Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 40, 1878, no. 4229, 25-04-1878 
Maandag, 29 April 1878. N*. 4229. WEEKBLAD VAN HET REGT. REGTSKUNDIG NIEUWS- EN ADVERTENTIE-BLAD. veertigste jaargang. JOS ET VBR1TAS. it blad verschijnt des Maandags en Donderdags} en om de veertien dagen ook des Dingsdags. — Prijs per jaargang f 20; voor de buitensteden franco per post met f V'00 verhooging. — Prijs der advertentiën, 20 cents per regel. — Bijdragen, brieven, enz., franco aan de Uitgevers, Wetten, besluiten, circulaires enz. Openbare Godsdienstoefening. Ministerie van justitie. 2de afdreling. 's Gravenhage, 28 Maart 1878. N°. 123. Aan den Heer Procureur-Generaal bij het Geregtshof te 's Hertogenbosch. re^.olSen8 art. 167 der Grondwet blijft, behondens de noodige maatgodsd'0 t6r T8rze'cering der openbare orde en raat, »de openbare 'oofd lf)n8toefening buiten de gebouwen en besloten plaatsen» geoorOp Z'J 'hans «naar de wetten en reglementen» is toegelaten. verbande wiJze tot handhaving van dit grondwettig voorschrift in van weeaT d6 bePalin8en der wet van 10 Sept. 1853 (Stbl. no. 102), 2iJn tot openbaar gezag moet worden gehandeld, daaromtrent ®ltiid ri -r]1!"?6 onrï®rscheidene voorschriften gegeven, die evenwel niet te strr i. J Ir-Z'jr ™ onderling zclfs niet altijd met elkander schijnen moirrfKt Hlerdo"r is eene onzekerheid ontstaan, waaraan zooveel omha, ee° eiD?e te komen- Zoowel uit dien hoofde, als ook komen Th'8!: mtgelane aonschrijvingen mij minder juist voor- saSaenheid VlS d\zien8wiJze der Kegering omtrent deze «ff WelEd. Gestr. te moeten mededeelen ee&ihipifT6!11 gin,88! W°rdt VÓ<5r0p gesteId' dat in deze° behooren msfft rr g g<^ '8 WOrden de nitsP™ken van de regterlijke & rf™ Ult^aaride' dient ™>n, ten aanzien van den zin van & hii Lh'rart',.'v Grfndwet' »an te kernen wa^HoTe ( Weekblad van K t „ iï la8tstelük bÜ ar™st van 29 Oct. 1875 deMhmJjrJ D ; °)10 deze woorden: .dat eene buiten Hing alléén dan h, £ ? P f' gohouden openbare godsdienstoefeblÜkt: To dat zH t tt Uit20ndering kan wanneer hruikeliik was en ? ^ ? Waar Z1J Werd ëehouden in 1848 ge«n reSmeX ^ ^'-.k tevens op wetten In alle gevallen waarin het twijfelachtig is wplke Ho u , , wetten en reglementen zijn, gedrage men zich naar de uitspraak des fegters en worde die daartoe, voor zooveel noodig, uitgelokt en hl vorderd tot m het hoogste ressort. Voor zooveel op fit mint J jurisprudentie bestaat, kan en moet, op grond van de geschiedenis der «angehaalde grondwetsbepalingen, een bijzonder gewigt gehecht worden aan de opgaaf ten aanzien van de bedoelde «wetten en regie «enten» die door de Regering, bij gelegenheid der grondwetsherziening 1848, aan de Staten-Generaal werd gedaan, in eene bijzondere '°ta, welke woordelijk luidt als volgt: 'Nota, aanwijzende de verordeningen nopens het houden van openare processien, alsnog in het Hertogdom Limburg en op sommige Paatsen der provinciën Noordbrabant, Gelderland en Zeeland van '°epassing zijnde.» -Wet van den 18 Germinal XI jaar. de" d'er .wet verbiedt de godsdienstige plegtigheden buiten ji-.ii. * 'Sebouwen, in de steden alwaar kerken van verschillende ge2'ndheden zijn. 6 •Circulaire van den 30 Germinal Xlde jaar. «Houdt de verklaring, dat het bovengemelde wets-artikel slechts toepassing is daür, waar, behalve de roomsch katholijke kerk «ne protestaatsche consistoriale kerk bestaat, dat is in plaatsen welke ne protestantsche bevolking van 6000 zielen bevatten. "Circulaire van den 29 Mei 1819, no. 3838. j "Hierbij wordt, ingevolge Koninklijk rescript van den 25 Mei 1819, j '• K, het houden van openbare processien beperkt tot twee maal a 'let iaar, daaronder niet begrepen de ommegangen op de kruisdagen °P St. Marcus-dag. "Missive van den 28 Julij 1319, n°. 3838. dat l™ inlicllti,)üen aan den gouverneur van Limburg, waaruit blijkt, ,jen ~ toogestane processien (uitgenomen die op de kruisdagen en op Zondag' JVlarCDS"dag) niet anders mogen plaats hebben dan op -Circulaire van den 22 Februarij 1820, no. 4174. jjtoudende mededeeling, dat Zijne Majesteit, bij rescript van den niat Jf„™ren' Bo" 17» veroorloofd heeft, dat de processien, welke Ci l819™o tsm 'J,e' welke' TO]gens d« circnlaire van dKI 29 [>ouwen moesten besloten" bE'™ en daaro® b',nnen de kerkge' Uanen uitgestrekt worden toe Wn Jn°dB Z°° , Pf" bazende kerkhoven. nnen de muren der 8an da kerkeD "Besluit van den 23 April 1822, litt \\r 4 ep8alt' ,dat h6t h0fden;a" °penba're Processien zal worden toe=5ei&ten in die gemeenten der noordeliike r»rnvinn;Q * n iontier interruptie, altijd heeft plaats gehad. ' a Waar Q 'NB. Dit is het geval met sommige gemeenten in Noordbrabant hou en Zeeiand, mitsgaders met de gemeente Laren in Noord' >«teld' W8lke SemeenteU nItsluItend een katholijke bevolking be- "Missive van den I Junij 1822, n°. G208. kin* 1 inlichting aan den Gouverneur van Zeeland, onder opmerfenS dat het besluit ook van toepassing is met opzigt tot de begra'^Plegtigheden en andere godsdienstige verrigtingen welke buiten , srken geschieden.» een groot getal gevallen bestaat er alzoo klaarblijkelijk een regt °Penbaro godsdienstoefeningen buiten gebouwen en besloten plaatBfjj ® houden. In al die gevallen moet dat regt niet alleen worden stuf ot' geëerbiedigd, maar zelfs gehandhaald en zoo noodig be- $ et R'tijd evenwel is het bestaan van zoodanig regt genoegzaam aannemelijk. Waar het betwijfeld of ontkend moet worden, zal de volgende gedragslijn zijn aan te nemen. Bestaat er twijfel, of eene openbare godsdienstoefening als geoorloofd is te beschouwen, dan worde —- nadat te voren, zoo mogelijk, tijdig zij gewaarschuwd, dat dit geschieden zal — in elk geval procesverbaal opgemaakt, de zaak vervolgens onderzocht en, zoo daartoe termen zijn, verder aan de kennisneming van den bevoegden regter onderworpen. Daartoe bepale men zich dan. Dat die zaken van twijfelachtigen aard zich ook dikwijls kunnen voordoen, ontveinst de Regering zich niet. Behalve dat twijfel zal rijzen naar aanleiding van de uiteenloopende beteekenis die aan 't woord godsdienstoefening gehecht kan worden, zal ook niet zelden twijfel kunnen ontstaan in die gevallen waar het veranderingen