Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 12, 1850, no. 1157, 19-09-1850 
Dit is de lascivia van het rescript van Hadrianüs , 1. 4, $ 1, ad leg. corn. de sic., reeds door mij aangehaald (1). De daad en de wil van den besch. strekten nu; 10. bf tot het glijden over de plank, en dan was het eer.e ligtere onvoorzigtigheid; 2°. óf tot het laten afvallen van de plank, dan was het eene grootere onvoorzigtigheid, roekeloosheid ; dan was bet eene echte kwadejongens-streek, eene lascivia, aan jongens van dien stand en die jaren eigen, zonder misdadig doel , zonder te willen verwonding, zonder juist de gevolgen daarvan te voorzien (2). Laat ons dit ophelderen door andere voorbeelden , algemeen als manslag door onvoorzigtigheid erkend ; en laat ons zien de toenadering en de punten van overeenkomst van die voorbeelden met het geval van Broekrneijer. Iemand neemt een geweer op, dat hij voor ongeladen houdt; legt dit aan op eenen zijner vrienden zonder twist, uit eene aardigheid of roekeloosheid. Het geweer is geladen , het gaat af en doodt den vriend van hem , die het aanlag. De onvoorzigtigheid ligt hier in het niet-onderzoeken , of het geweer geladen was. Geweren plegen toch vooral bij jagers en in den jagttijd geladen en in eenen hoek van eene kamer te staan. Deze omstandigheden kan men er bijvoegen. Dikwijls ten minste vergeet men het geweer eerst af te schieten'. Dit weten de jagers en huisgenooten. De wil van hem , die het geweer in handen nam en het aanlegde, was zich hiervan bewust. Daardoor werd het gevaar grooler. Dit springt nog meer in het oog bij een ander dergelijk voorbeeld. Iemand legt een geweer, dat geladen is, op eenen vriend aan om hem te verschrikken, terwijl hij, die het geweer aanlegt, weet, dat het geladen is. Het geweer gaat af tegen den wil van den aanlegger en de kogel treft den vriend van den aanlegger doodelijk. Hier is de daad meer roekeloos en zoude juist kunnen geschieden door een jong onbedachtzaam mensch van negentien of twiutig jaren. Het gevaar is grooter en dreigender dan in het geval van Broekrneijer ; de dood was veel waarschijnlijker en zoude er veel spoediger opgevolgd zijn, en toch wordt dit feit algemeen aangemerkt als homicide involontaire. d. i. door onvoorzigtigheid, uiits er niet besta de wil van te dooden of te verwonden. Eenigen tijd geleden heeft in ons vaderland een ander geval plaatsgehad gedurende de jagt. Twee jonge menscben gingen op de jagt met eenen jager; zij bevelen dezen eenen haas uit zijn leger op te ja^en ; terwijl de jager hiermede bezig is , vliegt de haas voorbij de jagers lusschen hen en den dienstdoenden jager door. Op dit oogenblik schiet eon hunner op den haas, in de hoop en in de verwachting , dat de dienstdoende jager nog niet zoude zijn opgestaan. Deze was van uit het leger opgestaan en werd doodelijk getroffen. Hier bestond eene groote mate van onvoorzigtigheid; hier was aanwezig roekeloosheid ; het gevaar was zeer groot voor den dienstdoenden jager ; er bestond even veel waarschijnlijkheid, dat hij op zoude staan, als bukkende den haas uit zyn leger blijven opjagen ; hij kon gezien hebben , dat de haas wegliep. Niettegenstaande dit alles was de wil niet regtstreeks gerigt op verwonding, nog minder op manslag. Teregt is het beschouwd als manslag uit onvoorzigtigheid , en toch verkeerde men in facto illicito. XJit dit alles maak ik op, dat bij het aannemen , dat Broekrneijer de oorzaak van den dood van Veth geweest is, zijne daad, in verband tot de strekking van zijnen wil, is manslag door onvoorzigtigheid en valt onder de voorschriften van art. 319 C. P. II. Causam. mortis non praebuit. De daadzaken en vooral het verslag der deskundigen , der geneesheeren en heelmeesters , hunne