None
Het Verdrag van Oslo is een regionaal verdrag voor de
Noordatlantische Oceaan, dat ten doel heeft verontreini­
ging van de zee ten gevolge van het dumpen uit schepen en
luchtvaartuigen te voorkomen. Ter uitvoering van dit
verdrag werd het afval als volgt ingedeeld:
a) stoffen die niet gestort mogen worden (bijlage I bij het
verdrag);
b) stoffen die niet gestort mogen worden wanneer de
hoeveelheid ervan groter is dan bepaald is door een
commissie (samengesteld uit vertegenwoordigers van
elk der verdragsluitende partijen) (bijlage II bij het
verdrag). Voor geringere hoeveelheden is een bijzon­
dere vergunning nodig. Er mogen geen stortingen
worden verricht zonder goedkeuring van de bevoegde
nationale autoriteiten.
In het verdrag is het storten van radioactief afval als
zodanig niet vermeld. Evenals voor het storten van alle
andere niet in het verdrag vermelde afvalstoffen, is
daarvoor de toestemming nodig van de bevoegde natio­
nale autoriteit.
Dit verdrag stond tot 15 augustus 1972 open voor
ondertekening door de staten die waren uitgenodigd tot
het deelnemen aan de Conferentie inzake de verontreini­
ging van de zee die in Oslo werd gehouden van 19 tot en
met 22 oktober 1971.
Het verdrag werd niet ondertekend door Griekenland,
Italië en Luxemburg, terwijl het door alle overige Lid-Sta­
ten bekrachtigd werd.
Het Verdrag van Londen geldt voor alle mariene wateren
met uitzondering van de binnenwateren van de Lid-Staten
en heeft ten doel verontreiniging van de zee door het
storten van afval te voorkomen. In de zin van dit verdrag
wordt onder storten verstaan:
— het zich op zee opzettelijk ontdoen van afval en andere
stoffen vanuit schepen of luchtvaartuigen, of vanuit
platforms of andere bouwwerken in zee; Nr. C 47/12 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 17. 2. 83
— het tot zinken brengen van schepen, luchtvaartuigen,
platforms of andere bouwwerken in zee.
 Ter uitvoering van dit verdrag worden drie soorten afval
onderscheiden:
a) afval en andere stoffen, genoemd in bijlage I, die niet
gestort mogen worden;
b) afval en andere stoffen, genoemd in bijlage II, die
slechts met een van tevoren verleende bijzondere
vergunning gestort mogen worden;
c) alle andere afval en stoffen die slechts met een van
tevoren verleende algemene vergunning gestort
mogen worden.
Sterk radioactieve afvalstoffen worden in bijlage I ver­
meld. De overige radioactieve stoffen maken deel uit van
bijlage II.
Het Verdrag van Londen stond van 29 december 1972 tot
en met 31 december 1973 open voor ondertekening door
iedere staat.
Alle Lid-Staten hebben het Verdrag van Londen onderte­
kend, doch België, Luxemburg en Italië hebben het nog
niet bekrachtigd.
In februari 1983 zal een consultatieve vergadering van de
verdragsluitende partijen worden gehouden. Op de agen­
da van deze vergadering staat onder andere een voorstel
tot wijziging van de bijlagen bij het verdrag met het doel
het storten van alle radioactieve afval te verbieden.
 2. Aan de aanbeveling van de Commissie van
2 februari 1982 betreffende de toepassing van arti­
kel 37 van het Euratom-Verdrag wordt normaal gevolg
gegeven. In deze aanbeveling wordt meer in het bijzonder
verlangd dat de Lid-Staten van de Gemeenschap iedere
nieuwe plaats in zee, waar zij voornemens zijn radioactief
afval te storten, aan de Commissie mededelen, om deze in
staat te stellen daarover advies uit te brengen. Voorts
wordt in deze aanbeveling tevens gevraagd vóór iedere
lozing van radioactief afval aan de Commissie een
afschrift toe te zenden van de desbetreffende kennisgeving
aan andere internationale instanties. De Commissie
behoeft over deze afzonderlijke lozingen niet geraad­
pleegd te worden, daar zij plaatsvinden in het raam van
stortingen op een bepaalde plaats die al eerder voorgeno­
men waren. Aan de Commissie zijn op grond van deze
aanbeveling gegevens toegezonden betreffende de dum­
pingen in de zomer van 1982.
