Statligt stöd – Belgien – Statligt stöd SA.53965 (2019/NN) – Beviljande av skattelättnader vid överskjutande vinst till BASF – Uppmaning enligt artikel 108.2 i fördraget om Europeiska unionens funktionssätt att inkomma med synpunkterText av betydelse för EES.
De rulings aanvaarden in plaats daarvan dat de dekkingsbijdrage of de door BASF Antwerpen gegenereerde inkomsten uit verkoop, die oorspronkelijk aan haar zijn toegewezen na transacties met derden of na zakelijk geprijsde intragroepstransacties, en die in haar jaarrekening zijn opgenomen, moeten worden verminderd om in overeenstemming te worden gebracht met de hypothetische winst die zij zou hebben behaald als zij onafhankelijk van de Groep actief was geweest. (86) Ten slotte merkt de Commissie op dat paragraaf 1. 9 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 1995 noch paragraaf 1. 10 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010 kan worden aangevoerd als grondslag voor een vrijstelling van “overwinst”, zoals dat in de rulings wordt gedaan (151). In die paragrafen is sprake van de moeilijkheid en het gebrek aan consensus om winst uit synergie-effecten of schaalvoordelen aan de afzonderlijke entiteiten van een multinationale groep toe te wijzen. Daarin wordt in geen geval aanbevolen om bij het bepalen van de zakelijke winst van een multinationale groep winsten uit synergie-effecten en schaalvoordelen van de belastinggrondslag van een groepsonderneming uit te sluiten zonder deze (opnieuw) aan een andere belastingjurisdictie toe te wijzen met het oog op belastingheffing. Die paragrafen impliceren dat winst uit synergie-effecten moet worden toegewezen aan de jurisdictie waar die effecten zich voordoen, in het uitzonderlijke geval dat dergelijke synergie-effecten kunnen worden geverifieerd (152). (87) Zelfs indien de geplande uitbreiding van de productiecapaciteit zou resulteren in winst uit synergie-effecten of schaalvoordelen en zelfs als de doelbewuste gezamenlijke acties, de vennootschappen van de groep die deze acties verrichten en de verbonden transacties tussen die partijen van de groep correct waren vastgesteld (quod non), merkt de Commissie op dat de rulings geen aanwijzingen bevatten waarom die winsten niet (opnieuw) (ten minste gedeeltelijk) aan BASF Antwerpen moesten worden toegewezen. Het is BASF Antwerpen die de aanzienlijke investeringen verricht en de nieuwe productiesites bouwt en het is BASF Antwerpen die de nieuwe functies en de nieuwe personeelsleden zal huisvesten en superviseren om de bijkomende productiecapaciteit te genereren. (88) Bijgevolg, en onverminderd de conclusie in punt (77), concludeert de Commissie voorlopig dat de neerwaartse aanpassing, door de omstreden maatregelen, van de boekhoudkundige winst van BASF Antwerpen om tot haar jaarlijkse belastbare winst te komen, een onjuiste toepassing van artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 is en derhalve is gedaan zonder rechtsgrondslag in de Belgische belastingwetgeving.  (c)   De onjuiste toepassing van artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 ten gunste van BASF Antwerpen leidt tot discriminatie tussen vergelijkbare ondernemingen (89) Om selectiviteit vast te stellen in gevallen waarin geen beroep wordt gedaan op het in punt (60)bedoelde vermoeden, moet worden aangetoond dat een maatregel één of meer ondernemingen bevoordeelt ten opzichte van andere ondernemingen die zich in een feitelijk en juridisch vergelijkbare situatie bevinden. Volgens de rechtspraak hangt de vergelijkbaarheidsanalyse met het oog op het vaststellen van selectiviteit af van de doelstelling van de referentieregeling op grond waarvan de maatregel werd vastgesteld (153). (90) In punt (68) heeft de Commissie voorlopig geconcludeerd dat de referentieregeling waaraan de omstreden maatregelen moeten worden getoetst, het Belgische stelsel van de vennootschapsbelasting is. De doelstelling van het Belgische stelsel van de vennootschapsbelasting, zoals geformuleerd in artikel 185, paragraaf 1, WIB 92, is het belasten van belastingplichtige vennootschappen op hun totale winst. Zoals verder uitgelegd in punt (69), wordt bij de bepaling van de totale belastbare winst van een belastingplichtige vennootschap — als uitgangspunt en onverminderd eventuele latere opwaartse of neerwaartse aanpassingen waarin de belastingwetgeving voorziet — de in de jaarrekening van de belastingplichtige vennootschap opgenomen totale winst genomen. (91) De voorlopige conclusie van de punten (74) tot en met (88) luidt dat de omstreden maatregelen artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 onjuist toepassen ten gunste van BASF Antwerpen, als gevolg waarvan aan die onderneming een vermindering van de belastbare grondslag wordt toegekend waarvoor in de Belgische belastingwetgeving geen rechtsgrondslag bestaat. De omstreden maatregelen vormen derhalve een derogatie van de algemene regels voor de vaststelling van de belastbare grondslag van een belastingplichtige vennootschap en dus van de inkomstenbelasting die zij verschuldigd is uit hoofde van het Belgische stelsel van de vennootschapsbelasting. Door BASF Antwerpen een vermindering van de belastbare grondslag toe te kennen waarvoor in de Belgische belastingwetgeving geen rechtsgrondslag bestaat, bevoordelen de omstreden maatregelen die onderneming ten opzichte van alle andere belastingplichtige vennootschappen in België, die hun boekhoudkundige winst niet kunnen verminderen om hun belastbare winst vast te stellen zonder een uitdrukkelijke bepaling in de belastingwetgeving en die derhalve, als uitgangspunt en onverminderd algemene aanpassingen waarin de wetgeving voorziet, worden belast op de totale winst die in hun jaarrekening is opgenomen. 4. 5. 3. 2.  Tweede subsidiaire vaststelling van selectiviteit: de vrijstelling van “overwinst” is niet beschikbaar voor alle belastingplichtige vennootschappen (92) Onverminderd de voorlopige conclusies in punt (62) en in het vorige punt, is de Commissie ook van oordeel, in een meer subsidiaire redenering, dat de omstreden maatregelen BASF Antwerpen selectief begunstigen, zelfs al zou artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 een rechtsgrondslag vormen om de door een entiteit van een multinationale groep geboekte winst die hoger is dan een fictief bedrag van winst dat die entiteit zou hebben behaald als zij onafhankelijk actief was geweest, van belasting vrij te stellen, hetgeen de Commissie in punt (82) heeft betwist. (93) Dat komt doordat de omstreden maatregelen, door BASF Antwerpen toe te staan een deel van haar geboekte winst van belasting vrij te stellen omdat die winst zou kunnen worden toegeschreven aan het gebruik van immateriële activa van de groep en exportsynergieën, die onderneming bevoordelen ten opzichte van andere belastingplichtige vennootschappen in België die geen recht hebben op een dergelijke neerwaartse aanpassing hoewel zij ook wat door België als “overwinst” wordt beschouwd kunnen genereren. (94) Om te beginnen is de Commissie voorlopig van oordeel dat de omstreden maatregelen BASF Antwerpen selectief bevoordelen ten opzichte van Belgische belastingplichtige vennootschappen die deel uitmaken van een multinationale groep die geen ruling inzake “overwinst” verkrijgen of hebben kunnen verkrijgen (154). Die ondernemingen, die ook winst kunnen genereren uit synergie-effecten en schaalvoordelen, worden standaard belast op die winst, die onderdeel uitmaakt van hun totale winst in de zin van artikel 185, paragraaf 1, WIB 92. (95) Ten tweede is de Commissie voorlopig van oordeel dat de omstreden maatregelen BASF Antwerpen selectief begunstigen ten opzichte van entiteiten die behoren tot een binnenlandse ondernemingengroep. Dergelijke entiteiten kunnen ook winst genereren uit synergie-effecten en schaalvoordelen, maar komen niet in aanmerking voor het verkrijgen van een ruling inzake “overwinst”, aangezien artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 is voorbehouden aan entiteiten die deel uitmaken van een multinationale groep. Daardoor worden die ondernemingen standaard belast op hun uit dergelijke elementen voortkomende winst, die onderdeel uitmaakt van hun totale winst in de zin van artikel 185, paragraaf 1, WIB 92. (96) Ten derde is de Commissie voorlopig van oordeel dat de omstreden maatregelen BASF Antwerpen selectief begunstigen ten opzichte van op zichzelf staande entiteiten.  Die entiteiten worden, als uitgangspunt, belast op hun in hun jaarrekening opgenomen winst, wat bovendien een winst is die is gebaseerd op transacties conform marktprijzen. Daarentegen verlagen de omstreden maatregelen de belastbare winst van BASF Antwerpen tot onder het niveau van de zakelijke winst die in haar jaarrekening is opgenomen, zoals uitgelegd in punt (80). Bovendien kunnen op zichzelf staande entiteiten vergelijkbare voordelen verkrijgen door activiteiten hetzij intern hetzij met andere op zichzelf staande entiteiten te bundelen om betere prijzen of voorwaarden op de markt te bereiken, waardoor synergie-effecten en kostenbesparingen worden bereikt die vergelijkbaar zijn met die welke door een multinationale groep worden verkregen. Deze vennootschappen kunnen echter geen ruling inzake “overwinst” verkrijgen, aangezien artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 is voorbehouden aan entiteiten die deel uitmaken van een multinationale groep. Daardoor worden die ondernemingen standaard belast op hun uit synergie-effecten en schaalvoordelen voortkomende winst, die onderdeel uitmaakt van hun totale winst in de zin van artikel 185, paragraaf 1, WIB 92. (97) In het licht van het voorgaande concludeert de Commissie voorlopig dat de omstreden maatregelen BASF Antwerpen selectief bevoordelen ten opzichte van elk van de drie bovengenoemde vergelijkbare ondernemingen, zelfs al zou artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 een rechtsgrondslag vormen om de door een entiteit van een multinationale groep geboekte winst die hoger is dan een fictief bedrag van winst dat die entiteit zou hebben behaald als zij onafhankelijk actief was geweest, van belasting vrij te stellen, hetgeen de Commissie betwist. 