Směrnice Evropského parlamentu a Rady (EU) 2016/97 ze dne 20. ledna 2016 o distribuci pojištění (přepracované znění)Text s významem pro EHP
Het informatiedocument over het verzekeringsproduct: a) is een kort en zelfstandig document; b) is op zodanige wijze vormgegeven dat het duidelijk en gemakkelijk leesbaar is, met gebruikmaking van tekens van leesbare grootte; c) is, terwijl het oorspronkelijk in kleur is, niet minder begrijpelijk als het in zwart-wit wordt afgedrukt of gefotokopieerd; d) is geschreven in de officiële talen, of in een van de officiële talen, die gebruikt worden in het deel van de lidstaat waar het verzekeringsproduct wordt aangeboden, of, indien de klant en de distributeur dit overeenkomen, in een andere taal; e) is accuraat en niet misleidend; f) heeft als titel „informatiedocument over het verzekeringsproduct’ bovenaan de eerste bladzijde; g) bevat een verklaring dat de volledige pre-contractuele en contractuele informatie over het product in andere documenten wordt verstrekt. De lidstaten mogen bedingen dat het informatiedocument over het verzekeringsproduct moet worden verstrekt tezamen met de informatie die vereist is overeenkomstig overige desbetreffende wetgevingshandelingen van de Unie of het nationale recht op voorwaarde dat aan alle vereisten van de eerste alinea is voldaan. 8. Het informatiedocument over het verzekeringsproduct bevat de volgende gegevens: a) informatie over het soort verzekering; b) een samenvatting van de verzekeringsdekking, inclusief de belangrijkste verzekerde risico’s, de verzekerde som en, in voorkomend geval, de geografische dekking en een samenvatting van de uitgesloten risico’s; c) wijze en duur van betaling van de premies; d) belangrijkste uitsluitingen, in welke gevallen geen vraag voor schadevergoeding kunnen worden ingediend; e) verplichtingen bij het begin van de overeenkomst; f) verplichtingen tijdens de looptijd van de overeenkomst; g) verplichtingen bij aangifte van een schadegeval; h) de looptijd van de overeenkomst, met vermelding van de begin- en einddatum; i) wijze van beëindiging van de overeenkomst. 9. De EIOPA ontwikkelt, na raadpleging van nationale autoriteiten en na consumententoetsing, ontwerpen van technische uitvoeringsnormen betreffende een gestandaardiseerde presentatievorm van het informatiedocument over het verzekeringsproduct, waarbij de gegevens worden gepresenteerd als bedoeld in lid 8. De EIOPA dient die ontwerpen van technische uitvoeringsnormen uiterlijk op 23 februari 2017 in bij de Commissie. Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend om de in de eerste alinea van dit lid bedoelde technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1094/2010. Artikel 21 Door de nevenverzekeringstussenpersoon te verstrekken informatie De lidstaten zien erop toe dat de nevenverzekeringstussenpersoon voldoet aan artikel 18, onder a), i), iii) en iv), en artikel 19, lid 1, onder d).  Artikel 22 Vrijstelling van informatieverstrekking en flexibiliteitsclausule 1. De in de artikelen 18, 19 en 20 bedoelde informatie hoeft niet te worden verstrekt wanneer de verzekeringsdistributeur distributieactiviteiten uitvoert met betrekking tot de verzekering van grote risico’s. De lidstaten kunnen bepalen dat de in de artikelen 29 en 30 bedoelde informatie van deze richtlijn niet hoeft te worden verstrekt aan een professionele klant als gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 10, van Richtlijn 2014/65/EU. 2. De lidstaten mogen strengere bepalingen betreffende de vereisten op het gebied van de in dit hoofdstuk bedoelde informatie handhaven of aannemen, indien deze bepalingen in overeenstemming zijn met het Unierecht. De lidstaten stellen de EIOPA en de Commissie in kennis van dergelijke nationale bepalingen. De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat hun bevoegde autoriteiten op passende wijze de informatie bekendmaken over de vraag of en hoe de lidstaat ervoor heeft gekozen de strengere bepalingen op grond van dit lid toe te passen. De lidstaten kunnen met name bepalen dat het geven van het in artikel 20, lid 1, derde alinea, bedoelde advies voor de verkoop van enigerlei verzekeringsproduct, of voor een bepaalde soort verzekeringsproducten, verplicht is. In dat geval moet door de verzekeringsdistributeurs, met inbegrip van distributeurs die hun activiteiten uitoefenen op grond van het vrije verkeer van diensten of de vrijheid van vestiging, worden voldaan aan dergelijke strengere bepalingen bij het sluiten van verzekeringsovereenkomsten met klanten die hun gewone verblijfplaats of vestiging in die lidstaat hebben. 3. De lidstaten kunnen het aanbieden of aanvaarden van provisies, commissies of overige geldelijke of niet-geldelijke tegemoetkomingen die worden betaald of verstrekt aan verzekeringsdistributeurs door een derde partij of een persoon die in verband met de distributie van verzekeringsproducten voor rekening van een derde partij handelt, verbieden of beperken. 4. Teneinde met alle passende middelen een hoge mate van transparantie te bereiken, zorgt de EIOPA ervoor dat informatie over de nationale bepalingen waarvan zij in kennis wordt gesteld, tevens aan de klanten, en de verzekerings- en herverzekeringsdistributeurs wordt meegedeeld. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat, indien de verzekeringsdistributeur verantwoordelijk is voor het verstrekken van verplichte bedrijfspensioenregelingen, en de werknemer lid wordt van een dergelijke regeling zonder de individuele beslissing te hebben genomen om zich aan te sluiten bij de betrokken regeling, de in dit hoofdstuk bedoelde informatie onverwijld na zijn inschrijving voor de betrokken regeling aan de werknemer wordt verstrekt.  Artikel 23 Voorwaarden inzake informatie 1. Alle informatie die op grond van de artikelen 18, 19, 20 en 29 moet worden meegedeeld, wordt aan de klanten verstrekt: a) op papier; b) op duidelijke, nauwkeurige en voor de klant begrijpelijke wijze; c) in een officiële taal van de lidstaat waar het risico is gelegen of van de lidstaat van de verbintenis of in elke andere taal die door de partijen is overeengekomen, en d) kosteloos. 2. In afwijking van lid 1, punt a), van dit artikel, mag de in de artikelen 18, 19, 20 en 29 bedoelde informatie via een van de volgende media aan de klant worden verstrekt: a) op een andere duurzame drager dan papier, mits de voorwaarden in lid 4 van dit artikel zijn vervuld, of b) via een website, mits de voorwaarden in lid 5 van dit artikel zijn vervuld. 3. Indien de in de artikelen 18, 19, 20 en 29 bedoelde informatie op een andere duurzame drager dan papier of via een website wordt verstrekt, wordt echter op verzoek van klant hem kosteloos een papieren versie verstrekt. 4. De in de artikelen 18, 19, 20 en 29 bedoelde informatie mag op een andere duurzame drager dan papier worden verstrekt indien de volgende voorwaarden zijn vervuld: a) het gebruik van de duurzame drager past in de context waarin de verzekeringsdistributeur met de klant zakendoet, en b) de klant heeft de keuze gekregen tussen informatie op papier of op een andere duurzame drager en heeft voor die laatste drager gekozen. 5. De in de artikelen 18, 19, 20 en 29 bedoelde informatie mag via een website worden verstrekt indien de informatie persoonlijk aan de klant is gericht of indien de volgende voorwaarden zijn vervuld: a) verstrekking van die informatie via een website past in de context waarin de verzekeringsdistributeur met de klant zakendoet; b) de klant heeft ingestemd met verstrekking van die informatie via een website; c) de klant is elektronisch in kennis gesteld van het adres van de website en van de plaats op de website waar die informatie te vinden is; d) de toegang tot die informatie via de website blijft gegarandeerd zolang raadpleging ervan door de klant redelijkerwijze nodig is. 6.  Voor de toepassing van de leden 4 en 5 wordt de verstrekking van de informatie op een andere duurzame drager dan papier of via een website geacht te passen in de context waarin de verzekeringsdistributeur met de klant zakendoet, als bewezen is dat de klant regelmatig toegang tot internet heeft. De verstrekking door de klant van een e-mailadres wordt als dergelijk bewijs beschouwd. 7. In geval van verkoop per telefoon wordt de door de verzekeringsdistributeur voor de sluiting van de overeenkomst aan de klant verstrekte informatie, inclusief het informatiedocument over het verzekeringsproduct, verstrekt in overeenstemming met de voorschriften van de Unie die gelden voor de verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten. Bovendien wordt, zelfs indien de klant ervoor heeft gekozen informatie te ontvangen op een andere duurzame drager dan papier overeenkomstig lid 4, onmiddellijk na de sluiting van de verzekeringsovereenkomst informatie overeenkomstig lid 1 of lid 2 door de verzekeringsdistributeur aan de klant verstrekt. Artikel 24 Koppelverkoop 1. Wanneer een verzekeringsproduct wordt aangeboden samen met een nevenproduct dat of -dienst die geen verzekering is, als onderdeel van een pakket of dezelfde overeenkomst, deelt de verzekeringsdistributeur de klant mee of de verschillende componenten van het pakket afzonderlijk kunnen worden gekocht en, zo ja, verstrekt hij een adequate beschrijving van de verschillende componenten van de overeenkomst of het pakket, alsmede afzonderlijke informatie over de kosten en lasten van elke component. 2. In het in lid 1 bedoelde geval en indien het risico of de verzekeringsdekking die uit die overeenkomst of dat pakket, aangeboden aan een klant, voortvloeien, verschillen van het risico en de verzekeringsdekking die aan de verschillende componenten afzonderlijk verbonden zijn, geeft de verzekeringsdistributeur een adequate beschrijving van de verschillende componenten van de overeenkomst of het pakket en van de wijze waarop de interactie ervan het risico en de verzekeringsdekking wijzigt. 3. Indien een verzekeringsproduct een nevenproduct is bij een goed dat of dienst die geen verzekering is, als onderdeel van een pakket of dezelfde overeenkomst, biedt de verzekeringsdistributeur de klant de mogelijkheid om het goed of de dienst afzonderlijk aan te schaffen.  