Neuvoston ensimmäisessä käsittelyssä vahvistama kanta (EU) N:o 32/2021 Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin antamiseksi Euroopan laajuisen liikenneverkon (TEN-T) toteuttamista edistävistä yhdenmukaistamistoimenpiteistä Neuvosto hyväksynyt 14 päivänä kesäkuuta 2021
(6) Gli Stati membri possono tuttavia applicare la presente direttiva ad altri progetti sulla rete centrale e sulla rete globale, compresi progetti riguardanti esclusivamente le applicazioni telematiche, le nuove tecnologie e le innovazioni, al fine di conseguire un approccio armonizzato per i progetti nel settore delle infrastrutture di trasporto. La pubblicazione, da parte delle autorità nazionali, di elenchi dei singoli progetti che rientrano nell'ambito di applicazione della presente direttiva potrebbe aumentare la trasparenza per i promotori dei progetti per quanto concerne i lavori in corso e futuri lungo la TEN-T. (7) Date le diverse valutazioni ambientali previste dalla pertinente normativa dell'Unione e nazionale, necessarie per il rilascio delle autorizzazioni per i progetti relativi alla rete centrale, gli Stati membri dovrebbero istituire, ove fattibile e opportuno, una procedura semplificata che soddisfi i requisiti di tali normative dell'Unione e nazionali, al fine di contribuire al conseguimento degli obiettivi stabiliti dalla presente direttiva mirati a rafforzare la razionalizzazione delle misure. (8) Se del caso, si dovrebbe riservare un trattamento prioritario ai progetti rientranti nell'ambito di applicazione della presente direttiva. Tale trattamento può comprendere scadenze più brevi, procedure simultanee o tempistiche limitate per i ricorsi, garantendo al contempo la possibilità di raggiungere anche gli obiettivi di altre politiche orizzontali, quali le politiche ambientali volte a evitare, prevenire, ridurre o controbilanciare gli effetti negativi sull'ambiente, in conformità del diritto dell'Unione e nazionale. I contesti giuridici di numerosi Stati membri riservano un trattamento prioritario a talune categorie di progetti sulla base della loro importanza strategica per l'economia. Ove un tale trattamento prioritario sia previsto all'interno di un contesto giuridico nazionale, lo si dovrebbe applicare automaticamente ai progetti che rientrano nell'ambito di applicazione della presente direttiva. Tuttavia, agli Stati membri dovrebbe essere consentito di provare procedure specifiche di rilascio delle autorizzazioni per un numero limitato di progetti, al fine di valutarne l'eventuale estensione ad altri progetti. Nel corso di tale periodo di prova, lo Stato membro interessato non dovrebbe essere obbligato ad applicare tali procedure di prova ad altri progetti che rientrano nell'ambito di applicazione della presente direttiva. (9) Al fine di consentire una gestione chiara della procedura complessiva e di fornire ai promotori dei progetti un punto di contatto, i progetti sui corridoi della rete centrale dovrebbero essere sostenuti da procedure efficienti di concessione delle autorizzazioni.  A tal fine, gli Stati membri dovrebbero designare una o più autorità a seconda dei contesti giuridici e degli assetti amministrativi nazionali, nonché dei tipi di progetti interessati. Qualora uno Stato membro designi più autorità, dovrebbe garantire che sia designata un'unica autorità per un dato progetto e una data procedura di concessione delle autorizzazioni. (10) La designazione di un'autorità che funga da punto di contatto per il promotore del progetto dovrebbe ridurre la complessità, migliorare l'efficienza e aumentare la trasparenza delle procedure. Dovrebbe altresì accrescere, se del caso, la cooperazione tra Stati membri. Le procedure dovrebbero promuovere una reale cooperazione tra i promotori dei progetti e l'autorità designata. (11) L'autorità designata può anche essere incaricata di compiti connessi al coordinamento e all'autorizzazione, conformemente al diritto dell'Unione e nazionale, di progetti specifici per la ricostruzione di infrastrutture sulla rete centrale in caso di catastrofi naturali o provocate dall'uomo. (12) La procedura prevista dalla presente direttiva non dovrebbe pregiudicare l'osservanza dei requisiti stabiliti dal diritto internazionale e dell'Unione, ivi compresi i requisiti in materia di tutela ambientale e della salute umana. La presente direttiva non dovrebbe comportare un abbassamento degli standard destinati ad evitare, prevenire, ridurre o controbilanciare gli effetti negativi sull'ambiente. (13) Data l'urgenza di completare la rete centrale, la semplificazione delle procedure di concessione delle autorizzazioni dovrebbe essere accompagnata da un termine per le procedure che conducono all'adozione di una decisione di autorizzazione a realizzare le infrastrutture di trasporto. Tale termine dovrebbe incoraggiare una gestione più efficiente di tutte le procedure e non dovrebbe in alcun modo compromettere gli elevati standard di tutela ambientale e di partecipazione del pubblico dell'Unione. In casi debitamente giustificati, anche in presenza di circostanze impreviste o ove necessario a fini di tutela dell'ambiente, dovrebbe essere possibile prorogare il termine per le procedure di concessione delle autorizzazioni. La proroga potrebbe ad esempio corrispondere a un periodo di tempo o con riferimento a una data, o a un evento certo futuro. Il termine prorogato non dovrebbe includere, in particolare, il tempo necessario per avviare procedure di ricorso amministrativo o giudiziale o ricorsi giurisdizionali dinanzi a organi giurisdizionali. Gli Stati membri non dovrebbero essere ritenuti responsabili qualora il mancato rispetto del termine sia dovuto al promotore del progetto, ad esempio nel caso in cui quest'ultimo non abbia rispettato i termini stabiliti nel diritto nazionale o i termini indicativi stabiliti dall'autorità designata o abbia agito con ingiustificato ritardo.  (14) Gli Stati membri dovrebbero adoperarsi per garantire che i ricorsi che mettono in discussione la legalità sostanziale o procedurale di una decisione di autorizzazione siano trattati nella maniera più efficiente possibile. (15) I progetti infrastrutturali della TEN-T che riguardano due o più Stati membri devono affrontare sfide particolari per quanto attiene al coordinamento delle procedure di concessione delle autorizzazioni. Pertanto, le autorità designate degli Stati membri interessati dovrebbero cooperare per coordinare i propri calendari e concordare un calendario comune relativamente alla procedura di concessione delle autorizzazioni, nella misura in cui tale coordinamento dei calendari e la definizione di tale calendario comune siano possibili e appropriati tenuto conto del grado di preparazione o di maturità del progetto, che dipende principalmente dal promotore del progetto, in particolare dalla data in cui quest'ultimo ha notificato il progetto all'autorità designata di ciascuno di tali Stati membri. (16) I coordinatori europei designati in conformità del regolamento (UE) n. 1315/2013 dovrebbero essere informati in merito alle procedure pertinenti al fine di agevolarne la sincronizzazione e il completamento, in vista della tempestiva attuazione della rete centrale entro il 2030. (17) Se la TEN-T è estesa a paesi terzi, in linea con le mappe indicative di cui al regolamento (UE) n. 1315/2013, tali paesi terzi dovrebbero essere invitati ad applicare, se del caso, norme analoghe a quelle stabilite nella presente direttiva. (18) Gli appalti pubblici nell'ambito di progetti transfrontalieri dovrebbero essere indetti in conformità dei trattati e, se del caso, della direttiva 2014/24/UE (6) o 2014/25/UE (7) del Parlamento europeo e del Consiglio. Per garantire l'efficace completamento dei progetti transfrontalieri della rete centrale, gli appalti pubblici indetti da un organismo comune dovrebbero essere soggetti al diritto nazionale di uno Stato membro. In deroga al diritto dell'Unione in materia di appalti pubblici, si dovrebbe applicare, in linea di principio, il diritto nazionale dello Stato membro in cui l'organismo comune ha la propria sede legale. Dovrebbe restare possibile determinare il diritto nazionale applicabile attraverso un accordo intergovernativo. Per un appalto pubblico indetto da una controllata di un organismo comune, tale controllata dovrebbe applicare il diritto nazionale di uno degli Stati membri interessati, che potrebbe essere il diritto nazionale applicabile all'organismo comune. Ai fini della certezza del diritto, è opportuno che le attuali strategie in materia di appalti continuino ad applicarsi agli organismi comuni istituiti prima della data di entrata in vigore della presente direttiva.  (19) La Commissione non è sistematicamente coinvolta nell'autorizzazione dei singoli progetti. Tuttavia, in alcuni casi, certi aspetti della preparazione del progetto sono subordinati al rilascio di un nulla-osta a livello dell'Unione. Ove sia coinvolta nelle procedure, la Commissione riserva un trattamento prioritario ai progetti dell'Unione e garantisce certezza ai promotori del progetto. In alcuni casi può essere richiesta l'approvazione per gli aiuti di Stato. Fatti salvi i termini stabiliti dalla presente direttiva e in linea con il Codice delle migliori pratiche applicabili nei procedimenti di controllo degli aiuti di Stato, gli Stati membri dovrebbero avere la possibilità di richiedere alla Commissione di gestire progetti relativi alla rete centrale che ritengano prioritari applicando scadenze più prevedibili sulla base dei casi trattati o di una pianificazione concordata. (20) L'attuazione dei progetti infrastrutturali della rete centrale dovrebbe essere altresì supportata da orientamenti della Commissione volti a fare maggiore chiarezza in merito all'attuazione di certe tipologie di progetti, assicurando il rispetto dell'acquis dell'Unione. A tale riguardo, la comunicazione della Commissione del 27 aprile 2017 dal titolo «Un piano d'azione per la natura, i cittadini e l'economia», fornisce orientamenti e chiarisce maggiormente le modalità per conformarsi alla direttiva 2009/147/CE del Parlamento europeo e del Consiglio (8) e la direttiva 92/43/CEE del Consiglio (9). Al fine di ottenere il miglior rapporto qualità/prezzo nell'utilizzo dei fondi pubblici, dovrebbe essere offerto ai progetti un sostegno diretto in relazione agli appalti pubblici. (21) Poiché l’obiettivo della presente direttiva, in particolare lo snellimento delle misure per il progresso della realizzazione della TEN-T, non può essere conseguito in misura sufficiente dagli Stati membri ma, a motivo della necessità di rafforzare il quadro delle procedure di concessione delle autorizzazioni per il progetti per la TEN-T agendo in modo armonizzato a livello dell'Unione, può essere conseguito meglio a livello di Unione, quest'ultima può intervenire in base al principio di sussidiarietà sancito dall'articolo 5 del trattato sull'Unione europea. La presente direttiva si limita a quanto è necessario per conseguire tale obiettivo in ottemperanza al principio di proporzionalità enunciato nello stesso articolo. (22) Al fine di garantire la certezza del diritto, la presente direttiva non dovrebbe applicarsi alle procedure di concessione delle autorizzazioni avviate prima della data del suo recepimento, HANNO ADOTTATO LA PRESENTE DIRETTIVA: Articolo 1 Oggetto e ambito di applicazione 1.  La presente direttiva si applica alle procedure di rilascio delle autorizzazioni necessarie al fine di autorizzare la realizzazione di: a) progetti che rientrano nelle sezioni della rete centrale individuate in via preliminare elencate nell'allegato; b) altri progetti sui corridoi della rete centrale, individuati ai sensi dell'articolo 44, paragrafo 1, del regolamento (UE) n. 1315/2013, il cui costo totale supera i 300 000 000 EUR; ad eccezione dei progetti riguardanti esclusivamente le applicazioni telematiche, le nuove tecnologie e le innovazioni ai sensi degli articoli 31 e 33 di tale regolamento. La presente direttiva si applica anche agli appalti pubblici relativi a progetti transfrontalieri che rientrano nell'ambito di applicazione della stessa. 2. Gli Stati membri possono decidere di applicare la presente direttiva ad altri progetti sulla rete centrale e sulla rete globale, compresi progetti riguardanti esclusivamente le applicazioni telematiche, le nuove tecnologie e le innovazioni di cui al paragrafo 1. Gli Stati membri comunicano la propria decisione alla Commissione.  Articolo 2 Definizioni Ai fini della presente direttiva si applicano le definizioni seguenti: 1) «decisione di autorizzazione»: la decisione o la serie di decisioni, che possono essere di carattere amministrativo, adottate simultaneamente o successivamente da una o più autorità di uno Stato membro, a esclusione delle autorità amministrative e giurisdizionali competenti a conoscere dei ricorsi in virtù di un ordinamento giuridico interno e di un diritto amministrativo nazionale che stabiliscono se il promotore di un progetto ha diritto a realizzare il progetto nell'area geografica interessata fatte salve altre decisioni eventualmente adottate nell'ambito di una procedura di ricorso amministrativo o giurisdizionale; 2) «procedura di concessione delle autorizzazioni»: qualsiasi procedura da seguire in relazione a un singolo progetto che rientra nell'ambito di applicazione della presente direttiva al fine di ottenere la decisione di autorizzazione richiesta dall'autorità o dalle autorità di uno Stato membro, ai sensi del diritto dell'Unione o nazionale ad eccezione della pianificazione urbana o dell'uso del suolo, delle procedure relative all'aggiudicazione di appalti pubblici, e delle iniziative intraprese a livello strategico che non riguardano un progetto specifico, quali le valutazioni ambientali strategiche, la pianificazione pubblica del bilancio e i piani di trasporto nazionali o regionali; 3) «progetto»: una proposta di costruzione, adeguamento o modifica di una determinata sezione dell'infrastruttura di trasporto che mira a migliorare la capacità, la sicurezza e l'efficienza di tale infrastruttura e la cui realizzazione deve essere approvata mediante una decisione di autorizzazione; 4) «progetto transfrontaliero»: un progetto riguardante una sezione transfrontaliera tra due o più Stati membri; 5) «promotore del progetto»: il richiedente un'autorizzazione relativa alla realizzazione di un progetto o la pubblica autorità che dà avvio a un progetto; 6) «autorità designata»: l'autorità che rappresenta il punto di contatto per il promotore del progetto e che facilita il trattamento efficiente e strutturato delle procedure di concessione delle autorizzazioni in conformità della presente direttiva; 7) «autorità comune»: un'autorità istituita di comune accordo tra due o più Stati membri per facilitare le procedure di concessione delle autorizzazioni relative ai progetti transfrontalieri, comprese le autorità comuni istituite da autorità designate qualora a tali autorità designate sia stato conferito il potere dagli Stati membri di istituire autorità comuni. Articolo 3 Carattere prioritario 1.  Gli Stati membri si adoperano per garantire che tutte le autorità, compresa l'autorità designata, coinvolte nella procedura di concessione delle autorizzazioni, esclusi gli organi giurisdizionali, accordino priorità ai progetti che rientrano nell'ambito di applicazione dalla presente direttiva. 2. Qualora il diritto nazionale preveda procedure specifiche per la concessione delle autorizzazioni per progetti prioritari, gli Stati membri garantiscono, fatti salvi gli obiettivi, i requisiti e i termini di cui alla presente direttiva, che i progetti che rientrano nell'ambito di applicazione della presente direttiva siano trattati nell'ambito di tali procedure. Ciò non impedisce agli Stati membri di provare procedure specifiche di concessione delle autorizzazioni in un numero limitato di progetti, al fine di valutarne l'eventuale estensione ad altri progetti, senza dover applicare tali procedure a progetti che rientrano nell'ambito di applicazione della presente direttiva. 3. Il presente articolo non pregiudica le decisioni in materia di bilancio. Articolo 4 Autorità designata 1. Entro il … [24 mesi dalla data di entrata in vigore della presente direttiva] ciascuno Stato membro designa, all'opportuno livello amministrativo, autorità che fungano da autorità designata. 2. Se del caso, uno Stato membro può designare, come autorità designata, autorità diverse in funzione del progetto o della categoria di progetti, del modo di trasporto o dell'area geografica. In tal caso, lo Stato membro provvede affinché sia designata un'unica autorità per un dato progetto e una data procedura di rilascio delle autorizzazioni. 3. Gli Stati membri adottano tutte le misure necessarie per fornire ai promotori dei progetti informazioni facilmente accessibili circa l'identità dell'autorità designata per un determinato progetto. 4. Gli Stati membri possono conferire all'autorità designata il potere di adottare la decisione di autorizzazione. Qualora abbia il potere di adottare la decisione di autorizzazione conformemente al primo comma, l'autorità designata verifica che tutti i pareri, le decisioni e le autorizzazioni necessari ai fini della decisione di autorizzazione siano stati ottenuti e notifica la decisione di autorizzazione al promotore del progetto. 5. Se l'autorità designata non è autorizzata ad adottare la decisione di autorizzazione, gli Stati membri adottano le misure necessarie per assicurare che il promotore del progetto sia informato dell'adozione della decisione di autorizzazione. 6. Gli Stati membri possono conferire all'autorità designata il potere di stabilire termini indicativi per diverse fasi intermedie della procedura di concessione delle autorizzazioni, conformemente all'articolo 5, paragrafo 1, fatto salvo il termine di quattro anni di cui a tale paragrafo. 7.  L'autorità designata: a) è il punto di contatto principale per le informazioni destinate al promotore del progetto e ad altre pertinenti autorità coinvolte nella procedura che conduce all'assunzione della decisione di autorizzazione relativa a un determinato progetto; b) fornisce al promotore del progetto, se previsto dal diritto nazionale, la descrizione dettagliata della domanda di cui all'articolo 6, paragrafo 4, compresele informazioni dettagliate sui termini indicativi relativi alle procedure di rilascio delle autorizzazioni, in conformità del termine di quattro anni di cui all'articolo 5, paragrafo 1; c) vigila sul calendario del procedimento di rilascio delle autorizzazioni, e in particolare registra qualsiasi proroga del termine di cui all'articolo 5, paragrafo 4; d) fornisce al promotore del progetto, su richiesta, orientamenti per la trasmissione di tutte le informazioni e di tutta la documentazione e pertinenti, comprese tutte le autorizzazioni, decisioni e tutti i pareri che devono essere ottenuti e forniti e ai fini della decisione di autorizzazione. L'autorità designata può anche fornire orientamenti al promotore del progetto per quanto concerne le informazioni e/o i documenti supplementari da trasmettere nel caso in cui la notifica di cui all’articolo 6, paragrafo 1, sia stata respinta. 