De stem
1V. 49. Vierde Kwartaal. Twaalfde Jaargang. Donderdag, 4 December 1802. Dl M IJL ■ A<I>0P126HTE AErEI KYPIOS (2 Cor. VI: 17). yrp.KKBT.An IN HET BELANG DER WARE GEREFORMEERDE KERK IN NEDERLAND. Dit BLAD verschijnt éénmaal ’s Weeks, des Donderdags. — Abonnementsprijs voor Amsterdam per drie maanden: ƒ*•**’*• Franco voor de overige plaatsen binnen ons Rijk / 1**®’ zonderlijke nommers 13'/2 Cents. De betaling geschiedt per kwartaal. Verkrijgbaar bij H00GKAMEK& COMP., Drukkers te Amsterdam, en bij alle Boekhandelaren in dit Kijk. In te zenden Stukken in liet belang van de Slem, moeten besteld worden op werkdagen aan den Redacteur. Prijs der Advertentiën : Van EEV tot T1EV regels ƒ1.— het zegelgeld daaronder begrepen; elke regel meer 1 Cents. Opschriften boven de Advertentiën gratis. Annonces van Boe ken 3)2 maal. Bij Abonnement lager prijs. Advertentiën, Kerk- en Schoolnieuws op werkdagen te bestellen met franco Brieven aan de Drukkers te Amsterdam. INHOUD. OVER DE WEDERGEBOORTE. — BIJBELSCHE LEEN SPREUKEN , ENZ. — DE REGENBOOG EN HET KRUIS. — MENGELINGEN , BERIGTEN , ENZ. — KERKNIEUWS. LIEFDEGIFTEN. — ADVERTENTIEN. Over de Wedergeboorte. Dit stukje behelst een vervolg op het voor gaande, onder mijnen naam, getiteld: Pi, Ajin en P. De redenen, waarom dit vervolg op het voorgaande komt, zijn, omdat ik daarin weinig over het stellige van de wedergeboorte heb geschre- j ven, en er bijkans niets over het nabij komen in voorkomt. Eerst volgt dan iets over de we- 1 dergeboorte en dan waarschuwingen en leeringen. Dat de wedergeboorte een werk is van den Hei ligen Geest, heb ik reeds geschreven, en behoeft | dus niet herhaald te worden. Maar hier met een I woord, dat sommigen de wedergeboorte eene I oorzaak noemen van het geloof, en omgekeerd I anderen het geloof de oorzaak van de wederge boorte, waarvoor ieder zijne redenen bijbrengt. Doch dit daargelaten, zoo weet, dat zij volstrekt noodzakelijk is, weshalven niemand zonder haat te ondergaan of te ondervinden het koningrijk Gods kan zien , noch ingaan, Joh. III: 3 en 5. I Dit blijkt, ten eersten uit de pas genoemde teksten , zoodat er niets, tot verder bewijs meer behoeft bijgevoegd te worden, maar nogtans zal ik er nog iets bijvoegen om een en andere reden. Ten twee den blijkt het uit de noodzakelijkheid des geloofs, ' zonder welke niemand God kan behagen, Hebr. XI: 6, en welk geloof is eene gave Gods en werk ; des Heiligen Geestes: Eph. II: 8 en 9; 2 Cor. IV: 13 en Gal. V: 22. Ten derden, uit den! aard en toestand van den mensch van nature, welke zoodanig is, dat zijn aard is, geheel ; boos, Gode vijandig, zoodanig, dat hij is een j hater Gods en van zijnen naasten, Rom. 1: 30 j en Tit. III: 3, en het bedenken des vleesches , vijandschap jegens God is, Rom. VIII: 7. Zijn' toestand is ellendig; want hij is geestelijk blind, doof, ja dood, Iland. XXVI: 18 en Eph. V: 8; Matth. XIII en Eph. II: 1, en derhalven onbekwaam tot eenig goed, en genegen tot alle kwaad. Alzoo mist hij de regte kennis, de ge loofskennis , is hij onregtvaardig en onheilig. Een kind des toorns en der vervloeking. Ten vierden, uit het zijn van eenen Verbonds-Middelaar, het tweede Verbonds-hoofd, den Heer en Zaligmaker Jezus, want gelijk alle menseben door eenen mensch, den eersten Adam, het eerste verbonds- hoofd , der verdoemenis onderworpen geworden zijn, Rom. V, en alzoo de geboorte van en uit Adam afdalende, geheel verkeerd is; alzoo worden ook door eenen, den dierbaren Heiland Jezus, 1 alle menschen, die zalig worden, tot regtvaardi- < gen en heiligen gesteld, hetzelfde kapittel. Daarom ■ zegt Eph. II: 10: «want wij zijn Gods maaksel, r 1 geschapen in Christus Jezus tot goede werken, 1 welke God voorbereid heeft, opdat wij in dezelve < zouden wandelen.” Zoo dan, hoewel degenen, 1 die zalig worden, van eeuwigeid in Christus zijn 1 uitverkoren , Eph. 1: 4, en verordineerd tot aan- < neming tot kinderen, Rom. VIII: 29 en Eph. I. Zoo ontvangen zij toch zonder de wedergeboorte < geene gemeenschap met Ilem, noch zaligheid in Hem. Want dewijl de zaligmaking eene zalig- > making is van alle zondig en droevig kwaad, en ’ toebrenging en deelachtigmaking van het hoogste • goed, zoo begint de zaligmaking met de hemel- 1 sche roeping, Rom. VIII: 30. Nadat wij nu ge- 1 zien hebben, dat zij namelijk de wedergeboorte, ! noodzakelijk is, zal ik voortvaren met te schrij- j ’ ven over haar. Het woord zelf, wijst ons | 1 op eene kundigheid of anders zaak, onder de 1 menschen bekend, welke is de geboorte, waar- | 1 door menschen eene plaats onder de levenden 1 verkrijgen en in de huisgezinnen , hetwelk geschiedt door geboren te worden. Daarvoor het woord I weder, zoo komt uit, wedergeboorte, hetwelk dus niet is eene schepping van eene andere ziel en ligchaam, maar eene verandering van de ver mogens der ziel en een ander gebruik van de. leden des ligchaams. Derhalve niet maar eene zedelijke verbetering, door aanwending en gebruik van de genademiddelen, alsof de mensch maar ziek ware, en door toediening van middelen zoude kunnen hersteld worden, gelijk een kranke door de medicijnen, maar eene instorting van nieuwe hebbelijkheden in al de vermogens der ziele, en de inplanting van een levend en onvergankelijk. zaad, 1 Petr. I: 23, zoodat de mensch der God delijke nature deelaclitig wordt, 2 