Praktisch volksboek; museum voor natuur, kunsten en wetenschappen, vooral in hare toepassing op het dagelijksch leven, 1870, 01-01-1870 
Sedert overoude tijden heerschen bij de Grieken eigenaardige zeden, die zoowel van goedheid als van wijsheid getuigen. Eerbied voor de vrouwen is er, in tegenstelling met liet Oosten, een kenmerkende karaktertrek. In plaats van 'naar, zooals de Turken doen, van de geboorte af in afhankelijkheid en slavernij groot te brengen, trachten de Grieken haar zooveel mogelijk een vrij en onafhankelijk leven te bezorgen, terwijl zij haar beschermen tegen willekeur en dwang. Volgens de aloude wet rekent ieder Grieksch huisvader zich verpligt, aan zijne dochters, of, zoo zijn vermogen niet verder reikt, aan ééne dier dochters een huis als huwelijksgift meê te geven, of, zoo ze niet trouwt, haar zulks als eigendom achter te laten; zoodoende behoeft het meisje, wanneer ze ongetrouwd of weduwe is, niet bang te zijn, dat ze, oud geworden, zonder dak of woning zal zijn. Bij dat huis heeft ze in den regel een kleinen tuin, waarin ze naar hartelust pooten en planten kan. Ook gebeurt het wel, dat ze zich in het ouderlijk huis verhuurt of daar eene betrekking waarneemt, die haar te drinken en te eten geeft. Heden ten dage nog verzorgt de huisvader op Mytilene zijne dochters beter dan zijne zonen, want „jongens, zegt hij, moeten voor zich zeiven zorgen. Zij kunnen de wereld ingaan en dat kunnen de meisjes niet; die moeten thuis blijven." De zorgen van den vader voor zijne dochters moeten daar alle beschrijving te boven gaan. Om haar een goed uitzet te verschaffen — wat liier als eene zaak van eer wordt beschouwd — onthoudt hij zich alle genoegens, ja, dikwijls het noodigste voor kleeding en onderhoud. Een natuurlijk, maar minder loffelijk gevolg van deze overdreven zorgvuldigheid is, dat de ouders dikwijls bang zijn dochters te krijgen; men beschouwt ze wel eens als een last, zoodat de broeder de zuster den scheldnaam „roofster" naar het hoofd pleegt te slingeren. Maar een nog treuriger gevolg van dit alles is, dat men meent voor het meisje alles gedaan te hebben, wat noodig en te doen is, wanneer men haar eene woning verschaft heeft. Het is bekend, dat het eiland Mytilene in het jaar 1867 door eene aardbeving bezocht werd, waardoor ook de hoofdstad veel heeft geleden. Naar D. Kind. DE SLAAP. Wie onzer heeft niet dikwijls bij zich zeiven de vraag opgeworpen, waartoe het slapen eigenlijk dient? Het feit, dat men zijn halven leeftijd bewusteloos in eene sluimering doorbrengt, is van zulk een ernstigen aard, dat het bij ons geene verwondering kan wekken, wanneer we hooren, dat de denkende mensch, van de oudste tijden af, hieraan zijn opmerkzaamheid heeft geschonken. Wat ons wél verwonderen kan, is het niet minder bekende feit, dat we sedert de duizende jaren, die tot op onzen tijd verloopen zijn, weinig verder zijn gekomen. De slaap, zeï nog niet lang geleden een uitstekend geleerd man, is het heilige mysterie der natuur, achter welks voorhangsel zij haar scheppen en werken voor onze oogen verbergt. Dat wil met korte woorden zeggen: wij weten niet, wat de slaap is. De meeste physiologen, voegde hij er bij, meenden het raadsel op te lossen door eene verhooging van het vormende leven, gedurende den stilstand der bewegende krachten (waarneming en willekeurige beweging) in den slaap, aan te nemen. Hij betoogt teregt, dat de meeste verrigtingen van het vormende leven — spijsvertering, afscheiding van stoffen en ademhaling — in den slaap in het geheel niet stilstaan, maar langzamer dan anders plaats grijpen. Geen wonder, dat men in het natuuronderzoek weinig verder kwam, dan tot de waarneming der uitwendige verschijnselen, en dat de slaap meer het onderwerp bleef voor de zangen der dichters, dan voor het onderzoek der physiologen. Toch schijnt dit in den laatsten tijd beter te zijn, sedert Emil Sommer eene nieuwe theorie van den slaap trachtte op te sporen, waarvan wij inderdaad kunnen zeggen, dat ze op een physiologischen grondslag rust. Maar omdat deze theorie nog zeer jong en altijd binnen enge grenzen gebleven is, rekenen wij het onzen pligt, den lezer met een en ander bekend te maken, waarvoor hij ons niet ondankbaar zal wezen. Des te meer zal dit het geval zijn, omdat zij naar onze bescheidene meening zoo duidelijk en begrijpelijk is, dat ieder we- tenschappelijk gevormd mensch de proef op de som zal kunnen nemen. Bij het vermelden van eene physiologische theorie van den slaap kan er alleen sprake zijn van de feiten, die zich in den vorm van chemische processen gedurende het slapen en het waken voordoen. Dit toch is duidelijk, dat de slaap eene bron van krachten, het waken een verbruik van krachten is. De eerste vraag, die zich dus voordoet, is deze: waar is die bron? Men kan zich geene kracht zonder stof denken, bijgevolg moet zij, wanneer zij gedurende den slaap kracht aanbrengt, ook stof aanbrengen. Wat is dat voor stof? Ziedaar de vraag, die de steller der theorie zich voorstelde. Wilde hij hierop een voldoend antwoord vinden, dan moest hij zijne toevlugt tot de longen nemen, omdat deze de regulatoren en dragers van het leven zijn. Hij kwam tot een reeds lang bekend feit, dit n.1., dat menschen en dieren betrekkelijk meer zuurstof inademen, dan zij in den vorm van koolzuur afscheiden. De hoeveelheid van dit uitgeademd koolzuur wordt in wakenden toestand grooter naarmate de arbeid en bijgevolg de stofwisseling in het ligchaam grooter is; omgekeerd vermindert zij in den slaap. Bijgevolg moet des nachts meer zuurstof ingeademd worden dan noodig is, om de langzaam