None
L_2022168NL.01000101.xml











27.6.2022   


NL


Publicatieblad van de Europese Unie


L 168/1






UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2022/996 VAN DE COMMISSIE
van 14 juni 2022
betreffende de voorschriften om de duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria alsmede de criteria inzake laag risico op indirecte veranderingen in landgebruik te controleren
(Voor de EER relevante tekst)
DE EUROPESE COMMISSIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
Gezien Richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen (1), en met name artikel 30, lid 8,
Overwegende hetgeen volgt:






(1)


Bij Richtlijn (EU) 2018/2001 wordt de rol van vrijwillige systemen uitgebreid; daartoe behoort nu certificeren dat biomassabrandstoffen voldoen aan de duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria en certificeren dat hernieuwbare vloeibare en gasvormige vervoersbrandstoffen van niet-biologische oorsprong en brandstoffen op basis van hergebruikte koolstof voldoen aan de respectieve broeikasgasemissiereductiecriteria. Verder kunnen vrijwillige systemen dienen om biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen met een laag risico van indirecte veranderingen in landgebruik te certificeren.
(2)


Om vast te stellen of biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen, en hernieuwbare vloeibare en gasvormige brandstoffen van niet-biologische oorsprong en brandstoffen op basis van hergebruikte koolstof aan de eisen van Richtlijn (EU) 2018/2001 voldoen, is het van cruciaal belang dat de vrijwillige systemen correct en geharmoniseerd functioneren. Daarom moeten voor alle vrijwillige systemen geldende geharmoniseerde regels worden vastgesteld, zodat rechtszekerheid wordt geboden met betrekking tot de voor marktdeelnemers en vrijwillige systemen geldende regels.
 (3)


Om de administratieve lasten tot een minimum te beperken, moeten de uitvoeringsvoorschriften evenredig zijn en beperkt blijven tot wat nodig is om ervoor te zorgen dat de naleving van de duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria en de andere vereisten wordt gecontroleerd op een adequate en geharmoniseerde wijze die het risico op fraude zo veel mogelijk beperkt. De uitvoeringsvoorschriften moeten daarom niet als een alomvattende norm maar als minimumvereisten worden beschouwd. De vrijwillige systemen kunnen deze regels, waar passend, aanvullen.
(4)


Marktdeelnemers kunnen te allen tijde besluiten aan een ander vrijwillig systeem deel te nemen. Om te voorkomen dat een marktdeelnemer die een negatief advies heeft ontvangen op grond van een audit voor het ene systeem, onmiddellijk een aanvraag voor certificering op grond van een ander systeem indient, moet een marktdeelnemer bij alle systemen waarvoor hij een aanvraag indient, vermelden of hij in de voorgaande vijf jaar een negatief advies op grond van een audit heeft ontvangen. Dit moet ook gelden voor gevallen waarin de marktdeelnemer een nieuwe rechtspersoonlijkheid heeft maar inhoudelijk ongewijzigd is gebleven, zodat kleine of zuiver formele wijzigingen, bijvoorbeeld in de governancestructuur of de reikwijdte van de activiteiten, de nieuwe marktdeelnemer niet van die plicht ontslaan.
 (5)


Het massabalanssysteem is bedoeld om de administratieve lasten in verband met het aantonen van de naleving van de duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria te verlagen, door toe te staan dat grondstoffen worden gemengd met brandstoffen met verschillende duurzaamheidskenmerken en toe te staan dat duurzaamheidskenmerken flexibel worden toegekend aan leveringen die uit het mengsel zijn gehaald. Met het oog op de transparantie is vermenging in het massabalanssysteem mogelijk, bijvoorbeeld als grondstoffen tot dezelfde productgroep behoren. Een productgroep kan bijvoorbeeld verschillende soorten non-food cellulosemateriaal met vergelijkbare fysische en chemische kenmerken, calorische onderwaarden en/of omzettingsfactoren of de onder deel A, punt q), van bijlage IX bij Richtlijn (EU) 2018/2001 vallende soorten lignocellulosisch materiaal omvatten. Voor de productie van biobrandstoffen en vloeibare biomassa gebruikte plantaardige oliën van eerste persing kunnen tot dezelfde productgroep behoren. Grondstoffen die kunnen worden gebruikt voor de productie van biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen waarvoor verschillende regels gelden met betrekking tot hun bijdrage aan de streefcijfers voor hernieuwbare energie, mogen echter in algemene zin niet worden beschouwd als onderdeel van dezelfde productgroep, aangezien dit een risico zou vormen voor de doelstellingen van Richtlijn (EU) 2018/2001, die biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen verschillend behandelt op basis van de grondstoffen waaruit zij worden geproduceerd. In het geval van gasvormige brandstoffen wordt het geïnterconnecteerde net van de EU beschouwd als één massabalanssysteem. Gasvormige brandstoffen die buiten het net of via geïsoleerde lokale distributienetten worden geproduceerd en verbruikt, moeten worden beschouwd als afzonderlijke massabalanssystemen. Verder zijn voorzorgsmaatregelen nodig om de samenhang van duurzaamheidsclaims te waarborgen als brandstoffen worden uitgevoerd naar derde landen die het massabalanssysteem niet toepassen. Daartoe moet het massabalanssysteem ook informatie bevatten over de hoeveelheden brandstoffen waarvoor geen duurzaamheidskenmerken zijn vastgesteld en worden leveringen van brandstoffen aan niet-gecertificeerde marktdeelnemers in het massabalanssysteem in aanmerking genomen, op basis van de fysieke aard van de geleverde brandstoffen.
 (6)


Bij de voorbereiding van de eerste audit ter plaatse en tijdens daaropvolgende toezichts- of hercertificeringsaudits moet de auditor het algemene risicoprofiel van de marktdeelnemers passend analyseren. Op basis van de vakkennis van de auditor en de door de marktdeelnemer verstrekte informatie moet deze analyse niet alleen het risiconiveau van de specifieke marktdeelnemer, maar ook de toeleveringsketen in aanmerking nemen (bijvoorbeeld voor marktdeelnemers die de in bijlage IX bij Richtlijn (EU) 2018/2001 vermelde materialen verwerken). De diepgang en/of de omvang van de audit moeten worden aangepast aan het vastgestelde algehele risiconiveau om een adequaat niveau van vertrouwen in de waarheidsgetrouwheid van de door de marktdeelnemers verstrekte informatie te waarborgen en de risico’s van materiële onjuistheden te mitigeren.
(7)


Bij groepsaudits, waarbij audits ter plaatse worden vervangen door administratieve audits, moeten vrijwillige systemen en certificeringsinstanties waarborgen dat die audits dezelfde mate van zekerheid kunnen bieden als een audit ter plaatse (bijvoorbeeld via de beschikbaarheid van hoogwaardige satellietbeelden en gegevens over beschermde gebieden en veengebieden die informatie verschaffen over de relevante tijdshorizon).
 (8)


In Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/807 van de Commissie (2) wordt onderkend dat onder bepaalde omstandigheden het effect van indirecte veranderingen in landgebruik (ILUC) van biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen waarvan in het algemeen wordt aangenomen dat het ILUC-risico hoog is, kan worden voorkomen. Met het oog op een gelijk speelveld bij de uitvoering van het proces tot certificering van een laag ILUC-risico voor alle vrijwillige systemen, moeten specifieke eisen worden vastgesteld om de certificering van biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen met een laag ILUC-risico mogelijk te maken. Gecertificeerde biobrandstoffen, vloeibare biomassa of biomassabrandstoffen met een laag ILUC-risico moeten worden vrijgesteld van de limiet en de geleidelijke vermindering die zijn vastgesteld voor uit voedsel- en voedergewassen geproduceerde biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen met een hoog ILUC-risico, op voorwaarde dat zij voldoen aan de in artikel 29 van Richtlijn (EU) 2018/2001 vastgestelde duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria.
(9)


Marktdeelnemers die een aanvraag voor certificering van een laag ILUC-risico indienen, kunnen via een vrijwillig systeem al een certificering voor andere aspecten hebben verkregen, of kunnen een aanvraag voor certificering van een laag ILUC-risico indienen op hetzelfde moment als een aanvraag voor een certificering voor andere aspecten die onder een vrijwillig systeem kunnen vallen. Een aanvrager kan een landbouwbedrijf of een groep landbouwers zijn, of een eerste verzamelpunt of een groepsbeheerder die namens een groep landbouwers optreedt. Indien maatregelen worden toegepast op vaste gewassen, kan het begin van de geldigheidsperiode van tien jaar voor certificering van een laag ILUC-risico worden uitgesteld vanwege het tijdsverloop tussen de uitvoering van de maatregel en de waargenomen toename van de opbrengst.
 (10)


De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij artikel 34, lid 2, van Richtlijn (EU) 2018/2001 ingestelde Comité voor de duurzaamheid van biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen,




HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
HOOFDSTUK I

INLEIDING


Artikel 1
Onderwerp
Bij deze verordening worden uitvoeringsbepalingen vastgesteld om te waarborgen dat efficiënt en geharmoniseerd wordt gecontroleerd of marktdeelnemers:






a)


de duurzaamheidscriteria zoals vastgesteld in artikel 29, leden 2 tot en met 7, van Richtlijn (EU) 2018/2001 naleven;










b)


accurate gegevens over broeikasgasemissiereductie verstrekken voor de toepassing van artikel 25, lid 2, en artikel 29, lid 10, van Richtlijn (EU) 2018/2001;










c)


de bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/807 vastgestelde criteria voor de certificering van biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen met een laag ILUC-risico naleven.
 HOOFDSTUK II

ALGEMENE VOORSCHRIFTEN OVER GOVERNANCE, INTERNE CONTROLE, KLACHTENPROCEDURES EN TRANSPARANTIE VAN VRIJWILLIGE SYSTEMEN


Artikel 3
Governancestructuur van het vrijwillige systeem

1.   Vrijwillige systemen leggen een governancestructuur vast om te waarborgen dat het systeem de nodige juridische en technische capaciteit, onpartijdigheid en onafhankelijkheid bezit om zijn taken uit te voeren. Afhankelijk van de reikwijdte van het vrijwillige systeem richt het een technisch comité of een gelijkwaardig stelsel van technische ondersteuning door deskundigen op, dat het in specifieke gevallen ook mogelijk maakt dat onafhankelijke externe deskundigen worden ingezet om advies over technische kwesties te verstrekken.
2.   In de governancestructuur en het besluitvormingsproces van vrijwillige systemen wordt een breed scala aan uiteenlopende groepen belanghebbenden vertegenwoordigd, zoals verenigingen van landbouwers of bosbouwers, non-gouvernementele milieuorganisaties, inheemse en lokale gemeenschappen die mogelijk door het systeem geraakt worden, de academische wereld en brandstofproducenten. Geen enkele individuele belanghebbende of groep van belanghebbenden neemt in het besluitvormingsproces een dominante positie in. Besluiten worden alleen genomen wanneer het quorum van de meerderheid van de belanghebbenden is bereikt.
3.   Vrijwillige systemen stellen voorschriften en procedures vast om belangenconflicten in de besluitvorming te voorkomen. Zij bewaken ten minste een stelsel van controlemechanismen om te waarborgen dat geen enkele individuele belanghebbende met een welbepaald belang bij de uitkomst van een besluit, dat specifieke besluit beslissend kan beïnvloeden.
4.   Certificeringsorganen stellen integriteitsregels en -procedures vast om te waarborgen dat zij volledig onafhankelijk zijn van de marktdeelnemers die aan het systeem deelnemen. Vrijwillige systemen eisen dat de certificeringsorganen die namens het systeem optreden, volgens Internationale Organisatie voor Normalisatie (ISO)-norm 17065 geaccrediteerd zijn.
5.   Het governancestelsel van het certificeringsorgaan beoogt het oordeel van de auditors met het hoogst mogelijke niveau van onafhankelijkheid te omgeven door de beginselen van roulatie van auditors of andere bestaande beste praktijken op dit gebied toe te passen.
 6.   Personen met een mogelijk belangenconflict worden in zowel het vrijwillige systeem als in het certificeringsorgaan van de besluitvorming uitgesloten. Vrijwillige systemen stellen passende procedures en een controlespoor vast om dergelijke gevallen op te sporen en te documenteren, en herzien deze regelmatig als onderdeel van hun interne controlestelsels.
Artikel 4
Non-conformiteit van marktdeelnemers in het kader van het systeem

1.   Vrijwillige systemen richten een alomvattend stelsel op om non-conformiteit door marktdeelnemers aan te pakken. Dat stelsel omvat ten minste een duidelijke classificatie van non-conformiteiten, op basis van de ernst overeenkomstig de vereisten van artikel 10. Voor iedere soort non-conformiteit worden transparante voorschriften en procedures vastgesteld om te waarborgen dat corrigerende maatregelen en sancties, inclusief schorsingen, indien van toepassing, tijdig worden gehandhaafd. Dergelijke handhavingsprocedures worden onverwijld geactiveerd, afhankelijk van de ernst van de non-conformiteit en de urgentie van de corrigerende maatregelen.
2.   Marktdeelnemers wier certificaten zijn geschorst, kunnen geen duurzaamheidsaanvragen indienen totdat de schorsing is opgeheven. Geschorste marktdeelnemers mogen zich tijdens die periode niet aansluiten bij een ander vrijwillig systeem. Indien de deelname van een marktdeelnemer of zijn rechtsvoorgangers aan een vrijwillig systeem is geschorst of beëindigd door de intrekking van zijn certificaat naar aanleiding van een audit waarbij een kritieke non-conformiteit is vastgesteld, mogen andere vrijwillige systemen de deelname van die marktdeelnemer gedurende ten minste twee jaar na de schorsing of beëindiging van de deelname weigeren.
3.   Indien een marktdeelnemer waarbij eerder een kritieke of ernstige non-conformiteit is vastgesteld, een aanvraag voor hercertificering indient, brengt de auditor dit feit onder de aandacht van alle vrijwillige systemen waaraan de marktdeelnemer momenteel deelneemt, of waarvoor hij om hercertificering heeft verzocht.
 Artikel 5
Interne controle, klachtenprocedure en documentbeheersysteem