conclusie en hunne verklaringen op de openbare teregtzitting, geven mii echter aanleiding om te ontkennen , dat de beschuldigde de oorzaak is geweest van den dood van Veth , dal dit ten minste niet is bewezen. Veth is dadelijk en zonder hulp, volgens de getuigenissen van Meideke en Hermans , vooral ook op de openbare teregtzitting, opgestaan en alleen heengegaan. Hij voelde slechts wat pijn op de borst, doch kort daarna aan doctor Delbarre klaagde hij meer over pijn in den arm of in den schouder. Veth (1) Chaüveaü, FaüSTIN en Helik halen verkeerd aan lex 3ff. ad leg. corn. de sic. Misschien is het eene drukfout, Théorie , t. III, pr. part., éd. de Brux., p. 54, ch. XLIII. Zie ook lex 3, lex 4, § 1 per lasciviam causam mortis praebuisset — in quenquennium relegasset. Dit is eene latere bijvoeging uit den tijd van Hadrianus. Toepassing op een bijzonder geval en I. 7. De animus occidendi wordt beoordeeld ex re, lex 3,^1, niet aangehaald door Chauveau. «Si gladium strinxerit et in eo percusserit, niet clavi vel cucuma.» De omstandigheden der daad , de middelen moeten een deel van het bewijs uitmaken. (1) Cum quidam per lasciviam causam mortis praebuisset. (2) Involontairement is eene zeer verkeerde uitdrukking, misschien ontleend aan de dwaling, dat dit misdrijf culpa meer is toe te schrijven aan gebrek van verstand dan van wil. Vereenigd met imprudence beteekent het toch eene zekere strekking van den wil. Het sluit uit la volonté de tuer of de faire une blessure. De dolus eventualis of alternativus ontbrak ook in dit geval tot manslag of tot verwonding. Dit volgt uit mijn betoog over den dolus» Zie Winssinger, Resp. ad Quaest. quaenum sit differentia inter delicta dolosa et culposa. is nog ruim acht dagen daarna uitgegaan en heeft verre boodschappen gedaan. Zijne pijn op de borst en ziekelijkheid is eerst verergerd na twee weken. In dien tusschentijd kunnen andere oorzaken zijnen toestand en ziekelijkheid verergerd hebben; zijne kwaal doodeïijk gemaakt hebben. Men kan na *00 langen tijd den val of de verwonding niet uieer als oorzaak des doods aanmerken dan in 7.eer enkele gevallen en met een zeer sterk bewijs; van daar, dat in Frankrijk in zoodanig geval de vraag aan den jury wordt gesteld over le dessein de tuer, Carnot, Commant, t, 11, p. 32, ad art. 309 Code Pénal. Veth is op raad van doctor Delbarre naar den heelmeester Koper gegaan; deze heeft hem oppervlakkig onderzocht en vei w eien naar den geneesheer van zijne bus , den heer Los. Veth heeft dit uitgesteld en is eerst tien of twaalf dagen na zijnen val bij doctor Los gekomen. Deze heeft zijne borst onderzocht en geene breuk gevonden ; hij heeft zijne kwaal uitsluitend beschouwd als ontsteking van de vlieten van het borstbeen [pleuritis) en tot op zijnen dood toe de ziekte als zoodanig behandeld. Daarentegen is door de lijkschouwing en het geneeskundig onderzoek van Rotterdamsche en Schiedamschegeneesheeren en heelmeesters gebleken, dat er eene breuk van drie ribben hij de borst had plaats gehad (1); de geneeskundigen hebben als zeer waarschijnlijk opgegeven , èn in hunne conclusien èn op de openbare teregtziiting, dat de breuk dier rihben de oorzaak der pleuritis geweest is, ofschoon die breuk niet de onmiddellijke oorzaak van den dood is geweest. Vervolgens hebben zij verklaard, dat die breuk der ribben door tijdige hulp had kunnen genezen zijn , zoo als dit door de ondervinding in vele gevallen bevestigd wordt; zij hebben er bijgevoegd, dat de pleuritis dan niet zoude zijn ontstaan. Velen van hen houden de pleuritis als éénige oorzaak van den dood, anderen als eene der oorzaken of als de voornaamste oorzaak van den dood. Veth heeft het dus zich zei ven te wijten , dat hij niet vroeger zich geregeld