8. Il paragrafo 7 non pregiudica le competenze delle altre autorità coinvolte nella procedura di concessioni delle autorizzazioni, né la possibilità per il promotore del progetto di contattare singole autorità riguardo a specifiche autorizzazioni, o pareri che formano parte della decisione di autorizzazione. Articolo 5 Durata della procedura di concessione delle autorizzazioni 1. Gli Stati membri prevedono una procedura di concessione delle autorizzazioni, compresi i termini per tale procedura, che non è superiore a quattro anni dall'inizio della procedura di concessione dell'autorizzazione. Gli Stati membri possono adottare le misure necessarie al fine di ripartire il periodo disponibile in diverse fasi conformemente al diritto dell'Unione e nazionale. 2. Il periodo di quattro anni di cui al paragrafo 1 non pregiudica gli obblighi derivanti dal diritto internazionale e dell'Unione e non comprende i periodi necessari per avviare procedure di ricorso amministrativo e giudiziale e ricorsi giurisdizionali dinanzi a organi giurisdizionali, nonché’ qualunque periodo necessario ad attuare ogni decisione o misura che ne deriva. 3.  Il periodo di quattro anni di cui al paragrafo 1 non pregiudica il diritto di uno Stato membro di prevedere che la procedura di concessione delle autorizzazioni sia completata tramite un atto legislativo nazionale, nel cui caso la procedura per l'adozione di detto atto può, in deroga al paragrafo 1, eccedere il periodo di quattro anni purché i lavori preparatori sulla cui base tale atto legislativo è adottato si concludano entro tale termine. I lavori preparatori si considerano conclusi quando lo specifico atto legislativo nazionale è presentato al parlamento nazionale. 4. Gli Stati membri adottano le misure necessarie per garantire che, in casi debitamente giustificati, si possa concedere una proroga adeguata al periodo di quattro anni di cui al paragrafo 1. La durata della proroga è stabilita caso per caso, è debitamente giustificata ed è limitata allo scopo di completare la procedura di rilascio delle autorizzazioni e di rilasciare la decisione di autorizzazione. Quando tale proroga è concessa, il promotore del progetto è informato delle ragioni di tale concessione. Un'ulteriore proroga può essere concessa una sola volta, alle stesse condizioni. 5. Gli Stati membri non sono ritenuti responsabili allorché il periodo di quattro anni di cui al paragrafo 1, prorogato a norma del paragrafo 4, non sia rispettato, qualora il ritardo sia attribuibile al promotore del progetto. Articolo 6 Organizzazione della procedura di concessione delle autorizzazioni 1. Il promotore del progetto notifica il progetto all'autorità designata o, se del caso, all'autorità comune istituita in conformità dell'articolo 7, paragrafo 2. La notifica del progetto da parte del promotore del progetto determina l'inizio della procedura di rilascio dell'autorizzazione. 2. Al fine di agevolare la valutazione della maturità del progetto, gli Stati membri possono definire il livello di dettaglio delle informazioni e i pertinenti documenti che il promotore del progetto deve fornire al momento della notifica di un progetto. Se il progetto non è maturo, la notifica è rifiutata mediante una decisione debitamente motivata entro quattro mesi dal ricevimento della notifica. 3. Gli Stati membri adottano le misure necessarie a garantire che i promotori dei progetti ricevano informazioni generali che fungano da orientamenti per le notifiche, in funzione, se del caso, del modo di traporto interessato, contenenti informazioni sulle autorizzazioni, decisioni e pareri che possono essere necessari per l'attuazione di un progetto.  Tali informazioni, per ogni parere, decisione o autorizzazione, comprendono quanto segue: a) informazioni generali relative all'ambito di applicazione materiale e al livello di dettaglio delle informazioni da trasmettere a cura del promotore del progetto; b) i termini applicabili o, in loro assenza, termini indicativi; e c) i recapiti delle autorità e delle parti interessate che sono di norma coinvolte nelle consultazioni collegate alle varie autorizzazioni e decisioni e ai vari pareri. Tali informazioni devono essere facilmente accessibili a tutti i pertinenti promotori dei progetti, in particolare attraverso portali d'informazione elettronici o fisici. 4. Al fine di agevolare il buon esito delle notifiche, gli Stati membri possono prevedere che l'autorità designata stabilisca, su richiesta del promotore del progetto, una descrizione dettagliata della domanda comprendente le informazioni seguenti adattate al singolo progetto: a) le singole fasi della procedura e i termini applicabili o, se assenti, i termini indicativi; b) l'ambito di applicazione materiale e il livello di dettaglio delle informazioni da trasmettere a cura del promotore del progetto; c) un elenco delle autorizzazioni, decisioni e pareri che devono essere ottenuti dal promotore del progetto nel corso della procedura di rilascio delle autorizzazioni, conformemente al diritto dell'Unione e nazionale; d) i recapiti delle autorità e delle parti interessate da coinvolgere in relazione all'adempimento dei rispettivi obblighi, anche durante la fase formale della consultazione pubblica. 5. La descrizione dettagliata della domanda resta valida durante la procedura di concessione delle autorizzazioni. Qualsiasi modifica apportata alla descrizione dettagliata della domanda è debitamente motivata. 6. L'autorità designata può fornire al promotore del progetto, su richiesta, le informazioni che integrano gli elementi di cui al paragrafo 4. 7. Una volta che il promotore del progetto ha completato e presentato il fascicolo di domanda relativo al progetto, la decisione di autorizzazione è adottata entro il termine di cui all'articolo 5, paragrafo 1. 8. Le autorità coinvolte nella procedura di concessione delle autorizzazioni notificano all'autorità designata l'avvenuto rilascio delle richieste autorizzazioni e decisioni e dei richiesti pareri, o della decisione di autorizzazione. Articolo 7 Coordinamento delle procedure transfrontaliere di concessione delle autorizzazioni 1. Gli Stati membri provvedono affinché per i progetti che riguardano due o più Stati membri, le autorità designate di tali Stati membri cooperino al fine di coordinare i propri calendari e concordare un calendario comune relativamente alla procedura di concessione delle autorizzazioni. 2. Per i progetti transfrontalieri può essere istituita un'autorità comune 3.  Gli Stati membri adottano le misure necessarie a garantire che i coordinatori europei designati ai sensi dell'articolo 45 del regolamento (UE) n. 1315/2013 ricevano informazioni riguardanti le procedure di concessione delle autorizzazioni e che possano facilitare i contatti tra le autorità designate nell'ambito delle procedure di concessione delle autorizzazioni relative a progetti che riguardano due o più Stati membri. 4. In caso di mancata osservanza del termine di cui all'articolo 5, paragrafo 1, e su richiesta, gli Stati membri forniscono ai coordinatori europei interessati, informazioni sulle misure adottate o che si prevede di adottare per permettere la conclusione della procedura di concessione delle autorizzazioni con il minor ritardo possibile. Articolo 8 Appalti pubblici nell'ambito di progetti transfrontalieri 1. Qualora le procedure di appalto siano indette da un organismo comune nell'ambito di un progetto transfrontaliero, gli Stati membri adottano le misure necessarie a garantire che l'organismo comune applichi il diritto nazionale di uno Stato membro; in deroga alle direttive 2014/24/UE e 2014/25/UE, tale diritto è determinato in conformità dell'articolo 39, paragrafo 5, lettera a), della direttiva 2014/24/UE o dell'articolo 57, paragrafo 5, lettera a), della direttiva 2014/25/UE, a seconda del caso, salvo altrimenti stabilito di comune accordo tra gli Stati membri partecipanti. Un tale accordo deve prevedere, in ogni caso, l'applicazione del diritto nazionale di uno Stato membro per le procedure di appalto indette da un organismo comune. 2. Per un appalto pubblico indetto da una controllata di un organismo comune, gli Stati membri interessati adottano le misure necessarie per assicurare che la controllata applichi il diritto nazionale di uno Stato membro. A tale riguardo, gli Stati membri interessati possono decidere che la controllata debba applicare il diritto nazionale applicabile all'organismo comune. Articolo 9 Disposizioni transitorie 1. La presente direttiva non si applica ai progetti le cui procedure di concessione delle autorizzazioni sono state avviate prima del … [24 mesi dalla data di entrata in vigore della presente direttiva]. 