De Roode Pimpernel
Laat mij..."

"Neen, neen, 't is niets--een stoel--gauw!"

Ze zonk in een stoel neer, dicht bij de tafel, en het hoofd in den
nek werpend, sloot ze de oogen. "Ziedaar," prevelde ze nog zwakjes, "'t gaat over... Bekreun u niet
om mij, Sir Andrew, ik verzeker u, ik voel me weer beter."

Marguerite zat daar met schijnbaar gesloten oogen. Sir Andrew was
terstond achter haar, aan haar rechterhand stond de tafel met een
vijfarmigen kroonluchter erop. Er heerschte een oogenblik doodelijke stilte in het kleine boudoir. Sir
Andrew had geen woord meer gesproken. Ze kon door haar half gesloten
oogleden zien, dat hij nu het papiertje tegen de vlam hield van een
der kaarsen. Juist op het oogenblik, dat het vuur vatte, opende ze de oogen, verhief
ze haar hand en had ze het brandend kattebelletje uit de hand genomen
van den jongen man. Toen blies ze de vlam uit en hield heel kalm het
reepje tegen haar neusgaten aan. "Hoe bedachtzaam van u, Sir Andrew," zei ze opgeruimd, "u hebt zeker
van uw grootmoeder geleerd, dat de reuk van verbrand papier een
radicaal middel is tegen lichtheid in het hoofd, noem het duizeling."

Zij slaakte een zucht van voldoening, onderwijl ze het papier, dat
wellicht het leven van haar broeder kon redden, vast tusschen haar
vingers kneep. Sir Andrew staarde haar aan, voor het oogenblik al te
verward, om na te gaan, wat er werkelijk was voorgevallen. Hij was
zoo geheel en al verrast, dat hij volstrekt niet in staat was zich
rekenschap te geven van het feit, dat het strookje papier, dat zij in
haar hand hield, misschien iets was, waarvan het leven kon afhangen
van zijn kameraad en bondgenoot. Marguerite barstte in een lange vroolijke lachbui los. "Waarom kijkt u me zoo aan?" vroeg ze gekscherend. "Ik verzeker u,
dat ik me veel beter gevoel; uw middel heeft zijn uitwerking niet
gemist. Dit vertrek is heerlijk koel," voegde ze met volmaakte kalmte
er aan toe. Sir Andrew was bezig zijn hoofd te breken met de meest afdoende manier
om het stukje papier uit haar handen te krijgen. Vage gedachten
stormden op hem aan. Plotseling dacht hij aan haar nationaliteit,
en herinnerde hij zich het akelig praatje aangaande den markies de
St. Cyr, waaraan niemand in Engeland geloof had geslagen, terwille
van Sir Percy en niet minder om diens aanvallige vrouw. "Hoe is het? Nog altijd mijmerend en starend?" zei ze met een
guitig lachje. "Kom, dat is nu eens niet galant, Sir Andrew; en
nu ik eraan denk, scheen u meer geschrikt bij mijn verschijning
dan wel er mee ingenomen. Ik zal op 't laatst nog moeten gelooven,
dat het niet voor mijn gezondheid was, dat u dit kattebelletje hebt
aangestoken... ik wil wedden, dat 't het laatste briefje geweest is
van uw verloofde, dat u aan de vlammen hebt willen prijs geven. Nu
beken het maar!" voegde zij eraan toe, terwijl ze speelsgewijs het
strookje papier in de hoogte hield, "is het een finaal vaarwel of
een verzoek om weer goede vrienden te worden?"

"Wat het ook moge zijn, lady Blakeney," zei Sir Andrew, die
langzamerhand zijn zelfbewustzijn herkreeg, "dit kleine briefje is
toch mijn eigendom, en..."

De jonkman, in zijn eigenaardige positie zich er niet om bekreunend,
dat hij met een dame te doen had, maakte een plotselinge voorwaartsche
beweging om het papiertje in zijn bezit te krijgen, maar Marguerite's
gedachten liepen de zijne vooruit. Zij was slank en sterk; zij deed
een haastigen stap achterwaarts en wierp het tafeltje omver, dat met
een smak neerviel, tegelijk met den massieven luchter. "De kaarsen, Sir Andrew--gauw, gauw!" schreeuwde ze. De schade was van geen beteekenis; een paar kaarsen waren uitgegaan
toen de luchter neerviel; de andere hadden een weinig was op het tapijt
laten vallen. Sir Andrew bluschte behendig de vlam en plaatste den
luchter weer op de tafel. Maar dit had hem een paar seconden bezig
gehouden, en deze korte spanne tijds was voldoende geweest voor
Marguerite om een vluchtigen blik te werpen op het papier en den
inhoud te noteeren--een dozijn woorden in hetzelfde handschrift,
dat zij door tusschenkomst van Chauvelin had gezien met dezelfde
handteekening--een Sterrebloem in rooden inkt. Toen Sir Andrew haar weer gadesloeg, teekende haar gelaat ongerustheid,
terwijl het nietig, maar gewichtig papiertje op den vloer was
gevallen. Haastig raapte de jonkman het op, zijn gezicht teekende
verlichting, toen hij het tusschen zijn vingers klemde. "U zult mij wel ten goede houden, lady Blakeney," zei hij, zoo kalm
als ook zij zich toonde, "dat ik mij weer zet tot de belangwekkende
bezigheid, die u hebt onderbroken?"

"Wel zeker, Sir Andrew! U moet in ieder geval het minnebriefje
verbranden!"

Sir Andrew had het papiertje reeds gevlochten tot een lange pijl
en hield het andermaal tegen de vlam van de kaars, die niet was
uitgegaan. Weldra viel het laatste stukje op den vloer en zette hij
zijn hiel op de asch. "En nu, Sir Andrew," zei Marguerite Blakeney, met aanvallige
nonchalance en innemenden glimlach, "durft u er zich aan te wagen
de jaloezie uwer bekoorlijke dame gaande te maken door mij te vragen
voor den menuet?"








TWAALFDE HOOFDSTUK. "OF DIT--OF...?"


De weinige woorden, welke Marguerite Blakeney in staat was geweest
te lezen op het half verschroeide papier, schenen letterlijk woorden
van het Noodlot. "Ik vertrek zelf morgen..."

Deze woorden waren zeer duidelijk; dan volgden er eenige, die zij
wegens den walm der kaars niet kon ontcijferen; vervolgens las ze
onderaan zeer duidelijk: "Zoo ge me nog eens wenscht te spreken, zal
ik tegen precies één uur na middernacht in de eetzaal aanwezig zijn."

Tegen één uur precies! Het was nu bij elven, de laatste menuet zou
gedanst worden met Sir Andrew Foulkes en de schoone Lady Blakeney,
die de paren zouden aanvoeren. Binnen twee uur moest zij besluiten of zij de wetenschap, die ze zoo
listig had verkregen, geheim wilde houden of opzettelijk een braaf man
verraden, wiens leven aan het heil zijner medemenschen was gewijd. De
keus was ontzettend. Maar dan... Armand! Armand, die haar liefhad en
zijn leven gaarne aan haar handen had toevertrouwd, en nu zij hem kon
redden van den dood, aarzelde zij. Oh! het was een monsterachtig iets! Deze tweestrijd woelde door haar brein, terwijl ze, met een glimlach
op de lippen, heengleed door den aanvalligen menuet. Zij bespeurde,
dat de zenuwachtigheid van Sir Andrew onder haar glimlach verdween,
en toen de dans ten einde was, verzocht zij dezen haar te geleiden
naar de aangrenzende zaal. "Ik heb beloofd met Zijn Koninklijke Hoogheid te soupeeren," zeide ze,
"maar alvorens wij scheiden, zeg mij... of ik vergeving heb ontvangen?"

"Vergiffenis?"

"Ja! Beken, dat ik u zoo even schrik heb aangejaagd. Doch bedenk,
ik ben geen Engelsche, ik beschouw het wisselen van minnebriefjes
niet als een misdaad, ik beloof u, dat ik mijn kleine Suzanne er
niets van zeggen zal. Maar zeg mij nu, of ik u Woensdag aanstaanden
op mijn waterfeest mag aantreffen?"

"Dat kan ik met zekerheid niet beloven, Lady Blakeney," antwoordde
hij, een rechtstreeksche toezegging ontwijkend. "Het kan zijn, dat
ik morgen uit Londen moet vertrekken."

"Ik zou dat niet doen, zoo ik in uw plaats ware," zei ze ernstig,
en den onrustigen blik andermaal in zijn oogen ziende verschijnen,
voegde ze er vroolijk aan toe:

"Niemand kan een bal beter raken dan gij, Sir Andrew, wij zullen u
bij het tennis-spel danig missen."

