Vrijmetselarij der vrouwen
— Te Boulainvilliers? — Ja, mevrouw; op de buitenplaats van Z. E. zeer digt nabij Anteuil. Ziehier hoe het zich heeft toegedragen. Z. E. had M. Beyle laten ontbieden, M. Beyle heeft zich gehaast aan dit bevel te voldoen; maar onderweg is zijn paard, door het rammelen van eene met ijzer beladene kar geschrikt. M. Beyle is gevallen en heeft zich, in een rijtuig, naar Z.Exc. moeten laten brengen. — Maar zijne wonde? — Die heeft weinig te beduiden, mevrouw; eene kneuzing. .. ■ hoogstens eene verwrikking. — Ach! onverschillig! ik moet hem zien, zeide Amelia. — Zulks is gemakkelijk, antwoordde de knecht haastig, en zoo mevrouw eenigzins mogt twijfelen, of dat haar eenige ongerustheid mogt bijblijven, ben ik door Z. E. gelast, haar oogenblikkelijk naar M. Beyle te voeren. Een der rijtuigen van den minister staat beneden gereed. — The hese, mijn hoed, mijne shawl! — Mevrouw gaat uit? — Oogenblikkelijk: ik ga naar Boulainvilliers. Geef dan toch spoedig! — Zie daar, mevrouw. Amei.ia was in minder dan eene minuut gereed. — Zal ik mevrouw vergezellen? vraagde de kamenier. Op deze woorden kon de wit gedaste lakei eene beweging, die echter door de beide vrouwen onopgemerkt bleef, niet weerhouden. Neen, hernam Amelia, na een oogenblik nadenkcns. Zal mevrouw weer spoedig terug zijn F Ik weet zulks niet, ik ga naar mijn echtgenoot. De verwonderde Therese maakte eene buiging. Na verloop van eenige oogenblikken voerde een rijtuig Amei.ia met snelheid, in de rigting van het gehucht Boulainvilliers, heen. ^ Gedurende dien tijd, traden Philippe Beyle en de graaf d Ingrande, onkundig van hetgeen er voorviel, en arm in arm op den boulevard wandelende, het Café Anglais binnen, om daar het middagmaal te gebruiken. Deze partij, die eensklaps bij den graaf d'Ingrande opkwam en door hem voorgesteld werd, had voor beiden de aantrekkelijkheid van eenen oude vrijers maaltijd. Waarom hebben die, overigens zeer onschuldige, verstrooijingen altijd plaats buiten den kring der gewoonten? De hedendaagsche epicuristen, die de kunst verstaan zich tegelijk met de staatkunde, de industrie, het huisgezin en het vermaak bezig te houden, zouden ons dit kunnen zeggen. XXV. EEN WEL BERAAMD SCHELMSTUK. Een diner in het Café Anglais vereiseht eene verschijning in de loge eens schouwburgs of een rondgang in den Gercle. De graaf dTnguande en Philippe Reyle kenden al te wel het wetboek van het wereldsche leven, dan dat zij het beproefd zouden hebben, zich aan deze twee artikelen te onttrekken. Tegen elf ure stapten zij de Club binnen, met het oogmerk slechts om de zaal door te gaan, een paar handdrukken uit te deelen, er hunne handschoenen uit en weder aan te trekken en heen te gaan. Niets wijzer kon besloten worden, zoo als men ziet. Het toeval echter wilde, dat zij dien avond in eene kleine zaal gingen, waar gespeeld werd. Werktuigelijk nainen zij plaats aan eene speeltafel, rond welke mannen van een waarlijk verheven verstand, met eenige van die belagchelijke nietelingen, — die geene andere verdienste hebben, dan zich lagchend te ruïneren, al moesten zij op den eersten dag van armoede zich, onder het rooken van eene laatste cigaar, en het maken van eenen laatsten grijns, rustig eenen kogel door de hersens jagen, — ondereengemengd stonden. Philippe Beyle en de graaf d'Ingbande zaten naauwelijks neder, of het volgende gesprek tusschen een binnenkomende blonde krulkop en een rustende olympischen baard, nam een aanvang: Zult gij dan nooit stipt worden, Becheux? zeide de baard. Colombin , overlaad mij niet met verwijtingen; ik ken mijne fouten, hernam de krulkop. — Tusschen vijf en zes ure zoudt gij te Tortoni om mij komen. — Dat is waar. — En het is reeds elf ure. — Maar al te waar. Nu, maar dat is niet aangenaam.... zeide Colombin verwonderd. t Is zelfs hoogst onaangenaam, maar er zijn verzachtende omstandigheden, en ik verzoek die te mogen bepleiten. — Gij pleit dus, gij, Becheux? zeide een speler, zonder zich om te keeren. Ik zou kunnen pleiten, antwoordde Becheux , die door deze interpellatie beleedigd scheen; ik ben op de lijst der advokaten ingeschreven. Becheux advokaat? mompelden eenige personen, onder het opsteken hunner hoofden. Ja, mijne heeren, ja, zeide hij, terwijl hij eene deftige houding aannam en met zijn lorgnet speelde. — Heerlijk ! — Ongehoord! ! — Verrukkelijk!!! En de uitbarsting van een algemeen gelach overstemde deze schimpachtige uitroepen. Becheux werd 'rood; hij beproefde te glimlagchen, maar het gelukte hem niet. — Laat ons hooren! hernam Colombin, die medelijden met hem kreeg, welke zijn die verzachtende omstandigheden? — Neemt gij de gevallen van overmagt aan, zeide Becheux. — Wat is dat? — Bij voorbeeld, de opsluiting. — Wat! men zou u opgesloten gehouden hebben? — Gij zult liet hooren. — Attentie! meester Becheux gaat pleiten! riep dezelfde speler uit. — Ilc kwam tegen drie ure van het bosch van Bologne terug; gij ziet, dat ik volkomen den tijd had om vóór vijf ure te Tortoni aan te komen. Het weder was verrukkelijk.... — De lucht zuiver. — De vogelen lieten heerlijke concerten hooren. — Och, mijne heeren, gij valt mij altijd in de reden! riep Becheux. — Ga voort, zeide Colombin. — Ik besteeg Grippe-Soleil; gij moet Grippe-Soleil kennen ? — Neen, maar dat doet er niet toe. — Ik had hem in den draf gebragt, dat is de gang waarin hij uitmunt, hernam Becheux. — Zijne hand liet de leidsels los langs zijn paard neerhangen.. .. — 't Was op de grensscheiding van Auteuil en Boulainvilliers; sedert eenige oogenblikken dacht ik slechts aan mijne afspraak met Coi.ombin. Ik sprak tot mij zeiven: Coi.ombin wacht mij; laat ik omtrent hein niet achterlijk zijn. Eene afspraak is heilig. De koningen hebben geene andóre beleefdheid dan de naauwgezetheid. — Verduiveld ! dat is eene fraaije alleenspraak! — Alle vijf minuten raadpleegde ik mijn horologie.... dat een zeer fraai horologie is. .. . Hebt gij mijn horologie gezien? Ecu algemeen stilzwijgen. — Eensklaps.... — Ha! eindelijk komt het belangrijke! mompelde een der toehoorders. — Ik ontdek het pavilloen, dat die arme de Porqueval, mijn boezemvriend, voor zich had laten bouwen; de baron de Porqueval , die onlangs overleden is; Porquevat, .... weet gij ? — Voorts ? zeide Colombin. — Al de vensters waren gesloten; de voordeur stond half open. Ik verbeeld mij, dat het pavilloen te koop is. Ik bedenk mij dus niet lang, ik werp Toby mijne teugels toe; weet gij, Toby, hé? — Vervolgens? — Daarop treed ik de woning binnen, terwijl ik tot mij zeiven zeg : Zoo, zoo, wel dat is niet leelijk! waarom zou ik dat niet koopen ? Laat ons dat koopen ! Ik zal er met mijn vriend Colombin, met dien besten Colombin heen gaan. — Dank. — Zoo, zoo, Becheux heeft het pavilloen Porqueval gekocht! zeide een lid van de Club. — Geenszins! antwoordde Becheux, en ziedaar de plaats, waarvoor ik uwe gansche aandacht verzoek. — Mijne heeren, hij is wel degelijk een advokaat; ik herken hem aan die formule. — Becheux, onze aandacht is u vergund. — Zie hier. Als een schroomvallig kooper ga ik het pand rond, ik bezigtig den tuin; ik ontmoet niemand. De kelder was onder de stoep geplaatst; ik wil ook dezen in oogenschouw nemen. Ik ga er in. Er verliepen geene twee minuten dat ik met mijn lorgnet de vaten opnam, toen ik de deur zich hoorde sluiten. Ik was gevangen man. — Gevangen man! 1— Hum! dat draait op zijn Anna Redcliffe's uit. — Ik stond op het punt om te roepen, toen ik, de deur naderende, door de openingen, die het gegoten loofwerk afteekende raad eens wat P gewaar werd ? Mijne heeren, Becheux is niet slechts advokaat, hij is ook een romanschrijver; zie eens welk eene bekwaamheid in de rustpunten van zijn verhaal. — Dewijl hij zulks vordert, zeide pen speler, laat ons hem het antwoord verschaffen. I iaat ons hooren, Becheux wat werdt gij gewaar? — Een spook? — Een ridder met eenen helm met eenen rooden pluim, en een zwart vizier? — Een eenhoorn, die vlammen uitbraakte? — Neen, mijne heeren, ik zag eene vrouw, eene schoone vrouw, en die ik dadelijk erkende. — Daar had Becheux een buitenkansje! — Die ingebeelde gek! — Gij allen kent haar,. die ik gezien heb, mijne heeren. — Inderdaad? zeide Phillippe Beyle, die steeds met een buitengewoon geluk voortspeelde, op een schijnbaar onverschilligen toon. — En gij meer dan iemand, M. Beyle. — Och kom! schreeuwde men van alle kanten. — Waarde Becheux, zeide Colombin, indien gij volstrekt onbescheiden wilt zijn, verzwaar dan uwe fouten niet door lang te overwegen. Becheux, door deze opmerking getergd, vervolgde: — Zekerlijk, heeft het geluk een groot aandeel in mijne ontdekking; maar niettemin heeft zij hare waarde. Sedert eemgen tijd is er niemand onder u, die zich niet gevraagd heeft en nog vraagt; waar, voor den duivel, zich toch MarIanna verbergt? wat wordt er toch van Mauianna? Philippe Beyle maakte eene beweging; maar ging, schijnbaar rustig, voort met speelen, dat is te zeggen, met winnen. Nu, mijne heeren, Maeianna woont te Boulainvil- liers, waar zij op eene geheimzinnige wijze verborgen is in iict pavilloeu van mijn armen vriend Porqueval. Zoodra ik haar herkende, heb ik haar, door de deur heen, goeden dag gewenscht; zij is mij komen verlossen en heeft mij de stiptste geheimhouding aanbevolen En dat is de reden waarom ik heden, niet te Tortoni, op den bepaalden 'tijd, bij Colombin heb kunnen zijn. Becheux had geëindigd. Hij droogde zijn gezigt af en ontving met zedigheid de gelukwenschingen zijner toehoorders. De onrustige oplettendheid, waarmede Philippe dit verhaal had aangehoord, had hem niet belet, aanzienlijke winsten te doen, zoo aanzienlijk, dat het hem onmogelijk werd op eene voegelijke wijze de partij op te geven. Dien ten gevolge schreef Philippe een briefje aan Ameïja , ten einde haar te verwittigen, dat een gewigtig werk hem aan het ministerie ophield, en hem waarschijnlijk zou noodzaken, daar den nacht door te brengen. Vervolgens begon hij weder te spelen. Weldra wendde zich de fortuin, met de snelheid en onbeschaamdheid eenér coquette, tot een anderen gunsteling. Van Philippe ging zij over op Becheux. Becheux werd volle erfgenaam van Philippe, die, na nog gedurende eenigen tijd volgehouden te hebben, er met een verlies van duizend louis afkwam. Nu mogt hij wel opstaan. t Zou zoo vijf ure in den morgen slaan. Philippe stelde M. Becheux een visitekaartje ter hand, op welks rug hij in potlood geschreven had: n Goed voor duizend lonis, die ik van middag zal betalen." Maar, mijn waarde, zeide Becheux, die zich haastte te toonen, dat hij zijne wereld kende, ik neem slechts uw woord aan. Neem uwe kaart terug. Ik kan binnen weinige uren sterven. Mijn leedwezen zou levendig genoeg zijn, om mij mijne schuldvordering te doen vergeten. Gij zijt een galant man, zulks is bekend, antwoordde Philippe; maar sta mij toe, bij deze gelegenheid, naar mijne gewoonte te handelen. Zoodra Philippe en de graaf zich alleen, op den boulevard, bevonden, zeide de eerste: Op dit oogenblik kom ik ongeveer vier honderd louis te kort om mijne schuld aan M. Becheux te betalen. — Dat is eene bagatel! antwoordde de graaf. Wacht mij ten uwent, mijn waarde. Zij scheidden van elkander. De ijraaf ging den kant van de voorstad Montmartre op, terwijl Philippe, ontevreden over zijnen nacht en over zich zeiven, zich haastte zijne woning weder te bereiken. Groot was zijne verwondering, toen hij, eene voorkamer doorgaande, zijn bediende Jean, in eenen diepen slaap, in oenen armstoel zag liggen. In zijne nabijheid wierp eene fakkel haar laatste schijnsel, dat reeds niet meer met den dageraad kon worstelen. — De arme jongen zal op mij gewacht hebben, dacht hij. Hij riep: — Jean! — Mijnheer! zeide deze, plotseling ontwakende. — Gij zijt dan niet naar bed gegaan? — Mijnheer gelieve mij te verschoonen, antwoordde de knecht, terwijl hij zijne oogen wreef, ik weet op dit oogenblik nog niet wel, waar ik ben. — Gij zijt in de voorkamer, en het is zes ure in den morgen, zeide Philippe , glimlagchend. — 't Is mij voldoende dat mijnheer het zegt, om het te gelooven. — Roep uwe gedachten bij elkander. — Daar zijn ze, mijnheer, daar zijn ze allen. — Ik heb gisteren een lakei gezonden. — Een lakei? herhaalde Jean, met verbazing. — Herinnert gij u zulks? — Mijnheer wilt zeggen: twee lakeijen. — Hoe? — Dien van des namiddags, en dien van 's nachts te twaalf ure. Philippe