Friesch volksblad, jrg 8, 1883-1884, no. 404, 23-03-1884 
No. 404, 23 Maart 1884. Achtste Jaargang. Dit blad verschijnt eiken Zondag. Prijs per halt jaar ƒ 2,— , franco per post door geheel Nederland. Prijs der advertentiën 50 ets., zoolang ze niet meer dan 7 regels beloopen. Elke regel meer kost 5 cent, Groote letters worden berekend naar plaatsruimte. Braaf is braaf en slecht is slecht, Of het vriend of vijand doet. Daarom jongens houdt u goed , Dat ge trouw uw oieening zegt, Dat ge spreken durft in 't recht: „Dat is braaf en dat is slecht." J. P. Heijk. Uitgever en Redacteur: 0. STELLINGWERF, te Leeuwarden. Brieven, ingezonden stukken, enz, franco te zenden aan bovengenoemde. Ongelukkige Menschen. „Wat is 't toch alle dagen mooi weer! hé buurvrouw? 't Is of wij de zomer al hewwe.-' — „Ja mins, maar ik zeg, t is onnatuurlijk ■Weer. Daar zal wel een koude Meimaand op Volgen, 't Is al te mooi; ik staan het niet" Zoo hoorde ik redeneeren. Die buurvrouw, zei ik zoo bij mij zeiven, behoort ook al tot die ongelukkige menschen, die zich nooit van harte over het geluk, dat het heden hen te genieten geilt, verheugen, omdat zij altoos in de toekomst spoken zien. Het mooie weer in Maart, is voor hen eene reden, om eene koude Meimaand te voorspellen; gaat het hen in hunne zaken eens heel Voorspoedig, dan vreezen zij, dat er wel weer een slag op zal komen ; gaat een jong echtpaar vol hoop en goeden moed het huwelijksbootje in , zij doen hun best om de gelukkigen hunne illusien te ontnemen, door hen enkel op de schaduwzijde van 'techtelijk leven te wijzen, en blijkt het hun, dat het alles uitstekend gaat. dan is het: »wacht maar, je bent er nog niet; daar rijdt nooit een wagen zoo effen of hij kraakt wel eens.'' Ontmoeten zij een zieke, die over 't een of ander klaagt of zijn zij zeiven niet al te wel, dadelijk verrijzen voor hun' geest alle mooglijke en onrnooglijke kwalen. Heb ik geen reden, lezers! om dat soort van menschen ongelukkige menschen te noemen, die niet alleen hun eigen levensgeluk maar ook dat van anderen door hunne zwartgalligheid bederven? Of ik dan zorgeloosheid predik? Neen, maar eriseen groot onderscheid tusschen zorg' n voor de toekomst en spoken zien in de toekomst. Het zou zorgeloos moeten heeten , om nu bet weer in Maart een zotnersch aanzien heeft en gedurende enkele da^en de kachel een overbodig meubel in de kamer was, deze nu maar op zolder te brengen of overjas en wintermantel op te bergen , daar er grond genoeg om te vermoeden , dat vóór de zomer voor goed zijn intocht doet, er nog gure dagen zullen komen, waarin men geen kachel en geen wintei kleeren kan missen, zonder zijne gezondheid er aan te wagen ; doch daarom kan men toch wel blijde zijn met de zonnige dagen , met de zachte zuiderlucht, met het Vroolijke lied der vogels, met het ontluikende groen. Is er een redelijke grond, om uit de Warmte van nu de koude van Mei te voorspellen ? Wie eens heel gelukkig is in zijne zaken, moet er zeker op rekenen , dat er ook minder gelukkige jaren , ja misschien rampspoedige jaren kunnen komen en zorgeloos zou Vlrs4- . 1 . 1. !_• ..'..j. lx* luoeu'ii neeien , ais nij mei ten appenje Voor den dorst bewaarde en van zijn voorspoed gebruik maakte, om iets te besparen voor het geval, dat er eens kwade dagen mochten inbreken; doch dwaas zou het zijn, zich nu bij gelukkig is, zijne blijdschap te vergallen ^et de gedachte : „zoo kan 't niet blijven, er komt een slag op"; en dan als 't ware naar het een of ander ongeval uit te zien en er op te gaan zitten wachten. Van zorgeloosheid getuigt het zeker als jongelieden de wereld ingaan in de meening, dat zij het altijd vóór den wind zullen hebben en daarop rekenen; menig paartje dat trouwt en 't trouwpak en 't huisraad koopt zonder geld te hebben, op hoop van zegen , ondervindt in den regel de gevolgen van die zorgeloosheid; maar moet men daarom jongelui, die werkelijk gelukkig en tevreden zijn met wat het heden hen geeft, dat ge uk trachten te benemen door hen op al de ellende te wijzen , die hun deel kan worden als alles op 't ergste uitvalt? Vrees in een slechte raadgeefster , terwijl hoop doet leven. Nog eens: ongelukkige menschen zijn het, die altijd aan het zwaarste ein,de van den balk tillen, en zij maken anderen ook ongelukkig. Ik heb eens hooren vertellen hoe eenige vrienden een' kameraad de koorts op het lijf joegen , door hem, den een na den ander, op verschillende punten der stad te vertellen, dat hii er slecht uitzag, te vragen of hij de koorts had, enz. Toen hem op zijne wandeling zoo herhaaldelijk naar zijne gezondheid werd gevraagd en allen hem dus zoo 't scheen voor ziek hielden, terwijl hij natuurlijk in 't minst aan een grap dacht, ti.en begon hij aan zich zei ven te twijfelen , en had hij den eersten vriend uitgelachen om zijne dwaze vraag, de derde en vierde brachten hem al aan 't wankelen en toen de laatste van het complot met sterke kleuren over zijn ziekelijk uitzicht sprak, gevoelde hij zich werkelijk reeds ziek en naar zijne kamer teruggekeerd, kon hij naar bed gaan. De kamemeraads konden tevreden zijn over hunne gevaarlijke proefneming. Zij kwamen bij hem kijken en ja . . . hij had geducht de koorts. Nu oefent niet altoos de omgeving zóóveel invloed op iemand uit , maar invloed heeft zij steeds, en zoo goed men ziek te praten is, zoo goed zal men tengevolge van aanhoudend gezeur zich ongelukkig kunnen gaan gevoelen, al bestaat in ons zeiven daartoe geen grond. Wèl is het een schoon woord van Jezus: >Zijt niet bezorgd voor den dag van morgen; elke dag heeft