Hij had haar begeleid naar de aangrenzende zaal, waar Zijn Koninklijke
Hoogheid de schoone Lady Blakeney reeds verbeidde. "Madame, het souper wacht ons," zei de Prins, terwijl hij Marguerite
zijn arm bood. DERTIENDE HOOFDSTUK. TEGEN ÉÉN UUR PRECIES. Aan het souper was het zeer vroolijk toegegaan. Alle gasten verklaarden
eenparig, dat Lady Blakeney aanbiddelijker geweest was dan ooit en de
"idioot" Sir Percy geen enkelen keer zulke grappen had uitgehaald. Marguerite Blakeney verkeerde in haar beste luim, geen enkele onder
de talrijke aanzittenden had ook maar het geringste vermoeden van
den vreeselijken strijd, die in haar binnenste woedde. Het uurwerk in de zaal ging meedoogenloos zijn gang. Het was reeds
lang na middernacht, en zelfs de Prins van Wales dacht er aan zijn
paleis weer op te zoeken. Marguerite had niet de minste poging gedaan om Chauvelin te ontmoeten:
zij was zich bewust, dat zijn doordringende vossenoogen haar schrik
zouden aanjagen en de weegschaal van haar besluit ten gunste van
Armand doen overslaan. Na het souper hervatte men het bal. Marguerite voelde zich niet
in staat hieraan weer deel te nemen. Andermaal had ze het stille
boudoir opgezocht, onder alle vertrekken het eenige, dat niet werd
betreden. Zij wist, dat Chauvelin ergens voor haar op den loer moest
liggen, gereed om de eerste de beste gelegenheid aan te grijpen voor
een onderhoud. Zijn blik had den hare voor een oogenblik ontmoet na
den menuet, en zij wist, dat de sluwe diplomaat geraden had, dat haar
werk was volbracht. Armand moest gered worden tot iederen prijs; hij in eerste plaats,
want hij was haar broeder, hij was voor haar een vader, een moeder,
een oprecht vriend gebleven. Dit alles overwoog ze, terwijl zij luisterde naar het geestig betoog
van een Minister, die zonder twijfel in den waan verkeerde, dat hij
in Lady Blakeney een zeer aandachtige toehoorderes had. Plotseling zag
ze Chauvelin door de portière gluren aan den ingang van het boudoir. "Lord Fancourt," zei ze tot den Minister, "wilt u mij een dienst
bewijzen?"

"Ik ben geheel tot uw dienst, Lady Blakeney," antwoordde deze zeer
galant. "Zoudt u eens willen zien of mijn echtgenoot nog in de speelzaal
is? En zoo ja, wilt u hem dan zeggen, dat ik zeer moede ben en gaarne
spoedig naar huis wensch te gaan."

Lord Fancourt maakte zich gereed terstond aan haar verzoek te voldoen. "Ik wil u niet alleen laten, Lady," zei hij. "Geen nood. Ik ben hier heel veilig--en ik geloof ongestoord... maar
ik ben wezenlijk vermoeid. U weet, dat Sir Percy naar Richmond zal
terug rijden. Het is een lange weg, en zoo we ons niet haasten,
zullen we vóór den dageraad niet thuis komen."

Op het oogenblik, dat Lord Fancourt zich had verwijderd, sloop
Chauvelin het boudoir binnen en in het volgend moment stond hij
naast haar. "Hebt u nieuws voor me?"

"Niets bijzonders," zei ze, werktuigelijk voor zich uitstarend, "maar
het kan een draad in handen geven. Ik ben erin geslaagd--het doet niets
ter zake hoe--Sir Andrew Foulkes te betrappen op het verbranden van
een papier aan een van deze kaarsen, in dit vertrek. Het is me gelukt,
dat papier een paar minuten in handen te krijgen en een seconde of
tien mijn oogen erop te slaan."

"Voldoende tijd om den inhoud ervan te lezen!" zei Chauvelin kalm. Zij knikte. Daarop vervolgde ze op denzelfden werktuigelijken toon:

"In den hoek van het reepje stond de gewone ruwe teekening van een
klein stervormig bloempje. Daarboven las ik twee regels, het overige
was geschroeid en zwart door de vlam."

"En wat zeiden die twee regels?"

Het scheen, dat haar keel eensklaps was dicht geschroefd. Een oogenblik
voelde ze, de woorden, die het doodvonnis moesten luiden over een
braaf man, niet te kunnen uitspreken. "Gelukkig, dat de heele strook niet verbrand was," voegde Chauvelin
met bitter sarkasme eraan toe, "want dan zou 't Armand St. Just slecht
vergaan. Wat hielden die paar regels in, burgeres?"

"De eene luidde: Ik vertrek morgen," zei ze kalm; "de andere:

"Zoo ge me nog eens wenscht te spreken, zal ik tegen één uur precies
na middernacht in de eetzaal aanwezig zijn."

Chauvelin zag op naar de pendule op den schoorsteenmantel. "Dan heb ik nog tijd genoeg voor den boeg," zei hij bedaard. "Wat zijt ge voornemens te doen?" was haar vraag. "Oh, niets voor 't oogenblik. Daarna zal het er van afhangen."

"Van wat?"

"Van wien ik in de eetzaal, tegen één uur precies, zal te zien
krijgen."

"Gij zult natuurlijk den Rooden Pimpernel zien. Maar ge kent hem niet."

"Neen. Maar lang duren zal het ook niet."

"Sir Andrew zal hem gewaarschuwd hebben."

"Dat denk ik niet. Ik heb hem niet uit het oog verloren. Ik geloof,"
zei hij glimlachend, "dat ik me gerust erop kan verlaten in de
eetzaal den man aan te treffen, die zich zoo impertinent met onze
zaken bemoeit."

"Er kunnen er meer zijn dan één."

"Wie er ook mogen zijn; als de klok één uur slaat, worden alle
aanwezigen door een van mijn handlangers op de hielen gevolgd; van hen
zal één, zullen misschien twee, wellicht drie, morgen naar Frankrijk
vertrekken. Eén van hen moet de Roode Pimpernel zijn."

"Ja? En?"

"Ik ga morgen ook over het Kanaal. De papieren, die te Dover op
den persoon van Sir Andrew Foulkes zijn gevonden spreken van een
herberg in de buurt van Calais, die ik zeer goed ken en "Le Chat
Gris" heet, van een eenzaam plekje ergens op de kust--de hut van Père
Blanchard--die ik trachten moet uit te vinden. Al deze plaatsen zijn
aangewezen als het verzamelpunt, waar de bemoeizieke Engelschman den
verrader de Tournay en anderen heeft ontboden om zijn handlangers
te ontmoeten. Nu zal een der personen, die ik in de eetzaal zal
aantreffen, naar Calais reizen. Dien man zal ik volgen op het spoor,
waar de vluchtende aristo's hem wachten, want die persoon, schoone
Lady, moet de man zijn, dien ik zoek, al langer dan een jaar... de
geheimzinnige gladde Roode Pimpernel."

"En Armand?" smeekte zij. "Heb ik ooit mijn woord gebroken! Ik beloof u, dat op den dag,
waarop de Roode Pimpernel en ik naar Frankrijk vertrekken, ik u zijn
onvoorzichtigen brief per specialen koerier zal toezenden. Nog meer, ik
wil u borg staan voor Frankrijks woord, dat op den dag, waarop ik mijn
man arresteer, Armand St. Just veilig hier in Engeland zal zijn bij
de bekoorlijke zuster, die haar broeder zoo onuitsprekelijk liefheeft."