3. Er wordt op gewezen dat buiten artikel 37 van het
Euratom-Verdrag en de basisnormen inzake bescherming
tegen straling geen voorschriften bestaan voor het storten
van radioactief afval in zee.
Voor het vervoer van radioactieve afvalstoffen over land
gelden de in de nationale voorschriften vervatte basisnor­
men inzake bescherming tegen straling.
4. De Commissie kan voor het ogenblik geen gevolg
geven aan de in de resolutie van 13 september 1982 geuite
wens van het Parlement inzake de opslag van radioactief
afval in de Atlantische Oceaan. De tot nu toe verrichte dumpingen zijn namelijk in overeenstemming met de
internationaal vastgestelde voorschriften ter zake en de
Commissie acht de opstelling van de door het Parlement
gevraagde richtlijn noch uit technisch noch uit juridisch
oogpunt gerechtvaardigd.
 SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1515/82
van mevrouw Mariene Lenz (PPE - D)
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(8 november 1982)
Betreft: Invoer van Nederlandse appelen in de Bondsre­
publiek
Is de Commissie ervan op de hoogte dat Nederland reeds
op 26 augustus 1982 nog volslagen onrijpe appelen van
het soort Boskoop aan de Bondsrepubliek heeft geleverd,
en wat denkt zij te ondernemen om voortaan te garande­
ren dat aan het begin van elk nieuw appelseizoen alleen
maar voor consumptie geschikte, rijpe vruchten geïmpor­
teerd worden?
Volgend de EG-kwaliteitsnormen moeten de voor de
verkoop vrijgegeven tafelappelen aan bepaalde
minimumeisen, o.a. wat rijpheid betreft, voldoen. Door
toereikende controle op de naleving van deze voorschrif­
ten moet bewerkstelligd worden dat de consument uit­
sluitend rijpe appelen aangeboden krijgt.
Antwoord van de heer Dalsager
namens de Commissie
(19 januari 1983)
De Commissie heeft van de door het geachte Parle­
mentslid aangehaalde feiten geen kennis gekregen.
De Commissie herinnert nogmaals aan de door haar reeds
vroeger getroffen maatregelen om te voorkomen dat
appelen in de handel worden gebracht die niet rijp genoeg
zijn; dit vraagstuk doet zich vooral voor aan het begin van
het verkoopseizoen.
In afwijking van de kwaliteitsnormen verhoogt de Com­
missie sedert verschillende jaren de vereiste minimum-
grootte voor appelen van bepaalde variëteiten die aan het
begin van het verkoopseizoen in de handel worden
gebracht.
Bij deze maatregel wordt ervan uitgegaan dat binnen
dezelfde variëteit, appelen die zich op de boom op de
gunstigste plaats bevinden en het meest sap ontvangen,
zich sneller ontwikkelen dan de andere en dus ook eerder
rijp kunnen worden.
 Voorts heeft de Commissie in augustus 1982 de kwali­
teitsnormen voor tafelappelen en -peren met de volgende 17. 2. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 47/13
bepaling aangevuld: „De vruchten moeten in elk geval
zodanig ontwikkeld zijn dat zij na het plukken verder
kunnen rijpen; om na te gaan of deze graad van
ontwikkeling is bereikt, mogen de bevoegde instanties
van de Lid-Staten gebruik maken van een kleurenschaal
en/of een zetmeelregressieproef (jodiumproef).".
Ten slotte wijst de Commissie erop dat op dit ogenblik
weliswaar alleen de Lid-Staten bevoegd zijn om na te gaan
of de kwaliteitsnormen in acht worden genomen, maar
dat zij niettemin op 16 maart 1982 bij de Raad een
voorstel heeft ingediend voor een verordening betreffende
de uitbreiding van de middelen om de toepassing van de
communautaire regelingen voor landbouwprodukten te
controleren ('); hierdoor moet het mogelijk worden dat
door de Commissie gemandateerde personen ter plaatse
in de Lid-Staten de toepassing kunnen controleren van
sommige communautaire bepalingen, en dat zij met name
kunnen toezien op de inachtneming van de kwaliteitsnor­
men. De Commissie heeft met tevredenheid geconstateerd
dat het Parlement met haar voorstel instemt en zij zal zich
beijveren om de goedkeuring door de Raad zo veel
mogelijk te bespoedigen.
H PB nr. C 79 van 31. 3. 1982, blz. 6.
 SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1524/82
van de heer Paul-Henry Gendebien (CDI - B)
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(8 november 1982)
Betreft: Steun van het EFRO in de provincie Luik
Welke projecten heeft het EFRO in de provincie Luik
gesteund:
a) in 1981;
b) in 1982?
Kan de Commissie, per project, details verstrekken
over:
a) aard en plaats;
b) totaal geïnvesteerd bedrag;
c) geschapen arbeidsplaatsen;
d) financiële bijstand van het EFRO uitgedrukt in
Belgische franken?
Antwoord van de heer Giolitti
namens de Commissie
(21 januari 1983)
In 1981 is er voor geen enkele investering in de provincie
Luik steun uit het EFRO ontvangen.
De bij de Commissie voor 1982 ingediende aanvragen
betreffen diverse investeringsprojecten in de provincie Luik. Daar het onderzoek van die aanvragen nog niet
voltooid is, is het thans niet mogelijk de geachte Afge­
vaardigde de gevraagde gegevens te verstrekken.
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1539/82
van mevrouw Marie-Claude Vayssade (S - F)
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(15 november 1982)
Betreft: Maatregelen in verband met Verdragsschendin­
gen
Blijkens het vijftiende algemeen verslag over de werk­
zaamheden van de Europese Gemeenschappen zal het
aantal procedures wegens inbreuk op de Verdragen zich
in de loop van 1982 stabiliseren? Kan de Commissie de
redenen daarvoor mededelen?
Antwoord van de heer Thorn
namens de Commissie
(13 januari 1983)
In 1981 heeft zich een aanmerkelijke stijging voorgedaan
van het aantal aan het Hof van Justitie voorgelegde zaken
(50 tegen 28 in 1980) en het aantal met redenen omklede
adviezen (150 tegen 82 in 1980).
 De stijging van het aantal aanmaningsbrieven was minder
groot. De geleidelijke totstandkoming van een geautoma­
tiseerd controlestelsel voor de toepassing van richtlijnen
heeft er namelijk toe geleid dat het aantal inbreukproce­
dures van 1979 op 1980 aanmerkelijk is gestegen. Het is
daarom normaal dat van 1980 op 1981 geen vergelijk­
bare stijging heeft plaatsgehad.
Om de informatie van het geachte Parlementslid meer
volledig te maken, merkt de Commissie op dat zij in 1982
(stand per 15 november) 319 aanmaningsbrieven en 180
met redenen omklede beschikkingen tot de Lid-Staten
heeft gericht en in 35 gevallen een zaak bij het Hof van
Justitie aanhangig heeft gemaakt.
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1559/82
van de heer Horst Seefeld (S - D)
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(15 november 1982)
Betreft: Medische behandeling in het buitenland
1. Hoe denkt de Commissie over klachten van burgers
van de Gemeenschap over de medische behandeling in het Nr. C 47/14 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen 17. 2. 83
buitenland die zij - ondanks dat zij in het bezit waren van
de vereiste formulieren - soms alleen tegen betaling van
een privé-honorarium konden ontvangen?
2. Welke mogelijkheden ziet zij om aan dergelijke
wantoestanden een einde te maken?
Antwoord van de heer Richard
namens de Commissie
(21 januari 1983)
De Commissie ontving tot dusver geen klachten van
personen die, hoewel, zij in het bezit waren van een
verklaring waaruit bleek dat zij recht hadden op de
prestaties van de ziekteverzekering, in een andere
Lid-Staat als niet-verzekerde personen werden behan­
deld.
De Commissie zal niet nalaten bij de betrokken Lid-Staten
tussenbeide te komen indien zij op de hoogte wordt
gebracht van feiten zoals die welke het geachte Parle­
mentslid bedoelt.
 SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1585/82
van mevrouw Vera Squarcialupi (COM -1)
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(18 november 1982)
Betreft: Uitvoering door Italië van de richtlijn ter
bescherming van trekvogels
Hoe heeft de Italiaanse Regering gereageerd op de door de
Commissie ingeleide procedure wegens weigering om de
richtlijn ter bescherming van trekvogels uit te voeren?"