plaatsgrijpende stofwisseling — want in den slaap werkt men niet — in stand te houden. Maar laten we liever met getallen spreken. Volgens de proeven, die met de ademshalingsmachine van Pe 11 e n k o f e r zijn genomen, vond men, dat van de in een etmaal ingeademde zuurstof maar '/3 gedeelte over dag en V3 gedurende den nacht werd ingeademd, terwijl van het toen gevormde koolzuur 42% gedurende den nacht, 58% gedurende den dag werd uitgeademd. Waar blijft nu de overige zuurstof en waarom blijft zij achter? Deze vraag is niet gemakkelijk te beantwoorden, want goed beantwoord, moet het bewijs worden geleverd, dat de zuurstof, die in zoo groote hoeveelheid overblijft, niet als een nuttelooze rest, maar als eene drijfkracht achterblijft, die voor zeer gewigtige levensverrigtingen noodzakelijk is. Teregt legde Sommer hierop het grootste gewigt. Bovengenoemde getallen, dacht hij, leveren ons het bewijs, dat het bloed en daarin waarschijnlijk de bloedcellen of ook de weefsels zelf, de eigenschappen moeten bezitten, om de ingeademde hoeveelheid zuurstof in groote massa vast te houden, om ze later bij den arbeid in die mate, welke de meer of minder groote inspanning vordert, weer af te scheiden. Houdt men dit in het oog, dan komt men natuurlijkerwijs van zelf op de theorie van den slaap. Volgens deze niet te weerleggen feiten kan de slaap niets anders zijn als een toestand, waarin het ligchaam zich bij gebrek aan zuurstof vertoont, als een toestand, waarin nieuwe zuurstof opgehoopt wordt, om de oude spanning van het ligchaam op nieuw in werking te doen treden. Omdat ons geheele organismus door de werkzaamheden van het dagelijksch leven arm aan zuurstof is geworden, zijn de organen van het ligchaam gedurende den slaap niet in staat, de gewone veerkracht te vertoonen. He hersenen zijn in rust of alleen in staat, om verwarde, zonderling aaneenhangende voorstellingen te onderhouden, en te vergelijken bij eene spier, die verlamd, krachteloos, onzeker, in een woord slaapdronken is. De afscheidingen van longen en nieren gaan slechts langzaam voorwaarts; de hoeveelheid van het gedurende den slaap afgescheiden vocht en van het uitgeademde koolzuur staat in verband met de minder snelwerkende bloedvormingsverrigtingen, en inet de onregelmatige en vertraagde ademhaling, in een woord, zij is even gering als het verbruik van kracht en stof. De ademhaling gaat onafgebroken door, hoewel zwakker dan over dag, en is aanhoudend bezig, om het lichaam van nieuwe zuurstof te voorzien. Slechts een klein gedeelte wordt tot vorming van warmte gebruikt, en in den vorm van koolzuur uitgeademd. Dit is trouwens zeer na- tuurlijk, want met het stof- en krachtverbruik staat de daardoor ontstane warmte in het naauwste verbaud. Bijgevolg zal de slaap zoolang duren, totdat de vereischte hoeveelheid zuurstof in het ligchaam of wel in de bloedbolletjes is binnengedrongen. Yan daar verklaart men de klagt over loomheid en zwakheid van vrouwen, die aan bleekzucht lijden en over het; geheel voor bloedarm gehouden worden. Men bedoelt hiermede, dat de bloedcellen niet in staat of in geen voldoend aantal voorhanden zijn, om de noodige hoeveelheid koolzuur op te nemen. De zuurstof onder gewone omstandigheden gedurende het waken en werken ingeademd, is niet voldoende, om de krachtige stofwisseling in stand te houden; het lichaam valt — gelijk dat van een pasgeboren kind — in slaap. Om werkelijk iets dergelijks te bereiken, d. w. z. zuurstof op te hoopcn, heeft het in wakenden toestand rust noodig. Yan daar het verkwikkelijke, dat wij gevoelen, wanneer wij ons, na het doen van eene verre wandeling, of na het verrigten van moeijelijk werk, neerzetten om te rusten. Omgekeerd hebben zulke lieden, die weinig werk verrigten, of die ziek te bed liggen, weinig slaap noodig, omdat hun toestand zoo rustig is, dat de aanwezige zuurstof over het geheel gelijk blijft, en nu en dan slechts eene kleine vermeerdering vereischt. Op zulk eene wijze meende Sominer den slaap te moeten verklaren, en het ligt voor de hand, dat zijne theorie op het eerste gezigt zeer aannemelijk is. Eene menigte van bekende feiten trachtte hij met haar in verband en overeenstemming te brengen, en het schijnt ons toe, dat zijn poging als wél gelukt mag beschouwd worden. Hij verklaart onder anderen op zeer eenvoudige wijze, waarom de eerste slaap de rustigste, diepste en meest verkwikkende is, en waarom daarentegen de morgenslaap het rijkst aan droomen en het ligtst. Wanneer men pas in slaap is gezonken, rust alle levenswerkzaamheid ; de zenuwen en de hersenen liggen roerloos. Tegen den morgen beginnen deze zich weer te bewegen, wanneer het ligchaam meer en meer zijn oude veerkracht herkrijgt en de opgezamelde hoeveelheid zuurstof voor de werkzaamheden van den dag voldoende is. Een onrustige slaap kan hierin zijne oorzaak hebben, dat de voor den dag bestemde zuurstof niet volledig is opgebruikt, en de ligchaamsverrigtingen tengevolge hiervan nog een tijdlang worden voortgezet en niet eer ophouden te werken, vóórdat het evenwigt is her- steld. Hierbij kunnen zoowel in- als uitwendige omstandigheden komen: eene al te groote hitte, eene ongeschikte ligging, die de ademhaling bemoeijelijkt, een sterk gedruisch of een slechte spijsvertering, alsmede eene vertraging in den bloedsomloop, en wat niet almeer! De droomenzeiven houdt Som mer voor zwakke hersenvibraties, die zonder zamenhang blijven, omdat de denkkracht gedurende den slaap geheel en al is weggenomen. Ook de duur van den slaap, in 't bijzonder die in de verschillende leeftijden, laten zich volgens deze theorie zeer gemakkelijk