Commission Decision (EU) 2021/1943 of 14 June 2021 on the State aid SA.33797 (2013/C) (ex 2013/NN, ex 2011/CP) implemented by Slovakia for NCHZ (notified under document C(2021) 4185) (Only the Slovak version is authentic) (Text with EEA relevance)
(95) In de onderhavige zaak volgt uit het bevel van de faillissementsrechtbank van 17 februari 2011 (zie overweging 43), dat door de Commissie werd onderzocht, dat de redenen van de faillissementsrechtbank voor de goedkeuring van de instructie voor de faillissementscurator de volgende waren: i) het feit dat de commissie van schuldeisers een besluit met de instructie voor de curator om de activiteiten van NCHZ voort te zetten unaniem en zonder bezwaar goedkeurde en dat bovendien alle zes bevoorrechte schuldeisers zich voor deze instructie uitspraken; ii) de door de curator opgestelde economische analyse (zie overweging 29), waarin werd vastgesteld dat de stopzetting van de activiteiten van NCHZ de minst voordelige optie was voor het voldoen van de schuldvorderingen van de schuldeisers gezien de kosten van de stopzetting van de activiteiten; iii) het ontbreken van discrepanties of conflicten van de voorgestelde instructie met de legitieme belangen van de betrokken schuldeisers. De faillissementsrechtbank onderzocht dus of de instructie in overeenstemming was met de legitieme belangen van de betrokken schuldeisers in hun geheel, zonder afzonderlijk de individuele situatie van elke schuldeiser te behandelen of de impact op de afgewezen schuldvordering van REDQUEST LIMITED te beoordelen. (96) Op grond van de wet inzake faillissementen had de faillissementsrechtbank in principe de mogelijkheid om de voorgestelde instructie voor de faillissementscurator af te wijzen. Afhankelijk van een individuele feitelijke situatie en legitieme belangen van de betrokken schuldeisers en de verklaringen van deze schuldeisers en andere leden van het bevoegde orgaan had de faillissementsrechtbank namelijk in principe de mogelijkheid om de instructie niet goed te keuren en zelf te besluiten welke stappen moesten worden genomen. In een situatie waarin alle schuldeisers die in het bevoegde orgaan vertegenwoordigd waren, van mening zijn dat het in hun economische belang is om de voortzetting van de activiteiten van NCHZ toe te staan en zich hiervoor uitspraken en de faillissementscurator hetzelfde standpunt indient, betekent het feit dat de rechtbank dit standpunt deelt echter niet dat er sprake is van toerekenbaarheid van dat besluit aan de staat uitsluitend op grond van de bindende aard van het bevel van de faillissementsrechtbank.  In de onderhavige zaak bestaat veel bewijs, waaronder positieve standpunten van alle andere betrokken actoren, dat de schuldeisers van mening waren dat de voortzetting van de activiteiten van NCHZ in hun economische belang was en is het duidelijk dat de faillissementsrechtbank bij het uitoefenen van haar rol moest handelen in het belang van de schuldeisers van NCHZ. Er is daarentegen geen enkele indicatie dat de faillissementsrechtbank met de goedkeuring van haar bevel een doelstelling van de Slowaakse staat nastreefde. (97) De Commissie concludeert derhalve dat het besluit van het bevoegde orgaan in de tweede faillissementsperiode van NCHZ niet kan worden beschouwd als besluit dat toerekenbaar is aan de staat in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. Hoewel niet werd voldaan aan een van de cumulatieve voorwaarden voor het vaststellen dat er sprake is van staatssteun, onderzocht de Commissie desalniettemin of de betrokken maatregel NCHZ een economisch voordeel bood dat de onderneming anders onder marktvoorwaarden niet zou hebben gehad, zoals hieronder uiteengezet. 4. 3. Economisch voordeel (98) Over het algemeen verlenen economische transacties die worden aangegaan door overheidsinstanties (met inbegrip van overheidsbedrijven) geen voordeel aan de tegenpartij van die transactie — en vormen dus geen steun — indien zij marktconform verlopen (61). (99) Om te bepalen of een transactie onder normale marktvoorwaarden verloopt, moet de handelwijze van een overheidsinstantie worden vergeleken met die van een hypothetische particuliere marktdeelnemer die zich in een vergelijkbare situatie bevindt (het zogenaamde criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie). De rechtbanken in de Unie hebben specifieke soorten toetsingen aan het criterium van de marktdeelnemer in een markteconomie ontwikkeld voor verschillende soorten economische transacties, met name het “criterium van de particuliere schuldeiser” in het geval van transacties met schulden (62) en het “beginsel van de investeerder in een markteconomie” om vast te stellen of er een economisch voordeel bestaat in het geval van overheidsparticipaties (63). (100) In de onderhavige zaak is de beoordeling van de Commissie gericht op de transactie vanuit het oogpunt van de hypothetische behoedzame particuliere schuldeiser (64) gezien het feit dat er publieke schuldeisers betrokken waren bij de besluitvorming met betrekking tot de voortzetting van de activiteiten van NCHZ, maar de staat geen aandelen in de onderneming had.  (101) De Commissie heeft de economische analyse van de curator geverifieerd, die beschikbaar was voor en werd onderzocht door de schuldeisers en de faillissementsrechtbank bij het nemen van het besluit (zie de overwegingen 33 tot en met 36). In de analyse zijn verschillende mogelijke scenario’s vastgesteld en worden de kosten en inkomsten vergeleken vanuit het oogpunt van de schuldeisers van NCHZ. In de analyse wordt er met name op gewezen dat de stopzetting van de activiteiten van NCHZ zou hebben geleid tot aanzienlijke kosten van meer dan 48 miljoen EUR. Het grootste deel van de kosten hield verband met de sluiting van en de sanering van het milieu op de productielocaties voor chemicaliën (rond de 37,3 miljoen EUR) en personeelskosten (10,5 miljoen EUR als alle wettelijke verplichtingen zouden worden nagekomen). De verwachte opbrengsten van de verkoop van afzonderlijke activa bedroegen tegelijkertijd tussen de 47 miljoen en 52 miljoen EUR (zonder rekening te houden met de aanvullende kosten van de ontmanteling en verwijdering van de apparatuur). (102) Uit het feit dat een preferentiële behandeling werd toegepast voor de uitstaande (publieke en particuliere) vorderingen die ontstonden als gevolg van de activiteiten van NCHZ tijdens de faillissementsprocedure (ongeveer 16 miljoen EUR tegen medio december 2010, tegen het einde van de eerste faillissementsperiode), volgt dat geen van de schuldvorderingen van voor het faillissement zouden zijn voldaan als de activiteiten van NCHZ zouden zijn stopgezet. In de analyse wordt gesteld dat de verkoop van de onderneming als “going concern” waarschijnlijk zou leiden tot een hoger voldoeningspercentage van de vorderingen van voor het faillissement dan het scenario waarin de activiteiten van NCHZ zouden worden stopgezet, dat aanzienlijke aanvullende kosten voor het stopzetten van de activiteiten van NCHZ zou opleveren en ertoe zou leiden dat de hervatting van de activiteiten problematisch of zelfs onmogelijk zou worden, aangezien sommige technische apparatuur onherstelbaar zou worden beschadigd als de activiteiten zouden worden stopgezet (zie de overwegingen 34 en 36). (103) In de analyse werd ook de interesse van derde partijen in de deelname aan inschrijvingen voor NCHZ geëvalueerd. In de eerste inschrijvingsronde deed van de zeven geïnteresseerde kopers slechts één bedrijf (M-ENERGO, s. r. o. ) een bod van 2 miljoen EUR. De curator stelde vast dat het niet duidelijk was of de tweede inschrijvingsronde meer geïnteresseerde kopers zou aantrekken.  Over het algemeen gezien werd in de analyse geconcludeerd dat het in het belang van de schuldeisers was om de activiteiten van NCHZ voort te zetten en de onderneming als “going concern” te verkopen. (104) De Commissie onderzocht daarnaast de inhoud van de presentatie van de directie van NCHZ (zie de overwegingen 29 en verder), die ook beschikbaar was voor de schuldeisers en de faillissementsrechtbank op het moment dat het besluit werd genomen. In de presentatie werd opgemerkt dat de actuele waarde van de activa van de onderneming bij stopzetting van de activiteiten naar verwachting slechts 15,5 miljoen EUR zou bedragen, waardoor de stopzetting van de activiteiten van NCHZ minder aantrekkelijk was voor de schuldeisers. Daarnaast wordt in de presentatie gesteld dat de onderneming met succes zou kunnen worden verkocht na de vaststelling van bepaalde reorganisatiemaatregelen (zoals het ontslag van personeel). Over het algemeen gezien werd in de presentatie geconcludeerd dat de schuldeisers het beste af zouden zijn wanneer NCHZ als “going concern” zou worden verkocht. (105) Het voorstel voor de voortzetting van de activiteiten op basis van deze documenten werd vervolgens geaccepteerd door alle schuldeisers, zowel publieke als particuliere en zowel bevoorrechte als concurrente, in het bevoegde orgaan. (106) In het licht van bovenstaande is de Commissie van mening dat de economische analyse en de presentatie van de directie samen naar behoren in aanmerking waren genomen en een goede basis vormden voor de besluitvorming van de schuldeisers en de faillissementsrechtbank. 