Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 36, 1874, no. 3711, 10-05-1874 
Maandag , 11 Mei 1814. N° 5711. WEEKBLAD YAN HET REGT. REGTSKUNDIG NIEUWS- EN ADVEÜTEN i'IE-BLAD. ZES-E.N- DER TI68 TE JAARGANG. JÜS ET VEKIT4S Tht blad verschijnt des Maandags en Donderdags, en om de veertien dagen ook des Dingsdags. — Prijs per jaargang f 20; voor de luitensteden franco per post met 1 J-00 verhooging. — Prijs der advertentièn, 20 cents per regel.— Bijdragen, brieven, enzfranco aan de Uitgevers. — Agenten voor DuitscAland: Haasenstein en Yogler, te Hamburg. HOOGE RAAD DBR NEDERLANDEN. ilnrserlijhe kamer. Zitting van den 2 April 1874. Voorzitter, Mr. F. de Greve. Verzekering. — Van buiten aankomend onheil. — Schade , door zeewater veroorzaakt. Is schade , veroorzaakt door zeewater, een van buiten aankomend onheil en alzoo begrepen onder de alqemeenc en door niets 6e- },erkte uitdrukking van art. 637 IV. K.i Ja. Valt schade veroorzaakt door zeewater \ onder de in art. 247 , ■'de al., W. K. vermelde gevaren der zee1 — Ja. 1tweede compagnieschap ter assurantie, gevestigd te Arasterdam, eischeresse in cassatie, procureur Mr. M. Eyssell , tegen W. de Gruyter , verweerder, procureur Mr. J. van der Jagt. De adv.-gen. Smits heeft in deze zaak de volgende conclusie genomen : Edel Hoog Achtbare Heeren, President en Raden! Tegen de vordering van den oorspronkelijken eischer, thans verweerder, heeft de cischer in cassatie bij de Regtbank vijf punten van verdediging aangevoerd. Het voorgestelde cassatie-middel heeft slechts betrekking op het eerste punt van verdediging , en dit geeft den verweerder aanleiding te concluderen tot niet-ontvankelijk-verklaring van den eischer in den eiseh tot onbeperkte cassatie van het geheele vonnis. Ik geloof ten onregte, want de eisch in cassatie is natuurlijk gerigt 'egen het dictum van het vonnis, en wanneer het middel gegrond mogt bevonden worden , zal dat geheele dictum moeten worden ver- nietied. Het middel luidt: schending en verkeerde toepassing der art. 1902 L. W., 246, 247, 268, 345 en 637 W. K., doordien de Regtbank ten onregte heeft beslist, dat de verzekerde ontslagen is van alle bewijs ,an eenig van buiten aankomend onheil, en dat het toereikend is Zuo hij de bestaande schade aantoont en die bewijst. Wanneer inderdaad vaststond, dat de beslissing van de Regtbank e w»s, welke het middel aangeeft, dan zou ik het onvoorwaardelijk gegrond achten. Uit art. 637 W. K. toch volgt, dat voor rekening van den aseutaddur slechts is de schade, veroorzaakt door een van buiten aankomend onheil, zoodat hij , in overeenstemming met art. 249 W. K., "let Sehouden is voor schade, voortspruitende uit eigen bederf, of uit en aard en natuur der verzekerde zaak zelve onmiddellijk voortspruitende. i ^!ot 's dus niet voldoende, dat schade veroorzaakt aan de verzed ' y zaken worde bewezen, maar bovendien moet bewezen worden, voo ^ SCbade 's veroorzaakt niet door vice propre van de verzekerde --ren , maar door een van buiten aankomend onheil. e»riJP ik echter het vonnis goed, dan heeft de Regtbank dit vol6"'ekt „iet voorbij gezien. dat i de oorsPronkelijke ged. was bij de Regtbank o. a. aangevoerd, de tegenwoordige verweerder in gebreke bleef een zeeëvenement zeeve'lr0"6" 6n bewiJzen > faetëeeu had kurmerl blijken uit eene bii^h beweren heeft betrekking de eerste vraag, die de Regtbank even" V""n's slelt- namelijk: »Of de eischer verpligt is eenig zee. doende16'11? te ')ew'jzen- of vvel of het constateren der schade volste^16""11 de Regtbank het laatste gedeelte dezer vraag gaaf toe-jmend beantwoord had, was er eenige aanleiding voor het middel, de C> If 1S ™''' het ëe™ï niet. Het antwoord toch luidt: »dat zeker 2oedP' ' verPug' is te bewijzen de beschadigdheid der verzekerde zoode" Wel' zo° als hiJ llior beweert, door zeewater; dat echter hnzo^'k'0 bei^lladiging zeer wel kan plaats hebben, zonder dat eenig is de"i6r zee®venement het schip heeft getrotïen, en dat het voldoende van üefetaande schade (dit kan niei anders zijn dan de schade, waardat he" eVfn ?esPro'cen die door zeewater) aantoont en die bewijst, oversrei h • no°dig is, dat er eene scheepsverklaring worde inladers ^ ^en reg®l n'et 'n handen komt van de verzekerde °P de ladi"1 :"r°ederen> maar meer betrekking heeft op het schip dan Dit antwoord ï spronkelijkon o- h . vert|and gebragt met de bewering van den oorüetroffen , behoeftdus dit. Zeeëvenement, dat het schip heeft Wat toch voor een ^?hade aan de lading niet bewezen te worden, van buiten aankomend'P ProPre is> ka" v00r do lading zijn een hot heeft gestooten 0f eil> 1060 schip kan lek worden, zonder dat i'cbrekkigen bouw, door Tliit ander evenement heeft ondergaan , door » • ip, maar dat het schip wif dat is een vice propre Va" het dit zich mededeelt aan de la'diT mlaat> door welke oorzaak ook, en komend onheil voor die lading M60 die bederft, dat is een van buiten van de lading te bewijzen. Die sch^i ,°m is het niet gen°eg S°hade het ingeladene, bovendien zal moeten t. weder zÜn vice Pr0Pre van die schade, en bewijst men in casu wor(len de oorzaak van bewater, dan bewijst men genoeg.' 18 te weeS door . dit is, geloof ik, zeer iuist. "Want. uitdinkkelijk , kennelijk ligt aan die beslist! Jt* hiet niet genue beschouwing ten grondslag, dat touwwerk "TJ, w v'?i 'zoserde voorwerp is, niet uit zich zelf door zeêwnt h ï aig<l worden De «orri An f, zeewater kan bescha- Wede, dat het met zeewl M ^ °UWWe,k brengt toch niet het met zeewater m aanraking komt, eu het kan evenmin een gebrek of eigen bederf van het tonwwerk zijn , dat het door zeewater wordt doorweekt. Dus is de aanraking van het touwwerk door zeewater altijd voor dat touwwerk een van buiten aankomend onheil, hoe het zeewater ook in het schip is gekomen , hetzij door een zeeëvenement, hetzij door een gebrek of bederf van het schip. De oorzaak van de van buiten aankomende oorzaak der schade behoeft niet bewezen te worden. Het beroep op art. 345 W. K. doet m. i. ook niet ter zake. Het is waar, dat volgens dat artikel de schipper moet instaan voor de schaden, die aan de te vervoeren goederen zijn overkomen, uitgezonderd dezulke, die uit een gebrek aan het goed zelf, door overmagt of door de schuld of nalatigheid van den afzender, veroorzaakt zijn, en dat art. 284 van gezegd wetboek den assuradeur surrogatie toekent in de regten van den geassureerde tegenover derden, en het is evenzeer waar, dat het verhaal van den assuradeur op den schipper veel gemakkelijker zal worden, indien hem zoo naauwkeurig mogelijk het geheele beloop der zaak en alle omstandigheden, die tot de schade in betrekking staan, worden kenbaar gemaakt. Dit neemt niet weg. dat de verzekerde kan volstaan met te bewijzen het noodzakelijk van buiten aankomen van het onheil, terwijl