verklaren. De grootere behoefte aan slaap op jeugdigen leeftijd dan op lateren kan men aan dezelfde oorzaak toeschrijven, waaruit verklaard wordt, hoe het komt, dat jongelieden en kinderen meer eten dan menschen van leeftijd. Immers wanneer wij weten, dat de stofwisseling bij kinderen sneller plaats grijpt dan bij volwassenen, welk verschijnsel in naauw verband staat met den wasdom van het kind, begrijpen wij ook, dat dit toegeschreven moet worden aan 't betrekkelijk grooter zuurstofverbruik, waardoor de voedingstoffen omgezet worden. Het is aan geen twijfel onderhevig, zegt Sommer teregt, dat de processen van 't ontstaan cn vergaan der organen, van den opbouw van spieren, hersenen en zenuwen op chemische werkzaamheden berusten, waarbij de zuurstof, als het gewigtigst personaadje, de hoofdrol vervult, en zoodpende zorgen moet, dat de mensch, die nog aan 't groeijen is, niet alleen een grooten toevoer van vaste en vloeibare, maar ook van gasvormige voedingsstoffen — zuurstof — ontvangt en verbruikt. Ten gevolge van dit toegenomen verbruik van zuurstof gebeurt het dan ook, dat kinderen, die zeer jong zijn, na eenige uren wakens, oogenblikkelijk weêr in een slaap vallen, die zoo lang duurt, totdat het bloed op nieuw eene voldoende hoeveelheid zuurstof heeft opgenomen, om de stofwisseling en de werkzaamheid der weefsels weêr van nieuw leven te doordringen. Ziehier ongeveer de grondslagen, waarop Som me r zijne theorie van de slaap gebouwd heeft. Ik heb beproefd, ze zoo getrouw mogelijk weêr te geven, en vermeed het daarom, mijne eigene gevoelens te doen hoorei). Ik deed er niet meer bij dan noodig was, om zijne theorie op eene beknopte wijze te verklaren. Inderdaad is zij de eerste, die op een wetenschappelijke grondslag rust, en zij heeft in zooverre aanspraak op onze aandacht en hulde. Wat ons nogthans zonderling voorkomt is, dat menschen van een zenuwachtig gestel, na zeer hevige inspanningen, dikwijls te vergeefs den slaap zoeken, dien ze zoozeer noodig hebben. Marmont verhaalt van Napoleon I, die een krachtigen, werkzamen geest had en altijd ingespannen was, dat hij gewoonlijk slecht en kort pleegde te slapen. Maar de theorie schijnt uitdrukkelijk voor waar te verklaren, dat de verbruikte zuurstof even goed in den slaap als in een toestand van wakende rust aangevuld kan worden. Op den duur zou een ligchaam dit niet kunnen uithouden en zeker te gronde gaan? Over het waarom? laat de theorie ons in het onzekere, en eveneens over het dagen lang doorslapen, welk verschijnsel we dikwijls bij hevige zenuwkoortsen waarnemen. Ook vertelt zij ons niet, hoe het komt, dat zelfs gezonden, na groote inspanningen, zooals Napoleon onder anderen na den bij Asperen verloren slag, zes en dertig uur en soms langer achtereen kunnen slapen. Kan het gebeuren, dat de zuurstof op zeker tijdstip tot op het laatste atoom toe verbruikt is, en is een zoo lange slaap een noodzakelijk vereischte, om de uitgeputte krachtbron weer te vullen? Hoe moet men het verder verklaren, dat oververmoeide menschen in den slaap voortmarcheren, zooals dat met den Pruissen het geval was, die, voor Ligny geslagen, naar Waterloo optrokken? Het is bekend, dat geheele rotten dezer krijgslieden werktuigelijk in den slaap voorwaarts gingen. Is de slaapdronkenheid in staat, om den toestand der rust te vervangen? Of, hoe komt het, dat iemand, die zeer slaapdronken is, en bijgevolg in hooge mate slaap noodig heeft en als het ware, over zijne eigene beenen struikelt, door plotselingen schrik ten volle wakker wordt, en, wat meer is, tot vermoeijende inspanningen in staat is, wat voorzeker met de Pruissen op het slagveld het geval was, en ook tegenwoordig nog dikwijls bij brand voorkomt? Mag men aannemen, dat alle zuurstof niet is verbruikt, of dat zij zich bij dergelijke gelegenheden in die deelen des ligchaams ophoopt, die er op het oogenblik het meest behoefte aan hebben? Zulke vragen wachten nog altijd op een antwoord. Met regt heeft S o m m e r den zoo^enaamden winterslaap der dieren van deze theorie uitgesloten. Deze toch rust alleen op warmteverhoudingen en kan naar verkiezing afgebroken of opgewekt worden, zooals men dat bij marmotten dikwijls beproefd heeft. Hetzelfde heb ik bij schildpadden waargenomen. Ook de door verdoovende middelen opgewekte en zeer op slaap gelijkende toestand, die hiermee in niet het minste of geringste verband staat, is zeer juist van de theorie uitgesloten. Eene onweerlegbare waarheid vertelt S o m m e r ons, wanneer hij zegt, dat men den slaap wel voor den broeder des doods mag houden, maar dat men niet vergeten moet, dat laatstgenoemde optreedt, wanneer het bloed de geschiktheid heeft verloren, om zuurstof op te slorpen, terwijl de slaap zich vertoont, wanneer het ligchaam zich in den voor 't opnemen van zuurstof meest geschikten toestand bevindt. Hoe meer het bloed deze eigenschap verliest, zoo meer zien wij de krachten van den mensch afnemen, tot eindelijk de dood daar is. Naar K a r 1 M ü 11 e r. BIT DEN DOOD VAN HET PRAKTISCH VOLKSBOEK. Zoo gaat ge dan, mijn Praktisch Volksboek, dood, Zoo geeft het volk, dat in uw lentedagen Op vleuglen zijner gunst u heeft gedragen, U onmeêdoogend thans den laatsten stoot! Zoo tuimelt ge eensklaps uit uw wolkenwagen En vindt uw grafplaats in denzelfden sloot, Waar, na een dobbren op de luchtzeegolven, Elk tijdschrift vroeg of spade wordt bedolven! Mijn dierbaar Boek, wat hebt ge toch misdaan, Zoodat het volk, in woesten toorn ontstoken, Door tijdschriftmoord zich vreeslijk heeft gewroken En u den weg van alle vleesch doet gaan? Gij stamelt, en met oogen, half