2. L'articolo 8 si applica solo agli appalti per i quali è stato inviato l'avviso di indizione di gara ovvero, qualora non sia previsto l'avviso di indizione di gara, laddove l'amministrazione aggiudicatrice o l'ente aggiudicatore abbia avviato la procedura di appalto dopo il … [24 mesi dalla data di entrata in vigore della presente direttiva]. 3.  L'articolo 8 non si applica agli organismi comuni istituiti prima del … [data di entrata in vigore della presente direttiva], se le procedure di appalto di tali organismi continuino a essere disciplinate dal diritto applicabile ai suoi appalti a tale data. Articolo 10 Relazioni 1. Per la prima volta entro il … [cinque anni e sei mesi dopo l'entrata in vigore della presente direttiva] la Commissione riferisce al Parlamento europeo e al Consiglio in merito all'attuazione della presente direttiva e ai relativi risultati. 2. La relazione si basa sulle informazioni che gli Stati membri sono tenuti a fornire ogni due anni e per la prima volta entro il … [cinque anni dalla data di entrata in vigore della presente direttiva] riguardo al numero di procedure di concessione delle autorizzazioni che rientrano nell'ambito di applicazione della presente direttiva, alla loro durata media e al numero di procedure che hanno superato il termine, nonché riguardo alla creazione di eventuali autorità comuni durante il periodo di riferimento. Articolo 11 Recepimento 1. Gli Stati membri mettono in vigore le disposizioni legislative, regolamentari e amministrative necessarie per conformarsi alla presente direttiva entro il … [24 mesi dopo la data di entrata in vigore della presente direttiva]. Essi ne informano immediatamente la Commissione. Le misure adottate dagli Stati membri contengono un riferimento alla presente direttiva o sono corredate di tale riferimento all'atto della pubblicazione ufficiale. Le modalità del riferimento sono stabilite dagli Stati membri. 2. Gli Stati membri comunicano alla Commissione il testo delle misure principali di diritto interno che adottano nel settore disciplinato dalla presente direttiva. Articolo 12 Entrata in vigore La presente direttiva entra in vigore il ventesimo giorno successivo alla pubblicazione nella Gazzetta ufficiale dell'Unione europea. Gli Stati membri sono destinatari della presente direttiva. Fatto a …, il … Per il Parlamento europeo Il presidente … Per il Consiglio Il presidente … (1)  GU C 62 del 15. 2. 2019, pag. 269. (2)  GU C 168 del 16. 5. 2019, pag. 91. (3)  Posizione del Parlamento europeo del 13 febbraio 2019 (GU C 449 del 23. 12. 2020, pag. 576) e posizione del Consiglio in prima lettura del 14 giugno 2021. Posizione del Parlamento europeo del … (non ancora pubblicata nella Gazzetta ufficiale). (4)  Regolamento (UE) n.  1315/2013 del Parlamento europeo e del Consiglio, dell'11 dicembre 2013, sugli orientamenti dell'Unione per lo sviluppo della rete transeuropea dei trasporti e che abroga la decisione n. 661/2010/UE (GU L 348 del 20. 12. 2013, pag. 1). (5)  Regolamento (UE) n 1316/2013 del Parlamento europeo e del Consiglio, dell'11 dicembre 2013, che istituisce il meccanismo per collegare l'Europa e che modifica il regolamento (UE) n. 913/2010 e che abroga i regolamenti (CE) n. 680/2007 e (CE) n. 67/2010 (GU L 348 del 20. 12. 2013, pag. 129). (6)  Direttiva 2014/24/UE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 26 febbraio 2014, sugli appalti pubblici e che abroga la direttiva 2004/18/CE (GU L 94 del 28. 3. 2014, pag. 65). (7)  Direttiva 2014/25/UE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 26 febbraio 2014, sulle procedure d'appalto degli enti erogatori nei settori dell'acqua, dell'energia, dei trasporti e dei servizi postali e che abroga la direttiva 2004/17/CE (GU L 94 del 28. 3. 2014, pag. 243). (8)  Direttiva 2009/147/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 30 novembre 2009, concernente la conservazione degli uccelli selvatici (GU L 20 del 26. 1. 2020, pag. 7). (9)  Direttiva 92 /43 /CEE del Consiglio, del 21 maggio 1992, relativa alla conservazione degli habitat naturali e seminaturali e della flora e della fauna selvatiche (GU L 206 del 22. 7. 1992, pag. 7).  C_2021273NL. 01000101. xml 8. 7. 2021    NL Publicatieblad van de Europese Unie C 273/1 STANDPUNT (EU) Nr. 32/2021 VAN DE RAAD IN EERSTE LEZING met het oog op de vaststelling van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake het stroomlijnen van maatregelen met het oog op een snellere voltooiing van het trans-Europees vervoersnetwerk (TEN-T) Vastgesteld door de Raad op 14 juni 2021 2021/C 273/01 HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 172, Gezien het voorstel van de Europese Commissie, Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen, Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1), Gezien het advies van het Comité van de Regio's (2), Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3), Overwegende hetgeen volgt: (1) Verordening (EU) nr. 1315/2013 van het Europees Parlement en de Raad (4) voorziet in een gemeenschappelijk kader voor de verwezenlijking van moderne, interoperabele netwerken in de Unie die ten dienste staan van haar burgers, met als doel de sociale, economische en territoriale cohesie van de Unie te bevorderen en bij te dragen aan de totstandbrenging van een eengemaakte Europese vervoers- en mobiliteitsruimte, waarbij de interne markt wordt versterkt. Het trans-Europees vervoersnetwerk (TEN-T) bevat een tweelagige structuur en bestaat uit een uitgebreid netwerk en een kernnetwerk. Het uitgebreide netwerk zorgt voor de ontsluiting van alle regio's in de Unie, terwijl het kernnetwerk bestaat uit de delen van het uitgebreide netwerk die voor de Unie van het grootste strategisch belang zijn. Verordening (EU) nr. 1315/2013 voorziet in bindende termijnen voor de voltooiing: 2030 voor het kernnetwerk en 2050 voor het uitgebreide netwerk, met name door voorrang te geven aan grensoverschrijdende verbindingen, door de interoperabiliteit te verbeteren en door bij te dragen aan de multimodale integratie van de vervoersinfrastructuur van de Unie. (2) Niettegenstaande de noodzaak om het TEN-T te voltooien en in weerwil van de bindende termijnen daarvoor, is in de praktijk gebleken dat vele investeringen die strekken tot de voltooiing van het TEN-T met meerdere, verschillende en complexe vergunningsprocedures, grensoverschrijdende aanbestedingsprocedures en andere procedures worden geconfronteerd. Deze situatie brengt de tijdige uitvoering van projecten in het gedrang en leidt in veel gevallen tot aanzienlijke vertragingen en hogere kosten.  Voorts kan er onzekerheid ontstaan voor initiatiefnemers en potentiële particuliere investeerders, wat in bepaalde gevallen zelfs ertoe kan leiden dat projecten niet zoals aanvankelijk gepland worden uitgevoerd. Deze richtlijn beoogt die kwesties aan te pakken en de gelijktijdige en tijdige voltooiing van het TEN-T mogelijk te maken door middel van geharmoniseerde maatregelen op Unieniveau. Bij het opstellen van hun nationale plannen en programma's moeten de lidstaten rekening houden met de ontwikkeling van het TEN-T, overeenkomstig artikel 49, lid 2, van Verordening (EU) nr. 1315/2013. (3) Deze richtlijn moet betrekking hebben op projectgerelateerde procedures, waaronder die welke verband houden met de milieueffectbeoordeling. Deze richtlijn mag echter geen afbreuk doen aan stadsplanning of ruimtelijke ordening, aan procedures in verband met het toekennen van overheidsopdrachten, en aan niet-projectgerelateerde maatregelen op strategisch niveau, zoals strategische milieubeoordelingen, begrotingsplanning door overheden en nationale of regionale vervoersplannen. Teneinde de vergunningsprocedures efficiënter te maken en te zorgen voor een kwaliteitsvolle projectdocumentatie, moeten initiatiefnemers de voorbereidende werkzaamheden, zoals voorafgaande studies en verslagen, vóór het begin van de vergunningsprocedure verrichten. Deze richtlijn mag niet van toepassing zijn op procedures voor een administratieve beroepsinstantie of een hof of rechtbank. (4) Deze richtlijn moet van toepassing zijn op projecten die deel uitmaken van de in de bijlage bij deze richtlijn opgesomde vooraf bepaalde segmenten van het kernnetwerk en op andere projecten op de kernnetwerkcorridors met een totale kostprijs van meer dan 300 000 000 EUR. Projecten met een hogere kostprijs zijn vaak van strategisch belang voor de verwezenlijking van de Uniestrategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei en dragen bij tot de verwezenlijking van de doelstellingen van Verordening (EU) nr. 1315/2013. De kernnetwerkcorridors worden vastgesteld aan de hand van de in Verordening (EU) nr. 1316/2013 van het Europees Parlement en de Raad (5) opgenomen tracés en de in Verordening (EU) nr. 1315/2013 opgenomen kaarten van het kernnetwerk. De technische achtergrond voor deze kaarten komt uit het interactieve geografische en technische informatiesysteem voor het TEN-T (TENtec), waarin de trans-Europese vervoersinfrastructuur meer in detail is beschreven. (5) Projecten die uitsluitend betrekking hebben op telematicatoepassingen, nieuwe technologieën en innovatie moeten buiten het toepassingsgebied van deze richtlijn blijven, aangezien de uitrol daarvan niet beperkt is tot het kernnetwerk.  (6) De lidstaten kunnen deze richtlijn echter toepassen op andere projecten op het kernnetwerk en het uitgebreide netwerk, met inbegrip van projecten die uitsluitend betrekking hebben op telematicatoepassingen, nieuwe technologieën en innovatie, teneinde een geharmoniseerde aanpak voor vervoersinfrastructuurprojecten te verwezenlijken. De bekendmaking, door de nationale autoriteiten, van lijsten van afzonderlijke projecten die onder deze richtlijn vallen, kan initiatiefnemers meer transparantie bieden ten aanzien van lopende en toekomstige werkzaamheden aan het TEN-T. (7) Gezien de verschillende milieueffectbeoordelingen waarin het toepasselijke Unierecht en nationale recht voorzien en die noodzakelijk zijn voor de afgifte van vergunningen voor projecten op het kernnetwerk, moeten de lidstaten, waar dat haalbaar en passend is, voorzien in een vereenvoudigde procedure die aan de voorschriften van dat Unierecht en dat nationale recht voldoet, om bij te dragen aan de verwezenlijking van de doelstellingen van deze richtlijn voor een betere stroomlijning van maatregelen. (8) Onder het toepassingsgebied van deze richtlijn vallende projecten moeten in voorkomend geval voorrang krijgen. Dit kan onder meer worden bereikt door kortere termijnen, gelijktijdige procedures of beperkte beroepstermijnen, waarbij ervoor wordt gezorgd dat de doelstellingen van andere horizontale beleidsgebieden, zoals milieubeleid ter vermijding, voorkoming, beperking of compensatie van nadelige gevolgen voor het milieu ook worden gehaald overeenkomstig het Unie- en nationale recht. In de rechtskaders van veel lidstaten wordt voorrang gegeven aan bepaalde categorieën van projecten die van strategisch belang zijn voor de economie. Wanneer een nationaal rechtskader voorziet in een dergelijke voorrangsregeling, moet deze automatisch gelden voor onder deze richtlijn vallende projecten. Niettemin moet het de lidstaten worden toegestaan voor een beperkt aantal projecten specifieke vergunningsprocedures te testen, om de mogelijke uitbreiding ervan tot andere projecten te beoordelen. Gedurende deze testperiode mag de betrokken lidstaat niet worden verplicht die testprocedures op andere onder deze richtlijn vallende projecten toe te passen. (9) Om een duidelijk beheer van de volledige procedure mogelijk te maken en ervoor te zorgen dat er voor de initiatiefnemers een aanspreekpunt is, moeten projecten op de kernnetwerkcorridors worden ondersteund door efficiënte vergunningsprocedures. Daartoe moeten de lidstaten een of meer bevoegde instanties aanwijzen naargelang hun nationale rechtskaders, hun bestuurlijke organisatie en de betrokken projecttypes. Wanneer een lidstaat meerdere instanties aanwijst, moet hij ervoor zorgen dat voor een bepaald project en een bepaalde vergunningsprocedure slechts één autoriteit wordt aangewezen. (10) De aanwijzing van een instantie die als aanspreekpunt voor de initiatiefnemer optreedt, moet de procedures minder complex, efficiënter en transparanter maken.  Dit moet in voorkomend geval ook de samenwerking tussen de lidstaten versterken. De procedures moeten de daadwerkelijke samenwerking tussen initiatiefnemers en de aangewezen instantie bevorderen. (11) De aangewezen instantie kan onder meer worden belast met taken in verband met de coördinatie en de goedkeuring, overeenkomstig het Unie- en nationale recht, van specifieke projecten voor de wederopbouw van de infrastructuur op het kernnetwerk bij natuurrampen of door de mens veroorzaakte rampen. (12) De bij deze richtlijn vastgestelde procedure mag geen beletsel vormen voor de naleving van de vereisten van het internationale recht en het Unierecht, waaronder die ter bescherming van het milieu en de menselijke gezondheid. Deze richtlijn mag er niet toe leiden dat de normen die de nadelige gevolgen voor het milieu moeten vermijden, voorkomen, beperken of compenseren, minder streng worden. (13) Gezien de urgentie van de voltooiing van het kernnetwerk moet de vereenvoudiging van de vergunningsprocedures gepaard gaan met een termijn voor procedures die leiden tot de vaststelling van een vergunningsbesluit voor de bouw van de vervoersinfrastructuur. Die termijn moet aansporen tot een efficiëntere afhandeling van procedures en mag in geen geval afbreuk doen aan de strenge Unienormen inzake milieubescherming en publieke inspraak. De termijn voor vergunningsprocedures moet in naar behoren gemotiveerde gevallen kunnen worden verlengd, ook bij onvoorzienbare omstandigheden of indien noodzakelijk voor de bescherming van het milieu. De verlenging kan bijvoorbeeld worden uitgedrukt als een periode of aangegeven door te verwijzen naar een datum of een zekere toekomstige gebeurtenis. De verlengde termijn mag met name niet de tijd omvatten die nodig is om administratieve of gerechtelijke beroepsprocedures te voeren of om te verzoeken aan een rechterlijke instantie om maatregelen of voorzieningen te treffen. De lidstaten mogen niet verantwoordelijk worden gesteld indien het niet-naleven van de termijn is toe te schrijven aan de initiatiefnemer, bijvoorbeeld indien hij de in het nationaal recht gestelde termijnen of de door de aangewezen instantie vastgestelde indicatieve termijnen niet in acht heeft genomen of indien hij met onnodige vertraging heeft gehandeld. (14) De lidstaten moeten ervoor zorgen dat beroepsprocedures waarbij de materiële of formele rechtmatigheid van een vergunningsbesluit wordt betwist, zo efficiënt mogelijk worden afgehandeld. (15) TEN-T-infrastructuurprojecten waarbij twee of meer lidstaten betrokken zijn, staan voor bijzondere uitdagingen wat de coördinatie van de vergunningsprocedures betreft.  Daarom moeten de aangewezen instanties van de betrokken lidstaten samenwerken om hun tijdschema's te coördineren en een gezamenlijk tijdschema vaststellen voor de vergunningsprocedure, voor zover die coördinatie van hun tijdschema's en die vaststelling van een gezamenlijk tijdschema mogelijk en passend zijn gezien de staat van voorbereiding of rijpheid van het project, hetgeen vooral afhangt van de initiatiefnemer, en met name van de datum waarop de initiatiefnemer het project aan de aangewezen instantie van elk van die lidstaten heeft gemeld. (16) De in overeenkomstig Verordening (EU) nr. 1315/2013 aangewezen Europese coördinatoren moeten over de relevante procedures worden geïnformeerd om de synchronisatie en voltooiing ervan te vergemakkelijken met het oog op de tijdige voltooiing van het kernnetwerk uiterlijk in 2030. (17) Wanneer het TEN-T tot derde landen wordt uitgebreid, in overeenstemming met de indicatieve kaarten in Verordening (EU) nr. 1315/2013, moet die derde landen worden verzocht om, in voorkomend geval, soortgelijke regels toe te passen als die waarin deze richtlijn voorziet. (18) Overheidsopdrachten voor grensoverschrijdende projecten moeten worden uitgevoerd overeenkomstig de Verdragen en, indien van toepassing, Richtlijn 2014/24/EU (6) of 2014/25/EU (7) van het Europees Parlement en de Raad. Om een efficiënte uitvoering van de grensoverschrijdende kernnetwerkprojecten te waarborgen, moeten overheidsopdrachten die door één gezamenlijke entiteit worden uitgevoerd, onder het nationaal recht van één lidstaat vallen. In afwijking van het recht van de Unie inzake overheidsopdrachten moeten in beginsel het nationale recht van de lidstaat waar de gezamenlijke entiteit zijn statutaire zetel heeft, worden toegepast. Het moet ook mogelijk blijven door middel van een intergouvernementele overeenkomst te bepalen welk nationaal recht van toepassing is. Voor overheidsopdrachten die worden uitgevoerd door een dochteronderneming van een gezamenlijke entiteit, moet die dochteronderneming het nationale recht van één van de betrokken lidstaten toepassen, wat het op de gezamenlijke entiteit van toepassing zijnde nationale recht kan zijn. Ter wille van de rechtszekerheid moeten de huidige aanbestedingsstrategieën van toepassing blijven op een gezamenlijke entiteit die vóór de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn is opgericht. (19) De Commissie is niet stelselmatig betrokken bij de vergunning van afzonderlijke projecten. In sommige gevallen moeten bepaalde aspecten van de projectvoorbereiding echter op Unieniveau worden goedgekeurd. Indien de Commissie bij de procedures betrokken is, geeft zij voorrang aan Unieprojecten en biedt zij initiatiefnemers zekerheid. In sommige gevallen is de goedkeuring van staatssteun vereist.  