aan geneeskundige hulp heeft onderworpen. Dit kan aan Broekmeijer niet geweten worden. Dit is ten minste de oorzaak van het doodehjke van de kwaal of kwetsuur. Doctor Los heeft opgegeven, dat na twaalf dagen men die breuk niet meer kon bemerken door onderzoek. Men kan evenwel stellen , dat dit mogelijk geweest is; dan zoude gebrek van onderzoek medegewerkt hebben lot het verergerenof niet-genezen der kwaal. In de conclusie stelde men, dat pleuritis en ontsteking aan den (regter) long (pneumonie) of eene van beiden de oorzaak waren geweest van den dood van Veth. Op de teregtziiting hebben sommigen als etnige oorzaak opgegeven pleuritis, doch anderen durfden niet te ontkennen, dal pneumonie alleen of tevens oorzaak was geweest. Hieromtrent heerscht dus onzekerheid en er moet gevorderd worden het strengste bewijs voor zekerheid , dat Broekmeijer de oorzaak is geweest van den dood van Veth. Op de openbare teregtziiting hebben de deskundigen beweerd, dat de long-ontsteking niet in verband xtond met de breuk der ribben ; en teregt, want de regterlong was beschadigd, terwijl de ribbenbreuk en d epleuritis aan de linkerzijde aanwezig waren. Neemt men aan, dat de ribbenbreuk het gevolg is van den val, dan staat de pneumonie in geen verband tot den val , en is dus aan de daad van Broekmeijer niet toe te schrijven ; en toch is het onzeker , of de pneumonie niet de oorzaak van den dood is geweest. Geen der geneeskundigen heeft buitendien met zekerheid uitgemaakt, dat de ribbenbreuk aan de daad van Broekmeijer en aan den val is toe te schrijven. Integendeel wordt in de conclusie als waarschijnlijk beweerd , dat de ribbenbreuk later heeft plaats gehad dan de tijd van den val door Veth is opgegeven (2). Hieromtrent bestaat dus ook twijfel. Uit dit alle» trek ik het gevolg, dat niet voldoende bewezen is, dat de val van Veth de oorzaak is geweest van zijnen dood, en dan kan men niet op den besch. toepassen het artikel der wet over manslag door onvoorzigtigheid; dan moet inen hem vrijspreken van alle misdrijf volgens de bestaande wet. Verwerpt men dit mijn beweren, dan roep ik in art. 12 der publicatie van 11 Dec. 1813, in verband met art. 209 Strafvord., en wil dit toegepast hebben , hetzij men aanneemt, dat het is manslag door onvoorzigtigheid , hetzij moedwillige verwonding, hetzij zelfs moedwillige inatislag, want de «trekking van art. 12 der publicatie is algemeen; geen misdrijf woidt er in uitgesloten; die strekking wordt uitgebreid door art. 209 Strafvord. Ik vraag dan het minimum der straf (3). » De uitspraak in deze zaak werd bepaald op Donderdag, den 19 dezer. kantongeregten. KANTONGEREGT TE MAASTRICHT. Zitting van don 12 Ju lij 1850. Kantonrrgtcr , J. M. Clement (PI. v.). rlglemen't op iikt slü1trn der herbergen in 1iet hertogdom LlMBl'fiG- Zijn de dienaren van politie en klepperlieden bevoegde ambtenaren, aan welke men de toelating in de herbergen niet mag weigeren, tot constatering der overtredingen ? Neen. De kanlonregter enz., Gehoord het antwoord van den gevolmagligde der beklaagde Mr.M. Salomo, advokaat te dezer stede, in de middelen van verdediging, namens deze laatste door hem voorgedragen ; Overwegende, dat bij ait. 4 van hel ten deze ingeroepen reglement op het sluiten der herbergen in het hertogdom Limburg straf is bedreigd tegen elk herbergier of houder der in art. 1 vermelde huizen , welke den toegang daarvan aan de bevoegde ambtenaren zal weigeren , en daardoor het behoorlijk constateren der overtredingen te beletten , en dat door deze laatste blijkbaar geene andere overtredingen kunnen worden verstaan dan die bepaaldelijk tegen de voorschriften van dit reglement ; O.j dat bij de voor-aangehaalde acte van dagvaarding aan de beklaagde s ten Jaste