gebroken, Ziet ge angstig rond; ik meen u te verstaan: „Men liet mij naakt, en zonder prentjes loopen, En niemand wou zoo'n schaamte deerne koopen." „De krans verdween, dien volksgunst eens mij vlocht, Mijn abonnés beroofden zich van 't leven, En op hun lijk moet ik, rampzaalge, sneven: Dit blad behelst mijn laatsten ademtogt. Men heeft juist daar den doodsteek mij gegeven, Waar wetenschap voor mij een schuilplaats zocht, 'k Bleef, als een trouwe dienaar, harer waardig, En mij te dooden — neen, dnt is niet aardig!" Wees kalm, mijn Boek, vergun uw Redacteur Aan uwen dood een stillen traan te wijden, Verveel slechts bij uw grievend overlijden Uw lezers niet door klagelijk gezeur; Voor lente en herfst bestaan gezette tijden En 't winterlandschap heeft geen zomerkleur ; Gelijk het jaar zien we ook het leven wijken, Het leven troont tot aan zijn dood op lijken. Vaarwel, mijn Boek, gij hebt de vaan ontplooid Der magt, die kennis heet. Moogt ge ook verdwijnen Van 't aardsch tooneel, uw licht kent geen verkwijnen, En 't zaad, door u in vruchtbren grond gestrooid, Ontkiemt en groeit en zal als plant verschijnen, Want schoon w ij sterven — onze daden nooit. Wij treuren niet, want wat er ook moog sneven, Uit de asch des doods ontspruit een eedier leven. • 23 Oct. 1870. De Redacteur. met het oog op het afgrijselijk klimaat, waaronder zij leven, zeer gemakkelijk laat begrijpen. De Aleoeten hebben welligt geen anderen oorsprong dan de stammen , van welke hier sprake is, maar op eene meer regtstreeksche wijze aan den invloed der Russen onderworpen, hebben zij bijna beschaafde gewoonten aangenomen. Dikwijls door zendelingen bezocht, hebben zij zich, ten minste in schijn, tot de Grieksche godsdienst bekeerd. Zij spreken het Russisch; velen onder hen kunnen zelfs lezen en schrijven. Men heeft op deze eilanden een zeer groot aantal Kreolen, die van Europeesche vaders en inlandsche moeders zijn geboren. Deze Kreolen behouden van hun wilden oorsprong eene kenbare neiging tot het omzwervende leven en den lediggang. Zij staan echter boven de inboorlingen van zuiver bloed. Zij zijn bedrijvig, bij gelegenheid goede zeelieden, en houden zich gaarne bezig met de veeteelt. Men maakt er ondergeschikte koloniale ambtenaren van; men vertrouwt hun de lagere rangen bij het leger en de marine toe. Aan zich zeiven overgelaten, geven zij zich over aan dronkenschap en aan hunne barbaarsche natuurdriften; door eene strenge tucht in toom gehouden, gedragen zij zich goed. Men kan in hen de kiemen van een tusschenras ontdekken, dat later in staat zal zijn, de rijkdommen van het land tot eigen voordeel aan te wenden. Waarin bestaan deze rijkdommen? Is zulk een land in staat, iets anders voort te brengen, dan wat de jaarlijksche uitvoer der Russen uitmaakte? De maatschappij, aan welke de Keizerlijke regering het privilegie had afgestaan, om handel in deze streken te drijven, trok haar voornaamste voordeel van den verkoop van pelterijen en walvischbaarden. Zij had nooit goede zaken gedaan en hield zich alleen staande met behulp der ondersteuningen, die haar door de Russische regering waren toegestaan. Zij had op dit onmetelijk terrein 15 of 20 kantoren opgerigt, waarvan Sitka, Kodiak, St. Michaël, nabij den mond van de Youkon, en Analaska de voornaamste waren. Niet tevreden met de vangst te koopen, die men haar gaarne aanbragt, nam zij ook inboorlingen in dienst, voorzag ze van wapenen en krijgsvoorraad en rigtte ze af voor de jagt, onder het bestuur van een harer officieren. De kuststreek leverde zeehonden in overvloed, maar de huid van dit dier heeft slechts geringe waarde. In het binnenland geven de zilvervos en de zwarte vos de meest gezochte pelterijen. Bij ongeluk zijn deze dieren zeer zeldzaam en verdwijnen meer en meer uit de streken, die deze jagers bezoeken. Het land was voorheen zóó bevolkt met deze kostbare dieren, dat de Compagnie van de Hudsonsbaai op de plaats, waar de Youkon en de Porcopine zamenvloeijen, een fort had gebouwd, zonder den naijver der Russen op te wekken. Deze pelterijen komen bijna niet in Europa, ofschoon eene dergelijke handelswaar eene lange reis kan verduren; de handel verzendt ze bij voorkeur naar China, van waar men thee in ruiling invoert. De Russische compagnie hield zich ook met de vischvangst bezig. Gedroogde visch is de hoofdzakelijke voeding der inlanders, die daarmede zelfs hunne honden gedurende den winter voeden. Kabeljaauw vertoont er zich, evenals bij Terre-Neuve, in aanzienlijke scholen. Men ontmoet walvisschen in de wateren der Aleoetische eilanden, ofschoon de zeelieden ze bij voorkeur aan gene zijde van de Behringstraat zoeken. De zalm is er in zulk een overvloed, dat men na een storm eene ontzaggelijke menigte op het strand ziet geworpen, waar zij verrot zonder dat iemand er voordeel van trekt. Het ijs zelf, dat zeker het overvloedigste voortbrengsel van het land is, was bovendien een voorwerp van handel geworden. Men voerde het sedert eenige jaren voor de inwoners van San-Francisco uit. Het eiland Kodiak was in staat, met deze zonderlinge koopwaar de Californiërs te voorzien, voor wie het ijs een van de benoodigdheden des levens is geworden. Men verwacht zonder twijfel niet, dat de landbouw onder eene zoo hooge breedte een schitterenden oogst zal afwerpen. Aardappelen, sommige peulvruchten, een weinig gerst — zietdaar alles, wat de aarde in staat is voort te brengen. Het komt niet daarvan, dat het al te koud zou zijn; maar de zon vertoeft zoo weinig tijds boven den horizon, dat de planten gedurende den al te korten zomertijd geene genoegzame warmte kunnen opnemen