Dit lid is niet van toepassing indien een verzekeringsproduct een nevenproduct is bij een beleggingsdienst of -activiteit als gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 2, van Richtlijn 2014/65/EU, een kredietovereenkomst als gedefinieerd in artikel 4, punt 3, van Richtlijn 2014/17/EU van het Europees Parlement en de Raad (15), of een betaalrekening als gedefinieerd in artikel 2, punt 3, van Richtlijn 2014/92/EU van het Europees Parlement en de Raad (16). 4. De EIOPA kan richtsnoeren ontwikkelen voor de beoordeling van en het toezicht op koppelverkoop, waarin wordt aangegeven in welke situaties koppelverkoop in strijd is met de in artikel 17 vastgestelde verplichtingen. 5. Dit artikel mag de distributie van verzekeringsproducten die meerdere soorten risico’s dekken niet beletten. 6. In de in de leden 1 en 3 bedoelde gevallen zorgen de lidstaten ervoor dat een verzekeringsdistributeur de verlangens en behoeften van de klant aangeeft met betrekking tot de verzekeringsproducten die deel uitmaken van het gehele pakket of dezelfde overeenkomst. 7. De lidstaten mogen strengere bijkomende maatregelen aannemen of handhaven of in individuele gevallen ingrijpen om de verkoop van een verzekering samen met een nevendienst of -product die geen verzekering is, als onderdeel van een pakket of dezelfde overeenkomst, te verbieden wanneer zij kunnen aantonen dat deze praktijken nadelig zijn voor de consument. Artikel 25 Toezicht op producten en governancevereisten 1. Verzekeringsondernemingen, alsmede tussenpersonen die verzekeringsproducten ontwikkelen voor verkoop aan klanten, zorgen voor handhaving, toepassing en toetsing van een procedure voor de goedkeuring van elk verzekeringsproduct, of van significante aanpassingen van bestaande verzekeringsproducten, vóór het in de handel wordt gebracht of onder klanten wordt gedistribueerd. Het productgoedkeuringsproces staat in verhouding tot en past bij de aard van het verzekeringsproduct. Tijdens het productgoedkeuringsproces wordt een beoogde doelmarkt voor elk product gespecificeerd, wordt gewaarborgd dat alle desbetreffende risico’s voor een dergelijke beoogde doelmarkt geëvalueerd zijn en dat de geplande distributiestrategie in samenhang is met de beoogde doelmarkt, en worden redelijke stappen genomen om ervoor te zorgen dat het verzekeringsproduct gedistribueerd wordt op de beoogde doelmarkt. De verzekeringsonderneming begrijpt en toetst ook regelmatig de verzekeringsproducten die zij aanbiedt of in de handel brengt, waarbij rekening wordt gehouden met alle gebeurtenissen die materiële gevolgen kunnen hebben voor het potentiële risico voor de beoogde doelgroep, om ten minste te beoordelen of het verzekeringsproduct blijft beantwoorden aan de behoeften van de beoogde doelgroep en of de geplande distributiestrategie passend blijft.  Verzekeringsondernemingen, alsmede tussenpersonen die verzekeringsproducten ontwikkelen, verstrekken aan distributeurs alle adequate informatie over het verzekeringsproduct en het productgoedkeuringsproces, met inbegrip van de geïdentificeerde doelmarkt van het verzekeringsproduct. Wanneer een verzekeringsdistributeur adviseert over verzekeringsproducten die hij niet zelf ontwikkelt, of dergelijke producten aanbiedt, beschikt hij over adequate regelingen om de in de vijfde alinea genoemde informatie te verkrijgen en de kenmerken en de beoogde doelgroep van elk verzekeringsproduct te begrijpen. 2. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 38 gedelegeerde handelingen vast te stellen om de in dit artikel vermelde beginselen verder uit te werken, op proportionele wijze rekening houdend met de verrichte activiteiten, de aard van de verkochte verzekeringsproducten en de aard van de distributeur. 3. De beleidsmaatregelen, processen en regelingen bedoeld in dit artikel laten alle andere vereisten van deze richtlijn onverlet, met inbegrip van de vereisten inzake openbaarmaking, geschiktheid of adequaatheid, vaststelling van en omgang met belangenconflicten, en „inducements”. 4. Dit artikel is niet van toepassing op verzekeringsproducten die betrekking hebben op de verzekering van grote risico’s. HOOFDSTUK VI AANVULLENDE VEREISTEN MET BETREKKING TOT VERZEKERINGSPRODUCTEN MET EEN BELEGGINGSCOMPONENT Artikel 26 Toepassingsgebied van bijkomende vereisten In dit hoofdstuk worden voorschriften vastgelegd die een aanvulling vormen op deze die gelden voor het verzekeringsdistributiebedrijf overeenkomstig de artikelen 17, 18, 19 en 20, wanneer dit wordt verricht met betrekking tot de verkoop van verzekeringen met een beleggingscomponent door: a) een verzekeringstussenpersoon, of b) een verzekeringsonderneming. Artikel 27 Voorkoming van belangenconflicten Onverminderd artikel 17, treft en handhaaft een verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming die zich bezighoudt met de distributie van verzekeringen met een beleggingscomponent, doeltreffende organisatorische en administratieve regelingen om alle redelijke maatregelen te kunnen nemen teneinde te voorkomen dat de belangen van de klanten door belangenconflicten, als bepaald in artikel 28, worden geschaad. Die regelingen staan in verhouding tot de verrichte activiteiten, de verkochte verzekeringsproducten en het soort distributeur. Artikel 28 Belangenconflicten 1. De lidstaten zorgen ervoor dat verzekeringstussenpersonen of verzekeringsondernemingen alle passende maatregelen nemen om belangenconflicten te onderkennen die zich bij het verrichten van verzekeringsdistributiebedrijf voordoen tussen henzelf, met inbegrip van hun bestuurders en werknemers, of een persoon die rechtstreeks of niet rechtstreeks met hen verbonden is door een zeggenschapsband, en hun klanten of tussen hun klanten onderling. 2.  Indien de door een verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming overeenkomstig artikel 27 getroffen organisatorische of administratieve regelingen voor de omgang met belangenconflicten ontoereikend zijn om redelijkerwijs te mogen aannemen dat het risico dat de belangen van de klant worden geschaad, zal worden voorkomen, maakt de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming tijdig, voordat een verzekeringsovereenkomst wordt gesloten, op heldere wijze de algemene aard of de bronnen van belangenconflicten bekend aan de klant. 3. De in lid 2 van dit artikel bedoelde bekendmaking, in afwijking van artikel 23, lid 1: a) wordt op een duurzame drager gedaan, en b) bevat voldoende details, rekening houdend met het type klant, zodat de klant in staat wordt gesteld met kennis van zaken een beslissing te nemen met betrekking tot de verzekeringsdistributieactiviteiten waarover het belangenconflict is ontstaan. 4. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 38 gedelegeerde handelingen vast te stellen om: a) de maatregelen te omschrijven die redelijkerwijze van verzekeringstussenpersonen of verzekeringsondernemingen mogen worden verwacht om belangenconflicten bij het verrichten van het verzekeringsdistributiebedrijf te onderkennen, te voorkomen, te beheren en openbaar te maken; b) deugdelijke criteria vast te stellen ter bepaling van de soorten belangenconflicten die de belangen van de klanten of potentiële klanten van de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming kunnen schaden. Artikel 29 Informatieverstrekking aan klanten 1. Onverminderd artikel 18 en artikel 19, leden 1 en 2, wordt tijdig, voordat er een overeenkomst wordt gesloten, passende informatie verstrekt aan klanten of potentiële klanten met betrekking tot de distributie van verzekeringen met een beleggingscomponent, en met betrekking tot alle kosten en bijbehorende lasten. Deze informatie behelst ten minste het volgende: a) indien advies wordt verstrekt, of de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming de klant een periodieke beoordeling zal verstrekken van de geschiktheid van de aan die klant aanbevolen verzekering met een beleggingscomponent, als bedoeld in artikel 30; b) met betrekking tot de informatie over verzekeringen met een beleggingscomponent en voorgestelde beleggingsstrategieën, passende toelichting en waarschuwingen over de risico’s verbonden aan de verzekeringen met een beleggingscomponent of aan bepaalde voorgestelde beleggingsstrategieën; c) met betrekking tot de informatie over alle kosten en bijbehorende lasten die moet worden verstrekt, informatie in verband met de distributie van de verzekering met een beleggingscomponent, waartoe eveneens de kosten voor advies behoren en, in voorkomend geval, de kosten van de verzekering met een beleggingscomponent die aan de klant wordt aanbevolen of aangeboden, en de manier waarop de klant deze kan betalen, met inbegrip van eventuele betalingen door derden.  De informatie over alle kosten en lasten, met inbegrip van kosten en lasten in verband met de distributie van de verzekering met een beleggingscomponent, die niet het gevolg zijn van de ontwikkeling van onderliggende marktrisico’s, worden samengevoegd zodat de klant inzicht krijgt in de totale kosten, alsook in het cumulatieve effect op het rendement op de belegging, en omvat, indien de klant hierom verzoekt, een puntsgewijze uitsplitsing van kosten en lasten. Indien van toepassing wordt dergelijke informatie regelmatig en ten minste jaarlijks aan de klant verstrekt, gedurende de looptijd van de belegging. De in dit lid bedoelde informatie wordt in een begrijpelijke vorm en op zodanige wijze verstrekt dat de klanten of potentiële klanten redelijkerwijze in staat zijn de aard en de risico’s van de aangeboden verzekering met een beleggingscomponent te begrijpen en derhalve met kennis van zaken beleggingsbeslissingen te nemen. De lidstaten kunnen toestaan dat deze informatie in gestandaardiseerde vorm wordt verstrekt. 