4. 5. 4. Objectieve rechtvaardiging (98) Een maatregel die een uitzondering op de toepassing van een algemene regel creëert, kan gerechtvaardigd zijn wanneer de betrokken lidstaat kan aantonen dat die maatregel rechtstreeks uit de basis- of hoofdbeginselen van de referentieregeling voortvloeit. In dit verband moet een onderscheid worden gemaakt tussen de doelstellingen van een specifiek referentiestelsel die buiten dat stelsel zijn gelegen, en de voor het bereiken van dergelijke doelstellingen noodzakelijke mechanismen die inherent zijn aan het stelsel zelf (155). Ook moet zijn gewaarborgd dat de maatregel evenredig is en niet verder gaat dan nodig is, in die zin dat het legitiem nagestreefde doel niet met minder vergaande middelen kan worden bereikt (156).  (99) De Commissie stelt zich voorlopig op het standpunt dat het niet mogelijk is om een onjuiste toepassing van de wet objectief te rechtvaardigen, aangezien een dergelijke onjuiste toepassing nooit rechtstreeks uit de basis- of hoofdbeginselen van de referentieregeling kan voortvloeien. Aangezien de omstreden maatregelen artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92 onjuist toepassen ten gunste van BASF Antwerpen, waardoor die onderneming een belastingvermindering wordt toegekend zonder dat daarvoor een rechtsgrondslag bestaat in de Belgische belastingwetgeving, is de Commissie voorlopig van oordeel dat de selectiviteit waartoe die maatregelen prima facie leiden, niet objectief kan worden gerechtvaardigd. (100) Onverminderd die voorlopige conclusie aanvaardt de Commissie in dit stadium evenmin het argument van België dat de omstreden maatregelen gerechtvaardigd zijn door de doelstelling dubbele belasting te voorkomen. Met dubbele belasting worden situaties bedoeld waarin dezelfde inkomsten tweemaal worden belast ten aanzien van dezelfde belastingplichtige (ook wel juridische dubbele belasting genoemd) of ten aanzien van twee verschillende belastingplichtigen (d. w. z. economische dubbele belasting). De noodzaak om dubbele belasting te vermijden kan een mogelijke rechtvaardiging zijn om af te wijken van de algemene regels inzake vennootschapsbelasting (157). Er zijn echter geen aanwijzingen dat de omstreden maatregelen daadwerkelijk dat doel dienen, dit in tegenstelling tot de juiste toepassing van artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92. (101) Ten eerste, zoals uiteengezet in de punten (74) tot en met (77), staan de antwoorden van de minister van Financiën waarop de rulings zijn gebaseerd, toe dat op een deel van de geboekte winst van BASF Antwerpen dat niet in de belastbare grondslag van een verbonden buitenlandse groepsentiteit in een andere belastingjurisdictie is opgenomen, een neerwaartse aanpassing wordt uitgevoerd. De omstandigheid dat nergens hoeft te worden aangetoond dat dezelfde winst is opgenomen in de belastbare grondslag van beide verbonden vennootschappen (één in het buitenland, één in België), is een belangrijk element waarmee de rulings inzake “overwinst” zich onderscheiden van rulings inzake verrekenprijzen waarbij een correlatieve neerwaartse verrekenprijsaanpassing wordt goedgekeurd overeenkomstig de juiste toepassing van artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92.  Voor dit laatste type ruling beantwoordt de neerwaartse aanpassing aan een situatie waarin de in België geboekte en van belasting vrijgestelde winst ook in de belastbare winst van een verbonden groepsentiteit in een andere belastingjurisdictie is opgenomen, hetzij omdat die winst door die entiteit in de (aanvullende) belastingaangifte is aangegeven, hetzij omdat — meer waarschijnlijk — een buitenlandse belastingdienst een primaire opwaartse aanpassing heeft uitgevoerd op de belastbare winst van die verbonden buitenlandse entiteit. De rulings verifiëren niet, noch achten het nodig om te verifiëren, of de vrijgestelde “overwinst” ook in de belastbare grondslag van een buitenlandse verbonden vennootschap is opgenomen. (102) Ten tweede lijkt de vrijgestelde “overwinst” door de aard ervan nooit te kunnen worden opgenomen in de winst van een andere verbonden groepsvennootschap. Dat komt omdat die winst, zoals uiteengezet in de punten (78) tot en met (88), niet voortkomt uit niet-zakelijke transacties tussen BASF Antwerpen en buitenlandse verbonden tegenpartijen. Die winst maakt deel uit van de winst die deze onderneming daadwerkelijk genereerde, die oorspronkelijk aan haar was toegewezen en die in haar jaarrekening was opgenomen. Die winst kan daarom nooit ook in de jaarrekening van een buitenlandse verbonden tegenpartij zijn opgenomen. Aanvullend is de Commissie voorlopig van oordeel dat die winst nooit kan worden opgenomen in de belastbare winst van een dergelijke tegenpartij na een primaire (opwaartse) verrekenprijsaanpassing in het buitenland, gelet op het ontbreken van een vastgestelde verbonden transactie. Daardoor betwijfelt de Commissie dat zich ooit een situatie van dubbele belasting kan voordoen met betrekking tot hetgeen België beschouwt als “overwinst”. (103) Bijgevolg kunnen de omstreden maatregelen niet worden geacht een antwoord te bieden op situaties waarin sprake is van daadwerkelijke of zelfs potentiële dubbele belasting. België heeft evenmin een andere rechtvaardiging aangevoerd voor de derogatie waartoe de omstreden maatregelen leiden. (104) Om deze redenen concludeert de Commissie voorlopig dat de belastingvermindering die door de omstreden maatregelen wordt toegekend, niet rechtstreeks uit de intrinsieke basis- of hoofdbeginselen van de referentieregeling voortvloeit, en niet het resultaat is van inherente mechanismen die noodzakelijk zijn voor het functioneren en de doeltreffendheid van die regeling. De discriminatie waartoe die maatregelen leiden, kan derhalve niet objectief worden gerechtvaardigd. 4. 6. Voorlopige conclusies over het bestaan van steun en de begunstigden van die steun (105) Om alle voorgaande redenen concludeert de Commissie voorlopig dat de omstreden maatregelen aan BASF Antwerpen staatssteun verlenen in de vorm van een belastingvrijstelling.  (106) Voor de toepassing van de staatssteunregels kunnen meerdere afzonderlijke rechtspersonen worden geacht één economische eenheid te vormen. Die economische eenheid wordt dan beschouwd als de relevante onderneming die de begunstigde van de steunmaatregel is. Zoals het Hof van Justitie eerder heeft verklaard “[moet] [i]n het kader van het mededingingsrecht onder het begrip onderneming worden verstaan een […] economische eenheid, ook al wordt deze economische eenheid gevormd door verscheidene natuurlijke of rechtspersonen” (158). Om te bepalen of verscheidene entiteiten een economische eenheid vormen, gaat het Hof van Justitie na of er sprake is van een zeggenschapsdeelneming of van functionele, economische of organieke banden (159). (107) In casu maakt BASF Antwerpen deel uit van de BASF-groep, die via haar uiteindelijke moedermaatschappij BASF SE, gevestigd in Ludwigshafen, Duitsland, zeggenschap uitoefent over BASF Antwerpen. Bovendien gaat de Commissie ervan uit dat het de Group was die besloot om de productiecapaciteit van BASF Antwerpen uit te breiden, als gevolg waarvan die vennootschap een ruling inzake “overwinst” kon krijgen waardoor zij een deel van haar in België geboekte winst van vennootschapsbelasting mocht vrijstellen zonder dat daarvoor een rechtsgrondslag bestaat. (108) Ofschoon de Groep georganiseerd is in verschillende rechtspersonen, moeten de vennootschappen die deel uitmaken van die Groep, bijgevolg voorlopig worden beschouwd als één enkele onderneming die van de omstreden maatregelen profiteert (160). Daarom is de Commissie voorlopig van oordeel dat de BASF-groep, naast BASF Antwerpen, als gevolg van de omstreden maatregelen staatssteun heeft gekregen in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. 4. 7. Onrechtmatigheid van de steun (109) In artikel 108, lid 3, VWEU is bepaald dat de lidstaten vooraf elk voornemen om nieuwe steun te verlenen tijdig bij de Commissie moeten aanmelden, zodat de Commissie kan nagaan of het staatssteun vormt en, zo ja, of het onrechtmatige of verenigbare staatssteun is (de aanmeldingsverplichting) (161). Voorts is bepaald dat aan te melden nieuwe steun niet mag worden uitgevoerd alvorens de Commissie een besluit tot goedkeuring van die steun heeft genomen of wordt geacht dat te hebben genomen (de “standstill”-verplichting) (162). In artikel 1, onder f), van Verordening (EU) 2015/1589 wordt nieuwe steun die in strijd met artikel 108, lid 3, VWEU tot uitvoering wordt gebracht, als “onrechtmatig” omschreven.  (110) Aangezien de Commissie tot de voorlopige conclusie is gekomen dat de omstreden maatregelen tot staatssteun leiden, mag zij ook voorlopig concluderen dat die steun onrechtmatig van aard is, aangezien die maatregelen niet bij de Commissie werden aangemeld voordat ze tot uitvoering werden gebracht. 4. 