1.   Vrijwillige systemen richten een stelsel van interne controle op om te controleren of marktdeelnemers de door het systeem toegepaste voorschriften en procedures naleven en om de kwaliteit van de door de auditors van de certificeringsorganen uitgevoerde werkzaamheden te waarborgen. Interne controle vindt ten minste eenmaal per jaar plaats en weerspiegelt de geografische dekking en de grondstoffen van het vrijwillige systeem, alsook het risiconiveau van de activiteiten van de marktdeelnemers. Als deel van het controleproces vereisen vrijwillige systemen dat certificeringsorganen alle auditverslagen en, indien van toepassing, de berekeningen van de werkelijke waarden voor de broeikasgasemissies indienen. De controleactiviteiten omvatten een aselecte en risicogebaseerde steekproef van die auditverslagen van ieder certificeringsorgaan.
2.   Vrijwillige systemen stellen voorschriften en procedures vast om een doeltreffende opvolging van de resultaten van de interne controle en, indien van toepassing, de tenuitvoerlegging van sancties te waarborgen. Op basis van de resultaten van de interne controle worden corrigerende maatregelen genomen op het niveau van de governancestructuur of van het interne controleproces van het vrijwillig systeem om de werking in de toekomst te verbeteren. De resultaten van de jaarlijkse controleactiviteiten van het vrijwillige systeem worden samengevat in het jaarlijks activiteitenverslag dat bij de Commissie wordt ingediend.
 3.   Vrijwillige systemen stellen procedures vast om een klacht tegen marktdeelnemers of certificeringsorganen in te dienen. De klachtenprocedure is toegankelijk op de website van het vrijwillige systeem, en klachten kunnen elektronisch of per post worden verzonden. De klachtenprocedure waarborgt ook de bescherming van personen die inbreuken melden of te goeder trouw een klacht indienen overeenkomstig Richtlijn (EU) 2019/1937 van het Europees Parlement en de Raad (4). De website bevat ten minste de volgende informatie:






a)


de informatie en het bewijsmateriaal die moeten worden verstrekt om een klacht in te dienen, en het post- of e-mailadres waarnaar de klacht moet worden verzonden;










b)


richtsnoeren over welke klachten binnen het toepassingsgebied van de procedure vallen;










c)


een stapsgewijs overzicht van de wijze waarop klachten worden behandeld, vanaf de ontvangst van de oorspronkelijke klacht tot en met de afwikkeling en de termijnen van iedere stap;










d)


het besluitvormingsproces voor klachten en de procedure om tegen een besluit in beroep te gaan;










e)


de gevolgen voor het vrijwillige systeem nadat een non-conformiteit naar aanleiding van een klacht is vastgesteld.
4.   Vrijwillige systemen houden een register van alle klachten bij en verstrekken een samenvatting van die klachten aan de Commissie in het jaarlijkse activiteitenverslag. Op verzoek van de Commissie of een lidstaat verstrekken zij de stukken in verband met een klacht en de afhandeling ervan.
5.   Vrijwillige systemen en certificeringsorganen zetten een documentbeheersysteem op dat de volgende elementen omvat:






a)


algemene documentatie van het beheersysteem (bv. handleidingen, beleidsstukken, afbakening van verantwoordelijkheden);










b)


controle van documenten;










c)


managementtoezicht op het beheersysteem;










d)


interne audits/interne controle;










e)


procedures om non-conformiteiten op te sporen en te beheren, alsmede










f)


procedures om preventieve maatregelen te treffen om de oorzaken van mogelijke non-conformiteiten weg te nemen.
 Documentatie wordt ten minste vijf jaar bewaard, of langer indien de bevoegde nationale autoriteit dat verlangt.
 Artikel 6
Bekendmaking van informatie door vrijwillige systemen
Vrijwillige systemen maken de volgende informatie openbaar en stellen die vrij toegankelijk op een website:






a)


hun governancestructuur, met een beschrijving van de rol van alle betrokken organen, details over de eigendomsstructuur, de samenstelling en ervaring van de raad van bestuur, het secretariaat en het technisch comité (of gelijkwaardig orgaan), en de lijst van leden met stemrecht of deelnemers aan het systeem, al naargelang;










b)


de lijst van marktdeelnemers die aan het systeem deelnemen, hun certificeringsstatus, met hun respectieve datum van afgifte, schorsing, intrekking, beëindiging of vervaldatum van het certificaat, alsmede de certificaten of de samenvattende auditverslagen die zijn opgesteld overeenkomstig bijlage II. Indien audits kritieke of ernstige non-conformiteiten aan het licht brengen, publiceren de vrijwillige systemen een geaggregeerde lijst van deze non-conformiteiten, samen met een actieplan en een tijdschema voor correctie, zoals overeengekomen met de betrokken marktdeelnemers. Specifieke informatie over de certificaten of samenvattende auditverslagen kunnen worden bewerkt om te voldoen aan de wetgeving inzake de bescherming van persoonsgegevens. Marktdeelnemers wier certificaten zijn ingetrokken, geannuleerd of verlopen, worden op de website vermeld gedurende ten minste 24 maanden na de datum van intrekking of annulatie, of de vervaldatum. Wijzigingen in de certificeringsstatus van marktdeelnemers worden onverwijld openbaar gemaakt;










c)


de recentste versie van de documentatie over hun systeem en de richtsnoeren voor audits. De documenten bevatten een datum en versienummer en, indien van toepassing, een samenvatting van eventuele wijzigingen ten opzichte van de vorige versie van het document;










d)


de contactgegevens van het systeem, inclusief telefoonnummer, e-mailadres en correspondentieadres;










e)


de lijst van certificeringsorganen die in het kader van het systeem onafhankelijke audits uitvoeren, waarbij per certificeringsorgaan wordt aangegeven welke nationale overheidsinstantie het heeft geaccrediteerd of erkend en welke entiteit of nationale overheidsinstantie van de lidstaat er toezicht op houdt, overeenkomstig artikel 30, lid 9, tweede alinea, van Richtlijn (EU) 2018/2001. Certificeringsorganen die niet langer bevoegd zijn onafhankelijke audits uit te voeren in het kader van het systeem, worden gedurende ten minste twaalf maanden na de laatste audit vermeld met een aanwijzing in die zin;










f)


de resultaten van de jaarlijkse controleactiviteiten van het vrijwillige systeem, zoals samengevat in het jaarlijks activiteitenverslag.
 Artikel 7
Wijziging van systeem door marktdeelnemers

