De Heraut; eene Nederlandsche stem voor Israels koning, het hoofd der gemeente, jrg 19, 1868, no. 43, 23-10-1868 
1868. N egentiende Jaargang. N° fjJP& EENE NEDERLANDSCHE STEM VOOR ISRAELS KONING, HET HOOFD DER GEMEENTE. Ï31K "O VtiBWl Ps. CXVI: 10. Vrijdag, 23 October. Het geloof is uit het gehoor. Rom. X 17. De uitgave van dit Blad, onder Redactie 1—5 regels f 1.—, elke regel meer 15 Centen. — van Dr. C. SCHWARTZ, geschiedt geregeld des Vrijdags van iedere week. Abonnementsprijs per Kwartaal ƒ 1.50, franco per post ƒ1.65. De Prijs der Advertentiën i|: Zegelregt 35 Centen. Bijdragen, Brieven, enz. gelieve men franco te adresseren aan den uitgever H. DE HOOGH. De verloren zoon* Lukas 15: 11—24. »Deze ontvangt de zondaars," luidt de beschuldiging, die Parizeen en Schriftgeleerden tegen Jezus inbrengen. Hoe weinig zijn zij zich bewust, dat juist in deze aanklagt het schoonste getuigenis ligt vervat? Hoe weinig weten zij, dat Vriend der zondaren de hoogste eeretitel is van Hem, die kwam om te zoeken en zalig te maken wat verloren was! Hetgeen zij ten kwade bedoeld hebben, wordt ten goede gekeerd; de vloek wordt een zegen, de laster een lofzang. Zoo was het met Kajafas, toen hij openlijk verklaarde , dat één man behoorde te sterven voor het gansche volk; zoo met Pilatus, toen hij bevel gaf in drie talen boven Jezus kruis het ge¬ schrift te hechten: »Jezus van Nazareth, de Koning der Joden." Christus laat zich de beschuldiging welgevallen. Dat Zijn gedrag den Farizeën stof tot ergernis gaf, ligt voor de hand. Zij toch (hun naam reeds geeft het te kennen) stelden zich ten doel zooveel mogelijk scheiding te maken tusschen zich zeiven en de wereld, die hen omringde, zich af te zonderen van de schare. In hun oog verlaagde Christus zich zeiven door gemeenschap te houden met zondaren. »Zeg mjj met wien gij omgaat en ik zal u zeggen wie gij zijt," heeft een oud wijsgeer gezegd; en geen wonder, zoo de Farizeën meenden, dat Christus daarom het gezelschap van zondaren zocht, omdat Hij zelf hunne neigingen deelde en behagen had in hunnen G-odonteerenden wandel. Ben beter inzigt in de Schriften des Ouden Verbonds ware voldoende geweest, om hen van dwaling te overtuigen. God zelf, de Heilige, de Volmaakte, wordt daar onophoudelijk voorgesteld als zich nederbuigende tot zondaren, en hen uitnoodigende tot Hem te komen en in gemeenschap met Hem te leven. De Heidenen vormden zich goden naar hun eigen beeld, met dezelfde hartstogten, gebreken en verkeerdheden. Het denkbeeld van een heilig, regtvaardig Opperwezen was hun te vreeselijk; want zij gevoelden hunne doemwaardigheid in het oog van zulk een God. Daar de TsraHlifit wist, dat er een weg s/eonond was tot verzoening, dat door het geloof in den Messias de zondaar aanneming kon vinden bij God, daarom was Gods heiligheid hem geen schrikbeeld; want de wet mogt hem veroordeelen, zijn eigen hart hem beschuldigen, de genade van God was overvloedig ten leven, en bij Hem was behoudenis. In drie achtereenvolgende gelijkenissen handhaaft Christus Zijn goed regt tegenover de aanklagt der Farizeën. In alle drie wordt hetzelfde beginsel verkondigd, doch niet op dezelfde wijze. De eerste spreekt van honderd schapen, waarvan een is afgedwaald in de wildernis; de tweede van tien penningen, de derde van een vader met twee zonen. In den aanvang meer algemeen, wordt de rede van Christus meer persoonlijk, en onmiddelijk op den man af. Het afgedwaalde schaap is in een staat van volslagen hulpeloosheid; het heeft zijn weg verloren en kan niet tot de kudde terugkeeren. De penning brengt schande over den koning, met wiens borstbeeld hij prijkt. De verloren zoon verlaat vrijwillig het huis des vaders en ondergaat de gevolgen zijner schuldige handelwijs. Hij kan terugkeeren, maar blijft halstarrig weigeren, zoo lang de nood hem niet dwingt. De jongste zoon was waarschijnlijk de lieveling zijns vaders, het voorwerp zijner teederste zorg en innigste toegenegenheid. Maar zijn hoogmoedig hart komt op tegen het denkbeeld, dat hij afhankelijk is en zijn vader gehoorzaamheid moet betoonen. De orde en tucht in het ouderlijk huis stuiten hem tegen de borst; hij wil geheel vrij zijn, alle, zelfs de heiligste en heilzaamste banden verbreken. »Vader," zegt hij, »geef mij het deel des goeds dat mij toekomt." Zijn toon is bevelend, oneerbiedig. Hij mistrouwt de bedoelingen zijns vaders. Hij is niet tevreden met wat de vader zelf bereid is hem toe te staan. Hij vraagt, geen gunst, maar vordert een regt. Reeds sedert lang heeft er verwijdering bestaan; zijn eisch is slechts de uiting van gevoelens, die reeds sints jaren zijn hart verbitterden. Wat staat den vader te doen? Met woorden kan hij zijn zoon niet terughouden; geweld gebruiken wil hij niet, want dan zoude men hem van onregtvaardigheid kunnen beschuldigen. Neen, hij zal zijne dwaze begeerte inwilligen. Hij rekent zijne goederen op en geeft aan elk zijner zonen het deel dat hem toekomt. Een nieuw liefdeblijk, dat zelfs nog in deze elfde ure de oogen van den verblinden zoon had kun nen ontsluiten. Het is niet aldus; de zoon trekt heen, in het volle vertrouwen op eigen kracht en op de onuitputbaarheid zijner wereldsche goederen. Eene enkele maal, als hij den blik terugwendt naar het ouderlijk huis, en de liefde daar ondervonden herdenkt, ontwaakt zijn geweten tot het bewustzijn, dat hij kwalijk heeft gehandeld , en vat hij welligt het voornemen op terug te keeren en vergiffenis te smeeken; maar het is een voorbijgaande indruk, en naarmate hij zich verder verwijdert van de vaderlijke woning, worden