8. Verenigbaarheid met de interne markt (111) Staatssteun wordt als verenigbaar met de interne markt beschouwd voor zover hij onder een van de in artikel 107, lid 2, VWEU (163) genoemde gronden valt en kan als verenigbaar met de interne markt worden beschouwd indien de Commissie vaststelt dat hij onder een van de in artikel 107, lid 3, VWEU (164) genoemde gronden valt. De lidstaat die de steun toekent, moet kunnen aantonen dat de toegekende staatssteun overeenkomstig artikel 107, lid 2 of lid 3, VWEU (165) verenigbaar is met de interne markt. (112) België heeft geen verenigbaarheidsgronden aangevoerd voor de staatssteun die door middel van de omstreden maatregelen aan BASF Antwerpen en aan de Groep als geheel is verleend, noch heeft de Commissie verenigbaarheidsgronden kunnen vaststellen. (113) De Commissie merkt met name op dat, aangezien de door de omstreden maatregelen toegekende fiscale behandeling lijkt te leiden tot een vermindering van de lasten die normaal gesproken op de betrokken onderneming drukken in het kader van haar activiteiten, die vermindering derhalve als exploitatiesteun moet worden beschouwd. Volgens de rechtspraak kan dergelijke steun normaal gesproken niet worden aangemerkt als verenigbaar met de interne markt omdat hij niet dient om de ontwikkeling van bepaalde vormen van economische bedrijvigheid of van bepaalde regionale economieën te vergemakkelijken; evenmin zijn de desbetreffende stimulansen in de tijd beperkt, degressief of evenredig aan hetgeen noodzakelijk is om een oplossing te vinden voor een specifieke economische tekortkoming in de betrokken gebieden (166). 5. CONCLUSIE In het licht van het voorgaande komt de Commissie tot de voorlopige conclusie dat de rulings inzake “overwinst” die door België aan BASF Antwerpen NV zijn afgegeven en de aanvaarding door België van de jaarlijkse aangiften in de vennootschapsbelasting van die onderneming die op basis van die rulings zijn opgesteld, leidden tot de toekenning van onrechtmatige en onverenigbare staatssteun aan die onderneming en aan de groep waartoe zij behoort. Handelend volgens de procedure van artikel 108, lid 2, VWEU, verzoekt de Commissie België derhalve zijn opmerkingen te maken en alle dienstige informatie te verstrekken voor de beoordeling van die maatregelen.  Het gaat met name om: — de jaarrekeningen van BASF Antwerpen NV voor de jaren waarin de rulings door die onderneming werden gebruikt om haar belastbare winst te bepalen en de aangiften in de vennootschapsbelasting en de aanslagen in de vennootschapsbelasting van BASF Antwerpen NV over die jaren; — alle informatie waaruit blijkt dat de door de bovengenoemde rulings vrijgestelde “overwinst” is opgenomen in de belastbare grondslag van een buitenlandse verbonden vennootschap; — de “Avenant aan Voorafgaande Beslissing 900. 161” van 10 januari 2012; — alle verrekenprijsstudies en andere documenten betreffende of ingediend in verband met de rulings; — een geactualiseerd organigram dat de huidige eigendomsstructuur van de Groep beschrijft. België wordt verzocht deze informatie binnen één maand vanaf de datum van ontvangst van deze brief te verstrekken. De Commissie verzoekt uw autoriteiten onmiddellijk een afschrift van deze brief toe te zenden aan de potentiële ontvanger van de steun. De Commissie wijst België op de schorsende werking van artikel 108, lid 3, VWEU en verwijst naar artikel 16 van Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad, volgens hetwelk elke onrechtmatige steun van de ontvanger kan worden teruggevorderd. De Commissie deelt België mee dat zij de belanghebbenden in kennis zal stellen door de bekendmaking van deze brief en van een samenvatting ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie. Tevens zal zij de belanghebbenden in de lidstaten van de EVA die partij zijn bij de EER-Overeenkomst, door de bekendmaking van een mededeling in het EER-Supplement van het Publicatieblad in kennis stellen, alsmede de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA door haar een afschrift van deze brief toe te zenden. Alle bovengenoemde belanghebbenden zal worden verzocht hun opmerkingen te maken binnen één maand vanaf de datum van deze bekendmaking. (1)  Décision de la Commission du 11 janvier 2016 relative au régime d’aides d’État concernant l’exonération des bénéfices excédentaires SA. 37667 (2015/C) (ex 2015/NN) mis en œuvre par la Belgique (JO L 260 du 27. 9. 2016, p. 61). (2)  Affaire C-337/19 P Commission /Belgique et Magnetrol International. (3)  Toutes les données proviennent de la décision anticipée de 2005 telle que définie au considérant (7). (4)  Voorafgaande beslissing 500. 117 du 26 mai 2005, adressée à BASF Antwerpen. (5)  Voorafgaande beslissing 500. 343 du 4 mai 2006, adressée à BASF Antwerpen. (6)  Voorafgaande beslissing 600. 469 du 6 février 2007, adressée à BASF Antwerpen.  (7)  La répartition exacte du montant sur les années d’imposition 2007 à 2011 dépend de la date de lancement de l’installation prévue. La décision anticipée de 2006 est complétée par un «avenant» daté du 7 mai 2008, qui indique qu’aucune correction ne sera effectivement apportée pour l’année d’imposition 2007 étant donné que les projections de ventes utilisées pour établir les «bénéfices excédentaires» ne s’étaient pas concrétisées. (8)  Voorafgaande beslissing 2012. 468 du 26 février 2013, adressée à BASF Antwerpen. (9)  La répartition exacte de ces montants sur les années d’imposition 2012 à 2016 ou 2012 à 2017, selon le cas, dépend de la date de lancement de l’installation prévue. (10)  Voorafgaande beslissing 2013. 052 du 16 avril 2013, adressée à BASF Antwerpen. (11)  Décision anticipée de 2005, point 33. (12)  Décision anticipée de 2006, point 53. (13)  Décision anticipée de 2007, points 51 et 56. (14)  Décision anticipée de février 2013, points 87 et 92. (15)  Décision anticipée d’avril 2013, points 72, 77 et 78. (16)  Décision anticipée de 2005, points 33. 10 à 33. 12; décision anticipée de 2006, points 53. 5 à 53. 7; et décision anticipée de 2007, points 53 à 55. (17)  Décision anticipée de février 2013, points 88, 89 et 91, et décision anticipée d’avril 2013, points 73, 74 et 76. (18)  Loi du 21 juin 2004 modifiant le Code des impôts sur les revenus 1992 et loi du 24 décembre 2002 modifiant le régime des sociétés en matière d’impôts sur les revenus et instituant un système de décision anticipée en matière fiscale, publiée au Moniteur belge du 9 juillet 2004: http://www. ejustice. just. fgov. be/cgi/article_body. pl?language=fr&caller=summary&pub_date=04-07-09&numac=2004003278. La loi est entrée en vigueur le 19 juillet 2004. (19)  DOC 51, 1079/001; Chambre des Représentants de Belgique, 30 avril 2004: http://www. lachambre. be/FLWB/pdf/51/1079/51K1079001. pdf (20)  Ibidem, p. 7: «La notion de principe de pleine concurrence est introduite dans la législation fiscale par l’addition d’un deuxième paragraphe à l’article 185, CIR. Il est basé sur le texte de l’article 9 de la convention-modèle de l’OCDE en matière d’impôt sur le revenu et sur la fortune. » (21)  Ibidem, p. 9: «La disposition proposée permet à la législation belge de s’aligner sur la norme acceptée internationalement. » (22)  Ibidem, p. 5-6: «Le droit fiscal belge ne contient toutefois aucune disposition qui autorise une correction des bénéfices surévalués en comptabilité.  Il existe plus exactement un lien très fort entre le droit comptable, d’une part, et le droit fiscal, d’autre part. Ainsi le Code des sociétés et l’arrêté royal du 30 janvier 2001 pris en exécution du Code des sociétés imposent des règles précises pour la valorisation. Ces règles doivent également s’appliquer à la détermination de la base imposable, à moins que et dans la mesure où la législation fiscale y déroge. » (23)  Circulaire no Ci. RH. 421/569. 019 (AOIF 25/2006) du 4 juillet 2007. (24)  Le glossaire des principes de l’OCDE en matière de prix de transfert de 2010 définit l’ajustement corrélatif comme suit: «Ajustement de l’impôt dû par l’entreprise associée établie dans un autre pays, effectué par l’administration fiscale de ce pays pour tenir compte d’un ajustement primaire effectué par l’administration fiscale du premier pays, afin d’obtenir une répartition cohérente des bénéfices entre les deux pays». (25)  Compte rendu de la réunion de la commission des finances et du budget du 13 avril 2005, CRABV 51 COM 559 — 19. (26)  Compte rendu de la réunion de la commission des finances et du budget du mercredi 11 avril 2007, CRABV 51 COM 1271 — 06. (27)  Compte rendu de la réunion de la commission des finances et du budget du mardi 6 janvier 2015, CRABV 54 COM 043 — 02. (28)  Loi du 24 décembre 2002 modifiant le régime des sociétés en matière d’impôts sur les revenus et instituant un système de décision anticipée en matière fiscale, Moniteur Belge no 410, deuxième édition, du 31 décembre 2002, p. 58817. (29)  Voir la note de bas de page no 18. (30)  La dernière version des principes a été publiée le 10 juillet 2017 (les «principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017»). Les versions précédentes des principes de l’OCDE en matière de prix de transfert avaient été publiées en 2010 (les «principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010») et en 1995 (les «principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 1995»). (31)  Voir le paragraphe 6 de la préface des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010.  (32)  Les administrations fiscales et les législateurs sont conscients de ce problème et la législation fiscale permet en général aux administrations fiscales de corriger les déclarations fiscales des entreprises associées qui n’appliquent pas correctement les prix de transfert pour réduire leur revenu imposable, par des prix de substitution qui correspondent à une approximation fiable de ceux approuvés par des entreprises indépendantes négociant dans des conditions comparables de pleine concurrence. (33)  Voir le paragraphe 5 de la préface des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010. (34)  Paragraphes 1. 