overigens het laatste gedeelte van art. 284 den verzekerde verantwoordelijk stelt voor elke daad, welke het regt van den verzekeraar tegen derden mogt benadeelen. Ik acht het middel dus onaannemelijk , en heb de eer te concluderen tot verwerping der voorziening, met veroordeeling van den eischer in cassatie in de kosten. De Hooge Raad enz., Partijen gehoord ; Gezien de stukken ; Overwegende, dat als éénig middel van cassatie is voorgesteld: schending en verkeerde toepassing der artt. 1902 15. W., 246, 247, 268 , 345 en 637 W. K., doordien de Regtbank ten onregte heeft beslist, dat de verzekerde is ontslagen van alle bewijs van eenig van buiten aankomend onheil, en dat het is toereikend zoo hij de bestaande schade aantoont en die bewijst; 0. daaromtrent, dat dit middel berust op eene onjuiste opvatting der beklaagde uitspraak, als zoude deze zijn gegrond op de stelling, dat de verzekerde ter regtvaardiging zijnor vordering tegen den verzekeraar zoude kunnen volstaan met het bewijs der geleden schade, zonder te zijn verpligt tevens aan te toonen, dat de oorzaak daarvan is geweest een van buiten aankomend onheil ; Ö. immers, dat de Regtbank uitdrukkelijk heeft beslist, dat zeker de eischer verpligt is te bewijzen de beschadigdheid der verzekerde goederen, eu wel, zoo als hij beweert, door zeewater, en dat daaruit volgt, dat zij, wel verre van slechts te hebben gevorderd het bewijs der schade, bovendien heeft geëischt het bewijs van zoodanige oorzaak daarvan , als is begrepen onder de algemeene uitdrukking van art. 637 W. K.: «alle schade veroorzaakt in het algemeen door alle van buiten aankomende onheilen , hoe ook genaamd» ; O. toch , dat schade veroorzaakt door zeewater zeer zeker is een van buiten aankomend onheil, en alzoo is begrepen onder de aangehaalde , geheel algemeene en door niets beperkte uitdrukking, eu mitsdien eveneens valt onder de in art. 24 7, vijfde zinsnede, vermelde gevaren der zee; 0., dat daarmede niet strijdt het bij het beklaagde vonnis overwogene: «dat zoodanige beschadiging (door zeewater) zeer wel kan plaats hebben, zouder dat eenig bijzonder zeeëvenement het schip heeft getroffen» ; dat immers de beschadiging door zeewater van een gedeelte der lading, hoe dan ook veroorzaakt, op zich zelf is een van buiten komend onheil; dat derhalve teregt is beslist, dat niet nog bovendien wordt gevorderd het bewijs, dat het zeewater is doorgedrongen ten gevolge van eene meer verwijderde oorzaak, zoo als storm, onweder, schipbreuk, overzeiling en andere, bij den aanvang van art. 637 W. K. (Gepleit voor de eischeresse Mr. C. Asser, en voor den verweerder Mr. J. G. Rochüssen.) PROYINGTALE GEREGTSHOVEN. PROVINCIAAL GEREGTSHOF IN ZUIDHOLLAND, (lorrnctiomicle k»tiier. Zitting van den 20 Maart 1874. Voorzitter, Mr. W. F. G. L. Franijois. ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE LEIDEN. Zitting van den 30 Januarij 1874. Voorzitter, Mr. J. van Odterek. Geheele op gedeeltelijke verbreking van afsluiting. — Clötdre. — Art. 456 Code Pénal. Is het woord clöture in art. 456 Gode Pénal algemeen en omvat bdeaenT—Tj ™ °f dede den tot iet* te Hee2htZ dfbdi h'ek',..fme buitenplaats van den openbaren weq scheidende leennehjk ten doel die buitenplaats zoowel voor voetgangers als voor rij- of voertuigen, van den openbaren ,oeg komende, af te sluiten en vervalt die bestemming niet door het wegnemen van een gedeelte van zoodanig hek ? Ja. ; De officier van justitie bij de Arrond.-Regtbank te Leiden voor wi«„ ten deze optreedt de proc.-gen. bij dit Geregtshof, appellant, ; tegen C. Duivenvoorde , volgens zijne opgave oud twintig jaren van beroep ; arbeider, geboren en wonende te Oegstgeest, geïntimeerde niet verschenen., en tegen wien ter teregtzitting verstek is verleend. De Regtbank enz., Gezien de stukken van het geding, aangelegd ten laste van Cornelis Duivenvoorde, oud twintig jaren, van beroep arbeider, geboren en wonende te Oegstgeest; Gehoord de voorlezing van een proces-verbaal, op II Dec. 1873 op den ambtseed opgemaakt door den burgemeester der gemeente Oegstgeest; Gehoord vier getuigen, die den eed bij de wet voorgeschreven hebben afgelegd ; Gehoord den beklaagde in zijne antwoorden en middelen van verdedi?ing ; Gehoord den officier van justitie in zijn requisitoir, strekkende tot schuldigverklaring van den bekl. aan het wanbedrijf van moedwillige verbreking van afsluiting, gepleegd onder verschoonende omstandig, heden, en zijne veroordeeling tot eene geldboete van f 25, bij wanbetaling binnen twee maanden, na aanmaning daartoe, te vervangen door gevangenis-straf van twee dagen, voorts in de kosten van het geding , verhaalbaar bij lijfsdwang ; Overwegende, dat bij de dagvaarding aan den bekl. is ten laste gelegd, dat hij in den nacht van 7 op 8 Dec. 1873 onder de gemeente Oegstgeest moedwillig heeft verbroken een hek , toebehoorende aan Jhr. J. W. A. Barnaart, en dienende om diens buitenplaats af te sluiteo en van den openbaren weg te scheiden ; O., dat bij het onderzoek, naar aanleiding daarvan ter teregtzitting gehouden, de getuigen onder eede hebben verklaard, als volgt- 10. J. W. A. Barnaart: dat voor zijne buitenplaats, onder de gemeente Oegstgeest, een dubbel hek heeft gestaan; dat op 5 Dec II I de eene heift daarvan is afgebroken en sedert niet weêr aan bevesti'o-d •' dat de overgeblevene helft den toega >g tot zijn buitenplaats niet meer kon beletten ; dat bij op 8 Dec. 11. heeft gezien, dat ook deze helft was afgebroken en in eene sloot aan de overzijde van den weg lag • dat hij de schade, hem door de laatste verbreking toegebragt schat op f 2 & f 3 ; 2°. H. Heemskerk: dat hij heeft gezien, dat op 5 Dec. 11. de eene helft van het hek van het buiten van den eersten getuige in de sloot lag; dat die niet is hersteld, en dat op 8 Dec. daaraanvolgende ook de andere helft in de sloot lag; 3o. A. van Zuylen : dat hij heeft gezien, dat de bekl. in den nacht van 7 op 8 Dec. 11. de helft afbrak van een hek voor het buiten van den eersten getuige, waarvan de andere helft reeds miste, en wel door daaraan met kracht te rukken ; ■ 4". C. Vink : als de derde getuige ; dat bekl. heeft verklaard, in bedoelden nacht beschonken te zijn geweest en zich waarschijnlijk dien ten gevolge van het voorgevallene niets te herinneren; O., dat echter door de verklaringen der vier getuigen wettig en overtuigend wordt bewezen, dat bekl. in den nacht van 7 op 8 Dec. 1873 moedwillig heeft verbroken een half hek, toebehoorende aan Jhr. J. W. A. Barnaart en staande vóór diens buiten te Oegstgeest; 0., dat hetgeen verder is ten laste gelegd noch wettig noch overtuigend is bewezen ; dat nu dient te worden onderzocht, of hetgeen is bewezen straf baar is: O., dat art. 456 Strafregt, welks toepassing is gerequireerd, strafbaar stelt