2. Onverminderd artikel 19, lid 1, onder d) en e), en lid 3, en artikel 22, lid 3, zorgen de lidstaten ervoor dat verzekeringstussenpersonen of verzekeringsondernemingen aan hun verplichtingen overeenkomstig artikel 17, lid 1, artikel 27 of artikel 28 hebben voldaan indien zij een provisie of commissie betalen of ontvangen, dan wel een niet-geldelijke tegemoetkoming geven of ontvangen in verband met de distributie van een verzekering met een beleggingscomponent of nevendienst, aan of van een ander dan de klant of een persoon die voor rekening van de klant handelt, uitsluitend indien de betaling of de tegemoetkoming: a) geen afbreuk doet aan de kwaliteit van de aan de klant verleende dienst, en b) geen afbreuk doet aan de plicht van de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming om zich op loyale, billijke en professionele wijze in te zetten voor de belangen van haar klanten. 3. De lidstaten kunnen aan distributeurs strengere eisen opleggen betreffende de in dit artikel bedoelde zaken. Met name kunnen de lidstaten daarnaast het aanbieden of aanvaarden van provisie, commissies of niet-geldelijke tegemoetkomingen van derden in verband met het verstrekken van verzekeringsadvies verbieden of verder beperken. Strengere eisen kunnen betekenen dat dergelijke provisies, commissies of niet-geldelijke tegemoetkomingen aan de klant worden terugbetaald of afgetrokken van de door de klant te betalen provisies. De lidstaten kunnen bepalen dat het in artikel 30 bedoelde advies voor de verkoop van enigerlei verzekering met een beleggingscomponent, of voor bepaalde soorten verzekeringen met een beleggingscomponent, verplicht is.  De lidstaten kunnen voorschrijven dat indien een verzekeringstussenpersoon de klant meedeelt dat het advies op onafhankelijke basis wordt verstrekt, de tussenpersoon een toereikend aantal op de markt verkrijgbare verzekeringsproducten beoordeelt die voldoende gediversifieerd zijn wat soort en productaanbieders betreft om te waarborgen dat de doelstellingen van de klant naar behoren kunnen worden verwezenlijkt en niet beperkt blijven tot verzekeringsproducten die worden uitgegeven of verstrekt door entiteiten die nauwe banden hebben met de tussenpersoon. Aan de in dit lid bedoelde strengere eisen van een lidstaat moet worden voldaan door alle verzekeringstussenpersonen of verzekeringsondernemingen, met inbegrip van deze die hun activiteiten uitoefenen op grond van het vrije verkeer van diensten of de vrijheid van vestiging, bij het sluiten van verzekeringsovereenkomsten met klanten die hun gewone verblijfplaats of vestiging in die lidstaat hebben. 4. Onverminderd lid 3 van dit artikel is de Commissie bevoegd overeenkomstig artikel 38 gedelegeerde handelingen vast te stellen om: a) de criteria te bepalen om te beoordelen of „inducements” die betaald zijn of ontvangen zijn door een verzekeringstussenpersoon of een verzekeringsonderneming geen afbreuk doen aan de kwaliteit van de aan de klant verleende dienst; b) de criteria te bepalen om te beoordelen of verzekeringstussenpersonen of verzekeringsondernemingen die „inducements” betalen of ontvangen, voldoen aan de verplichting op eerlijke, billijke en professionele wijze te handelen in het belang van de klant. 5. In de in lid 4 bedoelde gedelegeerde handelingen wordt rekening gehouden met het volgende: a) de aard van de diensten die aan de klant of potentiële klant worden aangeboden of voor hem worden verricht, rekening houdend met de soort, het voorwerp, de omvang en de frequentie van de transacties; b) de aard van de aangeboden of in overweging genomen producten, met inbegrip van verschillende soorten verzekeringen met een beleggingscomponent. Artikel 30 Beoordeling van de geschiktheid en adequaatheid, en verslaglegging aan klanten 1.  Onverminderd artikel 20, lid 1, wint de verzekeringstussenpersoon of de verzekeringsonderneming wanneer zij advies verstrekken over een verzekering met een beleggingscomponent tevens de nodige informatie in betreffende de kennis en ervaring van de klant of potentiële klant op beleggingsgebied met betrekking tot de specifieke soort product of dienst, diens financiële situatie, met inbegrip van diens vermogen om verliezen te dragen, en diens beleggingsdoelstellingen, met inbegrip van diens risicotolerantie, teneinde de verzekeringstussenpersoon of de verzekeringsonderneming in staat te stellen om de klant of potentiële klant de verzekeringen met een beleggingscomponent te kunnen aanbevelen, die voor die persoon geschikt zijn en die, met name, stroken met diens risicotolerantie en vermogen om verliezen te dragen. De lidstaten zorgen ervoor dat wanneer een verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming beleggingsadvies verstrekt waarbij een op grond van artikel 24 gebundeld pakket van diensten of producten wordt aanbevolen, de gehele bundel geschikt is. 2. Onverminderd artikel 20, lid 1, dragen de lidstaten er zorg voor dat verzekeringstussenpersonen of verzekeringsondernemingen, wanneer zij andere verzekeringsdistributieactiviteiten uitoefenen dan deze bedoeld in lid 1 van dit artikel, met betrekking tot verkoop zonder advies, de klant of potentiële klant vragen informatie te verstrekken over diens kennis en ervaring op het beleggingsgebied met betrekking tot de specifieke soort product of dienst die men voornemens is aan te bieden of die wordt verlangd, zodat de verzekeringstussenpersoon of de verzekeringsonderneming kan beoordelen of de in overweging genomen verzekeringsdienst of het in overweging genomen verzekeringsproduct adequaat is voor de klant. Wanneer er een bundel van diensten of producten op grond van artikel 24 wordt overwogen, wordt bij de beoordeling nagegaan of het gehele gebundelde pakket adequaat is. Indien de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming op grond van de uit hoofde van de eerste alinea ontvangen informatie oordeelt dat het product voor de klant of potentiële klant niet adequaat is, waarschuwt de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming de klant of potentiële klant. Deze waarschuwing mag in gestandaardiseerde vorm worden verstrekt. Indien klanten of potentiële klanten de in de eerste alinea bedoelde informatie niet verstrekken of indien zij onvoldoende informatie over hun kennis en ervaring verstrekken, waarschuwt de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming hen dat hij respectievelijk zij niet in een positie verkeert om vast te stellen of het in overweging genomen product voor hen adequaat is. Deze waarschuwing mag in gestandaardiseerde vorm worden verstrekt. 3.  Onverminderd artikel 20, lid 1, kunnen de lidstaten, wanneer er geen advies wordt verstrekt met betrekking tot verzekeringen met een beleggingscomponent, afwijken van de in lid 2 van dit artikel bedoelde verplichtingen, zodat verzekeringstussenpersonen of verzekeringsondernemingen het verzekeringsdistributiebedrijf op hun grondgebied mogen uitoefenen zonder, zoals bepaald in lid 2 van dit artikel, informatie in te hoeven winnen of vast te hoeven stellen hetgeen in lid 2 van dit artikel is bepaald, indien aan alle volgende voorwaarden wordt voldaan: a) de activiteiten hebben betrekking op een van de volgende verzekeringen met een beleggingscomponent: i) overeenkomsten waarbij de beleggingspositie alleen afhangt van onderliggende financiële instrumenten die aangemerkt kunnen worden als niet-complex in de zin van Richtlijn 2014/65/EU, en waarvan de structuur niet zodanig is dat klanten de daaraan verbonden risico’s moeilijk kunnen beoordelen, of ii) andere niet-complexe verzekeringsgebaseerde beleggingen voor de toepassing van dit lid; b) de verzekeringsdistributieactiviteit wordt verricht op initiatief van de klant of potentiële klant; c) aan de klant of potentiële klant is duidelijk meegedeeld dat bij het verrichten van deze verzekeringsdistributieactiviteit de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming niet verplicht is de adequaatheid van de aangeboden verzekering met een beleggingscomponent of de aangeboden verzekeringsdistributieactiviteit te beoordelen en dat de klant of potentiële klant derhalve niet de overeenkomstige bescherming van de toepasselijke bepalingen betreffende de gedragsregels geniet. Deze waarschuwing mag in gestandaardiseerde vorm worden verstrekt; d) de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming voldoet aan de in artikelen 27 en 28 vastgelegde verplichtingen. Alle verzekeringstussenpersonen of verzekeringsondernemingen, met inbegrip van deze die hun activiteiten uitoefenen op grond van het vrije verkeer van diensten of de vrijheid van vestiging, voldoen bij het sluiten van verzekeringsovereenkomsten met klanten die hun gewone verblijfplaats of vestiging in een lidstaat hebben die geen gebruik maakt van de in dit lid bedoelde afwijking, aan de in die lidstaat toepasselijke bepalingen. 4. De verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming legt een dossier aan met het of de tussen de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming en de klant overeengekomen document(en), waarin de rechten en plichten van beide partijen worden beschreven, alsmede de overige voorwaarden waarop de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming diensten voor de klant zal verrichten. De rechten en plichten van beide partijen bij de overeenkomst kunnen worden opgenomen door middel van verwijzing naar andere documenten of wetsteksten. 5. De verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming verstrekt de klant deugdelijke verslagen over de verrichte dienst op een duurzame drager.  