Antwoord van de heer Narjes
namens de Commissie
(18 januari 1983)
In antwoord op het met redenen omkleed advies van 29
juli 1982, dat zij aan de Italiaanse Republiek heeft gericht
en dat betrekking had op het behoud van de vogelstand,
heeft de Commissie op 11 oktober mededeling ontvangen
van het decreet van de voorzitter van de Ministerraad van
4 juni 1982 betreffende de wijzigingen in de lijst van
vogelsoorten die voor de jacht zijn vrijgegeven en dat is
opgenomen in het Publikatieblad van de Italiaanse Repu­
bliek nr. 155 van 8 juni 1982. SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1592/82
van de heer Dieter Rogalla (S - D)
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(18 november 1982)
Betreft: Bevordering van de afzet van steenkool
1. Is bij het bevorderen van de steenkool afzet om
redenen van algemeen belang, financieel beleid, ver-
voerspolitiek en anderszins, een onderscheid gemaakt
tussen de afzet van in de Lid-Staten geproduceerde
steenkool en ingevoerde steenkool?
2. Hoe beoordeelt de Commissie haar eigen inspan­
ningen dienaangaande en is zij eventueel bereid deze te
intensiveren? En zo ja, op welke wijze?
Antwoord van de heer Davignon
namens de Commissie
(18 januari 1983)
1. In de Gemeenschap bestaat ter bevordering van de
afzet van steenkool alleen Beschikking 73/287/EGKS
betreffende cokeskolen en cokes voor de ijzer- en staalin­
dustrie van de Gemeenschap. Deze regeling geldt alleen
voor steenkool uit de Gemeenschap.
 2. Het streven om het gebruik van steenkool in de
Gemeenschap te verhogen en zo het gebruik van aardolie
terug te dringen, wordt o.a. gediend door het momenteel
in de Raad besproken voorstel van de Commissie betref­
fende de investering en op het gebied van rationeel
energiegebruik (J) (b.v. kredieten met rentesubsidie voor
de omschakeling op kolenstookinstallaties in de indus­
trie). De Commissie hoopt dat de Raad die verordening
binnenkort zal goedkeuren.
H PB nr. C 285 van 30. 10. 1982.
SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1603/82
van de heer Francis Wurtz (COM - F)
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(18 november 1982)
Betreft: Besteding van het krediet van post 7000
Post 7000 van de begroting van de Gemeenschap betreft
de steun aan communautaire projecten in de sector
koolwaterstoffen krachtens Verordening (EEG) nr.
3056/73 van de Raad (»).
Luidens deze verordening kunnen sommige ondernemin­
gen voor leningen, leninggaranties en subsidies in aan­
merking komen. 17. 2. 83 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen Nr. C 47/15
1. Kan de Commissie, telkens met opgave van het
bedrag en de vorm van de steun, mededelen welke
ondernemingen in de afgelopen jaren werden
gesteund?
2. Kan de Commissie tevens aangeven hoe zij op de
besteding van deze steun toeziet?
(') PBnr. L312 van 13. 11. 1973, blz. 1.
Antwoord van de heer Davignón
namens de Commissie
(21 januari 1983)
1. Sedert 1973, datum van de inwerkingtreding van
Verordening (EEG) nr. 3056/73 van de Raad betreffende
de steun aan communautaire projecten in de sector
koolwaterstoffen, is 248 miljoen Ecu toegekend aan
communautaire ondernemingen met het oog op de uit­
voering van 278 projecten.
 Deze financiële steun is toegekend in de vorm van
subsidies, die terugbetaalbaar zijn in geval van commer­
ciële exploitatie van de resultaten verkregen met de
uitvoering van de projecten. Deze steun bedraagt in het
algemeen 30 tot 40% van de totale kosten van ieder
project.
De Commissie zal het geachte Parlementslid en het
Secretariaat-generaal van het Parlement rechtstreeks de
lijst toesturen van de ondernemingen, waaraan tot op
heden communautaire steun is verleend.
2. De Commissie controleert het gebruik van de
verleende subsidies aan de hand van bewijsstukken en
door inspecteurs naar de desbetreffende plaatsen te
sturen:
— de onderneming, die de steun geniet, is verplicht de
Commissie op geregelde tijdstippen verslagen voor te
leggen over de stand van de werkzaamheden, de
gedane uitgaven en de behaalde resultaten;
— de Commissie onderzoekt door middel van inspecties
ter plaatse of de uitvoering in overeenstemming is met
het aanvankelijke programma. Vertegenwoordigers
van de Rekenkamer mogen de ambtenaren van de
Commissie tijdens deze inspecties vergezellen.