Petr. I: 4. Het duistere wordt verlicht, het verstokte ver murwd, en het ongeregelde geregeld, ook worden de leden des ligchaams gesteld tot wapentuigen der geregtigheid, Rom. VI. Gelijk het nu in het natuurlijke waar is, dat er een zaad is, tyd van dragen en om geboren te worden, en er weeën voor de dadelijke geboorte voorafgaan, al zoo kan er van de wedergeboorte, geestelijk ge nomen , ook gezegd worden. Doch ik zal het beschrijven, genomen van een zaad in de aarde geworpen, welke wijze van beschrijving ik dien stiger oordeel. Ik stel dan vooruit, dat ik bedoel goede aarde en een goed zaad. Wanneer nu zoodanig zaad in zoodanige aarde gezaaid wordt, wordt het niet gezaaid, opdat het op de aarde valle, maar onder dazelve, en het doel is om er vruchten van in te zamelen. Zal dit geschieden, dan moet het nederwaarts wortelen schieten om te staan, en om als zuigers te zijn voor de steel ;n are, weshalve er eene nederwaardsche wer king moet plaats hebben, maar even zoo zeker sok eene opwaartsche, om boven de aarde te komen. In het een en ander wordt tegenstand andervonden, hoewel de aarde en het zaad er niets van weten. De wortelen moeten door de aarde naar beneden boren, en het spruitje moet loor de aarde naar boven boren, zal er vrucht van het zaad komen. Alzoo in de wedergeboorte ar moeten wortelen naar beneden schieten, de waarheid moet diep in het hart, maar vindt niet minder dan allerlei tegenstand, doch dringt in weerwil daarvan in, door al dieper ontdekking an meerder ontlediging van het eigen, en wil aok naar buiten, om als een schepsel Gods, zich ie openbaren tot Zijne eer. Maar gelijk geene geboorte plaats vindt zonder weeën, alzoo ook de wedergeboorte niet. Is het gewoonlijk het eerste, hetwelk men van een pas geboren kind hoort, namelijk schreijen, wanneer het schreijen kan, de wedergeboorte gaat ook niet zonder schreijen toe. De levendmaking geschiedt in een punt des tijds, maar de wedergeboorte in haren omvang genomen geschiedt zoo schielijk niet. En meldde ik zoo even van weeën en smarten der wedergeboorte, zoo moet onderzocht worden wanneer dezelve plaats hebben. Zeker hebben de zelve geen plaats zoolang de uitverkorenen in de zonden leven, omdat zij dan geen gevaar beseffen en van geen nood weten, maar wanneer zij tot zichzelven gekomen zijn, als de verloren zoon, Luc. XV: 17. Derhalven niet voor zij door de onmiddelijke werking des Heiligen Geestes, nieuwe hebbelijkheden hebben ontvangen, want voor en aleer zulks geschiedt, is er geene waar achtige overtuiging, en hoe zouden er dan ziele- smarten kunnen zijn? En gelijk er geene door breking zonder weeën en smarten in het natuur lijke plaats heeft, alzoo ook in dezen niet. Doch overigens laat ik na, om over de wijze te spreken. En ga nu over om eenige waarschu wingen te schrijven. Ja lezers en hoorders! waarschuwingen, want ziet! wij zijn menschen, die zoo genegen zijn, om ligt van ons zelven het goede te denken. Daarenboven, heeft en maakt de duivel ook zijne vromen; want als hij de menschen niet uitspattend godloos kan krij- gen of houden, dan is het hem aangenaam, dat zij vroom zijn, maar in een eigen kleed. Zij mogen vrij van den Heere Jezus spreken, en zeggen, dat Hij Gods Zoon en de Zaligmaker is, ter kerk gaan, wel drie malen des Zondags, voor aan zitten in de kerk, ambten in dezelve bedie nen en ten Avondmaal gaan, dit alles is hem niet tegen, maar weet gij waar hij tegen is? Tegen het licht, tegen regtvaardigheid, heiligheid 580 581 582 en waarheid. Zal dan niemand zonder wederge boorte , het Koningrijk Gods ingaan noch zien, Joh. III: 3 en 5, dan zijn waarschuwingen, voor zelf-bedriegerij volstrekt noodig. Alzoo dan de middelijke werking, hoe heer lijk de bediening ook mag zijn, den mensch niet kan wederbaren, zoo blijkt dat, wat er ook gebeurt zonder hartsveranderende genade, de mensch nogtans onwedergeboren is. Al wordt hij dan, van een versmader van de Godsdienst een kerkganger, van een vloeker een bidder op zijne wijze, van een spotter, zoo het schijnt een vriend en medgezel der vromen, ja zelfs een ver dediger van Gods Woord en de leer der kerk , en een geloovige bij zichzelven en bij vele men- schen, het deksel is te kort en het bed te smal; want hij is niet meer dan een mooije doode. Om eenige kenteekenen op te geven, zoo let op het volgende: Indien men van geene overtuiging weet, waarachtige overtuiging en niet maar bloote toestemming, dit is geen goed teeken; want de Heilige Geest overtuigt zoo wel van zonde, als Hij den Heere Jezus doet aannemen. Wanneer het zoo schielijk gaat, en men als in een oogenblik gered is, zonder worsteling, zon der angsten, want waar zijn dan de smarten der wedergeboorte? Indien men God niet als regt- vaardig en heilig heeft leeren kennen, maar al leen spreekt over barmhartigheid en genade. Wanneer men in een oogenblik groot is, vrij moedig spreekt als bevestigden in hunnen staat en van geen vallen en opstaan weet. Gaarne hoort van Evangelische bekeering, even of de wet tot de bekeering niet in aanmerking komt, zoodat het schijnt of zij door de wet niet over tuigd zijn. Want hoewel men wel mag spreken van Evangelische leiding, waardoor men dan verstaat, dat sommigen van degenen, die weder geboren worden, meer Evangelisch, zachter, lie felijker geleid worden dan wel anderen, zoo is er