genoeg aan zijn zelfs kwaad." Om levenslust en levensmoed te behouden, is het noodzakelijk, dat men met blijdschap geniet, wat er te genieten valt en de bloemen niet vertrapt, die er op onzen levensweg bloeien. Zie slechts welk aen gunstigen invloed een vroolijk en opgeruimd mensch op zijne omgeving uitoefent Doen er zich zwarigheden voor: met een kwinkslag , een aardigheid dwingt hij allen, luchtig daarover heen te springen en vroolijk verder te gaan. Is dat geen kunst, die het der moeite waard is, aan te leeren? Hoe men haar leert? Door Jean Paul's raad op te volgen, die zegt: „men vindt overal licht en warmte, als men maar altijd de zonzijde opzoekt." Nu zijn er die beweeren , dat de vooruit¬ gang in de maatschappij Vooral bewerkt wordt door de ontevredem-u onder de menschen , door hen, die steeds het verkeerde zien, en zij. die zoo iets betoogen, zullen mijne beschouwing veroordeelen en den Wenk, die Jean P iul geeft, verderfelijk achten. Ik ben echter zo > vrij, te meenen, d it de ontevredenheid met het bestaande, die tot overdrijving van het verkeerde in de maatschappij voert, óf tot moedelo' sheid óf' tot oproer en revolu ie leidt, en geen v>m beiden zal verbeteringen aanbrengi-n. Zij , die steeds een open oog voor het goede, dat bestaat en door hen genoen wordt, behouden, zullen wel de gebreken der maatschappij erkennen, maar zij zullen ook den moed hebben er tegen te kampen en zij zullen het geloof aan de mooglijkheid van welslagen behouden. Lijden hunne pogingen eens schipbreuk , zij zullen zich troosten met de spreuk: „een boom valt niet met den eersten sla/', en weer met nieuwen moed beginnen . En zij zullen sympathie vinden , waar de ontevredenen , die steeds overdrijven , weerzin wekken. Iets over de samenkomst van liberale leden der Herv. Kerk op Maandag j.l. te Leeuwarden. Een comité, bestaande uit predikanten en invloedrijke gemeenteleden der Herv. Kerk uit de dri# noorde'ijke provinciën, had, zooals vele lezers van het Volksblad zullen weten, eene oproeping gedaan, waarbij belangstellenden werden uitgenoodigd om Maandag 17 Maart in de groote zaal van den heer van der Wielen te verschijnen, om te protesteeren tegen de wederiuvoering van de oude onderteekeningsformule voor propenenten. Men weet, dat deze vóór een paar jaar door eene nieuwe werd vervangen , die zonder gemoedsbezwaar ook door modernen kon worden onderschreven , doch waartegen juist op dezen grond door de orthodoxe partii een vreeselijk misbaar werd aangeheven. De Synode is bang geworden voor het orthodoxe lawaai en wil nu terugtreden. Natuurlijk is dit weer tegen den zin der moderne partij, en omdat de synode getoond heeft, dat zij wankelbaar is en zich gemakkelijk schrik laat aanjagen , begint men nu van liberale zijde zich te roeren en misbaar te maken. Mr. A. Bloembergen, ouderling te Leeuwarden , presideerde de vergadering en gaf eerst het woord aan Dr. H. U. Meijboom van Assen , die nu een overzicht gaf van de ontwikkeling van het protestantsch beginsel van persoonlijke vrijheid in onze kerk en den strijd, die dit beginsel steeds had gestreden tegen den katholieken geest van het confessionalisme. De nieuwe formule was een groote stap geweest in vrijzinnige richting; wel was de heer M. er nog niet geheel meê tevreden, daar hij de kerk zoo vrij wilde zien als de protestantenbond en van de synode alleen een administreerend lichaam wilde maken, doch tegen een terugtred moest men zijns inziens krachtig protesteeren. Mij trof de minachting , waarmede Dr. M. over formules sprak. Hij noemde ze dood en zei onder anderen, dat het geen held was, die zich door een papieren schildwacht liet tegen houden. Zoo iets klinkt nu wel aardig, maar is het wel een papieren schildwacht, die een modern proponent tegenhoudt, als hij, omdat hij niet instemt met wat de oude formule zegt, er niet toe kan besluiten , om deze te teekenen? Is het dan niet de stem van 'tgeweten, die hein het: halt ! toeroept? Hij is toch zeker ook geen held te noemen, die het met zijn geweten op een accoordje gooit? Het comité stelde, na bij monde van Mr. A. B. den heer M. bedankt te hebben voor zijne inleidende rede, eene motie voor, die, na eene op voorstel van Ds. B. van der Veen gemaakte wijziging, aldus kwam te luiden : „De vergadering verklaart met diep leedwezen kennis genomen te hebben van bet voor tel der synode tot herstel van de oude onderteekenings- fortuule voor proponenten en godsdienstonderwijzers en van dat herstel nadeelige gevolgen te vreezen voor de vrije ontwikkeling van het godsdienstig leven in de Nederlandsche Hervormde kerk en voor het voortdurend bestaan van deze, en machtigt het comité, om aan de synode de uitdrukking van het gevoelen der vergadering op de meest geschikte en indrukwekkende wijze over te brengen." Bestrijding vond de motie niet; toch was er in het debat , dat nu volgde , nog al een en auder dat de aandacht verdiende. De heer van der Zwaag van Twijzel nam de gelegenheid waar, om te verklaren, dat hij van het protest weinig heil voor de vrijzinnige partij verwachtte. Gaf de synode al toe aan den drang , van liberale zijde op haar uitgeoefend, dan was men nog maar voor een paar jaar gered, daar zeker binnen korten tijd de orthodoxe partij in de synode de meerderheid zou hebben en dan kreeg m°n misschien wel een triqiteitsformule. Het ergste was , dat er geene moderne theo.ogische studenten waren. Volgens hem uioest er op gewerkt worden , om de autonomie der gemeente te verkrijgen en den finantieelen band, die Staat en Kerk aan elkander verbindt, los te