157 et suivants des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017. (35)  Paragraphe 1. 162 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017. (36)  Paragraphe 1. 158 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017. (37)  L’article 9, paragraphe 1, dispose que: «Lorsque […] les deux entreprises [associées] sont, dans leurs relations commerciales ou financières, liées par des conditions convenues ou imposées, qui diffèrent de celles qui seraient convenues entre des entreprises indépendantes, les bénéfices qui, sans ces conditions, auraient été réalisés par l’une des entreprises mais n’ont pu l’être en fait à cause de ces conditions, peuvent être inclus dans les bénéfices de cette entreprise et imposés en conséquence». (38)  L’article 9, paragraphe 2, dispose que: «Lorsqu’un État contractant inclut dans les bénéfices d’une entreprise de cet État — et impose en conséquence — des bénéfices sur lesquels une entreprise de l’autre État contractant a été imposée dans cet autre État, et que les bénéfices ainsi inclus sont des bénéfices qui auraient été réalisés par l’entreprise du premier État si les conditions convenues entre les deux entreprises avaient été celles qui auraient été convenues entre des entreprises indépendantes, l’autre État procède à un ajustement approprié du montant de l’impôt qui y a été perçu sur ces bénéfices. Pour déterminer cet ajustement, il est tenu compte des autres dispositions de la présente Convention et, si c’est nécessaire, les autorités compétentes des États contractants se consultent. » (39)  En cas de litige entre les parties concernées quant au montant et à la nature de l’ajustement approprié, la procédure amiable prévue à l’article 25 du modèle de convention de l’OCDE devrait être mise en œuvre, même en l’absence d’une disposition telle que l’article 9, paragraphe 2.  Les autorités compétentes concernées sont tenues uniquement de faire tout ce qui est en leur pouvoir, mais pas d’atteindre un résultat, de sorte que le problème de la double imposition ne pourrait pas être résolu si les États contractants n’ont pas convenu d’une clause d’arbitrage dans la convention fiscale. (40)  Conformément au paragraphe 2. 9 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010: «Toutefois, ces autres méthodes ne doivent pas se substituer à celles reconnues par l’OCDE lorsque ces dernières sont plus appropriées aux circonstances de l’espèce. » (41)  Voir les principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 1995, paragraphes 2. 14 et 2. 15, et les principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010, paragraphes 2. 21 et 2. 22. (42)  Affaires jointes C-20/15 P et C-21/15 P, Commission/World Duty Free, EU:C:2016:981, point 53 et la jurisprudence citée. (43)  Affaire C-387/92, Banco Exterior de España, EU:C:1994:100, point 14; affaire C-156/98, Allemagne/Commission, EU:C:2000:467, points 26 à 28; et affaire C-66/02, Italie/Commission, EU:C:2005:768, points 76 à 81. (44)  Affaire C-494/06 P, Commission/Italie et Wam, EU:C:2009:272, point 54 et la jurisprudence citée. Voir également l’affaire C-66/02, Italie/Commission, EU:C:2005:768, point 112. (45)  Affaire 730/79, Phillip Morris, EU:C:1980:209, point 11. Affaires jointes T-298/97, T-312/97, etc. , Alzetta, EU:T:2000:151, point 80. (46)  Affaire C-128/16 P, Commission/Espagne, EU:C:2018:591, point 84. Voir aussi l’affaire C-271/13 P, Rousse Industry/Commission, EU:C:2014:175, point 44; les affaires jointes C-71/09 P, C-73/09 P et C-76/09 P, Comitato «Venezia vuole vivere» e. a. /Commission, EU:C:2011:368, point 136; l’affaire C-172/03, Heiser, EU:C:2005:130, point 55; et l’affaire C-156/98, Allemagne/Commission, EU:C:2000:467, point 30, et la jurisprudence citée. (47)  Voir l’affaire C-20/15 P, Commission/World Duty Free Group, EU:C:2016:981, point 56, et l’affaire C-6/12, P Oy, EU:C:2013:525, point 18. (48)  Affaire C-417/10, 3M Italia, EU:C:2012:184, point 38. (49)  Affaire 173/73, Italie/Commission, EU:C:1974:71, point 13. (50)  Affaire C-66/02, Italie/Commission, EU:C:2005:768, point 78; affaire C-222/04, Cassa di Risparmio di Firenze e. a. , EU:C:2006:8, point 132; et affaire C-522/13, Ministerio de Defensa et Navantia, EU:C:2014:2262, points 21 à 31. (51)  Affaire C-15/14 P, Commission/MOL, EU:C:2015:362, point 60. Voir également les affaires jointes C-20/15 P et C21/15 P, Commission/World Duty Free Group e. a. , EU:C:2016:981, point 55; affaire C 211/15 P, Orange/Commission, EU:C:2016:798, points 53 et 54; et affaire C-270/15 P, Belgique/Commission, EU:C:2016:489, point 49. (52)  Ibidem. (53)  Affaire T-314/15, Grèce/Commission, EU:T:2017:903, point 79.  (54)  Auquel cas, la mesure peut soit relever d’un régime d’aides d’État soit constituer une mesure générale (non sélective). (55)  Affaire C-374/17, A Brauerei, EU:C:2018:1024, point 36 et la jurisprudence citée. (56)  Voir l’affaire C-203/16 P, Dirk Andres/Commission («Sanierungsklausel»), EU: C:2018:505, point 88: «L’examen de la condition relative à la sélectivité implique donc, en principe, de déterminer, dans un premier temps, le cadre de référence dans lequel s’inscrit la mesure concernée, cette détermination revêtant une importance accrue dans le cas de mesures fiscales, puisque l’existence même d’un avantage ne peut être établie que par rapport à une imposition dite “normale”. » Voir aussi l’affaire C 88/03, Portugal/Commission, EU:C:2006:511, point 56, et l’affaire C-524/14 P, Commission/Hansestadt Lübeck, EU:C:2016:971, point 55. (57)  Voir l’affaire C-374/17, A Brauerei, EU:C:2018:1024, point 37. Voir aussi la communication de la Commission relative à la notion d'«aide d’État» visée à l’article 107, paragraphe 1, du traité sur le fonctionnement de l’Union européenne (JO C 262 du 19. 7. 2016, p. 1), point 134. (58)  Cour de cassation belge, 20 février 1997 (Pas. , 1997, I, no 100, & RCJB, 2000, p. 525). (59)  Voir l’exposé des motifs de la loi du 21 juin 2004, p. 11: «L’ajustement corrélatif “approprié” mentionné au littera b) doit également être établi conformément au principe de pleine concurrence, de sorte que le renvoi au principe de pleine concurrence s’avère nécessaire pour cet ajustement. Sans principe de pleine concurrence il n’y aurait en effet aucune base pour l’établissement d’un ajustement corrélatif. […] À cette fin on peut mentionner que la référence en projet à un ajustement fait de manière “appropriée” découle directement des dispositions qui sont utilisées en la matière dans un contexte international. » (60)  Voir, par exemple, la décision anticipée de 2005, points 16 et 17, la décision anticipée de 2007, point 26, et la décision anticipée de 2013, point 52. (61)  Voir, par exemple, la décision anticipée de 2007, point 52. (62)  L’importance donnée, dans la fixation des prix de transfert, aux prix des transactions intragroupe ressort clairement du paragraphe 1. 6 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010: «Le principe de pleine concurrence adopte la démarche consistant à traiter les membres d’un groupe multinational comme des entités distinctes et non comme des sous-ensembles indissociables d’une seule entreprise unifiée.  En procédant de cette manière, on met l’accent sur la nature des transactions entre les membres du groupe multinational et sur le fait de savoir si les conditions de ces transactions contrôlées diffèrent de celles qui seraient obtenues pour des transactions comparables sur le marché libre. Cette analyse des transactions contrôlées et des transactions sur le marché libre, appelée “analyse de comparabilité”, est au cœur de l’application du principe de pleine concurrence. » Cet élément central de la fixation des prix des transactions intragroupe est réaffirmé au paragraphe 1. 33 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2010: «L’application du principe de pleine concurrence se fonde généralement sur une comparaison entre les conditions d’une transaction entre entreprises associées et celles d’une transaction entre entreprises indépendantes. […]». (63)  La nature transactionnelle du principe de pleine concurrence est mise en évidence dans le texte des paragraphes 1. 36 et 1. 42 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 1995. (64)  Voir les principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017, paragraphe 6. 30. (65)  Voir les principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017, paragraphes 1. 157 et 1. 163. (66)  Voir, à cet égard, les paragraphes 1. 161 et 1. 164 à 1. 173 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017. (67)  En ce qui concerne l’affirmation selon laquelle une partie indépendante aurait dû accorder une remise de lancement de [10-15] %, le fait est qu’une telle remise, si elle était en effet considérée comme de pleine concurrence, aurait dû être effectivement accordée et intégrée dans le prix facturé par BASF pour être prise en considération à des fins fiscales. De même, en ce qui concerne la possibilité de fonctionner immédiatement à plein rendement, l’analyse semble postuler une capacité de [60-65] %, [80-85] % et [90-95] % au cours des premières années et fait abstraction de tout bénéfice sur les ventes au-delà de ces chiffres. Or le paragraphe 1. 121 des principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017 met clairement en garde contre un tel rejet des prix et des transactions effectifs: «1.  121 […] Une administration fiscale ne devra pas faire abstraction de la transaction effective ni lui substituer d’autres transactions sauf si les circonstances exceptionnelles décrites dans les paragraphes 1. 