4. 3. 1. Gemeenschappelijke overwegingen (107) Zoals volgt uit tabel 1 (zie overweging 24), waren de publieke schuldeisers met de hoogste schuldvorderingen van na het faillissement de socialezekerheidsinstantie (“Sociálna poisťovňa”) en de algemene ziekteverzekeringsmaatschappij (“Všeobecná zdravotná poisťovňa, a. s. ”). Zoals beschreven in overweging 44, waren zij geen lid van het bevoegde orgaan dat een besluit nam over de voortzetting van de activiteiten van NCHZ. Zij hadden derhalve niet de mogelijkheid om het besluitvormingsproces rechtstreeks te beïnvloeden en konden de voortzetting van de activiteiten van NCHZ niet voorkomen. (108) Uit het diepgaande onderzoek bleek daarnaast dat slechts twee van de vier publieke bevoorrechte schuldeisers die deel uitmaakten van het bevoegde orgaan (zie overweging 21), direct werden getroffen door het risico op een verdere ophoping van de bij hen uitstaande schulden van NCHZ tijdens de voortzetting van de activiteiten van de onderneming, namelijk het Milieufonds en de stad Nováky.  Er werd met name vastgesteld dat de Slowaakse Garantie- en Ontwikkelingsbank en het Nationaal Onroerend-goedfonds geen risico liepen op een verhoging van hun schuldvorderingen als gevolg van de voortzetting van de activiteiten van NCHZ, doordat er tijdens de faillissementsperiodegeen actieve commerciële banden met NCHZ waren. (109) In dit verband oordeelde het Gerecht dat in het oorspronkelijke besluit niet was aangetoond dat in de economische analyse de vraag was gesteld of de schuldvorderingen van schuldeisers bij de voortzetting van de activiteiten van NCHZ in de tweede insolventieperiode konden toenemen (65). Het was derhalve niet duidelijk hoe de verificatie door de Commissie van de economische analyse in het licht van de toepassing van het criterium van de particuliere schuldeiser verband hield met de inhoud van overweging 110 van het oorspronkelijke besluit, dat de beoordeling bevatte van het risico op een verdere ophoping van de schuldvorderingen van publieke schuldeisers ten opzichte van NCHZ tijdens de voortzetting van zijn activiteiten (66). Hieruit volgt daarom dat de economische analyse, en daarmee impliciet ook de presentatie van de directie, moet worden geverifieerd in het licht van de toepassing van het criterium van de particuliere schuldeiser en de rationaliteit van het besluit van de schuldeisers, aangezien zij wisten dat hun schuldvorderingen zouden toenemen. (110) Het Gerecht oordeelde daarnaast dat de beoordeling van het risico op een toename van de schuldvorderingen op het relevante moment moet plaatsvinden, dat wil zeggen de periode waarin de maatregelen zijn genomen, en moet worden afgezien van een beoordeling op basis van een latere situatie (67). Volgens het Gerecht bleek de analyse van de omvang van het risico op een toename van de ontstane schuldvorderingen op het moment van het besluit van de schuldeisers tijdens de vergadering van 26 januari 2011 namelijk niet uit het bestreden besluit (68). (111) De twee publieke schuldeisers die risico liepen op verhoogde schuldvorderingen waren het Milieufonds en de stad Nováky (zie overweging 24). De aanvullende schuldvorderingen die tijdens de tweede faillissementsperiode ontstonden, hielden echter voor het grootste deel niet direct verband met de activiteiten van NCHZ in de tweede faillissementsperiode, maar met de eerste faillissementsperiode (zie overweging 130 en verder, alsook overweging 141 en verder). Daarnaast hadden zowel de stad Nováky als het Milieufonds de ophoping van de aanvullende schuldvorderingen moeten kunnen voorspellen toen het besluit werd genomen.  Deze hielden verband met belastingen en kosten, zodat het bedrag eenvoudig kon worden geraamd, omdat dit jaarlijks terugkerende betalingen waren. Op het moment van hun besluitvorming over de voortzetting van de activiteiten van NCHZ op 26 januari 2011 had het risico op een toename van hun schuldvorderingen ten opzichte van NCHZ bij deze schuldeisers dus bekend moeten zijn. Zij konden met name de mate van risico afleiden uit de presentatie van de directie, die een raming bevatte van de daling van de inkomsten voor de stad Nováky en de staat in het geval van de stopzetting van de activiteiten van NCHZ (zie overweging 32) en die kon worden begrepen als indicatie van welke aanvullende schuldvorderingen zouden ontstaan voor de stad Nováky en het Milieufonds (en de hoogte hiervan) wanneer de activiteiten van NCHZ zouden worden voortgezet. Zij konden ook niet negeren dat de omvang van de aanvullende schuldvorderingen beperkt zou zijn in vergelijking met het waarschijnlijke verlies van al hun schuldvorderingen van voor het faillissement in het geval van liquidatie. Beide schuldeisers hadden bovendien op de hoogte moeten zijn van de preferentiële behandeling die voor deze aanvullende schuldvorderingen (d. w. z. de schuldvorderingen van na het faillissement) zou worden toegepast. De economische analyse, aangevuld door de presentatie van de directie, vormde dus informatie en een goede basis voor hun besluitvorming. (112) Zoals uitgelegd in overweging 19, bestond de commissie van schuldeisers uit één publieke en vier particuliere concurrente schuldeisers van voor het faillissement, die het voorstel om de activiteiten voort te zetten allemaal ondersteunden. Zoals verder uitgelegd in overweging 37, waren de leden van de commissie van schuldeisers op grond van de wet inzake faillissementen verplicht te handelen in het gemeenschappelijke belang van alle concurrente schuldeisers. Dit betekent dat zij verplicht waren om te handelen in het belang van alle concurrente schuldeisers van voor het faillissement, en niet alleen in het belang van de schuldeisers die vertegenwoordigd waren in de commissie van schuldeisers. Bij gebrek aan bewijs van het tegendeel wordt derhalve vastgesteld dat het besluit om de activiteiten van NCHZ voort te zetten in de tweede faillissementsperiode in het belang van de concurrente schuldeisers van voor het faillissement was.  (113) In dit verband moet eraan worden herinnerd dat het Gerecht het argument van AlzChem AG afwees waarbij de onderneming stelde dat de stem van de publieke schuldeisers in de relevante commissie van invloed was op de particuliere schuldeisers die lid van die commissie waren. Het Gerecht merkte op dat AlzChem AG geen bewijs verstrekte om deze stelling te ondersteunen en dat ervan moet worden uitgegaan dat de particuliere schuldeisers handelden in overeenstemming met hun belangen (69). 4. 3. 2. Ontbreken van een door elk van de afzonderlijke publieke schuldeisers van NCHZ verstrekt economisch voordeel (114) De Commissie heeft voor elk van de publieke schuldeisers die deel uitmaakten van het bevoegde orgaan (zie overweging 21) afzonderlijk hun individuele situatie beoordeeld, evenals de vraag of hun gedrag in overeenstemming was met het criterium van de particuliere schuldeiser. Het Gerecht oordeelde dat bij het toepassen van het criterium van de particuliere schuldeiser de individuele situatie van de publieke schuldeisers moet worden onderzocht en dat rekening moet worden gehouden met hun specifieke kenmerken, met name op basis van hun status als bevoorrechte of concurrente schuldeiser; hieruit volgt dat de publieke schuldeisers niet als een enkele entiteit mogen worden beschouwd (70). Het Gerecht wees daarnaast op de noodzaak om rekening te houden met een particuliere schuldeiser die zich in een situatie bevond die de situatie van de publieke schuldeiser zo dicht mogelijk benadert en die betaling tracht te verkrijgen van de bedragen die hem verschuldigd zijn door een schuldenaar. (115) De Commissie voert geen beoordeling uit van de situatie van publieke schuldeisers die geen deel uitmaakten van het bevoegde orgaan, en met name de socialezekerheidsinstantie en de algemene ziekteverzekeringsmaatschappij, de schuldeisers met de hoogste schuldvorderingen die tijdens de faillissementsprocedure ontstonden (zie tabel 1, overweging 24). Deze schuldeisers konden niet rechtstreeks ingrijpen in het besluitvormingsproces met betrekking tot de voortzetting van de activiteiten van NCHZ en hadden dus geen rechtstreekse inspraak in het besluit over de verdere activiteiten van NCHZ (zie overweging 44).  In dit verband wees het Gerecht de argumenten van AlzChem af dat i) de socialezekerheidsinstantie had kunnen en moeten ingrijpen voor de faillissementsrechtbank om zich te verzetten tegen de voortzetting van de activiteiten van NCHZ en dat ii) het feit dat de onderneming alle beschikbare middelen had gebruikt om verdere verliezen te voorkomen, de verantwoordelijkheid van de Republiek Slowakije niet uitsloot om op andere wijzen te voorkomen dat de aan de staat verschuldigde bedragen zich bleven ophopen (71). Het Gerecht oordeelde dat niet uit de bepalingen van de wet inzake faillissementen, en met name artikel 83, lid 4, ervan, kan worden afgeleid dat de socialezekerheidsinstantie in de omstandigheden van de zaak voor de faillissementsrechtbank kon ingrijpen in het besluitvormingsproces in verband met de voortzetting van de activiteiten van NCHZ en concludeerde derhalve dat de socialezekerheidsinstantie geen dergelijke mogelijkheid had om in te grijpen (72). 