die indrukken schaarscher en zeldzamer. De verloren zoon is een beeld van iederen zondaar, die verwijderd is van God. Vrijwillig, door onze eigene schuld en verdorvenheid zijn wij gescheiden van God, van Zijne vaderlijke liefde, zorg en bescherming. Adam, de laatste van Gods schepselen, luisterde naar de stem des verleiders, en verloochende Hem, aan Wien hij het leven en alle zegeningen des levens te danken had. De zonde breidde zich uit, en de klove tusschen God en den mensch werd allengs wijder. Zonde is niets anders dan opstand tegen God, afkeer van Zijne geboden, vertrouwen op eigen krachten en eigen wijsheid. Hoogmoed veroorzaakte den val onzer voorouders in het paradijs, eene begeerte naar volslagen onafhankelijkheid, waaraan zij meenden te kunnen voldoen door het gebod des Scheppers te overtreden, niet wetende dat zij daardoor in de slavernij geraakten van hem, die genoemd wordt de leugenaar en moordenaar van den beginne. Zij zagen op hetgeen voor oogen was en stelden tijdelijk genot boven eeuwige zaligheid. Dus is het met eiken zondaar. Somtijds, wanneer Gods liefde en genade hem wordt verkondigd, gevoelt hij voor een oogenblik zijne schuld, en staat hij stil op het pad des verderfs. Maar weldra is die indruk uitgewischt, de wereld schenkt hem nieuwe genoegens, nieuwe beloften, en onze kracht schiet te kort, wij kunnen haar geen wederstand bieden. Dieper en dieper dringt do zondaar in een poel van ellende en schuld. Een redmiddel is hem geschonken, maar hij weigert het aan te grijpen. Eerst wanneer hij inziet, dat alles waarop hij vroeger steunde, hem begeeft, dat er geene mogelijkheid is tot ontkoming, dat de afgrond zich opent om hem te verslinden. en de grond dreunt onder zijne voeten , eerst dan roept hij om redding en hulp, eerst dan neemt hij de toevlugt bij dien God, die van den beginne bereid was hem te zegenen en wel te doen. C. S. De tempelbouw. in. Met het meten van den tempel (Openbaring 11: 1) breekt zulk een beslissend tijdperk aan, als er sedert de verschijning des Heilands op aarde in de geschiedenis nog niet geweest is. Dit zal voor een ieder duidelijk zijn, die Israëlitisch genoeg denkt, om den tempel Gods regt te waarderen. Het blijkt bovendien uit de verschijning van den sterken engel die het meten des tempels beveelt, (Openbaring 10: 1): »En ik zag eenen anderen sterken engel, afkomende van den hemel, die bekleed was met eene wolk, en een regenboog was boven zijn hoofd, en zijn aangezigt was als de zon, en zijne voeten waren als pilaren van vuur." Zulk een majestueuse engel, bekleed met sommige der teekenen van den Zoon des menschen, komende met groote kracht en heerlijkheid en van den troon des Almagtigen, heeft gewis iets bijzonders te zeggen, eene boodschap voor de belangen van Gods rijk van groot gewigt; en zoo is het werkelijk. Deze Engel had in zijne hand een boekske, dat geopend was, en hij zette zijnen regtervoet op de zee en den linker op de aarde. Ter¬ wijl zijne gedaante en teekenen zijne goddelijke toerusting en roeping toonen. bewiist het boekje en zijne positie, dat hij geen ander middel gebruikt dan het Woord van God, en gekomen is om een oordeel te brengen over de volkenzee en het persoonlijk leven des menschen. woel gebruikt geen nieuw middel, maar het oude I Woord, dit maal echter ondersteund door teekenen van groote kracht en heerlijkheid. En de Engel riep met eene groote stem, gelijkerwijs een leeuw brult, en als Hij geroepen had, spraken de zeven donderslagen hunne stemmen. En toen de 7 donderslagen hunne stemmen gesproken hadden, zoo zou ik ze geschreven hebben; en ik hoorde eene stem uit den hemel, die tot mij zeide: »Verzegel hetgeen de 7 donderslagen gesproken hebben en schrijf dat niet." — Over deze donderslagen is reeds vroeger gehandeld. Het brullen met groote stem herinnert aan verschillende plaatsen der Schrift, waar de Heer wordt voorgesteld als een brullende leeuw, maar vooral aan Jeremia 25: 29—38, waar de Heer schrikkelijk brult, als een jonge leeuw, over Zijne woonstede, een vreugdegeschrei als der druiventreders uitroept tegen alle inwoners der aarde. De uitlegging wordt er letterlijk bij gegeven, dat dit beteekent (vs. 29) het zwaard over alle inwoners der aarde, (vs. 31) een oorlogsgerigt over alle vleesch, van volk tot volk, / r» r»\ -i i -t , , ^vb öó) zooaat de verslagenen des Heeren zullen liggen van het eene einde der aarde tot het andere (vs. 33) tot mest op den aardbodem. De tijd, waarin deze Engel verschijnt, verklaart duidelijk genoeg, dat hij het aanbreken van dit oordeel heeft aan te kondigen. Immers het is in den tijd der 6de bazuin; nadat deze sterke Engel zijne boodschap gedaan heeft, heeft de 6de bazuin (of het tweede wee) haar einde, en het derde wee komt snel, op het geschal van de 7de bazuin (Openbaring 11: 14 en 15). In dezen tijd der 6de bazuin worden de 4 engelen aan den Eufraat losgelaten, opdat de groote wereldstorm losbreke, die zoowel het maatschappelijke, het verkeersleven der volken (de zee), als het persoonlijke leven, de inrigtingen, het nationale leven der menschen (de aarde) treft, en waardoor de christen koningrijken, als zoodanig, geheel ondergaan. Dit strenge oordeel moet aan het geopende Woord der waarheid, dat de Engel in zijne hand heeft, ingang verschaffen, en het werk Gods op aarde belangrijk bevorderen. Gelijk het tijdstip, waarop de 4 engelen aan den Eufraat losgemaakt worden, voor de geschiedenis der wereld van groot gewigt is, zoo is het voor het Rijk Gods een zeer gewigtig oogenblik, wanneer deze sterke Engel Zijn eenen voet op de zee en den anderen voet op de aarde zet, die voeten als pilaren van vuur, die al wat tegenstreeft vertrappen, omdat nu de voleinding van Gods raadsbesluit zondfir n-nrn-i+Vim-irl " T V/A v^/wuuuuuu wordt bewerkstelligd. »En de Ensrel. dien ik 7,3,er «f.a.n.Ti nn rlo van O - 1 CD «.V <JVV en op de aarde, hief 711 nu lia.nrl nn naar /Ion hemel. En Hii zwoer hii Dion . dip looft, ir» allo eeuwigheid, die den hemel geschapen heeft en hetgeen^ daarin is, en de aarde en hetgeen daarin is. en de zee en hettreen daarin io <1ot er geen tijd meer zal zijn. Maar in de dagen yoor kinderen. Het erwtenplan^e. (Slot van N°. 