gelegd hel feit: «dat zij op 8 Mei 1850, ten half een ure (1) Bij het ongeluk van Sir Robert Peel heeft eene dergelijke vergissing plaals gehad. Men heeft gedacht , dat hij de wervels van zijnen hals had gebroken ; bij opening van zijn lijk bleek , dat hij ribben bij de borst bad gebroken. De geneesheer verzekerde, dat Peel had kunnen blijven leven , indien men dit geweten had. Men had hem dan kunnen genezen Van die breuk der ribben. Zie het geneeskundig verslag in den Times t kort na den dood van Robert Peel. (2) De geneeskundigen gaven in hunne conclusie hiervoor twee gronden op , ontleend aan ligchaamsverschijnselen, in medische termen. (3) Het Publ. Min. bestreed dit omtrent moedwilligen manslag. Het zoude alleen gelden van misdaden , waarop alleen tuchthuis-straf was gesteld. Ik vraag: waar leest men , dat de vermindering van tuchthuis-straf is uitgesloten , zelfs dan , wanneer ligchamelijke straffen er zijn bijgevoegd, en vooral zoo het geldt het zwaaijen mei het zwaard over het hoofd ? Het is niet onverschillig, of de tuchthuis-straf meerdere of minderejaren duurt. De woorden den tijd van conjinement bewijzen niet, dat het niet zoude zien op moedwilligen manslag, misschien niet op het weglaten van het zwaaijen met het zwaard enz. des nachts, aan bevoegde ambtenaren den toegang tot hare herberg, gelegen in de Boschstraat te Maastricht, heeft geweigerd, en daardoor het constateren van overtreding belet; » 0., dat, hoezeer nu uit gemeld proces-verbaal en uit de verklaringen van drie ter openbare teregtziiting onder eede gehoorde getuigen het bewijs van voornoemd feit is daargestekl, de bedoelde weigering echter heeft plaals gehad aan een' dienaar van politie en twee klepperlieden, dus niet aan ambtenaren, welke volgens art. 4 van voorschreven reglement de bevoegdheid hadden on» zich deu toegang tot de herberg der beklaagde te verschaffen , wanneer zij verineenen, dat aldaar nog bezoekers aanwezi* zijn; O., dat bij art. 11, n®. 3, en art. 16 Strafvord. wel de commissarissen van politie belast zijn met het nasporen der overtredingen, doch niet de dienaren van politie en klepperlieden, welke beambten, ook nergens tot voormeld einde bij de wet opgenoemd zijnde, derhalve geen regt of bevoegdheid hebben om overtredingen als in casu te constateren; O., dat eveneens geene speciale bepaling in den zin van arl. 11, n°. 7, Strafvord. wordt aangetroffen , ten aanzien der dienaren van politie en klepperlieden, waarbij aan deze, bij bijzondere voorschriften, de bevoegdheid was toegekend , om overtredingen, als die in het onderwerpelijk reglement zijn vermeld, op te sporen en te constateren, en dat dus, bij gemis van dergelijke bepaling, de dienaren van politie en klepperlieden niet kunnen gerangschikt worden onder de bevoegde ambtenaren, bedoeld bij art. 4 van meergemeld reglement; O., dat ook, ingevolge art. 153 der Grondwet, niemand de woning eens ingezeten , diens ondanks, mag binnentreden, dan op last eener magt, door de wet bevoegd verklaard dien last te geven, en volgens de vormen, in de wet bepaald ; O., dat mitsdien , op voorschreven gronden , het bij de acte van dagvaarding aan de beklaagde ten laste gelegde feit noch misdaad, noch wanbedrijf, noch overtreding daarstelt; Gezien artt. 210, 1ste al., en 234, 1ste gedeelte, Strafvord.; Regt doende op het requisitoir van het Openb. Min., Verklaart, dat het feit, bij de voor-aangehaalde acte van dagvaarding aan de beklaagde wed. Wilkens voornoemd ten laste gelegd, noch misdaad, noch wanbedrijf, noch overtreding oplevert, en ontslaat dezelve dienvolgens van alle regtsvervolging te dier zake; de kosten te dragen door den Staat. algemeene vergaderingdeborde van advokaten bij den hoogen raad der nederlanden. Vergadering