om rijp te worden. De buitengewone vochtigheid der lucht begunstigt evenwel de ontwikkeling van den plantengroei. Ook zijn de bosschen zeer schoon. De pijnboom en de ceder bedekken de bergen en dalen tot aan de vlakte der zee. De ontelbare insnijdingen der kust bieden aan de schepen schuilplaatsen aan, waar het laden zonder gevaar kan plaats hebben. Uit dit oogpunt is het nieuwe territoor eene aanwinst van wezenlijke waarde; want Californië is van timmerhout slecht voorzien, en de naburige provinciën van de Oregon en Washington, hoewel beter van bosch voorzien, zijn, bij gebrek van natuurlijke havens, moeijelijk over zee te naderen. Het schijnt, dat er in Eussisch Amerika eene bron van winsten bestaat, nog veel voordeeliger dan de vischvangst, de handel in pelterijen of de exploitatie der bosschen, de delving namelijk van minerale zelfstandigheden. De Behring-straat, waarde beide vaste landen van Azië en Amerika zeer nabij tot elkander naderen, schijnt de knoop geweest te zijn van eene groote geologische bodem-verheffing. Daar eindigt aan eene zijde de lange bergketen, die van het zuiden tot het noorden geheel Amerika doorloopt; aan de andere zijde eene niet minder belangrijke, hoewel voor een gedeelte onderzeesche bergketen, die langs Australië gaat en zich in den archipel van Japan, in de Kurilische eilanden en in Kamtschatka boven de wateren vertoont. Het is volstrekt niet bevreemdend, dat de nieuwe bezittingen der Yereenigde Staten even rijk in ertsen zijn, als de landen, die wij zoo even noemden. Men zal er goudbevattende terreinen vinden, evenals in Californië en Britsch Columbia. Men weet, dat er koper en ijzer is, want men heeft daarvan de bewijzen in de handen der inboorlingen gevonden; maar wat bij den tegenwoordigen toestand der menschelijke nijverheid eene nog veel kostbaarder ontdekking zou zijn, men hoopt er steenkool in overvloed te vinden. Aan steenkool is heden aan het bekken der Stille Zuidzee het meest gebrek. Deze brandstof, die de stoombooten zoowel in China als aan de kusten van Californië gebruiken, wordt uit het andere halfrond langs Kaap Hoorn of Kaap de Goede Hoop aangevoerd. Men heeft slechts zeer onbepaalde vermoedens over hetgeen Russisch Amerika in dit opzigt zou kunnen leveren, omdat de Maatschappij, die het vruchtgebruik van dit land had, zich altijd met eene oppervlakkige navorsching heeft tevreden gesteld. Intusschen heeft men op verschillende punten, met name in de baai van Kenaï, reeds aders van steenkool blootgelegd. De brandstof, daar gevonden, is zelfs gebleken beter te zijn dan die, welke men uit de mijnen van Vancouver trekt, die bij gebrek aan betere lagen gedurende deze laatste jaren het voorwerp geweest zijn van eene bedrijvige exploitatie. Pelterijen, visschen, ijs, ertsen, timmerhout—zietdaar genoeg om kolonisten aan te trekken en een belangrijken handel te voeren. Al deze voortbrengselen, die aan Californië ontbreken, zijn niet meer dan acht of tien dagen afstands van de reede van San-Francisco. De Amerikanen zullen zich met den ijver, dien zij in elk nieuw land aan den dag leggen, op Russisch Amerika werpen. Men kan er staat op maken, dat zij niets van de natuurlijke rijkdommen van den bodem verloren zullen laten gaan. Ongetwijfeld zullen zij in het eerst, volgens hunne gewoonte, tot losbandigheid toe, misbruik maken van de vrijheid van handelen, die de regering der Unie hun op dit ter naauwernood onderzocht terrein zal laten. De Russische compagnie exploiteerde, zooals men zegt, als een goed huisvader; zij beval aan de pelsjagers om de wijfjes en de jongen te sparen en de rassen niet uit te roeijen. De vrije jagers zullen daarentegen alles dooden, wat den loop van hun geweer voorbij gaat. De Indianen zullen de blanken navolgen in dezen verdelgingsoorlog , die misschien in weinige jaren het oudste bedrijf van dit land zal verwoesten; maar ter zelfder tijd zullen andere bedrijven ontstaan; de landverhuizers zullen in groot aantal toestroomen, steden zullen als uit den grond verrijzen. Als men in aanmerking neemt, dat de Russen, na een tachtigjarig bezit, van daar gaan bijkans zonder er inwoners achter te laten en zonder zelfs het binnenland te kennen, zal men mogen verwachten, dat de vrijwillige en onafhankelijke kolonisatie, zooals de Amerikanen der Vereenigde Staten ze aanleggen, veel magtiger is dan de vreesachtige onderneming van eene geprivilegiëerde maatschappij. Wij hebben echter de aanhechting van Russisch Amerika niet alleen te beschouwen met opzigt tot de voordeelen van handel en nijverheid, die de burgers der Unie daarvan zullen weten te trekken. Deze daad van aanhechting verbergt ook een politiek denkbeeld, dat men dan eerst zal verstaan, als men den staat der verschillende provinciën, die het Amerikaansche vaste land ten noorden begrenzen, zal hebben nagegaan. III. Er bestaan thans slechts twee natiën nevens elkander aan de grenzen van Noord-Amerika. Men zou bijna kunnen zeggen, dat daar drie verschillende magten bestaan, omdat de Compagnie van de Hudsonsbaai, hoewel ze slechts eene eenvoudige associatie van private kapitalen is, een onafhankelijk bestaan bezit onder de be- scherming van de kroon van Engeland. Wij hebben boven gezegd, hoedanig de oorsprong van de Compagnie van de Hudsonsbaai is geweest en hoe de dienaren van deze avontuurlijke Compagnie van post tot post tot aan het Rotsgebergte zijn voortgegaan, waar zij met de Russische jagers in aanraking kwamen. De actionarissen, erfgenamen van prins Eupert en zijne deelgenooten, hebben zonder hindernis gedurende langen tijd de privilegiën behouden, die een charter