Met een diepe en bestudeerde buiging en nog een blik op de pendule,
gleed Chauvelin uit het boudoir. Toen hij de eetzaal bereikte, was deze geheel verlaten. Half geledigde glazen ontsierden het met wijn bevlekte tafellaken; niet
opgevouwen servetten lagen hier en daar verspreid; de stoelen stonden
in wanorde door elkander, als spoken, die onderling beraadslaagden. In
de verre hoeken der zaal zag men paren fauteuils dicht aaneen--die
getuigden van minnekoozen; er waren rijen van drie à vier zetels,
die aan een geanimeerde discussie deden denken: ook eenige alleen
staande stoelen, nabij den feestdisch, die het vermoeden wekten van
gulzigaards en lekkerbekken, belust op de meest uitgezochte spijzen,
terwijl andere stoelen, onderste boven, op den vloer lagen en het
geheel een chaos van wanorde aanbood. Chauvelin glimlachte goedmoedig, toen hij, met zekere voldoening
zich de magere handen wrijvend, zijn blikken door de verlaten eetzaal
liet ronddwalen. Het zag er alles nog vreedzaam, zoo weelderig uit en zoo kalm, dat de
scherpste waarnemer nooit zou kunnen vermoeden, dat op dit oogenblik
de verlaten zaal niet anders was dan een val, dien men gezet had om
den sluwsten en stoutmoedigsten samenzweerder zijner eeuw onschadelijk
te maken. Chauvelin dacht diepzinnig na en trachtte den sluier der naaste
toekomst op te lichten. Welk een man zou hij zijn, dien hij en de
leiders der Groote Fransche Revolutie hadden gezworen het schavot te
doen beklimmen op de Place de la Grève te Parijs? Hij was er zeker van, dat zijn toeleg goed was beraamd: de Roode
Pimpernel was niet gewaarschuwd, hij was er even zeker van, dat
Marguerite Blakeney geen valsche rol had gespeeld. Mocht dit echter
zijn... een wreedaardige blik, die haar zou hebben doen sidderen,
flikkerde in Chauvelins oogen. Zoo zij hem om den tuin had geleid,
Armand St. Just zou zijn hoofd onder de guillotine moeten neerleggen. Gelukkig was de eetzaal ledig: dit moest Chauvelin's taak des
te gemakkelijker maken, wanneer aanstonds het niets vermoedend
raadsel, de Sphinx, die zich Roode Pimpernel noemt, geheel alleen
zou binnenkomen. Buiten Chauvelin bevond zich hier niemand. Wacht even! Terwijl hij met een glimlach van voldoening de eenzaamheid
der zaal naging, drong een rustig, eentonig ademhalen tot hem
door. Zeker een van Lord Grenville's gasten, die buiten twijfel goed
en wel had gesoupeerd en een kalmen slaap genoot, ver verwijderd van
het rumoer der boven zijn hoofd dansende paren. Chauvelin keek nogmaals onderzoekend rond, en zie... daar ginds in
den hoek, op een canapé, in het donker gedeelte der zaal, lag met open
mond, gesloten oogen, het zacht geluid eener vreedzame sluimering door
zijn wijde neusgaten een doortocht latend, de potsierlijk aangekleede
langbeenige echtgenoot der schranderste vrouw van Europa. Chauvelin beschouwde hem, zooals Sir Percy Blakeney daar lag, kalm,
onbewust in vrede met de wereld en zichzelf na een heerlijk souper, en
een glimlach, bijna grenzend aan medelijden, verzachtte een oogenblik
de harde lijnen van des Franschmans gelaat en het sarkastisch knippen
zijner oogen. Neen, die slaper, zoo diep verzonken in zijn droomlooze rust,
had niets te maken met den strik, dien Chauvelin den boozen Rooden
Pimpernel had gespannen. Andermaal wreef hij zich de handen, en het
voorbeeld volgend van Sir Percy Blakeney, strekte hij eveneens zijn
leden uit op een anderen canapé, sloot de oogen, opende zijn mond,
bracht geluiden voort van rustige ademhaling, en... wachtte! VEERTIENDE HOOFDSTUK. TWIJFEL. In somber gepeins zat Marguerite Blakeney in het kleine, altijd nog
eenzame boudoir, dat door de geopende portière uitzicht gaf op de
dansende paren, maar zij sloeg er geen acht op. Voor haar geest daagde het visioen op van het tooneel, dat wellicht
op dit oogenblik zich beneden in de eetzaal afspeelde. Die verlaten
ruimte, het noodlottig uur--Chauvelin op wacht! dan, juist op het
bepaalde tijdstip, het binnenkomen van een man, de Roode Pimpernel,
den geheimzinnigen leider, die voor Marguerite nagenoeg onbestaanbaar
was geworden. Zij wenschte ook tegenwoordig te zijn in de eetzaal op dit moment,
hem gade te slaan als hij binnenkwam: ze wist, dat haar vrouwelijk
vernuft terstond in het gelaat van den vreemdeling--wie hij ook zijn
mocht--de krachtige individualiteit zou herkennen, die onafscheidelijk
is van een aanvoerder--van een held. "Lady Blakeney moet mij wel voor zeer achteloos aanzien," sprak
eensklaps een stem, dicht in haar nabijheid. "Ik heb heel wat moeite
gehad mij van uw opdracht te kwijten, want aanvankelijk kon ik Blakeney
nergens vinden..."

Marguerite was alles omtrent haar echtgenoot en haar boodschap voor
hem vergeten; zijn naam zelfs, door Lord Fancourt uitgesproken,
klonk haar vreemd in de ooren, zoo geheel en al had ze haar vroeger
leven geleefd in de Rue de Richelieu, met Armand altijd bij haar,
als een beschermer en vriend. "Ik vond hem eindelijk," vervolgde Lord Fancourt, "en bracht hem uw
boodschap over. Hij zei, dat hij onmiddellijk orders zou geven om in
te spannen."

"Ah!" zei ze, nog altijd zeer verstrooid, "u hebt Percy gevonden en
hem mijn boodschap gebracht?"

"Ja; hij lag in de eetzaal in diepen slaap. Ik kon er eerst niet in
slagen hem wakker te krijgen."

"Dank u wel zeer," zei ze werktuigelijk, trachtende haar gedachten
te verzamelen. "Wil Lady Blakeney mij vereeren met den contredans, totdat uw rijtuig
gereed is?" vroeg Lord Fancourt. "Dank u vriendelijk, milord, ik ben uiterst vermoeid," zei ze
verdrietig, zich door Lord Fancourt naar de koele serre latende
geleiden. Hij bood haar een stoel aan, waarin ze neerzonk. Deze lange
tusschenpoos wachtens was ondragelijk. Waarom kwam Chauvelin niet
opdagen en haar den uitslag meedeelen zijner wacht? Lord Fancourt was zeer attent. Toch hoorde zij nauwelijks, wat hij
zeide en deed hem plotseling schrikken door de onverwachte vraag:--

"Lord Fancourt, hebt u gezien, wie zoo even, behalve Sir Percy
Blakeney, in de eetzaal was?"

"Alleen de agent der Fransche Republiek, Mr. Chauvelin, ook al in
diepen slaap in een anderen hoek. Maar waarom vraagt u dit, Lady?"

"Ik weet niet"... ik... "Hebt u den tijd genoteerd, waarop u er waart?"

"Het zal zoo wat vijf à tien minuten over éénen zijn geweest. Ik
begrijp niet, waarover u zich verontrust," ging hij voort, want
schijnbaar dwaalden de gedachten der schoone vrouw ver weg, en had
ze zijn gesprek niet aangehoord. Maar feitelijk was dit niet het geval. Haar gedachten dwaalden slechts
één verdieping benedenwaarts, in ditzelfde gebouw, naar de eetzaal,
waar Chauvelin nog de wacht hield. Was hij niet geslaagd? Een enkel
oogenblik daagde deze mogelijkheid voor haar op als een straal van
hoop--dat de Roode Pimpernel door Sir Andrew mocht gewaarschuwd zijn
en Chauvelin zijn vogel niet had kunnen knippen; maar weldra maakte
die hoop plaats voor vrees. Was het hem niet gelukt! Maar dan--Armand! Lord Fancourt had het gesprek gestaakt, nu hij zag, dat hij geen
gehoor vond. Hij wenschte zich te verwijderen en zei daarom eindelijk:

"Zal ik eens gaan zien, of uw rijtuig gereed is, lady?"

"Oh! gaarne... gaarne... als u zoo vriendelijk wilt zijn... ik ben
nu geen opwekkend gezelschap nu... want ik ben vreeselijk moe... het
beste is, mij maar aan mijn lot over te laten."

Zij verlangde ernaar hem te loozen, want de wensch bekroop haar, dat
Chauvelin als een vos, op wien hij zoozeer geleek, mocht rondwaren
met het voornemen haar op te sporen. Maar lord Fancourt was heengegaan, en nog kwam Chauvelin niet
opdagen. Ach! wat kon er gebeurd zijn? Ze zag Armand gewogen en te
licht bevonden... ze vreesde--ditmaal in doodsangst--dat Chauvelin's
list was mislukt en de geheimzinnige Roode Pimpernel wederom als een
nevelbeeld was verdwenen; zij wist dat geen hoop, geen medelijden
noch genade van den Franschman haar wachtte. Hij had zijn "Of dit--of--" uitgesproken; met niets anders was hij
tevreden te stellen; hij kon gaan denken, dat zij hem opzettelijk
had misleid, en daarom als weerwraak Armand ten verderve doemen. Toch had ze haar best gedaan. Ze kon het denkbeeld niet verdragen,
dat alles mislukt was. Ze kon niet stil zitten; zij wilde heengaan en
het ergste terstond vernemen, ze verwonderde zich zelfs, dat Chauvelin
nog niet was gekomen, om zijn toorn te luchten en haar onder handen
te nemen. Lord Grenville kwam nu in persoon haar aanzeggen, dat haar rijtuig
gereed stond en Sir Percy haar wachtte--teugels in handen. Marguerite
zei den gastheer "Vaarwel"; velen harer vrienden hielden haar
staande op het oogenblik, dat zij de zalen doorliep, om haar een
"tot weerziens!" toe te roepen. De Minister alleen nam boven aan de trap afscheid van de schoone Lady
Blakeney; beneden in de vestibule wachtte een heirleger galante heeren,
om de koningin van het bal uitgeleide te doen, terwijl daar buiten
de prachtige schimmels van Sir Percy ongeduldig met hun voorbeenen
den grond schraapten. Juist nadat zij van Lord Grenville had afscheid genomen, kreeg ze
plotseling Chauvelin in het oog. Een vreemde uitdrukking lag op zijn
gezicht, deels vermakelijk deels verward; toen zijn sluwe oogen die van
Marguerite ontmoetten, namen ze weer een sarkastische uitdrukking aan. "Meneer Chauvelin," zei ze, toen hij stilstond en voor haar boog,
"mijn rijtuig staat buiten, mag ik uwen arm verzoeken?"