maken. Souvereiniteit in eigen kring was zijne leus en hij hoopte, dat de invloedrijke mannen in het comité , waaronder leden van de Eerste en Tweede Kamer der Staten-Generaal, daartoe hunnen invloed zouden aanwenden. Wij gelooven, dat de heer van der Zwaag juist oordeelde, doch zijn woord was hier eenigermate buiten de orde. De heer R edel van Waaxens, oud-lid der synode, en die dus weet, hoe het in die hooge vergadering toegaat, spoorde aan, om uit het Noorden een zoo krachtig protest als maar mooglijk was, te laten hooren en verzekerde, det men er dan wel naar zou luisteren. Ds. Jungius pleitte vóór de motie , niet op utiliteits- (nuttigheids-) gronden , maar omdat terugkeer tot het oude formulier volgens hem onrecht zou zijn. Feitelijk had de synode het bestaan der fractits erkend; haar plicht was het dus eene formule te zoeken, die niemand krenkte. De nieuwe formule voldeed aan dien eisch , de oude niet. Ook hij drong daarom op aanneming der motie aan. — De voorzitter stelde nu stemming voor en verzocht hen die vóór stemden, te gaan opstaan, en zoo als t ware met Luther te zeggen: „Hier staan wij, wij kunnen niet anders !" Met algemeene stemmen op één na werd door liet vrij talrijk publiek de motie aangenomen. Of er echter veel Lutherachtigs in die stemming was, zal moeielijk te F i: r 11.1. K T O N. it het sa wêze moalten. (9) It wier in amery stil yn 'e keamer. Do bigoun de widdou Meinsma to praten. »Frjeunen," sei lija „der leit my hwet op 't hert en dat docht my sear. Graech hie 'k üs Ruerd oau masters Romkje ha wollen en dêrta haw ik alle prikken yn 't wirk steld, mar dat het sa net wêze moatten sa 't wol liket, en aerom wol ik er den ek mar net oer grine. Mar ienkear haw 'k dêrta ünearl ke middels brükt. Myn m»n en ik hawwe mei help fen syn sweager de postrinder de brieven fen Doeke en Romkje ut 'e wei holpen en falske brieven opmak ke en hjarreu stjürd. Dat woe 'k jimme sizze." De measten harken frjemd op, mar do 't hja seagen, ho oandien 't minske wie, woenen hja it allegearre hjar wol forjaen. Hja hie it onimers yn hjar eagen mei in goed doel dien ! Master sei: „lit üs mar oer hwet oars prate; dat is nou ienkear foarby. As ik oer 't forline tink, haw ik my ek wol hwet to forwiten. Deroer moatte wy nou it gêrs mar waekse litte." It is to bigripen, dat hja allegearre der allyk oer tochten. De joun waerd den ek tige nochlik to'n ein brocht. Allerhanne plannen waerden er makke. Master stelde bewijzen zijn. Men waagde niets, men kon er alleen bij winnen. Men zal er nu op werken, om zooveel mooglijk adressen van instemming uit verschillende plaatsen naar de synode te doen afzenden. Wij hopen , dat het zal helpen; want ook wij gelooven, dat het in de tegenwoordige omstandigheden recht en billijk is, dat de nieuwe formule bh]ft bestaan. Toch is het onze innige overtuiging, dat het in het belang van alle partijen is , als men op vreedzame wijze uiteen gaat en de vvensch van den heer van der Zwaag wordt vervuld. BOEKAANKONDIGING. Wij vestigen de aandacht op de in dit no. voorkomende advertentie van den heer A. Boonemmer, en hopen, dat velen den man , die bij de beminnaars van het Friesch geen onbekende is , die zes jaren met W. Dijkstra Wint rjoune-nocht gaf en wiens » Doarpke oan 't Spoar" zeker in veler handen zal zijn, nu hij zijne krachten aan een werk in de Nederl. taal heeft gewijd, een blijk van waardeering zullen geven door in te teekenen op het aangekondigde boek. Men zal daarmede eeu goed werk verrichten. S. TNGÊrONDlÏÏ. Mijnheer de Redacteur! Vergun mij met een enkel woord terug te komen, op een ingezonden stukje in uw blad van 9 dezer, waarbij K. zijne ongevraagde raadgevingen geeft aan „Patrimonium" Blijkbaar heeft het durven uitspreken of publiceeren van de 6 stellingen van Ds. Doutna hem geërgerd en zoo haastig naar de pen doen grijpen, dat zelfs het overschrijven van het stukje in de Leeuwarder Courant niet met juistheid gebeurde, maar tevens eene groote onwaarheid gezegd wordt bij de beweering : „ziedaar M. H.! een kort résumé van het gesprokene." Niet een résumé van het gesprokene werd weêrgegeven , zelfs niet een kort , maar enkel de stellingen. dia verdedigd werden. Had de haastige raadgever (?) gewacht tot een uitvoerig verslag verscheen in Patrimonium's orgaan: de Werkmnnsviiend, of had hij geluisterd naar de rede , die Ds. Douma uitsprak over „onzen strijd tegen het ongeloof" en waarbij genoemde stellingen op populaire en heldere wi:ze werden verdedigd, hij zou waarschijnlijk zich gewacht hebben zijne averechtsche voorstellingen ten beste te geven. Dat Patrimonium als Christelijk Werkliedenverbond de ongeloovige richting in onderwijs en wetenschap bestrijdt, bewijst nog niet dat onderwijs en ontwikkeling door haar geminacht worden. In de statuten van dat verbond leest men integendeel onder meer , dat het bevordering wil van: theoretisch en practisch ambacr.tsonderwijs , volksbibliotheken tot verbreiding van historische en wetenschappelijke lennis, christelijk onderwijs, enz. Verleden jaar h' eft Ad Astra in dit blad mede ten onrechte beweerd, dat de ant. rev partij de toestanden, ook de verkeerde, van vóór de revolutie zou foar, dd jonge lju moasten mar yn'e herberch en den koe de widdou Meinsma syn hushalding wol aerdich bistjüre. Deroer woe it minske hjar lyk wol earst ris biriede hwent om mar yn ienen it hêft üt de hannen to jaen, tink er om, der wier hja net fen th s! Hwet Doeke woe, wist er yette net rjucht. For it neiste tochte er mar in hüs sette to litten, hwent hy woe ljeafst yn Stienhuzen