van Karei II hun had toegestaan. Gedurende den geheelen loop der 18de eeuw hebben zij dividenden van 70 en 80 procent onder elkander verdeeld. Niemand dacht er aan, hen van hunne bezittingen te berooven. De landverhuizers, die nieuwe gronden zochten om ze te koloniseeren, waren in dit tijdvak verlegen wat te kiezen. In 't algemeen gaven zij er echter de voorkeur aan, zich in de nabijheid van den Atlantischen oceaan te vestigen, om zich niet van gematigde breedten te verwijderen. Het noordwesten, door geen streng klimaat gekweld, had den naam van ontoegankelijk en ongeschikt voor bebouwing te zijn. Terzelfder tijd (1763) kwamen de koloniën, die de Franschen in Canada aan de oevers van de rivier St. Laurens gesticht hadden, door het traktaat van Parijs in het bezit der Engelschen. Ofschoon de Canadasche kolonisten vooral landbouwers waren, zoo bevonden zich ook in dit gewest werkzame en ondernemende handelaars, bij wie de voorspoed der pelsjagers naijver opwekte. Toen werd de Compagnie van het noordwesten opgerigt, om den pelterijhandel met de Indianen te drijven. De stichters van deze nieuwe maatschappij, gedreven door de allesvermogende drijfveer van het persoonlijk belang, worstelden met volharding tegen hunne mededingers, Zij drongen verder door dan men gewoon was te gaan, trokken over het Kotsgebergte en vertoonden zich aan de kust van de Zuidzee, in de destijds weinig bekende districten, die later de Oregon en Britsch Columbia geworden zijn. De onderzoekers, aan wie zij de moeijelijke taak toevertrouwden om nieuwe jagtterreinen te ontdekken, lieten zich noch door de woeste en onvruchtbare bergtoppen, die tusschen den 11 Oden en 12 Os ten graad lengte de bergkom van het Amerikaansche vasteland vormen, noch door de ijsvelden van de noordpoolstreken terughouden. Één van hen, sir Alexander Mackenzie, volgde den loop van eene rivier tot aan den Noordelijken oceaan; een ander, de heer Fraser, doorkruiste het bekken van de rivier, waar langen tijd daarna de beroemde goudvelden van Caribou. zooveel avonturiers heen lokten. Bij ongeluk wendden de mededingende Compagniën niet al hunne bedrijvigheid aan tot den ruilhandel met de inboorlingen en tot aardrijkskundige navorschingen. De mededinging nam somtijds een minder vreedzaam karakter aan. De Indianen, door de twee strijdende maatschappijen opgezet, trokken daarvan voordeel met al bet vuur hunner oorlogzuchtige gewoonten en met al de wreedheid van hun wild karakter. Het was onmogelijk, aan dezen beklagelijken naijver langs wettigen weg een einde te maken, omdat de alleenhandel, dien de eerste maatschappij, de Compagnie van de Hudsonsbaai, verkregen had , betwistbaar was, daar hij door den koning van Engeland bij octrooi was toegestaan, zonder dat het parlement dit had bevestigd. Het oorspronkelijke, zeer onbestemde charter van de Compagnie van de Hudsonsbaai gaf bovendien aanleiding tot verschillende verklaringen. Nooit waren de grenzen van deze concessie duidelijk aangewezen , wat zich zeer wel begrijpen laat, omdat de gift, door de kroon aan prins Rupert geschonken, eene groote, nog niet onderzochte oppervlakte omvatte. Eindelijk smolten de beide Compagniën zamen, om eene langere mededinging te vermijden, die zoo wel de eene als de andere bedierf. In dezen staat stelden zij zich voor bet Britsche parlement, dat hun het bezit in vollen eigendom verzekerde van al de districten, die door de in de Hudsonsbaai uitstroomende rivieren werden besproeid, en hun ter zelfder tijd voor éénentwintig jaren het vruchtgebruik afstond van de terreinen, tusscben de toppen van het Rotsgebergte en den Stillen oceaan gelegen. Bij gelegenheid van eene vernieuwing van deze concessie in 1848 voegde het parlement er het eiland Yancouver bij, onder voorwaarde dat de Compagnie den toegang voor landverhuizers gemakkelijk zou maken. De zeevaarders, die de kusten van de Zuidzee bezocht hadden, kwamen daarin overeen, dat dit eiland rijk was in natuurlijke voortbrengsels, en dat het geen gebrek had aan landen, voor landbouw of veeteelt geschikt, maar men zeide ook, dat het door wilde dieren geplaagd en door vijandelijke stammen bewoond was, en het was te ver van Europa verwijderd, dan dat de kolonisten zich daarheen uit eigene beweging zouden begeven. De Compagnie verbond zich, voor dezen het terrein schoon te maken en hen door billijke vergoedingen aan te lokken. Men zag toen het zonderlinge schouwspel, dat eene finantiële maatschappij de meesteres was van een veel grooter terrein dan tegenwoordig zelfs de Amerikaansche Unie is. Ten zuiden begrensd door den 4 9 sten graad noorderbreedte krachtens een tractaat met de Vereenigde Staten, ten noorden zich zonder erkende grenzen uitstrekkende tot aan de bevroren noordpoolgewesten, besloegen de bezittingen van de Compagnie der Hudsonsbaai van het oosten naar het westen 60 lengtegraden. In hare hoedanigheid van handels-onderneming hield zij zich niet streng binnen hare politieke grenzen beperkt; zij had ook kantoren in Russisch Amerika en in Labrador, landhoeven en veekudden aan de oevers van de rivier Columbia en in de onbeheerde streken van de Oregon. Zij regeerde overigens met eene vaderlijke hand. De Indianen op hare terreinen waren gelukkig; hare veldontdekkers of pelsjagers leidden te midden der groote bosschen een leven, naar het schijnt, vol aanlokselen; meer dan eenmaal zijn zij, zoo als men weet, zeer geschikte romanhelden geworden. De zaken gingen goed. Indien de Compagnie bij geval in verzoeking kwam, eene landbouwende kolonie te stichten, zooals lord Selkirk zulks deed aan de oevers van de Koode rivier, en