geldt van dag, plaats en wijze van godsdienstoefening, die in den loop der tijden zijn aangebragt. Is er evenwel geen twijfel mogelijk, b. v. waar de regter reeds uitspraak deed, dat de godsdienstoefening in strijd is met de wet, waar het eene geheele nieuwe, te voren niet of op die plaats nimmer gehouden godsdienstoefening betreft, of eene die zeer zeker in 1848 feitelijk niet in gebruik was, — in al die gevallen, waarin voor twijfel geen grond hoegenaamd is en dns da onwettigheid wel moet worden aangenomen, worde eveneens proces-verbaal opgemaakt en de kennisneming des bevoegden regters vervolgens ingeroepen. Maar hiertoe kan men zich dan niet uitsluitend bepalen. De politie mag niet gedoogen, dat deze met de wet bepaald strijdige handelingen plaats vinden. Komt het voornemen tot het houden van dergelijke godsdienstoefeningen ter harer kennis, dan brenge z\j ernstige waarschuwingen tegen de uitvoering van dat voornemen in en trachte zij de hoofden, voorgangers of leiders door goede redenen te overtuigen van het ongeoorloofde en hen te doen besluiten om van het plan af te zien. Wordt hieraan geen gevolg gegeven, of wel komt het plan der te houden godsdienstoefening niet vóóraf tijdig ter kennis van het openbaar gezag, dan behooren zij, die daaraan deelnemen, door de politie te worden gewaarschuwd om het houden der ongeoorloofde godsdienstoefening onmiddellijk te staken. Helpen de middelen van waarschuwing en overreding niet, dan bljjft er niets anders over dan een feitelijk te keer gaan en verhinderen van hetgeen in stryd is met de wet. Daarbij echter moet, zooveel mogelijk met zachtheid, zonder van wapenen gebruik te maken en zonder de verzamelden met geweld uiteen te drijven, en alzoo meer lijdelijk en belettend, dan wel actief optredend, worden gehandeld, opdat er geane verbittering kunne ontstaan ten gevolge van de wijze, waarop de politie te werk gaat. Dit neemt evenwel niet weg dat, onverminderd de grootste kalmte in de houding, daarmede tocb gepaard ga die beslistheid, welke onmogelijk twijfel overlaat aangaande de bedoeling en den uitslag. De mogelijkheid blijft natuurlijk over, dat er een verzet plaats heeft, zoodat maatregelen van geweld niet kunnen uitblijven. In dat uiterste geval dient er gezorgd te worden dat dia maatregelen nimmer verder gaan dan tot bereiking van het doel, tot zelfverdediging der politie, tot handhaving van de wet en het openbaar gezag, blijkt noodig te zijn. Wat het opmaken van processen-verbaal betreft, verdient het in hooge mate aanbeveling dat daarbij met groote naauwkeurigheid worde te werk gegaan, zoodat alle bijzonderheden worden omschreven. Ze behooren te bevatten de namen, beroepen of betrekkingen en woonplaatsen der voorgangers en leiders, doch niet alléén van deze. Ook van hen, die aan de godsdienstoefening deelnemen (allen te vermelden is dikwerf ondoenlijk en ook onnoodig) dienen steeds een tiental, die aan de politie meest bekend zijn, te worden vermeld, en tegen allen, die in het proces-verbaal voorkomen, moet dan de vervolging worden ingesteld, met inachtneming van art. 10 der, wet van 10 Sopt. 1853 (Stbl. no. 102). Het is zoowel voor hen, die bij de zaak betrokken zijn, als voor de s Regering, van belang, dat de verschillende quaestiën, die in dit onderwerp zich voordoen, door regterlijke beslissing worden uitgemaakt. Het is uit dien hoofde hier de plaats niet, in de behandeling van twijfelachtige regtsvragen te treden. Komen ze voor, de regter beslisse haar. Daarom wordt hier ook niet in bijzonderheden getreden omtrent de vraag, wat als een openbare godsdienstoefening in den zin van art. 167 der Grondwet is aan te merken. Alleen zij herinnerd dat niet iedere individuele uiting van aodsdienstigen aard als eene openbare godsdienstoefening kan beschouwd worden, en dat voorts in de circulaire van den Minister Donker Cühtius van 7 Julij 1855, no. 121, (opgenomen in bet Politieblad van 1855, n». 134, op bl. 333 en in het Weekbl. no. 1651), daarover wenken voorkomen, die allezins behartigingswaardig zijn. Met uitzondering van die circulaire, behooren echter alle andere voorschriften betreffende het onderwerp, in dit schrijven behandeld, als ingetrokken of vervallen te worden gerekend. Ten slotte heb ik de eer, U WelEl. Gestr. uit te nooligen in den zin dezer aanschrijving te doen handelen en daarvan de noodige mededeeling te doen aan de officieren van justitie en hulpofficieren, tot welk einde het noodig getal exemplaren hiernevens gaat. De Minister van Justitie, H. J. Smidt. wetgeving. AANVULLING VAN ARTIKEL 1240 VAN HET BURGERLIJK WETBOEK. (Zie Ontwerp en Memorie van Toelichting in Weekbl. n°. 4220.) Verslag. Bij het onderzoek in de aldeelingen van het bij Koninklijke bood¬ schap van 22 Maart 1878 aan d« Tweede Kamer ingediend ontwerp van wet tot aanvulling van art. 1240 van het Burgerlek Wetboek, meenden vele leden in de voorgestelde wijziging het bewys t* tien, dat de tegenwoordige Minister van Justitie niet voornemen! i» d» geheele herziening van ons hypotheekstelsel ter hand te nemen. Bestond toch bij dien Minister het plan om daartoe binnen een niet te lang tijdsverloop over te gaan, hjj zou voorzeker niet bij een afzonderlek wetje eene wijziging hebben voorgesteld, die, hoe wenscheljjk ook op zich zelf, toch nog wel een of twee jaren had kunnen worden uitgesteld. Sommige leden gaven in overweging om bij dit wets-ontwerp teveni te bepalen, dat in de acte van roijement, de wijze waarop of de titel uit welken de schuldeischer regt op de inschrijving verkregen heeft, moest worden vermeld. Overigens hadden eenige leden de voorkeur gegeven aan een notariele volmagt, terwijl anderen er op aandrongen, dat tot meerdere waarborg de verpligte legalisatie van de handteekening worde voor' geschreven. De Commissie van Rapporteurs, van oordeel dat de bovenstaande opmerkingen vatbaar zijn om bij de mondelinge behandeling te worden beantwoord, acht de openbare beraadslaging over dit weti-ontwerp genoegzaam voorbereid. Vastgesteld den 19 April 1878. Borbet, vak Eck, db Rditeb Ztlker, Oldenhüi» Gratama, Gebbtsbka. hooge raad der nederlanden. Hamer rao Rtrafiahen. Zitting van den 11 Maart 1878. Voorzitter, Mr. E. G. P. Gbbtsik. Reiniging van watërlossing. — Abtt. 18 at. 1 bk 19 pao- vinciaal reglement voor llmbübg van 8 JüLIJ 1s54 gobdoekedrd bij kon. besluit tan 3 AUG. 1854 ' n". 