1.   Vrijwillige systemen vereisen dat marktdeelnemers in hun certificeringsaanvraag de volgende informatie verschaffen:






a)


of zij of hun rechtsvoorganger momenteel deelnemen aan een ander vrijwillig systeem, of de afgelopen vijf jaar aan een ander vrijwillig systeem hebben deelgenomen;










b)


relevante informatie, inclusief de massabalansgegevens en de auditverslagen en, indien van toepassing, besluiten van de afgelopen vijf jaar tot schorsing of intrekking van hun certificaten;










c)


of zij zich vóór de eerste toezichtsaudit uit een systeem hebben teruggetrokken.
2.   Vrijwillige systemen sluiten marktdeelnemers uit:






a)


indien zij de in lid 1, punten a) en b), vermelde informatie niet verschaffen;










b)


indien zij of hun rechtsvoorganger een negatief advies hebben ontvangen over de eerste audit in een ander systeem, tenzij die eerste audit meer dan drie jaar vóór de aanvraag heeft plaatsgevonden of het systeem ondertussen zijn certificeringsactiviteiten heeft gestaakt, waardoor de marktdeelnemer geen nieuwe aanvraag kon indienen. Als een vrijwillig systeem de rechtvaardiging van de marktdeelnemer aanvaardt en besluit zijn aanvraag te beoordelen, wordt de reikwijdte van de eerste audit aangepast om alle relevante kwesties te bestrijken en zich specifiek op de tijdens de eerste audit, waarvoor zij een negatief advies hebben ontvangen, aan het licht gekomen tekortkomingen te richten;










c)


indien zij of hun rechtsvoorganger zich vóór de eerste toezichtsaudit uit een ander systeem hebben teruggetrokken, tenzij de marktdeelnemer kan aantonen dat hij daarvoor een geldige reden had. Als een vrijwillig systeem de rechtvaardiging van de marktdeelnemer aanvaardt, wordt de reikwijdte van de eerste audit aangepast om alle relevante kwesties van de toezichtsaudit te bestrijken.
 Artikel 8
Erkenning van andere vrijwillige systemen
Indien een deel van de toeleveringsketen afhankelijk is van andere vrijwillige systemen, aanvaarden zij het bewijs van overeenkomstig artikel 30, lid 4, van Richtlijn (EU) 2018/2001 erkende vrijwillige systemen, beperkt tot de reikwijdte van hun erkenning.
Artikel 9
Erkenning van nationale systemen
Vrijwillige systemen mogen de erkenning van erkende nationale systemen niet weigeren ten aanzien van de controle van de naleving van de in artikel 29, leden 2 tot en met 7 en lid 10, van Richtlijn (EU) 2018/2001 vastgestelde duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria, de in artikel 25, lid 2, van die richtlijn vastgestelde broeikasgasemissiereductie en de bij Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/807 vastgestelde criteria voor de certificering van biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen met een laag ILUC-risico.
HOOFDSTUK III

AUDITPROCES, AUDITREIKWIJDTE, KWALIFICATIES VAN DE AUDITORS EN TOEZICHT OP AUDITS


Artikel 10
Auditproces en zekerheidsniveaus

1.   Vrijwillige systemen vereisen dat marktdeelnemers een eerste audit met succes doorstaan voordat zij aan dat systeem mogen deelnemen. De eerste audit van een nieuwe deelnemer aan een systeem of een hercertificering van een bestaande deelnemer aan een systeem op grond van een herzien regelgevingskader geschiedt altijd ter plaatse en biedt ten minste een redelijke zekerheid over de doeltreffendheid van zijn interne processen. Afhankelijk van het risicoprofiel van de marktdeelnemer kan een beperkt assurantieniveau worden toegepast ten aanzien van de waarheidsgetrouwheid van zijn verklaringen. Op basis van de resultaten van de eerste audit kunnen de marktdeelnemers die als laag risico worden beschouwd, vervolgens aan audits met beperkte assurantie worden onderworpen.
 2.   Vrijwillige systemen kunnen een certificeringsinstantie machtigen tijdens hetzelfde auditproces de naleving van verschillende certificeringskaders te controleren, mits het certificeringsorgaan bevestigt dat de marktdeelnemers aan de voorwaarden van artikel 1 voldoen. Vrijwillige systemen die een certificaat met een duur van meer dan één jaar toelaten, waarborgen dat een jaarlijkse toezichtsaudit wordt uitgevoerd van alle marktdeelnemers die aan het systeem deelnemen. In het geval van groepsaudits kan de jaarlijkse audit echter betrekking hebben op een steekproef van de groepsleden overeenkomstig artikel 12. De frequentie van toezichtsaudits wordt verhoogd op basis van het algemene risiconiveau van het profiel van de marktdeelnemer, de toeleveringsketen en de resultaten van eerdere audits. De technische beoordelaar is verantwoordelijk voor de validering van de resultaten van de toezichtsaudits.
 Vrijwillige systemen leggen gedetailleerde procedures vast waarin wordt uiteengezet hoe audits worden gepland en uitgevoerd en hoe auditverslagen worden opgesteld. Vrijwillige systemen waarborgen dat certificeringsorganen audits uitvoeren overeenkomstig ISO-norm 19011 of gelijkwaardig. Vrijwillige systemen waarborgen ook dat auditinformatie efficiënt en tijdig onderling wordt uitgewisseld om de voorbereiding en de uitvoering van de audit doeltreffend te ondersteunen. De audit bevat ten minste de volgende elementen:






a)


bepaling van de activiteiten van de marktdeelnemer die relevant zijn voor de criteria van het systeem;










b)


bepaling van de relevante systemen van de marktdeelnemer en zijn algemene organisatie met betrekking tot de criteria van het systeem en de controle van de doeltreffende toepassing van de relevante controlesystemen;










c)


een analyse van de risico’s die tot een materiële onjuistheid kunnen leiden, op basis van de vakkennis van de auditor en de door de marktdeelnemer verstrekte informatie. Bij die analyse wordt rekening gehouden met het algemene risicoprofiel van de activiteiten, afhankelijk van het risiconiveau van de marktdeelnemer en de toeleveringsketen, vooral in de onmiddellijk eerdere en latere stadia, bijvoorbeeld voor marktdeelnemers die de in bijlage IX vermelde materialen verwerken. De diepgang en/of de omvang van de audit worden aangepast aan het vastgestelde algehele risiconiveau, mede op basis van redelijkheidscontroles van de productiecapaciteit van een fabriek en de vermelde hoeveelheden geproduceerde brandstoffen, en










d)


een verificatieplan dat overeenstemt met de risicoanalyse en met de reikwijdte en complexiteit van de activiteiten van de marktdeelnemer, en waarin de steekproefmethoden worden omschreven die moeten worden gebruikt met betrekking tot de activiteiten van die marktdeelnemer;