greep den arm van Jean en schudde hem op eene ruwe wijze. — Kom aan ! zult gij eindelijk wakker worden ? — Ja, mijnheer, zeide Jean verschrikt. — Ik vraag, of er gisteren iemand van mijnentwege gekomen is? — Van uwentwege, ja, mijnheer. Met een rijtuig. — Och neen! slaapkop met een briefje. — Een briefje, dat is waar. Hij is gekomen met een briefje; ik had zulks vergeten. — Voor mevrouw ? — Voor mevrouw, ja, mijnheer. Ik heb het aangenomen. — En gij hebt dadelijk dit briefje aan mijne vrouw ter hand gesteld, niet waar? Nu zag Jean zijnen meester met eene uitdrukking aan, die niets van den slaap, maar veel van de volslagenste verbazing had. — Of ik dat briefje aan uwe.... aan mevrouw heb overgegeven? stamelde hij. — Zult gij antwoorden? — Maar mijnheer weet wel, dat.... — Ik weet niets, zeide Philippe ongeduldig, hebt gij dat briefje aan mevrouw gegeven, ja of neen? — Ik heb het aan de kamenier gegeven, antwoordde Jean. — Dat komt op hetzelfde neer. Ga rusten. — Ik dank mijnheer, ik ga hem gehoorzamen. En Jean ging heen met zulke gebaren en blikken, dat Philippe daardoor eenigermate de volheid van diens verstand in twijfel trok. Nadat Philippe zooveel mogelijk de wanorde in zijne kleeding en zijn gelaat, die het kenmerk van eenen slapeloos doorgebragteii nacht droegen, had hersteld, ging hij op zijne teenen, tot aan den drempel van de kamer van Amelia. Geen gerucht kondigde hem haar ontwaken aan. Hij vooronderstelde, dat zij, gedwarsboomd, door zijn wegblijven en misschien zelfs na lang gewacht te hebben, eerst zeer laat ter rust was gegaan. Philippe wilde eenen slaap, die reeds door zijne schuld gestoord was, niet afbreken. Eerst na verloop van twee uren besloot hij, in hare kamer te gaan. Zij was er niet. Het bed was onaangeroerd. XXVI. HET SCHELMSTUK GELUKT. JPhilippe ondërvond eene van die geweldige omkeeringen, die een eersten rimpel op het gelaat van den menseh teekenen. Hij zag op een gueridon het door hem gezondene briefje. Hij maakte er zich meester van. Het was nog ongeopend. Philippe deed, doelloos, eenige schreden door zijne kamer; de schreden van een mensch, wiens zinnen begoocheld zijn. Vijf minuten daarna schelde hij. Hij was gaan zitten, hij hield zich alsof hij eene revue las. 't Was Therese, die binnen kwam. Toen zij Philippe zag, ontsnapte haar een uitroep van verrassing. — Ha! riep zij, mijnheer is dus niet in gevaar! wat ben ik in mijn schik! — In gevaar? Waarom dacht gij, dat ik in gevaar was? vraagde hij. De kamenier bleef met open mond staan. — Spreek , Therese ! — 't Is omdat men.... gisteren.... — Welnu, gisteren? — Uit naam van mijnheer is gekomen. — Men is komen zeggen, dat ik in gevaar was? — Niet in gevaar, maar lijdend, antwoordde de kamenier. — Lijdend ? — Ten gevolge van uwen val van het paard. En, inderdaad, mijnheer ziet er nog zeer bleek uit. — Ga voort, Therese ; 't geen ge mij vertelt wekt mijne belangstelling op; ik ben er overigens op gezet om te weten, hoe mijne boodschap gedaan is. Men is dus gisteren gekomen. Hoe laat? — Ongeveer te vier ure in den namiddag. — 's Namiddags, 't Is wel. Gij waart er ongetwijfeld bij ? — Ja, mijnheer. — Wie is er gekomen? — Een bediende in de liverei van den minister. Philippe bedwong zich. — In de liverei van den minister; gij zijt daar zeker van? — O, ja, mijnheer, des te zekerder, dewijl hij met een rijtuig van den minister is gekomen. — Ha! Men zou zeggen, dat mijnheer met al die omstandigheden onbekend is. — Neen, zekerlijk: maar ik vrees, dat men te ver gegaan is..... dat men ten onregte mijne vrouw heeft doen ontstellen. Gij hebt dien bediende verstaan, wat heeft hij gezegd? Hij heeft gezegd, dat mijnheer, terwijl hij zich naar het buitengoed van den minister begaf, van het paard is gevallen; maar dat het weinig beteekende; dat overigens, zoo mevrouw niet wist, hoe te handelen, de minister haar een zijner rijtuigen zond, dat order had haar onmiddelijk naar mijnheer te brengen. — Dat versta ik... naar mij... ja, Therese, maar dai is niet alles. — Wat dan? — Mevrouw ... wat heeft mevrouw gedaan ? — Met eenen sprong was zij van hier in het rijtuig. — Zij is vertrokken? — Dat zou ik gelooven! — Waarheen...? vraagde Philippe, die naauwelijks adem kon halen. — Wacht eens; ik herinner mij zulks niet meer — Denk wel na. — Ha! naar Boulainvilliers ja, Boulainvilliers, .... daar is het! — 1 herese , men stikt hier bijna. Zet dat venster open. Philippe had in dit oogenblik den moed en de kracht om zich den verschrikkelijksten dwang op te leggen, ten einde voor zijne bedienden de bijna onteerende aanslagen tot zulk eene opzienbarende schaking te verbergen. Therese zag hem, onbeweeglijk aan. — Mijnheer heeft misschien niet wel gedaan van zoo schielijk terug te keeren, zeide zij; en ik begrijp niet, hoe mevrouw mijnheer, bij den toestand, waarin hij verkeert, niet vergezeld heeft. — Gij kunt u verwijderen, Therese; ik weet alles wat ik wilde weten. De kamenier gehoorzaamde, hij riep haar terug. - ïk wacht M. den graal d In grande, zeide hij, waarschuw Jean, ten einde bij hem in mijne spreekkamer leide, ingeval ik nog niet terug mogt zijn. — Wat! mijnheer wil uitgaan? Op dit oogenblik! Mijnheer gebruikt zijne gedachten niet! hernam Therese. — Ga. Vervolgens stoncl hij op. Er deed zich eene hoop bij hem op. In weerwil van het vroege uur, snelde hij naar de markie- zin de Pressigny ; maar 't was om te vernemen, dat zij den vorigen dag naar liet land was vertrokken. Toen Philippe zijne eenige hoop ontvallen was, moest hij, tegen wil en dank, op het vermoeden, dat bij hem, onder het verhoor van Therese, was ontstaan, terugkomen. Zijne vrouw was het slagtoffer van een, door Ma manna ontworpen, schelmstuk geworden. Te Boulainvilliers woonde Marianna, derwaarts had men Amelia gelokt. Hieraan te twijfelen was bijna onmogelijk. Toen hij te huis kwam, vond hij den graaf dIngrande, die op hem wachtte. De graaf sloeg een blik van verwondering op Philippe en zeide tot hem: — Gij veroudert, mijn waarde. Ik verouderen? mompelde Philippe. — Nu, ja, keer u maar eens naar dien spiegel; gij zijt zoo bleek als de dood. Schoonzoon, ik zou u niet aanraden, dikwijls uwe nachten met spelen door te brengen. Zie, daar breng ik u uwe vier honderd louis. — Ik, dank u. Die jonge lui van den tegenwoordigen tijd! Geen vuur, geen temperament meer. 