dergelijke proef al niet gelukte, de dividenden van de actiehouders bleven desniettemin op een verwonderlijk hoogen prijs. Men moet zich evenwel geene te hooge voorstelling maken aangaande de waarde van de onmetelijke domeinen der Compagnie. De oostelijke districten liggen verspreid midden in een verward net van meren en rivieren; die van het westen vormen eene ophooping van gebergten; in het noorden heerscht eene uiterst strenge temperatuur. Er is dus slechts eene smalle streek in de nabijheid der grenzen werkelijk bewoonbaar; en dan deelt die streek nog in meerdere of mindere mate in de drooge en onvruchtbare natuur, die men meer zuidelijk aantreft in den geheelen gordel, die tusschen de Missouri en het Rotsgebergte is begrepen. De kolonisten, die in de schoone valleijen van de St. Laurens- en de Ottawa-rivier of aan de oevers van de Minnesota en het Bovenmeer gevestigd waren, werden slechts weinig aangetrokken door het uitzigt op een gestreng klimaat en op zeer weinig vruchtgevende landen; er waren nog genoeg goede landen in het zuiden onbezet! Wat de landen betreft, die aan de kuststreek van de Zuidzee gelegen waren, zij lagen te ver van Europa verwijderd, dan dat zij veel landverhuizers zouden aantrekken. Des- niettemin had de Compagnie, sedert het jaar 1843, twee kantoren op het eiland Vancouver gevestigd, het eene aan het noordelijke uiteinde, het andere in het zuiden op de plaats, die thans door de stad Victoria wordt ingenomen. Nadat zij van het Britsche parlement het privilegie had verkregen, om zich op dit eiland te vestigen , liet zij er eenige landverhuizers komen; maar zij wilde er geene kolonisten van Californië toelaten, die er zich met volle bereidwilligheid heen begaven. Alsof zij gevreesd had, dat het land haar mogt ontsnappen , als het meer aanzien kreeg, volgde zij de zelfzuchtige politiek , die altijd aan de bezitters van een monopolie eigen is. Er was wel een commissaris van de regering belast om toezigt te houden op de uitvoering van het tractaat der concessie; maar hij was ter zelfder tijd de voornaamste handels-agent der kolonie. De Engelsche regering, die niets liever wilde dan zich door een onafhankelijken persoon te laten vertegenwoordigen, had geene vrije keus gehad voor deze benoeming. Het is in Engeland aangenomen, dat elke kolonie voor zich zelve moet zorgen; doch deze kolonie had nog een te gering budget om het tractement van eenen aanzienlijken ambtenaar te betalen. Eene onverwachte gebeurtenis veranderde den staat der zaken, de ontdekking namelijk van goud in de vallei der Fraser-rivier. Sedert lang had zich het gerucht verbreid, dat er goudhoudende streken in dit gedeelte van het Rotsgebergte waren. De Indianen bragten somtijds kleine stukjes aan, die zij zeer goedkoop aan de ambtenaren van de Compagnie verkochten; maar deze begunstigde der- gelijke nasporingen niet. In 1857 overschreed een kleine troep Canadasche mijnwerkers de Amerikaansche grenzen en ging de oevers van de rivieren Thomson en Bonaparte opnemen. Zoodra men wist, dat zij goed geslaagd waren, stroomde de menigte naar deze nieuwe goudvelden. De mijnen van de Sacramento hadden alle avonturiers van Noord-Amerika naar het verre westen heen gelokt; die van de Caribou trokken op hunne beurt plotselijk een stroom van omzwervers en woelgeesten aan, die zich, zoo als het toeval zulks medebragt, op een der districten wierpen, die de Compagnie van de Hudsonsbaai het meest had verwaarloosd. Deze streek was bijna woest gebleven, ofschoon er bewonderenswaardige havens, vruchtbare landen, groote bosschen, alle bestanddeelen van rijkdom, die een mensch maar kan begeeren , aanwezig waren, met een klimaat, dat in zeer vele opzigten aan dat van Engeland doet denken. Zoodra men wist, dat het kostbaarste van alle metalen er in overvloed voorhanden was, stroomde de bevolking van alle zijden toe. Het waren niet alleen goudzoekers, maar ook industriëlen van allerlei bedrijf; want men was niet meer in het begin van de goudwinning, toen ieder krachtvol persoon, als hij naar de goudvelden ging, geen ander doel had, dan den grond om te woelen en uit te wasschen. Men had door de ondervinding van hetgeen in Californië gebeurd was geleerd , dat er evenveel voordeel en minder vermoeijenis aan verbonden was, als men zich als koopman in levensmiddelen of ondernemer van transporten vestigde. De stad Victoria en hare mededingster, Nieuw-Westminster, op het vasteland, aan den mond van de Eraser, ontwikkelden zich met verwonderlijke snelheid. De Engelsche regering ontnam deze provinciën weder aan de Compagnie van de Hudsons-baai, wier onbekwaamheid om ze te besturen openbaar was geworden. Een weinig later vereenigde zij ze tot eene enkele kolonie, Britsch Columbia, en bezorgd om zich eene vaste stelling aan de noordelijke Stille Zuidzee te verzekeren, stichtte zij in de prachtige baai van Esquimalt, in de nabijheid van Yictoria, een arsenaal, hospitalen en den zetel van de zeemagt, die in deze wateren kruist. Britsch Columbia is eene jeugdige kolonie, wier toekomst schitterender is, dan haar tegenwoordige toestand. Men telt er ongeveer 15 000 kolonisten van blank ras, zonder te spreken van een zeer afwisselend en waarschijnlijk aanzienlijker getal van mijnwerkers zon- der vast verblijf, Amerikanen en Chineezen, die komen of weder vertrekken, al naar dat de goudhoudende terreinen geacht worden rijker of armer te worden. Het land levert behalve het goud, waaraan het zijn toenemenden voorspoed heeft te danken, ook steenkool, die naar Californië wordt verzonden, en zeer schoon timmerhout, dat naar China wordt