wenjen bljuwe. Graecli scoed er syn mem by him nimme wclle, sei er, mar 't aldminske woe der net rjucht oan. Hja woe ljeayer hjar léste dagen slite yn 't hüske oan 'e pündyk, der 't hja al fen bern óf oan wenne hie. Waerd it hjar allinne to iensutn, den uaem hja in moaikesizzer by hjar, en hja koe len seis ek sa faek nei hjar bern togeau as hja woe. It waerd njonkelytsens al aerdich let, sadat de mem fen Doeke tochte, dat it tiid fen skieden wier. Hja kuijeren meienoar oan 'e herberch ta; do gyng Ruerd yette efkes mei Aukje en hjar mei, en Doeke halde Romkje yette hwet sêlskip. Sa roun it den allegearre nei winsk üt en fielde de iene sa wol as de oare him tofreden en lokkich. Ek de widdou Mein-ma, al roun it nou net üt sa as hja it it ljeafst hawwe wollen hie; hwent hja it wier nou gerest, dat hja net op 'e tongen fen 'e doarpsl u kom me scoe. B went allegearre hiene hja it hjar forjown en flnthjitten. dat se er fen swije scoenen. Hja hope nou mar , dat Aukje Ruerd lokkich meitsje scoe. terug wenschen. Door een lid van P. afd. Leeuwarden , is toen opgemerkt, dat dit geheel onjuist is; de partij die zich tegen het beginsel der revolutie stelt, is daarom niet contra-revolutionair. Evenzoo had Ds. Douma volstrekt geen plan, zijne slellingen te ontwikkelen in een geest, door K. in zijne 6 punten aangetoond, waarbij alle onderwijs en ontwikkeling veroordeeld wordt. Het spijt mij in dezen, K. niet te kunnen ve-r sterken in zijn echt liberaal geloof , 't welk velen tegenwoordig met hem gemeen hebben , 't geloof n. 1. dat christen en dom , woorden van eenzelfde beteekenis zijn. Ik gun hem voorts de eer , vromelijk ieder te verketteren, die met hem niet buigt voor „het gezag" van de wetenschap. Patrimonium zal zonder hem zijn weg wel vinden. Leeuwarden, 14 Maart 1884, V. „Hom soit qui mal y pense." Wel wel! Wat komt baas Snijder uit den hoek! hij wil nu toch toonen, dat bij behoort tot de koks. die een lang mes kunnen draden. Reeds een paar dagen vóór de veizenoing stapte bij. kennelijk met zijn interesant nrtikeltje in den zak, reeds vroegtiji ig statig mijne woning voorbij, terwij! zijn perkamenten gelaat v»n blijdschap glom, en hy mij in 't voorbijgaan triomfantelijk een schuinscben blik toewierp, alsof bij zeggen wilde : „zie je ! nu zal ik je wel krijgen, want ik beb hulp gevonden by iemand, die t met zijn zeggen en schrijven wel niet nauw neemt, doch ook wat weet en een talent bezit, dat een gewoon practizijnsverstand ovei treft.'' Ik heb na lezing het stukje met een glimlach begroet; dat het wel wat hatelijks en zoogenaamde aaidigkeden zoude bevatten, moest ik verwachten, toen mij den steller bekend nerd; doch minder had ik feitelijk op onjuiste voorstellingen gerekend en bevreemdde het mij wel w at, dat de auders kittelige brievengaarder op bet punt van geheimhouding een eerbiedig stilzwijgen bewaarde, waarvoor hij echter uit onUag voor zijn publiek ongetwijfeld zijne redenen heeft g had hoe wonder het ook klinkt, dat geadresseerden soms reeds vóór de bestelling met de aanKomst hunner brieven bekend zijn ; wel een bewijs , dat die bezorging zich door een echten slakkengang kenmerkt, en het aan des gaarders sihe<rwinkel grtnzend hokje,dat met den naam van Hulpkantoor prijkt, niet altijd wellicht voor de blikken zijner klanttn gesloten schijnt,doch hoe het daarmede ook met die bi ste 1 ng is gelegen en hoe moeielijk >oms aan bet uiterlijke van het bestelde, al is men zelfs een snij Ier, mouwen zijn te passen, is echter het opgediseht bestellings verhaaltje iets, dat aan den auteur van het stukje blijkbaar op de mouw is gespeld en door welk zeepje onze barbier zich tracht seti.ion te wasschen. Salang as de lju yn 'e tsjerke wieren, moasten hja naturlik stil wêze, mar sa gau wieren hja er net üt of hja hienen it er wakkere drok oer, dat it al nuvere bryk rinne kin yn 'e wrald. tot de woning van mijnen buurman Lanting. Indien dit laatste nu waar is, dan kost het bij de opgegevene ruime dienstvaardigheid toch ook waarlijk eene hoogst geringe moeite, otn 's morgens ten mijnent bij de eerste bediening een' brief af te geven vermits toch het klein terrein mijner herberg oimiddelijk aan de bewuste brug grenst, w ardoor ik alsdan de door den vader of zoou bestelde brieven reeds 's ochtens omstreeks zeven ure zoude kunnen ontvangen, welke mij thaus in dm regel eerst vijf uren na de aankomst in huis worden geworpen, ofschoon ze, al komt de besteller ook het allerlaatst bij mij, zelis bij eenig oponthoud 's morgens zeer goed te ruim 9 ure in plaats v tn circa 111/.2 ure bij mij kunn n worden bezorgd, hebbende ,k verder nog nimmer het voorrecht eener extra beurl genoten , doch daarentegen wel eens opgemorkt, dat m>' soms 's morgens tevens bri ven werden bezorgd, die 's namiddags of's avonds bevorens waren aangekomen. ( f nu echter door eene ontijdige bestelling schade wordt berokkend, dat beteekent immers niets, want wat nood ! de leepe, brievengaarder weet den ontevreden patiënt tot Stilling rheumat'ek voor te schrijven en zelfs eene collecte aan te prijzen, aan welk laatste echter, gelijk bekend is , de eerzame dokter zeil nu en aan eene eerste behoefte heeft , hoe groot ook de oogen zijner schaar zijn, en hoe weinig hij zich om de zakken zijner schuldeischers bekreunt. Gelukkig heeft hij echter, tot verbetering zijner beurs nog het blijde uitzicht om onder bijleveiing van een bureaulocaal, vervolgens met het kosterschap te worden begiftigd, waarin hij, hoe zeldzaam in onze dagen! geen partij behoeft te duchten, otn de eenvoudige reden, dat hem