Galant als altijd, voldeed hij aan haar verzoek. De menigte was zeer
talrijk, sommigen der gasten van den Minister vertrokken, anderen
leunden tegen de ballustrade, den drom gadeslaande, al naar gelang
deze zich naar boven of beneden op de breede staatsietrap bewoog. "Chauvelin", zei ze eindelijk wanhopig, "ik moet weten, wat er
gebeurd is."

"Wat er gebeurd is, geachte lady?" zei hij met gemaakte
verbazing. "Waar? Wanneer?"

"Gij legt me op de pijnbank, Chauvelin. Ik ben u dezen nacht van
dienst geweest... ik heb dus recht op eenige inlichting. Wat is er
in de eetzaal te één uur voorgevallen?"

Zij sprak fluisterend, vertrouwende, dat in het algemeen rumoer haar
woorden alleen door den man naast haar zouden worden vernomen. "Rust en vrede hadden de bovenhand, waarde lady; op gezegd uur sliep ik
in den hoek van een canapé en Sir Percy Blakeney op een ander rustbed."

"Kwam er dan niemand in de zaal?"

"Niemand."

"Dan zijn wij beiden niet geslaagd?..."

"Ja! het is ons niet gelukt--misschien..."

"Maar Armand?" vroeg ze ontroerd. "Ah! De kansen van Armand St. Just hangen aan een zijden draad... bid
den hemel, waarde lady, dat die draad niet breke!"

"Chauvelin, ik heb eerlijk voor u gewerkt... denk erom..."

"Ik herinner me mijn belofte," zei hij kalm "op den dag, dat de Roode
Pimpernel en ik elkander ontmoeten op Franschen bodem, zal St. Just
zijn beminde zuster weerzien."

"Hetgeen zeggen wil, dat het bloed van een braaf man aan mijn handen
zal kleven," antwoordde ze sidderend. "Zijn bloed, of dat van uw broeder. Geloof me, voor het oogenblik
moet u alleen hopen, evenals ik, dat de Roode Pimpernel vandaag naar
Calais oversteekt."

"Ik koester maar een enkele hoop, burger Chauvelin."

"En die is?"

"Dat de Satan, uw meester, elders uw diensten moge noodig hebben,
voordat de zon opgaat over dezen dag."

"U vleit mij, burgeres."

Zij had hem voor een poos opgehouden, halverwege de trap, met
een poging om de gedachten te weten te komen, die achter dat
vosachtig masker lagen verscholen. Maar Chauvelin bleef sarkastisch
en geheimzinnig. Geen trek van zijn gezicht zeide de arme, angstige
vrouw, of zij in dit kritieke oogenblik had te vreezen of te hopen. Beneden in de vestibule bevond zij zich weldra in een besloten
kring. Lady Blakeney stapte nimmer voor eenige woning in haar rijtuig,
zonder een zwerm van zwevende motten in menschengedaante, om het
schitterend licht harer verblindende schoonheid. Maar voordat ze van
Chauvelin finaal afscheid nam, stak zij hem de tengere hand toe:

"Geef mij eenige hoop, Chauvelin," smeekte ze. Met innemende galanterie boog hij over de fijne hand en kuste de
toppen van de rozige vingers. "Bid den hemel, dat de draad niet breke," herhaalde hij met zijn
raadselachtigen glimlach, toen hij terzijde week. VIJFTIENDE HOOFDSTUK. RICHMOND. Eenige minuten later zat ze, gehuld in haar weelderig bont, naast Sir
Percy Blakeney op den bok van zijn prachtig rijtuig, terwijl de vier
volbloed schimmels de stille straten afdraafden met donderend geraas. Weldra waren de huizen van Londen achter hen en ging het in snelle
vaart op Richmond aan. De Theems slingerde zich als een zilveren lint in bevallige bochten
onder het heldere maanlicht. De rossen snelden voort in gestrekten
draf en luisterden slechts onwillig naar Sir Percy's nooit falende
hand. De nachtelijke tochten, na bals en soupers in Londen, waren een
voortdurend genot voor Marguerite, en zij waardeerde de excentriciteit
van haar echtgenoot, die gewoon was haar iederen avond op die manier
te brengen naar hun prachtige villa aan de rivier, instede van naar
een benauwde Londensche woning. Hij hield ervan zijn vurige paarden te
mennen langs de eenzame, door de maan verlichte wegen en zij zat gaarne
op den bok, terwijl de zachte koelte van een Engelschen najaarsavond
haar aangezicht afkoelde, na de drukkende atmosfeer van een bal of
souper. Dikwijls, wanneer de schimmels pas van stal kwamen en Sir
Percy hun den vrijen teugel liet, duurde de rit minder dan een uur. Dezen nacht schenen zijn vingers door den duivel bezeten, want het
rijtuig vloog over den weg langs de rivier. Als naar gewoonte sprak
hij geen woord tot haar, doch staarde strak voor zich uit. Marguerite
zag hem een paar malen aan, maar kon de uitdrukking zijner fletse
blauwe oogen niet onderscheiden. Hij was een welgemaakt man, zijn
zwak karakter moest worden toegeschreven aan zijn half krankzinnige
moeder. Plotseling gevoelde ze een machtige sympathie voor hem bij
zich opkomen; wellicht deed hetgeen ze kortelings had ondervonden
haar toegevender jegens anderen zijn. In haar gedachten verdiept, was het uur dezer zomernachtskoelte haar
al te kort gevallen, en met een gevoel van bittere teleurstelling
bemerkte ze onverwachts, dat de schimmels het hek waren binnengereden
van haar schoone Engelsche villa. Het kasteel van Sir Percy Blakeney, met een schilderachtig terras,
dat front maakte naar de rivier, stond te midden van een prachtig
aangelegd park. In de dagen der Tudors gebouwd, staken de oude roode
muursteenen harmonisch af tegen hun groene omgeving. Met onnavolgbare juistheid liet Sir Percy het vierspan stil staan vlak
vóór den ingang der fraaie vestibule, die in den stijl van koningin
Elisabeth was aangelegd. Vlug was hij afgesprongen van het rijtuig en hielp hij Marguerite
uitstappen. Zij bleef een oogenblik buiten staan, terwijl hij eenige
orders gaf aan een zijner lakeien, liep om het huis en trad op het
grasperk toe, terwijl zij droomerig staarde naar het landschap, dat
door het zilverlicht der maan werd beschenen. Duidelijk vernam zij
het murmelen der rivier en het ritselen van vallende bladeren op den
bedauwden grond. Alom heerschte een plechtige stilte. Zij had de paarden hooren
steigeren, toen ze naar hun afgelegen stallen werden geleid,
de haastige voetstappen der bedienden vernomen, die zich ter ruste
begaven en in huis heerschte nu volkomen rust. In twee afzonderlijke
suites van appartementen, juist boven de schitterende ontvangzalen,
brandde licht; het waren haar en zijn vertrekken, van elkander
gescheiden door de gansche breedte van het huis, even afgezonderd
van elkander als beider leven was geworden. Zij zuchtte--doch kon
zich geen rekenschap geven waarom. Nooit had zij zich zoo erbarmelijk eenzaam gevoeld, met zoo
ontzettend veel behoefte aan troost en sympathie. Zij wendde zich
van den rivierkant naar het huis, benieuwd of ze, na zulk een nacht,
nog zou kunnen slapen. Plotseling, alvorens ze het terras bereikt had, hoorde ze een kloeken
stap op het grint en het oogenblik daarop verrees de gedaante van haar
echtgenoot uit de schaduw. Hij had de ronde gedaan om het huis en ging
langs het grasperk op de rivier aan. Nog droeg hij zijn zware rijjas,
maar niet meer dicht geknoopt, naar gewoonte hield hij zijn handen
verborgen in de diepe zakken zijner satijnen broek. Oogenschijnlijk had hij haar niet opgemerkt, want na een korte poos
keerde hij terug naar het huis en ging regelrecht het terras op. "Sir Percy!"

Reeds had hij een voet op de onderste trede, doch bij het vernemen
van haar stem bleef hij plotseling staan en trachtte met zijn blik
de duistere schaduw te doorboren, vanwaar haar geluid tot hem was
doorgedrongen. Zij trad vlug in het maanlicht, en zoodra had hij haar niet ontwaard,
of met zijn aangeboren galanterie, als hij tot haar sprak, zei hij:

"Tot uw dienst, Mevrouw!"