Deze verslagen bevatten periodieke mededelingen aan klanten, rekening houdend met de soort en de complexiteit van de betrokken verzekeringen met een beleggingscomponent en de aard van de voor de klant verrichte dienst, alsook, in voorkomend geval, de kosten van de transacties en de diensten die voor rekening van de klant werden verricht. Bij het verstrekken van advies over een verzekering met een beleggingscomponent, verstrekt de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming vóór het sluiten van de overeenkomst, de klant een geschiktheidsverklaring op een duurzame drager waarin het verstrekte advies is gespecificeerd, alsook hoe dit advies aan de voorkeuren, doelstellingen en andere kenmerken van de klant beantwoordt. De voorwaarden als bepaald in artikel 23, leden 1 tot en met 4, zijn van toepassing. Wanneer de overeenkomst wordt gesloten door middel van een techniek voor communicatie op afstand die de voorafgaande verstrekking van de geschiktheidsverklaring belet, kan de verzekeringstussenpersoon of de verzekeringsonderneming de geschiktheidsverklaring verstrekken op een duurzame drager onmiddellijk nadat de klant door een overeenkomst is gebonden, mits aan de volgende voorwaarden wordt voldaan: a) de klant heeft ingestemd met de ontvangst van de geschiktheidsverklaring zonder onnodige vertraging na het sluiten van de overeenkomst, en b) de verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming heeft de klant de mogelijkheid geboden de sluiting van de overeenkomst uit te stellen teneinde de geschiktheidsverklaring voorafgaand aan die sluiting te ontvangen. Indien een verzekeringstussenpersoon of verzekeringsonderneming de klant ervan op de hoogte heeft gebracht dat zij een periodieke geschiktheidsbeoordeling zal uitvoeren, bevat het periodieke rapport een bijgewerkte verklaring van de manier waarop de verzekering met een beleggingscomponent beantwoordt aan de voorkeuren, doelstellingen en andere kenmerken van de klant. 6. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 38 gedelegeerde handelingen vast te stellen om te bepalen hoe verzekeringstussenpersonen en verzekeringsondernemingen de in dit artikel neergelegde beginselen moeten in acht nemen wanneer zij het verzekeringsdistributiebedrijf verrichten voor hun klanten, inclusief aangaande de informatie die moet worden verkregen bij het beoordelen van de geschiktheid en adequaatheid van verzekeringen met een beleggingscomponent voor hun klanten, de criteria voor de beoordeling van niet-complexe verzekeringen met een beleggingscomponent ten behoeve van lid 3, onder a), ii), van dit artikel, en de inhoud en vorm van documenten en overeenkomsten voor het verlenen van diensten aan klanten en het verstrekken van periodieke rapporten aan klanten over de verleende diensten.  In deze gedelegeerde handelingen wordt rekening gehouden met het volgende: a) de aard van de diensten die aan de klant of potentiële klant worden aangeboden of voor hem worden verricht, rekening houdend met de soort, het voorwerp, de omvang en de frequentie van de transacties; b) de aard van de aangeboden of in overweging genomen producten, met inbegrip van verschillende soorten verzekeringen met een beleggingscomponent; c) de al dan niet professionele aard van de klant of potentiële klant. 7. Uiterlijk op 23 augustus 2017 ontwikkelt de EIOPA richtsnoeren voor de beoordeling van verzekeringen met een beleggingscomponent die een structuur hebben die zodanig is dat klanten de daaraan verbonden risico’s moeilijk kunnen beoordelen als bedoeld in lid 3, onder a), i), en vervolgens werkt de EIOPA deze richtsnoeren regelmatig bij. 8. De EIOPA kan richtsnoeren ontwikkelen voor de beoordeling van verzekeringen met een beleggingscomponent die ten behoeve van lid 3, onder a), ii), als niet-complex zijn ingedeeld, rekening houdend met de op grond van lid 6 vastgestelde gedelegeerde handelingen, en kan deze richtsnoeren vervolgens periodiek bijwerken. HOOFDSTUK VII SANCTIES EN MAATREGELEN Artikel 31 Bestuursrechtelijke sancties en andere maatregelen 1. Onverminderd de toezichtbevoegdheden van de bevoegde autoriteiten en het recht van de lidstaten om strafrechtelijke sancties vast te stellen en op te leggen, zorgen de lidstaten ervoor dat hun bevoegde autoriteiten bestuursrechtelijke sancties en andere maatregelen kunnen opleggen met betrekking tot alle schendingen van de nationale bepalingen tot omzetting van deze richtlijn, en nemen zij alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat deze worden uitgevoerd. De lidstaten zorgen ervoor dat hun bestuursrechtelijke sancties en andere maatregelen doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. 2. De lidstaten kunnen besluiten geen voorschriften vast te stellen voor bestuursrechtelijke sancties op grond van deze richtlijn voor schendingen ten aanzien waarvan reeds strafrechtelijke sancties krachtens hun nationale recht gelden. In dergelijk geval stellen zij de Commissie in kennis van de betrokken strafrechtelijke bepalingen. 3. De bevoegde autoriteiten oefenen hun toezichthoudende bevoegdheden, met inbegrip van onderzoeksbevoegdheden en bevoegdheden om sancties als bepaald in dit hoofdstuk op te leggen, uit in overeenstemming met hun nationale rechtskader, op een van de volgende manieren: a) rechtstreeks; b) in samenwerking met andere autoriteiten; c) door middel van een verzoek aan de bevoegde rechterlijke instanties. 4.  De lidstaten zorgen ervoor dat als verzekerings- of herverzekeringsdistributeurs aan verplichtingen onderworpen zijn, bij een schending van een dergelijke verplichting bestuursrechtelijke sancties en andere maatregelen kunnen worden opgelegd aan de leden van het leidinggevend of toezichthoudend orgaan, en aan alle andere natuurlijke of rechtspersonen die uit hoofde van het nationale recht voor dergelijke schending verantwoordelijk zijn. 5. De lidstaten zorgen ervoor dat tegen bestuursrechtelijke sancties en andere maatregelen uit hoofde van dit artikel beroep mogelijk is. 6. Aan de bevoegde autoriteiten worden alle onderzoeksbevoegdheden toegekend die nodig zijn voor de vervulling van hun taken. Bij de uitoefening van hun bevoegdheden tot het opleggen van bestuursrechtelijke sancties of andere maatregelen, werken de bevoegde autoriteiten nauw met elkaar samen om ervoor te zorgen dat die sancties en maatregelen het gewenste resultaat opleveren, en om bij grensoverschrijdende zaken hun optreden te coördineren, en zorgen zij ervoor dat wordt voldaan aan de voorwaarden voor rechtmatige verwerking van gegevens in overeenstemming met Richtlijn 95/46/EG en Verordening (EG) nr. 45/2001. Wanneer de lidstaten er overeenkomstig lid 2 van dit artikel voor hebben gekozen strafrechtelijke sancties vast te stellen voor schendingen van de in artikel 33 bedoelde bepalingen, zorgen zij ervoor dat er passende maatregelen voorhanden zijn waardoor de bevoegde autoriteiten over alle noodzakelijke bevoegdheden beschikken om: a) met de gerechtelijke autoriteiten op hun grondgebied contacten te onderhouden om specifieke informatie te ontvangen aangaande strafrechtelijke onderzoeken naar of ingeleide procedures wegens mogelijke schendingen op grond van deze richtlijn, en b) die informatie te verstrekken aan andere bevoegde autoriteiten en de EIOPA, teneinde te voldoen aan hun verplichting om onderling en met de EIOPA samen te werken voor de toepassing van deze richtlijn. Artikel 32 Bekendmaking van sancties en andere maatregelen 1. De lidstaten schrijven voor dat de bevoegde autoriteit alle bestuursrechtelijke sancties of andere maatregelen die bij schending van de nationale bepalingen ter omzetting van deze richtlijn worden opgelegd en waartegen niet tijdig beroep is ingesteld, onmiddellijk moet bekendmaken, waarbij informatie wordt verstrekt over de soort en de aard van de schending en de identiteit van de personen die ervoor verantwoordelijk zijn.  Indien de bekendmaking van de identiteit van de rechtspersonen, of van de identiteit of de persoonlijke gegevens van de natuurlijke personen, na een per geval uitgevoerde beoordeling van de evenredigheid van die bekendmaking door de bevoegde autoriteit echter onevenredig wordt geacht, of indien bekendmaking de stabiliteit van de financiële markten of een lopend onderzoek in gevaar brengt, kan de bevoegde autoriteit besluiten bekendmaking uit te stellen, niet tot bekendmaking over te gaan of maakt zij de sancties zonder vermelding van namen bekend. 2. Indien in het nationaal recht is bepaald dat het besluit om een sanctie of een andere maatregel op te leggen waartegen beroep is ingesteld bij de betrokken rechterlijke of andere instanties, moet worden bekendgemaakt, maken de bevoegde autoriteiten die informatie en alle latere informatie over de uitkomst van dat beroep zonder onnodige vertraging op hun officiële website bekend. Voorts wordt elk besluit tot nietigverklaring van een eerder besluit om een eerder bekendgemaakte sanctie of een andere maatregel op te leggen, eveneens bekendgemaakt. 3. De bevoegde autoriteiten brengen de EIOPA op de hoogte van alle bestuursrechtelijke sancties en andere maatregelen die overeenkomstig lid 1 zijn opgelegd maar niet bekend zijn gemaakt, met inbegrip van een eventueel ingesteld beroep en het resultaat van de behandeling daarvan. Artikel 33 Schendingen en sancties en andere maatregelen 1. Dit artikel is ten minste van toepassing op: a) personen die nalaten hun distributieactiviteiten te registreren overeenkomstig artikel 3; b) verzekerings- of herverzekeringsondernemingen of verzekerings- of herverzekeringstussenpersonen die gebruikmaken van de verzekerings- of herverzekeringsdistributiediensten van personen bedoeld onder a); c) verzekerings-, herverzekerings- of nevenverzekeringstussenpersonen die in strijd met artikel 3 een inschrijving hebben verkregen door middel van valse verklaringen of op enige andere onregelmatige wijze; d) verzekeringsdistributeurs die niet aan de bepalingen van artikel 10 voldoen; e) verzekeringsondernemingen of verzekeringstussenpersonen die, met betrekking tot de distributie van verzekeringen met een beleggingscomponent, de in de hoofdstukken V en VI neergelegde gedragsregels niet naleven; f) verzekeringsdistributeurs die, met betrekking tot andere verzekeringsproducten dan deze bedoeld onder e), de in hoofdstuk V neergelegde gedragsregels niet naleven. 2.  