ter zijner tijd onder her.nnering aan het : „ondank is 's werelds loon," wel zal worden beduid, dat hij met de zijnen, wegens bekende oorzaken, voor dat baantje volstiekt niet in aanmerking komt. Intusscheu is hot voor dergelijke Sinjeuren zeer noodig, dat hun nadrukke/ijk onder het oog worde gebracht, dat het publiek er niet om eenen ambtenaar is, nar de ambtenaren er om het puMiek zijn. en voorts dat het, aan onzen barbier-snijder als zoogenaamden beambte niet V'ij staat en hoogst ongepast is, met onbescboltheden te bejegeuen en door een huurling met een opgeraapt beleediüuud geschrijf te begroeten: particulieren, die in beleefden vorm hem omtrent eene soms met schade gepaarde ontijdige ontvangst van brieven eenige inlichting Verzoeken, en wijders dat ook voor ondergeschikte beambten die, gel k ook hier, hun standpuut vergetende, vrij wat minder beleefd en onbescheide er zijn dan buune superieuren , door onzen geëerbi.^digden koning bij algemeene wet dd. 26 Augustus 1^22 § no. 33 en bij latere voor verschillende takken van bestuur meer Verscherpte bepalingen, niet te vergeefs uitdrukkelijk is voor geschreven dat de beambten verplicht zijn een ieder mei wien zij in hunne functie te doen hebben, met alle bescheidenheid en spoed te behandelen, elk behulp/.aam te zijn en zoodauige inlichtingen te verStrekken als hij behoeft en een ieder zooveel doenlijk voor molest en schade te behoeden. Niemand zal overigens gewis ontkennen, dat het vooral aan geringe beambten niet betaamt, ja hoogst onbeschaamd mag worden genoemd, al is het dan ook °nder het, zoo men meent, vindingrijk aanhalen van de och! leeds ten tijde van den Apostel Paulus bekende Ktval fioatie, iemands workkring aan te tasten en eenen burger , zonder aanzien van jaren, en zonder éénigen aangevoerden grond, openlijk in een verdacht daglicht b} stellen die gelijk onder anderen schrijver dezes ten dienste van een indertijd talrijk gez'n langer dan 3/ J^ren onafgebroken geplaatst is geweest aan bet hoofd Van een voornaam procureurs-kantoor; wijders nog Vocrtdureud bijkans eene halve eeuw, tot veler voor- , Ja sei in ald minske tsjin hjar bürwyfke, „in ^tibbeltsje kin raer rölje as 't op 'e kant komt. ■4-s wy it ris neigean^, ho 't dizze 1'u by elkoarkomd "itine, den moatte wy sizze, der 't doomny ek al °P oan woe: »it het sa wêze moatten." dichte by it alderlik hüs oan 'e pündyk koft Doeke ^ lapke groun ; dêr liet er in ienfaldich, moai Rotsje bouwe en dêr het er mei syn Romkje lokkige agen sliten. Mem bleau yn hjar alde wente, dy 't jir en der hwet opknappe waerd. Hja naeni as j^nhald in bern fen hjar man's sister by hjar. Hja 'e it arbeidsjen by in oar fen seis oerjown ; dat •*etn hjar oars wol hwet liddich oan, mar der gyng ast gjiu dei foarby, dat hja net by Doeke en lijar aem. De widdou Meinsma hie de herberge oan hjar ®°an Ruerd oerdien en dy waerd er net minder op, *vent Aukje hie der wol slach fen, om mei de lju ^ to gean. 't Aldtninske naem de hüshalding fen 'aster wuer en de beide aldjes hienen in bulte oan '£°ar. Graech mochten hja yn hjar keamerke ris gidsje oer de alde tiid. kaem den alles yette foar enoar, ho bryk as 't f) 018 wol like hie. As master der yn syn ienlikheid bigoua to tinken, den sei er faek by him seis: " het sa wêze moatten!" Japik. Wintermoanne '83. K. SYTSMA. lichting, dikwerf geheel gratis, inzonderheid in de rechtspractijk, bij het waarnemen tevens van ook nog een ander beroep, werkzaam is, en die bij herhaling tot bescherming en verdediging van zoo eischende als verwerende, in rechten l etrokken partijen veelal met voor hun gewensehten nitslag is opgetreden. Wat welvoegelijks tn betamelijks is er ech er te wachten van een ondankbre. die van elders uit meewarigheid en liefdadigheid bedeeld, met zijn berooid geztn te Scharnegoutum eene schuilplaats mocht vinden ? doch later met ver guizing van brave weldoeners, vooral den toenmaligen waardigen predikant, in weerwil van diens edelmoedig hulpbetoon met smaad en groven ondank heeft beloond. Hiermede al-nu van dit ontrenoegelijk onderwerp afstappendeen [I, Mijnheer de Redacteur! voor de plaatsing van het bovenstaande bij voorbaat mijnen dank betuigende, ben ik hiermede : UEd Du.'. Dr., G 21 Maart 1884. v. d P. Mynhear de Kranteman! Lyk as jy witte, wenje ik net sa fier fen Harkema-Opeinde óf en nou haw ik yn j..n blêd, dat ik altyd moai trou léze, yet rea ris hwet foun fen de greate foarürgotig, dy't dêr op geastelik gebied sa klear to sjên is. Ommers, dêr bistiet iu lokaal of reddingsboat, der 't nou de wiere leare yn forkindige wirdt troch trije mannen, dy 't nearne net op 'e studsje wést hawwe, mar rjucht fen boppen del mei de hillige geast bijeftige binne. Hja fiele nei 't se sizze , dat it hjar ropping i-s, om h,ar ljocht for de minsken skine to litten en op to passen, dat hjar talenten net yn'e heide wei wirde of üngebrükt lizzen bljuwe. Dat scoe ek to bigreatsjen wêze, is 't net wier? Dat hja de tale Kanaans sprekke , lit him tinke , nou ? Mei hel en divel wirde de preken moai makke. Jonker Hein fen Hynstepoat wirdt ófskildere yn twa gedaenten , in wite en in sw;,rte divel. Scoetien hja de wite divel by de greaten op ierde plakke wolle en de swarte by de mindere man lyk as dat teltsje us leart fen dy mynhear, dy 't mei syn feint oer in galgefjild ried , der 't yet immen oan 'e galge bingele. »Sjoch Jan!" sei mynhear, vdy man is swart, dat is ien fen jimme folk." »Soa", sei Jan, «binne hja oars fen kleur, dy't fen mynhears soarte binne V' »Ja'', wier it anderd, »deu binne hja wyt, witt