toch geene bekeering zonder de wet. Wanneer men altijd kan gelooven, zonder dat men practi- kaal kennis heeft, dat men zonder den Heiligen Geest, geen enkele geloofsdaad kan verrigten. Van geene banden bij tijden en oogenblikken weet, noch van licht en donker. Ook niet van een nabij en veraf leven, noch dat zij zonder den Heere Jezus niets kunnen doen. Die het al tijd voor wind en stroom hebben, terwijl het te gen wind en stroom doorgaans op moet. Die van geen strijd weten tusschen geest en vleesch. Die, hoe veel meer kennis zij verkrijgen, des te rijker en grooter worden. Elk beproeve zichzelven, lezers en hoorders; want schijn is geen zijn. Die openlijk in de zonde leven, behoeven zich niet te onderzoeken, want, die de zonde doet is een dienstknecht der zonde. Maar die eene soort van verandering ondergaan hebben, zijn zoo ligt niet te onderscheiden, en zij zelven van zich het goede oordeelende , houden zich voor wedergeboren. Ik zal daarover nu ook niet meer schrijven. Maar nog een woord, kin- ■ deren Gods I aan u, aan u armen en ellendigen ' in eigen oogen, en schatting. Gij weet, wat er 1 gebeurd is, al durven sommigen van u, niet rond uit zich zulke gelukkigen noemen. Gij weet, hoeda- 1 nig gij u zelven hebt leeren kennen, wanneer uwe 1 zielsoogen geopend waren geworden. Het was geen aangenaam gezigt. Neen, maar het was een ‘ aangenaam en wonderlijk gezigt, toen gij den I Heere Jezus leerdet kennen. Het vuil, gij vondt 1 het vooral binnen, daar zat de kwaal. O wat al 1 zuchten, weenen, kermen en klagen heeft er plaats gehad, voor gij een druppeltje troostwater ont- ' vingt. En hoe dikwerf is bet nog, kon ik dan maar innig klagen. Voor u geen nood, de Heere ’ is uw God. De Heere zegene het geschrevene ’ aan u en mij, om Zijns zelfs wil. Amen- Laiuj er ak, 3 November 1862. J. H MEIJER, v. d. m. BIJBELSCHE LEENSPREUKEN, TOT OPHELDERING DER HEILIGE SCHRIFT. (Opl. Zie NO. 29.) 13. Verklaar de Spreuk: »Wie eenen kuil graaft, zal daarin vallen,” Pred. X: 8. Wij vinden deze spreuk ook letterlijk door den wijzen koning SALOMO aangehaald in zijn spreukboek (Kap. XXVI: 27). Wij zullen ze kortelijk én letterlijk én geeste lijk toelichten. Ze is ontleend van putten, welke na gegraven te zijn, overdekt werden met boom bladeren of dergelijke ligte stof, om daarin te doen vallen, hetzij menschen in den tijd van oor log, of wild gedierte, hetwelk men daarin joeg, of bij duisternis in den nacht daarin vielen en zoo een prooi werden en gevangen raakten. Nu gebeurde het wel, dat de graver door onbedacht zaamheid of bij duisternis daar zelf inviel en alzoo zonder hulp daar niet uit konde raken; of ook wel in de scherpe ijzeren pinnen viel, welke men in den grond of bodem van den kuil of put sloeg, waarin zoodanige dan ernstig verwond raakte. Men spande ook wel netten over die kuilen, zoodat het wild daarin met een vast raakte. Zinnebeeldig heeft de wijze Prediker en ook de dichter David daarop het oog, die ook in dien zin daar menigmaal van spreekt; (Ps. VII: 16; IX: 16; XXXV: 7, 8; CXLI: 9, 10) en dan wil hij daarmede te kennen geven, dat, het zij hij het oog hebbe op de vervolging van Saul, of zijne vijanden, wanneer ze hem lagen legden of valstrikken, door leugen en lastertaal; of zelfs naar zijn leven stonden, dat de HEERE hem daarvoor genadiglijk bewaarde en beveiligde, of daaruit verloste en niet zelden de vijanden be schaamd maakte en deed vallen in diezelfde zon de, waarmede ze hem betichteden. Ja Saul, die David met het zwaard traehtte om te brengen, viel in zijn eigen zwaard. Voorbeelden uit Da- vids geschiedenis zouden dit verder genoegzaam staven en bevestigen. 14. Wat geeft de dichter daarmede te kennen: »Mij daarentegen aangaande, als zij krank wa ren, was een’ zak mijn kleed,” Ps. XXXV: 13. Het was onder de Oosterlingen het gebruik bij eenen zwaren en diepen rouw, vooral wegens het afsterven van naastbestaaaden en bloedver wanten of verlies van have en goederen, zijne kleederen te scheuren, een’ zak om zijne lende- | nen te doen, asch op het hoofd te strooijen en zoo neder te zitten. Daarvan lezen wij op on derscheidene plaatsen der II. S. Ziet onder an deren, Gen. XXXVII: 34; 2 Sam. III: 31; 1 Kon. XXI: 27; Esth. IV: 1; Job XVI: 15; Jez. XXXVII: 1; Jer. VI: 26; Klaagl. II: 10; Jona III: 6; Matth. XI: 21; enz. Zoo wilde de dichter in die aangetogene plaats in overeenstemming van Ps. LXIX: 12, daar door te kennen geven, dat, hoewel zijne vijan den kwaad voor goed vergelden, hij daarentegen over hen zoude rouwklagen en deelen in al hunne ongeneugten; opdat zij daarover beschaamd mog- ten worden, om »zoo het kwade te overwinnen door het goede;” naar de les en vermaning des Heeren, Matth. V: 44: »Hebt uwe vijanden lief, zegent ze die u vervloeken, doet wel degenen die u haten en bidt voor degenen die u geweld aandoen en vervolgen.” En des Apostels: (Rom. XII: 20) «Indien dan uw vijand hongert, zoo spijzigt hem; indien hem dorst, zoo geeft hem te dainken; want dat doende, zult gij kolen vuurs op zijn hoofd hoopen.” 