122-1. 125 s’appliquent». Qui plus est, si les distributeurs avaient donné des garanties spécifiques concernant l’acquisition de quantités à plein rendement, assurant ainsi la pleine utilisation de la capacité (et l’absence de risque d’inventaire), cela n’aurait pas conduit à des synergies et ce n’est pas davantage lié à l’appartenance de BASF à un groupe multinational. Une telle situation devrait tout simplement être traitée comme une répartition du risque, qui, à son tour, devrait transparaître dans les prix de transfert facturés par BASF. (68)  Décision anticipée de 2005, point 33. 10; décision anticipée de 2006, point 53. 5; décision anticipée de 2007, point 53; décision anticipée de février 2013, point 88, et décision anticipée d’avril 2013, point 73. (69)  Ce point est précisé dans les principes de l’OCDE applicables en matière de prix de transfert de 2017 [voir le considérant (84)]. (70)  Voir les affaires jointes C-106/09 P et C-107/09 P, Commission/Government of Gibraltar et Royaume-Uni, EU:C:2011:732, point 75; les affaires jointes C-20/15 P et C-21/15 P, World Duty Free Group, EU:C:2016:981, point 54, et l’affaire C-374/17, A Brauerei, EU:C:2018:1024, points 33, 36 et 38. (71)  Cela concerne, par exemple, les sociétés soumises à l’impôt en Belgique appartenant à un groupe multinational qui exercent leurs activités dans le cadre de modèles d’entreprise existants en Belgique. Ainsi qu’il ressort de l’article 185, paragraphe 2, point b), du CIR, l’ajustement prévu par cette disposition ne peut être accordé qu’au moyen d’une décision anticipée. Conformément aux articles 20 et 22 de la loi du 24 décembre 2002, une décision anticipée ne peut être accordée que pour une situation ou une opération qui n’a pas encore produit d’effets sur le plan fiscal. Ainsi, pour demander une décision anticipée relative aux «bénéfices excédentaires», un contribuable doit présenter à l’administration fiscale belge une «situation nouvelle», telle que la fusion ou la restructuration d’activités de production, la construction de nouvelles installations, l’augmentation de la capacité de production des installations existantes ou l’internalisation des activités de fourniture. (72)  Affaire C-374/17, A Brauerei, EU:C:2018:1024, point 48 et la jurisprudence citée. (73)  Affaires jointes C-78/08 à 80/08, Paint Graphos, EU:C:2011:550, points 73 et 75. (74)  Affaire C-374/17, A Brauerei, EU:C:2018:1024, point 52. (75)  Affaire C-170/83, Hydrotherm, EU:C:1984:271, point 11.  Voir également l’affaire T-137/02, Pollmeier Malchow/Commission, EU:T:2004:304, point 50. (76)  Affaire C-480/09 P, Acea Electrabel Produzione SpA/Commission, EU:C:2010:787, points 47 à 55; affaire C-222/04, Cassa di Risparmio di Firenze SpA e. a. , EU:C:2006:8, point 112. (77)  Voir, par analogie, l’affaire 323/82, Intermills, EU:C:1984:345, point 11: «Il résulte des informations fournies par les requérantes elles-mêmes qu'à la suite de la restructuration, tant la société Intermills que les trois sociétés industrielles sont contrôlées par la région wallonne et qu’à la suite du transfert des installations de production aux trois sociétés nouvellement constituées, la société Intermills reste intéressée dans celles-ci. Il convient donc de constater qu’en dépit du fait que les trois sociétés industrielles possèdent chacune une individualité juridique distincte de l’ancienne société Intermills, toutes ces sociétés forment ensemble un groupe unique, en tout cas au regard de l’aide accordée par les autorités belges […]. » (78)  Règlement 2015/1589, article 2. (79)  Article 108, paragraphe 3, du TFUE; règlement 2015/1589, article 3. (80)  Les dérogations prévues à l’article 107, paragraphe 2, du TFUE concernent: a) les aides à caractère social octroyées aux consommateurs individuels; b) les aides destinées à remédier aux dommages causés par les calamités naturelles ou par d’autres événements extraordinaires; et c) les aides octroyées à certaines régions de la République fédérale d’Allemagne. (81)  Les dérogations prévues à l’article 107, paragraphe 3, du TFUE concernent: a) les aides destinées à favoriser le développement de certaines régions; b) les aides destinées à promouvoir la réalisation de certains projets importants d’intérêt européen commun ou à remédier à une perturbation grave de l’économie d’un État membre; c) les aides destinées à faciliter le développement de certaines activités ou de certaines régions économiques; d) les aides destinées à promouvoir la culture et la conservation du patrimoine; et e) les autres catégories d’aides déterminées par décision du Conseil. (82)  Affaire T-68/03, Olympiaki Aeroporia Ypiresies/Commission, EU:T:2007:253, point 34. (83)  Affaire T-308/11, Eurallumina/Commission, EU:T:2014:894, points 85 et 86. (84)  Besluit van de Commissie van 11 januari 2016 betreffende de staatssteunregeling inzake vrijstelling van overwinst SA. 37667 (2015/C) (ex 2015/NN) door België ten uitvoer gelegd (PB L 260 van 27. 9. 2016, blz. 61). (85)  Zaak C-337/19 P, Commissie/België en Magnetrol International. (86)  Alle gegevens komen uit de ruling van 2005, zoals vermeld in punt (7). (87)  Voorafgaande beslissing 500. 117 van 26 mei 2005, gericht aan BASF Antwerpen. (88)  Voorafgaande beslissing 500.  343 van 4 mei 2006, gericht aan BASF Antwerpen. (89)  Voorafgaande beslissing 600. 469 van dinsdag 6 februari 2007, gericht aan BASF Antwerpen. (90)  De juiste verdeling van het bedrag over de boekjaren 2007 tot en met 2011 is afhankelijk van de datum van ingebruikname van de geplande installatie. De ruling van 2006 wordt aangevuld met een aanhangsel van 7 mei 2008, waarin is bepaald dat er feitelijk geen correctie wordt verricht over het boekjaar 2007 aangezien de geplande verkoop die gebruikt wordt om de “overwinst” vast te stellen, niet gegenereerd was. (91)  Voorafgaande beslissing 2012. 468 van 26 februari 2013, gericht aan BASF Antwerpen. (92)  De juiste verdeling van deze bedragen over de boekjaren 2012 tot en met 2016, respectievelijk 2012 tot en met 2017, is afhankelijk van de datum van ingebruikname van de geplande installatie. (93)  Voorafgaande beslissing 2013. 052 van 16 april 2013, gericht aan BASF Antwerpen. (94)  Ruling van 2005, paragraaf 33. (95)  Ruling van 2006, paragraaf 53. (96)  Ruling van 2007, paragrafen 51 en 56. (97)  Ruling van februari 2013, paragrafen 87 en 92. (98)  Ruling van april 2013, paragrafen 72, 77 en 78. (99)  Ruling van 2005, paragrafen 33. 10 tot en met 33. 12; ruling van 2006, paragrafen 53. 5 tot en met 53. 7, en ruling van 2007, paragrafen 53 tot en met 55. (100)  Ruling van februari 2013, paragrafen 88, 89 en 91, en ruling van april 2013, paragrafen 73, 74 en 76. (101)  Wet van 21 juni 2004 tot wijziging van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen 1992 en de wet van 24 december 2002 tot wijziging van de vennootschapsregeling inzake inkomstenbelastingen en tot instelling van een systeem van voorafgaande beslissingen in fiscale zaken (Belgisch Staatsblad van 9 juli 2004): http://www. ejustice. just. fgov. be/cgi/article_body. pl?language=fr&caller=summary&pub_date=04-07-09&numac= 2004003278. De wet werd per 19 juli 2004 van kracht. (102)  DOC 51, 1079/001; Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers, 30 april 2004: http://www. dekamer. be/FLWB/pdf/51/1079/51K1079001. pdf (103)  Ibid. , blz. 7: “Door de toevoeging van een tweede paragraaf aan artikel 185, WIB 92, wordt het zogenoemde arm’s length principe in de fiscale wetgeving geïntroduceerd. Het is gebaseerd op de tekst van artikel 9 van het OESO-modelverdrag inzake belastingen naar het inkomen en naar het vermogen. ” (104)  Ibid. , blz. 9: “Met de voorgestelde bepaling sluit de Belgische wetgeving nauw aan bij de internationaal aanvaarde norm. ” (105)  Ibid. , blz. 5-6.  “Nochtans bevat het Belgische fiscale recht geen bepaling die een correctie toestaat van de teveel in de boekhouding opgenomen winst. Er bestaat namelijk een enorm sterke binding tussen het boekhoudrecht enerzijds en het fiscaal recht anderzijds. Zo leggen het Wetboek van vennootschappen en het koninklijk besluit van 30 januari 2001 tot uitvoering van het Wetboek van vennootschappen bepaalde regels op met betrekking tot de waardering. Deze regels moeten ook voor het bepalen van de belastbare grondslag worden aangenomen, tenzij en in de mate dat de fiscale wetgeving er uitdrukkelijk van afwijkt. ” (106)  Circulaire nr. Ci. RH. 421/569. 019 (AOIF 25/2006) van 4 juli 2007. (107)  Een “corresponding adjustment” (correlatieve aanpassing) wordt in de verklarende woordenlijst bij de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010 als volgt gedefinieerd: “An adjustment to the tax liability of the associated enterprise in a second tax jurisdiction made by the tax administration of that jurisdiction, corresponding to a primary adjustment made by the tax administration in a first tax jurisdiction, so that the allocation of profits by the two jurisdictions is consistent. ” [“Een aanpassing van de verschuldigde belasting van de verbonden onderneming in een tweede belastingjurisdictie door de belastingdienst van die jurisdictie, die in lijn is met een primaire aanpassing door de belastingdienst in een eerste belastingjurisdictie, zodat de toewijzing van winst door de twee jurisdicties met elkaar overeenstemt. ” (vertaling Commissie)] (108)  Beknopt verslag van de Commissie voor de Financiën en de Begroting van 13 april 2005, CRABV 51 COM 559 — 19. (109)  Beknopt verslag van de Commissie voor de Financiën en de Begroting van 11 april 2007, CRABV 51 COM 1271 — 06. (110)  Beknopt verslag van de Commissie voor de Financiën en de Begroting van 6 januari 2015, CRABV 54 COM 043 — 02. (111)  Wet van 24 december 2002 tot wijziging van de vennootschapsregeling inzake inkomstenbelastingen en tot instelling van een systeem van voorafgaande beslissingen in fiscale zaken, Belgisch Staatsblad nr. 410, tweede editie, van 31 december 2002, blz. 58817. (112)  Zie voetnoot 18. (113)  De laatste versie van de richtlijnen werd op 10 juli 2017 gepubliceerd (“de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017”). Vorige versies van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen werden gepubliceerd in 2010 (“de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010”) en 1995 (“de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 1995”). (114)  Zie paragraaf 6 van de “preface” (inleiding) tot de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010.  (115)  Belastingdiensten en wetgevers zijn zich bewust van dit probleem en de belastingwetgeving biedt de belastingdienst doorgaans de mogelijkheid om belastingaangiften van verbonden vennootschappen, die verrekenprijzen foutief toepassen om hun belastbare inkomsten te verlagen, te corrigeren en de gehanteerde verrekenprijzen te vervangen door prijzen die overeenstemmen met een betrouwbare benadering van de prijzen overeengekomen door onafhankelijke vennootschappen die onder vergelijkbare omstandigheden zakelijk onderhandelen. (116)  Zie paragraaf 5 van de “preface” (inleiding) tot de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010. (117)  Paragraaf 1. 157 e. v. van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017. (118)  Paragraaf 1. 162 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017. (119)  Paragraaf 1. 158 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017. (120)  Artikel 9, lid 1, luidt als volgt: “Where […] conditions are made or imposed between the two [associated] enterprises in their commercial or financial relations which differ from those which would be made between independent enterprises, then any profits which would, but for those conditions, have accrued to one of the enterprises, but, by reason of those conditions, have not so accrued, may be included in the profits of that enterprise and taxed accordingly. ” [“[Indien] tussen de twee [verbonden] ondernemingen in hun handelsbetrekkingen of financiële betrekkingen voorwaarden worden overeengekomen of opgelegd die afwijken van die welke zouden worden overeengekomen tussen onafhankelijke ondernemingen, mogen winsten die één van de ondernemingen zonder die voorwaarden zou hebben behaald, maar ten gevolge van die voorwaarden niet heeft behaald, worden begrepen in de winst van die onderneming en dienovereenkomstig worden belast. ” (vertaling Commissie)] (121)  Artikel 9, lid 2, luidt als volgt: “Where a Contracting State includes in the profits of an enterprise of that State — and taxes accordingly — profits on which an enterprise of the other Contracting State has been charged to tax in that other State and the profits so included are profits which would have accrued to the enterprise of the first mentioned State if the conditions made between the two enterprises had been those which would have been made between independent enterprises, then that other State shall make an appropriate adjustment to the amount of the tax charged therein on those profits. In determining such adjustment, due regard shall be had to the other provisions of this Convention and the competent authorities of the Contracting States shall if necessary consult each other.  ” [“Indien een overeenkomstsluitende Staat in de winst van een onderneming van die Staat winst opneemt — en dienovereenkomstig belast — ter zake waarvan een onderneming van de andere overeenkomstsluitende Staat in die andere Staat is belast, en de aldus opgenomen winst winst is die de onderneming van de eerstgenoemde Staat zou hebben behaald indien tussen de twee ondernemingen zodanige voorwaarden zouden zijn overeengekomen als tussen onafhankelijke ondernemingen zouden zijn overeengekomen, herziet die andere Staat op passende wijze het bedrag aan belasting dat aldaar over die winst is geheven. Bij het bepalen van die herziening wordt rekening gehouden met de overige bepalingen van deze overeenkomst en plegen de bevoegde autoriteiten van de overeenkomstsluitende Staten indien nodig overleg met elkaar. ” (vertaling Commissie)] (122)  Bij een geschil tussen de betrokken partijen over het bedrag en de aard van de passende aanpassing moet de onderlinge overlegprocedure van artikel 25 van het OESO-modelbelastingverdrag worden toegepast, zelfs bij gebreke van een bepaling zoals artikel 9, lid 2. Voor de betrokken bevoegde autoriteiten geldt dit alleen als een inspanningsverbintenis, niet als een resultaatverbintenis, zodat dubbele belasting niet kan worden opgelost indien het tussen de overeenkomstsluitende staten gesloten belastingverdrag geen arbitrageclausule bevat. (123)  Paragraaf 2. 9 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010 luidt als volgt: “Such other methods should however not be used in substitution for OECD-recognised methods where the latter are more appropriate to the facts and circumstances of the case. ” [“Dergelijke andere methoden mogen echter niet worden gebruikt ter vervanging van door de OESO erkende methoden indien die laatste beter aansluiten bij de feiten en omstandigheden van de zaak. ” (vertaling Commissie)] (124)  Zie de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 1995, paragrafen 2. 14 en 2. 15, en de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010, paragrafen 2. 21 en 2. 22. (125)  Arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group, C-20/15 P en C-21/15 P, ECLI:EU:C:2016:981, punt 53 en de aangehaalde rechtspraak. (126)  Arrest van het Hof van Justitie van 15 maart 1994, Banco Exterior de España/Ayuntamiento de Valencia, C-387/92, ECLI:EU:C:1994:100, punt 14; arrest van het Hof van Justitie van 19 september 2000, Duitsland/Commissie, C-156/98, ECLI:EU:C:2000:467, punten 26 tot en met 28, en arrest van het Hof van Justitie van 15 december 2005, Italië/Commissie, C-66/02, ECLI:EU:C:2005:768, punten 76 tot en met 81.  (127)  Arrest van het Hof van Justitie van 30 april 2009, Commissie/Italië en Wam, C-494/06 P, ECLI:EU:C:2009:272, punt 54 en de aangehaalde rechtspraak. Zie ook arrest van het Hof van Justitie van 15 december 2005, Italië/Commissie, C-66/02, ECLI:EU:C:2005:768, punt 112. (128)  Arrest van het Hof van Justitie van 17 september 1980, Philip Morris/Commissie, 730/79, ECLI:EU:C:1980:209, punt 11. Arrest van het Gerecht van 15 juni 2000, Alzetta e. a. /Commissie, T-298/97, T-312/97 enz. , ECLI:EU:T:2000:151, punt 80. (129)  Arrest van het Hof van Justitie van 25 juli 2018, Commissie/Spanje e. a. , C-128/16 P, ECLI:EU:C:2018:591, punt 84. Zie ook arrest van het Hof van Justitie van 20 maart 2014, Rousse Industry/Commissie, C-271/13 P, ECLI:EU:C:2014:175, punt 44; arrest van het Hof van Justitie van 9 juni 2011, Comitato “Venezia vuole vivere” e. a. /Commissie, C-71/09 P, C-73/09 P en C-76/09 P, ECLI:EU:C:2011:368, punt 136; arrest van het Hof van Justitie van 3 maart 2005, Heiser, C-172/03, ECLI:EU:C:2005:130, punt 55, en arrest van het Hof van Justitie van 19 september 2000, Duitsland/Commissie, C-156/98, ECLI:EU:C:2000:467, punt 30 en de aangehaalde rechtspraak. (130)  Zie arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group, C-20/15 P en C-21/15 P, ECLI:EU:C:2016:981, punt 56, en arrest van het Hof van Justitie van 18 juli 2013, P, C-6/12, ECLI:EU:C:2013:525, punt 18. (131)  Arrest van het Hof van Justitie van 29 maart 2012, 3M Italia, C-417/10, ECLI:EU:C:2012:184, punt 38. (132)  Arrest van het Hof van Justitie van 2 juli 1974, Italië/Commissie, 173/73, ECLI:EU:C:1974:71, punt 13. (133)  Arrest van het Hof van Justitie van 15 december 2005, Italië/Commissie, C-66/02, ECLI:EU:C:2005:768, punt 78; arrest van het Hof van Justitie van 10 januari 2006, Cassa di Risparmio di Firenze e. a. , C-222/04, ECLI:EU:C:2006:8, punt 132, en arrest van het Hof van Justitie van 9 oktober 2014, Ministerio de Defensa en Navantia, C-522/13, ECLI:EU:C:2014:2262, punten 21 tot en met 31. (134)  Arrest van het Hof van Justitie van 4 juni 2015, Commissie/MOL, C-15/14 P, ECLI:EU: C:2015:362, punt 60. Zie ook arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group, C-20/15 P en C-21/15 P, ECLI:EU:C:2016:981, punt 55; arrest van het Hof van Justitie van 26 oktober 2016, Orange/Commissie, C-211/15 P, ECLI:EU:C:2016:798, punten 53 en 54, en arrest van het Hof van Justitie van 30 juni 2016, België/Commissie, C-270/15 P, ECLI:EU:C:2016:489, punt 49. (135)  Ibid.  (136)  Arrest van het Gerecht van 13 december 2017, Griekenland/Commissie, T-314/15, ECLI:EU:T:2017:903, punt 79. (137)  In dat geval kan de maatregel hetzij een onderdeel vormen van een staatssteunregeling hetzij een algemene (niet-selectieve) maatregel zijn. (138)  Arrest van het Hof van Justitie van 19 december 2018, A-Brauerei, C-374/17, ECLI:EU:C:2018:1024, punt 36 en de aangehaalde rechtspraak. (139)  Zie arrest van het Hof van Justitie van 28 juni 2018, Andres (liquidatie Heitkamp BauHolding)/Commissie, C-203/16 P, ECLI:EU:C:2018:505, punt 88: “Het onderzoek van de selectiviteitsvoorwaarde impliceert dus in beginsel dat allereerst het referentiekader waarvan de desbetreffende maatregel deel uitmaakt, wordt afgebakend. Deze afbakening is nog belangrijker bij fiscale maatregelen, daar het bestaan zelf van een voordeel slechts ten opzichte van een zogenoemde “normale” belasting kan worden vastgesteld. ” Zie ook arrest van het Hof van Justitie van 6 september 2006, Portugal/Commissie, C-88/03, ECLI:EU:C:2006:511, punt 56, en arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2016, Commissie/Hansestadt Lübeck, C-524/14 P, ECLI:EU:C:2016:971, punt 55. (140)  Arrest van het Hof van Justitie van 19 december 2018, A-Brauerei, C-374/17, ECLI:EU:C:2018:1024, punt 37. Zie ook de mededeling van de Commissie betreffende het begrip “staatssteun” in de zin van artikel 107, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB C 262 van 19. 