56.— Provinciaal reglement tan Limburg vak 11 Jdlij 1876, goedgekeurd bij Kon. besluit van 27 Sept. 1876 (Paov. blad no. 101, litt. A.) Is art. 18 van het provinciaal reglement voor Limburg van 8 .Tulii 1854, goedgekeurd bij Kon. besluit van 3 Aug. 1854, no. 58, aangevuld door het provinciaal reglement van Limburg van 11 Julij 1876, goedgekeurd bij Kon. besluit van 27 Sept. 1876 (Prov. blad no, 101, litt. A), geschonden, door te beslisten dat Burg, en Weth. van Venlo wel eenmaal, maar niet meermalen in hetzelfde jaar bevoegd zijn reiniging der beken en waterlossingen te gelasten t — Ja. De ambtenaar van het Openb. Min. bij het Kantongeregt te Venlo is req. van cissatie tegen een vonnis van den kantonregter te Venlo van den 14 Dac. 1877, waarbij J. S. H. Verzijl, oud 55 jaren, molenaar, geboren ea wonende te Venlo, is ontslagen van alle regtsvervolging, de kosten te dragen door den Staat. Nadat was gehoord het verslag van den raadsheer Pols, heeft de adv.-gen. van Maanen de volgende conclusie genomen: Edel Hoog Achtbare Heeren I De ambtenaar van het Openb. Min. bij het Kantongeregt te Venlo heeft zich in cassatie voorzien tegen een vonnis van den kantonregter aldaar van den 14 Dac. 1877,waarbjj de gereq. is ontslagen van regtsvervolging. Het fait, hetwelk bij gezegde uitspraak als wettig en overtuigend bewezen werd aangenomen, was, dat de gereq. op den 10 Ojt. 1877 nalatig was gebleven om de beek, komende uit de Zakkemillen en grenzende aan zijn erf in de gemeente Venlo, tot op den bodem van alle ruit, biezen en verdere waterplanten te reinigen binnen den door Burg. en Weth. van Venlo daarvoor bepaalden tijd. De kantonregter was van oordeel dat dit feit niet strafbaar was omdat in gezegd jaar de reiniging; der beeken door Burg. en W»th. voornoemd, reeds eenmaal gelast zijnde, en wel tusschen 14 Juajj en 2 Julg, op weiken laatsten datum zij afgeloopen moest z\jn, gemelde Burg. en Weth. onbevoegd waren andermaal zoodanige reiniging in datzelfde jaar tusschen 6 en 18 Sept. te bevelen, vermits, krachtens besluit van de Prov. Staten in het Hertogdom Limburg dd. 11 Juin 1876, de bevoegdheid om meer dan ééne reiniging per jaar te bevelen alleen berust bij Ged. Staten voormeld. Tegen die beslissing is als cassatie-middel aangevoerd: schendingen verkeerde toepassing van art. 18 van het provinciaal reglement voor Limburg van 8 Julij 1854, goedgekeurd by Z. M. besluit van 3 Aug. 1854, n°. 56, aangevuld door het provinciaal reglement van Limburg dd. 11 Julg 1876, goedgekeurd by Kon. besluit van 27 Sept. 1876 (Prov. blad no. 101, litt. A). Voormeld art. 18 al. 1 luidt: «ten minste eenmaal in het jaar moeten de waterlossingen tot op den bodem worden gezuiverd van alle ruit, biezen en verdere waterplanten. Deze zuivering moet op het einde van September zijn afgeloopen»; terwijl art. 19 van dat regiertnn' ' ^w" uZC Vaa ^efcendmaking aan de onderhoudspligtigen gesteld."®' 'n ™ dageD 6n Uïen T00r d8 Het beklaagde vonnis, hetwelk mede aanneemt dat de gezegde bekendmaking behoorlijk, heeft plaats gehad, overweegt dat zijne uitleggmg van de woorden: »teo minste éénmaal 'sjaar», volgt uit it bepaling ia het reglement van 1876, «dat Ged. Staten meermalen de reiniging kunnen bevelen», en nit de aan voormeld besluit voorafgaande zinsnede: «dat het tot bevordering van betere reiniging der waterlossingen noodzakelijk is voorgekomen eenige wijziging te brengen in de bepalingen van het bestaande reglement.» Mij komt het middel gegrond voor. Immers de woorden van het als gesehonden aangevoerd art. 18 zijn uitermate duidelijk. Waar aan eenige autoriteit bij wettige verordening wordt opgedragen ten minste eenmaal per jaar eene zuivering van wateren ta gelasten, volgt daaruit eenerzijds, dat zij verpligt is éénmaal het bevel daartoe te geven, en anderzijds dat zij bevoegd is de zuivering meermalen te gelasten. Dat ook Ged. Staten later de bevoegdheid hebben erlangd om des noodig de zuivering meermalen te bevelen, ontneemt Burg. en Weth. hunne bevoegdheid niet, en kan zien, zoo als de memorie te regt zegt, op het geval dat Ged. Staten van oordeel zijn dat Burg. en Weth. nogmaals van de bevoegdheid hun bij art. 18 gegeven, gebruik hadden moeten maken. Het komt mij voor, dat uit het gebruik van het woord «meermalen» in het reglement van 1876, evenmin als uit de considerans aan dat reglement voorafgaande, kan worden afgeleid dat 1'rov. Staten de beperkte beteekenis hebben willen geven aan art. 18, die de kantonregter te Venlo er aan toekent. Maar bovendien, waar de beteekenis der woorden »ten minste eenmaal in het jaar» zoo duidelijk is, mag uit eene praesumtio legislatoris voluntatis bjj het maken van eene verordening twaalf jaar later, niet worden afgeleid, dat aan die klare bewoordingen eene andere beteekenis moet worden toegekend; dan had in de gewijzigde verordening zelve, b. v. door het doen wegvallen van het woord «ten minste» in art. 18, die bedoeling van den lateren wetgever ondubbelzinnig moeten uitkomen. Vermits bij het beklaagde vonnis het te laste gelegde feit als bewezen is aangenomen, zal de Hooge .Raad ten principale regt kunnen doen. Namens den heer proc.-gen. heb ik de eer te concluderen, dat de Hooge Raad het vonnis van den kantonregter te Venlo, op 14 Dec. 1877 in deze zaak gewezen, zal vernietigen, voor zoover de gereq. daarbij is ontslagen van alle regtsvervolging, en ten principale regt doende, met toepassing van de artt. 16, 18, 19 en 34 van het reglement van de Prov. Staten van het Hertogdom Limburg op het toezigt over de waterlossingen, dd. 8 Jnlij 1854, goedgekeurd bij Z. M. besluit van 3 Aug. 1854, no. 56, en van art. 1 der wet van 22 April 1864 (Stbl. n°. 