15. En wat wil de HEERE daarmede zeg- , gen, als Hij Zijn oud bondvolk opwekt: «Scheurt uw hart en niet uwe kleederen,” Joel II: 13. Zijne kleederen te scheuren was eene gewoonte die van ouds door geheel het Oosten in zwang i ging; ja zelfs bij de Grieken en Romeinen, wan neer zij eene groote ontsteltenis huns gemoeds < wilden uitdrukken. l Inzonderheid deden zij dat, vooreerst: in ge val van over groote droefheid. Zoo scheurde Jakob zijne kleederen als hij den bebloeden rok van zijnen zoon Jozef zag, meenende, dat hij van het wild gedierte was verscheurd, Gen. XXXVII: 34. David scheurde zijne kleederen, als hem den dood Sauls en Jonathans werd ge boodschapt, 2 Sam. I: 11. Jefta verscheurde zijne kleederen, als zijne dochter hem te gemoet kwam; omdat hij onbedacht eene gelofte gedaan had, dat hetgeen uit zijn huis hem zoude te ge moet gaan, na het slaan der kinderen Ammons. hij had den HEERE tot een brandoffer zoude opofferen; Richt. XI: 35. Ten anderen scheurden zij hun gewaad en toonden hunnen ijver en ontsteltenis, als zij eene Godslastering hoorden. Zoo verscheurde Hiskia zijne kleederen, toen hem de Godslastering van Rabzake geboodschapt werd, Jez. XXXVII: 1. En Paulus en Barnabas, als die van Lystren hen I voor góden aanzagen en offeranden wilden toe brengen, Hand. XIV: 14. En naar de beschrij ving der Talmudisten hielden de Joodsche regters deze gewoonte in het regtsgeding over eenen Godslasteraar; hebbende de Godslastering uit den mond van den oudsten getuige gehoord, zoo ston den zij overeinde en scheurden hunne kleederen, die met weder genaaid werden. Van daar is de grondregel van ouds onder de Joden ontleend: »die eenen lasterenden Israëliet gehoord heeft, die scheurt zijn kleed.” Eindelijk, in geval van gramschap of ijver scheurden zij hunne kleederen, tot een teeken van een gescheurd hart en eene gebrokene ziel. Zoo verscheurden Jozua en Kaleb hunne kleede ren toen de verspieders van het land Kanaan het volk vreesachtig maakten, dat het ging mur mureren en een hoofd wilden opwerpen om naar Egypte weder te keeren, Num. XIV: 6. De verscheuringen der kleederen, geschiedde ge meenlijk van den hals tot de borst toe, alwaar het hart en zitplaats van de heftigste beweging is, tot een bewijs, dat het hart van droefheid geraakt en gescheurd was. De uitdrukking van den profeet, is eene Ile- breeuwsche spreekwijs, waarin hij niet alle uiter lijke teekenen van droefheid verbieden wil; maar hen indachtig maakt, dat zij er vooral eene in wendige droefheid moesten bij voegen ; zoodat de zin zij: »Scheurt uwe harten en niet alleen uwe kleederen.” Dat er ook uiterlijke droefheid vereischt werd blijkt uit vs. 12, 1G en 17. De Hebreeën geven somtijds den voorrang van het een boven het ander met zulke uitdrukkingen te kennen, welke het minst waardige geheel schijnen te verwer pen. Dus lezen wij Hoz. VI: 16: «Ik wil barm- hartigheid en geene offerandend. i. liever dan offeranden. En dus moeten wij deze woorden ook verstaan, dat zij zich voor eene geveinsde vertooning van bekeering vooral moesten wach ten en inzonderheid hun hart scheuren, d. i. zulk een gebroken en verslagen geest hebben, zulke opregte en ongeveinsde droefheid over hunne zonden, dat daaruit opregtelijk het scheuren der kleederen voortkwam. Het scheuren van het hart is eene uitdruk king met ongelijk aan dat van het hart te be snijden, Deut. X: 16. 16. Wat betuigde de dichter daarmede: «Ik wascli mijne handen in onschuld?” Ps. XXVI- G Onder de Joden was in algemeen gebruik hunne handen te wasschen eer ze hunne tepheleth of gebeden deden; en de Farrizeën wiesschen telkens hunne handen als ze van de markt kwamen of iets gemeen of onrein hadden aangeroerd, en zij aten niet vóór ze hunne handen dikmaals hadden gewassehen, houdende de inzetting der Ouden. Mark. VII: 3, 4. Maar inzonderheid lagen de priesters onder de verpligting van hunne°dienst in het Heiligdom niet aan te vangen, vóór dat zij water uit het Waschvat gegoten en daarmede hunne handen gewassehen hadden. Exod. XXIX • enz. JUeutr. XXI: 6; Hebr. IX: 10. Op dat gebruik zinspeelt David hier. Maar dewijl die uitwendige wassching de inwendige onreinheid niet wegnam, naar de uitspraak der Schrift Jer. II: 22; verg. Ilebr. X: 4, zoo betuigt hij hier’ dat hij de ^handen wiesch in |de onschuld zelve- welke hij elders noemt, «de reinheid zijner han den.” Ps. XVIII: 24. Dit betuigt ook de dich ter Azaf, Ps. LXXIII: 13. «Immers heb ik te vergeefs mijn hart gezuiverd en mijne handen in onschuld gewassehen.” Vandaar, dat het handen wasschen van Pilatus voor de schare geveinsd was, waardoor hij verklaarde onschuldig te zijn aan het bloed des Rechtvaardigen, n. F. J. C • want het was slechts uitwendig. Matth. XXVII: 24* 17. Wat geeft het te kennen, wanneer de I1EERE getuigt: «Ziet, gelijk een leeuw van de verheffing der Jordaan, zal hij opkomen te<mn de sterke woning.” Jer. XLIX: 49: 19. Wij vinden hier eene allegorische beeldspraak waarin eigenaardig gezinspeeld wordt, op dé plaats daar de leeuwen gewoon waren zich te onthouden, n. 1. in het hout en de kreupelbos- schen aan den oever der Jordaan; vanwaar ze aasden op het vee, dat daaromtrent weidde; maar wanneer die rivier op dien tijd des jaars zich verhief en zwol en buiten hare oevers trad, waar door de vlakte geheel onderliep, zoo verlieten zij dezelve en begaven zich naar de hoogten. Alzoo 583 584 585 wilde de HEERE zeggen, zoude liij de vijan- I den, die zich aan de overzijde der Jordaan be vonden, als leeuwen doen opkomen tegen zijn volk, om hen met hunne seherpe baktanden en roofgierige klaauwen als te verscheuren. Gelijk Hij ook dreigt, Kap, IV: 7. » De leeuw is op gekomen uit zijne hage en de verderver der Hei denen is opgetrokken ; hij is uitgegaan uit zijne [ plaatse om uw land te stellen in verwoesting.” 