4. 3. 2. 1. De Slowaakse Garantie- en Ontwikkelingsbank (116) De Slowaakse Garantie- en Ontwikkelingsbank (“de bank”) was een van de zes bevoorrechte schuldeisers van NCHZ met een bevoorrechte schuldvordering van voor het faillissement ter waarde van ongeveer 750 000 EUR op basis van een kredietovereenkomst. (117) Zoals opgemerkt in overweging 108, had de bank geen actieve commerciële banden met NCHZ tijdens de faillissementsperiode. Zij had geen schuldvorderingen van na het faillissement ten opzichte van NCHZ en liep geen risico op de verhoging van de vorderingen als gevolg van de voortzetting van de activiteiten van NCHZ; haar schuldvorderingen konden niet toenemen door uitsluitend de voortzetting van de activiteiten van NCHZ. (118) In dit verband is de Commissie van mening dat de economische analyse en de presentatie van de directie van NCHZ, waarover de bank op het moment van de besluitvorming in januari 2011 beschikte, een goede basis vormden voor de steun van de bank voor het besluit. Zoals beschreven in de overwegingen 101 tot en met 104, bleek uit deze documenten dat de voortzetting van de activiteiten van NCHZ en de verkoop ervan als “going concern” (met een beschikbare geïnteresseerde koper (zie overweging 103)) in het belang van de schuldeisers en dus ook van de bank was.  (119) Daarnaast werd vastgesteld dat i) de uitstaande schuldvorderingen als gevolg van de activiteiten van NCHZ in de eerste faillissementsperiode, die prioriteit hadden boven de schuldvorderingen van voor het faillissement, medio december 2011 ongeveer 16 miljoen EUR beliepen (overweging 33) en ii) bijna alle opbrengsten (afhankelijk van een scenario) van de verkoop van de activa van NCHZ nodig zouden zijn om de kosten van de stopzetting van de activiteiten van NCHZ te dekken (overweging 34). Hiermee zou de kans dat de schuldvorderingen van voor het faillissement in een scenario van liquidatie zouden worden voldaan aanzienlijk afnemen. (120) Met het oog hierop kon redelijkerwijs worden verwacht dat geen van de schuldvorderingen van de bank van voor het faillissement zouden zijn voldaan in het geval van een liquidatie. Op basis van de op dat moment beschikbare informatie kon de Slowaakse Garantie- en Ontwikkelingsbank derhalve van oordeel zijn dat het voor haar beter was wanneer de activiteiten zouden worden voortgezet dan wanneer zij alle schuldvorderingen zou verliezen in het geval van liquidatie. (121) Op basis van het bovenstaande is de Commissie van mening dat het besluit van de Slowaakse Garantie- en Ontwikkelingsbank om de voortzetting van de activiteiten van NCHZ te steunen ook zou zijn genomen door een redelijke en zorgvuldige particuliere schuldeiser en derhalve marktconform was. 4. 3. 2. 2. Het Nationaal Onroerend-goedfonds (122) Het Nationaal Onroerend-goedfonds was een bevoorrechte schuldeiser van NCHZ, met een schuldvordering van voor het faillissement ter waarde van ongeveer 17,85 miljoen EUR, op basis van verplichtingen in verband met de privatisering. Het was tegelijkertijd de enige publieke schuldeiser in de commissie van schuldeisers die samen met vier particuliere concurrente schuldeisers concurrente schuldeisers vertegenwoordigde (zie overweging 19). (123) Alle concurrente schuldeisers van voor het faillissement in de commissie van schuldeisers, met inbegrip van het Nationaal Onroerend-goedfonds, steunden de voortzetting van de activiteiten van NCHZ en zij waren wettelijk verplicht om te handelen in het belang van alle concurrente schuldeisers van voor het faillissement, en niet alleen in het belang van diegenen die lid waren van de commissie van schuldeisers. Het Nationaal Onroerend-goedfonds, dat ook een bevoorrechte schuldeiser was, sprak zich uit voor de voortzetting van de activiteiten. (124) Zoals opgemerkt in overweging 108, had het Nationaal Onroerend-goedfonds geen actieve commerciële banden met NCHZ tijdens de faillissementsperiode.  Het had geen schuldvorderingen van na het faillissement ten opzichte van NCHZ en liep geen risico op de verhoging van de vorderingen als gevolg van de voortzetting van de activiteiten van NCHZ; zijn schuldvorderingen konden niet toenemen door uitsluitend de voortzetting van de activiteiten van NCHZ. (125) In dit verband vormden de economische analyse en de presentatie van de directie van NCHZ, waarover het Nationaal Onroerend-goedfonds op het moment van de besluitvorming in januari 2011 beschikte, een goede basis voor zijn steun voor het besluit. Zoals beschreven in de overwegingen 101 tot en met 104, bleek uit deze documenten dat de voortzetting van de activiteiten van NCHZ en de verkoop ervan als “going concern” (met een beschikbare geïnteresseerde koper (zie overweging 103)) in het belang van de schuldeisers en dus ook van het Nationaal Onroerend-goedfonds was. (126) Daarnaast werd vastgesteld dat i) de uitstaande schuldvorderingen als gevolg van de activiteiten van NCHZ in de eerste faillissementsperiode, die prioriteit hadden boven de schuldvorderingen van voor het faillissement, medio december 2011 ongeveer 16 miljoen EUR beliepen (overweging 33), en ii) bijna alle opbrengsten (afhankelijk van een scenario) van de verkoop van de activa van NCHZ nodig zouden zijn om de kosten van de stopzetting van de activiteiten van NCHZ te dekken (overweging 34). Hiermee zou de kans dat de schuldvorderingen van voor het faillissement in een scenario van liquidatie zouden worden voldaan aanzienlijk afnemen. (127) Met het oog hierop zou elke hypothetische schuldeiser die in dezelfde situatie verkeerde redelijkerwijs kunnen hebben verwacht dat geen van de schuldvorderingen van het Nationaal Onroerend-goedfonds van voor het faillissement zouden zijn voldaan in het geval van een liquidatie. Op basis van de op dat moment beschikbare informatie kon het Nationaal Onroerend-goedfonds derhalve van oordeel zijn dat het voor hem beter was wanneer de activiteiten zouden worden voortgezet dan wanneer het alle schuldvorderingen zou verliezen in het geval van liquidatie. (128) Op basis van het bovenstaande is de Commissie van mening dat het besluit van het Nationaal Onroerend-goedfonds om voor de voortzetting van de activiteiten van NCHZ te stemmen ook zou zijn genomen door een redelijke en zorgvuldige particuliere schuldeiser en derhalve marktconform was. 4. 3. 2. 3.  Het Milieufonds (129) Het Milieufonds was een bevoorrechte schuldeiser van NCHZ, met een bevoorrechte schuldvordering van voor het faillissement ter waarde van ongeveer 950 000 EUR op basis van een kredietovereenkomst en een concurrente schuldvordering van voor het faillissement van ongeveer 70 000 EUR (zie tabel 2, overweging 25). (130) Zoals opgemerkt in de overwegingen 108 en 111, was het Milieufonds blootgesteld aan het risico op het ontstaan van aanvullende vorderingen als gevolg van de voortzetting van de activiteiten van NCHZ en ontstonden voor het fonds zowel in de eerste als in de tweede faillissementsperiode aanvullende vorderingen. (131) De schuldvorderingen van het Milieufonds die ontstonden nadat NCHZ failliet werd verklaard, waren het gevolg van de gedeeltelijke niet-betaling van de jaarlijkse kosten voor luchtverontreiniging. Overeenkomstig de geldende wettelijke bepalingen werden de kosten voor de voorgaande jaren opgelegd aan industriële ondernemingen (73), op basis van de door de specifieke fabriek in het voorgaande jaar veroorzaakte luchtverontreiniging. (132) Uit het formele onderzoek bleek dat de kosten voor luchtverontreiniging in 2010, die in mei 2010 namens het Milieufonds werden opgelegd voor de verontreiniging van de lucht in 2009, werden vastgesteld op 192 454 EUR en de schuldvorderingen van na het faillissement eind 2010 (aan het einde van de eerste faillissementsperiode) 222 954 EUR beliepen als gevolg van de gedeeltelijke niet-betaling van de jaarlijkse kosten voor luchtverontreiniging (zie overweging 26). Deze schuldvorderingen waren echter niet het gevolg van de activiteiten van NCHZ tijdens het faillissement in 2010, maar van de activiteiten in 2009, toen deze activiteiten van NCHZ bij wet waren gewaarborgd. (133) De Commissie merkt ten eerste op dat de hoogte van de kosten voor luchtverontreiniging in grote mate voorspelbaar waren, aangezien deze verbonden waren aan het niveau van de activiteiten van de onderneming. Ten tweede werd op de publieke kosten die het gevolg waren van de activiteiten van de failliete onderneming een prioritaire behandeling toegepast ten opzichte van schuldvorderingen van voor het faillissement. (134) Er kon dus worden verwacht dat NCHZ ook in 2011 aanvullende schulden voor luchtverontreiniging zou maken (voor het jaar 2010), zelfs wanneer de schuldeisers in 2011 voor de liquidatie hadden gestemd. Bovendien zou de verontreiniging door NCHZ zijn voortgezet zelfs wanneer het liquidatiescenario zou zijn ondersteund, omdat de productie in dat scenario niet meteen had kunnen worden stilgelegd, zodat de onderneming zelfs in 2012 emissiekosten had moeten betalen.  