29), den gereq. zal schuldig verklaren aan: »het in de gemeente Venlo binnen den door Burg. en Weth. bepaalden tijd niet reinigen der waterlossing, grenzende aan zijn erf, tot op den bodem toe van alle ruit, biezen en waterplanten», en hem veroordeelen tot eene geldboete van f3, zoo de veroordeelde die niet betaalt binnen twee maanden na daartoe te zijn aangemaand, te vervangen door gevangenisstraf van één dag en in de kosten der procedure. De Hooge Raad enz., Gelet op het middel van cassatie, door den req. voorgesteld bij memorie, bestaande in: schending en verkeerde toepassing van art. 18 van het provinciaal reglement van Limburg, goedgekeurd b(j Z. M. besluit van den 3 Aug. 1854, n. 56, aangevuld door het provinciaal reglement van Limburg dd. 11 Jnlij 1876, goedgekeurd bij Kon. besluit van 27 Sept. 1876 (Prov. blad no. 101, litt. A); Overwegende, dat in het beklaagde vonnis feitelijk is beslist: «dat de gereq,. op den 10 Oct. 1877 nalatig was gebleven om de beek, komende uit de Zakkemillen en grenzende aan zjjn erf in de gemeente Venlo, tot op den bodem van alle ruit, biezen en verdere waterplanten te reinigen binnen den door Burg. en Weth. van Venlo daarvoor bepaalden tijd; O., dat dit feit door den kantonregter geoordeeld is niet strafbaar te zijn, omdat in gezegd jaar de reiniging der beeken, door Burg. en Weth. voornoemd reeds eenmaal gelast zijnde, en wel tusschen den 14 Junij en den 2 Jnlij, op welken laatsten datum zij afgeloopen moest zgn, Burg. en Weth. onbevoegd waren andermaal zoodanige reiniging in datzelfde jaar tusschen den 6 en 18 Sept. te bevelen, vermits krachtens besluit vaa de Prov. Staten in het Hertogdom Limburg dd. 11 Julij 1876, de bevoegdheid van meer dan ééne reiniging per jaar te bevelen, alleen zou berusten bij Ged. Staten van dat Hertogdom; O., dat, volgens art. 18 in verband met art. 19 van voornoemd reglement van 1854, de zuivering van waterlossingen ten minste eenmaal in het jaar op aanzegging van Bnrg. en Weth. geschieden moet, terwijl de wijziging van dat reglement in 1876 (vnor zooveel evengenoemde bepaling betreft), hierin bestaat, dat aan art. 18 als < slotzinsnede werd toegevoegd, dat Ged. Staten, indien zij zulks noodzakelijk achten, bevelen kunnen dat de waterlossingen meermalen in het jaar worden gereinigd; O. dat het reglement, door alzoo ten minste eenmaal reiniging op last van Burg. en Weth. voor te schrijven, wel te kennen geeft dat dit althans eene keer, doch in geenen deele dat dit niet meerdere keeren in het jaar op zoodanigen last zou behooren te geschieden, en dat het reglement Burg. en Weth. kennelijk bevoegd verklaart, en i hun zells opdraagt om dit, zoo noodig oordeelende, meermalen te gebieden; i O., dat de later daaraan toegevoegde bepaling, volgens welke ook i Ged. GEREGTSHOF TE 's HERTOGENBOSCH. p i Strafkamer. ; Zitting van den 23 Januarij 1878. Voorzitter, Mr. T. H. Bondam. Raadsheeren, Mrs.: T. G. J. Baron van Rijckevorsel van Kessel, J. H. C. Cazhis, J. P. van Blarkom, M. A. Eekhout en F A. J. van Lanschot. Frauduleus vervoer van zout. — Oordeel des onderscheids bij een veertien jarigen beklaagde. —* vordering van het Openbaar Ministerie. — Klaot der administratie. Is wel is waar het Openb. Min, niet bevoegd in fiscale zaken eene vordering in te stellen alvorens de administratie aanklagt heeft gedaan, maar is het, wanneer die aanklagt eenmaal is geschied, vollcomen bevoegd in de verschillende instantiën van het geding de zaak te vervolgen, en is het daarbij niet gebonden aan 'de bijzondere van het gemeene regt afwijkende voorschriften, vervat in de artt. 230, 227 en 251 Strafvord.? Ja. Het Bestuur der belastingen en het Openbaar Ministerie, appellanten, tegen lo. A. Maas, wever, 2°. J. Weynen, landbouwer, 3o. G. Weynen, landbouwer, allen wonende te Someren, defaillanten, geappelleerden van een vonnis der Arrond.-Regtbank te Roermond dd. 19 Sept. 1877, en beklaagd van op den 8 .Junij 1877, des avonds ten zeven ure, in de Nederweertsche heide, gemeente Nederweert, in vereeniging te hebben vervoerd, ongedekt door document, de eerste bekl. 25, en de tweede en derde beklaagden ieder 20 kilogram geraffi neerd zout. Het Hof enz., Gehoord het verslag van den waarnemenden rijks-advocaat in Noordbrabant enz.; Gehoord de voorlezing enz.; Gezien een afschrift van gemeld vonnis, waarbij niet wettig en overtuigend bewezen is verklaard dat de beklaagden zich aan het hun ten laste gelegde feit hebben schuldig gemaakt en deze mitsdien zijn vrijgesproken, de kosten te dragen door het Bestuur der belastingen, met verbeurdverklaring van de aangehaalde goederen; Overwegende dat de beklaagden, ofschoon behoorlijk gedagvaard, niet zijn verschenen en verstek tegen hen verleend is; 0., dat de beklaagden op de vordering van Z. Exc. den Minister van Finantiën en van den heer proc.-gen., bij. twee afzonderlijke exploiten voor dit Geregtshof zijn gedagvaard, naar aanleiding van het door eerstgenoemden app. den 19 Dec. 1877 en door den officier van justitie den 20 dier maand aangeteekend hooger beroep tegen een vonnis der Regtbank te Roermond van 19 Sept. 1877; O. ten aanzien der vordering van het Openb. Min., dat uit de ten laste gelegde overtreding, waartegen, geldboete, subsidiaire gevangenisstraf en verbeurdverklaring van goederen bedreigd worden, twee actiën voortspruiten, waarvan de eene door het Openb. Min. en de andere door of van wege, de administratie moet worden aangebragt; O., dat in zoodanig geval volgens de nadrukkelijke bepaling der , fiscale wet door het Openb. Min. niet mag worden geageerd alvorens de administratie aanklagt gedaan of de acte aangebragt heeft, maar dat, wanneer eenmaal aan deze voorwaarde van ontvankelijkheid der strafactie is voldaan, het Openb. Min. bij het instellen en vervolgen daarvan in de verschillende instantiën van het geding niet gebonden is aan de bijzondere, van het gemeene regt afwijkende voorschriften, vervat in de artt. 230, 227 en 251 Strafvord., welke alleen ten behoeve der administratie gegevea zijn en buiten alle toepassing behooren te blijven op de actie van het Openb. Min., ook wanneer deze ingevolge art. 225, 5e lid, der algemeene wet van 26 Aug. 1822 (Stbl. n°. 