van Vrijdag , 13 September 1850. Voorzitter , Mr. J. C. Faber van Riemsdijk. Tegenwoordig zijn : de heeren Mrs. Faber van Riemsdijk , van Gigch , Delprat , Donker Curtius , Metman , Weve, Zillcken , Op den HoolF, Piepers, Weenink, Beaujon , Clant, Schade van Westrum en Kleszenaer. De voorzitter geeft kennis, dat , ten gevolge der aanstaande aftreding van de heeren van Gigch en Gevers Deynoot, als leden van den Raad van Toezigt, een dubbeltal, tot voorziening in die vacatures, aan den Hoogen Raad moet worden ingezonden. Tot het opmaken van dat dubbeltal wordt overgegaan bij eene geheime stemming, welke ten gevolge heeft, dat zullen worden voorgedragen voor de eerste vacature, als eerste kandidaat, de beer van Gigch, en als tweede kandidaat de heer Jochems, en voor de tweede vacature, als eerste kandidaat, de heer Gevers Deynoot, als tweede kandidaat, de heer Delprat. De vergadering is daarna gescheiden. HoogE Raid. — Strafzaken. Zitting van Maandag, 16 September. NB. De behandeling der zaken van M. de Hondt , tegen arresten van het Hof in Zeeland, is uitgesteld tot Vrijdag, in eene buitengewone zitting. Zitting van Dingsdag, 17 September. Behandeld het beroep van: 1°. C. J. Coster , tegen een arrest van het Hof in Overijssel; rapp. . raadsh. Gockinga; adv.-gen. Arntzenius concludeert tot verwerping. Uitspraak 25 September. 2°. C. de Graaf , tegen een arrest van het Hof in Noordholland ; rapp. , raadsh. Spoor; adv.-gen. Arntzenius concludeert tot verwerping. Uitspraak 24 September. 3°. den proc.-gen. bij den Hoogen Raad , tegen een vonnis van het Kantongeregt te Sommelsdijk in zake L. Jordaan ; rapp. , raadsh. van Steenbergen ; adv.-gen. Arntzenius concludeert tot vernietiging van bet vonnis in het belang der wet enz. Uitspraak 25 September. Zitting van Woensdag , 18 September. Behandeld het beroep van: 1Q. J. Waanders c, s., tegen een arrest van het Ilof in Overijssel ; rapp., raadsh. Gockinga; gepleit Mr. L. P. Op den Hooff. Conclusie bepaald op 25 September. 2°. J. Tammel , tegen een vonnis der Regtbank te Zutphen ; rapp. , raadsh. van Steenbergen ; adv.-gen. Deketh concludeert tot verwerping. Uitspraak 25 September. benoemingen, verkiezingen enz. Bij besluit van 15 Sept. jl., n". 10, heeft Z. M. goedgevonden, tot lid van het collegie van curatoren der hoogeschool te Groningen te benoemen den heerMr. B. Wichers , voorzitter van het Prov. Geregtshof in Groningen. — De Arrondiss.-Regtbank te Goes heeft voor de vacante betrekking van regter-plaatsvervanger in die Regtbank aanbevolen Mrs. C. de Witt Hamer, J. L. H. Liebert en J. P. van der Bilt. Verkiezingen van leden van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Goes. Uilgebragte stemmen 670. Blanco-briefjes 9 en van onwaarde 4 stemmen. Volstrekte meerderheid 329. De heer Pil. J. BACU1ENE heeft 379 en de heer Mr. J. J. van Deinse 278 stemmen bekomen, eoodat eerstgenoemde is benoemd. Assen. De uitslag van de herstemming voor een lid der Tweede Kamer in hel hoofd-kiesdistrict Assen is geweest , dat er 825 stemmen op den heer Mr. P. van der Veen te Smilde en 523 op den heer Mr. L. N. graaf van Randwijck te's Gravenhage zijn uitgebragt, terwijl 14 stembriefjes van onwaarde zijn verklaard. Tot lid der Tweede Kamer is dus gekozen de heer Mr. P, VAN DER VEEN te Smilde. BERIGTEN. \s Gravenhage , den 18 September. Den 11 dezer is te Heerenveen overleden de heer D. G. Wijndels, in leven inspecteur van de registratie en domeinen en plaatsvervangend kantonregter in het kanton Heerenveen. — Naar wij vernemen, zegt de Schiedamsche Courant, zal, in afwachting der dispositie van het bestuur dezer stad, omtrent de door den commis¬ saris van politie voorgestelde belangrijke wijzigicgen in het politiewezen , het getal der agenten met drie vermeerderd worden. — De correctionnele Regtbank te Amsterdam heeft eene veroordeel U'S uitgesproken in de zaak van een schipper , die schuldig verklaard werd aan eene poging om frauduleus zijne lading, bestaande onder anderen uit 22,000 ponden geraffineerde suiker, het Koningrijk in te voeren. Behalve een' veroordeeling tot zes maanden gevangenis en verbeurd-verklaring van hf[ schip en de lading , te zamen geschat op eene waarde van meer dan j 14,00^), zijn aan den schipper verschillende geldboeten opgelegd , die met elkandei ongeveer ƒ81,000 beloopen. — Men schrijft uil Haarlem, van den 11 Sept.: In de voorgaande week waren alhier in eene herberg twee lieden , die met elkander twist kregen. Zij ver— wijderden zich echler van daar, doch op «le Nieuwe gracht alhier rees de twist zoo hoog , dat zij handgemeen werden , met dat gevolg , dat de eefl den ander een oor afbeet. Hiervan werd aangifte gedaan bij den commiss31"1® van politie ; men zocht het afgebeten oor, dat nog steeds op de Nieuwe gracht was liggende, op , en transporteerde het als stuk van overtuigi"? naar de griffie van de Arrondiss.-Regtbank. — Men schrijft uit Amersfoort, van den 10 Sept.: De vrouw, die, zooals vroeger werd gemeld, met bijstand van haren zoon, te Tullen 't Waalopeenen harer mannelijke naastbestaanden eenen doodslag heeft gepleegd, is veroordeeld tot het zwaaijen van het zwaard over 't hoofd, en vijftien jaren coufinement in een tucht- of rasphuis. Haar zoon is vrijgesproken en onmiddellijk ontslagen» — Het Prov. Geregtshof in Zeeland heeft, in zijne zitting van 13 dezer* R. Helders van de haar ten laste gelegde misdaad van kindermoord vrij-* gesproken. — Beklag over den schandelijken roof der veldvruchten. In de jaren 1849 en 1850 heeft er in de kantons Axel en Hulst, bijzonder in den Catharina-polder , telkens een zeer nadeelig en pijnlijk verschijnsel plaat* gehad, wegens berooving van veldvruchten. Eerst was bet in de maanden April en Mei, dat men onbeschroomd, op den dag, de graskanten van haar gras beroofde, hetwelk door den eigenaar tot het maken van hooi bestemd was , terwijl zulks wel verboden werd , maar toch ongestraft voortduurde. Maar later, bij het rijp worden van gerst en tarwe of andere producten , sneed men op den dag , doch bijzonder in den nacht , de airen van de in stuik staande graanschoven baldadig af, en daarmede vulden de dieven hunne medegebragte groote graanzakken, die ze naar hunne woningen ol over de grenzen wegdroegen , en alzoo voor zich in veiligheid bragten, zonder aan iemand , die hun naar een permissie-biljet mogt vragen, bij welke*1 eigenaar zij zulks op zijne landen inogten geraapt hebben, dergelijk biljet te kunnen vertoonen. Het getal dezer dieven of roovers in éénen nacht of vroegen morgen werd in 1849 begroot op 300 of meer personen , welke door den brigade* met zijne vier mannen marechaussés verjaagd werden , zonder dat een enke' van deze roovers gepakt werd; en dat deze verjaging met paarden aan nog staande vruchten een gevoelig nadeel veroorzaakt heeft , Iaat zich begnj" ]*en. Even te voren hadden zij zelfs de handen aan 't liggende koolzaad geslagen en hetzelve gedorschen ; hebbende sommige eigenaars in de polder» beoosten en bewesten Blij bevonden, dat zulks in den nacht geschied was» Wordt dit kwaad niet ernstig tegengegaan, te meer, daar het ook in dit jaar 1850 is begonnen , zelfs op plaatsen , waar in 1849 niets was bespeurd t dan zal dit jaarlijks verergeren, lol groot nadeel van den landbouw , welke daardoor moet gaan kwijnen en achteruitgaan ; terwijl het tevens aanleiding geeft, dat granen , nog onbekwaam, te vroeg gemend of ingezameld worden. Welke droevige en betreurenswaardige gevolgen