Rekening houdend met het bestaan van aanzienlijke schuldvorderingen van voor het faillissement, was het verstandig van het Milieufonds om voor de voortzetting van de activiteiten van zijn schuldenaar te stemmen. (135) In het licht van bovenstaande zouden in elk van de beide scenario’s — liquidatie of de voortzetting van de activiteiten en verkoop als “going concern” — in 2011, en waarschijnlijk in 2012, aanvullende schuldvorderingen als gevolg van luchtverontreiniging voor NCHZ zijn ontstaan, zou de belastingverplichting voor die periode hetzelfde zijn geweest en zou de uitstaande belasting waarschijnlijk vergelijkbaar zijn geweest, omdat er onvoldoende middelen waren, zelfs bij de verkoop als “going concern”, om de volledige belastingbetalingen te kunnen dekken. (136) Daarnaast werd vastgesteld dat i) de uitstaande schuldvorderingen als gevolg van de activiteiten van NCHZ in de eerste faillissementsperiode, die prioriteit hadden boven de schuldvorderingen van voor het faillissement, medio december 2011 ongeveer 16 miljoen EUR beliepen (overweging 33), en ii) bijna alle opbrengsten (afhankelijk van een scenario) van de verkoop van de activa van NCHZ nodig zouden zijn om de kosten van de stopzetting van de activiteiten van NCHZ te dekken (overweging 34). Hiermee zou de kans dat de schuldvorderingen van voor het faillissement in een scenario van liquidatie zouden worden voldaan aanzienlijk afnemen. (137) Met het oog hierop kon redelijkerwijs worden verwacht dat geen van de schuldvorderingen van het Milieufonds van voor het faillissement zouden zijn voldaan in het geval van een liquidatie. Op basis van de op dat moment beschikbare informatie kon het Milieufonds derhalve van oordeel zijn dat het voor hem beter was wanneer de activiteiten zouden worden voortgezet dan wanneer het alle schuldvorderingen zou verliezen in het geval van liquidatie. (138) In dit verband is de Commissie verder van mening dat de economische analyse en de presentatie van de directie van NCHZ, waarover het Milieufonds op het moment van de besluitvorming in januari 2011 beschikte, een goede basis vormden voor zijn stem. Zoals beschreven in de overwegingen 101 tot en met 104, volgde uit deze beide documenten dat de voortzetting van de activiteiten van NCHZ en de verkoop ervan als “going concern” (met een beschikbare geïnteresseerde koper (zie overweging 103)) in het belang van de schuldeisers en dus ook van het Milieufonds was.  Het Milieufonds, wiens aanvullende schuldvorderingen tijdens de tweede faillissementsperiode naar verwachting lager zouden zijn dan de schuldvordering van voor het faillissement, had derhalve goede redenen om zijn besluit te baseren op de economische analyse van de curator en de presentatie van de directie. (139) De Commissie is dus van mening dat het besluit van het Milieufonds om voor de voortzetting van de activiteiten van NCHZ te stemmen ook zou zijn genomen door een redelijke en zorgvuldige particuliere schuldeiser en derhalve marktconform was. 4. 3. 2. 4. De stad Nováky (140) De stad Nováky was een bevoorrechte schuldeiser van NCHZ, met een schuldvordering van voor het faillissement op basis van de registratie van een pandrecht in verband met de onroerende voorheffing van ongeveer 43 781 EUR. (141) Zoals opgemerkt in de overwegingen 108 en 111, was de stad Nováky blootgesteld aan het risico dat voor NCHZ meer vorderingen zouden ontstaan in de faillissementsperiode en er ontstonden aanvullende vorderingen die in de eerste plaats verband hielden met de verplichting van NCHZ in verband met de onroerende voorheffing. (142) De schuldvorderingen van de stad Nováky die ontstonden nadat NCHZ failliet werd verklaard, waren het gevolg van de gedeeltelijke niet-betaling van de jaarlijkse onroerende voorheffing. Overeenkomstig de geldende wettelijke verplichtingen werden de belastingen voor het desbetreffende jaar opgelegd (74) op basis van de oppervlakte en de gebouwen (afzonderlijk voor verschillende categorieën). (143) De belangrijkste door NCHZ te betalen schuldvordering van de stad Nováky tijdens de eerste faillissementsperiode was de onroerende voorheffing voor het jaar 2010 (opgelegd in maart 2010), die werd vastgesteld op 523 793 EUR (zie overweging 27). Gezien de aard van deze schuldvordering, dat wil zeggen een publieke belasting, werd hiervoor een prioritaire behandeling toegepast en werd de schuldvordering in de eerste faillissementsperiode gedeeltelijk voldaan. Eind 2010, dat wil zeggen in de eerste faillissementsperiode, beliepen de schuldvorderingen van na het faillissement 29 762 EUR (voornamelijk de verplichting van NCHZ in verband met de onroerende voorheffing) (zie overweging 27). (144) In de presentatie van de directie werden inkomsten uiteengezet die de stad Nováky zou mislopen wanneer de activiteiten van NCHZ zouden worden stopgezet. Deze hadden een waarde van ongeveer 572 000 EUR per jaar (zie overweging 32) en konden ook worden beschouwd als raming van de aanvullende schuldvorderingen die in de tweede faillissementsperiode zouden ontstaan.  (145) Op het moment dat het besluit werd genomen, was bekend dat de door NCHZ aan de stad Nováky verschuldigde belasting op jaarlijkse basis moest worden betaald en niet afhankelijk van de activiteiten van NCHZ, maar uitsluitend was gebaseerd op de grond en de gebouwen die in zijn bezit waren. De uitstaande belastingverplichting zou naar verwachting dus hetzelfde zijn voor de scenario’s van liquidatie en verkoop als “going concern”, aangezien er onvoldoende middelen zouden zijn om de volledige bedragen aan belasting te betalen vanwege gelijktijdige schuldvorderingen van na het faillissement van andere schuldeisers. (146) Het was bovendien onwaarschijnlijk dat de grond in het bezit van NCHZ aanzienlijk zou zijn gewijzigd in de beoordeelde periode. Een potentiële verkoop van grond was onwaarschijnlijk, met als belangrijkste reden de aanzienlijke milieulasten en de aanwezigheid van zware chemische industrie op de grond. Het zou zeer speculatief en hypothetisch zijn geweest om aan te nemen dat een koper de volledige of delen van de locatie zou hebben gekocht en ten minste een deel van de onroerende voorheffing zou hebben betaald. Vanuit een standpunt dat louter gericht was op het criterium van de particuliere schuldeiser, waren de activiteiten van NCHZ voor de stad Nováky schuldneutraal. (147) De Commissie merkt daarom ten eerste op dat de hoogte van de onroerende voorheffing in grote mate voorspelbaar was, aangezien deze verbonden was aan het grondoppervlak en de gebouwen van de onderneming. Ten tweede werd op de belastingen die het gevolg waren van de activiteiten van de failliete onderneming een prioritaire behandeling toegepast ten opzichte van schuldvorderingen van voor het faillissement. (148) Daarnaast werd vastgesteld dat i) de uitstaande schuldvorderingen als gevolg van de activiteiten van NCHZ in de eerste faillissementsperiode, die prioriteit hadden boven de schuldvorderingen van voor het faillissement, medio december 2011 ongeveer 16 miljoen EUR beliepen (overweging 33), en ii) bijna alle opbrengsten (afhankelijk van een scenario) van de verkoop van de activa van NCHZ nodig zouden zijn om de kosten van de stopzetting van de activiteiten van NCHZ te dekken (overweging 34). Hiermee zou de kans dat de schuldvorderingen van voor het faillissement in een scenario van liquidatie zouden worden voldaan aanzienlijk afnemen. (149) In dit verband vormden de economische analyse en de presentatie van de directie van NCHZ, waarover de stad Nováky op het moment van de besluitvorming in januari 2011 beschikte, een goede basis voor haar steun voor het besluit.  Zoals beschreven in de overwegingen 101 tot en met 104, bleek uit deze documenten dat de voortzetting van de activiteiten van NCHZ en de verkoop ervan als “going concern” (met een beschikbare geïnteresseerde koper (zie overweging 103)) in het belang van de schuldeisers en dus ook van de stad Nováky was. (150) Gezien het waarschijnlijke verlies van alle schuldvorderingen van voor het faillissement in het geval van liquidatie, de onwaarschijnlijkheid van de verkoop van land gezien de hoge milieukosten die hieraan verbonden waren in combinatie met de onvermijdbare stijging van de uitstaande belastingen voor een aanzienlijke periode (meer dan een jaar), zelfs in het geval van liquidatie, was het derhalve redelijk voor de stad Nováky om de voortzetting van de activiteiten van NCHZ te ondersteunen. (151) De Commissie is daarom van mening dat het besluit van de stad Nováky om voor de voortzetting van de activiteiten van NCHZ te stemmen marktconform was. 4. 3. 