't Is onbegrijpelijk. Zie mij, beschouw u zeiven. — Ja, de vermoeijenis Daar! hebt gij dit gekocht? zeide de graaf, terwijl hij zijn lorgnet op een schilderstukje rigtte. Wat? Dien Corot. Ik had er over twee maanden op geboden v00r voor iemand, 't Is een zeer frisch stuk; wat verwaarloosd. A propos.... Hij wendde zich tot Philippe. — Ik wil Amelia omhelzen. Philippe verzette geen voetstap. — Als wij bij haar gingen, zeide de graal, terwijl hij naar de deur stapte. Philippe stak zijne hand uit, om hem tegen te houden. — Ha! zeidé de graaf, zij is uitgegaan ? — Ja. — Nu reeds? Eenige godsdienstige verrigting, ongetwijfeld. Ik zal op hare terugkomst wachten. Jean zal wel voor een ontbijt voor mij zorgen. Zonder onbescheidenheid, wat hebt gij voor dien Corot betaald P — Gij zult.... hare terugkomst.... afwachten ? — Hindert u dat? hernam de graaf. Gij ziet er van morgen ontsteld uit. Ik heb zulks opgemerkt, toen gij binnenkwaamt. De deur der kamer werd open gedaan. Therese verscheen. — Mijnheer.... zeide zij, met ontsteltenis. — Wat is er? Ik wil niemand te spraak staan! riep Piiilippe, die gelukkig was, dat hij zijne verlegenheid onder een uitval van ongeduld kon verbergen. De graaf gaf het meisje een wenk om te spreken. — 'tls geen bezoek, mijnheer, 'tis wel wat anders! zeide Therese op eenen geheimzinnigen toon. 1— Nu dan, ik hoor naar u. — Mevrouw de gravin d'Ingiiande is te Parijs aangekomen. Naauwelijks is zij aan haar hotel afgestapt, of zij zendt een harer bedienden, om mevrouw te laten weten, dat zij haar wacht, — Mevrouw dTngrande te Parijs! riep Philippe. — Daar is niets vreemds in gelegen, hernam de graaf, die hem gadesloeg. — Gij hebt gelijk, stamelde Phiijppe. De graaf voegde er bij: — En zij verlangt hare dochter te zien; dat is ook zeer eenvoudig; dat is ... net zooals ik. — Wat moet ik den lakei antwoorden? vraagde Therese, terwijl zij beurtelings de beide mannen aanzag. Daar geen van beiden het woord opvatte, vervolgde zij " 13 — Wil mijnheer, dat ik zal zeggen, dat zij niet in Parijs is? — Neen! riep Philippe ; ik wacht mevrouw ieder oogenblik. De graaf d'Ingrande zond, met eenen wenk, de kamenier weg. Zoodra de deur achter haar digfc was, stapte hij naar Philippe toe en sprak slechts deze woorden tot hem: — Waar is mijne dochter? — M. de graaf.... — Antwoord, waar is zij? Uw ontsteld gelaat, uwe afgebrokene woorden, doen mij eenig onheil voorspellen. — Nu, ja, zeide Philippe, een onheil over haar zoo als over mij. — Ik dacht zulks wel. — Men heeft zich, gedurende mijne afwezigheid, van uitvlugten bediend, om Amelia weg te voeren. — Wanneer? vraagde de graaf verplet. — Gisteren. — Wie? — Eene vrouw. — Philippe, gij zijt gek. — 'tls waar; ik moest zeggen een daemon, dewijl het Marianna betreft. — De zangeres Marianna ? — J a. — Zij, die uwe maïtres was? — Dezelfde, en die mij heden, mijne vroegere grillen op eene wreede wijze doet ontgelden. — In 'shemels naam, verklaar u nader! zeide de graaf; met welk oogmerk vooronderstelt gij, dat zij mijne dochter heeft laten wegvoeren? — Ik weet het niet. — Gelooft gij, dat er wezentlijk gevaar bestaat ? — Ik geloof aan alles, zoodra ik den vinger van Marianna bespeur. — Wat denkt gij aan te vangen? Een ongehoord toeval heeft mij op liet spoor van deze schaking gebragfc. Herinnert gij u de door M. Becheux in de Club vertelde historie? — Neen. Daaraan ligt niets gelegen. Aan die geschiedenis, hoe belagchelijk die ook zij, heb ik het te danken, dat ik het verblijf van Maeianna weet. — Gij weet hetzelve? riep de graaf d'Ingeande uit; maar laat ons dan, laat ons oogenblikkelijk vertrekken ! Dergelijke schaking heeft meer van een grap dan van eene misdaad. Laat ons naar die vrouw gaan. — 't Zij zoo, M. de graaf. — Daar ze gewoon is aan de slenters van het theater, zal ze die op het werkelijk leven hebben willen toepassen, 'tls onmogelijk, dat hare onvoorzigtigheid haar, op dezen stond, niet berouwt. Philippe schudde met zijn hoofd. — Gij kent Mafuanna niet, zeide hij. Binnen weinige oogenblikken waren Philippe en de graaf, dank zij een uitmuntend span paarden, voor het door M. Becheux aangewezen pavilloen. tWas een van die ligte en bevallige bouwingen, zoo als men er een zeer groot aantal in de omstreken van Parijs aantreft. Opgetrokken in een uur van weelde, en verlaten in de eerste dagen van tegenspoed, worden die bouwkunstige improvisatiën, die kunststukken van kwistige ijdelheid, geheel en al voor een derde hunner waarde door lage winstbejagers, of door berouwhebbende Madelena's, die een wijkplaats, met moestuin, hof en aanhoorigheden opsporen, gekocht. Philippe en de graaf droegen zorg hun rijtuig op zekeren afstand achter te laten. Op het geluid van eene schel, kwam eene boerin te voorschijn. — Wij zijn de personen, die mevrouw wacht, zeide Phi- uppe, op zulk eenen bevestigenden toon, dat iedere vraag om verklaring overbodig zou geweest zijn. De boerin vond dan daartegen ook niets in te brengen. Zij stapten voort naar het huis, alsof zij er de meest bekenden waren. Geen van beiden verwonderde zich over de gemakkelijkheid, waarmede men hun den toegang tot een verblijf, waar het, vooral dien dag, natuurlijk was, eene dubbele mate van voorzorg te verwachten, vrij liet. Zij waren al te zeer opgewonden om stil te staan bij omstandigheden, die eenen onverschilligen zouden getroffen hebben. Zij stapten de stoep over. Philippe zeide tot zijn schoonvader: M. de graaf het is raadzaam en zelfs voorzigtig, dat gij mij hier wacht. Het gesprek, dat ik met Mauianna ga voeren is beslissend en moet zonder getuigen plaats hebben. Dat is ten minste mijn gevoelen. De kennis, die gij van het karakter dezer vrouw hebt, stelt u beter dan mij in staat om over de keus der aan te wendene middelen te beslissen. Ik zal mij naar uwe onderrigtingen gedragen. nu) hernam Phit.ippe, indien ik binnen een half uur niet in dit voorhuis van boven ben terug gekomen, dan zal uwe tusschenkomst noodzakelijk, uw gezag onmisbaar zijn. — Ik zal wachten zeide de graaf. Philippe Beyle snelde naar den trap van de eerste verdieping. De deur van eene zaal stond half open. Hij stootte die geheel open en bevond zich in de tegenwoordigheid van Mauianna. De omstandigheden begunstigden hem op eene beslissende wijze- •• Mauianna gaf een gil en trad achteruit, toen zij hem bemerkte. . — Gij, in mijn verblijf! zeide zij, gij! gij! — Geene ruchtbaarheid, mevrouw, dat is vergeefs en zou zelfs gevaarlijk kunnen worden. Geen geweld, geloof mij. Laat ons beiden alleen blijven. Gij weet, waarom ik hier komP — Gij vergeet .... — Kom, laat ons geen tijd verliezen! 