het verbreken van afsluitingen (clotüres); dat wel beide deeleu van een dubbel hek te zamen een erf kunnen afsluiten, maar niet één daarvan, wanneer het andere ontbreekt; dat, wel is waar, elk voorwerp van eenigen omvang op de grens van een erf geplaatst, zoo als het halve hek in quaestie, ook b. v. een boom , een groote grenspaal, de betreding van dit erf in eene bepaalde rigting belet, maar dat dergelijke voorwerpen toch wol niet als afsluitingen zullen kunnen worden beschouwd, daar tot het begrip van afsluiten behoort het verhinderen van den toegang in het algemeen , niet van toegang op ééne enkele wijze ; dat in casu dus art. 456 Strafregt niet van toepassing is; dat evenmin het bewezen feit valt onder eene andere strafbepaling; dat dus het te laste gelegde feit in zijn geheel niet wettig en overtuigend is bewezen, en hetgeen is bewezen geen misdrijf oplevert; Gezien de artt. 206, 210, 227 en 234 Strafvord.; Regt doende enz., Verklaart het feit den bekl. ten laste gelegd in zijn geheel niet bewezen; Spreekt hem daarvan vrij ; de kosten te dragen door den Staat. Het Hof enz., Gezien de acte van hooger beroep van den 13 Febr. 11.; Gezien het vonnis in eersten aanleg gewezen , houdende : » Overwegende enz.; Gezien de artt. 206, 210, 227 en 234 Strafvord.; Regt doende enz., Verklaart het feit den bekl. ten laste gelegd in zijn geheel niet bewezen; Spreekt hem daarvan vrij , de kosten te dragen door den Staat» j I 1 Gehoord het rapport van den raadsheer Mr. Wentholt ; Gelet op het tegen den bekl. en geïnt. verleend verstek; Gehoord den adv.-gen. Mr. van Maanen , namens den proc.-gen., in zijn requisitoir, strekkende: dat het Hof, vernietigende het hooger beroep, zal vernietigen het vonnis waarvan ten deze is geappelleerd, den bekl. en geïnt. zal schuldig verklaren aan het wanbedrijf van moedwillige verbreking van afsluiting, gepleegd onder verzachtende omstandigheden, en hem veroordeelen tot eene gevangenis-straf van acht dagen en in de proceskosten, des noodig invorderbaar bij lijfsdwang; 0., dat de bekl., thans geïnt., bij het vonnis a quo door den eersten regter is vrijgesproken van het hem bij dagvaarding ten laste gelegde feit, dat hij in den nacht van 7 op 8 Dec. i 873, onder de gemeente Oegstgeest, moedwillig zou hebben verbroken een hek, toebehoorende aan Jhr. J. W. A. Barnaart,'en dienende om diens buitenplaats af te sluiten en van den openbaren weg te scheiden; 0., dat uit het onderzoek der zaak, door de verklaringen van na te noemen in eersten aanleg ter teregtzitting blijkens het daarvan opgemaakt proces-verbaal gehoorde getnigen, is gebleken : а. door die van de getuigen J. W. A. Barnaart en H. Heemskerk: dat de buitenplaats van eerstgenoemde getuige, gelegen onder Oegstgeest, door een dubbel hek was gescheiden van den openbaren weg; dat zij hebben waargenomen, dat op den 5 Dec. 1873 de eene helft van dat hek was afgebroken en in de daar tegenover gelegen sloot geworpen en dat deze beschadiging op den 8 Dec. daaraanvolgende nog niet was hersteld ; б. door die van genoemden getuige Heemskerk : dat hij in den morgen van gemelden 8 Dec. heeft gezien, dat toen ook de andere helft van dat hek was afgebroken en in de sloot geworpen ; c. door die van den getuige A. van Zuyleu : dat hij in den nacht van 7 op 8 Dec. U., van Leiden naar Oegstgeest terugkeerende in gezelschap van den bekl. en een paar andere personen, ter hoogte van de buitenplaats van getuige Barnaart gekomen en daar reeds eenige schreden voorbij gegaan zijnde, het hek van voormelde buitenplaats hoorde kraken, na gezieu te hebben dat bekl. de laan was opgeloopen; dat hij kort daarop zag, dat de bekl. eene helft van dat hek onder den arm droeg en aan de overzijde van den straatweg in de sloot wierp ; d. door die van den getuige C. Vink: dat hij in den nacht van 7 op 8 Dec. 11. gezien heeft, dat de bekl. van het hek, dat de buitenplaats van getuige Barnaart van den openbaren weg afscheidt en waaraan reeds de eene helft ontbrak.de andere helft van den paal losrukte en aan de overzijde van den straatweg iri de sloot wierp; 0. nu, dat door de verklaring van den getuige Vink, boven sub d vermeld, in verband met de aanwijzingen, voortvloeijende uit de boven sub b en c opgenoemde feiten en omstandigheden , wettig en overtuigend is bewezen , dat de bekl., thans geïnt., in den nacht van 7 op 8 Dec. jl., onder de gemeente Oegstgeest, moedwillig heeft afgebroken de helft van een dubbel hek, toebehoorende aan den getuige Barnaart, en door de verklaringen van de getuigen boven sub a en d opgenoemd; dat gezegd hek, waaraan de andere helft toen reeds ontbrak, de buitenplaats van genoemden getuige Barnaart afscheidde van den openbaren weg; 0., dat dit alzoo ten laste van den bekl. en geïnt. bewezen feit, geheel valt onder het bereik van art. 456 Strafregt; 0. immers, dat dit artikel verbiedt en strafbaar stelt élke geheele of gedeeltelijke verbreking van afsluiting (clöture); dat dit woord (clöture) is algemeen en omvat al wat dient om geheel of ten deele den toegang tot iets te beletten ; dat een dubbel hek eene buitenplaats van den openbaren weg scheidende, ten doel heeft die buitenplaats, zoowel voor voetgangers als voor rij- of voertuigen van den openbaren weg komende, af te sluiten; dat die bestemming niet geheel vervalt door het wegnemen van een gedeelte van zoodanig hek, daar het overgebleven deel dan nog altijd dienstig blijft, eensdeels om voetgangers, ter plaatse waar dat overblijvende deel zich bevindt en anderdeels om vervoermiddelen, breeder dan de door bedoelde wegneming van een gedeelte van het hek ontstane ruimte, den toegang tot de buitenplaats van den openbaren weg te beletten, en dat dus, door de verbreking van het laatst overgebleven gedeelte van zoodanig dubbel hek, wel degelijk eene afsluiting wordt verbroken; Overwegende mitsdien, dat het aan den bekl., thans geïnt., bij de dagvaarding ten laste gelegde en, gelijk boven is gezegd, door wettige bewijsmiddelen gestaafd feit, moet worden gequalificeerd als moedwillige verbreking eener afsluiting, verboden en strafbaar gesteld bij voormeld art. 456 Strafregt, in verband met art. 1 der wet van 22 April 1864 (Stbl. n. 29) ; 0., dus, dat het vonnis des eersten regters, waarbij de bekl., thans geïnt., is vrijgesproken, moet worden vernietigd; 0., dat de jeugdige leeftijd van den bekl., thans geïnt., en de geringe schade door hst misdrijf veroorzaakt, bedragende , volgens verklaring van den getuige Barnaart, hoogstens f 3, en dus minder dan f 12.50, omstandigheden zijn, die het gepleegde wanbedrijf verkleinen en aan het Hof aanleiding geven om den bekl., thans geïnt., eene ligtere straf op te leggen, dan in het algemeen bij de wet tegen dat wanbedrijf is bedreigd ; Gezien artt. 456 en 463 Strafregt, art. 1, lid 1 en 10 der wet van 22 April 1864 (Stbl. n°. 