42). Het arme kind was den ganschen dag alleen op het kamertje, daar hare moeder zand moest verkoopen. Wat het meisje in die lange — lange uren deed, weet ik niet. Misschien zag zij op naar den blaauwen hemel en dacht aan de heerlijke woningen, die Jezus voor degenen bereid heeft, die Hem lief hebben; welligt zag zij ook naar de groene velden en beschouwde van verre de tallooze bloemen en vruchten, die des Heeren heerlijkheid prediken, terwijl zij zelve niet één klein bloempje bezat. Het kan ook zijn d&t zij dacht aan de Zondagschool , welke zij vroeger met hare zuster bezocht had, en waar zij zooveel goeds had geleerd. Ik geloof zelfs dat zij daaraan het meest dacht, want hoewel baar gelaat zoo bleek was als eene lelie en er een smartelijke plooi op hare wangen lag, zoo kon men toch zien dat zij inwendig gelukkig en tevreden was. Op zekeren dag zat Grietje in haar bed op. Gedurende verscheidene dagen had zij moeten te bed blijven liggen , omdat de zwakte haar niet vergunde op te staan. Zy was weder alleen, doch dit zou niet lang duren, want hare moeder had haar beloofd vroeg te huis te zullen komen. De zon scheen zoo vriendelijk in haar kamertje, als wilde zij Grietje uitnoodigen om eens naar het vensterraampje te gaan. Dit deed het meisje dan ook, en juist in dit oogenblik trad hare moeder het kamertje binnen. „O lieve moeder,' riep zij, „kom eens hier en zie eens wat hier groeit! O, wat is dat lief! het klimt tegen het venster op en beweegt de blaadjes heen en weêr in den wind. Wat zou dat toch zijn?" Hare moeder ging naar het venster, maakte het open en bezag het plantje. „Ik weet reeds wat het is," zeide zij, „het is een erwtenplantje, dat ontsproten is uit een weinig mos en aarde in eene spleet van de goot. Hoe is dat daar gekomen ?" De moeder wist het niet, maar wij weten het wel wie de hand was, die het daar neêrgelegd had; derhalve zijn wij niet zoo verwonderd als Grietjes moeder. „Wel mijn kind," zeide zij, „ik ben blijde om u, dat hier zulk een lief plantje groeit. Gij weet wel, dat hoe gaarne ik het ook deed, moeder echter niet in staat was u een potje met bloemen te koopen. En zie, nu heeft de Heer er voor gezorgd, dat gij vlak voor uw bedje een hef plantje gekregen hebt. Ik zal nu ook eiken morgen uw bedje voor het vensterraampje schuiven , dan kunt gij zien hoe het groeit." Dit deed de moeder ook. Eiken morgen schoof zij het bed van haar dochtertje voor het venster en als Grietje zich een weinig sterk gevoelde, rigtte zij zich in bed op, leunde dan op den gootdrempel, en zag toe hoe het plantje zich eiken dag ontwikkelde. „Moeder," zeide Grietje op zekeren avond, „zie mij eens aan, mij dunkt, ik ben veel beter geworden, de zon heeft mij goed gedaan. Ik heb eiken dag naar het plantje gekeken, en terwijl dit groeide in den zonneschijn, heeft de warmte ook mij verkwikt." Tot hare verwondering bemerkte de moeder inderdaad op, dat de wangen van haar kind, die anders zoo bleek waren, met een ligt blosje waren gekleurd. Zij had er niet aan gedacht dat de zonneschijn zulk eenen weldadigen invloed op een krank kind kan uitoefenen, en terwijl zij den Heer dankte voor deze aanvankelijke genezing, nam zij een stokje en bond het erwtenplantje er aan vast, zoodat het nu een steun had en gemakkelijker kon groeijen. Zoo dikwijls als het hare krachten toelieten, baadde zich Grietje in den zonneschijn en keek naar het plantje. Maar stel u eens hare vreugde voor, toen zij zag dat er een klein bloempje te voorschijn kwam, met roode, witte en blaauwe kleuren. Den volgenden dag was er een ander bloempje bij gekomen, en binnen eene week telde Grietje tien bloesems, die een lekkeren geur verspreidden. Nu had het kind eiken avond veel aan hare moeder te vertellen, en vernam nu ook op hare beurt wat er verder uit die bloempjes zoude komen , namelijk erwten, die men later weêr zou kunnen zaaijen. Inmiddels was het Junij geworden, en met de ontwikkeling van het plantje hadden ook de krachten van Grietje toegenomen. Op eenen Zondagmiddag zette de moeder het venster open, en nu stroomde de volle middagzon naar binnen. Heerlijk prijkte het erwtenplantje in den gouden glans der zon. Het kind klapte van vreugde in hare handen en zeide: „hoe goed is toch de Heer! Hij heeft voor mij dat plantje daar neêrgezet, opdat ik er mij over verheugen zou." »Ja," zeide de moeder, „en daardoor heeft de Heer u gelokt om bij het venster te komen en de genezende krachten van de zon te genieten. Geloofd zij God, die u het leven heeft weêr gegeven." Grietje, die nu veel sterker was geworden, stond op en kuste de bladeren van het plantje, terwijl het haar toescheen alsof deze zeggen wilden: gij kust ons in plaats van de hand die u genezen heeft. Dat was een gelukkige dag in het nederige dakkamertje. Moeder en kind zongen den Heer een lied uit dankbaarheid voor al het goede dat Hij gedaan had. Als gij, mijn kind, dit verhaaltje gelezen hebt, dan zal gewis bij u de gedachte opkomen: „wie zou het ooit vermoed hebben dat.zulk een teeder plantje tot zoo groot een zegen kon worden!" Tot deze gedachte wilde iku juist leiden, want zij brengt mij op eene tweede, namelijk dat geen kind te klein of te gering is om tot zegen voor anderen te zijn. Ik ben er verzekerd van, dat als het plantje had kunnen spreken, het gevraagd zou hebben: „wat nuttigheid kan ik hier doen ? Ik ben zoo teeder en zwak; ik kan niet eens op mij zeiven staan en moet nog ondersteund worden, hoe kan ik dan iemand anders behulpzaam wezen ?" Welnu, gy hebt het gezien welk nut het plantje had, en gij, mijn kind, zijt ook juist zulk een plantje, zwak en hulpeloos, maar God kan u nuttig maken voor anderen, zoo gij Hem slechts vraagt: Heer, wat wilt Gij dat ik doen zal ? Vraag het u dikwijls af, of gij een zonnestraal zijt voor uwen vader, uwe moeder, broeders en zusters. Want dat behoort gij te wezen. aes zevenaen ümgeis, wannner nij uaziuuen /.m, si zoo zal de verborgenheid Gods vervuld worden, b gelijk Hij Zijnen dienstknechten , de profeten verkondigd heeft." rr Met eenen plegtigen eed verkondigt alzoo p deze Engel het aanbreken van een nieuw tijdvak voor Gods rijk, en wel het tijdvak der vol- d einding van het te voren verkondigde raadsbe- 1 sluit Gods. E Het boek der profetie is nu geopend. Gods a kinderen hebben het eeuwen lang betuigd dat n het vervuld zou worden; 't was hun tot troost en bemoediging op den langen weg, hoezeer g niet zóó open als de vervulde profetie. Yeel is ti er vervuld, doch blijkbaar slechts voorbereidend, ii Nu volgt de geheele vervulling. d Gods raadsbesluit is de werkelijke versto- d ring van de werken des duivels en de oprigting I op aarde van dat koningrijk, waarin Zijn wil r werkelijk geschiedt, waarin geregtigheid en vrede elkander kussen. 5 De tegenwoordige toestand der wereld is daar- y van verre verwijderd. Nooit welligt was de c magt des duivels grooter op aarde, en de in- z vloed van Gods Rijk is daartegenover onbedui- d dend. De volken doen krachtige pogingen in o den geest van totalen afval van het Christendom, en de kerk is de dienstmaagd der wereld- c magten, die voor hare diensten wordt betaald. \ In de Hervorming heeft de kerk de laatste v krachtige poging aangewend om den loop der geschiedenis te beheerschen; doch zij heeft s daarmede ook hare laatste kracht verteerd en 0 ligt nu krank neder aan de tering vanbescha- a ving en geloofstwisten in eigen boezem, t In den tegenwoordigen toestand der wereld \ ziet men alzoo niets vervuld van hetgeen de s profeten hebben verkondigd, als het groote doel c van God met de menschen: — de heerschappij c van Zijn koningrijk. Het tegendeel is openbaar t voor een ieder. Wat er van de profetiën vervuld 1 is, betreft nog slechts de voorbereidingen tot den s laatsten grooten strijd, waardoor de kracht tot c dien strijd verkregen wordt en de kampplaats tot den strijd wordt ingenomen. l Het eerste is door het persoonlijk werk des j Heilands verworven. De Zijnen zijn met God verzoend en voor de gaven des Heiligen Gees- E tes ontvangbaar gemaakt, en daarin hebben ze ( de noodige kracht tot den strijd. De volken daarmede bekend geworden, heb- ( ben zich verhard; de publieke opinie heeft meer en meer tegen God beslist, en beslist telkens meer algemeen tegen Hem, en nu moet de groote ^ vraag beslist worden: zal de Satan Heer zijn ] .of God ? Deze vraag beheerscht het laatste tijdvak de- . zer bedeeling, en de strijd loopt nu beslissend over de oprigting van het koningrijk van God , en Zijnen Christus. Het is de tijd van de laatste week der 70 ] weken van Daniël. ( Dat de magtige engel, die het aanbreken van ] deze laatste periode aankondigt, ook een mag- tig prediker op aarde zijn zal, betwijfel ik geenszins. Zijn afkomen van den hemel geeft te kennen eene bijzondere goddelijke roeping; de wolk is een beeld van de heerlijkheid Gods, tevens van Gods volk als eene wolk van getuigen; de regenboog is beeld van het verbond van genade; het blinken van het aangezigt als de zon, beeld , van het hoogere licht door Hem verspreid, terwijl de voeten als pilaren van vuur, het onwrikbare en het krachtig verpletterende zijner getuigenis aanduiden. Mij dunkt het kan haast niet anders of terwijl de wereld zich schaart rondom den Antichristus, Gods volk behoefte heeft aan eene prediking van zulk eenen aard, welke het boek der profetie, als geheel open legt, zoodat ieder die wil het verstaan kan. Ik wil hierover echter niet twisten. Daniël 12 spreekt van het opstaan van Michaël in de dagen der verlossing van Israël; Maleachi 5 van het zenden van Elia vóór den grooten dag der 7de bazuin, — profetiën die nog hare vervulling wachten! Maar hetzij deze engel niet zijne zigtbare vertegen woo:diging op aarde heeft, hetzij wel, zeker is het, dat zijne gedaante en toerusting vol vertroosting is voor Gods kinderen; de Heere laat ons niet alleen in dezen strijd. Wordt de zee der volken heftig bewogen, wij weten het: dezes engels voets staat op die zee; waggelt de aarde onder hare bewoners, wij erkennen het, deze engel staat er op, en zijne hand is opgeheven ten hemel, en hij heeft gezworen, dat juist de schrikkelijke laatste dingen aanbrengen de vervulling van de verborgenheid Gods, in het oude door de wereld verachte Bijbelboek verkondigd. De hemel en hetgeen er in is, de aarde en hetgeen er in is, de zee en hetgeen er in is,— Één heeft het alles geschapen, en Hij is eroppermagtig gebieder over. Waarom zouden Zijne kinderen vreezen, als de sterke Vaderhand deze dingen beweegt ? Hallelujah! — ze gaan slechts voorbij _ om plaats te maken voor een onbewegelijk koningrijk! (Hebr. 12). E. Eene Nederlandsche Gedachte. Nog weinige maanden en do verkiezingen voor de aftredende helft der Tweede Kamer staan aan de deur. Zonder onvoorziene gebeurtenissen zal het terrein in 1869 voor de kiezers veel zuiverder zijn dan in 1866 en 1868. Ten gevolge der gebeurtenissen van de twee laatste jaren was het bijkans ondoenlijk, vriend en vijand bij de stembus van elkander te onderscheiden. In 1866 was ten gevolge eener noodlottige spraakverwarring, zelfs onder de warmste mede- 3 UIXjUCI O tJOU. güüUJLLiviiiyH. ~— bestaanbaar geworden. w In 1868 waren de politieke hartstogten kunst- zc matig opgewekt, hadden de partijen veel van di partijschappen. 