e)


de uitvoering van het verificatieplan door bewijs te verzamelen in overeenstemming met de gedefinieerde bemonsteringsmethoden, met daarnaast alle relevante aanvullende aanwijzingen waarop de conclusie van de verificatie wordt gebaseerd;










f)


een verzoek aan de marktdeelnemer om ontbrekende elementen van audittrajecten, een toelichting van afwijkingen of de herziening van aanvragen of berekeningen te verstrekken alvorens tot een definitieve verificatieconclusie te komen;










g)


verificatie van de juistheid van de door de marktdeelnemers of hun vertegenwoordigers in de Uniedatabank geregistreerde gegevens.
 3.   Tijdens een audit geconstateerde non-conformiteiten worden overeenkomstig de tweede, derde en vierde alinea ingedeeld als kritiek, ernstig of licht.
De opzettelijke schending van de normen van een vrijwillig systeem, zoals fraude, onherstelbare non-conformiteit of een schending die de integriteit van het vrijwillige systeem in gevaar brengt, wordt als een kritieke non-conformiteit beschouwd. Kritieke non-conformiteiten omvatten, maar zijn niet beperkt tot:






a)


niet-naleving van een dwingende eis van Richtlijn (EU) 2018/2001, zoals omzetting van land in strijd met artikel 29, leden 3, 4, en 5, van die richtlijn;










b)


frauduleuze afgifte van een bewijs van duurzaamheid of eigen verklaringen, bijvoorbeeld het opzettelijk dupliceren van een bewijs van duurzaamheid om financieel voordeel te behalen;










c)


opzettelijke onjuistheid van de beschrijving van de grondstof, vervalsing van broeikasgaswaarden of inputgegevens, en de opzettelijke productie van afvalstoffen of residuen, bijvoorbeeld de opzettelijke wijziging van een productieproces om extra afvalstoffen te produceren, of de opzettelijke verontreiniging van een stof om die als afvalstof in te delen.
De niet-naleving van een dwingende eis van Richtlijn (EU) 2018/2001 waarbij de non-conformiteit mogelijk nog te herstellen is, herhaaldelijk voorkomt en stelselmatige problemen aan het licht brengt, of aspecten die alleen of in combinatie met verdere non-conformiteiten kunnen leiden tot een fundamenteel systeemdefect, wordt als een ernstige non-conformiteit beschouwd. Ernstige non-conformiteiten omvatten, maar zijn niet beperkt tot:






a)


stelselmatige problemen met gerapporteerde massabalans- of broeikkasgasgegevens, zoals onjuiste documentatie bij meer dan 10 % van de in de representatieve steekproef opgenomen claims;










b)


een marktdeelnemer die tijdens het certificeringsproces verzuimt zijn deelname aan andere vrijwillige systemen op te geven;










c)


het niet verstrekken van relevante informatie aan auditors, zoals massabalansgegevens en auditverslagen.
 Een non-conformiteit met beperkt effect, die geïsoleerd of tijdelijk is, niet stelselmatig is en niet tot een fundamenteel falen leidt indien niet rechtgezet, wordt als een lichte non-conformiteit beschouwd.
4.   De gevolgen van non-conformiteiten voor marktdeelnemers zijn als volgt:






a)


in het geval van kritieke non-conformiteiten wordt aan marktdeelnemers die een aanvraag voor certificering indienen, geen certificaat afgegeven. Marktdeelnemers mogen een nieuwe aanvraag voor certificering indienen na verloop van een bepaalde, door het vrijwillige systeem vastgestelde termijn. Kritieke non-conformiteiten die zijn vastgesteld tijdens een toezichts- of een hercertificeringsaudit, of middels de interne monitoring- of klachtenprocedure van een vrijwillig systeem, leiden tot de onmiddellijke intrekking van het certificaat van de marktdeelnemer;










b)


in het geval van ernstige non-conformiteiten wordt aan marktdeelnemers die een aanvraag voor certificering indienen, geen certificaat afgegeven. Ernstige non-conformiteiten die zijn vastgesteld tijdens een toezichts- of een hercertificeringsaudit, of middels de interne monitoring- of klachtenprocedure van een vrijwillig systeem, leiden tot de onmiddellijke schorsing van het certificaat van de marktdeelnemer. Indien marktdeelnemers niet binnen 90 dagen na de kennisgeving een oplossing voor ernstige non-conformiteiten bieden, wordt het certificaat ingetrokken;










c)


in het geval van lichte non-conformiteiten, kunnen vrijwillige systemen een rechtzettingstermijn van ten hoogste twaalf maanden vanaf de kennisgeving ervan vaststellen, alsook de datum van de volgende toezichts- of hercertificeringsaudit.
 5.   Vrijwillige systemen certificeren alleen marktdeelnemers als zij aan al de volgende vereisten voldoen:






a)


zij beschikken over een documentbeheersysteem;










b)


zij hebben een controleerbaar systeem voor het bewaren en beoordelen van al het bewijsmateriaal met betrekking tot de claims die zij doen of waarop zij zich baseren;










c)


zij bewaren al het bewijsmateriaal dat nodig is om aan deze verordening en Richtlijn (EU) 2018/2001 te voldoen ten minste vijf jaar, of langer indien de bevoegde nationale autoriteit dat vereist;










d)


zij aanvaarden de verantwoordelijkheid voor het voorbereiden van informatie met betrekking tot dat bewijsmateriaal.
6.   De auditverslagen en de samenvattende auditverslagen of de certificaten die door een certificeringsorgaan zijn opgesteld of afgegeven in het kader van een vrijwillig systeem, bevatten ten minste de in bijlage II vermelde elementen.
Artikel 11
Bevoegdheid van de auditors

1.   Een certificeringsorgaan dat namens een vrijwillig systeem audits uitvoert, wordt bij zijn audits van werkelijke broeikasgaswaarden geaccrediteerd volgens ISO-normen 17065 en 14065.
Certificeringsorganen worden ook geaccrediteerd door een nationale accreditatie-instantie overeenkomstig Verordening (EG) nr. 765/2008 of erkend door een bevoegde autoriteit om de reikwijdte van Richtlijn (EU) 2018/2001 of de specifieke omvang van het vrijwillige systeem te bestrijken. Indien een dergelijke accreditatie of erkenning niet wordt gebruikt, kunnen de lidstaten vrijwillige systemen een stelsel van onafhankelijk toezicht laten gebruiken dat de reikwijdte van Richtlijn (EU) 2018/2001 of de specifieke omvang van het vrijwillige systeem bestrijkt met betrekking tot het grondgebied van die lidstaat. De Commissie evalueert de doeltreffendheid van de in dit lid beschreven systemen op hun geschiktheid om een adequaat toezicht te waarborgen, en verstrekt indien nodig richtsnoeren.
Het certificeringsorgaan selecteert en benoemt het auditteam overeenkomstig ISO-norm 19011, met inachtneming van de competenties die nodig zijn om de doelstellingen van de audit te verwezenlijken.
 2.   Het auditteam beschikt over de competenties, ervaring en algemene en specifieke vaardigheden om de audit uit te voeren, met inachtneming van de omvang van de audit. Indien er slechts één auditor is, beschikt hij ook over de competentie om de voor die audit toepasselijke taken van een leider van een auditteam uit te voeren. Het certificeringsorgaan waarborgt dat het certificeringsbesluit wordt genomen door een technische beoordelaar die geen deel uitmaakte van het auditteam.
 3.   Voor auditors geldt dat zij:






a)


onafhankelijk zijn van de activiteit die wordt gecontroleerd, met uitzondering van audits met betrekking tot artikel 29, lid 6, punt a), en artikel 29, lid 7, punt a), van Richtlijn (EU) 2018/2001, waarvoor audits door eerste of tweede partijen tot aan het eerste verzamelpunt kunnen worden uitgevoerd;










b)


geen belangenconflicten hebben;










c)


over de specifieke vaardigheden beschikken om de audit met betrekking tot de criteria van het systeem uit te voeren, met inbegrip van:






i)


voor criteria voor landgebruik conform artikel 29, leden 2 tot en met 9, van Richtlijn (EU) 2018/2001 en de in hoofdstuk V van en bijlage VIII bij deze uitvoeringsverordening bepaalde methode voor certificering van een laag ILUC-risico: ervaring op het gebied van landbouw, landbouwkunde, ecologie, natuurwetenschappen, bosbouw, houtteelt of aanverwante gebieden, inclusief specifieke technische vaardigheden die nodig zijn om na te gaan of wordt voldaan aan de criteria voor grasland met grote biodiversiteit en bos met grote biodiversiteit;










ii)


voor de in artikel 29, lid 10, van Richtlijn (EU) 2018/2001 vastgestelde broeikasgasemissiereductiecriteria, of bij de bepaling van de broeikasgasemissies van brandstoffen op basis van hergebruikte koolstof en hernieuwbare brandstoffen van niet-biologische oorsprong overeenkomstig de in artikel 28, lid 5, van Richtlijn (EU) 2018/2001 vastgestelde methode: ten minste twee jaar ervaring met levenscyclusbeoordeling van brandstof en specifieke ervaring met het controleren van broeikasgasemissieberekeningen overeenkomstig de in de bijlagen V en VI bij Richtlijn (EU) 2018/2001 beschreven methode die relevant is voor het soort audits dat door de individuele auditor moet worden uitgevoerd. Afhankelijk van de specifieke omvang van de audit wordt die ervaring aangevuld met ervaring op het gebied van landbouw, landbouwkunde, ecologie, natuurwetenschappen, bosbouw, houtteelt, techniek, energiebeheer of een aanverwant gebied. Indien de audit ook betrekking heeft op de verificatie van het niveau organische koolstof in de bodem, is met het oog op de toepassing van het emissiebesparingskrediet voor koolstofaccumulatie in de bodem ook technische kennis over bodemwetenschap vereist;










iii)


voor de controleketencriteria zoals vastgesteld in artikel 30, leden 1 en 2, van Richtlijn (EU) 2018/2001: ervaring met massabalanssystemen, toeleveringsketenlogistiek, boekhouding, traceerbaarheid en gegevensverwerking of een aanverwant gebied;










iv)


voor groepsaudits: ervaring met het uitvoeren van groepsaudits.
 4.   Vrijwillige systemen organiseren opleidingen voor auditors over alle aspecten die relevant zijn voor de reikwijdte van het systeem. De cursussen omvatten een examen om aan te tonen dat de deelnemers voldoen aan de opleidingseisen op het technische gebied of de technische gebieden waarin zij actief zijn. Auditors nemen deel aan de opleidingen voordat zij namens het vrijwillige systeem audits uitvoeren.
5.   Auditors nemen regelmatig deel aan herhalingscursussen. Vrijwillige systemen zetten een stelsel op om de opleidingsstatus van actieve systeemauditors te controleren. Vrijwillige systemen verstrekken naar behoefte ook richtsnoeren aan de certificeringsorganen over aspecten die relevant zijn voor het certificeringsproces. Die richtsnoeren kunnen actualiseringen van het regelgevingskader of relevante bevindingen van het interne monitoringproces van het vrijwillige systeem omvatten.
Artikel 12
Groepsaudits

1.   Vrijwillige systemen kunnen alleen in de volgende gevallen groepsaudits uitvoeren:






a)


voor producenten van grondstoffen, met name klein landbouwbedrijven, producentenorganisaties en coöperaties en inzamelaars van afvalstoffen;










b)


voor de naleving van landgerelateerde criteria, indien de betrokken gebieden zich in de nabijheid bevinden en gelijksoortige kenmerken hebben, zoals klimatologische omstandigheden of bodemgesteldheid;










c)


voor de berekening van broeikasgasreductie, indien de eenheden vergelijkbare productiesystemen en soorten gewassen hebben.
Marktdeelnemers die in een groepsaudit zijn opgenomen, duiden een groepsbeheerder aan. Eerste verzamelpunten, producentenorganisaties of coöperaties kunnen ook optreden als groepsbeheerder die alle bij een groepsaudit betrokken marktdeelnemers vertegenwoordigt.
2.   Bij groepsaudits kunnen voor alle betrokken eenheden controles worden uitgevoerd aan de hand van een steekproef van eenheden. Vrijwillige systemen bepalen richtsnoeren voor de toepassing van een groepsauditaanpak, waarin ten minste de volgende elementen zijn opgenomen:






a)


rol van de groepsbeheerder, inclusief de specificaties voor het interne beheersysteem en de procedures voor de interne groepsinspectie;










b)


bepaling van de omvang van de steekproef.
 3.   Een steekproef, bestaande uit een aantal groepsleden dat gelijk is aan de vierkantswortel van het totale aantal groepsleden, wordt ten minste eenmaal per jaar individueel gecontroleerd. Dat aantal wordt verhoogd in geval van een hoger risiconiveau. Vrijwillige systemen stellen criteria vast om het algemene risiconiveau op de betrokken gebieden en de gevolgen van dat risiconiveau voor de auditaanpak te bepalen. De steekproef moet representatief zijn voor de hele groep en worden bepaald aan de hand van een combinatie van risicoselectie en een aselecte steekproef. Aselecte selectie vertegenwoordigt ten minste 25 % van de steekproef. De voor de audit geselecteerde producent van grondstoffen varieert per jaar.
4.   Groepsaudits worden ter plaatse uitgevoerd, tenzij wordt geoordeeld dat administratieve audits dezelfde mate van zekerheid kunnen bieden als een audit ter plaatse. Vrijwillige systemen bepalen welk bewijsmateriaal nodig is om administratieve audits toe te staan. Eigen verklaringen van marktdeelnemers worden niet als voldoende bewijs beschouwd. Audits van de groepsbeheerder worden altijd ter plaatse uitgevoerd.
5.   Kritieke of ernstige niet-naleving door individuele groepsleden die tijdens een audit zijn vastgesteld, worden behandeld volgens de procedure van artikel 10, lid 4, punten a) en b), al naargelang. Indien in de gehele eerste groepssteekproef een kritieke of ernstige niet-naleving wordt vastgesteld, wordt nog een extra steekproef van groepsleden van dezelfde omvang gecontroleerd. Stelselmatige niet-naleving door de meerderheid van de groepsleden van de hele steekproef leidt tot schorsing of intrekking van de certificering van de hele groep, indien van toepassing.
 Artikel 13
Audits van afvalstoffen en residuen