't Is nu geen oogenblik van wraakoefening. — Kort en goed! Wat wilt gij dan? — Ik wil mijne vrouw. Marianna beschouwde hem van het hoofd tot de voeten, en haar arm strekte zich uit naar eene tafelschel, die onder haar bereik stond. Maar voordat zij schelde, omknelde de hand van Phit.ippe Marianna's arm. Zij sprak binnen 's monds : — 'tls waar; ik vergat uwe manier van handelen. Hij liet het gewricht harer hand los, en zij ging, met eene schijnbare kalmte, op eenen divan zitten. — Hebt gij mijn verstaan? zeide hij tot haar. — Ja. — Waar is zij ? — Nogmaals? zeide Marianna, terwijl zij hare schouders ophaalde. — Bewimpel niet: ik weet alles. — Een gezegde om te verschrikken. — Om te straffen! — Mijnheer ! — Ik bekommer er mij weinig om, dat ik uwe waardigheid kwets, 't Is thans niet om uwe waardigheid te doen. Ik moet Amelia hebben. •—Wat gemeens bestaat er tusschen uwe vrouw en mij? — Zij is in eenen strik gevallen, dien gij haar gespannen hebt. — Een strik? — Denk wel wat gij doet. Gij speelt een spel, dat voor u gevaarlijk kan worden. Zoo ik eerst hierheen gesneld ben, moet gij mij zulks dauk weten, want ik zou mij eenvoudig tot het geregt hebben kunnen wenden. Ik heb zulks niet gedaan, uithoofde ik u eenigermate ontzag. — Goedertierenheid! zeide Maeianna spottend. -— Neen medelijden, dart is te zeggen, dat, wat men verschuldigd is aan zinneloozen, aan vrouwen, die aan kuren onderhevig zijn.... — O, gij zijt onvoorzigtig mij op die wijze aan te spreken ! riep zij met oogen vol van een donker vuur. — Kom, herstel u toch! Vertoon u zoo als gij zijt! Leg dat bedriegelijke kleed af, dat aan uw leest zoo slecht past! Voor eenen haat als de uwe geene kinderachtige middelen. Zie, gebruik ik list? Maak ik zulk een omslag omtrent u? Foei ! Kruip niet meer zoo als de adders, spring en sla toe zoo als de leeuwinnen. — Ik zal mij dien raad herinneren, wanneer het tijd zal zijn, zeide zij binnen 's monds. Philippe keek op de pendule en zeide: — Binnen twee uren moet mijne vrouw in mijn huis zijn. — Op wien rekent gij daaromtrent? — Op u, in de eerste plaats, en, zoo gij in gebreke blijft.... — Zoo ik in gebreke blijf, op den procureur des konings, niet waar ? Dat wilt gij immers zeggen ? — Neen, mevrouw, ik weet dat gij, door uwe betrekkingen, tot eene zekere hoogte, aan de tegen u gerigte instructie, kunt ontsnappen. — Door mijne betrekkingen? — Kom, laat ons open kaart spelen. Er bestaat opentlijk in Parijs, in den tijd waarin wij leven, eene vereeniging van vrouwen, die dwaas genoeg zijn om haren wil, of liever hare grillen tegenover het gezag der wetten te stellen. Amelia is heden een van de slagtoffers dier snoode regtbank. — Maar welke betrekking ? .... — Geene, zoo gij wilt. Vooronderstel, dat ik u eenen droom vertel. Wel nu, ik zegu: door uwe bemoeijingen zit Amelia eigendunkelijk opgesloten, door uwe bemoeijingen moet zij der vrijheid weergegeven worden. Marianna zweeg, alsof zij door dit gesprek vermoeid was. — Ik heb een beroep op uw verstand willen doen, hernam Philippe; thans mogen de onheilen, die staan te gebeuren, op uw hoofd nederkomen ! Niet slechts u, de geheele Vrijmetselarij der Vrouwen ga ik treffen. -- De Vrijmetselarij der Vrouwen! herhaalde zij, terwijl zij zich moeite aandeed om de vreugd, die deze bekentenis haar veroorzaakte, te verbergen. Ja, riep Philippe, dat is te zeggen, een strafwaardig verbond, eene bespottelijkheid, eene wandrochtelijkheid. Waan niet, dat mijne bedreiging ijdel is. Gij kent mij, ik drijf mijne plannen tot het uiterste door. Ik zal de Vrijmetselarij der Vrouwen verklagen. Ik zal haar niet bij den procureur des konings verklagen, ik zal hooger gaan. Een algemeene secretaris van het ministerie van buitenlandsche zaken is geen onbeduidend wezen; men hoort naar hem; men zal mij hooien. Ik zal de. grootste namen, vermengd onder die van de laagste volksklassen, laten zien. Al die namen zijn mij bekend , ik heb de lijst er van. Mijn plan voor den veldtogt is in gereedheid; ik ga de plaats uwer geheime bijeenkomsten en de vier straten, die er heen leiden, omsingelen. Eene oranjerie leidt naar de zaal dier bijeenkomsten; men zal er bewijzen, kenteekenen vinden, 't Zal opspraak maken, ik waarschuw u, want ik ben tot alles besloten. Ik stel zelfs op den voorgrond, dat de overheden tot wie ik mij zal wenden, dat de prefect van politie, dat de minister van justitie zich onthouden er ruchtbaarheid aan te geven; ik neem aan, dat uwe stichting bescherming vindt tot aan den voet des troons; ik zal mij op het publiek beroepen. Om tot hetzelve door te dringen, zullen alle middelen mij goed zijn: dagbladen, memoriën, bekendmakingen, boeken. Ik heb talrijke vriendschappelijke betrekkingen, ik zal hun aller belangstel- ling in mijne zaak opwekken. Mijne stem zal gehoord worden. Ik tart al uwe middelen uit om mij te doen zwijgen. Ik zal uwe lage geheimzinnigheden, uwe belagchelijke plegtigheden aan het daglicht brengen; ik zal u omverwerpen, verstaat gij ? ik zal u omverwerpen. — Gij wijkt van uw punt af — Neen, want gij zijt bleek en gij beeft. — Ik. — Overweeg wel, zeide Philippe. Eene inbeslagneming van een en persoon wordt streng gestraft; uwe wraak zal, met denzelfden slag, uw geheele genootschap treffen. Mahianna stond op. — Is dat alles, wat gij mij te zeggen hebt? vraagde zij op eenen koelen toon. — Neen. Ik heb er nog een woord bij te voegen. Hij kwam nader bij haar en zeide, terwijl hij een vlammenden blik op haar vestigde: — Gij hebt Amelia durven aanraken. Ik zou alles vergeten hebben, behalve dat. Het gesprek, dat wij daar even met elkander gehouden