De Commissie houdt het Europese Parlement en de Raad
regelmatig op de hoogte van de resultaten van de
toepassing van Verordening (EEG) nr. 3056/73. Het
laatste verslag is op 22 juni 1982 (!) verspreid.
 (») Doe. COM(82)374 def. SCHRIFTELIJKE VRAAG Nr. 1777/82
van de heer Dieter Rogalla (S - D)
aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(10 december 1982)
Betreft: Persoonscontrole aan de binnengrenzen
1. Kan de Commissie een vergelijkende samenvatting
geven van de rechtsgrondslagen die in de huidige tien
Lid-Staten gelden voor de gebieden die gewoonlijk ertoe
dienen handhaving van persoonscontrole aan de binnen­
grenzen te rechtvaardigen?
2. Omvatten deze gebieden ook:
a) wapens, met inbegrip van de aankoop en het dragen
van wapens;
b) paspoorten en verblijfsvergunningen, bij voorbeeld
visa, met inbegrip van bezoekersvisa;
c) de toegang van staatsburgers op het grondgebied van
hun land;
d) politiek asiel en uitlevering met het speciale verzoek
mede te delen of de jongste besluiten van de Franse
Ministerraad inzake de uitlevering van 10 november
1982 aan de Commissie zijn medegedeeld, of deze in
werking zijn getreden en hoeveel gevallen eventueel
hangende zijn en wanneer zij kunnen worden opge­
lost;
e) drugmisbruik?
3. Heeft de Commissie deze gegevens in het kader van
haar voorstellen voor controlevermindering aan de Raad
doen toekomen, wat zeggen deskundigen van de bevoeg­
de Raad hierover en wanneer zullen de eerste — natuur­
lijk voorlopige - maatregelen ter vermindering van
persoonscontrole aan de binnengrenzen van de Gemeen­
schap worden getroffen?
Antwoord van de heer Narjes
namens de Commissie
(21 januari 1983)
De Commissie onderwerpt het door het geachte Parle­
mentslid aan de orde gestelde vraagstuk aan een grondig
onderzoek, en zal hem zo spoedig mogelijk in kennis
stellen van de bereikte resultaten. DE DOUANE-UNIE VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP
Nikolaus VAULONT
Voorwoord van Étienne DAVIGNON
Geconfronteerd met de enorme economische problemen van deze tijd en de weerslag
daarvan op het handelsverkeer, komt de aanwezigheid van de EEG onder andere tot
uitdrukking in een effectieve tenuitvoerlegging van haar beleid op verschillende zeer be­
langrijke gebieden. De Douane-unie vormt daarbij het fundament van het gemeenschap­
pelijk handelsbeleid, het ontwikkelingsbeleid, het gemeenschappelijk landbouwbeleid en
van het beleid dat is gericht op de totstandbrenging van een hechte interne communau­
taire markt.
 Door een beeld te geven van de structuur van de Douane-unie en van de politieke doel­
stellingen daarvan, die meestal schuilgaan onder het grote aantal technische regelingen,
en aldus het raderwerk van de Douane-unie zichtbaar te maken, krijgt een groter pu­
bliek inzicht in een van de meest solide grondslagen van de gemeenschappelijke markt.
In dit werk worden niet alleen de verschillende etappen van de ontwikkeling van de
Douane-unie sinds 1958 geschetst, maar wordt ook gewezen op een aantal dynamische
elementen, die de ontwikkeling van de Douane-unie in de toekomst gunstig kunnen
beïnvloeden, vooral voor wat betreft de voor een ieder duidelijkere totstandbrenging van
het vrije verkeer van goederen in de Gemeenschap.
Nikolaus Vaulont — geboren in 1937 — Doctor in de rechten (universiteit van Bonn) — trad in
1967 in dienst van het Bondsministerie van Financiën van de BR Duitsland en is sinds 1971 ambte­
naar bij de Commissie van de EEG, thans als assistent van de directeur-generaal van de Dienst
Douane-unie.
Uitgegeven in het Deens, Duits, Engels, Frans, Grieks, Italiaans, Nederlands, Portugees en Spaans.
ISBN 92-825-1914-7
Catalogusnummer: CB-30-80-205-NL-C
Vastgestelde prijzen in Luxemburg (exclusief BTW): 3,70 Ecu; 150 Bfr.; 10 Fl.
BUREAU VOOR OFFICIËLE PUBLIKATIES DER EUROPESE GEMEENSCHAPPEN
Bolte postale 1003, L-2985 Luxembourg.