moeten hieruit voortkomen, daar één dezer roovers, op 't land van een eigenaar zijnde, gelast werd dadelijk dat land te verlaten , maar zulks weigerde , en het niet eerder deed, dan nadat de eigenaar gedreigd had, hem met zijne spade tusschen hals en nekslaan. Ook werd dezer dagen verhaald , dat in 't werkelijk deel van 't kanton van Axel de veldvruchten van eene boerin, welligt eene weduwe , door roovers waren aangevallen , doch deze moedige vrouw met haren grooten hond te velde trok en zij al die roovers op de vlugt bragt. Betreurenswaardig is het, dat wij, getrouwe ingezetenen van ons geliefd Nederland, aan hetwelk de lasten jaarlijks met zooveel stiptheid door zoo velen boven hun vermogen getrouwelijk worden betaald , onze goederen niel beter en voor allen overlast van vreemden beschermd , maar aan hun eigen lot overgelaten zien; iets, waarvan de gevolgen noodlottig zullen worden. Er zyn ons slechts vijf gewapende marechaussés gegeven ,maar, volgens de verklaring van den brigadier, zou men er nog 25 behoeven, om op verschillende uren bij dagen nacht, in vijf & zes afdeelingen, patrouilles te kunnen doen , en dit het éénige goede middel zijn om dit kwaad te doen ophouden. (Zeeuwsche Courant.) ■— De geschillen , welke sedert geruimen tijd tusschen de kerkvoogden der Hervormde gemeente te Oosterbeek en den koster van Merkestein bestaan hebben , zijn het onderwerp eener procedure voor de Regtbank le Arnhem geworden, die bij vonnis, den 12 dezer uitgesproken, heeft verstaan , datde koster, voorzangeren voorlezer L. van Merkestein op eene wettige wijze is ontslagen en veroordeeld om binnen 24 uren de kosterij en, binnen acht dazen na de insinuatie van het geweten vonnis, de daarbij beboorende landerijen te ontruimen , en voorts om aan kerkvoogden te vef" goeden alle kosten , scha den en interessen , door zijne onreglmatige weigering om die goederen te verlaten veroorzaakt , alles met veroordeeling in de kosten der procedure ; terwijl bij hetzelfde vonnis het gemeentebestuur van Renkurn , als vrijwillig de vrijwaring op zich genomen hebbende , is veroordeeld om L. van Merkestein kost-en schadeloos te houden voor al de gevolgen dezer veroordeeling. (Arnh. Cour.) — Het Prov. Geregtshof in Gelderland heeft de zestienjarige M. Wijnands schuldig verklaard aan moedwillige brandstichting in de woning van haren meester, en deswege veroordeeld tot de straffe des doods, door middel**0 verworging. — Hetzelfde Hof heeft den 12 dezer J. Nieuwenhuis te Apeldoorn schuld'# verklaard aan moedwilligen manslag, gepleegd op D. J. Buitenhui#, aldaar, en hem veroordeeld tot de straf van het zwaaijen met het zwaard overhel hoofd en zes jaren tuchthuis-straf. — Te Bergen-op-Zoom is den 9 dezer een wildstrooper geboeid door de gendarmerie binnengebragt. Deze, een jongeling van naauwelijks 24 jaren, had daags te voren , onder de gemeente Huibergen vervolgd wordende door een gendarme, den jagtopziener Stoltz en een particulieren jagt-en boschwachter, den eersten een vol schot in het lijf gegeven, terwijl Stoltz hetzelfde lot zou getroffen hebben, 7.00 niet het geweer van den strooperhad geweigerd. De gendarme is in bedenkelijken toestand. advertentien. G. T. IV. SUR ING AR, te Leeuwarden, (reeft uit en heeft algemeen verkrijgbaar gesteld : PROEVE VAN EENE BEANTWOORDING DER REGTSVRAAG: Kn" een Nederlander, tri Nederlands (dlIndie met der woon gevestigd, in personele reqtszaken , wanneer de eistdier op het grondgebied van het Rijk in Europa woont , voor de Regthanken van het Moederland gedagvaard worden ' door Mr. M. DUS AMORIE VAN OER HOEVEN , Hoogleeraar iu de Repten aan liet Athenseum lllustre te Amsterdam, ƒ 0.30. (81) Gedrukt ea uitgegeven bij GSBROJSOSK3 BELINPf te 'ïCravenbage,. 