29), luideude enz.; Gelet op artt. 207, 227, 247 eu 270 Strafvord. en op art. 52 Strafregt; Regt doegda op het hooger beroep , Doet hetzelve te niet, Vernietigt het vonnis der Arrond.-Regtbank te Leiden, waarvan is geappelleerd; En , op nieuw regt doende , Verklaart den bekl. en geïnt. schuldig aan het ten zijnen laste bewezen feit en mitsdien aan moedwillige verbreking van afsluiting, gepleegd onder verzachtende omstandigheden; Veroordeelt den bekl. en geïnt. PROVINCIAAL GEREGTSHOF IN GRONINGEN, liauier vjhi correctlonnele appellen. Zitting van den 8 December 1873. Voorzitter, Mr. G. W. II. Baron van Imhoef. Beweerde ontduiking van tolgeld. — Provinciaal reglement van Groningen van li Julij 1867 (Pbov. blad n.. 82). — Wet van 20 Dec. 1867 (Stbl. n". 50). Is bij de wel van 20 Dec. 1867 (Stbl. n". 50) uitgemaakt, dat de bij provinciaal reglement van Groningen van 11 Julij 1867 ï (Prov. blad n». 82, astgestelde tolheffing, is de heffing van eene belasting 1 — Ja. Is in casu van ontduiking van verschuldigd tolgeld sprake 1 — Neen. Het Hof enz., Overwegende, dat bij voormeld vonnis van de Arrond.-Regtbank te Groningen verstaan is , dat de kantonregter te Hoogezand bevoegd was om in casu te oordeelen en, met vernietiging van voormeld vonnis a quo, op nieuw regt doende, verklaard is, dat het ten laste van den geapp. bewezen verklaard feit (hetwelk door den kantonregter was gequalificeerd «ontduiking van tolgeld»), noch misdaad, noch wanbedrijf, noch overtreding, oplevert, en de geapp. mitsdien van alle regtsvervolging is ontslagen , de kosten te dragen door den Staat; 0., dat de bekl. bij oorspronkelijke acte van dagvaarding is te laste gelegd: dat hij den 7 Jan. 1873 , des middags ongeveer vier uur, het tolhek n°. 3, staande op den weg te Schildwolde , bij de prov. Groningen in onderhoud, met een wagen , bespannen met twee paarden, is doorgetrokken en daarvoor het verschuldigde tolgeld voldaan, doch terugkomende met hetzelfde rijtuig en paarden, in plaats van den genoemden weg te houden, de zoogenaamde Kloosterlaan , toebehoorende aan G. Folkersma te Schildwolde , is gepasseerd en derhalve bij de terugreis het verschuldigde tolgeld bij bovengemeld tolhek heeft ontdoken; O., dat de Regtbank a quo, alvorens in onderzoek te treden omtrent de zaak ten principale, zich de vraag heeft gesteld, of te regt dan wel ten onregte door 't Openb. Min. de onbevoegdheid van den kantonregter was beweerd, op grond dat in casu aan eene provinciale belasting zoude moeten worden gedacht; 0., dat ook het Openb. Min. bij dit Hof de vernietiging van het vonnis van den kantonregter te Hoogezand heeft gerequireerd, op grond van onbevoegdheid van dien regter, om van deze zaak kennis te nemen; O., dat alzoo ook het Hof in de eerste plaats bovenomschreven vraag behoort te beantwoorden ; 0. te dien aanzien, dat het provinciaal reglement van 11 Julij 1867 {Prov. blad n". 82), op de heffing en invordering der tolgelden voor het gebruik der provinciale kunstwegen , goedgekeurd bij Kon. besluit dd. 24 Aug. daaraanvolgende n". 58, is bekrachtigd bij de wet van 20 Dec. 1867 (Stbl. n0. 150) ; dat bij die wet de vereischte bekrachtiging wordt verleend van die heffing ten behoeve der provincie Groningen, van regten voor het gebruik der kunstwegen; dat mitsdien bij deze wet is uitgemaakt, dat de bij voorzegd reglement vastgestelde tolheffing, is de heffing van eene belasting; 0., dat, blijkens den considerans van voorschreven provinciaal reglement, de daarbij geregelde tolheffing betreft zoowel die op de wegen, tijdens de invoering van dat reglement bij de provincie in onderhoud, als die welke inkomstig ten haren laste komen ; O., dat de bij gezegd reglement in dier voege vastgestelde tolheffing, bij voren aangehaalde wet bekrachtigd zijnde, daaruit noodzakelijk volgt, dat de onderwerpelijke heffing niet voor één dienstjaar, maar ook voor de toekomst verbindend is; 0., dat mitsdien het feit, bij dagvaarding omschreven, behelst de te lastlegging aan bekl. van eene overtreding ter zake van belastingen ; dat de kantonregter daarom, naar luid van het derde lid van art. 44 R. O., onbevoegd was van de onderwerpelijke zaak kennis te nemen, en dat de Regtbank dienvolgens dezen regter had behooren te verklaren onbevoegd en op dien grond diens vonnis had behooren te vernietigen; O., dat de Regtbank het vonnis van den Kantonregter, hoezeer dan op andere gronden, heeft vernietigd en het vonnis a quo , als zijnde daarbij de vernietiging van eerstgemeld vonnis reeds uitgesproken , in zoover behoort te worden bevestigd ; O. alsnu met betrekking tot het bewezene of niet bewezene deidaadzaken : dat de bekl. ter teregtzitting van den Hove heeft bekend en opgegeven : dat hij ten tijde ter dagvaarding vermeld, na het daarbij bedoelde tolhek met een wagen, bespannen met twee paarden, te zijn doorgereden en het daarvoor verschuldigde tolgeld te hebben voldaan, met hetzelfde rijtuig terugkomende, op omstreeks twee minuten afstand van het tolhek, den kunstweg heeft verlaten en een iaan , toebehoorende aan zekeren Wildeman, is opgereden ; dat hij vervolgens langs de zoogenaamde Kloosterlaan is gereden en zoodoende op omstreeks vier minuten aan de andere zijde van het tolhek weder op den kunstweg is gekomen ; dat hij dien omweg heeft gemaakt, eensdeels omdat de tolmeester hem te veel tolgeld had afgevraagd en anderdeels, omdat hij bij voornoemden Wildeman aardappelen wilde opladen ; dat hij, dezen niet te huis vindende, daarin niet is geslaagd en toen langs de Kloosterlaan op den kunstweg moest terugkeeren, daar hij met zijn wagen, die toen met turf beladen was, niet terug kon; dat hij het° tolhek dus op zijne terugreis niet is doorgereden en ook geen tolgeld aan den tolmeester heeft betaald; O., dat deze bekentenis van den bekl. in hoofdzaak wordt bevestigd door'de verklaringen van twee ter teregtzitting van deze Regtbank onder eede gehoorde getuigen, vervat in het voorgelezen proces-verbaal dier teregtzitting, die in substantie respectivelijk hebben verklaard : de eerste, T. Visscher, vrouw van den tolmeester Bronsema , dat bekl. op het ter dagvaarding bedoelde tijdstip, na het tolhek te zijn doorgereden en daarvoor tol te hebben betaald, terugkeerende met hetzelfde met twee paarden bespannen rijtuig, voor het tolhek is afgedraaid, de zoogenaamde Kloosterlaan, toebehoorende aan Folkersma en anderen, is ingegegaan en zoodoende het tolhek heeft omgereden; en de tweede, J. Doornbos, vrouw van H. Wildeman : dat zij den bekl. ten tijde voormeld, door de naar haar huis leidende laan heeft zien rijden; dat bekl. daartoe geene vergunniug had ; dat er wel meer menschen door die laan, die Kloosterlaan wordt genoemd, rijden ; 0., dat door deze bewijsmiddelen regtstreeks is bewezen, dat bekl. op 7 Jan. PROVINCIAAL GEREGTSHOF IN DRENTHE. Sïur,!»