18. Wat geeft de uitdrukking te kennen van Job: » Wie bereidt de raven haren kost, als hare jongen schreeuwen, als ze dwalen omdat er geen eten is.” (Kap. XXXIX: 3.) Deze plaats moet worden in verband gebragt met Ps. CXLVII: 9. »Die het vee zijn voeder geeft; den jongen raven als ze roepen”; en dan zeggen de Natuurkundigen, dat de ouden hun nest verlaten, totdat hunne jongen zwarte plui men hebben; en in dien tusschentijd door de Voor zienigheid op eene wonderlijke wijze worden ver zorgd; n. 1. door de wormen, die uit den drek der jongen in het nest groeijen. Alzoo wil Job zeggen, verzorgt de HEERE de zijnen, op eene buitengewone wijze al is het buiten bereik van alle menschelijke hulp en langs ongeziene wegen. In de gewijde geschiedenis zien wij dit in Elia, die door raven werd gespijzigd aan de beeke Krith en hem alle morgen en avonden brood en vleesch bragten. En daarna bij eene weduwe te Zarfat onderhouden werd met een weinig meel en olie uit de kruik, gedurende den tijd van drie jaren en zes maanden. 1 Kon. XVII. Zoo lezen wjj in de ingewijde historie van eenen bisschop in Engeland, die om der waarheids wil vervolgd werd en in eenen hooiberg vlugtte, alwaar hij veertien dagen achtereen onderhouden werd, door eene kip, die alle morgen daarin een ei legde. Zoo wilde JEHOVA Job en ook de Heere CHRISTUS zijne discipelen opwekken tot geloofs vertrouwen in de donkerste wegen, om niet be zorgd te zijn voor eene bange toekomst; gelijk Hij betuigde: (Luk. XII: 24.) » Aanmerkt de ra ven, dat zij niet zaaijen, noch maaijen, welke geene spijskamer noch schuren hebben en God voedt dezelve: hoeveel gaat gij de vogelen te boven?” 19. Wat bedoelt de HEERE daarmede, wan neer Hij zegt: »Ik zal hun geven het dal Achors tot eene deur der hope en tot een runderleger.” Hoz. II: 14; en Jez. LXV: 10. Het dal Achors, wiens naam bet.: »Het dal der beroerte,” is berucht, wegens den schrikke- lijken banvloek over Achan en al zijne have en goed uitgesproken en uitgevoerd werd, daar hij wegens het verbannene uit Jericho aldaar werd doodgesteenigd met zijn kroost en alles wat hij bezat met vuur verbrand. Nu zoude de HEERE dien vloek als in eenen zegen voor Israël veran deren , en daar Saron en Achor beide zeer vrucht bare dalen waren, zoo zoude de HEERE daar zijn Volk als in eene schaapskooi en runderleger stellen, waarin ze veilig zouden grazen en wei den en beveiligd en bewaard zouden zijn, voor het roof- en wildgedierte; ja eene veilige rust plaats zonden vinden; dat is te zeggen in het dal van ootmoed en nederigheid voor den HEERE en in de klove der Steenrotse CHRISTI, die een vloek is geworden voor ons, de ware ruste, vrede en veiligheid. 20. En wat bedoelt de Heere JEZUS of lie ver, waarop heeft Hij het oog, wanner Hij zegt: »Ik zal ze van elkander scheiden, gelijk de her der de schapen van de bokkeir scheidt.” Matth. XXV: 32. Wanneer in de Oostersche landen de kudde graast in de weide, dan loopen de schapen en bokken alle onder een vermengd; maar als ze des avonds in de kooi of stalling gebragt worden, zoo moeten zij om wijze redenen van elkander worden gescheiden; gelijk een ieder nadenkende de redenen dadelijk zal bevroeden. Om dit te , doen, zoo staat de herder tusschen de stallingen I in met eene garde of roede voorzien eu de kudde gaat in de stalling een ieder in de zijne; wil er echter een of ander hetzij bok in de schaapskooi dringen, dan slaat de herder dezelve met de roede en drijft hem in zijne eigene stalling. Zoo zal ook eenmaal de Heere CHRISTUS komen op de wolken des hemels de schapen van de bokken scheiden (vs. 33) en deze aan zijne regter- en gene aan zijne linkerhand plaatsen en tot degenen zeggen, die aan zijne regterhand staan: «komt gij gezegenden mijns Vaders! beërft het Koningrijk hetwelk u bereid is, van de grond- / legging der wereld.” (vs. 34.) Maar tot degenen die ter linkerhand zijn: »gaat weg van mij, gij vervloekten in het eeuwige vuur, hetwelk den duivel en zijne engelen bereid is.” (vs. 41.) 21. Eindelijk, Kap. XI: 16 en 17: «Doch waarbij zal ik dit geslacht vergelijken ? Het is gelijk de kinderkens die op de markten zitten en hunnen gezellen toeroepen en zeggen: wij heb ben u op de fluit gespeeld en gij hebt niet ge danst; wij hebben u klaagliederen gezongen en gij hebt niet geweend,” Dit ziet op kinderen der Joden, die gezien hebbende, dat hunne Ouders en vrienden op hoog tijden en bruiloften, sommigen op de fluit speel den en anderen daarnaar dansten; dat in hunne kinderspellen nabootsten ; en insgelijks gezien heb bende op begrafenissen, dat klaagvrouwen ween den en klaagliederen zongen en anderen dat be antwoordden , ook de handeling daarvan naspeel den , verwachtende, dat hunne gezellen, dat zou den beantwoorden, die dat niet deden en daar over klaagden zij: »wij hebben u klaagliederen gezongen en gij hebt niet geweend.” De verschillende karakters van Johannes en Christus worden hier voorgesteld, door gefluit en geween. Het karakter en de bediening van Christus en zijne discipelen, bij het gefluit; waardoor ver staan wordt de troostelijke en aangename bedie ning van het Evangelie, dat