1.   Vrijwillige systemen en de namens hen optredende certificeringsorganen passen de in de leden 2 tot en met 7 vastgestelde eisen toe voor de verificatie van de toeleveringsketen van biobrandstoffen en vloeibare biomassa op basis van afvalstoffen en residuen, en de in de leden 2 tot en met 5 vastgestelde eisen voor biomassabrandstoffen.
2.   De gehele toeleveringsketen wordt bestreken vanaf de oorsprong, dat wil zeggen de marktdeelnemer waar de afvalstoffen of de residuen ontstaan.
3.   Alle marktdeelnemers worden individueel gecontroleerd. Een groepsauditaanpak kan worden uitgevoerd bij de oorsprong van de toeleveringsketen, bijvoorbeeld restaurants of producenten van afvalstoffen en residuen.
4.   De frequentie en de diepgang van de auditprocedure hangen af van het algemene risiconiveau. Vrijwillige systemen stellen duidelijke voorschriften vast, afhankelijk van het specifieke risiconiveau dat verbonden is aan het soort residuen of afvalstoffen. Voor biobrandstoffen en vloeibare biomassa worden punten van oorsprong die vijf of meer ton per maand van in de delen A en B van bijlage IX bij Richtlijn (EU) 2018/2001 vermelde afvalstoffen of residuen leveren, aan een audit ter plaatse onderworpen. De audit ter plaatse kan worden gebaseerd op een steekproef waarbij een groepsauditaanpak wordt gevolgd.
5.   Inzamelpunten moeten, vóór de audit ervan, bij de auditor een lijst indienen van alle punten van oorsprong die een eigen verklaring hebben ondertekend. De hoeveelheid afval die maandelijks of jaarlijks wordt voortgebracht, wordt duidelijk in de eigen verklaring vermeld. Bewijsstukken of documenten voor alle individuele leveringen moeten op het inzamelpunt beschikbaar zijn en door de auditor worden gecontroleerd, met inbegrip van afvalverwijderingsovereenkomsten, afleveringsbonnen en eigen verklaringen.
 6.   De auditor controleert of er een aantal punten van oorsprong bestaat dat ten minste gelijk is aan de vierkantswortel van alle punten van oorsprong op de lijst. De controle kan op afstand worden uitgevoerd, tenzij er twijfel bestaat over het bestaan van het punt van oorsprong of wanneer de controle aan de voorwaarden van punt 4 voldoet. Auditors controleren de leveringen van duurzaam materiaal aan ontvangers stroomafwaarts door de kopieën te controleren van de duurzaamheidsverklaring die door het inzamelpunt aan de ontvangers van die leveringen is afgegeven, op basis van een aselecte en risicogebaseerde steekproef.
7.   Het certificeringsorgaan voert binnen zes maanden na de eerste certificering verplicht een toezichtsaudit uit. Voor inzamelpunten en handelaren die zowel afvalstoffen en residuen als nieuwe grondstoffen zoals plantaardige oliën behandelen, wordt binnen drie maanden na de eerste certificeringsaudit een aanvullende toezichtsaudit uitgevoerd die betrekking heeft op de eerste massabalanstermijn. Indien een inzamelpunt verscheidene opslaglocaties heeft, controleert de auditor de massabalans van iedere opslaglocatie.
8.   Indien er redelijke twijfel bestaat over de aard van de aangegeven afvalstoffen en residuen, is de auditor bevoegd monsters te nemen en deze door een onafhankelijk laboratorium te laten analyseren.
Artikel 14
Audits van de werkelijke broeikasgasemissieberekeningen

1.   Vrijwillige systemen eisen dat marktdeelnemers de auditors vóór de geplande audit alle relevante en actuele informatie verstrekken inzake de berekening van de werkelijke broeikasgasemissies. Die informatie omvat inputgegevens en andere relevante bewijsstukken, informatie over de emissie- en omzettingsfactoren en de toegepaste standaardwaarden en hun referentiebronnen, broeikasgasemissieberekeningen en bewijsstukken met betrekking tot de toepassing van broeikasgasemissiebesparingskredieten.
 2.   De auditor vermeldt de op de gecontroleerde locatie uitgestoten emissies in het auditverslag. Voor de verwerking van uiteindelijke biobrandstoffen vermeldt de auditor de emissies na toewijzing en de verwezenlijkte besparingen. Indien de emissies aanzienlijk afwijken van de typische waarden, of de berekende werkelijke waarden van de emissiebesparingen abnormaal hoog zijn, worden de afwijkingen in het verslag gemotiveerd. Vrijwillige systemen stellen procedures vast die de certificeringsorganen verplichten hen onmiddellijk van dergelijke afwijkingen in kennis te stellen.
3.   Auditors controleren of de raming van de emissiereductie door het afvangen en vervangen van CO2 beperkt is tot emissies die worden vermeden door het afvangen van CO2 waarvan de koolstof afkomstig is van biomassa en die gebruikt wordt om de CO2 uit fossiele brandstoffen te vervangen. Voor die controle is toegang tot de volgende informatie vereist:






a)


het doel waarvoor het afgevangen CO2 wordt gebruikt;










b)


de oorsprong van het vervangen CO2;










c)


de oorsprong van het afgevangen CO2;










d)


informatie over emissies ten gevolge van het afvangen en verwerken van CO2.
Voor de toepassing van punt b) kunnen marktdeelnemers die afgevangen CO2 gebruiken, uiteenzetten op welke manier de vervangen CO2 eerder is gegenereerd en schriftelijk verklaren dat emissies gelijk aan die hoeveelheid worden vermeden als gevolg van die vervanging. Dat bewijs wordt voldoende geacht om de naleving van de vereisten van Richtlijn (EU) 2018/2001 en de vermijding van emissies te controleren.
4.   Marktdeelnemers kunnen alleen claims inzake werkelijke broeikasgaswaarden maken nadat hun vermogen om berekeningen van de werkelijke waarde uit te voeren, door middel van een audit is geverifieerd.
 5.   Vrijwillige systemen bieden op verzoek toegang tot de werkelijke berekeningen van broeikasgassen die op grond van hun vrijwillige systeem zijn gecertificeerd, samen met de respectieve auditverslagen aan de Commissie en de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het toezicht op de certificeringsorganen.
Artikel 15
Audits van massabalanssystemen
Vrijwillige systemen waarborgen dat marktdeelnemers de auditors vóór de geplande audit alle massabalansgegevens verstrekken.
Tijdens de eerste audit, uitgevoerd voordat een marktdeelnemer aan een systeem mag deelnemen, controleert de auditor het bestaan en de werking van het massabalanssysteem.
Tijdens de daaropvolgende jaarlijkse audits controleert de auditor ten minste de volgende elementen:






a)


een lijst van alle locaties in het kader van de certificering. Iedere locatie heeft haar eigen massabalansgegevens;










b)


een lijst van alle inputs per locatie en een beschrijving van het gebruikte materiaal en nadere gegevens over alle leveranciers;










c)


een lijst van alle outputs per locatie en een beschrijving van het gebruikte materiaal en nadere gegevens over alle eindafnemers;










d)


de toegepaste omzettingsfactoren, met name in het geval van installaties waar afvalstoffen of residuen worden verwerkt, teneinde te waarborgen dat het proces niet wordt gewijzigd om meer afvalstoffen of residuen te produceren;










e)


verschillen tussen het boekhoudsysteem en de inputs, outputs en balansen;










f)


toewijzing van duurzaamheidskenmerken;










g)


de gelijkwaardigheid van de duurzaamheidsgegevens en de fysieke voorraad aan het einde van de massabalansperiode.
 Artikel 16
Audits van natuurlijk en niet-natuurlijk grasland met grote biodiversiteit

1.   Auditors die controleren of land grasland met grote biodiversiteit is in de zin van artikel 29, lid 3, punt d), van Richtlijn (EU) 2018/2001, controleren of het land grasland met grote biodiversiteit is of op enig moment sinds januari 2008 is geweest. In hun systeemdocumenten lichten vrijwillige systemen de marktdeelnemers in over het soort bewijs dat hun certificeringsorganen kunnen aanvaarden om de historische gebiedsstatus vanaf januari 2008 aan te tonen.
2.   Indien land grasland blijft of zonder menselijke tussenkomst grasland zou zijn gebleven en binnen een van de in Verordening (EU) nr. 1307/2014 vermelde geografische grenzen is gelegen, wordt het beschouwd als natuurlijk grasland met grote biodiversiteit.
3.   Voor land dat gelegen is buiten de in lid 2 bedoelde gebieden beoordeelt de auditor of het grasland de natuurlijke soortensamenstelling en ecologische kenmerken en processen behoudt of zonder menselijke tussenkomst zou hebben behouden. Indien dat het geval is, wordt het, voor nu of voorheen, als natuurlijk grasland met grote biodiversiteit beschouwd. Indien grasland al in landbouwgrond is omgezet en het niet mogelijk is de kenmerken van de grond zelf aan de hand van informatie van de nationale bevoegde autoriteiten of satellietbeelden te beoordelen, oordeelt de auditor dat die grond op het moment van omzetting geen grasland met grote biodiversiteit was.
4.   Indien het land zonder menselijke tussenkomst is opgehouden of zou zijn ophouden grasland te zijn, rijk aan soorten is en niet verarmd is, en door de relevante bevoegde autoriteit is aangemerkt als grasland met grote biodiversiteit, wordt het land beschouwd als niet-natuurlijk grasland met grote biodiversiteit.
 5.   Land dat vanaf januari 2008 niet-natuurlijk grasland met grote biodiversiteit is of is geweest, mag worden gebruikt voor de productie van brandstoffen mits het oogsten van de grondstof noodzakelijk is voor het behoud van de status van het grasland als grasland met grote biodiversiteit en dat de huidige beheerspraktijken geen risico geven op achteruitgang van de biodiversiteit van het grasland.
Marktdeelnemers leveren het bewijs dat het oogsten van de grondstof noodzakelijk is voor het behoud van de status als grasland met grote biodiversiteit en dat de huidige beheerspraktijken geen risico geven op achteruitgang van de biodiversiteit van het grasland.
Indien marktdeelnemers het in de tweede alinea bedoelde bewijs niet kunnen leveren, tonen zij aan dat zij van de betrokken bevoegde autoriteit of aangewezen instantie toestemming hebben gekregen om de grondstoffen te oogsten om de status als grasland met grote biodiversiteit te behouden.
De technische beoordeling van de grond wordt uitgevoerd door een gekwalificeerde externe specialist die onafhankelijk is van de gecontroleerde activiteit en geen belangenconflict heeft, en die deel mag uitmaken van het auditteam. De beoordeling en het resultaat ervan worden in het kader van de audit geëvalueerd.
 Artikel 17
Toezicht door de lidstaten en de Commissie

1.   Vrijwillige systemen vereisen dat marktdeelnemers die aan het systeem deelnemen en certificeringsorganen die audits in het kader van het systeem uitvoeren met de Commissie en de bevoegde autoriteiten van de lidstaten samenwerken, inclusief het op verzoek verlenen van toegang tot de bedrijfsruimten van marktdeelnemers en het ter beschikking stellen aan de Commissie en de bevoegde autoriteiten van de lidstaten van alle informatie om hun taken krachtens Richtlijn (EU) 2018/2001 uit te voeren. Daartoe moeten de certificeringsorganen ook:






a)


de informatie verstrekken die de lidstaten nodig hebben om toezicht te houden op de werking van de certificeringsorganen overeenkomstig artikel 30, lid 9, van Richtlijn (EU) 2018/2001;










b)


de informatie verstrekken die de Commissie nodig heeft om aan artikel 30, lid 10, van Richtlijn (EU) 2018/2001 te voldoen;










c)


de juistheid van de in de relevante nationale of Uniedatabank overeenkomstig artikel 28, lid 4, van Richtlijn (EU) 2018/2001 ingevoerde informatie controleren.
2.   In het kader van het in artikel 30, lid 9, van Richtlijn (EU) 2018/2001 bedoelde toezicht stellen de lidstaten procedures vast op grond waarvan certificeringsorganen zich voor het toezicht en de uitoefening van het toezicht kunnen registreren, ongeacht of hun hoofdkantoor in een lidstaat of in een derde land is gevestigd.
3.   De lidstaten wisselen informatie uit en delen beste praktijken over de manier waarop zij toezicht houden op de werking van certificeringsorganen in het kader van een formeel samenwerkingskader. Indien certificeringsorganen grondstoffen, biobrandstoffen, vloeibare biomassa, biomassa of andere brandstoffen in meer dan één lidstaat certificeren, zetten de betrokken lidstaten een gemeenschappelijk kader op om toezicht te houden op die certificeringsorganen, en duiden één lidstaat aan als leidende audittoezichthouder.