'e Geheel anders kan het in 1869 zijn. De zon- m derlinge schifting van vrienden en vijanden in tc 1866, behoeft in 1869 geen plaats te grijpen. O] Het shibboleth der beide rigtingen is bekend, rt al wil de conciliante fractie van geen herken- d; ningsteeken bij de stembus weten. Ie De kiezers hebben in het volgende jaar de li geheele verantwoordelijkheid van den uitslag le te dragen. Bij de laatste verkiezingen was dit a: in zóóverre niet het geval dat misbruik van E de heerlijke historische leuze: Oranje boven! zi de ware vrienden van Oranje onkenbaar maakte. Ie De politieke dampkring was te veel met contra- zi revolutionaire bestanddeelen bezwangerd. lt De heer Koorders heeft in de zitting der rt Tweede Kamer van 29 September op treffende t< wijze tegen de in getalsterkte overmagtige con- b ciliante en radikale vijanden de positie der kie- v zers van 1869 zuiver weten te bewaren. Een- n dragtige zamenwerking en voorafgaand gemeen G overleg in den aanstaanden strijd is onmisbaar, d De conservatieven zijn nu reeds bezig eene zi centrale commissie in het leven _ te roepen, d Waarom volgen de anti-revolutionairen niet dit I voorbeeld ? Een zeer geleerd en achtenswaardig landgenoot g schreef mij op 30 Januarij jl.: »Het ontbreekt v ons bij de verkiezingen aan gemeen overleg, aan p afspraken, aan ordelijk zamenwerken. De chris- n telijke organen gaan ieder hun eigen weg, aller- n lei aanbevelingen, onvolkomen aanbevelingen t stichten verwarring; dan nog allerlei private v correspondenten, die zich tegenspreken, steunen g op élkander. Bij het bezit eener centrale commissie kan men met veel meer kracht circulaires zenden, bidstonden houden, enz. Afgescheidenen en niet afgescheidenen konden zich dan verstaan." Ontzaggelijk veel hangt er af van de a.s. ver- z kiezingen. De tijd van voorbereiding die ons t rest is gewigtig. cl De strijd zal niet loopen over bijzaken, over z spitsvondige haarkloverijen, over eene meerdere \ of mindere contra-revolutionaire uitlegging van z de praerogatieven der kroon. Het zal een strijd t zijn, bij uitnemendheid nationaal van onze zijde. r De Nederlandsche natie eischte immers reeds i voor drie eeuwen: gewetensvrijheid. Is de anti-revolutionaire rigting gevaarlijk te c noemen voor de vrijheid van andersdenkenden? c Mij dacht van neen, met het oog op het door \ haar verdedigde beginsel van volkomene schei- c ding van Kerk en Staat. Een beginsel, dat elke c heerschende kerk uitsluit, (helaas zelfs voor de i vrijzinnigen, de moderne kerk.) i Wie eischen neutraliteit op de openbare school? ] Wie verlangen vrijheid van bijzonder onderwijs? ( De vrijzinnigen niet, want ze zouden gaarne } van de openbare scholen moderne sectescholen ] maken, en het bijzonder onderwijs als eene bron \ van tweedragt; als een vijand van zoetsappige j onverschilligheid kortwieken. 1 Arnhem. A. Schimmelpenninck van dek Oye. ; _____ t Het besluit der Synode. < i De algemeene Synode heeft het vonnis der synodus contracta bevestigd, en mitsdien verklaard : dat Dr. Zaalberg volkomen geregtigd is pre- ; dikant van het Hervormde kerkgenootschap te zijn, al moet hij ook van wege zijn buitensporig gedrag zich de tuchtiging van vier weken stil te zijn laten welgevallen. Dr. Z. zal daarmede. genoegen nemen, en heeft nu het regt te eischen dat hij als predikant der 's Gravenhaagsche gemeente wordt erkend. Wat zal nu de kerkenraad te 's Hage doen ? Dr. Zaalberg niet tot den kansel toelaten ? Maar Dr. Z. heeft het regt in deze aan zijne zijde. Men heeft zich op de synode als gezaghebbende beroepen, en nu zij uitspraak gedaan heeft is men genoodzaakt óf aan haar besluit zich te onderwerpen óf gehoorzaamheid aan de synode te weigeren. Wie het eerste om des gewetenswil niet doen kan, moet het laatste om des gewetenswil doen. Doch dat is geene geringe zaak. Tot dusver is de synode het door den Staat erkende hoogste gezao' in de Gereformeerde kerk, en de Staat is verpligt het gezag der synode, des gevorderd, met den sterken arm te handhaven. Toen Ds. Witteveen geschorst en daarna afgezet werd, werden soldaten in zijne kerk gezonden , die hem beletteden den kansel te beklimmen. Toen op dien gruwel de aandacht gevestigd werd in de Heraut, werd ons dit zeer ten kwade geduid door mannen, met wie wij overigens in het geloof vereenigd waren. Ds. Witteveen, werd ons toegevoegd, heeft tegen de reglementen ge' zondigd; klassis en provinciaal bestuur hadden naar de wet met hem gehandeld, en hij kon over niemand klagen dan over zijn eigen weêrstreven. Thans is de zaak omgekeerd. Een modern predikant wordt door de synode gehandhaafd, en de kerkenraad weigert om het f besluit der synode gehoor te geven; het is nu 1 allezins regtvaardig, dat soldaten Dr. Zaalberg op den kansel brengen zoo als zij Ds. Witt teveen van den kansel gebragt hebben, r Sommige vrienden gelooven