hebben, zal waarschijnlijk het laatste zijn: prent het diep in uw geheugen. Onthoud vooral dit goed: binnen twee uren zal Amelia in mijne woning zijn, of het geheim der Vrijmetselarij , zal aan de vier winden van Parijs prijs gegeven worden. Na deze verklaring ging Philippe Beyle heen. Beneden aan den trap vond hij den graaf d'Ingeande , die op hem wachtte. Toen Maeianna zich wel verzekerd had, dat de deur van het pavilloen weder achter hen gesloten was, schoof zij een gordijn weg, waar achter vier vrouwen waren. Deze vier vrouwen behoorden tot de Vrijmetselarij. Zij waren de gravin ü'Arcet en de dames Guillermy , Flachat en Peur and. Zij waren getuige geweest van het tooneel, dat wij zoo even vermeld hebben. Wel nu? zeide Marianna, terwijl zij haar allen beurtelings aanzag. Mevrouw Beyle heeft ons verraden, mompelde de gravin d'Arcet. — Laat ons nu beneden bij haar gaan, hernam Makianna, wier oogen van zegepraal schitterden. XXVII. EEN TWEEDE DUÖL. De lezer zal begrepen hebben, dat Amelia indirdaad in de strikken van Marianna was gevallen. Moeten wij al de middelen, door dezo. aangewend, openbaren? Is er niet genoeg gezegd, op welke tallooze verstandhoudingen de Vrijmetselarij der Vrouwen in alle plaatsen rekenen kon. Is het noodig, b. v., te doen verstaan, dat het verhaal van Becheux eene afgesprokene en voorgesehrevene zaak was. Toen Amelia in het pavilloen van Boulainvilliers was aangekomen", had men haar in eene zaal van de bovenste verdieping geleid, waar zij zich in tegenwoordigheid van mevrouw Gutt.lermy , de gravin d'Arcet , en de dames Flachat en Feu,rand bevond. Zij herkende dezen terstond en de vrees sloeg haar om het hart. — Mevrouwen, gelief mij te zeggen, waar ik ben? vraagde zij. — Gij zijt onder onze bewaring, antwoordde de gravin d'Arcet haar. — Maar mijn echtgenoot ? die val ? — Men heeft dat middel moeten bezigen, om u herwaarts te leiden. — Ik ben dus niet bij den minister P zeide Amelia met verwondering. — Gij zijt bij eene onzer zusters. — Bij welke? — Gij zult het weldra vernemen. — Mevrouwen, mevrouwen, wat beteekent dat? Waarom heeft men mij misleid P Is het een spel ? Neem mijne ongerustheid weg, bid ik u. — In ons midden hebt gij niets te vreezen, zeide mevrouw Guillermy. — Onverschillig! Men heeft zich van eenen leugen bediend, om mij in dit huis te lokken; ik kan, ik mag er niet blijven. — Mijn lieve kind, zeide de gravin d'Arcet, uw wil houdt op enkel u toe te behooren, ten minste voor eenige oogenblikken; want wij handelen in naam der Vrijmetselarij. Dit woord deed het bloed in de aderen van Amelia verstijven. — Der Vrijmetselarij stamelde zij zacht. — Hoewel gij eerst pas in onze orde getreden zijt, is u de voorzigtigheid onzer raadsbesluiten niet onbekend, zoo min als de geest, van wijsheid, die onze daden bestuurt. U zelve te verontrusten is dus ons te beleedigen. — Maar waarom omwegen ? waarom geweld ? Zou ik op de roepstem onzer vereeniging niet gewillig toegesneld zijn ? — Alles zal u verklaard worden, zeide mevrouw Eereand met zachtheid. — Ik beroep mij op de grootmeesteres. — Hare magtiging is hier nutteloos. Iedere zuster heeft het regt, ons ten getale van vier op te eisschen, zonder daartoe onze verantwoordelijkheid te verpanden. — Wie heeft u opgeëischt? vraagde Amelia. De vier vrouwen bewaarden het stilzwijgen. — Ik ben dus uwe gevangene? hernam zij. — Voor weinig tijds. — Mijn echtgenoot kan zich over mijn afzijn verwonderen. — Wij hebben aan alles gedacht; stel dus die bedenking uit uw hoofd. — 'tIs wel, zeide Amelia, ik ben in uwe magt, ik zal mijne bevrijding aan uw goedvinden overlaten. Toen Amelia zich alleen bevond, poogde zij het geheimzinnige, dat haar omringde, te doorgronden. Hare eerste gedachte was deze: zou Philippje het geheim, dat zij hem had toevertrouwd, reeds verraden hebben? Zou hij, op hetzelfde oogenblik, waarin zij voor hem duizend worstelingen, duizend wroegingen doorstond, op het uur, waarin zij, om hem te redden, jegens haar christelijk geloof meineedig was geworden, onbedachtzaam en met minachting, zijne onvoorzigtigheid of twijfelzucht hebben laten verlokken? — Wie weet, of men hem niet denzelfden strik spant als mij! zeide zij tot zich zelve: en zoo hij er in valt, welke zware rekenschap omtrent mijnen misslag zal de Vrijmetselarij niet van mij vorderen? Th deze mijmering verdiepte zij zich meer dan een uur. Het vertrek, waarin Amelia was opgesloten, behoorde, zooals wij gezegd hebben, tot de benedenste verdieping. Een raam, aan hetwelk zeer kort geleden ijzeren spijlen waren aangebragt, zag uit op eene binnenplaats. Het meublement was eenvoudig; aan de eene zijde eene bibliotheek, aan de andere een rek met eene volledige wapenrusting. Dit wapenrek in het huis eener vrouw was eene genoegzaam beteekenende bijzonderheid, om de aandacht van Amelia tot zich te trekken. Een vermoeden kwam, op het gezigt dezer wapens, bij haar op. Was zij, inderdaad, wel in de woning eener vrouw? Maar deze verdenking verdween bij de herinnering aan de achtenswaardigheid van mevrouw Ferrand en van de drie andere vrouwen, die zich tot hare bewaaksters hadden opgeworpen. Niettemin onderzocht zij op het naauwkeurigst deze wapenen, die op de heerlijkste en kunstigste wijze bewerkt waren. Eensklaps stond zij, verwonderd, stil bij een geslachtwapen, hetwelk zij voor dat der familie de Tremeleu erkende. Een ponjaard, dien zij uit de schede trok, toonde haar eveneens de naamletters van Iréneüs. Die naam, welke zich onverwachts, op dusdanige plaats en onder zulke omstandigheden aan haar vertoonde, stemde haar tot zwaarmoedige overpeinzingen. — Hij was de echtgenoot, die mijne moeder voor mij bestemde, dacht Ameua; hij behoorde tot denzelfden rang als ik. Met hem, zou mijn leven, op eene stille en waardige wijze, zonder hevige driften, maar ook zonder wroeging, heengevloeid zijn. Ik heb den moederlijken wil miskend. God straft er mij om. De. dag ging voorbij, zonder de bevrijding van Amelïa te bewerken; eene slaapkamer grensde aan het vertrek waarin zij gevangen gehouden werd. Zij bragt er den nacht in door. Men had haar eene kamerjuffer of liever eene bewaakster toegevoegd. Den volgenden dag, tegen