Maar zijn voet stond nog op de trede, uit zijn geheele houding bleek,
dat hij niet wenschte opgehouden te worden, en zich niet opgewekt
gevoelde voor een nachtelijk onderhoud. "De atmosfeer is zoo heerlijk koel," zei ze, "het maanlicht zoo kalm
en poëtisch en het park zoo aanlokkend. Zouden we niet wat ervan
profiteeren; het is nog niet zoo heel laat; of is mijn gezelschap u
zoo onaangenaam, dat ge haast hebt ervan ontslagen te zijn?"

"Neen, Mevrouw," luidde zijn kalm antwoord, "maar ik twijfel er niet
aan, of u zult de middernachtlucht dichterlijker vinden zonder mijn
gezelschap."

Hij keerde zich andermaal om en wilde heengaan. "Gij vergist u in mij, Sir Percy," sprak ze haastig en iets dichter
hem naderend, "de verwijdering, die helaas! tusschen ons heeft plaats
gehad, was niet mijn werk, herinner u."

"U moet me in dit opzicht vergeven, Mevrouw!" protesteerde hij op
onverschilligen toon, "mijn geheugen was altijd zeer slecht."

Hij zag haar recht in de oogen met die loome achteloosheid, die hem
een tweede natuur was geworden. Ze gaf hem zijn blik even terug,
daarop namen haar oogen een zachtere uitdrukking aan, toen ze heel
dicht bij hem kwam aan de onderste treden van het terras. "Uw geheugen slecht, Sir Percy? Dan is het wel erg veranderd! Is het
drie of vier jaar geleden, dat ge mij een uur te Parijs hebt ontmoet
op uw reis naar het Oosten? Toen ge twee jaar later terugkwaamt,
waart ge mij niet vergeten."

Zij zag er goddelijk schoon uit, zooals zij daar stond in het maanlicht
van dezen hemelschen nacht. Hij bleef een oogenblik stokstijf staan, behalve, dat zijn hand de
steenen leuning omklemde van het terras. "U verlangt mijn tegenwoordigheid, Mevrouw," zei hij koeltjes,
"ik vat dit niet op als een bedoeling om u te vermeien in teedere
herinneringen."

Zij stak hem de hand toe. "En waarom niet, Sir Percy, waarom niet? Het tegenwoordige is werkelijk
niet zoo heerlijk, of ik wil wel eens terugdenken aan dat verleden."

Hij boog zijn rijzige gestalte, en de toppen harer vingers vattend,
die zij hem nog toehield, kuste hij die plechtstatig. "Mevrouw," zei hij, "u zult mij dan wel ten goede houden, als mijn
bot begrip u daarheen niet kan volgen."

Andermaal deed hij een poging om zich te verwijderen, andermaal riep
haar lief, bijna teeder stemgeluid hem terug. "Sir Percy!"

"Uw dienaar, Mevrouw."

"Kan het mogelijk zijn, dat liefde sterft?" zei ze met plotselinge
drift. "Ik dacht, dat de hartstocht, dien ge weleer voor mij
koesterde, den korten tijd van ons bestaan zou overleven. Is er niets
overgebleven van die liefde, Percy... dat u aanzetten kan... die
treurige verwijdering te overbruggen?"

Zijn massieve gestalte scheen, terwijl zij aldus tot hem sprak,
nog stijver te worden, de krachtige mond nam scherper trekken aan. "Met welke bedoeling, Mevrouw?" was zijn kille vraag. "Ik begrijp u niet."

"Het is toch zeer eenvoudig," zei hij, plotseling bitter wordend,
"ik stel u nederig de vraag, want mijn langzaam begrip is niet in
staat de oorzaak na te gaan van deze onverwachte luim. Verlangt u
het duivelsch spel te hernieuwen, dat ge verleden jaar met zulk goed
gevolg hebt gespeeld? Verlangt ge me weer krankzinnig van liefde aan
uw voeten te zien, om daarna weer het genot te smaken mij, als een
lastig schoothondje, van u weg te slingeren?"

"Percy! Ik smeek u!" zei ze fluisterend, "kunnen wij het verleden
niet laten rusten?"

"Excuseer, Mevrouw, maar ik meen verstaan te hebben, dat u verlangde
dit weer op te rakelen."

"Neen! dat verleden, Percy, roerde ik niet aan!" hernam ze, terwijl
haar stem een teederen klank verried. "Ik zinspeelde meer op den
tijd, toen ge me nog liefhadt en ik... oh! ijdel en beuzelig mij
aanstelde. Uw fortuin en positie trokken mij aan: ik huwde u, met
de hoop in het hart, dat uw groote liefde wederliefde in mij zou
wekken... maar, helaas!..."

De maan had zich verscholen achter een wolkengevaarte. In het oosten
trachtte een zachte grauwe schemering het nachtelijk duister te
verlichten. Hij kon nu haar aanvallige gestalte onderscheiden, het
kleine vorstelijk hoofd, met zijn rijkdom van goudbruine lokken en
den schitterenden diadeem in den haartooi. "Vier-en-twintig uren na ons huwelijk, Mevrouw, liet de Markies de
St. Cyr en diens heele gezin het leven onder de valbijl der guillotine,
en de openbare meening snauwde mij in de ooren, dat de vrouw van Sir
Percy Blakeney hem den dood der schande had aangedaan."

"Neen, ik zelf heb u de waarheid omtrent dit hatelijk verzinsel
geopenbaard."

"Niet dan nadat het gebeurde door vreemden mij was afgeschilderd in
al zijn schrikwekkende details."

"En gij sloegt er terstond geloof aan!" barstte zij los, "zonder eenig
bewijs of navraag--gij geloofde, dat ik, die ge meer liefhadt dan uw
leven, in staat was zulk een laaghartige daad te bedrijven, als deze
vreemden verkozen in kleuren en geuren op te disschen. Gij dacht, dat
ik u in alle opzichten hieromtrent wilde misleiden--dat het mijn plicht
geweest was vóór mijn huwelijk met een verklaring voor den dag te
komen. Maar, zoo ge hadt willen luisteren, zou ik u gezegd hebben, dat
ik tot op den morgen zelf, waarop St. Cyr het schavot beklom, al mijn
invloed heb aangewend om hem en zijn gezin te redden. Maar mijn trots
legde een slot op mijn mond. Ik zou u gezegd hebben, hoezeer men mij
heeft bedrogen! Ik was tot de daad gebracht door lieden, die wisten,
welk gebruik zij konden maken van mijn genegenheid voor een eenigen
broeder en van mijn zucht naar wraak. Was dit zoo tegennatuurlijk?"

Tranen verhinderden haar voort te gaan. Smeekend zag zij naar
hem op. Hij had haar veroorloofd op haar hartstochtelijke wijs
haar verdediging voor te dragen, zonder eenigen commentaar of
betuiging van sympathie. En terwijl zij een oogenblik ophield,
met een bovenmenschelijk pogen om de heete tranen, die langs haar
wangen stroomden, te onderdrukken, wachtte hij kalm het verloop af
harer smart. De onbestemde, grauwe schemering van den dageraad scheen
zijn hooge gestalte nog rijziger of forscher te doen uitkomen. Zijn
druilig, goedaardig gelaat had een vreemdsoortige verandering
ondergaan. Marguerite kon duidelijk bespeuren dat de oogen niet
meer kwijnend waren, de mond niet langer die zoetsappige, onnoozele
uitdrukking had. Een zonderlinge blik van hevigen hartstocht scheen
onder zijn oogleden te gloeien, de mond was saamgetrokken, de lippen
waren dicht op elkander geklemd. "Hoor mijn verhaal aan, Sir Percy," vervolgde ze, en haar stem klonk nu
zacht en oneindig teeder. "Armand was alles voor mij! Wij waren weezen
en brachten elkander groot. Hij was voor mij een vadertje, ik voor hem
een tengere moeder; wij hadden elkaar oneindig lief. Maar op zekeren
dag--hoort ge me, Sir Percy?--liet de Markies de St. Cyr mijn broeder
Armand een kastijding toedienen door zijn lakeien. En waarom? Omdat
hij, een plebejer, het gewaagd had de dochter van een aristokraat te
beminnen. Oh, hoe heb ik geleden! Toen de gelegenheid zich voordeed
en ik wraak kon nemen, heb ik het gedaan. Maar mijn bedoeling was
alleen, dien trotschen markies in moeilijkheden te wikkelen, hem een
vernedering te doen ondergaan. Hij heulde met Oostenrijk tegen zijn
eigen vaderland. Bij toeval kwam ik het te weten; ik sprak erover,
maar buiten mijn weten--hoe kon ik het ook vermoeden?--spande men mij
een valstrik en werd ik bedrogen. Toen ik gewaar werd, wat ik gedaan
had, was het te laat."