De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten de bevoegdheid hebben, in de in lid 1, onder e), bedoelde gevallen van schendingen, overeenkomstig het nationaal recht, ten minste de volgende bestuursrechtelijke sancties en andere maatregelen op te leggen: a) een publieke verklaring waarin de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon en de aard van de schending worden vermeld; b) een bevel waarin wordt geëist dat de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon het gedrag staakt en niet meer herhaalt; c) ingeval het een verzekeringstussenpersoon betreft, doorhaling van de in artikel 3 bedoelde registerinschrijving; d) een tijdelijk verbod voor een lid van het leidinggevend orgaan van de verzekeringstussenpersoon of de verzekeringsonderneming die voor de schending verantwoordelijk wordt gehouden, om leidinggevende functies in verzekeringstussenpersonen of verzekeringsondernemingen te bekleden; e) ingeval het een rechtspersoon betreft, de volgende maximale bestuursrechtelijke geldboeten: i) ten minste 5 000 000 EUR of tot 5 % van zijn totale jaaromzet volgens de meest recente door het leidinggevend orgaan goedgekeurde jaarrekening, of, in lidstaten die niet de euro als munt hebben, de overeenkomstige waarde in de nationale munteenheid op de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn. Indien de rechtspersoon een moederonderneming is of een dochteronderneming van de moederonderneming die overeenkomstig Richtlijn 2013/34/EU van het Europees Parlement en de Raad (17) een geconsolideerde jaarrekening moet opstellen, is de toepasselijke totale jaaromzet gelijk aan de totale jaaromzet volgens de meest recente door het leidinggevend orgaan van de uiteindelijke moederonderneming goedgekeurde geconsolideerde jaarrekening, of ii) maximaal twee keer de waarde van de als gevolg van de schending behaalde winsten of vermeden verliezen, indien deze kunnen worden bepaald; f) ingeval het een natuurlijke persoon betreft, de volgende maximale bestuursrechtelijke geldboeten: i) ten minste 700 000 EUR of, in lidstaten waar de euro niet de officiële munteenheid is, de overeenkomstige waarde in de nationale munteenheid op de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn, of ii) maximaal twee keer de waarde van de als gevolg van de schending behaalde winsten of vermeden verliezen, indien deze kunnen worden bepaald. 3.  De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten de bevoegdheid hebben in de in lid 1, onder a) tot en met d) en f), bedoelde gevallen van schendingen, overeenkomstig het nationaal recht, ten minste de volgende bestuursrechtelijke sancties en andere maatregelen op te leggen: a) een bevel waarin wordt geëist dat de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon het gedrag staakt en niet meer herhaalt; b) ingeval het een verzekerings-, herverzekerings- of nevenverzekeringstussenpersoon betreft, intrekking van de in artikel 3 bedoelde registerinschrijving; 4. De lidstaten kunnen de bevoegde autoriteiten de bevoegdheid verlenen aanvullende sancties of andere maatregelen vast te stellen en in hogere bestuursrechtelijke boeten te voorzien dan die waarin dit artikel voorziet. Artikel 34 Doeltreffende toepassing van sancties en andere maatregelen De lidstaten dragen er zorg voor dat de bevoegde autoriteiten bij de vaststelling van de soort bestuursrechtelijke sancties of andere maatregelen en van de omvang van bestuursrechtelijke geldboeten alle relevante omstandigheden in aanmerking nemen, zoals onder meer, waar passend: a) de ernst en de duur van de schending; b) de mate van verantwoordelijkheid van de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon; c) de financiële draagkracht van de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon zoals blijkt uit het jaarinkomen of de totale omzet van de voor de schending verantwoordelijke rechtspersoon; d) de omvang van de winsten of verliezen die door de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon zijn behaald, respectievelijk vermeden, voor zover deze kunnen worden bepaald; e) de verliezen voor klanten en derde partijen ten gevolge van de schending, voor zover deze kunnen worden vastgesteld; f) de mate waarin de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon met de bevoegde autoriteit meewerkt; g) maatregelen die door de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon zijn genomen om herhaling van de schending te voorkomen, en h) enigerlei eerdere schendingen door de voor de schending verantwoordelijke natuurlijke of rechtspersoon. Artikel 35 Melding van schendingen 1. De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde autoriteiten doeltreffende mechanismen instellen om de melding aan hen van mogelijke of feitelijke schendingen van de nationale bepalingen ter omzetting van deze richtlijn mogelijk te maken en te stimuleren. 2.  De in lid 1 bedoelde mechanismen omvatten ten minste: a) specifieke procedures voor de ontvangst van meldingen en de follow-up daarvan; b) passende regelingen ter bescherming tegen op zijn minst vergelding, discriminatie en andere soorten onbillijke behandeling, van werknemers van verzekerings- en herverzekeringsdistributeurs, en waar mogelijk van andere personen die melding doen van schendingen die bij die entiteit hebben plaatsgevonden, en c) bescherming, in elke fase van de procedure, van de identiteit van zowel de persoon die de schendingen meldt, als de natuurlijke persoon die naar vermoed wordt voor een schending verantwoordelijk zou zijn, tenzij openbaarmaking krachtens het nationale recht is vereist in het kader van verder onderzoek of een daarop volgende bestuursrechtelijke of gerechtelijke procedure. Artikel 36 Verstrekking van informatie over sancties en andere maatregelen aan de EIOPA 1. De bevoegde autoriteiten brengen de EIOPA op de hoogte van alle bestuursrechtelijke sancties die zijn opgelegd maar niet bekend zijn gemaakt overeenkomstig artikel 32, lid 1. 2. De bevoegde autoriteiten verstrekken de EIOPA jaarlijks geaggregeerde informatie over alle bestuursrechtelijke sancties en andere maatregelen die overeenkomstig artikel 31 zijn opgelegd. De EIOPA publiceert deze informatie in een jaarverslag. 3. Wanneer de bevoegde autoriteit een bestuursrechtelijke sanctie of andere maatregel openbaar maakt, stelt zij tegelijkertijd de EIOPA daarvan in kennis. HOOFDSTUK VIII SLOTBEPALINGEN Artikel 37 Gegevensbescherming 1. Op de verwerking van persoonsgegevens in de lidstaten uit hoofde van deze richtlijn passen de lidstaten Richtlijn 95/46/EG toe. 2. Op de verwerking van persoonsgegevens door de EIOPA uit hoofde van deze richtlijn is Verordening (EG) nr. 45/2001 van toepassing. Artikel 38 Gedelegeerde handelingen De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 39 gedelegeerde handelingen vast te stellen met betrekking tot de artikelen 25, 28, 29 en 30. Artikel 39 Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie 1. De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden. 2. De in de artikelen 25, 28, 29 en 30 bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor onbepaalde tijd met ingang van 22 februari 2016. 3. Het Europees Parlement of de Raad kan de in de artikelen 25, 28, 29 en 30 bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid.  Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet. 4. Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad. 5. Een overeenkomstig de artikelen 25, 28, 29 en 30 vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad binnen een termijn van drie maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met drie maanden verlengd. Artikel 40 Overgangsperiode De lidstaten zorgen ervoor dat tussenpersonen die al zijn ingeschreven overeenkomstig Richtlijn 2002/92/EG uiterlijk op 23 februari 2019 voldoen aan de relevante bepalingen van het nationaal recht ter uitvoering van artikel 10, lid 1, van deze richtlijn. Artikel 41 Toetsing en evaluatie 1. Uiterlijk op 23 februari 2021 brengt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing van artikel 1. Dit verslag bevat een beoordeling, aan de hand van de informatie die is ontvangen van de lidstaten en de EIOPA overeenkomstig artikel 1, lid 5, of het toepassingsgebied van deze richtlijn, inclusief de afwijking als bepaald in artikel 1, lid 3, nog steeds passend is met het oog op het niveau van consumentenbescherming, de evenredigheid van de behandeling van de verschillende verzekeringsdistributeurs en de administratieve lasten voor de bevoegde autoriteiten en de distributiekanalen. 2. Uiterlijk op 23 februari 2021 stelt de Commissie een evaluatie van deze richtlijn op. De toetsing omvat een algemeen overzicht van de praktische toepassing van de in deze richtlijn vastgestelde voorschriften en houdt daarbij naar behoren rekening met de ontwikkelingen op de markt voor retailbeleggingsproducten en met de ervaringen die zijn opgedaan bij de praktische toepassing van deze richtlijn en van Verordening (EU) nr. 1286/2014 en Richtlijn 2014/65/EU.  De toetsing beoordeelt of de specifieke gedragsregels voor de distributie van verzekeringen met een beleggingscomponent als bepaald in hoofdstuk VI van deze richtlijn passende en evenredige resultaten opleveren, rekening houdend met de noodzaak om te zorgen voor een voldoende niveau van consumentenbescherming dat consistent is met de normen voor de bescherming van beleggers overeenkomstig Richtlijn 2014/65/EU en de specifieke kenmerken van verzekeringen met een beleggingscomponent en de specifieke aard van hun distributiekanalen. In de toetsing wordt ook nagedacht over een eventuele toepassing van de bepalingen van deze richtlijn op producten die onder Richtlijn 2003/41/EG vallen. Deze toetsing omvat ook een specifieke analyse van het effect van artikel 19 van deze richtlijn, rekening houdend met de concurrentiesituatie op de markt voor verzekeringsdistributie, voor overeenkomsten die niet tot de in bijlage II bij Richtlijn 2009/138/EG vermelde branches behoren, alsook van het effect van de in artikel 19 van deze richtlijn bedoelde verplichtingen op verzekeringstussenpersonen die tot het midden- en kleinbedrijf behoren. 3. Na raadpleging van het Gemengd Comité van Europese toezichthoudende autoriteiten dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een eerste verslag in. 4. Uiterlijk op 23 februari 2020 en daarna ten minste om de twee jaar, stelt de EIOPA een volgend verslag op over de toepassing van deze richtlijn. De EIOPA raadpleegt de Europese Autoriteit voor effecten en markten voordat zij haar verslag openbaar maakt. 