een zeer vermakelijk gezang is en daarbij vergeleken kan worden, van wege de onderscheidene geluiden , de overeenstem ming en aangenaamheid, zijnde bekoorlijk en verrukkelijk; al derzelver toonen zijn genade, barm hartigheid, liefde, vrijheid, vrede, vergeving, ge- regtigheid en zaligheid. Het karakter en de bediening van Johannes wordt verbeeld door het zingen van klaagliede ren; zijne leefwijze was gestreng; hij en zijne discipelen vastten menigmaal; hij verscheen in een veracht gewaad, zijne redenen waren straf, zijne stem hard; zijne leering was de leer van bekee- ring, en hij deed zware bedreiging in gevalle van onbekeerlijkheid. In de tweede plaats, door de gezellen, voor- welke zij fluitten en klaagliederen zongen, wor den verstaan de Farizeën en Schriftgeleerden, die nimmer bewogen waren door een van beiden. Want Johannes, die was hen te streng; zij had den geen zin in zijne kleeding, noch in zijne le venswijze; ook behaagde hen zijne leer of Doop niet. Ook werden zij door zijne dienst niet be wogen of tot bekeering gebragt; zij klaagden of weenden niet, maar waren hard als een steenrots, onder alle beweeglijke redenen, welke over treu rige onderwerpen tot hen gedaan werden. Ook schepten zij geen genoegen in den vrijen omgang en gemeenzame verkeering met Christus en wil den niet vrolijk wezen of dansen op de aange- en heuchelijke tijding van genade en zaligheid welke hen aangeboden werd. Zij waren zoo wre velig en korzel van aard, dat noch Johannes noch Christus hen konden behagen. Zij waren een eigenaardig afbeeldsel van vele menschen die nergens achting voor hebben, noch voor de Wet, noch voor het Evangelie; gelijk Salomo zegt: »een wijs man met een dwaas man zich in reg- ten begevende, hetzij dat hij beroerd is of lacht, daar is geen rust.” Spr. XXIX: 9. Hetwelk de Talmudisten op deze wijze uitleggen en ophelde ren: «was ik toornig op Achaz, zegt God en gaf Ik hem over in de handen der koningen van Damaskus, hij offert en rookt hunnen góden.” 2 Chron. XXVIII: 22, 23. Was ik met Amazia en gaf ik de koningen der Edomiten in zijne han den, hij brengt 'hunne góden vandaar mede en dient dezelve.” 2 Chron. XXV: 14, De Heere J. die de beste Uitlegger is van Zijne eigene gezegdens, verklaart deze gelijke nis zelf in het volgende 18 en 19 vs. »Want Johannes is gekomen, noch etende noch drin kende en zij zeggen : hij heeft den duivel. De Zoon des menschen is gekomen, etende en drin kende en zij zeggen: ziet daar een mensch die een vraat en wijnzuiper is, een vriend van tol lenaren en zondaren.” Nu, dat geslacht is nog niet uitgestorven in , deze onze dagen. Wij laten hier wederom eenige Leenspreuken uit de H. S. ter oplossing volgen. 22. Wat wil de HEERE daarmede te kennen geven hetgeen Hij tot de mannen van Juda en Jeruzalem zegt: «Braakt u.1. een braakland en zaait niet onder de doornen,” Jer. IV: 3. 23. Wat Johannes de Dooper, wanneer hij van Christus getuigt: «Wiens wan in zijne hand is en hij zal zijne dorschvloer doorzuiveren en zijne tarw in zijne schuur te zamen brengen en zal het kaf met onuitblusschelijk vuur verbran den,” Matth. III: 12. 24. Wat Christus, als Hij tegen Zijne disci pelen zegt: » Het is ligter dat een kemel ga door het oog van eene naald, dan dat een rijke inga in het Koningrijke Gods,” (Matth. XIX; 24). 25. En wat eindelijk de apostel Paulus, (1 Cor. IX: 9) als hij de Corinthische gemeente vermaant en zegt: »Gij zult eenen dorschenden os niet muilbanden.” 26. Verklaar de allegorische beeldspraak ver vat in Openb. II: 17: «Die overwint, ik zal hem geven eenen witten keursteen en op den keursteen eenen nieuwen naam geschreven, wel ken niemand kent, dan die hem ontvangt.” 27. Los eens op, het problema van den wijs ten der koningen Salomo, begrepen in zijn tref- lijk Spreukboek: (Kap. XXII: 28) «Zet de oude palen niet terug, die uwe vaderen gemaakt hebben.” 28. Waarop heeft de profeet zinnebeeldig het oog, wanneer hij zegt: «Hij zal zitten, louterende en het zilver reinigende en Hij zal de kinderen Levie reinigen en Hij zal ze doorlouteren als goud en als zilver,” (Maleachi III: 3). W. H. VAN LEEUWEN, v. d. m. Werkendam, 22 October 1862. De regenboog en het kruis. Als de wolken ’t luchtruim scheuren, Zien w’ een pracht van sehoone kleuren In den fraaijen regenboog. Vol verrukking opgetogen, Bij die enk’le of dubb’le bogen, Heffen wij den blik omhoog. Rood, en geel, en blaauw, oranje, Schitt’ren aan der wolken franje, Groen, en paars, als ’t veldtapijt, In d’ lente met heur bloesem; O , dan klopt verheugd de boezem, Zegt: «bleef ’t eenmaal lentetijd!” Zinnebeeld van Gods verzoening Met deze aard. — Maar geen voldoening Hebt g’, o regenboog gewrocht! God eischte and’re offeranden. •— ’t Lam geslagt, droeg zond’ en schande; Heeft Zijn erfvolk vrijgekocht. Hij, de Lentezon van ’t leven, Hun ter Middelaar gegeven; ’s Vaders Eengeboren Zoon. Eenmaal aan des hemels transen, Spreidt Ge met veel held’rer glansen, Zigtbaar ook dien glans ten toon. Zevenvoudig wel in luister, Immer blijft gij voor ons duister; Gij verzoent toch niet met God. Gij verdwijnt eens, kleurgemengel! Op de roepstem van den engel: «Dooden, op!” wat heilgenot! Dan vergad’ren alle volken, Voor den Heiland op de wolken, — Die nu scharen om het kruis, En door ’s Heeren Geest gelooven, Zullen zalig zijn