"Het is misschien wat moeilijk, Mevrouw," zei Sir Percy na een poos
zwijgens tusschen hen, "om het verleden nauwkeurig na te gaan. Ik
heb u bekend, dat ik kort ben van memorie, maar het wil mij bepaald
voorkomen, dat ik bij den dood van den Markies om een verklaring
bij u aandrong. Ik meen, dat u destijds mij iedere verklaring hebt
geweigerd."

"Ik wenschte uw liefde voor mij op de proef te stellen, en ze heeft
de proef niet doorstaan."

"En om die liefde te beproeven eischtet gij, dat ik zonder morren
of tegenspraak, als een willooze slaaf, iederen wensch mijner
meesteres had op te volgen. Mijn hart, dat blaakte van liefde en
passie, vorderde geen opheldering, het wachtte die af, zonder eenigen
twijfel met het volste vertrouwen. Zoo ge slechts een enkel woord
hadt gesproken, zou ik van u iedere opheldering aanvaard en er geloof
aan hebben geslagen. Maar gij liet mij zonder eenige mededeeling,
met zekeren trots keerdet gij terug naar uws broeders woning en liet
mij ongemoeid... weken lang..."

Zij had er thans niet over te klagen, dat hij koel was en ongevoelig,
zijn stem beefde met al de heftigheid van ingehouden passie. "Ik was nauwelijks heengegaan, toen ik al berouw gevoelde," zei ze
droevig. "Maar toen ik terugkwam, vond ik je, ach, zoo veranderd! Je
hadt het masker van droomerige onverschilligheid al voorgedaan en je
hebt dit niet afgelegd dan tot... op dit oogenblik."

Zij stond zoo dicht bij hem, dat haar zacht, los haar zijn wang
raakte; haar oogen, die vol tranen stonden, maakten hem krankzinnig,
haar muzikale stem deed het bloed in zijn aderen bruisen. Maar hij
wilde zich niet laten overmannen door de betooverende bekoorlijkheid
dezer vrouw, die hij zoo innig had bemind, maar die hem zooveel leed
had berokkend. Hij sloot zijn oogen om het visioen te doen afdeinzen. "Neen, Mevrouw, het is geen mom," zei hij ijzig. "Ik zwoer u
eenmaal... dat mijn leven u toebehoorde. Maanden lang is het uw
speeltuig geweest... het heeft beantwoord aan uw doel."

"Hoe hardvochtig zijt ge!" zuchtte zij. "Waarachtig! Ik kan bijna
niet gelooven, dat nog geen paar maanden geleden een enkele traan
van me je bijna dol zou gemaakt hebben. Nu kom ik tot je met een half
gebroken hart... en... en..."

"Ik vraag u, Mevrouw," zei hij met een stem, die al evenzeer stokte
als de hare, "op welke wijze kan ik u van dienst zijn?"

"Percy!--Armand verkeert in doodsgevaar. Een brief van hem... voorbarig
als al zijn daden en geschreven aan Sir Andrew Foulkes, is in handen
geraakt van een dweper. Morgen zal hij misschien gearresteerd
worden... daarna de guillotine... tenzij... tenzij... oh! het is
verschrikkelijk... en gij begrijpt niet, ge kunt niet begrijpen... ik
heb niemand, tot wien me te wenden... om hulp... zelfs om
belangstelling..."

Haar tranen kon ze nu niet meer bedwingen. Al haar verdriet, de
vreeselijke onzekerheid van Armand's lot overweldigden haar. Ze
wankelde en zou neergevallen zijn, zoo ze geen steun had gezocht tegen
de steenen ballustrade, ze bedekte met beide handen haar gelaat en
weende bitter. Bij de eerste vermelding van Armand's naam en het gevaar, waarin
hij verkeerde, was Sir Percy's gelaat eenigszins bleeker geworden;
zijn thans vastberaden blik teekende zich scherper dan ooit. "Dus," zei hij met bitter sarkasme, "keert het moorddadig monster
der revolutie zich nu tegen den man, die het gedrocht voedsel
toewerpt?... Mevrouw," vervolgde hij zachtzinnig, toen Marguerite
voortging met hartstochtelijk te snikken, "ik bid u, stort geen tranen
meer!... Ik heb nooit een schoone vrouw kunnen zien weenen, en ik..."

Op het gezicht van haar hulpeloosheid en verdriet strekte hij
onwillekeurig de armen uit; in het volgend oogenblik zou hij haar
hebben aangegrepen, haar aan zijn hart hebben gedrukt, met den
onverzettelijken wil haar met zijn leven te beschermen tegen alle
gevaar... Doch hij bedwong zich met een bovenmenschelijke poging,
en zei op onverschilligen, maar toch zachtzinnigen toon:

"Zoudt u zich maar niet tot mij wenden, Mevrouw, en mij zeggen,
op welke wijze ik de eer hebben mag, u van dienst te zijn?"

Haar door tranen overstroomd gelaat tot hem keerend, stak ze andermaal
de hand uit, die hij weer even galant kuste als te voren. "Kunt ge het een of ander doen voor Armand?" vroeg ze lief en
eenvoudig. "Je hebt zooveel invloed aan het hof... zooveel vrienden..."

"Neen, Mevrouw, zoudt ge niet liever den invloed zien te benutten van
uw Franschen vriend Chauvelin? Zoo ik me niet vergis, is die al even
groot als van de Regeering der Fransche Republiek."

"Ik kan het hem niet vragen, Percy... oh! Ik wenschte, het u te kunnen
zeggen... maar... maar... hij heeft een prijs gesteld op Armand's
hoofd, die..."

Ze zou alles ter wereld hebben gegeven, zoo ze op dit oogenblik den
moed had gehad hem haar geheim te openbaren... al wat ze dien nacht
had gedaan, hoe ze had geleden en hoe haar het mes op de keel was
gezet. Maar ze durfde hem geen andere bekentenis te doen. Hij mocht
het eens niet begrijpen, niet met haar sympathiseeren. Toen zij zweeg,
slaakte hij een zucht en zei tamelijk koel:

"Wezenlijk, Mevrouw, daar het u verdriet aandoet, zullen we er maar
niet over spreken... Wat Armand betreft, ik bid u, heb geen vrees. Ik
verpand u mijn woord, dat hem geen leed zal geschieden. Wilt u me
veroorlooven te gaan? Het is al heel laat, en..."

"Gij zult ten minste mijn dankbaarheid aanvaarden?" zei ze, dicht op
hem toetredend en sprekend met aandoening in haar stem. Met een snelle instinctmatige beweging zou hij haar toen bijna in
zijn armen hebben gesloten, want haar oogen zwommen weer in tranen,
die hij verlangde weg te kussen. Maar zij had hem eenmaal op dezelfde
wijze aangetrokken en hem toen als een handschoen weggeworpen. Hij
zag het ook nu aan voor een gril. "Dat zou te vroeg zijn, Mevrouw!" zei hij kalm. "Ik heb nog niets
verricht. Het is laat, en u zult zich moe gevoelen. Uw kameniers
wachten u boven."

Hij week terzijde om haar te laten passeeren. Ze loosde een zucht van
teleurstelling, ze zag hem nog even aan. Hij was weer even stijf, even
onbeweeglijk, als te voren. Het kleurloos grauw van den komenden dag
was allengs overgegaan in den rozigen gloed der opgaande zon. Vogels
begonnen te sjilpen. De natuur ontwaakte, glimlachend de zoelte
beantwoordend van dezen heerlijken Octobermorgen. Maar tusschen deze
twee harten lag een onoverkomelijke hinderpaal, die geen hunner het
eerst uit den weg wilde ruimen. Met zijn rijzige gestalte boog hij plechtstatig tot een afscheidsgroet,
toen ze eindelijk met een herhaalden bitteren zucht de treden begon
op te klimmen van het terras. Zij bereikte de groote glazen deuren, die toegang gaven tot het
huis. Alvorens binnen te gaan, stond zij nogmaals stil om naar hem
te zien, met de hoop--tegen alle hoop in--hem zijn armen naar haar
te zien uitstrekken en zijn stem te hooren, die haar terugriep. Maar
er gebeurde niets van dat alles; hij was de verpersoonlijking van
onbuigbaren trots. Heete tranen welden haar weer in de oogen, en daar zij dit niet voor
hem weten wilde, trad ze haastig binnen en liep zoo snel ze kon op
haar appartementen aan. Zoo ze toen ware teruggekeerd en nog eens naar buiten had gezien, zou
ze iets ontwaard hebben, dat haar de overtuiging had geschonken van
zijn eigen ondraaglijk lijden--een krachtig man, overmand door zijn
passie, door wanhoop overmeesterd. Hij was krankzinnig, hartstochtelijk
verliefd op zijn echtgenoote. Zoodra was niet haar lichte voetstap
onhoorbaar binnenshuis, of hij knielde neer op de treden van het terras
en kuste in zijn liefdesrazernij de plaatsen, door haren kleinen voet
betreden, de steenen leuning, waarop haar tengere hand had gerust. ZESTIENDE HOOFDSTUK. EEN VAARWEL. Toen Marguerite haar kamer binnentrad, vond ze haar kamenier in
doodelijken angst over haar. "Milady zal wel erg vermoeid zijn," zei de arme vrouw, wier eigen oogen
afgemat waren van slapeloosheid. "Het heeft al lang vijf uur geslagen."