je!" Jan sei neat mear, mar in ein fierder rieden hja foariiy in rêd, der't ek in minske op deamakke wier. Dat utdroege lyk wier wyt. »Sjoch, mynhear!" sei Jan nou, »dat is ien ten mynhears soarte." Dêr koe mynhear neat tsjin ynbringe; hy hie it ommers seis sein! Mar dat is iu teltsje, sizze jy. Ei ja, dat is ek sa , mar derom koe it wol bard wêze. Der bart safolle yn'e wrald ! Dat sizze de dominys ek, dy't oer i s klaverblêrl preekers yn de reddingsboat praten hearre ; hwent noemer ien is in boer. dy't do er yet Iryfeint wier, de boerkery by lju sünder bern to D. leare scoe , mar net sa goed mei de boer oer e wei koe as mei de boerinne en tsjin syn sin healjoun krige. Noemer twa is in smid en dy kin d>s mei alle rjucht oer in barnend fjür, sa glean as de hel en sa fierder oer de hel seis prate as immen, dy 't er forstan fen het. Hy smoakt wol ris de praetstoel alhiel swart, der 't er ek al gjin kwea yos.ocht, om t syn ambacht soks ek al meibringt, tiuk ik. Noemer trije is küper fen biróp. Hy kin it tige liip biprate , dat it for him better is, preeken as fetten to meits,en , al scoe in sljuchtwei minske tinke, dat it krekt oarsom better lor him wier. Nei 't ik hear, mat er ek al tinke: „it wirk is for de domtnen." Der hawwe jy nou us trije bazen feu'e reddingsboat to Harkema-Opeinde. Dy scille dat doarp wol aerdich opknapje, tinkt jo dat ek net? As ik er hwet fen hear, dat de lju dêr frommer wirde, mynhear de kranteman ! den skrjuw ik ris wer. X. Mijnheer de Redacteur ! Veroorloof mij naar aanleiding van den brief uit Leeuwarden , voorkomende in het F. V. van Zondag j.1. eenige mededeelingen te doen, die als toelichting of aanvulling van het in dien brief vermelde kunnen dienen. De briefschrijver roemt ten zeerste den ijver, die de arbeiders in dienst der stad aan den dag leggen bij het vervoeren van aarde naar den nieuw aangelegd wordenden tuin bij de nieuwe veemarkt. Wat ik daaromtrent hoorde, kan tot bewijs strekken, dat er ouder bedoeld werkvolk zjjn , die alle krachten inspannen, ja zich half dood werken. Verbselt, U, dat men mij vertelde, dat het gebeurd is, dat een span arbeiders de touwen over de schouders lei, om zoo eene kar vol aarde weg te voeren, en dat zij zonder kar, met het touw op den loop <<ingeu, zonder te merken, dat zij niets achter zich hadden. De man, die 't mij verhaalde, meende hisruit te mogen afleid m, dat men met en kar zich ook niet inspande, doch men kan altijd wel kwaad denken. Het vermelde feit kan immers ook van overgroote haast getuigen ! In elk geval bU;ft het loffelijk van het stadsbestuur, dat het de eigen arbeiders aan werk heeft geholpen. Nu vernam ik dezer dagen echter, dat het bestuur niet altoos zoo goed om eigen ingezetenen denkt. Men zei mij n.1. dat de nieuwe gierpat, die op het aschland noodig was , zoo maar is bes eld bij een fabrikant te Delft, terwijl hier ter stede de heer Finke putten van dezelfde specie naakt, en dan vraag ik: waarom elders gezocht, wat men hier kan vinden ? Wat er in den brief uit L. in 't vorig no. van de vermeerdering der bestellers aan het Postkantoor en de toetieding van den directeur tot de Vereeniging voor Zondagsrust is gezegd, is waar; en wat verleden week als wensch werd uitgesproken, dat n.1. de bestellers nu ook wel eeus een vrijen Zondag zouden krijgen, is reeds in vervulling getreden. Ja, de brievenbestellers hebben het nu naar wensch. Van de 22 bestellers zijn er iederen Zondag twee (zegge 'J.) vrij, n.1. als ze eerst op zoo'n vrijen dag 's morgens van 6 tot 10 uur diemt hebben gedaan. Dat zij den directeur erg dankbaar zijn , is te denken en dat deze in de eerste de beste vergadering van de Ver, eniging voor Zondagsrust van het bestuur dézer Vereeniging een extra pluimpje krijgt, is te hopen. „Eere, wien eere toekomt." Nu ik toch aan het schrijven ben , nog een enkel woord over den Nieuwtoren. Of er zich al eene Commissie gevormd heeft, om eene collecte te houden, ten einde het bestuur in s aat te stellen, uit vrijwillige bijdragen een nieuwen Nieuwtoren te bouwen, weet ik niet, maar wel weet ik, dat de oude toren , nu men bezig is hem af te breken, nog eens terdege torenplicht doet, d. w. z.7 de menschen er toe brengt, om het oog naar boven te slaan. En hierm de, M. de R.! sluit ik dezen brief. Hopende, dat gij hem een plaatsje in uw blad zult waardig keuren, ïioem ik mij Uw Dw. l)r., F. Mijnheer de Redacteur! Met verbazing las ik in het F. F. van Zondag j.1. het schrijven van den h>er Amsing aan mijn adres. Die bizondere christelijke, humane toon in het stukje trof mij diep. Of is het niet duidelijk uit de verklaring, die hij bij het gedichtje van de Genestft geelt, dat hi} mij zou willen laten stikken? Immers: »uit nijd of luim of lust'' heb ik de pen nafir zijne nieening opgenomen. En zie nu eens, wat ik heb meegedeeld Ik hi b verteld, wat ik van meer dan eene zijde had gehoord, dat door leerlingen van Ds. Vethake was verklaard. Ik vroeg ophelderingen .... en zij worden mij verstrekt, maar in een vorm, die boosheid verraadt. Had de heer A. kalm en waardig g, antwoord, ik zou met zijne verklaringen genoegen hebben genomen, doch nu komt mij onwillekeurig het spreekwoord voor den geest: »Wie zich boos maakt, heeft ongelijk." Elk weet tot welke * kliek" de heer A behoort, daarom is hi| nu wel niet minder, doch zou het versje van de Genestet dan ook soms op hem toegepast kun ien worden? De heer A. zal toch ook wel ff ten, dat in een week tijds veel gedaan en veranderd kan worden. Vóór dat mijn stukje in 't F. V. werd geplaatst, wisten zeker niet