den middag, op het oogenblik, dat hare ongerustheid van een meer somberen aard werd, hoorde zij een gedruisch van voetstappen. Yijf vrouwen traden binnen. De eerste scheen het minst aangedaan; Amei.ia herkende haar, 't was Marianna. Beiden wisselden eenen langdurigen en doordringenden blik. — Mevrouw, zeide Marianna, gij zijt vrij. Zulk een besluit was niet zonder lange en rijpe overwegingen genomen. De door Phiijppe Beyle aangevoerde bewijsgronden, zijne oogmerken, zijne welbekende wilskracht, dat alles was ter sprake gebragt en tegen de plannen van Marianna in de weegschaal gelegd. Haar wraak plan had moeten onderdoen voor het belang van de Vrijmetselarij der Vrouwen. Op deze onverwachte woorden bleef Amelia onbeweeglijk en besluiteloos. -— Zoo ik thans vrij ben, waarom was ik straks gevangen ? zeide zij eindelijk; mijne bevrijding verwondert mij even sterk als mijne gevangenneming. — 't Staat aan uw geweten u te antwoorden, voegde Marianna haar toe. Amelia keerde zich naar de andere vrouwen, die haar met eene opregte uitdrukking van treurigheid gadesloegen. — En gij, mevrouwen, zult gij u duidelijker verklaren? vraagde zij dezen. — Gij hebt onze vereeniging verraden, mompelde mevrouw Eerrand. — Beroept gij u, deswege, op de getuigenis van mevrouw ? zeide zij, terwijl zij Marianna , door eene minachtende beweging met haar hoofd, aanduidde. — Neen. — Waar zijn dan de bewijzen voor uwe beschuldiging? — Uw echtgenoot gaat zoo even van hier. — Philippe ! riep zij met den grootsten angst uit. — Hij heeft gesproken en zijne woorden zijn door ons gehoord geworden. — Dat is onmogelijk ! — Mevrouw onze smart evenaart de uwe. — Dat is een nieuwe strik. Philippe heeft niet kunnen spreken. Voor't overige, wat zou hij hebben kunnen zeggen? Marianna glimlachte koeltjes en antwoordde: — Waartoe is het noodig, u zoo zeer te verontrusten, zoo gij onschuldig zijt? Stel die onderwerpen ter zijde. De vrijheid is u teruggegeven; waarom maakt gij er geen gebruik van ? — Gij hebt gelijk, zeide Amelia, na eenige oogenblik- ken gezwegen te hebben; ik zal mij voor de Vrijmetselarij der Vrouwen regtvaardigen, maar vooraf moet ik u alleen spreken, zelfs op dit oogenblik. Staat gij zulks toe, mevrouwen ! — Onze rol is geëindigd, zeide de gravin d'Arcet, terwijl zij, door hare zwijgende vriendinnen gevolgd, heenging. Toen Amei.ia zeker was, dat zij vertrokken waren, ging zij weder voor Marianna staan. — Legt gij het op het leven van Philippe of op het mijne toe? vraagde zij haar. — Ik wil niemands leven, antwoordde Marianna. — Uw haat moet echter een besluit nemen en eene keus doen tusschen hem en mij. Ik ben, op mijne beurt moede, u onophoudelijk op mijn pad te ontmoeten. Uwe hardnekkigheid heeft geen naam meer, en als ik bedenk, dat gij mij daar, in uwe woning hebt gevangen gehouden, vind ik, dat gij eene mate van stoutheid bezit, die alle straifen verdient! Deze toespraak klonk Marianna als een zweepslag in de ooren. — Laat ons hiermede eindigen, hernam Amelia. En weet, in de eerste plaats, dat gij, wat de Vrijmetselarij der Vrouwen en mijn verraad betreft, even zeer verloren zijt als ik. Wie van ons beiden heeft den eed geschonden P Ik zal uwe medepligtigheid bewijzen. Ik zal de naamlooze brieven, die gij aan Philippe geschreven hebt, toonen. t Zijn die oneven die het eerst zijne vermoedens hebben gaande gemaakt, en hem hebben doen besluiten, mijne gangen te bespieden. Ik heb den man, die ze, volgens uw voorschrift geschreven heeft, opgezocht, ontdekt. Gij hadt hem betaald, ik heb hem rijk gemaakt, lïij zal tegen u getuigen. Verzinsels! zeide Marianna, die eene zekere mate van ontsteltenis niet kon verbergen, half luid. Wat zijt ge toch eene vrouw van het tooneel, zeide Amelia, terwijl zij hare schouders ophaalde, en tot welke ellendige middelen-durft gij al niet den toevlugt nemen. 'tVer- wondert mij, dat, daar gc mij in uwe magt houdt, het denkbeeld niet bij u is opgekomen, om mij door een valluik te doen verdwijnen. Dat zou uwer waardig geweest zijn. Maeianna wilde antwoorden. Maar de jonge vrouw had nog niet uitgesproken; de verontwaardiging gaf haar kracht. — Ik heb tot heden, nooit iemand gehaat, maar mij dunkt, dat ik, in dergelijk geval, anders zou handelen dan gij, en vooral meer ronduit. De haat heeft ook zijnen adeldom. Daaraan dacht gij weinig, niet waar? Nu, gij verdiendet niet door Philïppe bemind te worden! Dit woord was de genadeslag. Toen Mamanna dien ontving, werden hare lippen bleek. — Ik... verdiende... zijne liefde... niet? stamelde zij, terwijl zij tusschen de gramschap en droefheid worstelde. — Neen, zeide Amelia. — En ... waarom ? Omdat gij niet aan zijne voeten hebt weten te sterven of hem aan de uwen te treffen. Mamanna liet haar hoofd zinken. 'tls waar, zeide zij, als of zij tot zich zelve sprak: ik ben barbaarsch geweest, daar waar ik niet sterk zijn kon. Van waar komt dat? Helaas! van mijne kindsheid, ongetwijfeld. Men heeft mij te veel gemarteld en geslagen, dan dat zulks geenen kwaden indruk bij mij zou achtergelaten hebben. Op zulk eene wijze heeft de opvoeding in uwe wereld geen plaats, niet waar? Waar wilt ge, dat wij leeren, wat ondeugd en deugd is? Zoodra wij de wieg verlaten, weten wij slechts twee woorden te spellen: Arbeid en Vrees. Worden wij vervolgens slecht, men verwondert, men vertoornt zich; men wil niet, dat het onedele bloed onzer vaderen van tijd tot tijd in onze aderen weder opbruissche. 