98) met de actie der administratie te zamen gaat; O., dat het beroep van het Openb. Min. naar den regel van art. 242 Strafvord. had moeten ingesteld zijn binnen 14 dagen na de uitspraak van het vonnis der Regtbank te Roermond van 19 Sept. 1877, en dat mitsdien het hooger beroep van den officier van justitie, waarvan de aanteekening den 20 Dec. 1877, met intrekking eener vroeger gedane verklaring, en alzoo na den bij de wet bepaalden termijn, heeft plaats gehad, is niet-ontvankelijk; O. ten aanzien van de vordering van Z. Exc. den Minister van Finantiën, dat na de verklaring van hooger beroep tegen een gedeelte van het niet beteekend vonnis van 19 Sept. 1877 de wederpartij. binnen den bij art. 251 n°. 3 Strafvord. gestelden termijn van 21 dagen voor dit Geregtshof is gedagvaard; 0. met betrekking tot het gehouden onderzoek, dat twee ambtenaren bij 's Rijks belastingen, overeenkomstig het door hen op hunnen ambtseed opgemaakt relaas, als getuigen onder eede verklaard hebben, 1 dat zij den 8 Junij 1877, des namiddags ten zeven ure, onder de gemeente Nederweert, op het terrein omschreven.b"ij art. 162 der 1 algemeene wet van 26 Aug. 1822 (Stbl. no. 38), buiten route of heerbaan hebben ontmoet en achtervolgd acht dragende personen, die zij onder bekendmaking hunner qualiteiten hebben verzocht zich te < laten visiteren, doch die, na hunne vrachten te hebben afgeworpen, op de vlugt zijn geslagen; dat zij, getuigen, de drie beklaagden, die i in een nabij gelegen moeras poogden te ontkomen, wel vroeger hadden gezien, doch bij name niet wisten aan te duiden; dat zij twee of ' drie dagen na de bekeuring de beklaagden in hunne woningen hebben t opgezocht en aangetroffen, ofschoon zij zich heimelijk wegspoedden; 6 en dat zij, getuigen, bij de behandeling van het regtsgeding voor t den eersten regter de eerste en derde beklaagden, die aldaar tegen- 1 woordig waren, stellig herkend hebben; dat zij bij verificatie der in 1 beslag genomen vrachten hebben bevonden, dat in de zakken gedragen en afgeworpen door de beklaagden, voorhanden waren, in den i zak van den eersten bekl. 25 kilo, en in de zakken van ieder der 1 twee laatste beklaagden 20 kilo geraffineerd zout, tot dekking waarvan geenerlei document werd aangetroffen; I O., dat alzoo door de beëedigde opgaaf van twee ambtenaren en t een daarmede overeenkomende door hen opgemaakt, geregistreerd en i voorgelezen ambtseedig relaas wettig en overtuigend bewezen is, dat i de eerste en de deide bekl. het feit, hun bij dagvaarding ten laste 1 gelegd, begaan, en daardoor ongedekten vervoer van zout gepleegd ' hebben; dat echter ten aanzien van den tweeden bekl., die ter teregtzitting te Roermond zich niet vertoond heeft, eene voorname reden 1 van wetenschap ontbreekt, waarop de verklaring der rijks-ambtenaren c omtrent de identiteit van de bekeurden en de beklaagden berust, zoodat de schuld van den tweeden bekl. GEREGTSHOF TE AMSTERDAM. Zitting van den 8 April 1878. Voorzitter Mr. J. F. T. van Valkenburg Proces Cruis—Munzebrock. Misbruik van vertrouwen, — Beleenino van suiker, tot ander doeleinde toevertrouwd. — Gemis van bedriegblijke bedoeling. — Vrijspraak. Is het den beklaagde ten laste gelegde feit, dat de bij dagvaarding bedoelde suiker, aan de beklaagden ter verwerking toevertrouwd, door hen met bedriegelijk oogmerk is beleend, regtens bewezen f — Neen. (Zie vonnis Regtbank Amsterdam 5 Maart 1878 in Weekbl n0. 4225.) Het Hof enz., Regt doende in hooger beroep, Gezien het vonnis der Arrond.-Regtbank te Amsterdam, op den 5 Maart 1878 in eersten aanleg gewezen tnsschen den officier van jnstitie bij die Regtbank, eischer ten eenre, en H. J. F. Munzebrock en H. C. Cruys, beklaagden ter andere zijde, waarbij deze zijn vrygesproken van het hun ten laste gelegde ; Gezien de aanteekening enz. ; Gehoord het requisitoir enz.; Gelet enz.; Overwegende, dat de regter a quo, op grond der verklaringen vau da beklaagden, bevestigd door de verklaringen der getuigen, bij het vonnis a quo opgenoemd, als wettig en overtuigend bewezen heeft aangenomen en waarmede hst Hof zich vereenigt: dat de beklaagden als directeuren der Ned. Suikerraffinaderij te Amsterdam, beiast zijn geweest met het beheer daarvan, tegen eene jaarlijksche bezoldiging ieder van f 5000 in de laatste jaren ; dat die directeuren in het laatst vau 1876, ten behoeve van die Suikerraffinaderij, twee partijen suiker, zeilende per »Java-Packet» groot 638 en 161 kranjangs, op de voorwaarden en tegen de prijzen bij het bevelschrift van verwijzing vermeld, hebben gekocht van den heer C. Fellinger, handelende onder de firma Kreglinger en Comp.; dat van die kranjans mot nog eenige rnwe suiker eenige hoeveelheid van 450 kranjans door de beklaagden als directeuren op 10 April ten name der Ned. Suikerraffinaderij is beleend geworden voor J 50,000, en dat die som den volgenden dag, des voormiddags ten ongeveer 10 % uur, ten kantore van die raffinaderij is betaald en aldaar ontvangen, en gestort in de kas der vennootschap, alsmede in de boeken is verantwoord ; dat de rekening van de firma Kreglinger en Comp. in het begin der maand April is ontvangen ; dat de quitantien van die partijen suiker, & contant verkocht, op 7 April zijn aangeboden en dat de betaling daarvan eerst tot II April is uitgesteld, later op 14 April bepaald eu toen geweigerd is ; dat de beklaagden op 11 April aan de firma de Bruin en Zn. hebben betaald uit de kas der Vennootschap een bedrag van f 34,000, uitma-kende een gedeelte eener schuld der vennootschap, in baar geheel groot f 75,000, voor welk bedrag de beklaagden ieder voor de helft in privé borg waren, welke afbetaling is geschiel tegen intrekking van een gelijk bedrag aan kassierspapier ; dat de eerste bekl. op 11 April van de Vennootschap te vorderen had een bedrag van f 10,000, waarvoor deze kassierspapier had ontvangen en dat tegen intrekking van dat kassierspapier, op zijn verzoek hem door den getuige, deu boekhouder Uckorinan, nieuw kassierspapier is gegeven; O., dat door de verklaringen van commissarissen Bunge en Insinger, blijkens proces-verbaal der zitting van de Regtbank en de erkentenis van de beklaagden, is bewezen : dat op 11 April de commissarissen der raffinaderij zijn bijeen geroepen door de beklaagden ; dat deze in den namiddag van dien dag aan de commissarissen hebben medegedeeld de moeijelijkheden, waarmede de Vennootschap te kampen