5. In een derde verslag dat moet worden opgesteld uiterlijk op 23 februari 2018 maakt de EIOPA een evaluatie van de structuur van de markt voor verzekeringstussenpersonen. 6. In het verslag dat de EIOPA overeenkomstig lid 4 uiterlijk op 23 februari 2020 moet opstellen, onderzoekt zij of de bevoegde autoriteiten bedoeld in artikel 12, lid 1, voldoende bevoegdheden hebben en over voldoende middelen beschikken om hun taken te vervullen. 7. In het in lid 4 bedoelde verslag worden ten minste de volgende punten onderzocht: a) wijzigingen in de structuur van de markt voor verzekeringstussenpersonen; b) wijzigingen in de patronen van grensoverschrijdende activiteit; c) de verbetering van de kwaliteit van advies en verkoopmethoden en van het effect van deze richtlijn op verzekeringstussenpersonen die tot het midden- en kleinbedrijf behoren. 8. Het in lid 4 bedoelde verslag omvat tevens een evaluatie door de EIOPA van het effect van deze richtlijn. Artikel 42 Omzetting 1.  De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 23 februari 2018 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst daarvan onverwijld mede. Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in de tekst van die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. In die bepalingen wordt tevens vermeld dat verwijzingen in bestaande wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen naar de bij deze richtlijn ingetrokken richtlijn, gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn. De regels voor die verwijzing en de formulering van die vermelding worden vastgesteld door de lidstaten. 2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 43 Wijziging van Richtlijn 2002/92/EG Hoofdstuk III bis van Richtlijn 2002/92/EG wordt geschrapt met ingang van 23 februari 2016. Artikel 44 Intrekking Richtlijn 2002/92/EG, als gewijzigd bij de in de lijst in deel A van bijlage II vermelde richtlijnen, wordt met ingang van 23 februari 2018 ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de termijnen voor omzetting in nationaal recht van de in deel B van bijlage II vermelde richtlijnen. Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage III. Artikel 45 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie. Artikel 46 Addressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten. Gedaan te Straatsburg, 20 januari 2016. Voor het Europees Parlement De voorzitter M. SCHULZ Voor de Raad De voorzitter A. G. KOENDERS (1)  PB C 44 van 15. 2. 2013, blz. 95. (2)  Standpunt van het Europees Parlement van 24 november 2015 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 14 december 2015. (3)  Richtlijn 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling (PB L 9 van 15. 1. 2003, blz. 3). (4)  Richtlijn 2014/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende markten voor financiële instrumenten en tot wijziging van Richtlijn 2002/92/EG en Richtlijn 2011/61/EU (PB L 173 van 12. 6. 2014, blz. 349). (5)  Verordening (EU) nr.  1094/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen), tot wijziging van Besluit nr. 716/2009/EG en tot intrekking van Besluit 2009/79/EG van de Commissie (PB L 331 van 15. 12. 2010, blz. 48). (6)  Verordening (EU) nr. 1286/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 26 november 2014 over essentiële-informatiedocumenten voor verpakte retailbeleggingsproducten en verzekeringsgebaseerde beleggingsproducten (PRIIP’s) (PB L 352 van 9. 12. 2014, blz. 1). (7)  Richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt („Richtlijn inzake elektronische handel”) (PB L 178 van 17. 7. 2000, blz. 1). (8)  Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281 van 23. 11. 1995, blz. 31). (9)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8 van 12. 1. 2001, blz. 1). (10)  Richtlijn 2003/41/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 juni 2003 betreffende de werkzaamheden van en het toezicht op instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening (PB L 235 van 23. 9. 2003, blz. 10). (11)  PB C 100 van 6. 4. 2013, blz. 12. (12)  Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van Verordening (EU) nr. 648/2012 (PB L 176 van 27. 6. 2013, blz. 1). (13)  Richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II) (PB L 335 van 17. 12. 2009, blz. 1). (14)  Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van Richtlijn 84/450/EEG van de Raad, Richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van Verordening (EG) nr.  2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („Richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (PB L 149 van 11. 6. 2005, blz. 22). (15)  Richtlijn 2014/17/ЕU van het Europees Parlement en de Raad van 4 februari 2014 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten met betrekking tot voor bewoning bestemde onroerende goederen en tot wijziging van de Richtlijnen 2008/48/EG en 2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB L 60 van 28. 2. 2014, blz. 34). (16)  Richtlijn 2014/92/EU van het Europees Parlement en de Raad van 23 juli 2014 betreffende de vergelijkbaarheid van de in verband met betaalrekeningen aangerekende vergoedingen, het overstappen naar een andere betaalrekening en de toegang tot betaalrekeningen met basisfuncties (PB L 257 van 28. 8. 2014, blz. 214). (17)  Richtlijn 2013/34/EU van het Europees Parlement en van de Raad van 26 juni 2013 betreffende de jaarlijkse financiële overzichten, geconsolideerde financiële overzichten en aanverwante verslagen van bepaalde ondernemingsvormen, tot wijziging van Richtlijn 2006/43/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijnen 78/660/EEG en 83/349/EEG van de Raad (PB L 182 van 29. 6. 2013, blz. 19). BIJLAGE I MINIMUMVEREISTEN OP HET GEBIED VAN BEROEPSKENNIS EN VAKBEKWAAMHEID (als bedoeld in artikel 10, lid 2) I. Schaderisico’s die zijn ingedeeld in de branches 1 t/m 18 in deel A van bijlage I bij Richtlijn 2009/138/EG: a) vereiste minimumkennis van de voorwaarden en bepalingen van de aangeboden polissen, inclusief nevenrisico’s als die gedekt worden door dergelijke polissen; b) vereiste minimumkennis van de toepasselijke wetgeving betreffende de distributie van verzekeringsproducten, zoals wetgeving inzake consumentenbescherming, relevante belastingwetgeving en arbeidsrecht; c) vereiste minimumkennis om schadegevallen af te handelen; d) vereiste minimumkennis om klachten af te handelen; e) vereiste minimumkennis om de behoeften van klanten te beoordelen; f) vereiste minimumkennis van de verzekeringsmarkt; g) vereiste minimumkennis van de normen van bedrijfsethiek, en h) vereiste minimale financiële vakbekwaamheid. II.  Verzekeringen met een beleggingscomponent: a) vereiste minimumkennis van verzekeringen met een beleggingscomponent, inclusief de voorwaarden en bepalingen en nettopremies en, in voorkomend geval, gegarandeerde en niet-gegarandeerde opbrengsten; b) vereiste minimumkennis van voor- en nadelen van verschillende beleggingsopties voor verzekeringnemers; c) vereiste minimumkennis van de financiële risico’s die gedragen worden door verzekeringnemers; d) vereiste minimumkennis van polissen die risico’s bij leven dekken en andere spaarproducten; e) vereiste minimumkennis van de organisatie en gegarandeerde opbrengsten van het pensioenstelsel; f) vereiste minimumkennis van de toepasselijke wetgeving betreffende de distributie van verzekeringsproducten, zoals wetgeving inzake consumentenbescherming en relevante belastingwetgeving; g) vereiste minimumkennis van de verzekeringsmarkt en van de spaarproductenmarkt; h) vereiste minimumkennis om klachten af te handelen; i) vereiste minimumkennis om de behoeften van klanten te beoordelen; j) omgang met belangenconflicten; k) vereiste minimumkennis van de normen van bedrijfsethiek, en l) vereiste minimale financiële vakbekwaamheid. III. Risico’s bij leven die zijn ingedeeld in bijlage II bij Richtlijn 2009/138/EG: a) vereiste minimumkennis van polissen, inclusief voorwaarden, bepalingen, de gegarandeerde opbrengsten en, in voorkomend geval, nevenrisico’s; b) vereiste minimumkennis van de organisatie en gegarandeerde opbrengsten van het pensioenstelsel van de relevante lidstaat; c) kennis van de toepasselijke wetgeving inzake verzekeringsovereenkomsten, gegevensbescherming, anti-witwaspraktijken en, in voorkomend geval, relevante belastingwetgevingen relevante sociale wetgeving en arbeidsrecht; d) vereiste minimumkennis van de verzekeringsmarkt en van andere relevante markten voor financiële diensten; e) vereiste minimumkennis om klachten af te handelen; f) vereiste minimumkennis om de behoeften van klanten te beoordelen; g) omgang met belangenconflicten; h) vereiste minimumkennis van de normen van bedrijfsethiek, en i) vereiste minimale financiële vakbekwaamheid. BIJLAGE II DEEL A Ingetrokken richtlijn en overzicht van de achtereenvolgende wijzigingen daarvan Richtlijn 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 9 van 15. 1. 2003, blz. 3) Richtlijn 2014/65/EU van het Europees Parlement en de Raad (PB L 173 van 12. 6. 2014, blz. 349) Richtlijn (EU) 2016/97 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 26 van 2. 2. 2016, blz. 19) DEEL B Termijnen voor de omzetting in intern recht als bedoeld in artikel 44 Richtlijn Termijn voor de omzetting van de wijzigingsrichtlijnen 2014/65/EU (EU) 2016/97 3. 7. 2016 22. 2. 2016 (wat betreft de wijziging van Richtlijn 2002/92/EG overeenkomstig artikel 43 van deze richtlijn) 23. 2.  L_2016026ET. 01001901. xml 2. 2. 