7. 2016, blz. 1), punt 134. (141)  Hof van Cassatie van België, 20 februari 1997 (Pas. , 1997, I, nr. 100, en RCJB, 2000, blz. 525): “Sauf dérogation expresse de la loi fiscale, les bénéfices imposables des entreprises sont déterminés conformément aux règles du droit comptable. ” (142)  Zie de memorie van toelichting bij de wet van 21 juni 2004, blz. 11: “De “passende” correlatieve aanpassing vermeld in de littera b), moet eveneens worden vastgesteld conform het arm’s length principe, zodat de verwijzing naar het arm’s length principe noodzakelijk is voor deze aanpassing. Zonder arm’s length principe zou er immers geen standaard of basis bestaan voor de vaststelling van een correlatieve aanpassing. Te dien einde kan hier ook nog worden vermeld dat de in het ontwerp gebruikte verwijzing naar een op “passende” wijze uitgevoerde herziening rechtstreeks voortkomt uit de bepalingen die terzake in de internationale context worden gebruikt. ” (143)  Zie bijvoorbeeld ruling van 2005, paragrafen 16 en 17, ruling van 2007, paragraaf 26, en ruling van april 2013, paragraaf 52. (144)  Zie bijvoorbeeld ruling van 2007, paragraaf 52.  (145)  Dat de nadruk bij verrekenprijzen op de beprijzing van intragroepstransacties ligt, volgt duidelijk uit paragraaf 1. 6 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010: “Because the separate entity approach treats the members of an MNE group as if they were independent entities, attention is focused on the nature of the transactions between those members and on whether the conditions thereof differ from the conditions that would be obtained in comparable uncontrolled transactions. Such an analysis of the controlled and uncontrolled transactions, which is referred to as a comparability analysis, is at the heart of the application of the arm’s length principle. ” [“Omdat in de afzonderlijke-entiteitenbenadering de leden van een multinationale groep worden behandeld als waren zij onafhankelijke entiteiten, gaat de aandacht uit naar de aard van de transacties tussen die leden en naar de vraag of de voorwaarden daarvan verschillen van de voorwaarden die in vergelijkbare vrijemarkttransacties zouden zijn bedongen. Een dergelijke analyse van de concern- en de vrijemarkttransacties, die de “vergelijkbaarheidsanalyse” wordt genoemd, vormt de kern van de toepassing van het zakelijkheidsbeginsel. ” (vertaling Commissie)]. Deze nadruk op de beprijzing van intragroepstransacties wordt herhaald in paragraaf 1. 33 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2010: “Application of the arm’s length principle is generally based on a comparison of the conditions in a controlled transaction with the conditions in transactions between independent enterprises. […]. ” [“De toepassing van het zakelijkheidsbeginsel is algemeen gebaseerd op een vergelijking van de voorwaarden in een verbonden transactie met de voorwaarden in transacties tussen onafhankelijke ondernemingen. […]” (vertaling Commissie)]. (146)  De transactionele aard van het zakelijkheidsbeginsel wordt benadrukt in de tekst van de paragrafen 1. 36 en 1. 42 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 1995. (147)  Zie de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017, paragraaf 6. 30. (148)  Zie de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017, paragrafen 1. 157 en 1. 163. (149)  Zie in dat verband de paragrafen 1. 161 en 1. 164 tot en met 1. 173 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017. (150)  Met betrekking tot het argument dat een onafhankelijke partij een premarketingkorting van [10-15] % had moeten toestaan, had een dergelijke korting, als zij inderdaad als zakelijk zou worden beschouwd, in daadwerkelijk moeten worden verleend en in de door BASF aangerekende prijs moeten worden opgenomen, om voor belastingdoeleinden in aanmerking te worden genomen.  Op dezelfde manier lijkt de analyse, met betrekking tot de mogelijkheid om van bij de aanvang tegen volle capaciteit te werken, uit te gaan van de hypothese van een capaciteit van [60-65] %, [80-85] % en [90-95] % gedurende de eerste jaren en worden alle winsten uit verkoop boven deze cijfers uitgesloten. Tegen het negeren van daadwerkelijk gehanteerde prijzen en transacties wordt duidelijk gewaarschuwd in paragraaf 1. 121 van de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017: […] A tax administration should not disregard the actual transaction or substitute other transactions for it unless the exceptional circumstances described in the following paragraphs 1. 122-1. 125 apply“[Een belastingdienst mag de daadwerkelijke transactie niet negeren of in plaats daarvan andere transacties in aanmerking nemen tenzij uitzonderlijke omstandigheden als beschreven in de volgende paragrafen 1. 122 tot en met 1. 125 van toepassing zijn. ”] (vertaling Commissie). Indien de distributeurs specifieke garanties hadden gegeven voor aankoop van de volledige productiehoeveelheden, waarbij dus de volledige productiecapaciteit was verzekerd (zonder voorraad risico), zou dit bovendien niet leiden tot synergieën en bestaat er zelfs geen verband met het feit dat BASF deel uitmaakt van een multinationale groep. Een dergelijke situatie zou gewoonweg moeten worden behandeld als een risicoverdeling, hetgeen opnieuw in de door BASF aangerekende verrekenprijzen zou moeten worden weerspiegeld. (151)  Ruling van 2005, paragraaf 33. 10; ruling van 2006, paragraaf 53. 5; ruling van 2007, paragraaf 53; ruling van februari 2013, paragraaf 88, en ruling van april 2013, paragraaf 73. (152)  Dit wordt verder verduidelijkt in de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen 2017 (zie punt (84)). (153)  Arrest van het Hof van Justitie van 15 november 2011, Commissie en Spanje/Government of Gibraltar en Verenigd Koninkrijk, C-106/09 P en C-107/09 P, ECLI:EU:C:2011:732, punt 75; arrest van het Hof van Justitie van 21 december 2016, Commissie/World Duty Free Group, C-20/15 P en C-21/15 P, ECLI:EU:C:2016:981, punt 54, en arrest van het Hof van Justitie van 19 december 2018, A-Brauerei, C-374/17, ECLI:EU:C:2018:1024, punten 33, 36 en 38. (154)  Het gaat bijvoorbeeld om Belgische belastingplichtige vennootschappen behorend tot een multinationale ondernemingengroep, die volgens bestaande bedrijfsmodellen in België actief zijn. Zoals volgt uit artikel 185, paragraaf 2, onder b), WIB 92, kan de aanpassing waarin die bepaling voorziet slechts bij voorafgaande beslissing worden toegestaan.  Volgens de artikelen 20 en 22 van de wet van 24 december 2002 mag een voorafgaande beslissing alleen worden gegeven met betrekking tot een situatie of verrichting die op fiscaal vlak nog geen gevolgen heeft gehad. Om een ruling inzake “overwinst” aan te vragen, moet een belastingplichtige dus een “nieuwe situatie” aan de Belgische belastingdienst voorleggen, zoals de fusie of herstructurering van productieactiviteiten, de bouw van nieuwe installaties, de verhoging van de productiecapaciteit van bestaande installaties of de internalisering van leveringsactiviteiten. (155)  Arrest van het Hof van Justitie van 19 december 2018, A-Brauerei, C-374/17, ECLI:EU:C:2018:1024, punt 48 en de aangehaalde rechtspraak. (156)  Arrest van het Hof van Justitie van 8 september 2011, Paint Graphos e. a, C-78/08 tot en met C-80/08, ECLI:EU:C:2011:550, punten 73 en 75. (157)  Arrest van het Hof van Justitie van 19 december 2018, A-Brauerei, C-374/17, ECLI:EU:C:2018:1024, punt 52. (158)  Arrest van het Hof van Justitie van 12 juli 1984, Hydrotherm, 170/83, ECLI:EU:C:1984:271, punt 11. Zie ook arrest van het Gerecht van 14 oktober 2004, Pollmeier Malchow/Commissie, T-137/02, ECLI:EU:T:2004:304, punt 50. (159)  Arrest van het Hof van Justitie van 16 december 2010, AceaElectrabel Produzione/Commissie, C-480/09 P, ECLI:EU:C:2010:787, punten 47 tot en met 55, en arrest van het Hof van Justitie van 10 januari 2006, Cassa di Risparmio di Firenze e. a. , C-222/04, ECLI:EU:C:2006:8, punt 112. (160)  Zie, bij analogie, arrest van het Hof van Justitie van 14 november 1984, Intermills, 323/82, ECLI:EU:C:1984:345, punt 11: “Uit de door de verzoeksters zelf verstrekte inlichtingen blijkt, dat sinds de herstructurering toezicht wordt uitgeoefend door het Waalse Gewest op zowel de vennootschap Intermills als op de drie industriële vennootschappen en dat de vennootschap Intermills na de overdracht van de productie-installaties aan de drie nieuw opgerichte vennootschappen, daarin nog steeds een belang heeft. Bijgevolg moet worden vastgesteld dat, ondanks het feit dat elk van de drie industriële vennootschappen een juridische identiteit heeft, onafhankelijk van de oude vennootschap Intermills, al deze vennootschappen tezamen, althans wat de steun van de Belgische overheid betreft, een groep vormen […]. ” (161)  Verordening (EU) 2015/1589, artikel 2. (162)  Artikel 108, lid 3, VWEU. Verordening (EU) 2015/1589, artikel 3.  C_2020288HR. 01004601. xml 31. 8. 