daarboven; Eeuwig wonen in Zijn Huis. Amsterdam, 1862. J. P. van DER MAAS Jr. Mengelingen , Berigten, enz. Op- en Uitgezócht. Wie een gereinigd geweten heeft, is ligt te vreden en vergenoegd. Gij zijt er niet heiliger om, of men u prijst, en niet slechter, of men u laakt. Wat gij zijt, dat zijt gij; en gij wordt door het zeggen van anderen niets grooter, dan gij zijt in het oog van God. Als gij wel weet, hoe het van binnen met u staat, zal het u wei nig aangaan, wat de menschen van u zeggen. De mensch ziet aan, wat voor oog en is, maar de Heer ziet het hart aan! 586 587 588 lleb uwe broeders en zusters lief om Jezus’ <1 wil, maar heb Jezus lief om Hem zelven. Al- I léén de Heere Jezus Christus mag uitsluitend r bemind worden, want Hij alleen betoont zich bo- c ven allen steeds goed en getrouw. Ja, om Hem en door Hem moeten zoowel vrienden als vijan den u dierbaar zijn, en voor dezen allen moet gij Hem bidden, dat zij Hem allen mogen leeren ' kennen en liefhebben. R Gr on. Zweden. r In Zweden , waar men sints lang klaagde over ] ontheiliging van den dag Heeren, zijn door een < koninklijk besluit, alle pleiziertreinen op Zon- en 5 feestdagen afgeschaft, zoodat ons land nu zelfs r van Zweden eene beschamende les heeft ontvan- ] gen.” O! dat Z. M. Willem III, onze geliefde ; Koning, in Nederland, ons dierbaar Vaderland, É een gelijk besluit mogt doen afkondigen. 2 Italië. In Italië gaat de uitbreiding van het Evangelie v langzaam maar zeker vooruit. In Napels is door l werklieden eene Evangelische vereeniging ge- r vormd; vooral door mevrouw Barra werkt deze t zeer gezegend op vrouwen en meisjes. Een oud g priester, die om des broods wille zelf verklaarde f niet van de mis te kunnen scheiden, bragt v zijne beide nichten tot deze vereeniging, om v als Evangelische te worden opgevoed. De beide v meisjes verbonden zich daarop met groote blijd- e schap. De bekende en ijverige Mazzarella is tot c een regeringsambt in de provincie geroepen. — e Op het eiland Elba is reeds eene derde post ter 1 Evangelieprediking gevestigd. Het jeugdige werk c wast daar zeer gezegend. Een jongeling van Rio, 1 die tot Jezus is bekeerd, gaat naar Piëmont, = om voor leeraar te studeren. — Manuël Mata- moros en José Alhama, de lieve in Spanje ver- : drukte broeders, zullen op nieuw teregt staan, want de procureur generaal van Grenada vond j hun vonnis te zacht en heeft dus geappelleerd. < i Spanje. Men leest in de Semaine religieuze: Matamoros ' en zijne vrienden ondergaan een smartelijk lijden [ in de sombere gevangenissen van Spanje; maar ; de geest die hen bezielt, wordt meer en meer 1 onder de Spaansche bevolking verbreid, en schijnt < dezelfde geestkracht te bezitten als die, welke ! wij bij deze getrouwe belijders des geloofs ont waren. — Op eene badplaats in het Zuidwesten j van Frankrijk bood onlangs een colporteur zijne , boeken te koop aan de verschillende wandelaars. 1 Hij kwam bij een vreemdeling, die bij eenige s dames zat, en deed eveneens. «Verkoopt gij den 1 heiligen Bijbel? riep deze driftig uit, hebt gij 1 hem in het Spaansch ?” — «Neen mijnheer!” was het antwoord. — »Nu, dan zal ik mij maar bij dezen houden; dien zal ik in Spanje laten zien; zij zullen met mij doen even als met Ma tamoros, doch dit doet er niet toe.” — »Kent gij de geschiedenis van Matamoros, mijnheer?” vroeg de colporteur. — »Wel zeker ken ik die,” zeide hij, »al worden bij ons de menschen ook in de gevangenis gezet, zij die de waarheid ken nen, werken toch in het verborgene, en dat weten de priesters ook wel. Zij beven er voor, dat in ons land de vrijheid van godsdienst zal worden verleend.” — De colporteur heeft te ver geefs getracht dien vriend der waarheid nog eens te ontmoeten. In alle gevalle leert dit kort ge sprek ons veel, en doet het ons eene goede hoop koesteren. — In Spanje vermenigvuldigen de geloovige belijders van den eenigen Zaligmaker op wonder volle wijze, te midden van de hardnekkigste ver volgingen. In zeer kleine gezelschappen slechts kunnen zij te zamen komen. Zonder leeraren, zonder colporteurs breidt zich hun aantal in alle steden uit, terwijl de meeste hunner voorgangers, ten getale van minsters veertig in den kerker zuchten. De getuigenis en het voorbeeld van Ma nuël Matamoros, den innig geliefden broeder, werkten zeer gezegend, en oefenden zulk een grooten invloed uit, dat men hem van de eene gevangenis naar de andere heeft overgebragt, wegens de geestelijke overwinningen, die hij op zijne ge vangenbewaarders heeft behaald. De bekeerlingen zijn bijna uitsluitend uit den geringen stand. Dit doet ons denken aan het woord van Melanchton-, De kleinen in het Koningrijk der Hemelen zijn niet ten onder te brengen. Zij zijn de reuzen der strijd. Griekenland. Een grijsaard in Konstantinopel, deed onlangs openlijk de volgende treffende verklaring: Ik heb 96 jaren geleefd, en mij toevertrouwd aan een mensch die dood is, Mahomed is dood. Ik ge loofde dat hij mijn zaligmaker en middelaar was. Nu bevind ik, dat ik geestelijk dood ben. Maar nu weet ik ook dat mijn ware Zaligmaker leeft. Ik kan de zon niet naderen van wege hare groote hitte, hoeveel te meer zou ik vernietigd worden, indien ik tot den God der heerlijkheid naderde. Mijn Zaligmaker moet dus God zijn. Dat is mijn geloof. Mahomed is dood. O Jezus! Jezus red een