2016    ET Euroopa Liidu Teataja L 26/19 EUROOPA PARLAMENDI JA NÕUKOGU DIREKTIIV (EL) 2016/97, 20. jaanuar 2016, mis käsitleb kindlustustoodete turustamist (uuesti sõnastatud) (EMPs kohaldatav tekst) EUROOPA PARLAMENT JA EUROOPA LIIDU NÕUKOGU, võttes arvesse Euroopa Liidu toimimise lepingut, eriti selle artikli 53 lõiget 1 ja artiklit 62, võttes arvesse Euroopa Komisjoni ettepanekut, olles edastanud seadusandliku akti eelnõu liikmesriikide parlamentidele, võttes arvesse Euroopa Majandus- ja Sotsiaalkomitee arvamust (1), toimides seadusandliku tavamenetluse kohaselt (2) ning arvestades järgmist: (1) Euroopa Parlamendi ja nõukogu direktiivi 2002/92/EÜ (3) on vaja teha mitmeid muudatusi. Selguse huvides tuleks kõnealune direktiiv uuesti sõnastada. (2) Kuna käesoleva uuesti sõnastamise põhieesmärk ja reguleerimisese on ühtlustada kindlustus- ja edasikindlustustoodete turustamise siseriiklikke sätteid ning kuna need tegevused toimuvad üle kogu liidu, peaks uus direktiiv põhinema Euroopa Liidu toimimise lepingu (ELi toimimise leping) artikli 53 lõikel 1 ja artiklil 62. Direktiivi vorm on kohane, kuivõrd see võimaldab direktiiviga hõlmatud valdkondades rakendussätete kohandamist iga liikmesriigi konkreetse turu ja õigussüsteemi eripärale. Samuti on käesoleva direktiivi eesmärk ühtlustada siseriiklikke õigusnorme, mis käsitlevad kindlustus- ja edasikindlustoodete turustamisega alustamise tingimusi. (3) Direktiiviga püütakse saavutada minimaalne ühtlustamine ja seepärast ei tohiks see takistada liikmesriike säilitamast või kehtestamast klientide kaitseks rangemaid sätteid, tingimusel et need sätted on kooskõlas liidu õigusega, sealhulgas käesoleva direktiiviga. (4) Kindlustus- ja edasikindlustusvahendajatel on keskne roll kindlustus- ja edasikindlustustoodete turustamisel liidus. (5) Kindlustustooteid võivad turustada mitut tüüpi isikud ja asutused, nagu agendid, maaklerid, panga kaudu kindlustusteenuse pakkujad, kindlustusandjad, reisibürood ja autorendiettevõtted. Ettevõtjate võrdne kohtlemine ja klientide kaitse eeldavad, et käesolev direktiiv hõlmab kõiki neid isikuid ja asutusi. (6) Tarbijatele peaks kehtima ühesugusel tasemel kaitse, hoolimata turustuskanalite erinevusest. Selleks et tagada samaväärse kaitse kohaldamine ja et tarbija saaks kasu võrreldavatest standarditest, eelkõige teabe avaldamise valdkonnas, on väga oluline, et turustajatele kehtiksid võrdsed võimalused. (7) Direktiivi 2002/92/EÜ kohaldamisel on saanud selgeks, et kindlustustoodete turustamise hõlbustamiseks tuleb paljusid sätteid veelgi täpsustada ning et tarbijakaitse huvides tuleb kõnealuse direktiivi kohaldamisala laiendada igasugusele kindlustusoodete müügile. Käesoleva direktiivi kohaldamisala tuleks laiendada kõigile kindlustustooteid otse müüvatele kindlustusandjatele sarnasel alusel nagu kindlustusagentide ja -maaklerite puhul. (8) Selleks et tagada samaväärne tarbijakaitse olenemata turustuskanalist, mille kaudu kliendid kindlustustooteid ostavad (kas otse kindlustusandjalt või kaudselt vahendaja kaudu), peaks käesoleva direktiivi kohaldamisala hõlmama mitte ainult kindlustusandjaid või -vahendajaid, vaid ka teisi turuosalisi, kes müüvad kindlustustooteid kõrvaltegevusena, nagu reisibürood ja autorendiettevõtted, välja arvatud juhul, kui nad vastavad erandi kohaldamise tingimustele.  (9) Liikmesriikide õigusnormide vahel on siiski veel olulisi erinevusi, mis takistavad kindlustus- ja edasikindlustustoodete turustamisega alustamist ja sellel alal tegutsemist siseturul. Siseturgu on vaja veelgi tugevdada ning edendada elukindlustus- ja kahjukindlustustoodete ja -teenuste tõelist siseturgu. (10) Praegused ja hiljutised vapustused finantsturgudel on näidanud, kui oluline on tagada tõhus tarbijakaitse kogu finantssektoris. Seepärast on asjakohane tugevdada klientide usaldust ning ühtlustada kindlustustoodete turustamise reguleerimist, et tagada kogu liidus klientide piisaval tasemel kaitse. Tarbijakaitse taset tuleks direktiiviga 2002/92/EÜ võrreldes tõsta, et vähendada vajadust eri siseriiklike meetmete järele. On oluline võtta arvesse kindlustuslepingute eripära võrreldes investeerimistoodetega, mida reguleeritakse Euroopa Parlamendi ja nõukogu direktiiviga 2014/65/EL (4). Kindlustuslepingute, sealhulgas kindlustuspõhiste investeerimistoodete turustamist tuleks seetõttu reguleerida käesoleva direktiiviga ning ühtlustada direktiiviga 2014/65/EL. Turustamise reeglite miinimumstandardeid tuleks tõsta ning luua võrdsed tingimused kõigi kindlustuspõhiste investeerimistoodete jaoks. (11) Käesolevat direktiivi tuleks kohaldada sellistele isikutele, kelle tegevusalaks on kindlustus- või edasikindlustustoodete turustamise teenuse pakkumine kolmandatele isikutele. (12) Käesolevat direktiivi tuleks kohaldada ka isikutele, kes kliendi poolt veebisaidi või muude andmekandjate kaudu valitud kriteeriumide alusel annavad teavet ühe või mitme kindlustuslepingu kohta või esitavad kindlustustoodete järjestuse või pakuvad kindlustuslepingu puhul soodustust, kui klient saab selle protsessi lõpus sõlmida otse või kaudselt kindlustuslepingu. Käesolevat direktiivi ei tuleks kohaldada veebisaitidele, mida haldavad riigiasutused või tarbijaühendused ning mille otstarve ei ole lepingute sõlmimine, vaid mis üksnes võrdlevad turul saadaolevaid kindlustustooteid. (13) Käesolevat direktiivi ei tuleks samuti kohaldada ainult tutvustamisega seotud tegevusele, mis hõlmab potentsiaalseid kindlustusvõtjaid käsitlevate andmete ja teabe esitamist kindlustus- või edasikindlustusvahendajatele või kindlustus- või edasikindlustusandjatele, samuti kindlustus- või edasikindlustustooteid või kindlustus- või edasikindlustusvahendajaid või kindlustus- või edasikindlustusandjaid käsitleva teabe esitamist potentsiaalsetele kindlustusvõtjatele. (14) Käesolevat direktiivi ei tuleks kohaldada muudel kutsealadel tegutsevatele isikutele, nagu maksueksperdid, raamatupidajad ja juristid, kes selle muu kutsetegevuse raames juhuslikult nõustavad kindlustuskaitse küsimuses, ega kindlustustoodete kohta üksnes üldist laadi teavet andvatele isikutele, kui selle tegevuse eesmärk ei ole aidata kliendil sõlmida või täita kindlustus- või edasikindlustuslepingut. Käesolevat direktiivi ei tuleks kohaldada kindlustus- või edasikindlustusandja nimel pakutavale kutselisele kahjukäsitlusele ega kahju hindamisele ja nõuetele eksperdihinnangu andmisele. (15) Käesolevat direktiivi ei tuleks kohaldada isikutele, kes tegelevad kindlustustoodete turustamisega kõrvaltegevusena, kui kindlustusmaksed ei ületa teatavat summat ja kaetavad riskid on piiratud. Niisugune kindlustus võib kuuluda kauba või teenuse juurde, sealhulgas hõlmata riski, et teenust, mida teataval ajal kavatsetakse kasutada, nt rongireis, jõusaali abonement või teatrihooaja pääse, ei kasutata ning muid reisimisega seotud riske, nt reisi tühistamine või pagasi kaotamine.  Tagamaks, et kindlustustoodete turustamisega kaasneb alati piisaval tasemel tarbijakaitse, peaks kindlustusandja või kindlustusvahendaja, kes tegeleb turustamisega kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendaja kaudu, kellele käesolevas direktiivis sätestatud nõudeid ei kohaldata, tagama teatavate põhiliste nõuete täitmise, näiteks peaks ta ennast tutvustama ja teavitama, kuidas esitada kaebust, samuti tagama kliendi nõudmiste ja vajaduste arvessevõtmise. (16) Käesolev direktiiv peaks tagama, et kohaldatakse samaväärsel tasemel tarbijakaitset ja et tarbija saab kasu võrreldavatest standarditest. Direktiiv peaks edendama vahendajate võrdseid tegevusvõimalusi ning võrdsetel tingimustel konkurentsi, olenemata sellest, kas vahendajad on seotud kindlustusandjaga või mitte. Tarbijale on kasulik, kui kindlustustooteid turustatakse eri kanalite ja vahendajate kaudu, kes teevad kindlustusandjatega koostööd eri vormis, tingimusel et neil on kohustus kohaldada samaväärseid tarbijakaitse nõudeid. Liikmesriigid peaksid seda käesoleva direktiivi rakendamisel arvesse võtma. (17) Käesolevas direktiivis tuleks võtta arvesse eri liiki turustuskanalite erinevusi. Näiteks tuleks võtta arvesse nende kindlustusvahendajate eripära, kellel on lepinguline kohustus tegeleda kindlustustoodete turustamisega üksnes ühes või mitmes kindlustusandjas (seotud kindlustusvahendajad), mida esineb teatavate liikmesriikide turgudel, ning direktiiviga tuleks kehtestada asjakohased ja proportsionaalsed tingimused, mida kohaldatakse eri liiki turustamisele. Eelkõige peaks liikmesriikidel olema võimalik sätestada, et kindlustus- või edasikindlustustoodete turustaja, kes vastutab kindlustus- või edasikindlustusvahendaja või kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendaja tegevuse eest, peab tagama, et selline vahendaja vastab registreerimise tingimustele, ning vahendaja registreerima. (18) Füüsilisest isikust kindlustus- ja edasikindlustusvahendajaid ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajaid peaks registreerima selle liikmesriigi pädev asutus, kus on nende elukoht. Isikud, kelle elukoht on ühes liikmesriigis, kuid kes tegelevad iga päev kindlustustoodete turustamisega teises liikmesriigis (töökohas), tuleks registreerida töökoha liikmesriigis. Neid kindlustus- või edasikindlustusvahendajaid ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajaid, kes on juriidilised isikud, peaks registreerima selle liikmesriigi pädev asutus, kus asub nende registrijärgne asukoht või peakontor, kui neil siseriikliku õiguse kohaselt ei ole registrijärgset asukohta. Liikmesriikidel peaks olema võimalik lubada muudel asutustel teha kindlustusvahendajate registreerimisel ja reguleerimisel pädevate asutustega koostööd. Kindlustus- või edasikindlustusvahendajad ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajad tuleks registreerida tingimusel, et need vahendajad vastavad rangetele pädevuse, hea maine, ametialase vastutuskindluse ja finantssuutlikkusega seotud kutsesobivusnõuetele. Liikmesriikides juba registreeritud vahendajaid ei peaks käesoleva direktiivi kohaselt uuesti registreerima. (19) Kui kindlustusvahendajad ei saa kogu liidus vabalt tegutseda, takistab see siseturu nõuetekohast toimimist kindlustuse valdkonnas. Käesolev direktiiv on oluline samm tarbijakaitse taseme tõstmise ning turu integratsiooni parandamise suunas. (20) Kindlustus- ja edasikindlustusvahendajad ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajad peaksid olema võimelised kasutama ELi toimimise lepingus sätestatud asutamisvabadust ja teenuste osutamise vabadust.  