't Spijt me, mevrouw, maar ik ben geene leerling in de school der vernuftige of trotsche wraakmiddelen geweest. Ik wreek mij zoo als ik kan en weet, er is geene eigenliefde onder. Laat ik nu verdiend hebben door uw echtgenoot bemind te worden of niet, dat is een twist, dien gij niet kunt beslissen. Maar wat ik, voorzeker, niet verdiend heb is, eene verachtelijke en lage behandeling van hem te ondergaan; dat is, als een paard ginds en herwaarts geleid, als eene slavin geslagen te worden. Of men nu eene dochter uit de geringe volksklasse of uit den aanzienlijken stand is, er bestaat slechts ééne wijze van dergelijken hoon te gevoelen. — Gij vergist u, antwoordde Amei.ia; datgeen, wat ten aanzien van eene wettige vrouw eene misdaad zou kunnen zijn, is slechts eene , dikwerf voorbeeldige straf voor eene vrouw, die buiten de wet en de achting geplaatst is. Zijt, in de eerste plaats, braaf, zoo gij als brave vrouwen wilt behandeld worden. Waarom zoudt gij dezelfde voorregten hebben als wij F Gij zijt slechts rammelaars in de handen der mannen, gij weet zulks, gij neemt dien toestand aan, en gij wilt niet, dat men u, den een of anderen dag, als een rammelaar wegsmijte, al moest men u, onder het wegwerpen, verbrijzelen! De hoogmoed koopt het onheil niet vrij. Zoo Philïppe u, in een oogenblik van vergetelheid, getroffen heeft, zulks komt omdat eene gramschap, die meerder dan de zijne was, zijnen arm heeft doen overijlen. Gij hadt u moeten buigen; maar neen, gij hebt de worsteling gewild, de verborgene, lage, vermomde worsteling, de worsteling door middel van aanbrenging, van laster. Het is thans niet meer in uwe noch mijne ma^t hare gevolgen te stuiten. Wij zullen beiden in den door u gegraven afgrond nederstorten. Nu, des te beter! riep Marianna uit; want ik haat u misschien nog meer dan ik hem haat! Ik haat u om uwe zuivere en kalme schoonheid, de mededingster mijner onrustige en sombere schoonheid; om uwe gelukkige, in kanten gewikkelde, met kussen overladene kindschheid; om uwe fiere, leergierige jeugd, om uwen rang, om uwen naam, om al de voordeelen, die het toeval u geschonken heeft! Ik haat ï om uwe meerderheid! Ik haat u, omdat ik hem bemin ! — Ha! riep Amelia, terwijl zij zich als het standbeeld der verontwaardigde schaamte oprigtte. — Begrijpt gij nu, waarom mijn haat een dubbelen prooi kiest, en waarom ik hem niet zonder u, u niet zonder hem kan bereiken! Ik bemin hem, ik bemin hem meer dan immer. — Mevrouw! — Gij hebt mij alleen willen spreken, vervolgde Makianna; ik heb u aangehoord, ik heb u alles op uw gemak laten zeggen. Gij zult ook mij laten spreken. Van u heb ik vernomen, dat ik slechts een stofje, het geringste schepsel, de prooi van het ongeluk ben. Het zij zoo. Wat gij er niet hebt bij gevoegd, raad ik: gij zijt verwonderd, dat ik tot de godsdienst den toevlugt niet genomen heb. Wat wilt gij! Men heeft mij zelfs niet eens een Onze Vader geleerd, toen ik klein was, ik heb het u reeds gezegd, er moet eene geheele opvoeding bewerkt worden. Maar hoe groot de gestrengheid is van hem , die mij zal oordeelen, hij zal in mijn leven slechts ééne liefde, éénen misslag zien. Ik heb nimmer dan Philippe bemind, ik zal nooit dan hem beminnen, maar op mijne wijze, verstaat gij F zóó als dochters van arme lieden, woest, zelfzuchtig, zonder verstand. Dat is u onbegrijpelijk, ik gevoel zulks; maar ik wil niet, dat hij gelukkig zij door anderen, liever wil ik, dat hij door mij lijde. Ach! kon men hem mij ziek, verlaten, hulpeloos overleveren, ik zou hem aanbidden, aanbidden meer dan ik hem ooit aangebeden heb; al mijne oogenblikken zouden hem alleen gewijd zijn. Mevrouw, ik weet niet, hoe gij hem bemint, maar ik twijfel of gij hem even sterk als ik en beter dan ik, bemint. Amelia had nimmer iets dergelijks gehoord. De ontdekking van dezen haar vreemden hartstogt vervulde haar met verbazing. Zie, voegde Marianna, die Amelia hare woorden wilde betaald zetten, er bij, er is iets, dat mij, van tijd tot tijd, troost; er bestaat eene herinnering, die voor mij is, wat de waterdrop voor den veroordeelde is: gedurende drie maanden heeft hij inij regt bemind. — Genoeg, mevrouw, zeide Amelia. — Zoo gij de eeden wist, die hij mij 'savonds, als zijn hoofd tegen mijnen schouder rustte, gedaan heeft; wat was hij dan vol vuurs en schoon, mijn Philippe ! — O ! zult gij zwijgen! riep Amelia. — Waarom toch? — Omdat ik zulks gebied. Gij, zeide Marianna met eenen spotten den lach. — O ! ellendige en laaghartige! sprak Amelia , terwijl zij naar haar toeschoot; kind des slijks, die niets weet dan slijk op te nemen om te beleedigen! Yrouw, die zich bezoedelt om te bezoedelen! Marianna dacht een oogenblik na. — Laat ons zien, zeide zij, gij, die van adel zijt zoo als ik van het tooneel ben, wat zoudt gij dan bedacht hebben tegen eene vrouw, die gij haattet, zoo als ik u haat ? — Raad gij zulks niet? — Tk ben niet vernuftig genoeg om uit te vinden, maar ik ben moedig genoeg om niet terug te deinzen. — Spreekt gij de waarheid? — Neem er de proef van. Amelia ging naar de deur en deed die op den grendel. Wat doet gij ? zeide Marianna verwonderd. — Gij zult zien. Zich vervolgens naar het wapenrek begevende, nam zij er twee degens uit, die ieder in een sagrijnen scheede zaten. — Raadt gij het nu? — Een duel, mompelde Marianna. — Een duel. — Wij zijn maar vrouwen Wij haten elkander als mannen, wij kunnen als mannen strijden. — Zonder getuigen ? — Ieder onzer zal eenige woorden, die de eerlijkheid vati ons gevecht bevestigen, schrijven. Dat zal voldoende zijn. De overlevende zal haar schrift vernietigen. — Maar.... — Gij aarzelt! Daar was ik zeker van, zeide Amelia met eene onbeschrijfelijke verachting, terwijl zij de beide degens op eene tafel wierp. — Ik neem den strijd aan! riep Marianna. — Laat ons dan schrijven. Een oogenblik daarna zou men een vreemd schouwspel in deze zaal, die door het onzekere schijnsel van een regenachtigen dag verlicht was, hebben kunnen zien. Twee vrouwen, beiden jong en schoon, vochten met den degen. Met vlammende blikken, bleeke wangen en ingehouden adem spiedden zij elkander af en zochten elkanders hart te treffen. Nimmer had men een gevecht, dat armer aan bewegingen was, bijgewoond. De kunst werd misschien miskend, ten minste van de zijde van Marianna; maar het instinct van het gevaar beschermde haar beter, dan vlugtige schermkunstige herinneringen zouden hebkunnen doen. Amelia stelde zich, juist omdat zij de lessen der beroemdste meesters had ontvangen, veel meer bloot dan hare tegenpartij. Zij nam alle hulpmiddelen der kunst te baat, opliet oogenblik, dat de andere, die enkel hare kracht in haren arm stelde, haren degen voor zich uit slingerde en het doel trof. Amelia gaf zelfs geenen gil, en viel dood neder. Marianna had Philippe Beyle beloofd, dat zij hem binnen twee uren, zijne vrouw terug zou zenden; zij hielc haar woord. XXVIII. EEN GESTICHT VOOR KRANKZINNIGEN. 