had, alsmede dat de Ned. Suikerraffinaderij zich niet kon staande houden dan met eene belangrijke geldelijke ondersteuning, tijdelijk van f 75,000, zoo als de commissaris Insinger heeft verklaard, en van twee ton, om zich op den duur met gemak te kunnen bewogen; dat daarop door commissarissen en directeuren een bedrag van f 100,000 is toegezegd, terwijl de 2de bekl. nog pogingen zoude aanwenden om nog f 100,000 te verkrijgen ; O., dat de beklaagden, nu geappelleerden, 'ieder voor zich hebben bekend, dat zij aan commissarissen geen magtiging hebben gevraagd tot beleening aan de firma A. E. de Wit en Zn. der hierboven gemelde suiker, zijnde dat niet aanvragen eener magtiging daartoe, bevestigd geworden door de als getuigen gehoorde commissarissen, die ieder hebben verklaard, dat tot die beleening hun geene magtiging is gevraagd, zoodat ook dit feit als bewezen kan worden aangenomen ; O., dat aan den bekl. is te laste gelegd, dat zij die beleening bedriegelijk zouden hebben bewerkstellig 1 en blijkens de beschuldiging dit bedr.egelijke zouden gelegen zijn : 1°. In het niet aanvragen van die magtiging: O., dat die gevolgtrekking daaruit niet Kan worden afgeleid, dat toch, aangenomen al op grond der verklaringen van commissarissen, dat de op 1 April 1873 afgegeven magtiging tot beleening was eena speciale, die met 1875 is afgeloopen, het uit de verklaringen van don getuige Uckerman is gebleken, dat na 1875 nog een aantal beleenin- Sou zijn gesloten, en slechts een der commissarissen, de heer Bange, erklaard heeft, dat na 1875 de eerste bekl. hem meermalen magtiswg tot beleeningen heeft gevraagd, welke hg dan vergunde in de herstelling, dat twee zijner mede-commissarissen daartoe ook vergunning hadden gegeven, tervrijl niemand der overige commissarissen, 8 getuigen gehoord, heeft kunnen verklaren, dat magtiging aan hem gevraagd of door hem is verleend na 1875 ; ƒ a'Z00 daardoor bewezen is geworden, dat ook na 1875 ondereidene beleeningen, zonder de magtiging van commissarissen, zoo het Wt' 24 ^er statuteu voorschrijft, door directeuren zijn gesloten, en nergens uit gebleken is, en dat ook niet beweerd is, dat immer sch n'et naleven van het bij dat artikel des betreffende voorge«W» door commissarissen aanmerkingen zijn gemaakt en hieruit Zn dat n'et aanvrage tot sluiting der beleening bij de Wit en jM#' a's een verzuim met bedriegelijke intentie gepleegd, mag "orden aangemerkt; bek ' -m omstandigheid, dat de beleende Java-suiker ten tijde der [j eninS jn de ralfinaderij niet kon gemist worden als ter verwerking 'laa^ ^ wat de beklaagden als directeuren moesten weten en er '°m geene aanleiding bestond voor de beleening; fr," dienaangaande, dat, moge ook al uit de verklaringen der getuigen j er®an, Terbrugge en van Rossum zjjn gebleken, dat de voorraad ^a-suiker in de raffinaderij aanwezig ten tijde der beleening bij de j l, ®n 2n., uiet groot was, iets, dat volgens de verklaringen van den °ekhouder Uckerman, gedurende de laatste jaren altijd het geval is hieruit nog niet noodwendig volgt, dat directeuren door van de * bij Kreglinger en Comp. gekochte kranjans er 450 bij de Wit ? Zn. te beleenen, moeten voorzien hebben, dat daardoor belemme'ng in het geregeld doorwerken der raffinaderij zoude ontstaan; dat °ch volgens de verklaringen der getuigen van Rossum en Terbrngge, r nog suikervoorraad genoeg was, om nog enkele dagen te blijven °ortwerken; dat hierbij moet in aanmerking genomen worden, dat AenB de verklaringen van de getuigen Jolles, Ledeboer, Dudok de V!"en Gebhart, beleeningen bij de suikerraffinaderijen zeer gebruikelijk 'Jn en aüossingen tusschentgds mogelijk, waardoor telkens wanneer 8 behoefte aan suiker ter verwerking bestond, deze voor zooveel i tï kon worden verkregen; dat voorts het Hof wel is waar niet kan beslissen, welke voor ttecteuren de wezenlijke aanleiding voor de beleening is geweest, doch ® deze kan gelegen zijn geweest in de omstandigheid, dat er dringt1 schulden moesten betaald worden, waaronder ook die van de Verd* de Brt"u en Zn., waarvoor kassierspapier was afgegeven, terwijl den i' ma® w°rden aangenomen, dat directeuren de verwachting konv" Resteren van meerder geld te zullen bekomen door tusschenkomst ila commissarissen, welke tusschenkomst zij dan ook dien eigen ^ S met voorloopig goed succes hebben ingeroepen, en hieruit alzoo ? dat, moge de aanwezige voorraad Java-suiker tijdens de belee"!ng niet groot zijn geweest, dit nog geen grond oplevert om wegens e omstandigheid in de beleening een bedriegelijk karakter te zien; 3o. in het gebruik, dat de beklaagden gemaakt hebben van het Provenu der beleening; dat de bedriegelijke intentie daarvan daarin jonde bestaan hebben, dat zij zich persoonlijk zouden bevoordeeld nebben door ut het provenu af te lossen schulden, waarvoor zij beiden n P"ve borg, en de eerste schuldeiscber waren; dat echter ook daarin niet noodwendig een bedriegelijk karakter i'gt; dat toch die schulden waren schulden der Vennootschap, waarvoor Kassiersbriefjes waren afgegeven; dat bovendien is gebleken, dat de ® a*lnS dezer schulden is geschied uit de kas en niet bepaaldelijk "pt • ?r0venn ^er. (Gepleit Mr. K. W. van deb Bbeggen voor den bekl. Munzebrock 6n Mr. M. J. Pijnappel voor den beklaagde Cruys.) AKRONDISSEMENTS-REGTBANKEN. ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE TIEL. Bnryerlljbe hamer. Zitting wan den 14 December 1877. Voorzitter, Mr. B. Post. B^jSKracht tan authentieke acten tegenover derden. — Verkuijginq. van erfpachtsregt door verjaring. Getoigenbewijs. Hoewel het regt van erfpacht door verjaring kan worden verkregen, kan toch het bewijs van het qedurende meer dan dertig jaren bewerken, bebouwen, verbeteren, vruchtbaar maken en beplanten van een hoekje grond, het daarop plaatsen van een woning en het telken jare betalen van dezelfde som voor het gebruik er van, op zich zelf met leiden tot het bewijs van het beweerd regt van erfpacht op dat hoekje. Budding te Hien, eischer, procureur Mr. C. H. J. W. Rink, tegen A '' H. en C. Masson te Hien, J. Masson te Dodewaard, en J. Cor®®lissen, gehuwd met A. Masson, te Zetten, gedaagden, procureur "r. w. a. van Lidth de Jeüde. ®e Regtbank enz., 'gehoord de wederzijdsche conclusien ; ,en aanzien der daadzaken: liii erwe'jende, dat de eischer met zijne echtgenoot A. W. H. Sipman, ®*ploit van 28 Oct. 1875, aan de weduwe van J. H. A. Masson, Wuur tesen 1 Mei 1876 hebben doen opzeggen van het door haar eö en in huur bezeten wordende huis, erf en grond, staande *ijn- gen onder Hian (buurtschap Gesperden), waarvan zij eigenaren *?at de eischer bij exploiten van 16 en 25 Nov. 1876 gelijke *¥<61 heeft laten doen aan de gedaagden ten opzigte van hethnnr° Perceel, tegen 1 Mei 1877, met de te kennengeving, dat het in is h;j wijfin hnnne auteurs, Toornoemde J. H. A. Masson en H. van de Wal; dat vervolgens de eischer de gedaagden voor deze Regtbank heeft gedagvaard op grond, dat hij is eigenaar van een perceel grond, gelegen onder Hien, genaamd »de Acht Morgen», kadastraal bekend in sectie A, no. 20, 20a en 206, de gedaagden sub 1 en 2 zonder regt een gedeelte daarvan, ter grootte van ongeveer 5 aren, in gebruik houden; op dit gedeelte door der gedaagden auteurs, met toestemming van den auteur van hem eischer een huisje is gebouwd hetwelk hij regt heeft te vorderen, dat door de gedaagden zal worden afgebroken en weggenomen, en naar aanleiding daarvan vordert, dat bij vonnis bij voorraad uitvoerbaar te stellen, niettegenstaande hooger beroep, de gedaagden zullen worden veroordeeld om het huisje af te breken en de afbraak te verwijderen, daarenboven die sub 1 en 2 om het door hem in gebruik gehouden wordende gedeelte van het perceel te ontruimen, met veroordeeling van alle gedaagden in de kosten van het geding; dat de gedaagden sub 1 en 2 daartegen hebben aangevoerd, dat aan hen en hunne medegedaagden, die hun echter het gebruik daarvan hebben afgestaan, toekomt het regt van erfpacht op den grond, waarvan de ontruiming wordt gevorderd; dat hnnne auteurs reeds omstreeks 1820 dien grond, welke toen onvruchtbaar was, in erfpacht hebben gekregen, dien hebben bewerkt, bebouwd, verbeterd en vruchtbaar gemaakt, daarop een huis hebben gebouwd en daarentegen voor het gebruik van den grond jaarlijks aan den eigenaar eene pacht of erkentenis van ƒ 8 hebben betaald met conclusie tot niet-ontvankelijkverklaring van den eisch; hebbende de overige gedaagden acte gevraagd van hunne verklaring, dat zg zich in het geding geene partij stellen ; dat daarop de eischer in het geding heeft gebragt den titel van aankomst, krachtens welken zijne echtgenoot A. W. H. Sipman, met wie hij in gemeenschap van goederen is gehnwd, eigenares is geworden van het perceel, en ontkend heeft het beweerde regt van erfpacht, daarbij tevens zijne conclusie tot veroordeeling van de gedaagden in de kosten in dier voege wijzigende, dat zij alleen gerigt wordt tegen de gedaagden sub 1 en 2; dat deze gedaagden vervolgens gevorderd hebben om bij ontkenning door den eischer toegelaten te worden door getuigen te bewijzen hetgeen zij omtrent het erfpachtsregt hebben in het midden gebragt, waarna de eischer bij opgevolgde conclusie in eene breedvoerige beschouwing der toedragt van de zaak is gestreden, onder ontkenning van het gestelde regt en waartegen de gedaagden sub 1 en 2 weêr hunne opmerkingen hebben geplaatst zoo als nit hunne conclusien nader blijkt; dat eindelijk de eischer onder het pleidooi acte heeft gevraagd, dat hg subsidiair aanbiedt door getuigen te bewijzen, »dat het kruisje onder de in het geding zijnde huurcontracten door den autenr der gedaagden als bewgs van toestemming daar geplaatst is, nadat die contracten hem waren voorgelezen en hij met hun inhoud bekend was»; Ten aanzien van het regt: O., dat de eischer voor de toewijzing zgner revindicatoire regtsvordering heeft te bewijzen, dat bg hem berust de eigendom van het hoekje grond, waarvan door hem de ontruiming wordt gevraagd; dat hij voor dat bewgs in het geding heeft gebragt a. eene onderhand sche acte van scheiding en deeling van de goederen, nagelaten door de echtelieden J. Sipman en H. Costermans, dd. 24 Sept. 1836 (behoorlijk geregistreerd;, en waarbij aan de deelgenooten A. Sipman cn diens huisvrouw A. H. Speijers is toegescheiden het bouwland »de Acht Morgen», onder Hien, met huis, erf en tuin, sectie A, n°. 20, 20a, 206, alsmede 6. eene acte van 16 Mei 1873, verleden voor den notaris E. Dutrij van Haeften, te Tiel, waarbij dit perceel is toebedeeld aan A. W. H. Sipman, echtgenoot van den eischer; dat, wanneer op de overige aan A. W. H. Sipman toebedeelde goederen acht wordt geslagen, de veronderstelling aannemelijk wordt, dat het perceel aan haar zal zijn toegekomen uit de nalatenschappen der echtelieden A. Sipman en A. H. Speijers; dat echter deze toebedeelingen op zich zeiven genomen, afgescheiden van een bewezen langdurig bezit, tegenover derden niet kunnen aantoonen, dat de eigendom van het perceel werkelijk bij voormelde deelgenooten is geweest; O., dat uit de judiciële houding der gedaagden, als hebbende zij niet beweerd dat de eischer bg gemis van eigendom geene actie had, ter zake er van voortvloeit, dat zij toegeven dat hij den eigendom van het perceel heeft; O., dat de gedaagden sub 1 en 2 evenwel hem uitdrukkelijk het dominium utile van het quaestieuse hoekje, uitmakende een klein deel van het perceel, ontzeggen, en daarbij beweren dat zij met hunne medegedaagden daarop een regt van erfpacht kunnen uitoefenen, hetwelk aan hunne voorgangers omstreeks 1820 zal zijn uitgegeven; O., dat deze hunne stelling, gekant tegen het vermoeden van vrijheid van den eigendom en door den eischer betwist, behoort te worden bewezen; 0., dat deze gedaagden in gebreke zijn gebleven den titel van aankomst voort te brengen, doch tot staving van hun regt zich nader beroepen op door hen gestelde feiten, waaruit, zoo zij door getuigen bewezen zijn, naar hunne meening zal volgen, dat zij het regt door middel van verjaring hebben gekregen; O., dat de wettelijke bepalingen toelaten om door een bezit van dertig jaren het regt van erfpacht, als zijnde eene onroerende zaak, te verkrijgen; O., dat het meerendeel der gestelde feiten niet van dien aard zijn, dat daaruit noodzakelijk volgt, dat op grond er van aan niets anders