordt aan alle die geneeskunde uitoefenen, zelfs indien zij de bevoegdheid tot apothekerij-bereidkunde verkregen hebben, behalve in de gevallen, in dit artikel voorzien; dat de req. in geen der gevallen, evenmin als in die van art. 10 en 20 derzelfde wet, verkeert; O., dat ook bij de overgangsbepaling van art. 21 der wet van den 1 Juni 1865 (Stbl. nr. 59), waarop de req. zich beroep heeft, geen afwijking van dat beginsel van scheiding der geneeskunde en der apothekerij-bereidkunde ten aanzien der stedelijke heel- en vroedmeesters wordt toegelaten; O., dat toch bij dat artikel, al. ARRONDISSEMENTS-REGT BANK. ABRONDISSEMENTS-REGTBANK TE 'S GRAVENHAGE. Algemene vergadering van de advocatuur van 28 Januari 1871. S'avonds installatie van de heer Mr. J. D. in de Regtbank. Ten twee uur wordt de vergadering door den waarnemende Voorzitter Mr. J. C. van de Casteele geopend, die het woord verleent aan den heer Officier van justitie. De Officier van justitie, Jhr. Mr. W. M. de Bradt, zegt hierop hoofdzakelijk : Edel Achtbare Heeren, waarnemend Voorzitter en leden van deze Regtbank, heeren Plaatsvervangend-Regters en Griffiers bij dit Regtscollegie! Wel Edel Gestrenge Heeren Advocaten en Procureurs! De wet vordert, dat de installatie der regterlijke ambtenaren in een plegtige zitting van het Collegie, waarbij zij zijn benoemd, zal geschieden; en het is daarom, dat wij thans hier vergaderd zijn. Een van onze medeleden is ons door den dood ontvallen, en een nieuw lid staat gereed om zijn plaats te vervullen. Het is een plechtigheid, Mijnheer, die velen onder ons in de laatste vijf-en-dertig jaren meermalen hebben bijgewoond; maar herinnert u eenig tijdstip, waarop het gemoed met meer treurigheid werd aangedaan dan het tegenwoordige? Hetzij wij den blik slaan op hetgeen thans buiten ons vaderland gebeurt, waar een treurige en angstige oorlog tussen twee grote naties gevoerd wordt, die alom bij tienduizenden eist, en een donkere sluier over de toekomst van het werelddeel, dat wij bewonen, werpt; hetzij wij het oog laten vallen op de stad, die wij bewonen, waar een hevige en gevaarlijke ziekte heerscht, die in die betrekkelijk engeren kring al honderdenoffers vordert; hetzij wij letten op de oorzaak van ons bijeenzijn, die geen andere is, dan dat ook hier de dood een van ons ambtgenoten in de kracht zijns levens en ter rijn van zijn werkzaamheden wegnam, of op de omstandigheid, dat twee van onze medeleden, ten gevolge van ongesteldheid en langdurige en pijnlijke ziekte, van hun zitplaatsen verwijderd moeten blijven, — dat alles moet ons gemoed thans meer dan gewoonlijk tot treurigheid stemmen; hoezeer ook dankbaarheid ons hart vervullen moet, wanneer wij bedenken, hoe ons vaderland bij den vrede bewaard bleef, en hoe wij hier in gezondheid mogen tegenwoordig zijn om deze plechtigheid te vieren. Ik weet het, Mijnheer, dat onze geachte Voorzitter, wiens afwezigheid wij betreuren, welke treurigheid ook zijn gemoed vervullen mag, heden gaarne zijn gewonen zetel had ingenomen om het een enkel woord den man te herdenken, die zijn oudste ambtgenoot was, zijn vriend en zijn schoonzoon tevens, dien hij achtte en hield had, en dien hij nooit naar mensenkelijke berekening had kunnen verwachten dat hij bij zijn hooge jaren zou overleven. En wel, Mijnheer, mocht hij hem hoogachten en liefhebben; want ook wij hebben hem gekend, of langen tijd hier en hem gewaardeerd in zijn werkkring en in zijn omgang. Meer dan dertig jaren mocht het mij te beurt vallen met hem bij datzelfde Regtscollegie in verschillende betrekkingen werkzaam te zijn; en ik leb het ondervonden en kan het getuigen en ook gij, Mijnheer, kunt het getuigen, dat hij altijd tot plichtsvolledigheid gereed was, hoe minzaam was en achtbaar tevens; hoe hij met kennis de hoogwaardigheid vereenigde, die de rechter het meest versiert en vereert, die aan rechtervaardigheid. Ja, Mijnheer, dit was steeds zijn streven, iets hoge begrip, dat hij had van de vervulling van zijn gewigtig ambt, rechtvaardig wilde hij zijn. Rechtvaardigheid, daardoor wordt de rechter wat hij wezen moet; niet alleen als rechtsgeleerde spreekt hij dan recht, maar naar het geweten, met het oog op een hogere verantwoordelijkheid; en zodoos wordt de rechtsgeleerde een priester van het recht; zodoos ontvangt het recht de toepassing, hogere wijding; zodoos kan de rechter de hoogste lof erlangen, die voor hem is weggelegd, die van een rechtvaardig rechter te zijn. Moet gij niet met mij getuigen, Mijnheer, dat deze lof aan Certon niet mag worden onthouden? Onze gedachte, hoe noodzakelijk ook, van hem afwendende, is het ons thans geoorloofd tot u een woord te richten, Edel Achtbare Heeren, die door Z. M. de Koning, in overeenstemming met den wensche van dit Collegie, ter zijner vervanging tot rechter zijd benoemd. Wij kennen u; gij zijt ons een vreemdeling; gedurende tien jaren waart gij reeds met ons als Hegter-Plaatsvervanger werkzaam, en