"Jawel, Louise, het zal waar zijn, dat ik moe ben," zei Marguerite
vriendelijk, "maar ook gij zult moe zijn, ga dus maar terstond
rusten. Ik zal me zelf wel redden."

"Maar, milady..."

"Neen, nu niet redekavelen, Louise, ga nu naar bed. Geef me een
omslagdoek en laat me alleen."

Louise was maar al te zeer bereid om te gehoorzamen. Nadat de kamenier was vertrokken, trok Marguerite de overgordijnen
weg en opende de ramen. Het park en de rivier baadden in een glans
van rozigen schijn. In de verte naar het Oosten deden de stralen der
opgaande zon het rood versmelten in vurig goud. Het grasperk lag
nu verlaten en Marguerite zag neer op het terras, waar zij eenige
oogenblikken te voren gestaan had, vergeefs trachtend de liefde te
heroveren van den man, die haar eenmaal geheel had toebehoord. Hoe vreemd kwam haar dat alles voor! Zij beminde hem nog steeds. En nu
zij terugzag op de enkele maanden van elkaar niet begrijpen en haar
verlatenheid, kwam ze tot de slotsom, dat ze nimmer had opgehouden
hem lief te hebben, dat zij op den bodem van haar hart voortdurend
een onbestemd gevoel had gekoesterd, dat zijn dwaze beuzelachtigheden,
zijn niets zeggende lach, zijn lijzige onverschillige manieren niets
dan een mom waren geweest; dat de werkelijke man, de krachtige,
gepassionneerde, energieke Percy nog bestond--de man, dien zij bemind
had, omdat altijd de gedachte haar bijbleef, dat achter die schijnbare
onnoozelheid iets lag, dat hij verborgen hield voor de geheele wereld,
voornamelijk voor hààr. Beminde Marguerite Blakeney, de "schranderste vrouw in Europa,"
werkelijk een dwaas? Was het liefde, die ze een jaar geleden voor hem
had gevoeld, een jaar geleden, toen ze erin toestemde zijn vrouw te
worden? Was het liefde, die ze thans voor hem gevoelde, nu ze tot het
bewustzijn kwam, dat hij haar nog liefhad, doch haar slaaf niet wilde
zijn, maar nogmaals haar hartstochtelijke minnaar? Neen! Marguerite
zelf kon zich dat niet verklaren. Maar wel was zij zich bewust van haar
voornemen om dat weerspannig hart weer haar eigendom te noemen, dat
ze het weer eens zou veroveren, om het nimmermeer te verliezen... ze
wilde hem vasthouden, zijn liefde verdienen en waard zijn. Het stond
nu bij haar vast, dat zonder de liefde van dien man geen mogelijk
geluk meer voor haar was weggelegd. Ze had haar oogen gesloten en zonk door haar overpeinzingen in een
onrustigen slaap, waaruit ze plotseling werd gewekt door het geluid
van voetstappen buiten de deur van haar vertrek. Zenuwachtig sprong ze op en luisterde: in huis was alles stil als
altijd; de voetstappen waren weggestorven. Door de wijd geopende
vensters overstroomden de schitterende stralen der morgenzon
haar kamer met verblindend licht. Zij zag naar de pendule op den
schoorsteenmantel, de wijzer wees halfzes--te vroeg voor iemand der
huisgenooten om reeds op den been te zijn. Zachtjes op haar teenen sluipende opende ze de deur om te
luisteren--geen geluid trof haar oor. Maar het leven had haar
zenuwachtig gemaakt, en toen ze eensklaps, vóór haar voeten, op den
drempel, iets wits zag liggen--blijkbaar een brief--durfde ze dien
nauwelijks aan te raken. Toch bukte zij zich ten slotte om hem op te nemen, en ten uiterste
verbaasd, zag ze, dat de brief aan haar was geadresseerd, in het
breede, zaakkundige handschrift van haar echtgenoot. Wat kon hij haar
in het holste van den nacht hebben mee te deelen, dat niet tot het
morgenuur kon worden uitgesteld? Ze verbrak die enveloppe en las:


   "Een geheel onvoorziene omstandigheid noodzaakt me onverwijld
    naar het Noorden te vertrekken. U zult mij dus excuseeren, dat ik
    u mondeling geen vaarwel kan zeggen. Mijn bezigheden kunnen mij
    een week nagenoeg in beslag nemen en ik moet mij dus het genoegen
    ontzeggen, Woensdag, a.s. op uw waterfeest tegenwoordig te zijn. Uw onderdanige en gehoorzame dienaar. Percy Blakeney."


Marguerite moest deze weinige eenvoudige regelen lezen en herlezen,
om ze geheel en al te kunnen begrijpen. Ze stond bij de trapleuning dit kort en geheimzinnig briefje in
haar hand om en om te keeren en gevoelde instinktmatig, dat er iets
vreeselijks aan de hand was. Ze wist, dat Sir Percy veel grondbezit in het Noorden had, dat hij
vroeger dikwerf daar heen was gegaan en er een acht dagen vertoefd
had; maar vreemd wilde het haar voorkomen, dat er tusschen vijf en zes
uur in den morgen omstandigheden waren opgedaagd, die hem noodzaakten
tot zulk een haastig vertrek. Ze sidderde van het hoofd tot de voeten. Een onstuimig verlangen,
haar echtgenoot, als hij niet was vertrokken, terstond weer te zien,
greep haar aan. Er niet aan denkend, dat zij slechts luchtig was gekleed en haar
kapsel los over haar schouders hing, vloog ze de trappen af, recht
door de vestibule naar de voordeur. Deze was als naar gewoonte gegrendeld, want de bedienden, die
binnenshuis woonden, waren nog niet beneden, doch haar scherp gehoor
had het geluid vernomen van stemmen en het schrapen van een paardenhoef
op de steenen. Met bevende vingers nam Marguerite een voor een de grendels weg,
haar nagels erbij bezeerend, want de sloten waren zwaar en stroef. Eindelijk had ze de deur ontsloten. Haar gehoor had haar niet
misleid. Een stalknecht stond in de nabijheid, een paar paarden
vasthoudend; een dezer rossen was Sultan, Sir Percy's geliefkoosde
en snelbeenigste klepper, gezadeld voor een vliegenden rit. Een oogenblik daarna kwam Sir Percy zelf haastig opdagen. Marguerite deed eenige schreden vooruit. Hij keek op en kreeg haar
in het oog. Hij fronste even zijn wenkbrauwen. "Je gaat vertrekken?" zei ze haastig. "Waarheen, als ik vragen mag?"

"Zooals ik de eer had u te kennen te geven, roept een dringende,
geheel onverwachte aangelegenheid mij dezen morgen naar het Noorden,"
zei hij op zijn gewonen kouden, druiligen toon. "Maar... uw gasten morgen...?"

"Ik heb milady verzocht Zijn Koninklijke Hoogheid mijn nederige
excuses aan te bieden. U zijt zulk een volmaakte gastvrouw, dat men
mij denkelijk niet zeer zal missen."

"Maar gij kondt niettemin uw reis hebben uitgesteld... tot na ons
waterpartijtje..." hernam zij haastig en zenuwachtig haar meening
zeggend." "Voorzeker is uw aangelegenheid niet van zulk een dringenden
aard... daarenboven hebt gij er niets van gezegd."

"Mijn aangelegenheid, Mevrouw, is, zooals ik de eer had u mede te
deelen, even onverwacht als dringend... Mag ik u derhalve verlof
vragen om te gaan... Kan ik ook iets voor u in de stad doen?... als
ik terug kom, wel te verstaan?"

"Neen... neen... dank u... niets... Maar ge komt toch spoedig terug?"

"Heel spoedig."

"Vóór het einde der week?"

"Dat weet ik niet."

Hij legde het blijkbaar erop aan weg te komen, terwijl zij het
mogelijke deed hem eenige oogenblikken op te houden. "Percy," zei ze, "wilt ge me niet zeggen, waarom ge vandaag gaat. Ik
heb toch als uw vrouw het recht dit te weten. Gij zijt niet naar het
Noorden ontboden. Ik weet het. Er waren geen brieven noch koeriers van
daar, voordat we gisteravond uit de opera kwamen en niets wachtte op
u, toen we terugkwamen van het bal... Gij gaat niet naar het Noorden,
daar ben ik zeker van... Er bestaat een geheim... een..."