dat nog iets ver- - kregen kan worden van de synode, door nu t Dr. Z. van wege de leer aan te klagen. Ik - begrijp naauwelijks wat daarmede bereikt kan worden. Gedurig is van de zijde der ortho- s doxen verklaard geworden, dat de synode eenvou- - dig een administratief ligchaam is, en dus niet net regt heelt over ae leer ie oesnsseu. i». ai weet dat in de praktijk gedurig daartegen ge- d< sondigd werd, maar in elk geval weet men dat oj ie synode, die reeds zoo dikwerf zich over de h< leer(?) uitgelaten heeft, nu niet Dr. Zaalberg, di maar in hem zich zelve veroordeelen zal. Wat kan di toch verkregen worden met een gedurig beroep di Dp de synode, al doet men dit op de meest H reglementaire wijze? Men kan veilig voorspellen, ni dat de kerkeraad niet tot eene aanklagt op de pi leer besluiten zal, en Dr. Z. heeft volkomen ge- p] lijk wanneer hij zegt, dat hij nu niets anders gi Leert dan in 1864, wanneer de kerkeraad er niet t< aan dacht om hem daaromtrent te beschuldigen, n Hij heeft gelijk met te zeggen, dat de voor- k zitter der synode Dr. Junius en de adviserende z< Leden Dr. Scholten en Muurling even orthodox d zijn als hij, en dat zoo iemand als hij geen h leeraar in het Hervormd kerkgenootschap zijn G mag, dat dan deze zijne regters beginnen moe- d ten met zich zeiven uit de kerk te zetten. Ik ti begrijp dit een weinig meer of minder, dat lo- g ven en bieden niet regt. In de synode zitten » mannen, die de onfeilbaarheid der Schrift, de v Godheid van Christus, het plaatsbekleedend lijden, g de wedergeboorte, de mogelijkheid van wonderen vs zelfs loochenen, en deze zijn zelfs de leeraars der leeraars, en moeten dezen over de leer van o Dr. Zaalberg oordeelen?? i> Wat dan? Het is moeijelijk te zeggen wat nu d geschieden moet, omdat gedurende zoovele jaren s veronachtzaamd werd, wat toen buiten twijfel I pligt was. Christelijke doop of spot-doop? Eene zeer belangrijke vraag! en men kan zeer wel begrijpen, dat velen verlangende zijn te weten wat er geschied is om den naam spotdoop te wettigen. Ds. L. Tinholt geeft in eene zeer duidelijk geschreven brochure een helder en voor zoover ik oordeelen kan, volledig overzigt van de gebeurtenis zelve, en voorziet tevens de officieële stukken van zoodanige aanmerkingen en toelichtingen, dat men een helder inzigt in den loop der zaak krijgt. Ik zal beproeven het een en ander den lezers van de Ileraut mede te deelen, omdat het hier niet slechts eene enkele bijzonderheid, belangrijk of ondergeschikt, en de eer en het regt van een enkelen predikant of gemeente geldt, ofschoon ook deze geenszins van belang ontbloot zijn, maar de eer en het regt der geheele Gereformeerde Kerk. Niemand zal in gemoede kunnen ontkennen, dat Ds. Tinholt volkomen geregtigd was tot het openbaar maken der officieële bescheiden. Hij was in de zaak die het gold geraadpleegd geworden, en had later zelf deel daaraan genomen, en wel een zeer belangrijk deel, waarom zoude hij dus niet openbaar maken, wat niet eene particuliere maar eene publieke zaak is? Indien men in Nederland kerkelijke zaken regt begreep, zouden kerkeraadsvergaderingen en althans klassikale vergaderingen openbaar zijn en voor de leden der gemeente toegankelijk. On£e klassikale vergaderingen in Londen worden op een bepaalden dag elke maand gehouden, en deze bijeenkomsten worden op den voorafgaanden Zondag aangekondigd, zoodat de leden opzettelijk er aan herinnerd worden, en vrijen, geheel openen toegang tot deze vergaderingen hebben. Op elk gebied wordt publiciteit toegestaan, waarom niet op dat der kerk? Waarom moet men naauwkeurig weten wat er in den Amsterdamschen of Alkmaarschen gemeenteraad verhandeld wordt, en niet wat in de Amsterdamsche klassis ter sprake werd gebragt? Men heeft de leden steeds als kinderen, als minderjarigen behandeld, en daarom altijd beslist voor hen, zonder hun zelfs het regt toe te staan tegenwoordig te zijn, wanneer over hunne heiligste en teederste belangen een oordeel werd geveld. Het kan daarom onmogelijk verkeerd zijn kerkeraadsbesluiten en klassikale bescheiden bekend te maken door den druk. Het is mogelijk, dat wat ik hier ter neder schrijf, tegen een reglement is, want ik wil het tot mijne schande bekennen, dat ik in de reglementen niet te huis ben, en het daarom Ds. Verhoeff te Utrecht zeer ten kwade geduid heb, dat hij zijne handteekening onder het besluit der synode, der halve en derheele, geplaatst heeft op haar bekend besluit in zake Dr. Zaalberg. Ds. Tinholt zegt ons wel, dat men met eene zoodanig „verpligtend voorgeschreven onderteekening" niets anders verklaart, dan »dat de vergadering dat besluit heeft genomen," — niet dat men er zelf mede instemt." Ik neem deze verklaring van Ds. Tinholt volkomen aan, en dan nog heeft Ds. Verhoeff een heiligen pligt verzuimd, want hij had dan ruiterlijk en ten aanhoore der geheele Gereformeerde Kerk behooren te verklaren, dat hij wel is waar, dit besluit als door de vergadering genomen, volgens een verpligtend reglement, mede had onderteekend, maar. zelf daartegen had geprotesteerd. Dit neemt echter niet weg, dat de zaak zelve van j het hoogste gewigt is, en volgaarne verklaar ik het regt heeft over de leer te beslissen. Ik al aanstonds datDs. Tinholt eene Christelijke daad heeft verrigt, en als een Christelijk leeraar openbaar maakt, wat hij in den naam en ten behoeve der kerk, wier dienaar hij is, heeft gedaan. De heer A. E. van Eerde, een der twee predikanten te Workum, had twee personen, die op den 19 Februarij als leden der Nederlandsche Hervormde kerk in die gemeente wilden aangenomen