«r5iji<»- kamer. Zitting van den 4 Mei 1872. Voorzitter, Jhr. Mr. P. A. van Holthe tot Echten. Hypothecaire inschrijving. — Eisch tot doorhaling. — Betaling. — Tijdsbepaling. — Notaris. Mag de schuldenaar van de tijdsbepaling , ten zijnen voordeele gestipuleerd, afstand doen? — Ja. Moet de aard van de betrekking van notaris het steeds aannemelijk doen voorkomen, dat deze, als hem eene openbare verkooping van onroerende goederen wordt opgedragen, bij gebreke van tegenstrijdige bepalingen, voor den verkooper de kooppenningen ontvangt, den titels van eigendom uitreikt aan den kooper en met dezen geheel liquideert buiten tusschenkomst van den vtrkooper ? — Ja. A. D. Pot, grondeigenaar en landbouwer, te Smilde, appellant, nvnnii voi-u' Mr A \T r\a 1UI. > tegen J. de Vrooma, landbouwer te Smilde, cs., geïntimeerden , procureur Mr. J. Oosting. Het Hof enz., Gehoord de partijen, conclusien en hetgeen tot derzelver adstructie is aangevoerd bij pleidooi voor den app. door Mr. S. M. Modderman, advokaat te Groningen, en voor de geïntimeerden door Jhr. Mr. A. W. van Holthe tot Echten, advokaat te Assen ; Gehoord de conclusie van den proc.-gen. bij dit Hof tot toewijzing der conclusie van den app. ; Gezien de stukken der procedure en daaronder het vonnis der Arrond.-Regtbank ie Assen, dd. 17 April 1871, waarvan appel, en waarbij den eischer, thans app., zijne hoofdvordering en (voor zoover noodig) zijn incidentelen eisch zijn ontzegd en hij is veroor¬ deeld in de kosten. Overwegende, ten aanzien der daadzaken , dat het Hof, wat de procedure in eersten aanleg betreft, zich gedraagt aan hetgeen daar- 1. ' - _ L .... -. „ ...! ï ,1«H. .1 .. t r\ /i! Citll O T* omtrent VOOrKOIUl. III Ilül. YOUII1S IL <JUU , CU vvijuoiD, uai U6 van dat vonnis is gekomen in hooger beroep bij acte van den 31 Aug. 1871; dat, na procureur-stelling voor de geïnt., door den procureur Mr. J. Oosting, 'op 6 Sept. 1871 , deze den procureur des appellants heeft gesommeerd bij acte, den 21 Dec. 1871 beteekend, tot vervolging der zaak op den 30 Dec. daaraanvolgende , en verder bi) acte, den 12 Jan. 1872 beteekend, beeft verklaard, tot verduidelijking der acte van procureur-stelling, dat de gezamenlijke erfgenamen van wijlen H. Hoogeveen , sub 5 der acte van appel gedagvaard , zijn dezelfde personen als die, welke sub u». 2, 3 en 4 van diezelfde acte van appel nominatim voorkomen en mitsdien ook voor hen allen, als gezamenlijke erfgenamen van wijlen H. Hoogeveen , omdat de uitdrukking van verdere consorten procureur is gesteld; dat hierna de procureur des appellants bij acte, den 13 Jan. 1872, beteekend in het geding heeft gebragt: 1°. de expeditie van het vonnis a quo, behoorlijk geregistreerd: 2». een brief van Jhr. Mr. A. W. van Holthe tot Echten aan den app., van den 2 Mei 1870, geregistreerd te Assen enz.; 3o. eene ongeteekende nota volgens acte van beteekening van den notaris A. J. C. L. Teilegen , te Smilde , betrekkelijk de verkooping voor de erven H. de Vroome , te Smilde, ge' houden den 11 Jan. 1869, ongeteekend geregistreerd te Assen, enz.: 4". een borderel van inschrijving, genomen ten kantore van hypotheken te Assen, den 5 Jan. 1870 , in dl. 66 , no. 74, cn dat vei' volgens door partijen is geconcludeerd , zoo als uit de conclusien , tot dit arrest behoorende, blijkt; 0. in regten : dat de beslissing omtrent de al of niet gegrondheid van des appellants vordering tot doorhaling van de bij dagvaarding omschreven hypothecaire inschrijving, afhangt van de beantwoording der twee volgende vragen : ïo. Is het bewezen , dat de app. ten tijde der inschrijving reeds de kooppenningen der onroerende goederen, tot verzekering van welker betaling zij genomen werd , had betaald ? 2». 0., toch , dat niet alleen de aard der betrekking van notaris e steeds aannemelijk moet doen voorkomen, dat deze, als hem een openbare verkooping van onroerende goederen wordt opgedragen , U gebreke van tegenstrijdige bepalingen daaromtrent, ook voor den ver^oo per de kooppenningen ontvangt, daarbij de titels van eigendom oi reikt aan den kooper en met deze geheel liquideert ter zake van koop, buiten tusschenkomst van den verkooper : maar dat ook w ca bovendien, en afgescheiden daarvan, uit meerdere omstandigheden m« voldoende zekerheid is af te leiden , dat geïntimeerden wel deSe"J den door hen gekozen notaris tot een eu ander hebben willen mag tigen en hem aan den kooper hebben aangewezen als den persoon," wien hij bepaaldelijk de kooppenningen en kosten zoude moe voldoen; 0., dat als zoodanige omstandigheden zijn te beschouwen : a. de door geïntimeerden bij den verkoop gestelde voorwaar^ sub 5 , dat de kooppenningen moeten worden betaald ten ,g van den notaris enz., daar het toch meer dan onwaarschijnlij dat zij een dag aanwijzende zonder aanduiding van een bepaa ' er aan gedacht zouden hebben om zelfde kooppenningen van ^acht0 per ten kantore van den notaris te ontvangen: terwijl '0('ere,D en 0f aan eene bijzondere quitantie, door de verkooper» zelve =esc or(jen althans geteekend, in handen van den notaris, om door dezen_ gjDg, uitgereikt bij de betaling, wordt buiten gesloten door c e o ,cr 0f jat het voor hen volkomen onverschillig was of denoans door middel van zoodanige quitantie in het bezit der kooppenningen kwam; h b. de overeenstemming en het verband tusschen art. 5 en verschil- lende andere artikelen der verkoopsvoorwnarden, van welke bijv art 15 bepaalt, dat het loon aan den pander of omroeper zal worden'betaald tegelijk met de bij art. 9 bedongen 7 pet. onkosten ten kantore van den notaris, terwijl gezegd art. 9 voorschrijft, dat de koopers zullen gehouden zijn 7 pet. der uitgeloofde kooppenningen te voldoen ten kantore van den notaris en zulks niet op een bepaald tijdstip, zelfs met op een bepaalden dag, maar binnen acht dagen na de bepaalde toewijzing ; zu lende het nu wel aan geen redelijken twijfel onderhevig kunnen zijn, dat hier geene andere betaling kan zijn bedoeld dan die aan den notaris; c. de keuze van woonplaats met opzigt tot de veiling en verkooping , onbeperkt, door de verkoopers voor zich, bieders , koopers en borgen ten kantore van den notaris bij art. 16 der verkoopvoorwaarden, welke algemeene en onbeperkte keuze van woonplaats reeds op zich zelve niet alleen medebrengt de magtiging op den notaris, redacteur en bewaarder der acte, tot al die handelingen , welke eene met zijne goedkeuring geschiedde algemeene domicilie-stelling ten zijnen kantore voor hem zou kunnen ten gevolge hebben, maar ook in zich sluit de keuze van domicilie voor de betaling en daarom te meer doet uitkomen de bedoeling van geïntimeerden, om door de voorafgegane afzonderlijke