3. Conclusie inzake het bestaan van een economisch voordeel (152) In het licht van het bovenstaande is de Commissie van oordeel dat het gedrag van de verschillende publieke entiteiten in overeenstemming was met het criterium van de particuliere schuldeiser. (153) De Commissie concludeert derhalve dat NCHZ niet profiteerde van een voordeel ten opzichte van zijn concurrenten dat het niet zou hebben gehad onder normale marktomstandigheden tijdens de tweede faillissementsperiode, toen de wet inzake strategisch belangrijke ondernemingen niet langer van toepassing was en de activiteiten van NCHZ werden voortgezet op basis van het besluit van het bevoegde orgaan. (154) De Commissie is in elk geval van mening dat het niet nodig is om verder te beoordelen of het besluit van de publieke schuldeisers al dan niet op voet van gelijkheid werd genomen, dat wil zeggen onder dezelfde voorwaarden als particuliere schuldeisers die zich in een vergelijkbare situatie bevonden, aangezien de publieke schuldeisers die aan het besluitvormingsproces van het bevoegde orgaan deelnamen, handelden zoals elke andere marktdeelnemer zou hebben gedaan. De betrokken schuldeisers verkeerden feitelijk niet in een identieke positie. Bovendien is het niet nodig om te controleren of het gedrag van de publieke entiteit in kwestie onder gelijke voorwaarden plaatsvond wanneer kan worden vastgesteld of er sprake is van een economisch voordeel (75).  Wanneer het optreden van de publieke organen niet op voet van gelijkheid plaatsvindt met dat van de particuliere marktdeelnemers, betekent dit niet automatisch dat de transactie niet in overeenstemming is met de marktomstandigheden en kan de naleving van de marktomstandigheden aan de hand van andere methoden worden beoordeeld (76). Het is derhalve niet noodzakelijk om te steunen op een onderzoek van de voorwaarde dat op voet van gelijkheid moet worden gehandeld, aangezien het ontbreken van een economisch voordeel en de overeenstemming met de marktomstandigheden in het geval van de schuldeisers van NCHZ met andere middelen zijn aangetoond. 5. CONCLUSIE (155) In het licht van het bovenstaande concludeert de Commissie na de herbeoordeling van de maatregel ten gunste van NCHZ tijdens zijn tweede faillissementsperiode, die de reden voor de opening van een formeel onderzoek vormde, zoals bedoeld in voetnoot 1 van dit besluit, dat de maatregel geen staatssteun is in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD: Artikel 1 Het besluit van het bevoegde orgaan om de faillissementscurator de opdracht te geven de activiteiten van NCHZ voort te zetten, zoals op 26 januari 2011 unaniem goedgekeurd door de commissie van schuldeisers en de bevoorrechte schuldeisers en op 17 februari 2011 bindend gemaakt door de faillissementsrechtbank in haar hoedanigheid als lid van het bevoegde orgaan, na het verval van de wet inzake strategisch belangrijke ondernemingen op 31 december 2010, is geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Artikel 2 Dit besluit is gericht tot de Slowaakse Republiek. Gedaan te Brussel, 14 juni 2021. Voor de Commissie Margrethe VESTAGER Lid van de Commissie (1)  Besluit C(2013) 3555 final van de Commissie van 2 juli 2013 (PB C 297 van 12. 10. 2013, blz. 85). (2)  PB C 297 van 12. 10. 2013, blz. 85. (3)  PB L 269 van 15. 10. 2015, blz. 71. (4)  Arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950. (5)  Met name in de overwegingen 14, 26 en 32 en artikel 2 van het oorspronkelijke besluit. (6)  Zoals gedefinieerd in overweging 18; in het arrest wordt hiernaar verwezen als de “bevoegde commissie”. (7)  Zoals gedefinieerd in overweging 18; in het arrest wordt hiernaar verwezen als de “bevoegde commissie”.  Het Gerecht merkte op dat het middel betreffende het vetorecht uitsluitend betrekking had op die bevoorrechte schuldeisers die lid waren van de bevoegde commissie en niet op de bevoorrechte schuldeisers die lid waren van de commissie van schuldeisers (zie punt 84 van het arrest). (8)  Arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punten 94 en 95. (9)  Arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 24 september 2019, Fortischem/Commissie, zaak T-121/15, ECLI:EU:T:2019:684. (10)  Arrest van het Hof van Justitie van 29 april 2021, Fortischem/Commissie, zaak C-890/19 P, ECLI:EU:C:2021:345. (11)  Zie overweging 1 van het onderhavige besluit voor een verwijzing naar het oorspronkelijke besluit. (12)  De eigenaar van de onderneming was Disor Holdings Limited. In de tussentijd werden de activiteiten van NCHZ overgenomen door Fortischem. NCHZ produceert dus niet langer chemicaliën. (13)  Wet nr. 493/2009 Sb. inzake verschillende maatregelen betreffende strategisch belangrijke ondernemingen, zoals gewijzigd (“wet inzake strategisch belangrijke ondernemingen”), op 1 december 2009 bekendgemaakt in het Publicatieblad. (14)  Wet nr. 7/2005 Sb. inzake faillissementen en reorganisaties (“wet inzake faillissementen”), zoals gewijzigd en zoals van toepassing op het faillissement van NCHZ. (15)  “Príslušný orgán” zoals gedefinieerd in artikel 82, lid 2, van de wet inzake faillissementen. In het onderhavige geval werd het bevoegde orgaan samengesteld op basis van artikel 82, lid 2, punten c) en e), van de wet inzake faillissementen. (16)  Op grond van artikel 88 van de wet inzake faillissementen. (17)  De samenstelling van het bevoegde orgaan in de faillissementsprocedure van NCHZ werd vastgesteld overeenkomstig artikel 82, lid 2, punten c) en e), van de wet inzake faillissementen. (18)  Artikel 32 en artikel 35, lid 4, van de wet inzake faillissementen. (19)  Zie artikel 33 van de wet inzake faillissementen. (20)  Zie artikel 37, lid 4, van de wet inzake faillissementen. (21)  Zie artikel 5 van de wet inzake faillissementen. (22)  Zie ook artikel 5 van de wet inzake faillissementen. (23)  De eigendom van de particuliere leden van de commissie van schuldeisers, zoals reeds opgenomen in voetnoot 9 van het oorspronkelijke besluit, was als volgt: INVEST-KREDIT, s. r. o. (eigendom van DISOR HOLDINGS LIMITED, de enige aandeelhouder van NCHZ); Novácka Energetika, a. s. (oorspronkelijk een dochteronderneming van NCHZ, met vanaf januari 2011 STUPEFY HOLDINGS LIMITED als meerderheidsaandeelhouder); M-ENERGO, s. r. o. (meerderheidsaandeelhouder STUPEFY HOLDINGS LIMITED) en DAK KIABA, s. r. o.  (24)  Zie arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punten 174, 175 en 180. Met het middel als bedoeld in deze paragrafen van het arrest verwees AlzChem naar de kapitaalbanden tussen enkele particuliere schuldeisers en “de eigenaren” van NCHZ, waarbij het vraagtekens plaatste bij het gebruik van het besluit van de commissie van schuldeisers door de Commissie als benchmark voor het toepassen van het criterium van de particuliere schuldeiser. (25)  Artikel 82, lid 2, punt e), van de wet inzake faillissementen. (26)  Een bevoorrechte schuldvordering kan bijvoorbeeld worden afgewezen vanwege de rechtsgrond van de vordering, de afdwingbaarheid ervan enz. (27)  Een in Londen, Verenigd Koninkrijk, gevestigde onderneming. (28)  Artikel 87 van de wet inzake faillissementen. (29)  De tabel geeft de situatie op 1 augustus 2012 weer. Voor sommige schuldeisers die een actieve relatie met NCHZ hadden tijdens de faillissementsperiode (bv. het Milieufonds, de stad Nováky) zijn derhalve niet alle ontstane schulden weergegeven, aangezien de schuldvorderingen van na het faillissement, waaronder schuldvorderingen die voortvloeiden uit de bedrijfsvoering, prioritair werden voldaan tijdens de faillissementsprocedure. Enkele van de schuldvorderingen van na het faillissement werden dus vóór 1 augustus 2012 voldaan. (30)  Bezwaarschrift van de Slowaakse autoriteiten van 12 mei 2014. Voor schuldeisers die een actieve relatie met NCHZ hadden tijdens de faillissementsperiode, zijn niet alle opgebouwde schulden weergegeven, aangezien de schuldvorderingen van na het faillissement, waaronder schuldvorderingen die voortvloeiden uit de bedrijfsvoering, prioritair werden voldaan tijdens de faillissementsprocedure. (*)  Waarvan 43 781,67 EUR als bevoorrechte schuldvordering en 23 863,86 EUR als concurrente schuldvordering. (**)  Waarvan 949 879,66 EUR als bevoorrechte schuldvordering en 69 912,35 EUR als concurrente schuldvordering. (31)  Dia’s 34-36 van de presentatie van de directie. (32)  De totale inkomstendaling voor de stad Nováky werd geraamd op 757 000 EUR per jaar. (33)  De verkende scenario’s waren: i) de verkoop van de onderneming in haar geheel bij voortzetting van de activiteiten; ii) de verkoop van delen van de onderneming bij voortzetting van de activiteiten; iii) de verkoop van delen van de onderneming bij voortzetting van enkele van de activiteiten, en iv) de verkoop van de activa en volledige stopzetting van de activiteiten.  (34)  Berekend als een verschil tussen de totale kosten van de bedrijfsvoering van de onderneming van 202,2 miljoen EUR en de totale opbrengsten van 186,4 miljoen EUR voor de periode beginnend op het moment van de faillietverklaring van NCHZ door de faillissementsrechtbank op 2 oktober 2009 (na aanvang van de faillissementsprocedure op 24 september 2009) en tot 15 december 2010. (35)  Afhankelijk van de variant van de beëindiging van de contracten van personeelsleden werden de personeelskosten geraamd op 7,7 miljoen EUR, 8,9 miljoen EUR of 10,5 miljoen EUR. (36)  Dit bedrag omvat niet alle schuldvorderingen die in de eerste faillissementsperiode ontstonden, omdat schuldvorderingen als gevolg van de bedrijfsvoering op continue basis werden voldaan en een deel van deze schuldvorderingen derhalve reeds was voldaan. (37)  Artikel 88, lid 8, van de wet inzake faillissementen. (38)  In het geval van de stopzetting van de activiteiten wordt met name elektrolyse onbruikbaar, zonder dat de productie kan worden hervat. Wanneer de carbide-ovens die worden gebruikt voor de productie van calciumcarbide zouden afkoelen, zou de herstart van de ovens bovendien problematisch zijn. (39)  Artikel 38, lid 2, van de wet inzake faillissementen. (40)  Artikel 37, lid 4, van de wet inzake faillissementen. (41)  Het besluit (“uznesenie”) van de commissie van schuldeisers en de notulen van de vergadering van 26 januari 2011 werden op 15 februari 2011 in het commercieel publicatieblad (“Obchodný vestník”) gepubliceerd. (42)  Artikel 38, lid 7, van de wet inzake faillissementen. (43)  Artikel 83, lid 4, van de wet inzake faillissementen. (44)  Artikel 83, lid 4, van de wet inzake faillissementen. (45)  Bevel (“uznesenie”) nr. 29K/43/2009-18279. (46)  De faillissementsrechtbank noemde de zes bevoorrechte schuldeisers — de leden van het bevoegde orgaan (zie ook overweging 21 van dit besluit). (47)  Bezwaarschrift van AlzChem van 6 januari 2020. (48)  Bezwaarschrift van Fortischem van 19 december 2019. (49)  Zaak C-345/02, Pearle e. a. (PB C 228 van 11. 9. 2004, blz. 6). (50)  Zaak C-677/11, Doux Elevage SNC (PB C 225 van 3. 8. 2013, blz. 21). (51)  Bezwaarschrift van SRS van 4 december 2019, waarin het verwijst naar zijn bezwaarschrift van 27 augustus 2013. (52)  Bezwaarschrift van de Slowaakse autoriteiten van 14 februari 2020. (53)  Bezwaarschrift van AlzChem van 6 januari 2020. (54)  Bezwaarschrift van Fortischem van 19 december 2019. (55)  Het bezwaarschrift van 4 december 2019, waarin wordt verwezen naar het bezwaarchrift van SRS van 27 augustus 2013.  (56)  Bezwaarschrift van de Slowaakse autoriteiten van 14 februari 2020. (57)  De Commissie evalueerde het rechterlijke bevel van 17 februari 2011 en stelde vast dat de enige wijziging niet wezenlijk was en een correctie van de verwijzing naar een specifieke wettelijke bepaling betrof. (58)  Zie in dat verband de arresten van 26 oktober 2016, DEI en Commissie/Alouminion tis Ellados, C-590/14 P, ECLI:EU:C:2016:797, punten 59, 77 en 81, en van 3 maart 2016, Simet/Commissie, T-15/14, ECLI:EU:T:2016:124, punten 38, 44 en 45. (59)  Arrest van 27 maart 1980, Amministrazione delle finanze dello Stato/Denkavit italiana, ECLI:EU:C:1980:100, punt 31; arrest van 5 april 2006, Deutsche Bahn/Commissie, T-351/02, ECLI:EU:T:2006:104, punt 100. (60)  Zie arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punten 129, 130, 134 en 142. (61)  Zie punt 74 van mededeling nr. 2016/C 262/01 van de Commissie over het begrip “staatssteun” in de zin van artikel 107, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB C 262 van 19. 7. 2016, blz. 1). (62)  Arrest van het Hof van Justitie van 22 november 2007, Spanje/Commissie, C-525/04 P, ECLI:EU:C:2007:698, punten 59 en 60; arrest van het Hof van Justitie van 24 januari 2013, Frucona/Commissie, C-73/11 P, ECLI:EU:C:2013:32, punt 72; arrest van het Hof van Justitie van 29 juni 1999, DM Transport, C-256/97, ECLI:EU:C:1999:332, punt 30. (63)  Zie bv. arrest van het Hof van Justitie van 21 maart 1990, België/Commissie (“Tubemeuse”), C-142/87, ECLI:EU:C:1990:125, punt 29; arrest van het Hof van Justitie van 21 maart 1991, Italië/Commissie (“Alfa Romeo”), C-305/89, ECLI:EU:C:1991:142, punten 18 en 19; arrest van het Gerecht van 30 april 1998, Cityflyer Express/Commissie, T-16/96, ECLI:EU:T:1998:78, punt 51; arrest van het Gerecht van 21 januari 1999, Neue Maxhütte Stahlwerke en Lech-Stahlwerke/Commissie, gevoegde zaken T-129/95, T-2/96 en T-97/96, ECLI:EU:T:1999:7, punt 104; arrest van het Gerecht van 6 maart 2003, Westdeutsche Landesbank Girozentrale en Land Nordrhein-Westfalen/Commissie, gevoegde zaken T-228/99 en T-233/99, ECLI:EU:T:2003:57, punt 208. (64)  Arrest van het Hof van Justitie van 20 september 2017, Commissie/Frucona Košice, C-300/16 P, ECLI:EU:C:2017:706, punt 28. (65)  Zie arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punten 216 en 217. (66)  Zie arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punten 216 en 217. (67)  Zie arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punt 218.  (68)  Zie arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punt 221. Met het “bestreden besluit” wordt het “oorspronkelijke besluit” bedoeld, zoals gebruikt in het onderhavige besluit. (69)  Arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punt 143. (70)  Zie arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punten 188, 190 en 192 (zie de uittreksels hieronder). Zie ook het arrest van het Gerecht van 11 juli 2002, HAMSA/Commissie, T-152/99, ECLI:EU:T:2002:188, punten 166-172; arrest van het Gerecht van 17 mei 2011, Buczek Automotive/Commissie, T-1/08, ECLI:EU:T:2011:216, punt 84. Het Gerecht oordeelde dat: “[. ] uit het arrest van 11 juli 2002, HAMSA/Commissie (T-152/99, ECLI:EU:T:2002:188), en in het bijzonder uit de punten 166 tot en met 172 ervan, [volgt] dat de Unierechter van oordeel was dat de individuele situatie van de openbare schuldeisers moet worden onderzocht, waarbij met name in aanmerking wordt genomen of zij bevoorrechte dan wel concurrente schuldeisers zijn, om in wezen vast te stellen of hun keuze verder gaat dan door commerciële vereisten wordt gerechtvaardigd, dan wel of die keuze kan worden verklaard door de wil om aan de betrokken onderneming een voordeel toe te kennen. Hieruit volgt dat de Unierechter heeft geoordeeld dat de openbare schuldeisers niet als één entiteit hoeven te worden beschouwd, maar dat hun bijzondere hoedanigheden in aanmerking dienen te worden genomen. ” Daarnaast “moet worden vastgesteld dat de overwegingen van het arrest van 11 juli 2002, HAMSA/Commissie (T-152/99, ECLI:EU:T:2002:188, punten 168 en 170), zijn overgenomen in het arrest van 17 mei 2011, Buczek Automotive/Commissie (T-1/08, ECLI:EU:T:2011:216, punt 84). ” Tot slot “[heeft] het Hof [. ] gewezen op de noodzaak om bij de toepassing van het beginsel van de particuliere schuldeiser rekening te houden met een particuliere schuldeiser die zich in een situatie bevindt die de situatie van de openbare schuldeiser zo dicht mogelijk benadert, en die betaling tracht te verkrijgen van de bedragen die hem verschuldigd zijn door een schuldenaar in financiële moeilijkheden, zodat de staat niet hoeft te worden beschouwd als één schuldeiser, die alle betrokken openbare schuldeisers groepeert”. (71)  Arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punten 145-152. (72)  Arrest van het Gerecht van 13 december 2018, AlzChem AG/Commissie, T-284/15, ECLI:EU:T:2018:950, punten 151-152. (73)  Dit volgt uit wet nr. 401/1998 inzake vervuiling, zoals gewijzigd. (74)  Dit volgt uit wet nr.  L_2021397FR. 01000101. xml 10. 11. 2021    FR Journal officiel de l’Union européenne L 397/1 DÉCISION (UE) 2021/1943 DE LA COMMISSION du 14 juin 2021 concernant l’aide d’État SA. 33797 (2013/C) (ex 2013/NN, ex 2011/CP) mise à exécution par la Slovaquie en faveur de l’entreprise NCHZ [notifiée sous le numéro C(2021) 4185] (Le texte en langue slovaque est le seul faisant foi. ) (Texte présentant de l’intérêt pour l’EEE) LA COMMISSION EUROPÉENNE, vu le traité sur le fonctionnement de l’Union européenne, et notamment son article 108, paragraphe 2, premier alinéa, vu l’accord sur l’Espace économique européen, et notamment son article 62, paragraphe 1, point a), vu la décision de la Commission d’ouvrir la procédure prévue à l’article 108, paragraphe 2, du traité sur le fonctionnement de l’Union européenne, (1) après avoir mis les intéressés en demeure de présenter leurs observations en vertu des dispositions précitées, et vu ces observations, considérant ce qui suit: 1. PROCÉDURE 1. 1. Ouverture et clôture de la procédure formelle d’examen (1) Par lettre du 2 juillet 2013, la Commission a informé la Slovaquie de sa décision d’ouvrir la procédure prévue à l’article 108, paragraphe 2, du traité sur le fonctionnement de l’Union européenne (2) (TFUE) en rapport avec certaines mesures qu’aurait prises la Slovaquie en faveur de Novácké chemické závody, a. s. v konkurze (ci-après «NCHZ»). (2) Par sa décision (UE) 2015/1826 (3) du 15 octobre 2014 concernant l’aide d’État SA. 33797 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2011/CP) mise à exécution par la Slovaquie en faveur de l’entreprise NCHZ (ci-après «la décision initiale»), la Commission a conclu, à l’article 2, que la décision prise par le comité des créanciers qui avait permis la poursuite des activités de NCHZ après l’expiration de la loi sur les sociétés stratégiques ne constituait pas une aide d’État au sens de l’article 107, paragraphe 1, TFUE. (3) La procédure qui a précédé l’adoption de la décision initiale est décrite aux considérants 1 à 9 de celle-ci. 1. 