worden, vóór hunne bevestiging te doopen, daar zij vroeger niet gedoopt waren. In plaats van hen in den naam van den drieëenigen God te doopen, had hij hen alleen met water besprengd en enkel verklaard, dat dit de zonde niet afwascht en hen daarop voor gedoopt verklaard. De billijkheid vereischt hier bij te voegen, zoo als uit de toelichting blijkt, dat hij den doop had doen voorafgaan van de verklaring dat de doop hen verpligt om de gemeenschap te zoeken van God den Vader en van den Zoon van God en van den Heiligen Geest." Daarop den kansel aftredende en de doopelingen met water besprengende, zeide hij, volgens de gedoopte vrouw: »deze druppel water doet het u niet, maar ik vertrouw van harte, dat gij, op den grond waarop gij uwe belijdenis gedaan hebt, ook dezen doop wilt ontvangen; dit is slechts een zinnebeeld." Niemand zal durven beweren dat dit een christelijke doop, een doop is, daar hier noch in den naam van iemand, noch van iets gedoopt werd; doch ik betwijfel of men dat een spotdoop kan noemen. Als men den heer van Eerde ondervroeg, zou hij zeer zeker antwoorden, dat hij duidelijk in zijne toespraak van Vader, Zoon en Heiligen Geest had gesproken, en dat hij volgens de verklaring der vrouw zelve gezegd heeft: » Ik vertrouw van harte dat gij op den grond, waarop gij uwe belijdenis gedaan hebt, ook dezen doop wilt ontvangen? WatDs. van Eerde gedaan heeft, doet Ds. Ds. Tinholt heeft als een Christen en leeraar der Gereformeerde kerk manmoedig zijnen pligt gedaan, en hij moet daarom door de gebeden en voor zoover doenlijk, de daadwerkelijke belangstelling der geloovigen gesteund worden. Woorden baten niets, daden, en daden alleen worden thans vereischt. C. S. Medepligtigheid.. Ds. Tinholt laat zich in zijne brochure over den spotdoop te Workum zeer sterk uit tegen hen, die het mede onderteekenen van het besluit der synode in de zaak van Dr. Zaalberg door een geloovig leeraar hebben afgekeurd Hij zegt dat het een eeuwen oud gebruik is, dat de leden van een collegie de besluiten van zulk een ligchaam onderteekenen, al zijn zij het er niet mode eens, en dat dit teekenen slechts is, het verklaren, dat werkelijk zulk een besluit door de meerderheid der vergadering genomen is. Hij acht het laaghartig, iemand daarvan een verwijt te maken. Ik erken gaarne , dat Ds. Tinholt gelijk heeft, dat werkelijk dat gebruik vrij algemeen is. Evenwel meen ik, dat, als ik in eene regtbank zat, en mijn vader of broeder onregtvaardig werd ter dood veroordeeld, iedereen het verschrikkelijk zou vinden, wanneer ik het doodvonnis mede onderteekende, al bewees ik en al ware het overal bekend, dat ik niet mede had gestemd in dezen boozen raad. Had ik mijn vader of broeder niet lief, dan zou ik misschien tot zulk eene onmenschelijke handeling kunnen komen. De toepassing behoef ik niet te maken. Ik kom voorbedachtelijk op deze zaak terug , geenszins om iemand te beschuldigen, noch om het beter te willen weten dan geachte mannen, maar omdat het mij zeer noodig voorkomt, dezelve naauwgezet te overdenken. Tijdens de scheiding was bij niet weinigen dit het motief: dat zij gevoelden, ook bij geheel andere gezindheid des harten, toch mede verantwoordelijk te zijn voor hetgeen de kerk als ligchaam deed, zoo lang zij er lid van bleven. In de kerkeraden te Utrecht en 's Hage zal de minderheid in dergelijk geval kunnen komen, wanneer de meerderheid zich door de Synode tot pligtverzaking laat dwingen. Nu is de vraag: is zulk eene minderheid rein voor God, wanneer zij eenvoudig protes; teert, of moet zij uit liefde voor den Heiland, uit liefde voor de waarheid, pal staan? Mij , dunkt ja! De minderheid in den kerkeraad te >s Hage moet zeggen: ik mag Dr. Zaalberg niet als christenleeraar erkennen; ik mag met hem niet beraadslagen, noch eenige kerkelijke ge- meenschap van welken aard ook hebben. Zij t mag zich niet onderwerpen aan het gevoelen i der meerderheid, wanneer deze verkiest, zwart wit te noemen. Een protest is niet voldoende, n Die den Heere Jezus regt liefheeft, zal, dunkt k mij, gevoelen, dat sommige dingen voor hem onmogelijk zijn, even onmogelijk en nog onmogelijker dan het blijven zitten in eene regtbank, die onze ouders of broeders of kinderen onregtvaardig ter dood veroordeelde. Redeneringen houden in zulke gevallen op. Hetzelfde geldt omtrent de Hervormde kerk. Die haar regt lief heeft, weigert datgene mede te doen of toe te laten, wat hij als doodelijk voor de kerk erkent in zijne conscientie. Hij kan, hij mag dat niet, omdat hij lid is van de kerk, en waarlijk die in zulke gevallen, zich aan de meerderheid onderwerpen, toonen daarin, dat juist zij misschien , in hun hart, zich zeiven meer liefhebben dan de kerk. Gaarne word ik beter onderrigt, als ik hierin dwaal. 