en opzettelijke keuze van domicilie voor de betaling"der kooppenningen ten kantore van den notaris , dien notaris ook tot de ontvangst dier kooppenningen te magtigen; d. de afgifte zelve der onderwerpelijke quitantie, welke duidelijk aantoont, dat ook de notaris zich in den ruimsten zin als door geïntimeerden gemagtigd heeft beschouwd; e. de gereede en onvoorwaardelijke erkenning en goedkeuring door geïntimeerden zelve, reeds bij het borderel van inschrijving van de betaling aan den notaris , voor zooveel den eersten termijn der kooppenningen betreft, welke beialing echter gelijktijdig heeft plaats gehad met die van den tweeden termijn, blijkens den inhoud der quitantie, welke door den notaris ten bewijze van de betaliug der geheele koopsom , alzoo van beide termijnen , in eens is afgegeven : betniin °°HpS 'k "" W° ,5 der voorwaarden is bepaald, dat de betaling der kooppenningen zal geschieden in twee aeliike termiinen de eerste termjn op den 1 Mei isko „ , , SellJKe termijnen, iS7n ,i„„ p ,ei 1869 en de laatste op den 1 Mei dfrd in bpf i„^va f JIJ^tall"S van interessen naar vijf ten hon™ T -f ,Me' 1869 ' doch dat art. 1306 B. W. uitwordr hl „i,i°^SC '.'J 1' dat eone tijdsbepaling altijd verondersteld nit l i 6 voordeek v°n den schuldenaar, ten ware m den aard der verbindtenis zelve of uit de omstandigheden mogt njfcen dat de tijdsbepaling ten voordeele van den schuldeiscber is geschied; dat de geïntimeerden zelfs niet hebben beweerd, veel minder nog bewezen, dat in casu de tijdspaling in hun voordeel zou gesteld zijn en aan het Hof hiervan ook niet is gebleken; dat bijgevolg de app. A R ND iSS ËMËNTS-RKGTBANKEN. ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE 'S GRAVENHAGE. Bupiferlijbe Ustnicr. Zitting van den 7 April 1874. Voorzitter, Mr. J. C. van de Kasteele. Weeskameu. —- Toeziende vooodij. — Reis. — Verlof. ^",1 ,oez'ende voogdij van eene weeskamer in Nederlandsch c~00r de enkele benoeming van een toezienden voogd hier Hdioort'd6' ~ Neen' kinderen°ezlende V003diJ aan de weeskamer over de minderjarige het moeder/" Indi?ch ambtenaar, die met verlof gaande naar and op reis aan boord van het schip sterft? — Neen. De weeskamer te Bat toeziende voogdij hare hoedanigheid als belast met de procureur H. L. Troost minderja"gen J'51'- J- C. Reynst, eischeres, , , tegen •lonkvrouwe J. C. W. J. van den R u wonende te 's Gravenhage wJ. , ' weduwe van Jhr. P. H. Eeynst, ' <= aaagde, procureur Mr. A. Hinlopen. De Regtbank enz., Gehoord den officier in zijne conclusio. , , en geëxcipieerde gq. zal worden verklank kkemIe: dat de eischeres vordering, met veroordeeling in de proceLn\et"0ntVankelijk in hare óverwegende, dat de eischeresse in hare hoert? , j fft te zijn met de toeziende voogdij over deT™^ c. Reynst, de ged. als moeder en wettige v00L™ ',,derJan8en 'Ihr/ op grond, dat dezes vader J h r8 P f nabii it°i6 ' zijDe re*s van ^ava met oerlof "raar Si -°'T- -?«•" ™»«-p,r,r wtsgaders op den 12 Oct. 187! te Gravenhage heeft plaats gehad het overlijden van Jhr. J. C. Reynst, vader des voorgaanden en grootvader van den minderjarige, te doen opmaken inventaris der nalatenschap van gezegden laatst-overledenen, ten overstaan van een bij het vonnis te benoemen notaris en in tegenwoordigheid van de eischeresse of van haren gemagtigde en, bij faute, aan de eischeresse te vergoeden alle kosten, schade en interessen, op te maken bij staat; 0., dat bij het exploit van dagvaarding door de eischeres worden overgelegd een door den secretaris-generaal bij het ministerie van Koloniën voor afschrift geteekend extract-besluit van den gouverneurgeneraal van Nederlandsch-Indië dd. 9 Dec. 1872 , houdende magtiging van eischeres tot procedure ten deze in Nederland , en een extract uit het register vau den burgerlijken stand der gemeeute 's Gravenhage, inhoudende het overlijden op voorschreven datum van genoemden grootvader Jhr. Reynst; 0., dat de ged. op de dagvaarding heeft geantwoord met eene exceptie van niet-ontvankelijkheid, vermits de eischeres in Nederland niet bezit de hoedanigheid waarin zij ageert en Jhr. H. van den Bosch op 2 Dec. 1856 door den kantonregter te Utrecht tot toezienden voogd is benoemd en den 23 daaraanvolgende beëedigd, die daarenboven door de eischeresse vroeger als zoodanig is erkend; G., dat de eischeresse en geëxcipieerde heeft geconcludeerd tot verwerping dezer exceptie, met bevel om ten principale voort te procederen , op grond, dat zij krachtens de wet met de toeziende voogdij belast is, en de ged. en excipiënte nader bij conclusie bij hare exceptie heeft gepersisteerd, in het geding brengende afschriften van het proces-verbaal van benoeming en beëediging voor den kantonregter te Utrecht, beide dd. 2 Dec. 1856, en eener acte van boedelscheiding , te Batavia gepasseerd op 2 April 1859 voor den notaris J. J. Mijnsen aldaar, waartoe de geëxcipieerde met den gemagtigde van gezegden in Nederland benoemden toezienden voogd lieeft medegewerkt, en ontkennende, dat eene Nederlandseh-Indische autoriteit buiten haar territoir en binnen het Koningrijk over minderjarige binnen dat Koningrijk gedomicilieerde Nederlanders toeziende voogdij kan uitoefenen; waarna de exceptie van weerszijden is bepleit; 0., wat de feiten betreft, dat tusschen partijen vaststaat, immers van weerszijden niet is betwist, dat des minderjarigen vader, met verlof der Nederlaudsch-Indische Regering op reis van Java naar Nederland zijnde, aan boord nabij het eiland St. Helena den 17 Sept. 1856 is overleden, dat deze was Nederlander en ingezeten van Nederlandsch Indië , gedurende zijn verblijf aldaar; dat de excipiënte haren echtgenoot op gezegde reis vergezelde en na aankomst in Nederland over bedoelden minderjarige heeft laten benoemen een toezienden voogd, die zijne betrekking heeft aanvaard en o. a. met de excipiënte en de geëxcipieerde tot de scheiding des gemeenschappelijken boedels van de excipiënte en wijlen haren echtgenoot en der bijzondere nalatenschap , zoo van laatstgemelden als van eene mede-overledene zuster des minderjarigen te Batavia, heeft medegewerkt; 0., dat mede feitelijk vaststaat, immers niet is weersproken, dat s minderjarigen vader zijne laatste woonplaats heeft gehad binnen het gebied der weeskamer te Batavia en dat de plaats, alwaar hij in de nabijheid van St. Helena is overleden, ligt buiten het territoir zoowei van Nederland als van Nederlandsch-Indië; 0. in regten : dat de voorgedragen exceptie is tweeledig en in de eerste plaats bedoelt, dat , vermits de benoeming eens toezienden voogds door een Nederlandschen regter heeft plaats gehad, welke benoeming niet is te niet gedaan, en zelfs door de geëxcipieerde feitelijk zou zijn erkend, de laatste geen regten van toezienden voogd meer zou vermogen uit te oefenen; 0. te dien aanzien, dat indien de geëxcipieerde, zoo als zij beweert, van regtswege met de toeziende voogdij belast ware, het benoemen van een ander persoon door den regter tot toezienden voogd en het feitelijk medewerken met den gemagtigde van dezen door de geëxcipieerde , haar niet zouden kunnen ontslaan van hare verpligting om hare regten daarna alsnog te doen gelden , weshalve de exceptie in dit opzigt is ongegrond ; 0., dat de exceptie in de tweede plaats stelt, dat de geëxcipieerde niet met de toeziende voogdij over minderjarige Nederlanders, die binnen het Koningrijk gedomicilieerd zijn, zou zijn belast; 0. in opzigt tot deze bewering, dat art. 366 Ned. Indisch B. W. (Gepleit voor de eischeresse Mrs. A. de Pinto en G. M. van der Linden, en voor de gedaagde Mr. B. M. Vlielandeb Hein.) ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE AMSTERDAM, lïerste kamer. Zitting van den 9 December 1873. Voorzitter, Jhr. Mr. B. J. Ploos van Amstet.. Regters : Mrs. H. L. M. Lijden en Jhr. B. de Bosch Kemfer (plaatsverv.). De griffier is niet bevoegd om de vordering tot afgi fte van stukken van overtuiging van den eigenaar of regthebbenden, door den regter in het strafgeding gelast, sua auctoritate te betwisten, op grond van beweerde betere regten aan derden (niet in het geding zijnde) daarop competerende. N°. 3711. G. van Dien, eischer, procureur L. Boas, tegen den griffier bij het Prov. Geregtshof in Noordholland, gedaagde, procureur J. G. Ktjhn. De Regtbank enz., Gehoord den raadsman van den eischer; Gelet op de conclusie van den officier van justitie, strekkende: dat de Regtbank den eischer zijn gedanen eisch en genomen conclusie ziu onizeggen en hem zal veroordeelen in de kosten van hetregtsgedingGezien de stukken; Overwegende in facto : dat de vordering strekt tot afgifte van eene partij van circa 36 kilo indigo, die als stukken van overtuiging gediend hebben in de strafzaak tegen J. C. S., in Maart jl. door het Prov. Geregtshof in Noordholland behandeld, op grond dat de indigo in het bezit was van den eischer, toen zij door de politie ten kantore van de firma W. alhier aangehouden werd en de ged., 11a vruchtelooze sommatie, geweigerd had die indigo af te geven cutn expensis; dat de ged., antwoordende, de juistheid heeft bestreden van het beweren van den eischer, zoodat hij de bedoelde partij in het najaar van 1872 van den koopman B. gekocht had, en dat hij de eenige bezitter en regthebbende daarop zijn zou, daar bij arrest van het Prov. Geregtshof m Noordholland dd 19 Maart 1873 als bewezen aangenomen is dat die indigo op 4 Nov. 1872 is ontstolen aan den heer V. alhier; dat de bestolene is en blijft de eenige eigenaar van de gestolene goederen en het regt heeft die binnen den bij de wet gestelden termijn, als zijn eigendom terug te vorderen van dengene in wiens handen hij die vindt; dat de heer V., de eenige die de bewuste partij indigo als zijn eigendom kan opvorderen, dit ook gedaan heeft; dat, al heeft de eischer de indigo van de B. gekocht, dan nog, volgens art. 637 B. W., de heer V. niet verpligt zou kunnen zijn den door den eischer betaalden koopprijs aan dezen terug te geven , wanneer hij bewijst in een der daar genoemde gevallen te verkeeren' doch dat het regt op den koopprijs door den eischer niet is uit te maken met den ged., maar met den heer V., concluderende mitsdien tot niet-ontvankelijk-verklaring, immers tot ontzegging van de vordedering cum expensis; dat niet is gerepliceerd ; 0. in jure : dat de vordering is gegrond op art. 2014 B. W. en dat de ged. hoezeer niet tegensprekende, dat de eischer de bedoelde partij indigo feitelijk in zijn bezit had, toen die in beslag genomen werd, nogtans de afgifte daarvan beeft geweigerd, op grond dat de eischer ten onregte beweerde die partij te hebben gekocht; dat zij aan den heer V. was ontstolen en dat deze zijn eigendom opgevorderd had ; dat de vraag, of en in hoeverre de eischer al dan niet kan' geacht worden, in den zin der wet in het bezit te zijn geweest van de bedoelde indigo en de heer V. daarop een beter regt had, niet tusschen deze partijen, maar alleen tusschen den heer V. en den eischer kan worden uitgemaakt; dat de ged. wel zegt, dat de heer V. zijn eigendom heeft opgevorderd, maar dat daarvan ten minste in dit geding regtens niet blijkt en dat in allen gevalle de ged. de bevoegdheid mist, om tegenover den eischer voof de belangen van den heer V. op te komen; dat nu zoolang niet regtens blijkt, dat de heer V., als eigenaar, de gestolen indigo terugvordert, de eischer als eenig regthebbende moet worden aangemerkt; dat buitendien de eigenaar, nu hij in dit geding niet is geïntervenieerd, waartoe hij volkomen bevoegd was, noch op andere wijze zijne regten heeft doen gelden, geregtigd is om binnen drie jaren na den dag waarop het goed hem ontstolen werd, dit terug te vorderen van dengene in wiens handen hij het vindt en das ook van den eischer. maar dat de wet nergens, wat trouwens niet zou zijn overeen te' baengen met de regten van derden, aan den ged. toestaat, veel minder verpligt, de afgifte van het gestolene te weigeren, totdat de eigenaar van zijn regt tot terugvordering zal hebben gebruik gemaakt of de wettelijke termijn daartoe verstreken is; dat uit het bovenstaande volgt, dat de ged. ten onregte de afgifte geweigerd heeft van de bedoelde partij indigo ; dat de vordering is gegrond en dat deze mitsdien behoort te worden toegewezen; Regt doende enz., Gezien do artt. 588, 589 en 590 B. W., 56 B. R.; Veroordeelt den ged., om, binnen vier-en-twintig uren na de beteekening van dit vonnis, aan den eischer, tegen behoorlijke kwijting , af te geven of te doen afgeven de partij vau circa 36 kilo indigo, als' stukken van overtuiging gediend hebbende in de strafiaak tegen' S. in Maart 11. bij het Prov. (Gepleit voor den eischer Mr. P. A. Haas Az.) ARRONDISSEMBNTS-REGTBANK TE WINSCHOTEN. Kamer vaa correctiunitele zaken. Zitting van den 23 October 1873. Voorzitter, Mr. E. A. Sandbbink. Regters : Mrs. A. Lyphakt en L. E. A. Baron Sloet tot Oldhdis. Is bij de algemeene wet van 1822 (Stbl. no. 38), of eenige andere wet, gevangenis-straf bedreigd tegen het frauduleus vervoer van accijnsgoederen op onvrij territoir, gepleegd op de Heerbaan, en tusschen zons op- en ondergang door iemand, die vroeger tot gevangenis-straf is veroordeeld, ter zake van frauduleus vervoer van accijnsgoederen ongedekt door document op onvrij territoir buiten route of heerbaan f — In ontkennenden zin beslist door de Regtbank , toestemmend door het Hof. Zijne Excellentie de Minister van Finantiën , eischer, tegen J. de Vries, oud drie-en-twintig jaren, van beroep arbeider, en wonende te Klooster ter Apel (Viagtwedde) , gedaagde. De Regtbank enz., Gehoord beklaagde in antwoorden en opgaven • Gehoord de voordragt der zaak door den officier van justitie en den rijksadvokaat, de administratie vertegenwoordigende, zich voegende in het geding ; Gezien de navolgende stukken als : lQ. de acten van dagvaarding aan bekl. geëxploiteerd; 2Q. de acten van oproeping van dezen ; 3°. de expeditie van het arrest van den Hove van Groningen, dd. 22 Sept. 1873 ; 4°. het extract van het vonnis dezer Regtbank, (ld. 21 Junij 1871, ten laste van bekl. ; en 5°. het op den ambtseed door J. Valk , C. Rix en anderen, commiesen der rijksbelastingen , opgemaakt proces-verbaal; Gehoord de voorlezing dezer sub 1u., 2°., 3Q., 4°. en 5Q. vermelde stukken ; Gelet op het requisitoir van den heer officier van justitie, daartoe strekkende, dat de Regtbank den bekl. schuldig verklare aan frauduleus vervoer van accijnsgoederen op onvrij territoir, gepleegd op »de Heerhaan» en tusschen zons op- en ondergang, maar na vroegere veroordeeling ter zake van frauduleusen vervoer van accijnsgoederen op onvrij territoir buiten route of Heerbaan , en hem te dier zake veroordeele tot cellulaire gevangenis-straf van vijftien dagen en in de kosten van het geding; Gehoord de conclusie van deu rijks-advokaat, dat de Regtbank den ged. schuldig verklare aan overtreding van artt. 219 en 205 deiwet van 26 Aug. 1822 (Stbl. n« 38), coll. 9 der wet van 4 April 1870 (Stbl. n°. 61), en hem, op grond daarvan en van art. 207 en 227 Strafvord., veroordeele om het door hem frauduleus vervoerde gedistilleerd of de waarde daarvoor opgekomen als verbeurd goed te laten aan den Staat, met verdere veroordeeling van den ged. in de kosten des gedings , waaronder die welke bij het Prov. Geregtshof van Groningen zijn gevallen ; Gehoord bekl. nader in zijne middelen van verdediging ; Gehoord da conclusie van den heer officier van justitie , daartoe strekkende, dat de Regtbank aan de administratie hare vordering moge toewijzen; Overwegende, dat den bekl. bij acte van dagvaarding, ter requisitie van den officier van justitie als hoofdpartij uitgebragt, is ten laste gelegd : dat hij den 4 Maart 1873 , des namiddags omstreeks twee ure, nabij Ter Apel, gemeente Vlagtwedde, op terrein bepaald bij art. 177 der wet van 26 Aug. 1822 (Stbl. n°. 38) langs »de Heerbaan» heeft vervoerd in eene flesch 5 deciliters gedistilleerd ad 75 pet. ongedekt door billet voor 's rijksbelasting, na bij vonnis dezer Regtbank, dd. 21 Junij 1871 , ter zake van frauduleus vervoer van accijnsgoederen op onvrij territoir buiten route of Heerbaan, te zijn veroordeeld tot cellulaire gevangenis-straf van vijftien dagen , met verbeurdverklaring van het i'-auduleus vervoerde gedistilleerd , en dat voorts bekl. ter zake van het eerstgemelde feit nog ter requisitie van Zijne Exc. den minister van Finantiën als gevoegde partij is gedagvaard; 0., dat, ofschoon tegen de feiten in de acte van dagvaarding vermeld geene gevangenis-staf is bedreigd en mitsdien de officier van justitie, door als hoofdpartij op te treden, even als de 's rijksadvokaat, door namens de administratie als gevoegde partij te ageren, uit kracht van het bij de artt. 205, 208 en 247 der algemeene wet bepaalde, in hunne respectivelijk ingestelde vorderingen niet schijnen te zijn ontvankelijk, desniettegenstaande het Prov. Geregtshof te Groningen geineend heeft, zoowel den heer officier van justitie, als don heer rijksadvokaat, in hunne vorderingen ontvankelijk te kunnen verklaren, zoodat alsnu, ter voldoening aan 'sHofs arrest, het fond der zaak zal behooren te worden onderzocht; 0., dat bekl. ter teregtzitting heeft bekend, zich aan bet hem in de eerste plaats geëmputeerde feit te hebben schuldig gemaakt, en dat deze bekentenis door het aan boofde dezes aangehaalde daarmede en met de dagvaarding overeenstemmende proces-verhaal volkomen wordt bevestigd, zoodat dit feit, alsmede de schuld van bekl. daaraan, wettig en overtuigend zijn bewezen; G., dat ook het feit der bij acte van dagvaarding vermelde vroegere veroordeeling door bekl. is erkend, en dat daardoor en door het boven aangehaalde extract-vonnis ook dit feit wettig en overtuigend is bewezen ; 0. ten aanzien der vraag, of tegen deze als bewezen aangenomen feiten gevangenis-straf is bedreigd: dat, voor zooverre dit nog eene vraag mag heeten, deze zeer zeker ontkennend moet worden beantwoord, daar toch, volgens de even duidelijke als eenvoudige bewoordingen der wet, de straf van bet 2de lid van art. 205 voormeld alleen dan kan worden uitgesproken , ingeval de bij het eerste lid bedoelde daad wordt herhaald, en uit het verband van art. 208 met het 1ste lid van art. 205 ten stelligste resuleert, dat de daad of fraude waarop in het tweede lid gedoeld wordt niets anders is dan in-, uitof doorvoer (waarmede vervoer is gelijk gesteld) van accijnsgoederen op onvrij territoir, na zons ondergang en voor zons opgang buiten route of Heerbaan en zonder document voor 's rijksbelastingen; 0. dat, blijkens het bovenaangehaald proces-verbaal en de dagvaarding van den heer officier van justitie zeiven , van eene herhaling dezer daad in casu geen sprake is, zoodat ook de daartegen bedreigde strafbepaling geene toepassing kan vinden ; dat tegen de bij dagvaarding omschreven en als bewezen aangenomen feiten ook bij geen ander wetsartikel gevangenis-straf is bedreigd en dat derhalve bekl., voor zooveel de vordering van den heer officier van justitie betreft, van alle regtsvervolging behoort te worden ontslagen ; 0., dat nu wel wordt beweerd, dat in het 1ste lid van art. 205 het frauduleus in-, uit- of doorvoeren in het algemeen zoude worden bedoeld zonder te onderscheiden of die daad met gevangenis-straf en verbeurdverklaring dan wel in sommige gevallen alleen met dit laatste is bedreigd , doch dat deze redenering is ten eenenmale onjuist en met de wet zelve in strijd, daar toch, hoewel eene oppervlakkige lezing van het onderwerpelijk artikel tot deze zienswijze eenige aanleiding schijnt te geven, uit eene nadere beschouwing der wet resulteert, dat het lste lid van art. 205 niet als op zich zelf staande, maar steeds in verband met art. 208 moet worden gelezen, terwijl de woorden van het tweede lid «herhaling van de daad» de bewering, dat in het eerste lid geen bepaalde daad maar frauduleus vervoer in bet algemeen zoude zijn bedoeld, reeds dadelijk te niet doen; 0. dat ook het als argument voor eene tegengestelde leer aangevoerde, dat bij art. 208 wel naar het lste lid van art. 205 en niet naar hét tweede zoude zijn verwezen, niets hoegenaamd afdoet, daar zoodanige verwijzingen naar het tweede lid eene ongerijmdheid zoude zijn, vermits in-, uit- of doorvoer zonder billet voor 's rijksbelastingen op de route en tusschen zons op- en ondergang geene herhaling van de bij het lste lid van art. 205 gemelde daad daarsteit; 0. 