2.  Arrêt du Tribunal dans l’affaire T-284/15 (4) Suite à un recours introduit par la société AlzChem AG, le Tribunal, dans son arrêt du 13 décembre 2018 rendu dans l’affaire T-284/15 (4), a annulé l’article 2 de la décision initiale au motif que la Commission n’avait pas suffisamment motivé son appréciation quant à l’existence d’un avantage économique et à l’imputabilité à l’État de la décision de permettre la poursuite des activités de NCHZ après le 31 décembre 2010 (ci-après «la mesure»). Le défaut de motivation concernait principalement: i) le rôle de l’Okresný súd Trenčín [tribunal de district de Trenčín] (ci-après «le tribunal de la faillite») dans la décision de poursuivre les activités de NCHZ; ii) l’existence de droits de veto des créanciers publics lors de la prise de la décision de poursuivre les activités de NCHZ; iii) le risque pour les créanciers de constater une accumulation de leurs créances après le 31 décembre 2010; et iv) la pertinence de l’analyse économique et de la présentation des dirigeants de NCHZ pour permettre aux créanciers de se prononcer en janvier 2011. (5) En ce qui concerne le premier point, à savoir le rôle du tribunal de la faillite dans la décision de poursuivre les activités de NCHZ, le Tribunal a estimé que, dans la décision initiale, la Commission aurait dû expliquer comment elle avait appréhendé le rôle du tribunal de la faillite dans le processus décisionnel et indiquer les raisons l’ayant conduite à conclure que la décision de poursuivre les activités de NCHZ n’était pas imputable au tribunal de la faillite. Le Tribunal a en particulier retenu que dans la décision initiale, la Commission faisait à plusieurs reprises référence à la décision des créanciers du 26 janvier 2011 (5), par laquelle ceux-ci avaient consenti à la poursuite des activités de NCHZ, sans mentionner l’intervention du tribunal de la faillite du 17 février 2011, par laquelle ce tribunal rendait la décision du 26 janvier 2011 contraignante pour le syndic de la faillite. La Commission ne mentionnait pas non plus la décision du tribunal du 17 février 2011 dans son appréciation de l’imputabilité.  (6) En outre, le Tribunal a rappelé que, lors de l’audience du 11 avril 2018, lorsqu’il avait demandé à la Commission si le tribunal de la faillite aurait dû seulement examiner le respect des aspects formels de la décision des créanciers ou s’il aurait dû, en outre, vérifier aussi le bien-fondé de cette décision et aurait pu, le cas échéant, prendre une décision différente, la Commission n’avait pas été en mesure d’apporter une réponse à cet égard. Le Tribunal a aussi évoqué le contexte particulier dans lequel le tribunal de la faillite était intervenu en l’espèce, puisqu’il était membre du comité compétent (6). (7) En ce qui concerne le deuxième point, à savoir les droits de veto des créanciers publics, le Tribunal a constaté que la décision initiale contenait des explications contradictoires quant à savoir si les créanciers privilégiés qui étaient membres du comité compétent (7), constituaient un «organe» qui adoptait les décisions à la majorité, ou bien s’ils donnaient leur avis de manière individuelle, auquel cas la raison pour laquelle ils n’avaient pas de droit de veto n’était pas indiquée dans la décision initiale (8). (8) En ce qui concerne le troisième point, à savoir le risque pour les créanciers de constater une accumulation de leurs créances, le Tribunal a statué que, bien que la décision initiale ait confirmé le risque d’une augmentation des créances pour certains créanciers publics privilégiés après le 31 décembre 2010, il n’y était pas clairement indiqué si et comment la Commission avait tenu compte de ce risque lors de l’application du critère du créancier privé. Le Tribunal a également retenu que la constatation de la Commission selon laquelle la décision des créanciers publics de poursuivre les activités de NCHZ avait été adoptée en même temps et dans les mêmes conditions (pari passu) que les décisions des créanciers privés comparables, n’était pas cohérente avec ce qui était mentionné dans la décision initiale, à savoir que certains de ces créanciers publics se trouvaient dans une situation différente, et ce du fait que les créances dont ils étaient titulaires avaient augmenté durant la période de faillite de NCHZ antérieure au 31 décembre 2010.  (9) En ce qui concerne le quatrième point, à savoir la pertinence de l’analyse économique et de la présentation des dirigeants de NCHZ pour permettre aux créanciers de se prononcer en janvier 2011, le Tribunal a relevé que, selon la décision initiale, ces deux documents constituaient une source d’information pour la décision des créanciers dont les créances étaient nées avant la mise en faillite. S’agissant de l’analyse économique, le Tribunal a estimé que la Commission avait considéré à juste titre que ladite analyse pouvait servir de fondement à la décision des créanciers. Cependant, il a aussi noté qu’il n’était pas indiqué dans la décision initiale si cette analyse tenait compte des coûts de la poursuite des activités de NCHZ pour les créanciers dont les créances avaient augmenté durant la procédure de faillite. La raison pour laquelle cette analyse aurait pu servir de fondement à un examen du comportement de ces créanciers au regard du critère du créancier privé n’apparaissait donc pas clairement. Compte tenu des éléments exposés, le Tribunal a en outre considéré que l’argument de la société AlzChem selon lequel la présentation des dirigeants de la société n’était pas pertinente aux fins de l’examen du comportement des créanciers publics était inopérant. Le Tribunal soutient que la décision initiale est entachée d’une insuffisance de motivation quant à la question de la pertinence de ces deux documents, l’analyse économique et la présentation des dirigeants, aux fins de l’analyse de la Commission de la situation des créanciers publics dont les créances avaient augmenté durant la procédure de faillite. 1. 3. Procédure juridictionnelle relative à la première période de la faillite (10) Une procédure juridictionnelle concernait la première période de la faillite de NCHZ, durant laquelle NCHZ avait le statut de société stratégique en vertu de la loi sur les sociétés stratégiques. Le 24 septembre 2019, dans l’affaire T-121/15 (9), le Tribunal a confirmé le constat de la Commission selon lequel l’aide était incompatible et a donc rejeté le recours en annulation relatif à l’article 1er de la décision initiale. Le 29 avril 2021, la Cour de justice a rejeté le pourvoi formé par la société Fortischem, a. s. (ci-après «Fortischem») contre l’arrêt du Tribunal (10). 1. 4.  Réouverture de la procédure formelle d’examen (11) Au regard de l’annulation de l’article 2 de la décision initiale par le Tribunal, la procédure formelle d’examen reste ouverte en ce qui concerne la décision de permettre la poursuite des activités de NCHZ après l’expiration de la partie pertinente de la loi sur les sociétés stratégiques. (12) La Commission a invité la Slovaquie et les parties intéressées à présenter leurs observations sur la mesure en question, compte tenu de l’arrêt du Tribunal du 13 décembre 2018. La Slovaquie a présenté ses observations le 14 février 2020. (13) La Commission a aussi reçu les observations de trois parties intéressées les 5 décembre 2019, 19 décembre 2019 et 6 janvier 2020. Ces observations ont été communiquées à la Slovaquie, qui a eu la possibilité de les commenter. Les observations de cette dernière lui sont parvenues par une lettre soumise le 28 mai 2020. 2. CONTEXTE ET DESCRIPTION DE LA MESURE 2. 1. Le bénéficiaire (14) NCHZ était un fabricant slovaque de substances chimiques spéciales (par exemple carbure de calcium, PVC, substances chimiques de base), qui comptait en 2008 environ 1 400 salariés. Ses activités et son exploitation sont décrites plus en détail aux considérants 10 et 11 de la décision initiale (11). NCHZ était une société privée (12). 2. 2. La procédure de faillite menée à l’égard de NCHZ et le comité compétent (15) La loi sur les sociétés stratégiques a été adoptée (13) après la mise en faillite de NCHZ le 8 octobre 2009; cette loi s’appliquait à NCHZ puisque le gouvernement a reconnu NCHZ comme une société stratégique le 2 décembre 2009 (ci-après «première période de la faillite»). (16) Lorsque la loi sur les sociétés stratégiques a cessé de s’appliquer à NCHZ, le 31 décembre 2010 (ci-après «seconde période de la faillite»), la poursuite des activités de NCHZ n’était plus garantie par cette loi. Par conséquent, le syndic de la faillite (ci-après juste «syndic») n’était plus tenu par la loi de maintenir la société en activité. (17) Les pertes de NCHZ n’ont cessé d’augmenter depuis le début de la procédure de faillite menée à son encontre et les coûts d’exploitation de l’entreprise étaient supérieurs aux recettes tirées de ses activités.  