2020    HR Službeni list Europske unije C 288/46 DRŽAVNE POTPORE – BELGIJA Državna potpora SA. 53965 (2019/NN) – Izuzeće od oporezivanja viška dobiti odobreno poduzetniku BASF Poziv na podnošenje primjedaba u skladu s člankom 108. stavkom 2. Ugovora o funkcioniranju Europske unije (Tekst značajan za EGP) (2020/C 288/02) Komisija je dopisom od 16. rujna 2019. , koji je nakon ovog sažetka naveden na izvornim jezicima, obavijestila Belgiju da je u vezi s navedenom potporom odlučila pokrenuti postupak iz članka 108. stavka 2. Ugovora o funkcioniranju Europske unije. Primjedbe o potpori u vezi s kojom Komisija pokreće postupak zainteresirane strane mogu podnijeti u roku od mjesec dana od objave ovog sažetka i dopisa u nastavku, na sljedeću adresu: European Commission, Directorate-General Competition State Aid Greffe 1049 Bruxelles/Brussel BELGIQUE/BELGIË Telefaks: + 32 22961242 Stateaidgreffe@ec. europa. eu Belgija će biti obaviještena o tim primjedbama. Zainteresirana strana koja podnosi primjedbe može u pisanom obrazloženom zahtjevu zatražiti da se njezin identitet ne objavi. Opis mjera u vezi s kojima Komisija pokreće postupak U 2005. , 2006. , 2007. i 2013. belgijska porezna tijela donijela su prethodna porezna mišljenja kojima su belgijskom društvu BASF Antwerpen NV („BASF”) odobrila izuzeće od oporezivanja takozvanog „viška dobiti” za porezne godine od 2005. do 2017. Na temelju tih mišljenja poduzetniku BASF dopušteno je izuzeće od plaćanja poreza na dobit u Belgiji za dio iskazane dobiti jer je taj „višak dobiti” navodno ostvaren zahvaljujući sinergiji i ekonomiji razmjera. Ta se mišljenja navodno temelje na članku 185. stavku 2. točki (b) belgijskog Zakona o porezu na dobit („BITC”). Ocjena mjera Komisija ozbiljno sumnja u spojivost navedenih mjera s unutarnjim tržištem u skladu s člankom 107. Ugovora. Komisija uvjetno smatra da je tim mjerama poduzetniku BASF omogućena selektivna prednost u obliku smanjenja porezne osnovice jer je pojedinačnim mjerama poboljšan njegov neto financijski položaj. Osim toga, Komisija smatra da je navedenim mjerama poduzetnik BASF stavljen u povoljniji položaj u odnosu na porezne obveznike u sličnoj činjeničnoj i pravnoj situaciji. S jedne strane, uvjetno je stajalište Komisije da je odobravanjem izuzeća poduzetniku BASF od oporezivanja „viška dobiti” nepravilno primijenjen članak 185. stavak 2. točka (b) BITC-a. Kao prvo, navedenim je mjerama tom poduzetniku preventivno i jednostrano odobreno izuzeće od oporezivanja dobiti koja nije uključena u poreznu osnovicu povezanog stranog društva u drugoj poreznoj jurisdikciji. Kao drugo, tim je mjerama primijenjen članak 185. stavak 2.  točka (b) BITC-a, odnosno odredba belgijskog poreznog prava kojom je kodificirano načelo nepristrane transakcije, iako u ovom slučaju nije bilo određivanja transfernih cijena za transakcije unutar grupe. Dakle, navedenim je mjerama poduzetniku BASF smanjena porezna osnovica iako u belgijskom poreznom pravu za to ne postoji pravna osnova. Stoga je njima poduzetnik BASF stavljen u povoljniji položaj u odnosu na sve ostale obveznike poreza na dobit u Belgiji, kod kojih se, prije svega i bez obzira na moguća zakonom propisana usklađenja, oporezuje računovodstvena dobit. S druge strane, čak i kad bi se članak 185. stavak 2. točka (b) BITC-a mogao smatrati osnovom za izuzeće dobiti navodno ostvarene zahvaljujući sinergiji i ekonomiji razmjera, što Komisija dovodi u pitanje, Komisija uvjetno smatra da su navedene mjere diskriminirajuće u korist poduzetnika BASF jer izuzeće od oporezivanja „viška dobiti” nije dostupno svim obveznicima poreza na dobit koji ostvare to što Belgija smatra „viškom dobiti”. Budući da zasad nisu valjano obrazložene, Komisija uvjetno smatra da je navedenim mjerama i činjenicom da su belgijska porezna tijela prihvatila godišnje porezne prijave poduzetnika BASF sastavljene na temelju tih mjera društvu BASF Antwerpen NV i grupi BASF dodijeljena državna potpora u smislu članka 107. stavka 1. Ugovora. Komisija dosad nije utvrdila nijedan razlog na temelju kojeg bi se navedene mjere mogle proglasiti spojivima s unutarnjim tržištem te stoga ozbiljno sumnja u spojivost tih mjera s unutarnjim tržištem. U skladu s člankom 16. Uredbe Vijeća (EU) 2015/1589 od primatelja se može zahtijevati povrat svake nezakonite potpore. TEKST DOPISA NA FRANCUSKOM Par la présente, la Commission a l’honneur d’informer la Belgique qu’après avoir examiné les informations transmises par vos autorités sur la mesure citée en objet, elle a décidé d’ouvrir la procédure prévue à l’article 108, paragraphe 2, du traité sur le fonctionnement de l’Union européenne (le «TFUE»). 1. PROCÉDURE (1) Le 11 janvier 2016, la Commission a adopté une décision négative assortie d’une injonction de récupération concernant la pratique des décisions anticipées relatives aux «bénéfices excédentaires» mise en œuvre par la Belgique de 2004 à 2014 (la «décision de 2016») (1). Dans la décision de 2016, la Commission concluait que cette pratique était constitutive d’un régime d’aides dans le cadre duquel les bénéficiaires d’une décision anticipée concernant leurs «bénéfices excédentaires» recevaient une aide d’État illégale et incompatible.  BASF Antwerpen NV («BASF Antwerpen») a bénéficié de cinq décisions anticipées relatives aux «bénéfices excédentaires» et a été identifiée par la Belgique comme une des bénéficiaires du régime d’aides allégué. À la suite de la décision de 2016, les autorités belges ont récupéré les impôts impayés auprès de BASF Antwerpen. (2) Le 14 février 2019, le Tribunal de l’Union européenne (le «Tribunal») a conclu que la Commission avait erronément considéré que la pratique des décisions anticipées relatives aux «bénéfices excédentaires» constituait un régime d’aides et il a annulé la décision de 2016, sans se prononcer sur l’existence d’une aide d’État illégale et incompatible dans chacune des décisions anticipées concernées. Le 24 avril 2019, la Commission a formé un pourvoi contre l’arrêt du Tribunal devant la Cour de justice de l’Union européenne (la «Cour de justice») (2). (3) Par lettre du 5 avril 2019, la Commission a demandé à la Belgique de lui communiquer les décisions anticipées relatives aux «bénéfices excédentaires» qu’elle n’avait pas encore transmises dans le cadre de la procédure ayant conduit à l’adoption de la décision de 2016. Elle a en outre informé la Belgique qu’elle avait des raisons de penser que les différentes décisions anticipées relatives aux «bénéfices excédentaires» octroyées par la Belgique entre 2004 et 2014, y compris celles octroyées à BASF Antwerpen, pouvaient être constitutives d’aides d’État illégales. La Commission a invité la Belgique à formuler ses observations. (4) Par lettre du 9 mai 2019, la Belgique a transmis à la Commission les décisions anticipées demandées et a expliqué pourquoi elle considérait qu’elles ne constituaient pas des aides d’État. 2. CONTEXTE FACTUEL ET JURIDIQUE 2. 1. Bénéficiaires des mesures contestées (5) BASF Antwerpen est basée à Anvers, en Belgique, et fait partie du groupe BASF (le «Groupe»), un groupe multinational qui exerce ses activités dans le secteur des produits chimiques et dont le siège est établi à Ludwigshafen, en Allemagne. En 2004, le Groupe a réalisé un chiffre d’affaires annuel de plus de 37,5 milliards d’EUR et employait plus de 80 000 personnes à travers le monde. (6) En 2004, BASF Antwerpen exploitait la deuxième plus grande installation de production de produits chimiques du Groupe et gérait, entre autres, une ligne de production de polyuréthane. Le polyuréthane est l’un des principaux produits chimiques produits par le Groupe. Il sert à de nombreuses applications dans un vaste éventail de produits (3).  En 2004, BASF Antwerpen a réalisé un chiffre d’affaires de 4,5 milliards d’EUR et employait 3 700 salariés. 2. 2. Les mesures contestées (7) Dans la présente décision, les «mesures contestées» se composent d’une part des décisions anticipées énumérées ci-après (les «décisions anticipées») et d’autre part de l’acceptation, par les autorités fiscales belges, des déclarations annuelles de l’impôt sur les sociétés établies par BASF Antwerpen sur la base de ces décisions anticipées, mesures par lesquelles lesdites autorités ont accordé une exonération des «bénéfices excédentaires» à BASF Antwerpen: — le 26 mai 2005, BASF Antwerpen a bénéficié d’une décision anticipée concernant ses «bénéfices excédentaires» en lien avec des investissements considérables dans une installation de production de diisocyanate de diphénylméthylène («MDI») et dans l’extension de cette dernière, pour une période de trois ans s’étendant de 2005 à 2008 (la «décision anticipée de 2005») (4). Dans la décision anticipée de 2005, le service de l’administration fiscale belge qui gère les décisions anticipées (le «Service des décisions anticipées») a établi que la différence entre la marge de contribution (c’est-à-dire les recettes moins les coûts variables) que BASF Antwerpen enregistrera dans ses comptes annuels suite à l’exploitation de la nouvelle installation de MDI, et une marge de contribution supposée de pleine concurrence «ajustée» pourrait être exonérée de l’impôt sur les sociétés en Belgique en tant que «bénéfices excédentaires», sur la base de l’article 185, paragraphe 2, point b), du code belge des impôts sur les revenus (le Code des impôts sur les revenus 1992, le «CIR») pour une période de 3 ans à compter de la date à laquelle la nouvelle installation de production de MDI serait opérationnelle, mais pas au-delà du 1er avril 2008. La décision anticipée de 2005 ne fait mention d’aucun montant spécifique à exonérer; — le 4 mai 2006, BASF Antwerpen a bénéficié d’une décision anticipée concernant ses «bénéfices excédentaires» en lien avec des investissements considérables dans la chaîne de production de l’acide acrylique et des polymères superabsorbants («SAP») et avec son extension (la «décision anticipée de 2006») (5). 