armen grijsaard, die tot zijn zes en negentigste jaar dood is geweest in zijne zonden. Azië. Uit sommige streken van Syrië ontvangt men verblijdende berigten van de vorderingen, welke het Evangelie aldaar maakt. Grieken en Maro nieten sluiten zich in grooten getale bij de pro- testantsche kerk aan. Er zijn dorpen die drin gend om een zendeling vragen. Het geplaagde Syrië vraagt veel gebeds, en vele gaven voor de werkzaamheden die daar aanvankelijk met zegen worden bekroond. — In China, in de nabijheid van Canton heeft een der catechiseermeesters eene belangrijke vrucht op zijn werk. De zen deling Winnes, die daar geroepen werd, vond er zulke verrassende indrukken, door de predi king van het Evangelie ontstaan, dat hij hon derd personen kon doopen, en tot eene Christe lijke gemeente kon vormen. Kerknieuws Oudega, 23 November. Heden morgeu mogten wij het verblijdend berigt na de eerste Godsdienstoefe ning uit den mond van onzen zeer geliefden Con sulent R. Ten Have hooren, dat onze beroepene Leeraar, J. Kooiker van Kielwindeweer, met volle vrijmoedigheid voor den Heere en op Zijn bevel de door ons op ZEw. uitgebragte beroeping had aan genomen. Dat de groote Koning zijner Kerk hem met een ruimen zegen des Evangelies tot ons overzende, zijn dienstwerk onder ons voorspoedig make, en wat Hij ZEw. of ons onthouden moge, Zijuen Heiligen Geest en genade niet, opdat wij Gode den lof, en de aanbidding en de dankzegging er voor mogen toe brengen, die onze begeerten heeft verhoord, Zijn gunst ons bewezen; en na het vertrek, door onzen geliefden Leeraar J. Kooikeb de ledige plaats in de gemeente spoedig moge vervuld worden; dat liefde en opregtheid ons nader te zamenbinde, en ZEw. lang als een dienstknecht van Jezus Christus onder ons moge arbeiden tot uitbreiding van Zijn Koningrijk en tot afbreuk van het rijk der duisternis; is onze wensch en bede. W. R. de Boer Lid der gemeente. Puttershoelc, 1 December 1862. — Werden wij voor drie weken verontrust doordien onze geliefde Leeraar, de WelEw. Heer P. den Boer, der gemeente bekend maakte eene roeping te hebben ontvangen van de ge meente Baarland (prov. Zeeland), gisteren mogten wij uit den mond van ZEw. het voor ons zoo verblijdend berigt ontvangen, dat ZEw. deze gemeente niet kon verlaten, en deswege voor de op hem uitgebragte roeping had bedankt. Tranen van innige blijdschap waren de tolken des harten, welke op het aangezigt van velen te zien waren, te meer toen ZEw. in het namiddaguur optrad, en zich bij vernieuwing plegtig aan de gemeente mogt verbinden, naar aanleiding van de bede: «Uw Koningrijk kome!” Dat die bede in volle kracht en nadruk in ons midden moge bevestigd worden, en er nog vele zielen aan het geweld des satans mogen ontrukt worden, en tot de omhelzing van het Koningrijk van Vorst Immanuël mogen gebragt wor den, en des Heeren erfdeel in de mogendheden des Heeren, die bede meer en meer in beoefening mogten betrachten. Omgorde de Heere ten dien einde onzen Leeraar met kracht uit de hoogte, opdat hij een gezegend werktuig mag bevonden worden, en wij nog lang, ja tot in lengte van dagen in het bezit van ZEw. mogen verkeeren, en hij tot de uitbreiding van des Heeren Koningrijk aan deze plaats mag werkzaam zijn. De Heere zij ook der roepende gemeente in Zijne gunst gedachtig, hun wijzende den man Zijns Raads, opdat zij spoedig in het bezit mogen zijn van eenen Leeraar in hun midden te hebben, die de kudde weet te weiden met wetenschap en verstand, sprekende naar het harte van dws Heeren volk, en de God spraak, Jez. XXX: 20, 21, onderhen hare vervulling hebbe. Namens den Herberaad. L. VAN DER SLUIJS, Scriba. Liefdegiften, tot het bouwen van een ruimer en geschikter Kerk gebouw aan den Uithoorn. Ontvangen, zie de Stem, N°. 48 j. 1. f 426.038 Uit Groningen, van een Gezelschap der Christ. Afg. Gem, dat al 15 jaren be staat. Gezien uit UEws. blad de Stem UEws. toestand, hebben wij te zamen geraadpleegd, om een weinig toe te brengen. Zoo zijn wij begonnen te zin gen Ps. XXVII: 7, en met liet gebed en is ons gesprek beurtelings, en ge ëindigd met Ps. CX1X: 3 en dankzeg ging: en toen gezien de uitkomst. En daar er nog anderen buiten ons gezel schap iets hebben toegegebragt, is er gezongen Ps. CIII: 9. En zoo is ons aller wensch, de Heere zegene ulieden uit Sion, en doe u liet goede Jeruzalem’s genieten. Voor UEw. f 5.— , en voor UEws. Kerk » 15.— „ Boskoop, van C. W. B. Daar het ook mij niet onbekend is gebleven, dat er bij UEws. Gem. behoefte bestaat om den Heere een Bedehuis te bouwen, zoo gevoelde ik mij gedrongen, naar luid van des Heeren Woord, Rom. XII: 13«, UEw. dit postwisseltje te zenden » 2,50 « Nieuw-Beerta, namens den Kerkeraad, door ZEw. Ds. L. Meijering, Consu lent, zijnde eene collecte voor één door UEw. te bouwen Kerkgebouw. Dat de Heere in uwe behoefte voorzie, is ons aller wensch. Een postwissel tje, groot , ... „ 2,75» » den Uithoorn, van een lid der Ge meente, als wij aan het bouwen van het Kerkgebouw gaan 5. te zamen / 451.29 Geliefden! in ’s Heeren naam zij u dank. Maakte ik in N«. 48 jl. dezes bekend: «Strijd niet weinig!" Ik mag u melden, ontvalt mij bij oogenblikken het hart, dan weder valt mij bet oog in den Heere, dat: wat blijve ik verwachten ? Heere! mijne hope is op U. A. Pz. ZWEEDIJK. Leeraar. Uithoorn, 1 December 1862. 