gij verleent ons uw hulp niet met spaarzaamheid. Neen, gij hebt gedurende een groot deel van die tijd als gewoon regter dienst gedaan; en het was de Regtingbank ook daarom aangenaam, dat zij haar voordrag door uw benoeming bekroond zag. Vereenig mij , uw geluk te wenschen met de aanvaarding van uw ambt. Wees welkom in ons midden. Wij bieden u onze medewerking aan voor een juiste rechtsbedeling, verlenen ze ook aan ons. Ook gij zult er naar streven, in uw verleden ligt de waarborg van regters-ambt met naauwgezette ijver en trouw waar te komen. Daarop neemt de Officier van justitie zijn requisitoir, daartoe strekkende de Regtingbank de voorlezing zal gelasten van het Koninklijk besluit van benoeming van Jhr. Mr. J. J. de la Bassecourt aan tot Hegter in deze Arrondissements-Regtingbank en van de acte van beëdiging; en daarna de benoemde zal toelaten om zitting te nemen in dat Collegie, en dat wijders aan de Officier voornoemd acte zal worden verleend van dit zijn requisitoir. Vervolgens neemt de waarnemende Voorzitter, de heer Mr. J. C. van de Kasteele, het woord en zegt hoofdzakelijk: Mijnheeren! Deze plegtige Algemeene Vergadering, bijeengeroepen om een nieuw benoemd lid in dit Collegie in te leiden, toont ons den openstaanden zetel, en doet ons denken aan hem, die die zetel gedurende een lange reeks van jaren met zooveel waardigheid heeft bekleed. Mr. F. L. Certon werd reeds in September 1838 Regter-Plaatsvervanger en in Juni 1845 lid deze Regtbank. Zolang hij Regter-Plaatsvervanger was, presteerde hij niet bij uitzondering zijne diensten, maar woonde geregeld de zittingen dezer Regtbank in beide Kamers bij. Gedurende bijna een eeuw was hij dus met den meesten dienstijver als Regter werkzaam. Als men bedenkt, aan welk groot aantal regtsgedingen, zoowel in burgerlijke als in strafzaken, hij in die tijdvak heeft deelgenomen, hoeveel belangrijke regtsvragen daarbij besproken werden, dan gevoelt men, dat Certon, met zijn gezond en praktisch oordeel, een rijken schat van kennis en ondervinding moet opgedaan hebben. Het was echter niet alleen zijn ervaring, die hem tot een uitmuntend Magistraats-persoon maakte. Immers zijn gevoel van onafhankelijkheid, zijn nauwgezette onpartijdigheid, zijn besef van billijkheid, zijn gemoedelijke ernst, zijn zucht naar orde en welvoegelijkheid, alle die sieraden van een regterlijk ambtenaar, kunnen nimmer overtroffen worden. Door die eigenschappen had Certon in het openbare leven de algemene achting verworven; en in het private leven wist hij, door zijn minzamen omgang, zijn welwillendheid jegens allen, die met hem in aanraking kwamen, aller harten tot zich te trekken, en zijn vriendschap te doen op prijs stellen. Mr. F. L. Certon zal dus bij allen, die hem gekend hebben, en bij dit rechtencollege in het bijzonder, in gezegend aandenken blijven, al is het dan ook, dat zijn plaats naar onzens wens vervuld is. Mijnheer de la Bassecourt Kaan. Ook gij zijt geen vreemdeling in de behandeling van rechtzaken. Ik herinner mij, jaren lang met u te hebben gewerkt in een vereniging van rechtgeleerden, waar spiegelgevechten geleverd werden over de belangrijkste rechtvragen van verschillenden aard. Daar hebt gij voorzien van de toerusting, die u in het werkelijke leven dienen moest; en die toerusting heeft de proef doorgestand in uwe negenjarige dienst als Grondwet-Plaatsvervanger. Gij aanvaardt thans een ambt, van welks gewicht men niet te veel doordrongen kan zijn. De eerlijke handhaving van het recht is de hoofdzuil, waarop het Staatsgebouw rust. Zonder die is er geen orde in de Staat, geen eerbied voor het gezag denkbaar. En het is bij de Arrondissements-Rechtbank, dat de grondslagen, het voornaamste gedeelte van dat eerwaardig gebouw, gelegd worden. Uw lidmaatschap van deze Rechtbank kan daarom, niet minder dan hogere recht-colleges, voldoening schenken aan uw wens om u nuttig en onmisbaar te maken. Het rechtsgeding in eersten aanleg vereist de meesten arbeid, en is in allen opzicht het gewigtigste. Naar mate de zaken daar met zorg behandeld worden, naar die mate verliezen de hogere colleges hun werkkring. En de justitabelen zijn meer gebaat bij een goede beslissing in eersten aanleg, dan dat zij die eerst bij de derde trap van de rechtpleging bekomen. Ik twijfel dus niet, of het Rechterambt zal nimmer in uw oog zijn waarde verliezen, al bestaat die waarde minder in zijn uiterlijken schijn dan in zijn innerlijk gehalte. De uitbreiding, die dat ambt aan uw werkkring geeft, is door u gewenscht. Zij mag u duurzaam bevredigen. Wij roepen bij vernieuwing u ons welkom toe; en wenschen, dat, ook bij verschil van gevoelen, de goede harmonie blijve bestaan door de gemeenschappelijke zucht om het goede te behartigen, de waarheid te doen zegevieren en het recht te handhaven. Ik verklaar Jhr. Mr. J.J. de la Bassecourt Caen geïnstalleerd als lid dezer rechtbank, en verzoek hem zitting te nemen op de voor hem bestemde zetel. 