1- E' Vijf zeeën. Het kenmerkende der zee is hare onrust. In gedurige beweging schijnt het elk oogenblik, alsof zij «eene andere zee voortbrengen wilde." Op den zachtsten zomerdag is er een rimpel op haar kalm gelaat en het golfje sterft nimmer zonder eenen angstkreet. Hoe grootsch is niet die onmetelijke watervlakte, welke voor u uitgestrekt ligt. Gij ziet niets dan water voor u en geheel in de verte welligt eenige stipjes, scheepjes dobberende op de diepte. En daar is de gezigtseinder, waar het u toeschijnt, dat de wateren en de wolken elkander in eenen kus ontmoeten. Wanneer de zon schijnt wederkaatst de zee haar licht. Hoe prachtig de verschillende tinten, nu een diep, dan een licht groen, dan wederom blaauwachtig, en dan eene vreemdsoortige mengeling van kleuren. En in den avond, wanneer de zon in haar watergraf gedaald is, neemt zij allengskens een treurig graauw coloriet aan, en later wederom ziet gij hoe de kalme maanstralen haar beschijnen en op de oppervlakte van vreugde dansen. En de vriendelijke sterren zien de zee met teederen blik aan en de zee bruist zacht en coquetteert met het sentiinenteele avondwindje. Tij en eb wisselen elkander af. De zee kent hare tijden en perken. Maar somtijds verandert de zee op eenmaal. Gij hebt steeds iets «onaangenaams^ gevoeld, wanneer gij u in hare nabijheid bevindt; wacht nog eenige oogenblikken. De lucht is zwart met zwaar overhangende wolken , de zee is voor een oogenblik stil, als ware zij zelve bevreesd voor het uitbreken harer woede. Maar daar op eenmaal begint het te koken, het schijnt alsof een heir van booze geesten bezit van haar nemen. Met woest geweld en wild schuim op de lippen stort zij zieh onder het gieren en huilen van den haar onrueedoogenloos voortzweependen wind op haren ouden vijand, het land Dan erbarme zich God over hen, die op de schepen zijn. Want zij kont geen medelijden, zij opent hare armen wijd om de ongelukkige slagtoffere in hare omhelzing te verstikken. Dat zijn verschrikkelijke nachten, wanneer hier en daar boven het getier der woedende zee van een schip, in nood, een kreet om hulp gehoord wordt. Sommigen zijn er, die zich in de vreeselijke branding wagen, om bezield door de «geestdrift der menschheid," zooveel mogelijk te redden. De kreten der stervenden en der levenden , de kermende wind en de zee met donderend geraas tegen de rotsen brekend, vereenigen zich in eenen grooten wanklank. Op eenmaal wordt het stil. De nacht hult het geheele tooneel in zijn akelig duister. De zee is een zinnebeeld. Er zijn andere zeeön dan de watervlakte, zeeën veel verschrikkelijker. Daar is de volkerenwereld gelijk de zee. Het eene geslacht sterft uit om door een nieuw opgevolgd te worden. Eb en getij wisselen elkander af in deze wereld. Onrust heerscht er steeds, gisting is er immer, maar somtijds is de toestand uitwendig kalm. Op andere tijden breekt de storm los, troonen en kroonen wankelen, het huikje van den staat is met gewissen ondergang bedreigd. Er is eene andere zee, de oceaan der zonde. Het water lokt en de rampzalige, die aan den oever staat, voelt zich als met magnetische kracht getrokken, hij moet in de diepte, zij roept hem met gebiedende en betooverende stem. In de menschenwereld is de zonde. Nu eens gelijk de zee, schitterend en rustig op eenen kalmen morgen , dan dikwijls even als de waanzinnige wateren , zich krommende in smarten en angsten. Ziet eene gedaante rijst op uit den afgrond. De glans is uit hare oogen sedert lang geweken, dof staren zij u aan, hare wangen zijn verbleekt, haar ligchaam is een geraamte geworden een oogenblik staat zij voor u, dan verdwijnt zij voor immer. De wateren sluiten zich boven haar hoofd en zullen zich nimmer ontsluiten, ja eenmaal op den dag des Heeren. Hoevelen vinden m de zee, de zee der zonde, hun graf; langvzamerhand stijgt het water hooger en hooger, totdat zelfs de angst- en hulpkreet op de veege lippen gesmoord wordt. Maar Gode zij dank, er is eene hand, die den zinkende en verzinkende aangrijpt. Er is eene reddingsboot die uitgaat. Twaalf was het aantal der bemanning, en met de riemen van geloof, hoop en liefde baanden zij zich eenen weg door de wateren. Velen hebben zij gered, doch even als hunnen Meester heeft het hun leven gekost. Maar het bloed was het zaad der kerk. Het koningrijk van Christus heeft zijne reddingsbooten en de dapperen, die er zich in wagen; het bouwt bakens en het telt zjjne »Grace Darlings," leeuwenharten, die zich door niets laten afschrikken om het licht te ontsteken, ondat de once- lukkigen zoo mogelijk voor den ondergang bewaard worden. Welk een beeld is de zee van den dood. In haren schoot ligt veel, zeer veel verborgen. En geen onderscheid maakt zij, alles dat in haar buik komt grijpt zij aan en verslindt zij. De kostbare parel rust nevens den ruwen steen. Spaart de dood iemand, maakt hij ooit eene uiuzonuering : .a.iieu iuj m zijiiu yacicii banden; over deze geheele wereld stroomen de kille bittere wateren des doods. Zoo is dan in de zee niets dan een zinnebeeld van eene onrustige volkerenwereld, in opstand tegen den Christus, van zonde en van den dood. Rijzen er geene andere gedachten op bij het aanschouwen der zee? Er is een tijd aanstaande wanneer een andere oceaan gezien zal worden. Zijne bron is op den heuvel Golgotha, en hij stroomt door deze wereld maar schijnt zeer klein, bij de reusachtige oceanen der wereld, der zonde en des doods. Wat brengen de zwarte wateren — ellende; wat brengt de vloed uit de doorboorde zijde van den Gekruiste? —vrede, leven, zaligheid. De kennis des Heeren zal eenmaal de aarde bedekken, gelijk de wateren den bodem der zee. Er zal geene zee meer zijn, geene woeling, geene zonde, geen dood, maar de kruisrivier aangegroeid tot eenen kruisoceaan zal door de aarde stroomen, verblij lende het harte. Over de zee der volkerenwereld wandelt gij, o Zoon van den eeuwigen Vader, Koning der koningen, Heer der heeren. Laat ons op do zee der zonde Uwen tred zien, Gij groote, tot in alle eeuwigheid geprezen Zaligmaker. Over de zee des doods worde Uwe stem gehoord, Gij Vorst des levens. Waar Gij zijt en spreekt, daar behoeft men niet te vreezen, niet te wanhopen, niet te verzinken •—■ daar wordt het veilig, daar is hoop, daar is uitredding, daar herhaalt zich hetgeen op de wateren van het Galilesche meer gezien werd — er geschiedt groote stilte. A. S. Teekenen der Tijden. v. 