Blenniiformes
Blenniiformes (van het Griekse ἡ βλέννα en τό βλέννος, slijm, slijm) is een veel voorkomende naam voor veel soorten straalvinnige beenvissen, waaronder verschillende families van percomorfe mariene, brakke en sommige zoetwatervissen die een vergelijkbare morfologie en hetzelfde gedrag vertonen. Zes families worden beschouwd als 'echte blennies', gegroepeerd onder de orde Blenniiformes; zijn leden worden blenniiformiden genoemd. Ongeveer honderdeenenvijftig geslachten en bijna negenhonderd soorten zijn beschreven binnen de orde. De orde was vroeger geclassificeerd als een onderorde van de Perciformes, maar de 5e editie van Fishes of the World verdeelde de Perciformes in een aantal nieuwe orden en de Blenniiformes werden in de percomorphe clade Ovalentariae geplaatst naast taxa als Cichliformes, Mugiliformes en Gobiesociformes.

Overeenkomsten met andere families 
De blenniiformiden zijn oppervlakkig vrij gelijkaardig aan leden van de grondel- en draakvissenfamilies, evenals verschillende andere niet-verwante families waarvan de leden af en toe de naam 'blenny' hebben gekregen. Veel blennies vertonen nabootsing van andere soorten, zoals Aspidontus taeniatus. Door deze mimiek kan de blenny dicht bij vissen komen die Labroides dimidiatus (de bluestreak-reiniger lipvis) normaal gesproken zou laten schoonmaken. De blenny neemt dan happen of grotere happen uit de nietsvermoedende vis. Er zijn twee geslachten van blennies die Batesiaanse mimiek aantonen - Ecsenius en Plagiotremus.

Morfologie 
Blenniiformiden zijn over het algemeen kleine vissen, die slechts af en toe een lengte tot vijfenvijftig centimeter bereiken, met langwerpige lichamen (sommige bijna palingachtig) en relatief grote ogen en monden. Hun rugvinnen zijn vaak continu en lang; de buikvinnen hebben typisch een enkele ingebedde rug en zijn kort en slank, gelegen voor de borstvinnen. De staartvin is afgerond. De stompe koppen van blenniiformiden hebben vaak uitgebreide snorhaarachtige structuren die cirri worden genoemd.

Gedrag en voeding 
Zoals over het algemeen bodemvissen, brengen blenniiformiden een groot deel van hun tijd door op of nabij de zeebodem; velen zijn teruggetrokken en graven zich in zanderige substraten of bewonen spleten in riffen, de lagere delen van rivieren of zelfs lege schelpen van weekdieren. Sommige blennies, ook wel bekend als 'rock-hoppers', springen uit het water op rotsen om andere poelen te bereiken.

Wat predatie betreft, zijn blennies afhankelijk van een geheimzinnige levensstijl, verstopt op de zeebodem in ondiep water, met cryptische kleuren.

Vergif 
Ter bescherming is er maar één geslacht dat echt giftig is, namelijk Meiacanthus. Deze vissen kunnen gif injecteren vanuit hun mandibulaire, holle hoektanden. Ze hebben gif dat het opioïde-achtige enkefaline, fosfolipase en neuropeptide Y bevat.

Verspreiding 
Echte blennies zijn wijdverbreid in kustwateren, vaak overvloedig en gemakkelijk te observeren, waardoor ze het onderwerp zijn geworden van vele onderzoeken naar ecologie en gedrag. Twee van de families, de Blenniidae en de Tripterygiidae hebben wereldwijde verspreiding, de Clinidae hebben een overwegend gematigde verspreiding en de overige drie families zijn grotendeels neotropisch. Deze verdeling maakt deze vissen ideale onderwerpen voor studies van biogeografie. Er wordt gedacht dat de splitsing van de Tethysoceaan door de vorming van de landengte van Panama in combinatie met de Plioceen-opwarming van het klimaat belangrijke factoren kunnen zijn geweest die de evolutie en biogeografie van de Blenniiformes hebben beïnvloed.

Families 

 Blenniidae Rafinesque, 1810
 Chaenopsidae Gill, 1865
 Clinidae Swainson, 1839
 Dactyloscopidae Gill, 1859
 Labrisomidae Clark Hubbs, 1952
 Tripterygiidae Whitley, 1931

Straalvinnigen