"Neen, een geheim bestaat er niet, Mevrouw," antwoordde hij met
een geringe beweging van ongeduld. "Mijn taak geldt Armand... zie
daar! Heb ik nu verlof om te vertrekken?"

"Geldt Armand?... Maar ge zult toch geen gevaar loopen?"

"Gevaar? Ik?... Uw beangstheid strekt me tot eer. Zooals u zegt,
bezit ik eenigen invloed; mijn doel is er gebruik van te maken,
voordat het te laat is."

"Wilt ge me veroorloven u ten minste dank te zeggen?"

"Mijn leven staat tot uw dienst en is reeds meer dan terugbetaald."

"En het mijne, Sir Percy, behoort u, zoo ge het slechts wilt
aanvaarden, in ruil voor hetgeen ge doet voor Armand," sprak ze,
beide handen hem toestekend. "Zie zoo! Ik wil u niet ophouden... mijn
gedachten zijn met u... Vaarwel..."

Hoe angstvallig zag ze er uit in het zonlicht van dezen morgen,
met haar haartooi zwierend over haar schouders. Hij boog zeer diep
en kuste haar de hand, zij voelde den brandenden kus en haar hart
trilde van vreugde en hoop. "Ge komt toch terug?" zei ze vol teederheid. "Zeer spoedig!" zei hij, met innig zielsverlangen haar in de blauwe
oogen ziende. "En... gij zult eraan denken?"... vroeg ze, toen haar oogen, in
antwoord op zijn blik, hem een wereld van beloften in uitzicht gaven. "Ik zal steeds indachtig zijn, Mevrouw, dat ge me de eer aandeedt
mijn diensten te begeeren."

Zijn woorden waren koud en formeel, maar deden haar ditmaal niet
ijzig aan. Hij boog andermaal en verzocht haar toen verlof te vertrekken. Zij
ging terzijde, terwijl hij Sultan besteeg, en toen hij het hek uit
galoppeerde, wuifde zij hem een laatst "Vaarwel!" toe. Een kromming van den weg onttrok hem weldra aan haar gezicht, zijn
vertrouwde lijfknecht had moeite hem bij te houden, want Sultan vloog
over de heerbaan, als een pijl uit den boog. Marguerite keerde zich
om, met een zucht, waarin hoop lag besloten, en zij ging het huis
binnen. Zij haastte zich naar haar kamer, want opeens voelde zij,
als een vermoeid kind, zich tot slapen geneigd. Zij ontwaarde geen angst meer omtrent Armand. De man, die zoo juist
was weggereden, besloten om haar broeder te redden, boezemde haar een
volmaakt vertrouwen in op zijn kracht en vermogen. Zij stond verbaasd
over zichzelf, hem ooit te hebben aangezien voor een beuzeligen
idioot, maar het was een mom, dat hij droeg om de gruwelijke wonde
te verbergen, die zij zijn liefde had geslagen. Maar nu zou alles goed gaan: ze zou hem alles meedeelen, hem in alles
vertrouwen. De gelukkige dagen moesten wederkeeren, toen ze gewoon
waren te dolen in het bosch van Fontainebleau, toen ze weinig woorden
wisselden--want hij was altijd een zwijgend man--maar steeds gevoelde
ze, dat ze aan zijn hart voortdurend rust en geluk zou kunnen vinden. Ze achtte zich thans bijna gelukkig, en de gordijnen dicht bij elkaar
trekkend, om het al te onbescheiden zonlicht uit te sluiten, begaf
zij zich eindelijk ter ruste en viel weldra, als een vermoeid kind,
in een kalmen en droomloozen slaap. ZEVENTIENDE HOOFDSTUK. DE GEHEIMZINNIGE LEUZE. De dag was ver gevorderd, toen Marguerite ontwaakte, door een lange
rust opgefrischt en versterkt. In antwoord op haar vragen, bracht Louise de tijding mede, dat de
stalknecht met Sultan thuis was gekomen en Sir Percy in Londen had
achtergelaten. De stalknecht was van meening, dat zijn meester aan
boord zou gaan van zijn jacht, dat bij London Bridge voor anker lag. Toen Sir Percy tot zoo ver gereden had, had hij den schipper van
de Day Dream ontmoet en den stalknecht teruggezonden naar Richmond,
met Sultan en het leege zadel. Deze tijding bracht Marguerite meer dan ooit in verwarring. Waar
kon Sir Percy nu juist met de Day Dream heengaan? In het belang
van Armand had hij gezegd. Welnu, Sir Percy had overal vermogende
vrienden. Wellicht begaf hij zich naar Greenwich of... Een langen vrijen dag had Marguerite voor den boeg. Zij was het bezoek
wachtend van haar oude schoolkameraad, de kleine Suzanne de Tournay. Marguerite verbeidde haar met ongeduld; zij haakte naar een praatje
over den ouden schooltijd; zij voelde, dat ze aan het gezelschap van
Suzanne den voorkeur geven zou boven eenig ander en samen zouden ze
dwalen door het schoone oude park. Maar Suzanne was nog niet gekomen, en Marguerite maakte, na zich
gekleed te hebben, toebereidselen om naar beneden te gaan. Ze kwam
in het portaal, buiten haar eigen reeks van appartementen, en stond
een oogenblik stil, boven bij de fraaie eikenhouten trap, die naar
de benedenverdieping leidde. Aan haar linkerhand bevonden zich de
vertrekken van haar echtgenoot, die zij nimmer betrad. Deze bestonden uit een slaap-, kleed- en ontvangkamer en aan het
uiteinde van de gang uit een klein studeervertrek, dat, als Sir
Percy er geen gebruik van maakte, steeds gesloten bleef. Zijn eigen
vertrouwde lakei Frank had alleen de zorg over dit vertrek. Niemand
mocht daar ooit binnengaan. Lady Blakeney had er nooit aan gedacht
en de andere bedienden hadden natuurlijk dit streng verbod niet
durven overtreden. Marguerite had dikwerf gekscherend verklaard, dat ze strikt de
hand eraan hield er voor te zorgen, dat geen nieuwsgierige oogen in
dit heiligdom zouden gluren, uit vreeze van ontdekking, hoe weinig
binnen de vier muren ervan aan "studie" werd gedaan: een gemakkelijke
armstoel, voor Sir Percy's zoete sluimeruurtjes was wel het voornaamste
meubel, dat in het oog viel. Marguerite dacht aan dit alles, toen ze haar blikken in de gang
liet rondgaan. Frank was klaarblijkelijk bezig met de kamers van
zijn meester, want de meeste deuren stonden open, ook die van het
studeervertrek. Een plotselinge, brandende, kinderachtige nieuwsgierigheid maakte zich
van haar meester om een kijkje te nemen in Sir Percy's heiligdom. Het
verbod gold natuurlijk háár niet en Frank zou zich tegenover haar
ook niet durven verzetten. Toch hoopte ze, dat de knecht in een der
andere kamers mocht bezig zijn, opdat ze van dit kijkje even in het
geheim mocht genieten. Zachtjes, op haar teenen, liep ze door de gang, en als de vrouw van
Blauwbaard, bleef ze een oogenblik op den drempel staan, zonderling
en besluiteloos te moede. De deur stond op een kier, zoodat ze niet naar binnen kon zien. Ze
opende haar; geen geluid vernam ze. Frank was er dus niet, en
stoutmoedig stapte ze naar binnen. De strenge eenvoud van alles om haar heen greep haar terstond aan:
de donkere en zware gordijnen, het massieve eiken ameublement, de
kaart van Frankrijk aan den muur deden haar volstrekt niet denken aan
den lijzigen man, die zich alleen in frivole gezelschappen ophield,
bij de wedrennen zich amuseerde en als een dandy zijn rol speelde. Met het front naar het raam, in het midden van het vertrek, stond
een zware schrijftafel, die er uitzag, alsof ze jaren dienst had
gedaan. Aan den muur links hing ten voeten uit, in breede vergulde
lijst, het fraai geschilderd portret eener vrouw. Het was Percy's moeder. Marguerite bestudeerde die beeltenis, want zij boezemde haar belang in:
daarna keerde zij zich om en wijdde haar aandacht aan het massieve
schrijfbureau. Het was bedekt met een massa papieren, alle keurig
saamgebonden, met den inhoud aan de keerzijde genoteerd--ze zagen er
uit als rekeningen en kwitanties, in volmaakte orde gerangschikt. Het
had Marguerite's aandacht te voren nooit getrokken--noch had ze
het de moeite waard geacht er naar te informeeren--hoe Sir Percy,
van wien de heele wereld dacht, dat hij geen hersenen had, het groot
fortuin administreerde, dat zijn vader hem had nagelaten. Sedert zij dit net, ordelijk vertrek was binnengetreden, was ze aan
zoo velerlei verrassingen ten prooi, dat dit duidelijk bewijs van de
administratieve bekwaamheden van haar echtgenoot haar niet meer dan
een vluchtige bewondering afdwong.