Onverminderd de in deze richtlijn vastgestelde termijnen en overeenkomstig de code van beste praktijken voor een goed verloop van de staatssteunprocedures moeten de lidstaten de Commissie kunnen verzoeken om projecten op het kernnetwerk die zij prioritair achten, te behandelen door meer voorspelbare termijnen toe te passen als onderdeel van een portefeuillebenadering of een onderling overeengekomen planning. (20) De uitvoering van infrastructuurprojecten op het kernnetwerk moet ook worden ondersteund door richtsnoeren van de Commissie die meer duidelijkheid verschaffen over de uitvoering van bepaalde projecten met inachtneming van het acquis van de Unie. In dit verband biedt de mededeling van de Commissie getiteld “Een actieplan voor de natuur, de mensen en de economie”, richtsnoeren en verduidelijking over de wijze waarop aan Richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en van de Raad (8) en Richtlijn 92/43/EEG van de Raad (9) moet worden voldaan. Om ervoor te zorgen dat publieke middelen zo goed mogelijk worden besteed, moeten projecten op directe bijstand kunnen rekenen bij aanbestedingsprocedures. (21) Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, namelijk het stroomlijnen van maatregelen ter bevordering van het TEN-T, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt, maar vanwege de behoefte aan het versterken van het kader voor de vergunningsprocedures voor TEN-T-projecten door geharmoniseerde acties op Unieniveau beter door de Unie kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken. (22) Ter wille van de rechtszekerheid mag deze richtlijn niet van toepassing zijn op vergunningsprocedures die zijn gestart vóór de datum van omzetting van deze richtlijn, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Onderwerp en toepassingsgebied 1. Deze richtlijn is van toepassing op de vergunningsprocedures die nodig zijn om de uitvoering goed te keuren van: a) projecten die deel uitmaken van de in de bijlage vermelde vooraf bepaalde segmenten van het kernnetwerk; b) andere projecten op de kernnetwerkcorridors, als vastgesteld op grond van artikel 44, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1315/2013, met een totale kostprijs van meer dan 300 000 000 EUR, met uitzondering van projecten die uitsluitend betrekking hebben op telematicatoepassingen, nieuwe technologieën en innovatie in de zin van de artikelen 31 en 33 van die verordening. Deze richtlijn is ook van toepassing op overheidsopdrachten voor onder deze richtlijn vallende grensoverschrijdende projecten. 2.  De lidstaten kunnen besluiten deze richtlijn van toepassing te maken op andere projecten op het kernnetwerk en het uitgebreide netwerk, met inbegrip van projecten die uitsluitend betrekking hebben op telematicatoepassingen, nieuwe technologieën en innovatie als bedoeld in lid 1. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van hun besluit. Artikel 2 Definities Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder: 1) “vergunningsbesluit”: een besluit of een reeks besluiten, dat/die van bestuurlijke aard kan/kunnen zijn, die tegelijkertijd of opeenvolgend zijn genomen door een instantie of instanties van een lidstaat, met uitzondering van administratieve en gerechtelijke beroepsinstanties, overeenkomstig een nationaal rechtsstelsel en bestuursrecht, en waarbij wordt bepaald of een initiatiefnemer het project in het betrokken geografisch gebied mag uitvoeren, onverminderd besluiten die in het kader van een administratieve of gerechtelijke beroepsprocedure worden genomen; 2) “vergunningsprocedure”: een procedure die voor een onder deze richtlijn vallend afzonderlijk project moet worden gevolgd om een door de instantie of instanties van een lidstaat op grond van het Unierecht of het nationale recht vereist vergunningsbesluit te verkrijgen, met uitzondering van stadsplanning of ruimtelijke ordening, procedures in verband met het toekennen van overheidsopdrachten, en van maatregelen op strategisch niveau die geen betrekking hebben op een specifiek project, zoals een strategische milieubeoordeling, een begrotingsplanning door overheden of nationale of regionale vervoersplannen; 3) “project”: een voorstel voor de bouw, aanpassing of wijziging van een bepaald deel van de vervoersinfrastructuur, dat gericht is op de verbetering van de capaciteit, de veiligheid en de efficiëntie van die infrastructuur en waarvan de uitvoering moet worden goedgekeurd door middel van een vergunningsbesluit; 4) “grensoverschrijdend project”: een project dat een grensoverschrijdend segment tussen twee of meer lidstaten bestrijkt; 5) “initiatiefnemer”: de aanvrager van een vergunning voor de uitvoering van een project of de overheidsinstantie die het initiatief neemt voor een project; 6) “aangewezen instantie”: de instantie die optreedt als aanspreekpunt voor de initiatiefnemer en de efficiënte en gestructureerde uitvoering van vergunningsprocedures overeenkomstig deze richtlijn faciliteert; 7) “gezamenlijke instantie”: een instantie die in onderlinge overeenstemming tussen twee of meer lidstaten is opgericht om de op grensoverschrijdende projecten betrekking hebbende vergunningsprocedures te faciliteren, met inbegrip van door aangewezen autoriteiten opgerichte gezamenlijke instanties, wanneer die aangewezen autoriteiten door de lidstaten zijn gemachtigd tot het oprichten van gezamenlijke instanties. Artikel 3 Prioritaire status 1.  De lidstaten trachten ervoor te zorgen dat alle bij de vergunningsprocedure betrokken instanties, met inbegrip van de aangewezen instantie en met uitzondering van hoven en rechtbanken, voorrang geven aan onder deze richtlijn vallende projecten. 2. Wanneer het nationale recht voorziet in specifieke vergunningsprocedures voor prioritaire projecten, zorgen de lidstaten ervoor, onverminderd de doelstellingen, vereisten en termijnen van deze richtlijn, dat de binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn vallende projecten overeenkomstig die procedures worden behandeld. Dit belet de lidstaten niet om voor een beperkt aantal projecten specifieke vergunningsprocedures te testen om de mogelijke uitbreiding ervan tot andere projecten te beoordelen, zonder dat zij dergelijke procedures hoeven toe te passen op onder deze richtlijn vallende projecten. 3. Dit artikel laat eventuele begrotingsbesluiten onverlet. Artikel 4 Aangewezen instantie 1. Uiterlijk op … [24 maanden na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn] wijst elke lidstaat op het passende bestuurlijke niveau de autoriteiten aan die als aangewezen instantie zullen optreden. 2. In voorkomend geval kan een lidstaat naargelang het project, de projectcategorie, de vervoerswijze of het geografische gebied verschillende instanties als de aangewezen instantie aanwijzen. In dat geval zorgt de lidstaat ervoor dat er voor een bepaald project en voor een bepaalde vergunningsprocedure slechts één aangewezen instantie verantwoordelijk is. 3. De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om initiatiefnemers gemakkelijk beschikbare informatie te verstrekken over de identiteit van de aangewezen instantie voor een bepaald project. 4. De lidstaten kunnen de aangewezen instantie machtigen om het vergunningsbesluit te nemen. Indien de aangewezen instantie gemachtigd is om het besluit te nemen overeenkomstig de eerste alinea, gaat deze na of alle vergunningen, besluiten en adviezen die met het oog op het vergunningsbesluit moeten worden verstrekt, werden verkregen en stelt zij de initiatiefnemer in kennis van het vergunningsbesluit. 5. Indien de aangewezen instantie niet gemachtigd is om het vergunningsbesluit te nemen, nemen de lidstaten de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de initiatiefnemer in kennis wordt gesteld van de vaststelling van het vergunningsbesluit. 6. De lidstaten kunnen de aangewezen instantie machtigen om overeenkomstig artikel 5, lid 1, indicatieve termijnen vast te stellen voor de verschillende tussenstappen van de vergunningsprocedure, onverminderd de in dat lid bedoelde termijn van vier jaar. 7.  De aangewezen instantie is belast met de volgende taken: a) optreden als informatieaanspreekpunt voor de initiatiefnemer en voor andere relevante instanties die betrokken zijn bij de procedure die leidt tot het vergunningsbesluit voor een bepaald project; b) mits het nationale recht dit vereist, het in artikel 6, lid 4, bedoelde gedetailleerde vergunningsschema aan de initiatiefnemer verstrekken, alsmede informatie over de met de vergunningsprocedures verband houdende indicatieve termijnen, binnen de in artikel 5, lid 1, bedoelde termijn van vier jaar; c) toezien op de duur van de vergunningsprocedure, en met name een eventuele verlenging van de in artikel 5, lid 4, bedoelde termijn registreren; d) op verzoek van de initiatiefnemer richtsnoeren verstrekken inzake de indiening van alle relevante informatie en documenten, waaronder alle vergunningen, besluiten en adviezen die met het oog op het vergunningsbesluit moeten worden verkregen en verstrekt. De aangewezen instantie kan de initiatiefnemer ook richtsnoeren verstrekken over welke aanvullende informatie en/of documenten zouden moeten worden verstrekt bij afwijzing van de in artikel 6, lid 1, bedoelde kennisgeving. 8. Lid 7 doet geen afbreuk aan de bevoegdheid van andere bij de vergunningsprocedure betrokken autoriteiten en de mogelijkheid voor de initiatiefnemer om contact op te nemen met de individuele instanties voor de specifieke vergunningen, besluiten of adviezen die deel uitmaken van het vergunningsbesluit. Artikel 5 Duur van de vergunningsprocedure 1. De lidstaten voorzien in een vergunningsprocedure, met inbegrip van de tussentijdse termijnen voor die procedure, die niet langer mag duren dan vier jaar vanaf het begin van de vergunningsprocedure. De lidstaten kunnen de nodige maatregelen vaststellen om de beschikbare periode in verschillende eenheden op te delen, overeenkomstig het Unierecht en het nationale recht. 