velen van de portret-verkooperij, zooals de heer A. die nu beschrijft. Daar ik er geen het minste belang bij heb, hier mijn naam te noemen , teeken ik mij nogmaals: M. de R.! U£d. Dw. Dr., X. Y. DE SPROKKELAAR. In de Heraut van 1 7 Febr. beweert Dr. Kuijper, dat de ethische richting in de orthodoxe partij er langzamerhand reeds toe gekomen is, om toe te geven : lo. bat de vijf boeken van Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium niet van Mozes zijn ; dat de verhalen aangaande de schepping, znndeval. enj. latere inkleeding zijn van trad,tien, en in dien vorm, gelijk ze daar voor ons liggen , eiken waarborg missen van historische betrouwbaarheid ; dat de Mozaiscl.e we'g#ving, gelijk ze ons bewaard wierd, niet door God aan Mozes is gegeven, ook niet van Moze9 zeiven herkom- stig is , ja, dat zelfs David deze Wet nimmer gekend heeft, iiituir dat ze eerst op het laatst van de regeeriïg der koningen in vrome kringen verdicht zou zyn en vi oris onder den naam en op het gezag van Mozes, onder bvt volk zou zijn verspreid. L>e vijf eerste boeken der Heilige Schrift, die voor heel die Schrift het fundament vormen, vallen dus als fundament ganschelijk weg. Wat er in verhaald wordt, dat G'id gezegd aou hebben, is nooit door God gezegd, is noo t op Mozes' lippen geweest, en eerst eeuwen later beeft piiesterlijke vindingrijkheid al deze wetten ineengi zet, eu er va/sche'ijk in vermeld, dat ze van Jehova en Mozes herkomstig waren. Jo. Van de historische boeken , Jozua , Eichteren , Buth, Sainuel, KoniDgen en Kronieken, wordt beweerd, dat. aan bun Naamstelling wel oor.-proukelijke berichten ten grondslag liggen, maar dat deze berichten vermengd zijn met volkslegenden , en eerst in later tijd Of' kunstn a'ige wijze en met een oprettelijke tendenz om z n gewerkt en in elkaar zijn gezet; zoodat men , zonder nadere schifting, op de ons meegedeelde berichten volst ekt niet al kan gaan. Zelts Ezra en Neheinia zullen in hun tegenwoordigen vorm niet vau deze bei'ie mannen herkomstig zijn. 3o Job wordt geplaatst tussehen de Assyrische en Babylonische wegvoering. Wat daarin van Job verhaald wordt, zal nooit gebeurd, en slechts bij manier van eene godsdienstige roman verzonnen zijn. Het geheel is een verdicht verhaal in dichterlijke inkleeding Van de Psalmen eert men nog het meeste, hoewel ook hier gansche reeksen naar den tijd van de Batyloniscbe ballingschap , zoo niet naar de Maccabeeüu, worden verschoven. In Spreuken zullen, ja, ook wel enkele overgeleverde spreuken van Salomo zijn opgeteekend, maar het boek als boek eerst eeuwen na hem in het licht zijn gegjven, als vrucht van eene school, die in zijn geest gearbeid bad. Prediker is valschelijk op Salomo's naam gezet. Het Hooglied heeft in ! et minst geen heilig karakter en is eenvoudig een lied op de 1 efde tnsschen man en vrouw , een product van Oostorsche erotische poëzie. Kn ten 4o , de profetische bundel zal ja, zeer zeker voor een goed deel boeken en stukken bevatten , die metterdaad van deze profeten herkomstig zijn, maar ook hier zal toch allerlei onder verkeerden naam zijn ingeslopen. Van Jesaia's godspraken zal het geheele tweede deel, Jesaia 40—66 niet van hem, maar van veel tateren oorsprong zijn , en ook in het eerste deel een reeks hoofdstukken voorkomen, die niet in dat verband thuis booren. Van Jeremia beweert men, dat onze tekst op tal van plaatsen onjuist is, en voor den tekst van de Zeventigen moet wijken. Zacharias' godspruken worden geheel uit elkaar genomen en aan onderscheidene auteurs toegekend. Jona's geschiedenis wordt zoo goed als weggecijferd, en het geschrift op zijn naam in het kader van de historische roman geplaatst. Terwijl eindelijk Daniël , erger nog , een opzettelijk , in onwaren vorm geschreven boek zal zijn, dat zich wei als profetie voordoet, maar volstrekt geen profetie is, doch eerst later, toen de dingen die er kwansuis in geprofeteerd worden, reeds hadden plaats gehad, door een vaardig scribent zijn opgeschreven , om het volk in den waan te brengen, dat dit alles zoo precies was voorzegd." Tot zoover Dr. K. De Spr. ziet hierin het bewijs , dat, al wordt ook van orthodoxe zijde beweerd , dat de moderne partij in de flerv. Kerk spoedig zal uitsterven , er eene nieuwe moderne partij in wording is , die hoewel geneigd , om het oude geloof te handhaven, te eerlijk en te wetenschappelijk is, om de waarheid in de kritiek, dooide modernen van onzen tijd uitgeoefend, te loochenen. Niet lang zal het dan ook duren, of de orthodoxe partij deelt zich in twee helften , die elkaar sullen bestrijden , — of liever die strijd is reeds begonnen. In nij Liet fen in kristelike Stoomboatreis. Wize: Do 't pake yet feint wier en beppe yet faem. Der foer ris in stoomboat fen Grins ou by nacht, Biladen mei 'n fleurige kristlike fracht, Blijmoedich en wol, Gemiensum en gol, It hert wier fen kristlike wille hjar fol. Al wier 't yn 'e stoomboat sa tsjuster as pik, Hja wieren dêrom like goed yn hjar skik. Och, dy 't yn syn hert Mar ljocht krige het, Dy steurt him oan tiidlike tsjusternis net. En waerd der ek ljocht yn dy tsjusternis brocht, Hja hiene de tsjusternis ljeaver as 't ljocht. In kristlike gut, Dy draeide dat üt, Yn 't tsjuster to bljuwen dat waerd it bislüt. De spotfügels ha dat wer nuver bigrypt; »De katten dy waerden yn't tsjuster dêr knypt." Dy dat tftstruid bet, Dy h> t it net redt, Hwent katten, goefrjeunen! dy wieren dêr net. Né, feinten en fammen sa from en sa froed, Ek mannen op jierren forstannich en goed. En hwa 't it nou leaut Of de spot der mei drjuwt, Hja