Selon la loi sur la faillite (14), si les coûts d’exploitation de l’entreprise en faillite excèdent les recettes tirées de ses activités, le syndic est tenu d’informer le comité compétent concerné (ci-après dénommé «comité compétent») (15), qui est un organe collectif, et de lui demander si et dans quelle mesure il doit poursuivre les activités de l’entreprise (16). (18) La composition du comité compétent est déterminée conformément aux dispositions de la loi sur la faillite et elle est spécifique à chaque cas de faillite. Dans le cas de NCHZ, le comité compétent était composé: i) du comité des créanciers, qui était un organe élu représentant les créanciers chirographaires titulaires de créances nées avant la mise en faillite; ii) des créanciers privilégiés titulaires de créances nées avant la mise en faillite; et iii) du tribunal de la faillite (17). (19) Selon la loi sur la faillite (18), les créanciers titulaires de créances dites «constatées», c’est-à-dire de créances déclarées qui n’ont pas été rejetées par le syndic de la faillite, élisent les membres du comité des créanciers lors d’une réunion des créanciers. Les créanciers titulaires de créances constatées non garanties peuvent, dans le cadre de la procédure de faillite, exercer leurs droits par l’intermédiaire du comité des créanciers (19). Les membres du comité des créanciers sont tenus d’agir en servant au mieux les intérêts de tous les créanciers chirographaires (20) afin que le taux de règlement des créances dont ils sont titulaires soit le plus élevé possible (21). Selon la loi sur la faillite, outre le comité des créanciers, le tribunal de la faillite et le syndic de la faillite doivent également procéder, dans le traitement de la faillite du débiteur, de sorte que le taux de règlement des créances soit le plus élevé possible (22). (20) Dans le cas de NCHZ, le comité des créanciers était à l’époque composé de cinq entités, à savoir: i) la société INVEST-KREDIT, s. r. o. ; ii) la société Novácka Energetika, a. s. ; iii) la société M – ENERGO, s. r. o. ; iv) le Fond národného majetku Slovenskej republiky (Fonds du patrimoine national de la République slovaque); et v) la société DAK KIABA, s. r. o. Quatre membres du comité des créanciers étaient des entités privées (23). La seule entité publique du comité des créanciers était le Fonds du patrimoine national de la République slovaque. À l’exception d’INVEST-KREDIT, s. r. o.  , les membres privés du comité des créanciers n’avaient pas de lien de capital avec le propriétaire de NCHZ, comme l’a confirmé la procédure devant le Tribunal (24). (21) Six créanciers privilégiés titulaires de créances nées avant la mise en faillite (ci-après «les créanciers privilégiés concernés»), dont les créances constatées étaient garanties par une sûreté et portaient sur des biens formant une masse de faillite distincte, étaient aussi membres du comité compétent. Deux des créanciers privilégiés étaient des entités privées: Poštová banka, a. s. et la société NLB Factor, a. s. Les quatre autres étaient des entités publiques, à savoir: i) la ville de Nováky; ii) le Fonds du patrimoine national de la République slovaque; iii) l’institution financière Slovenská záručná a rozvojová banka, a. s. ; et iv) l’Environmentálny fond (Fonds environnemental). (22) Selon la loi sur la faillite (25), le tribunal de la faillite siège de plus au comité compétent si, en ce qui concerne les biens formant une masse de faillite distincte (par opposition à la masse générale), le syndic rejette la créance garantie d’un créancier privilégié (26). Dans le cas de NCHZ, le syndic a rejeté la créance alléguée par un créancier privilégié privé, REDQUEST LIMITED (27), qui a fait appel de ce rejet. Par conséquent, et (uniquement) en raison de l’existence de la créance contestée de la société REDQUEST LIMITED, le tribunal de la faillite siégeait de plus au comité compétent aux côtés du comité des créanciers et des créanciers privilégiés. Dans son rôle de membre du comité compétent, le tribunal de la faillite tient compte des intérêts légitimes des créanciers concernés et de leurs points de vue, ainsi que des points de vue des autres membres du comité compétent (voir aussi plus bas le considérant 42). Il résulte de la composition du comité compétent susmentionnée que les créanciers publics représentés au sein du comité compétent étaient la ville de Nováky, le Fonds du patrimoine national de la République slovaque, l’institution financière Slovenská záručná a rozvojová banka et le Fonds environnemental. 2. 3. Description de la mesure (23) La mesure examinée est la décision du comité compétent de donner au syndic de la faillite l’instruction de poursuivre les activités de NCHZ. Cette mesure a été adoptée à l’unanimité le 26 janvier 2011 par le comité des créanciers et les créanciers privilégiés.  Le tribunal de la faillite, agissant en tant que membre du comité compétent après l’expiration de la loi sur les sociétés stratégiques le 31 décembre 2010, a rendu la mesure contraignante le 17 février 2011. (24) Les dettes impayées de NCHZ à l’égard des créanciers publics ou appartenant à l’État, nées durant la procédure de faillite, s’élevaient au total à environ 13,4 millions d’EUR au 1er août 2012, date de la fin de la seconde période de la faillite. L’augmentation des dettes de NCHZ à l’égard des créanciers publics qui s’est produite durant la première et la seconde période de la faillite (comme déjà mentionné au considérant 23 de la décision initiale) est indiquée dans le tableau 1. Ces dettes sont définies comme des «créances de la masse» (28). Les dettes impayées de NCHZ à l’égard de ses créanciers publics nées durant la procédure de faillite sont aussi décrites aux considérants 22 à 25 de la décision initiale. Tableau 1 Dettes de NCHZ à l’égard des créanciers publics (nées durant la première et la seconde période de la faillite, état au 1er août 2012)  (29) Entités du secteur public/entreprises détenues par l’État Montant de la dette en EUR (Caisse d’assurance sociale) Sociálna poisťovňa 9 297 270,28 (Caisse générale d’assurance maladie) Všeobecná zdravotná poisťovňa 1 549 019,98 Slovenský vodohospodársky podnik, š. p. (Compagnie slovaque de gestion des eaux) 1 354 321,00 Ville de Nováky (redevance d’enlèvement des ordures, taxe immobilière) 650 158,75 Environmentálny fond (Fonds environnemental) 475 678,64 RTVS, s. r. o. (Radio et télévision de la Slovaquie) 14 870,72 Plusieurs communes (redevance d’enlèvement des ordures, taxe immobilière) 5 704,40 (Caisse commune d’assurance maladie) Spoločná zdravotná poisťovňa 4 463,19 Taxe sur les véhicules à moteur   2 390,50 TOTAL 13 353 877,46 (25) Les dettes impayées de NCHZ à l’égard des créanciers publics ou appartenant à l’État nées durant la procédure de faillite à des dates spécifiques sont indiquées dans le tableau 2.  Tableau 2 Dettes de NCHZ à l’égard des créanciers publics — à la date de la mise en faillite et dettes impayées nées durant la procédure de faillite au 31 décembre 2009 et au 31 décembre 2010  (30) Entités du secteur public/entreprises détenues par l’État Montant de la dette en EUR à la date de la mise en faillite Montant de la dette née durant la procédure de faillite en EUR au 31 décembre 2009 Montant de la dette née durant la procédure de faillite en EUR au 31 décembre 2010 Sociálna poisťovňa (Caisse d’assurance sociale)   544 001,99 3 878 065,44 Všeobecná zdravotná poisťovňa (Caisse générale d’assurance maladie) 72 442,24 91 694,96 626 702,68 Slovenský vodohospodársky podnik, š. p. (Compagnie slovaque de gestion des eaux) 91 213,48 66 595,20 732 177,68 Ville de Nováky 67 645,53  (*) 156,34 48 367,11 Environmentálny fond (Fonds environnemental) 1 019 792,01  (**) 29 762,71 222 954,21 RTVS, s. r. o. (Radio et télévision de la Slovaquie)   929,42 6 041,23 Plusieurs communes (redevance d’enlèvement des ordures)     470,00 Spoločná zdravotná poisťovňa (Caisse commune d’assurance maladie) 2 484,19 2 676,82 4 463,19 Union zdravotná poisťovňa, a. s. (Caisse d’assurance maladie Union) 7 212,77 9 015,66 67 529,73 Dôvera zdravotná poisťovňa, a. s. (Caisse d’assurance maladie Dôvera) 81 369,57 116 377,21 827 004,92 (26) Les créances du Fonds environnemental d’après la mise en faillite, nées durant la première période de la faillite, consistaient principalement en une redevance sur la pollution de l’air de 192 454 EUR, qui a été imposée au nom du Fonds environnemental en mai 2010 pour la pollution de l’air en 2009. La redevance sur la pollution de l’air de 2011, qui a été imposée en mai 2011 pour la pollution en 2010, a été fixée à 170 070 EUR. Fin 2010, les créances nées après la mise en faillite en raison du non-paiement partiel de la redevance annuelle sur la pollution de l’air s’élevaient à 222 954 EUR. (27) La principale créance de la ville de Nováky, née après la mise en faillite durant la première période de la faillite, était la taxe immobilière pour 2010, imposée en mars 2010 et fixée à 523 793 EUR. Fin 2010, les créances nées après la mise en faillite s’élevaient à 29 762 EUR (principalement l’obligation de NCHZ liée à la taxe immobilière). 