dan aan erfpacht kan worden gedacht; dat toch het bewerken, bebouwen, verbeteren, vruchtbaar maken beplanten van een hoekje grond, het daarop plaatsen van eene woning en het telken jare betalen van dezelfde som, voor het gebruik evenzeer kan plaats grijpen bij het bestaan van huur, hetzij op langen termijn hetzij in het bijzonder wanneer de huurder zich voorstelt voor eene opzegging niet bevreesd te behoeven te zijn, gelijk ook bij eene uitgifte precario als bij bezit in erfpacht; dat echter, zoo bij deze handelingen zich voegt de omstandigheid, dat de gebruiker van den grond jaarlijks dezelfde canon, als hoedani» ten gevolge van den zamenbang het door de gedaagden in het derde feit gebezigde woord «pacht» is te beschouwen, aan den eigenaar heeft voldaan, en dit als erkentenis van diens regt van eigendom, zoodat daardoor de wil van den gebruiker en den eigenaar te zamen treden om te erkennen, dat het bezit moet worden aangemerkt als erfpacht, alsdan de feiten, te zamen genomen, gezegd kunnen worden uitsluitend te wijzen op verkrijg van erfpacht en zij, met het oog op deze beschouwing, geacht kunnen worden ter zake dienende en afdoende te zijn, terwijl hun bewijs door getuigen is toegelaten; dat in de plaats van het woord «eigenaar», voorkomende in het derde feit, als niet vatbaar voor waarneming door zintuigen, zal dienen te worden genomen de naam der personen aari wie de canon ia betaald, en daarvoor te houden zijn de bovengenoemde deelgenooten, dat ook die feiten kunnen vervallen welke door den eischer zijn erkend, en dit ook toepasselijk is op het door de gedaagden aangegevene jaartal, wanneer het gebruik zal zijn begonnen, daar indien dit gesteld wordt een aanvang te hebben genomen omstreeks 1830 en voortgeduurd tot 1877, ook dan het tijdsverloop meer dan voldoende is om tot verjaring te geraken; O., dat de eischer bg zijne bestrijding van het beweerd regt van erfpacht heeft aangevoerd, dat de weduwe van A. (Gepleit voor den eischer door Mr. P. Rink, voor d« gedaagden door Mr. A. Pijnackee Hordijk.) Zitting van den 22 Februari'j 1878. De Regtbank enz., Ten aanzien der daadzaken: Overnemende en zich gedragende naar het relaas er van opgenomen in haar vonnis van 14 Djc. 1877, waarbg da gedaagden sub een en twee zijn toegelaten eene tevens omschreven daadzaak door getuigen te bewijzen, en verder Overwegende, dat deze gedaagden, nadat op den voor het verhoor bepaalden dag van hunnentwege twee getuigen waren voorgebragt e» een hunner ten gevolge van wraking niet was gehoord, in de teregtzitting van 30 Jan. 1878, J. Paters als getuige nog hebben doen hooren, waarna partijen hebben verzocht, dat regt op da stukken zou worden gesproken; Ten aanzien van het regt: 0., dat J. Peters (kunnende de getuigenis van den eersten getuige niet in aanmerking komen, als steunende niet op eigen waarneming,) bg zijne verklaring wel heeft opgegeven een goede vijftig jaren geleden A. Sipman te hebben hooren zeggen, dat deze aan den vader van de gedaagden het in geschil zijnde hoekje land in erfpacht, tegen eene jaarlijksche recognitie van f 8, had uitgegeven, doch daarbij heeft gevoegd, dat hij zich niet kon herinneren of tijdens het gesprek J. Sipman, de vader van Arend, nog leefde, na wiens dood het land op den zoon is overgegaan; dat het daardoor onzeker is of A. Sipman destijds eigenaar vaa het land is geweest, en er alzoo twijfel bestaat of de erkentenis is uitgegaan van den eigenaar dan wel van een derde, zoodat om die reden aan haar geene bewijskracht kan worden toegekend; 0. dat, al ware zij aannemelijk, dan toch de verklaring op zich zelve staat en door niets, wat haren inhoud betreft, in het geding wordt bevestigd, zoodat zij ook om die reden het opgelegde bewijs niet kan daarstellen ; O., dat mitsdien de vordering als voldoende gestaafd behoort t« worden toegewezen, met uitzondering van de gevraagde ten uitvoerbaarstelling van het vonnis, als bestaande daarvoor geene termen ; O., dat de gedaagden sub een en twee alleen de vordering hebben tegengesproken en bg gevolg de kosten vau het geding dienen te dragen ; Gezien art. 56 B. MENGELWERK. OPMERKINGEN BETREFFENDE REORGANISATIE DER POLITIE. (Ingezonden.) Het personeel van politie ressorteert verkeerdelijk onder drie ministers: de gemeentelijke politie, (onder de burgemeesters) onder den Minister van Binnenlandsche Zaken, de rijksveldwacht, onder dien van Justitie, en de maréchaussee onder dien van Oorlog. Politie-wetten, regeling van bevoegdheden der politie en voorschriften gaan ten onregte uit van twee ministers. Deze toestand werkt verlammend. Verreweg het grootste deel der politie-wetten zgn uitgegaan van het departement van Binnenlandsche Zaken. Justitie en politie moeten wel elkander steunen, doch tevens gescheiden zijn. Ia de meeste rijken van Europa ressorteert de politie onder het departement van Binnenlandsche Zaken. (I) Het verdient ernstige overweging of dit voorbeeld hier te lande gevolgd moet worden, vooral nu is overgegaan tot de splitsing van dit departement. Een gevolg hiervan zou zijn dat de politie en haar personeel onder de provinciale directie kwamen van de Commissarissen des Konings (reeds krachtig aanbevolen in de hoogst belangrijke brochure 'O* politie in Nederland* van Mr. P. W. Alstorphiüs Grevelikk, te 'sGravenhage bg Mart. Nijiioff, 186+). Ten onregte is de betrekking van Directeur van politie (tijdelijk) opgedragen aan de Procureurs-Generaal bij de Geregtshoven. D3 politie is voor hen bijwerk, zij is hun vak niet, zij worden er belangrijk door onttrokken aan hunnQ eigenlijke dienst, die zij hoe (1) Zie mijn Opstel in Weekbl. n". 3951, getiteld «Het gezag vaa den Minist^f van Justitie over de rijks- of algemeene politie.» langer hoe meer aan de advocaten-generaal moeten overlaten, zij ontaarden in politie-administrateurs en hun toeziet op de politie ie toch gebrekkig, vooral omdat zij niet in relatie staan tot den Minister van Binnenlandsche Zaken, die het grootste aantal zaken, de rijkspolitie betreflende, behandelt met de Commissarissen des Konings. In beginsel is het af te keuren dat ambtenaren van justitie de politie leiden en administreren. 