Seega peaks registreerimine nende päritoluliikmesriigis võimaldama kindlustus- ja edasikindlustusvahendajatel ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajatel tegutseda teistes liikmesriikides asutamisvabaduse ja teenuste osutamise vabaduse põhimõtete alusel eeldusel, et pädevad asutused on järginud asjakohast teavitamiskorda. (21) Selleks et tagada teenuste hea kvaliteet ja tõhus tarbijakaitse, peaksid päritoluliikmesriigid ja vastuvõtvad liikmesriigid tegema käesolevas direktiivis sätestatud kohustuste täitmise tagamisel tihedat koostööd. Juhul kui kindlustus- või edasikindlustusvahendaja või kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendaja tegutseb teenuste osutamise vabadust kasutades eri liikmesriikides, on päritoluliikmesriigi pädev asutus kohustatud tagama käesolevas direktiivis sätestatud kohustuste täitmise kogu äritegevuse ulatuses siseturul. Kui vastuvõtva liikmesriigi pädev asutus saab teada kohustuse rikkumisest oma territooriumil, peaks ta sellest teatama päritoluliikmesriigi pädevale asutusele, kes peaks siis olema kohustatud võtma asjakohaseid meetmeid. See puudutab eelkõige nende reeglite rikkumist, mis on seotud hea maine, kutsealaste teadmiste ja pädevusnõuetega või äritegevusega. Lisaks peaks vastuvõtva liikmesriigi pädeval asutusel olema õigus sekkuda, kui päritoluliikmesriik ei võta asjakohaseid meetmeid või kui võetud meetmed ei ole piisavad. (22) Kui asutatakse filiaal või rajatakse püsiv tegevuskoht teises liikmesriigis, tuleks vastutus kohustuste täitmise tagamisel jagada päritolu- ja vastuvõtva liikmesriigi vahel. Vastutus majandustegevust tervikuna puudutavate nõuete täitmise eest (nt kutsealased nõuded) peaks jääma päritoluliikmesriigi pädeva asutuse vastutusalasse samamoodi nagu teenuste osutamise puhul, kuid vastuvõtva liikmesriigi pädev asutus peaks vastutama nende normide täitmise tagamise eest, mis käsitlevad teavitamisnõudeid ja äritegevust tema territooriumil osutatavate teenuste puhul. Kui aga vastuvõtva liikmesriigi pädev asutus saab teada oma territooriumil toimunud kohustuse rikkumisest, mille eest käesoleva direktiivi kohaselt ei vastuta vastuvõttev liikmesriik, peaks ta sellest teatama päritoluliikmesriigi pädevale asutusele, kes peaks siis olema kohustatud võtma asjakohaseid meetmeid. See puudutab eelkõige nende reeglite rikkumist, mis on seotud hea maine, kutsealaste teadmiste ja pädevusnõuetega. Lisaks peaks vastuvõtva liikmesriigi pädeval asutusel olema õigus sekkuda, kui päritoluliikmesriik ei võta asjakohaseid meetmeid või kui võetud meetmed ei ole piisavad. (23) Liikmesriikide pädevate asutuste käsutuses peaksid olema kõik vahendid, mida on vaja, et tagada kindlustus- ja edasikindlustusvahendajate ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajate nõuetekohane tegutsemine kogu liidus, toimugu see siis asutamisvabaduse või teenuste osutamise vabaduse alusel. Tõhusa järelevalve tagamiseks peaksid kõik pädevate asutuste meetmed olema proportsionaalsed turustaja tegevusest tuleneva riski laadi, ulatuse ja keerukusega, olenemata konkreetse turustaja mõjust turu üldisele finantsstabiilsusele. (24) Liikmesriigid peaksid looma ühtse teabepunkti, mis annaks juurdepääsu nende kindlustus- ja edasikindlustusvahendajate ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajate registritele. Ühtses teabepunktis peaks ühtlasi olema hüperlink iga liikmesriigi asjaomase pädeva asutuse veebilehele.  Läbipaistvuse suurendamiseks ja piiriülese kaubanduse hõlbustamiseks peaks Euroopa Parlamendi ja nõukogu määrusega (EL) nr 1094/2010 (5) asutatud Euroopa Kindlustus- ja Tööandjapensionide Järelevalve (EIOPA) looma ja tegema kättesaadavaks ühtse elektroonilise andmebaasi, mis sisaldab andmeid kõigi kindlustus- ja edasikindlustusvahendajate ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajate kohta, kes on teatanud kavatsusest kasutada asutamisvabadust või teenuste osutamise vabadust, ning kõnealust andmebaasi ajakohastama. Selleks peaksid liikmesriigid esitama EIOPA-le asjaomast teavet viivitamata. Kõnealuses andmebaasis peaks olema hüperlink iga liikmesriigi asjaomase pädeva asutuse veebilehele. Iga liikmesriigi pädeva asutuse veebilehel peaks olema hüperlink kõnealusele andmebaasile. (25) Kui vahendaja püsiv tegevuskoht teise liikmesriigi territooriumil on samaväärne filiaaliga, tuleks seda käsitada samamoodi nagu filiaali, välja arvatud juhul, kui vahendaja vormistab oma tegevuskoha seaduslikult teistsuguses õiguslikus vormis. Sõltuvalt täiendavatest asjaoludest võib see nii olla isegi juhul, kui tegevuskohaks ei kasutata ametlikult filiaali vormi, vaid tegemist on üksnes kontoriga, mida juhib vahendaja enda personal või isik, kes on sõltumatu, kuid kellel on pikaajaline volitus tegutseda kindlustusvahendaja nimel, nagu esindus. (26) Selgelt tuleks kindlaks määrata päritoluliikmesriigi ja vastuvõtva liikmesriigi suhtelised õigused ja kohustused seoses selliste kindlustus- ja edasikindlustusvahendajate ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajate järelevalvega, kelle nad on registreerinud või kes asutamisvabaduse või teenuste osutamise vabaduse õiguse alusel tegelevad kindlustus- või edasikindlustustoodete turustamisega nende territooriumil. (27) Et lahendada olukordi, kus kindlustusvahendaja või kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendaja on asutatud ühes liikmesriigis ainult seepärast, et mitte täita teise liikmesriigi õigusakte, kuigi ta tegutseb ainult või peamiselt selles teises liikmesriigis, peaks vastuvõtval liikmesriigil olema võimalik võtta ennetavaid meetmeid, kui vahendaja tegevus ohustab tõsiselt vastuvõtva liikmesriigi kindlustus- ja edasikindlustusturu nõuetekohast toimimist, ning käesolev direktiiv ei tohiks seda takistada. Need meetmed ei tohiks aga takistada teenuste osutamise vabadust ja asutamisvabadust ega tõkestada piiriülest tegevust. (28) Oluline on tagada, et kindlustus- ja edasikindlustusvahendajatel, kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajatel ning kindlustus- ja edasikindlustusandjate sellistel töötajatel, kes on seotud kindlustus- ja edasikindlustuslepingute ettevalmistamise, müügi ja müügijärgse tegevusega, on kõrge professionaalne tase ja pädevus. Seepärast peavad vahendajate, kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajate ning kindlustus- ja edasikindlustusandjate töötajate kutsealased teadmised vastama asjaomase tegevuse keerukusele. Peaks olema nõutav, et kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajad tunnevad oma turustatavate kindlustuslepingute tingimusi ning kui see on asjakohane, siis ka nõuete ja kaebuste menetlemise korda. (29) Tuleks tagada pidev koolitus ja areng. See võiks hõlmata mitmesuguseid lihtsustatud õpivõimalusi, sealhulgas kursuseid, e-õpet ja mentorlust. Õppe vorm, sisu ja nõutavad tunnistused või muud asjakohased tõendid, nt eksami edukat läbimist tõendavad kanded registris, peaksid jääma liikmesriigi reguleerida.  (30) Sobivusnõuded aitavad tagada kindla ja usaldusväärse kindlustussektori ning asjakohase kaitse kindlustusvõtjatele. Need nõuded hõlmavad nõuet mitte olla kohtulikult ega muul samaväärsel viisil siseriiklikult karistatud teatavate kuritegude eest, nt finantsteenuseid käsitlevate õigusaktide rikkumise, ebaaususe, pettuse või finantskuritegude eest ega muude kuritegude eest vastavalt äriühinguõigusele, pankrotiõigusele või maksejõuetusõigusele. (31) Sama tähtis on, et kindlustus- ja edasikindlustusvahendajate ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajate juhtimisstruktuuri kuuluvatel isikutel, kes tegelevad kindlustus- ja edasikindlustustoodete turustamisega, samuti kindlustus- või edasikindlustustoodete turustaja asjaomastel töötajatel, kes on otseselt seotud kindlustus- ja edasikindlustustoodete turustamisega, oleks turustamiseks vajalikul tasemel teadmised ja pädevus. Kutsealaste teadmiste ja pädevuse nõutav tase tuleks tagada konkreetsete teadmisi puudutavate ja kutsealaste nõuete kohaldamisega neile isikutele. (32) Liikmesriigid ei peaks aga lugema asjaomasteks isikuteks juhte või töötajaid, kes ei tegele otseselt kindlustus- ega edasikindlustustoodete turustamisega. Mis puudutab kindlustus- ja edasikindlustusvahendajaid ja -andjaid, siis kõikidelt otseselt turustamisega tegelevatelt töötajatelt peaks eeldama piisaval tasemel teadmisi ja pädevust, välja arvatud nendelt, kes tegelevad ainult haldusülesannetega. Mis puudutab kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendajaid, siis tuleks asjaomasteks töötajateks, kellelt eeldatakse vajalikul tasemel teadmisi ja pädevust, lugeda vähemalt need isikud, kes tegelevad kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse turustamisega. Kui kindlustus- ja edasikindlustustoodete turustaja on juriidiline isik, peaksid vajalike kutsealaste teadmiste ja pädevuse nõuetele vastama ka juhtimisstruktuuri kuuluvad isikud, kes vastutavad kindlustus- või edasikindlustustoodete turustamise põhimõtete ja korra rakendamise eest. Seega peaks kindlustus- ja edasikindlustusvahendaja ning kõrvaltegevusena pakutava kindlustuse vahendaja juures kindlustus- või edasikindlustustoodete turustamise eest vastutav isik alati vastama kutsealaste teadmiste ja pädevuse nõuetele. (33) Liikmesriigid peaksid tagama, et kindlustusvahendajatel või -andjatel, kes tegelevad jaeklientide nõustamise või neile kindlustuspõhiste investeerimistoodete müügiga, on pakutavatele toodetele vastavad kutsealased teadmised ja pädevus. Sellised teadmised ja pädevus on eriti olulised kindlustuspõhiste investeerimistoodete kasvavat keerukust ja pidevat uuenemist silmas pidades. Kindlustuspõhise investeerimistoote ostmisega kaasneb risk ja seetõttu peaksid investorid saama usaldada esitatud teavet ja hinnangute kvaliteeti. Lisaks tuleks anda töötajatele piisavalt aega ja ressursse, et nad saaksid anda klientidele kogu vajaliku teabe pakutavate toodete kohta. (34) Kindlustus- või edasikindlustusoodete turustamisega alustavate ja tegelevate isikute kutsesobivusnõudeid ja registreerimist käsitlevate siseriiklike sätete kooskõlastamine võib soodustada finantsteenuste siseturu väljakujundamist ning tõhustada tarbijate kaitset selles valdkonnas. (35) Piiriülese kaubanduse edendamiseks tuleks kehtestada vahendajate kutsealaste teadmiste ja oskuste vastastikuse tunnustamise põhimõtted. (36) Hoolimata kehtivast ühtsest kindlustusandjatele ja -vahendajatele tegevuslubade andmise süsteemist on liidu kindlustusturg jätkuvalt väga killustunud. 