2. De in lid 1 bedoelde termijn van vier jaar doet geen afbreuk aan de verplichtingen die voortvloeien uit het internationale en het Unierecht en omvat niet de perioden die nodig zijn voor de uitvoering van administratieve en gerechtelijke beroepsprocedures en voor verzoeken bij een hof of een rechtbank om maatregelen of voorzieningen te treffen, noch perioden die nodig zijn voor het uitvoeren van daaruit voortvloeiende besluiten, maatregelen of voorzieningen. 3.  De in lid 1 bedoelde termijn van vier jaar doet geen afbreuk aan het recht van een lidstaat om te bepalen dat de vergunningsprocedure middels de vaststelling van een specifieke nationale rechtshandeling dient te worden afgerond, in welk geval de procedure voor de vaststelling van die handeling in afwijking van lid 1 de termijn van vier jaar mag overschrijden, mits de voorbereidende werkzaamheden op basis waarvan de nationale rechtshandeling is vastgesteld, binnen die termijn van vier jaar worden beëindigd. De voorbereidende werkzaamheden worden geacht te zijn beëindigd wanneer de specifieke nationale wetgevingshandeling bij het nationale parlement wordt ingediend. 4. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat in naar behoren gemotiveerde gevallen een passende verlenging van de in lid 1 bedoelde termijn van vier jaar kan worden toegekend. De duur van de verlenging wordt per geval bepaald, wordt naar behoren gemotiveerd en het doel ervan is beperkt tot het voltooien van de vergunningsprocedure en het nemen van het vergunningsbesluit. Wanneer een dergelijke verlenging is toegestaan, wordt de initiatiefnemer in kennis gesteld van de redenen daarvoor. Een verdere verlenging kan één keer, onder dezelfde voorwaarden, worden toegekend. 5. De lidstaten worden niet verantwoordelijk gesteld indien de in lid 1 bedoelde termijn van vier jaar, zoals verlengd overeenkomstig lid 4, niet in acht wordt genomen wanneer de vertraging te wijten is aan de initiatiefnemer. Artikel 6 Organisatie van de vergunningsprocedure 1. De initiatiefnemer stelt de aangewezen instantie of in voorkomend geval de overeenkomstig artikel 7, lid 2, opgerichte gezamenlijke instantie in kennis van het project. De kennisgeving van het project door de initiatiefnemer geldt als het begin van de vergunningsprocedure. 2. Om gemakkelijker te kunnen beoordelen of het project rijp is, kunnen de lidstaten bepalen hoe gedetailleerd de informatie moet zijn die initiatiefnemers bij kennisgeving van een project moeten verstrekken, en welke documenten zij daarbij moeten indienen. Indien het project niet rijp is, wordt de kennisgeving uiterlijk vier maanden na de ontvangst van de kennisgeving afgewezen met een naar behoren gemotiveerd besluit. 3. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat initiatiefnemers algemene informatie ontvangen als richtsnoer voor de kennisgeving, die waar nodig is aangepast aan de betrokken vervoerswijze, en die informatie bevat over de vergunningen, besluiten en adviezen die vereist zijn voor de uitvoering van een project.  Die informatie omvat voor elke vergunning, elk besluit of elk advies het volgende: a) algemene informatie over de materiële reikwijdte en de mate van gedetailleerdheid van de informatie die de initiatiefnemer moet verstrekken; b) toepasselijke termijnen of, indien er geen termijnen zijn, indicatieve termijnen, en c) nadere gegevens van de autoriteiten en belanghebbenden die gewoonlijk betrokken zijn bij raadplegingen in verband met de verschillende vergunningen, besluiten en adviezen. Die informatie is gemakkelijk toegankelijk voor alle betrokken initiatiefnemers, met name via elektronische of fysieke informatieportalen. 4. Met het oog op het faciliteren van een succesvolle kennisgeving kunnen de lidstaten vereisen dat de aangewezen instantie, wanneer een initiatiefnemer daarom verzoekt, een gedetailleerd vergunningsschema opstelt dat de volgende, op het afzonderlijke project toegesneden informatie bevat: a) de afzonderlijke fasen van de procedure en de toepasselijke termijnen of, indien er geen termijnen zijn, indicatieve termijnen; b) de materiële reikwijdte en de mate van gedetailleerdheid van de informatie die door de initiatiefnemer moet worden ingediend; c) een lijst met vergunningen, besluiten en adviezen die tijdens de vergunningsprocedure door de initiatiefnemer moeten worden verkregen overeenkomstig het Unierecht en het nationale recht; d) de nadere gegevens van de instanties en belanghebbenden die bij de respectieve verplichtingen, onder meer tijdens de formele fase van de openbare raadpleging, moeten worden betrokken. 5. Het gedetailleerde vergunningsschema blijft geldig tijdens de vergunningsprocedure. Elke wijziging van het gedetailleerde vergunningsschema wordt naar behoren gemotiveerd. 6. De aangewezen instantie kan de initiatiefnemer op zijn verzoek de informatie ter aanvulling van de in lid 4 bedoelde elementen verstrekken. 7. Wanneer de initiatiefnemer het volledige projectaanvraagdossier heeft ingediend, wordt het vergunningsbesluit binnen de in artikel 5, lid 1, bedoelde termijn genomen. 8. De bij de vergunningsprocedure betrokken instanties stellen de aangewezen instantie ervan in kennis dat de vereiste vergunningen, besluiten, adviezen of het vergunningsbesluit zijn afgegeven. Artikel 7 Coördinatie van grensoverschrijdende vergunningsprocedures 1. De lidstaten zorgen ervoor dat, voor projecten waarbij twee of meer lidstaten betrokken zijn, de aangewezen instanties van die lidstaten samenwerken om hun tijdschema's te coördineren en een gezamenlijke planning voor de vergunningsprocedure overeen te komen. 2. Voor grensoverschrijdende projecten kan een gezamenlijke instantie worden opgericht. 3. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de overeenkomstig artikel 45 van Verordening (EU) nr.  1315/2013 aangewezen Europese coördinatoren informatie ontvangen over de vergunningsprocedures en dat de Europese coördinatoren contacten tussen de aangewezen autoriteiten kunnen faciliteren in het kader van de vergunningsprocedures voor projecten waarbij twee of meer lidstaten betrokken zijn. 4. Indien de in artikel 5, lid 1, bedoelde termijn niet wordt nageleefd, verstrekken de lidstaten de betrokken Europese coördinatoren op verzoek informatie over de maatregelen die zij hebben genomen of voornemens zijn te nemen om de vergunningsprocedure met zo weinig mogelijk vertraging af te ronden. Artikel 8 Overheidsopdrachten voor grensoverschrijdende projecten 1. Indien aanbestedingsprocedures worden uitgevoerd door een gezamenlijke entiteit in een grensoverschrijdend project, nemen de lidstaten de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de gezamenlijke entiteit het nationale recht van één van die lidstaten toepast en, in afwijking van de Richtlijnen 2014/24/EU en 2014/25/EU, wordt dat recht bepaald overeenkomstig artikel 39, lid 5, punt a), van Richtlijn 2014/24/EU of artikel 57, lid 5, punt a), van Richtlijn 2014/25/EU, naargelang het geval, tenzij in een overeenkomst tussen de deelnemende lidstaten anders is bepaald. Die overeenkomst voorziet in elk geval in de toepassing van het nationaal recht van één lidstaat op de aanbestedingsprocedures die door een gezamenlijke entiteit worden uitgevoerd. 2. Voor overheidsopdrachten die worden uitgevoerd door een dochteronderneming van een gezamenlijke entiteit, nemen de betrokken lidstaten de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de dochteronderneming het nationale recht van een van de lidstaten toepast. In dit verband kunnen de betrokken lidstaten besluiten dat de dochteronderneming het op de gezamenlijke entiteit toepasselijke nationale recht moet toepassen. Artikel 9 Overgangsbepalingen 1. Deze richtlijn is niet van toepassing op projecten waarvoor de vergunningsprocedures zijn begonnen vóór … [24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn]. 2. Artikel 8 is enkel van toepassing op contracten waarvoor een oproep tot mededinging is verzonden of, in gevallen waarin niet in een oproep tot mededinging is voorzien, contracten waarvoor de aanbestedende dienst of instantie de aanbestedingsprocedure is begonnen na … [24 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn]. 3. Artikel 8 is niet van toepassing op een vóór … [datum van inwerkingtreding van deze richtlijn] opgerichte gezamenlijke entiteit indien de aanbestedingsprocedures van die entiteit beheerst blijven door het recht dat op die datum van toepassing is op haar aanbestedingen. Artikel 10 Verslaglegging 1.  Voor het eerst uiterlijk op … [vijf jaar en zes maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn], en vervolgens op regelmatige tijdstippen, brengt de Commissie verslag uit aan het Europees Parlement en de Raad over de uitvoering van deze richtlijn en de resultaten daarvan. 2. Het verslag is gebaseerd op informatie die om de twee jaar en voor het eerst uiterlijk op … [vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn] door de lidstaten moet worden verstrekt over het aantal onder deze richtlijn vallende vergunningsprocedures, de gemiddelde duur van de vergunningsprocedures, het aantal vergunningsprocedures dat de termijn overschrijdt en de oprichting van een gezamenlijke instantie tijdens de verslagperiode. Artikel 11 Omzetting 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op … [24 maanden na de datum van inwerkingtreding aan deze richtlijn] te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De methodes voor het maken van een dergelijke verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste nationaalrechtelijke bepalingen mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 12 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie. Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te …, …. Voor het Europees Parlement De voorzitter … Voor de Raad De voorzitter … (1)  PB C 62 van 15. 2. 2019, blz. 269. (2)  PB C 168 van 16. 5. 2019, blz. 91. (3)  Standpunt van het Europees Parlement van 13 februari 2019 (PB C 449 van 23. 12. 2020, blz. 576) en standpunt van de Raad in eerste lezing van 14 juni 2021. Standpunt van het Europees Parlement van … (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad). (4)  Verordening (EU) nr. 1315/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 betreffende richtsnoeren van de Unie voor de ontwikkeling van het trans-Europees vervoersnetwerk en tot intrekking van Besluit nr. 661/2010/EU (PB L 348 van 20. 12. 2013, blz. 1). (5)  Verordening (EU) nr. 1316/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2013 tot vaststelling van de financieringsfaciliteit voor Europese verbindingen, tot wijziging van Verordening (EU) nr.  913/2010 en tot intrekking van Verordeningen (EG) nr. 680/2007 en (EG) nr. 67/2010 (PB L 348 van 20. 12. 2013, blz. 129). (6)  Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG (PB L 94 van 28. 3. 2014, blz. 65). (7)  Richtlijn 2014/25/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten en houdende intrekking van Richtlijn 2004/17/EG (PB L 94 van 28. 3. 2014, blz. 243). (8)  Richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand (PB L 20 van 26. 1. 2010, blz. 7). (9)  Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206 van 22. 7. 1992, blz.  C_2021273PT. 01000101. xml 8. 7. 2021    PT Jornal Oficial da União Europeia C 273/1 POSIÇÃO (UE) N. o 32/2021 DO CONSELHO EM PRIMEIRA LEITURA com vista à adoção da diretiva do Parlamento Europeu e do Conselho que estabelece medidas para facilitar a realização da rede transeuropeia de transportes (RTE-T) Adotada pelo Conselho em 14 de junho de 2021 2021/C 273/01 O PARLAMENTO EUROPEU E O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA, Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia, nomeadamente o artigo 172. o, Tendo em conta a proposta da Comissão Europeia, Após transmissão do projeto de ato legislativo aos parlamentos nacionais, Tendo em conta o parecer do Comité Económico e Social Europeu (1), Tendo em conta o parecer do Comité das Regiões (2), Deliberando de acordo com o processo legislativo ordinário (3), Considerando que: (1) O Regulamento (UE) n. o 1315/2013 do Parlamento Europeu e do Conselho (4) estabelece um regime comum de criação de redes de ponta interoperáveis na União ao serviço dos seus cidadãos, tendo em vista o reforço da coesão social, económica e territorial da União e contribuindo para a criação de um espaço único europeu dos transportes e da mobilidade, reforçando assim o mercado interno. A rede transeuropeia de transportes (RTE-T) apresenta uma estrutura em dois níveis composta por uma rede global e por uma rede principal. A rede global garante a conectividade de todas as regiões da União, ao passo que a rede principal é constituída apenas pelos elementos da rede global com maior importância estratégica para a União. O Regulamento (UE) n. o 1315/2013 estabelece metas vinculativas para a implantação da RTE-T, devendo a rede principal estar concluída até 2030 e a rede global até 2050, em especial dando prioridade às ligações transfronteiriças, melhorando a interoperabilidade e contribuindo para a integração multimodal das infraestruturas de transportes da União. (2) Apesar da necessidade de completar a RTE-T e dos prazos estabelecidos para o fazer serem vinculativos, a experiência demonstrou que muitos investimentos que visam a conclusão da RTE-T se deparam com a multiplicidade, diversidade e complexidade dos procedimentos de concessão de licenças, dos procedimentos de contratação pública transfronteiriça e de outros tipos de procedimentos. Esta situação impede a execução tempestiva dos projetos e, em muitos casos, dá origem a atrasos significativos e a um aumento dos custos.  Além disso, os promotores dos projetos e os potenciais investidores privados poderão ver-se confrontados com situações de incerteza, o que, em certos casos, poderá mesmo comprometer a execução dos projetos como inicialmente previsto. A presente diretiva visa resolver tais problemas e possibilitar a conclusão sincronizada e atempada da RTE-T através de uma ação harmonizada a nível da União. Ao elaborarem os seus planos e programas nacionais, os Estados-Membros deverão ter em conta o desenvolvimento da RTE-T, nos termos do artigo 49. o, n. o 2, do Regulamento (UE) n. o 1315/2013. (3) A presente diretiva deverá abranger os procedimentos relacionados com os projetos, nomeadamente os que digam respeito à avaliação de impacto ambiental. No entanto, a presente diretiva não deverá prejudicar o planeamento urbanístico ou o ordenamento do território, os procedimentos em matéria de contratação pública, nem as medidas tomadas a nível estratégico que não estejam relacionadas com os projetos, como a avaliação ambiental estratégica, o planeamento orçamental público e os planos de transporte nacionais ou regionais. De forma a aumentar a eficiência dos procedimentos de concessão de licenças e a assegurar a elevada qualidade da documentação dos projetos, os promotores dos projetos deverão realizar os trabalhos preparatórios, como estudos e relatórios preliminares, antes do início do procedimento de concessão de licenças. A presente diretiva não deverá ser aplicável a processos instaurados perante uma instância de recurso administrativo ou um órgão jurisdicional. (4) A presente diretiva deverá aplicar-se a projetos que façam parte dos troços previamente identificados da rede principal enumerados no anexo da presente diretiva e a outros projetos nos corredores da rede principal cujo custo total seja superior a 300 000 000 EUR. Os projetos que excedam esse montante revestem-se frequentemente de importância estratégica em termos de realização da estratégia da União para um crescimento inteligente, sustentável e inclusivo e contribuem para a realização dos objetivos estabelecidos no Regulamento (UE) n. o 1315/2013. Os corredores da rede principal são identificados pelo traçado definido no Regulamento (UE) n. o 1316/2013 do Parlamento Europeu e do Conselho (5) e pelos mapas da rede principal constantes do Regulamento (UE) n. o 1315/2013. A base técnica desses mapas é fornecida pelo sistema interativo de informação geográfica e técnica da RTE-T (TENtec), que contém maior grau de pormenor no que respeita à infraestrutura transeuropeia de transportes.  (5) Os projetos exclusivamente relacionados com aplicações telemáticas, novas tecnologias e inovação deverão ser excluídos do âmbito de aplicação da presente diretiva, uma vez que a sua implantação não se limita à rede principal. (6) Os Estados-Membros poderão, contudo, aplicar a presente diretiva a outros projetos relativos à rede principal e à rede global, incluindo projetos exclusivamente relacionados com aplicações telemáticas, novas tecnologias e inovação, a fim de alcançar uma abordagem harmonizada dos projetos de infraestruturas de transportes. A publicação pelas autoridades nacionais de listas de projetos específicos abrangidos pelo âmbito de aplicação da presente diretiva poderá aumentar, para os promotores dos projetos, a transparência das obras em curso e das obras a realizar no futuro no âmbito da RTE-T. (7) Tendo em conta as diferentes avaliações ambientais, previstas no direito aplicável da União, necessárias para conceder licenças a projetos da rede principal, os Estados-Membros deverão, sempre que viável e adequado, instituir um procedimento simplificado que preencha os requisitos aplicáveis do direito da União e do direito nacional, de modo a contribuir para alcançar os objetivos prosseguidos pela presente diretiva no que respeita a uma maior simplificação das medidas. (8) Se for caso disso, deverá ser dado tratamento prioritário a projetos abrangidos pelo âmbito de aplicação da presente diretiva. Tal tratamento poderá incluir prazos mais curtos, procedimentos simultâneos ou prazos limitados para recursos, assegurando simultaneamente que os objetivos de outras políticas horizontais, como as políticas ambientais destinadas a evitar, prevenir, reduzir ou compensar os efeitos adversos no ambiente, são igualmente alcançados nos termos do direito da União e do direito nacional. Nos regimes jurídicos de muitos Estados-Membros, é concedido tratamento prioritário a certas categorias de projetos com base na sua importância estratégica para a economia. Se um regime jurídico nacional previr um tratamento desta natureza, deverá ser automaticamente aplicado a projetos abrangidos pelo âmbito de aplicação da presente diretiva. Não obstante, os Estados-Membros deverão ser autorizados a testar procedimentos específicos de concessão de licenças para um número limitado de projetos, a fim de avaliar a possibilidade de os alargar a outros projetos. Durante esse período de ensaio, os Estados-Membros envolvidos não deverão ser obrigados a aplicar esses procedimentos de ensaio a outros projetos abrangidos pelo âmbito de aplicação da presente diretiva. 