wieren mei elkoar yn 't tsjuster bitroud. Ja, 't wieren dèr allegearr' kristlike ljuw, En dy binne kristlik yn al hjar bidrjuw. Dat stiet ommers fêst, Dos lit hiar mei rêst, Oer sokken to swLjen, dat foeget üs best. Wettergea yn Peazmerlan. Q. CORRESPONDENTIE. H. te G., in 't volgend no. W. te G. zal geplaatst worden. Red. AD VERTEN TI EN. Voor twee aankomende FA")S0EN- IIIKF RlIRfiFRMNGEttiS . die de scho¬ len of eeuige andere inrichting wenschen te bezoeken , bestaat gelegenheid voor een goed KOSTHUIS , tegen zeer billijke vergoeding. Adres: Alg. Huur- en Verhuurkantoor, Tweebaksmarkt. O. KUIPERS, die ',ich houdt aanbevolen voor de beschikking van DEGELIJK DIENSTPERSONEEL voor alle standen en betrekkingen. IS. F. ï. i. IEÜLEN, BLOEMIST en ZAA DEANDEL AAli te BETTERWIRD bij DOCKUM , maakt aan zijne geachte begunstigers en hun, die het wenschen te worden, bekend, dat hij wekelijks de weekmarkten te Leeuwarden en Dockum weer gaat bezoeken, met puik beste Tuin, MoeS- en Bloemzaden. De Keapman yn Tünsied. De moaije tiid komt oan, it Foarjier is yn 't lan En bringt nij libben yn üs war'bre boerestan. Elk kakket nou syn tün en wol dy nou bisiedsje, Den kinn' de froulju skieik wer earten en beant- (sjes triedsje. Gau haww' wy nou wer slaed, radizen,woartels,preijen, Ut alde jir'pels kry vy mei de tiid wer nije. Hwet min ek siedsje wol, hwet min it ljeafste het, O, leau my, sikerwier! de groun mat tige fet. De sieden binne er wol , de keapman het se wol , Syn disk is goed forsjoen , hy het by sekken fol. Kom by de keapman den en wol by him bistelle , Al hwet hy derfen wit, wol hy Jimm' wol fortelle. To Dokkum op'e Syl is Woansdeis hy to sprekken, To Ljouwert is hy Freeds; haldt dat mar yn'e rekken! Salang 't er tiid for is, stiet hy by de alde Waech, Bihandelt Jimme goed en hy forkeapet graeeh. H. J. CRAIJE Az., Eirma H. A. K. KINGLER, de man dy't to Ljouwert yn'e Skoallestriette , no. 9, tichte by it Harmony-gebou wennet, docht alle Stëdsjers en Bütenlju lijirmei to witten, dat er syn „Photografisch ate.ier" (wirkpleats), alhiel forbouwe en optsjepje litteü het, sadat it nou ynrjuchte is nei de easken fen'e tiid. Alle dagen fen de moarns |Q oan de neimiddeis 5 tire ta is er for Jimme klear, om yn ien seconde tiid, Jitnme goedlykjend byld op in printsje to bringen. As irnmen mar sa lang stil sitte kin (en hwa scoe dat net?) den makket er in portret sa moai en fyn öfwirke as min mar winskje kin. Hynders, hounen, kil, of hwet oare soarte fen bisten ek, kin er ek like goed as huzen, tsjerken, skoallen, tünen, ensafoart yn ien sike op in printsje bringe. Salon-portretten yn alle «reatte makket er ek tige f.yn en sprekkend lykjend. Gewoane Album-portretten kostje 3 goune de toalf, greate binne fen seis djürder. Bisiikje it ris, stêdsjers en bütenlju! by : II. J. CRAIJE Az., Firma H. A. K RINGLER, to Ljouwert. Behangselpapieren, randen, be¬ hangsellinnen, bij W. DYKSTRA, te H o 1 w e r d. De Schoolmeester, in 't laatst der vorige en 't begin dezer eeuw vóór en na het VERBETERD ONDERWIJS VAN 1806 , getrokken uit Brieven, Certificaten, Aanstellingen, enz. door A. BooisëMMER. Onder bovenstaanden titel wenscht de schrijver bij voldoende inteekening een werk uit te geven , dat ongeveer 10 vel druks (160 bladzijden) zal beslaan en waarvan de prijs is bepaald op één gulden. De 15 hoofdstukken waarin het geheel verdeeld is, zijn getiteld: l. De Student-Schoolmeester in t laatst der vorige eeuw. 2. Follega. 3. Elsche, Dienstmeid, Bruid, Moeder. 4. Boer Jan. 5. Schoolmeester te Foliega. 6. Schoolmeester te Birdaard. 7. Schoolmeester te Grouw. 8. Een zeer prettige zomerdag. 9. De Franschen. 10. ISog eens solliciteereu (1816). 11. Een prettige wiuterdag. 12. Pensioen. 13. Bergum, 14. Iets over boomkwee ken. en 15. Nog eens Onderwijzer. Zij, die deze uitgave willen steunen door hunne inteekening, worden verzocht zich te wenden tot A. BOONEMMER, te Hardegarijp' OUDE BOEKEN, verkrijgbaar bij W Dijkstra te Holwerd. Schotanus, Gesch. van Fri sland, Oud en Nieuw Kerkelijk eu Weieldlijk. m. portretten 1658 in pergament f 5.00 Friesche Oudheden, Afbeeldingen van merkwaardigheden, uitgeg. door t Fr. Genootsch. voor Gesch. Oudh. en Taalk. 32 groote platen met beschrijving in nieuwen haltleeren band (f 10.oO) , . .f500 Jac. Scheltema, Geschied- en Letterkundig Mengelwerk. 6 dln. in 17 stukken. 1817 —1836. Ieder stuk heeft den omvang van een tamelijk boekdeel. Het 3e deels 2e st. bevat bijdragen in 't Friesch, o. a. »De Tesklaon (dorschwet) te Achlim," met bij behoorende stukken en belangrijke aanteekeningen van den verzamelaar. Het 4e deels 3e st.kan worden beschouwd als een afzonderlijk werk, getiteld: » Volksgebruiken der Nederlanders bij het vrijen en trouwen," enz. enz. . . f 5.00 Thet Óera-Linda-Bok, met hollandsche vertaling van Dr. J. G- Ottema : 2e dr. 1876 (f 4.00) f 1.50 J. H. Halbertsma, De Doopsgezinden en hunne herkomst benevens eenige kerkredenen. 184b. f0.90 It aade Friesche Terp. Kronyk der Gesch. der vrije Friezen met aant. en bijvoegsels van J. v. Leeuwen en afbeelding van Wiarda-State te Goutumf 1.00 Gybert Japiks , Friesche Rymlerije, m. portret, uitgegeven door E. Epkema , 1821. Woordenboek op de gedichten van G. Japiks , door E. Epkema. 1824. Tezamen 2 dikke kwarto deelen in cart. f 2.50. IJ. 0. FABER & 11 fOUDE ÏÏARLIIT GEN, verrichten alle Kassierszaken, nemen geiden a, deposito tegen de volgende rentevergoeding: Met 2 dagen vooraf opzegging .... 2 0/00 » 8 » » » . . . . 21/j®/o » 1 maand » » .... » 3 maanden » » .... 4 /o , 6 » » .... 