uitgevoerd. De grond toont zich bij uitnemendheid geschikt voor den bouw van granen. De handel in pelterijen wordt niet verwaarloosd. De haven van Victoria, die op de kust van Amerika van Kaap Hoorn tot aan de Behring-straat de eenige is, waar de schepen van alle landen van alle in- en uitgaande regten zijn vrijgesteld, is ook een van de best beschutte in de noordelijke Zuidzee en verkrijgt van jaar tot jaar meer belangrijkheid. De inwoners van deze stad zijn overtuigd, dat zij later de stapelplaats zal worden van de Europesche waren, die voor het noordelijke gedeelte van het vaste land bestemd zijn, en de natuurlijke uitvoerplaats der voortbrengselen, welke deze zelfde streek naar China zoowel als naar Zuid-Amerika zal verzenden; maar zij willen nog meer. Zij hebben reeds op de kaart den ijzeren weg getrokken, dien alle koloniën der wereld in hare toekomst-droomen te gemoet zien. Gelijk de burgers der Unie, die den eersten trans-continentalen spoorweg tusschen de Zuidzee en de vallei van de Missouri voltooid hebben, denken ook de kolonisten van Britsch Columbia een weg van snelle gemeenschap te openen tusschen de golf van Georgië en het fort Garry, dwars door de onmetelijke steppen en de ontzaggelijke berggevaarten, die deze twee uiterste punten scheiden. "Van het fort Garry tot aan de Canadasche koloniën aan het Bovenmeer, of wel tot de federale steden van Minnesota, zijn er niet meer dan 400 of 500 kilometers, die de Amerikaansche pionniers weldra zullen hebben doorgewerkt. Ongelukkig voor de inwoners van Britsch Columbia, laten de menschen, die in de zaak geen belang hebben, zich moeijelijk overtuigen, dat deze spoorweg spoedig tot stand zal komen. Zij brengen er tegen in, dat het tusschenliggend land bijna onbevolkt is, dat het ten minste slechts aan wilde stammen toebehoort, en dat de plaatselijke gesteldheid van het land ernstige hindernissen aanbiedt. Engeland gevoelt zich in het uitsluitend genot van zijne Amerikaansche bezittingen zoo zeer bedreigd door den ondernemenden geest van de pionniers der Unie en den voorwaarts dringenden gang van hunne kolonisatiën, dat het zijn best doet, een naauwen politieken band te knoopen tusschen de verschillende koloniën, die zich van den eenen Oceaan tot den anderen onder zijne bescherming ontwikkelen. Ieder weel, dat de belangrijkste van deze provinciën zich sedert twee jaren vereenigd hebben tot een bond, die den titel heeft aangenomen van Dominion of Canada, en die zich zeker even vrij regeert als eene republiek, onder de leiding van een gouverneur-generaal , die door de koningin van Engeland wordt benoemd. Dit Dominion bevat nog slechts het eigenlijk gezegde Canada, Nieuw-Schotland en Nieuw-Brunswijk; Terre Neuve en Labrador zijn er aan toe om er in opgenomen te worden. Thans zijn zelfs de territoren van de Compagnie van de Hudsonsbaai op het punt om daarbij ingelijfd te worden. De Compagnie heeft sedert twee eeuwen van de opbrengst van hare jagt geleefd; doch het tijdstip nadert, waarin de kolonist niet meer de jagt en het herdersbedrijf zal dulden , omdat het een zoowel als het ander slechts een mager voordeel trekt van de onmetelijke terreinen, die daardoor bezet worden. Tn de oogen der Amerikaansche pionniers is elk veld, dat onbebouwd ligt, en elk bosch, dat noch planken noch balken levert, verloren goed. Dat een eigenaar een land, hetwelk geschikt is om met granen bebouwd te worden, aan de wilde beesten overlaat, is een verlies zoo wel voor den staat als voor het individu. Daar de Compagnie met der daad bedreigd wordt door eene onteigening zonder vergoeding door ongeduldige kolonisten , heeft zij een gunstig oor geleend aan de voorstellen van schikking, die haar het Engelsche ministerie heeft gedaan. Men biedt haar aan, afstand te doen van hare tegenwoordige territoriale regten, tegen vergoeding van eene aanzienlijke geldelijke schadeloosstelling. Zij zou bovendien een twintigste deel behouden van de landen, geschikt voor bebouwing, en de vrijheid om den handel in pelterijen voort te zetten, zonder aan eenige belasting onderworpen te zijn. Het is waarschijnlijk, dat deze billijke schikking zoowel door het Canadasche parlement, als door de actiehouders der Compagnie zal worden aangenomen. Zal deze nabijzijnde of ten minste waarschijnlijke vereeniging der Engelsche provinciën elke botsing tusschen de onderdanen van Groot-Brittanje en de burgers der Unie voorkomen? Wij zullen, wat dit onderwerp betreft, niet spreken van toevallige oorzaken van misverstand, die tusschen de twee volken dreigen te ontstaan, hetzij dat de Engelschen zich beklagen over het onthaal, aan de ontevreden Terlanders bereid, hetzij de Amerikanen tegen hunne Euro- peesche neven een wrok behouden wegens de verwoestingen, door de kapers van het zuiden gedurende den opstand aangerigt. Dat zijn toevallige gebeurtenissen van internationale politiek, waaraan geene beschaafde natie kan ontsnappen. Wij willen ons bepalen tot het woeste land. Wij willen alleen den langzamen, meer regelmatigen en volhardenden invloed nagaan, dien de beide volken, elk van zijne zijde, uitoefenen op de vele terreinen, die hen scheiden en die zij geroepen zijn te koloniseeren. Men moet niet uit het oog verliezen, dat de kolonisatie in Amerika handelt met eene kracht, een geweld, een drang, waarvan de geschiedenis van Europa geen enkel voorbeeld aanbiedt. Meestal zijn de landen, die men daar elkander betwist, voor als nog niets anders dan eene onbebouwde oppervlakte; maar binnen tien of twintig jaren zullen er staten zijn. Bovendien bestaat er tusschen de middelen van kolonisatie, die de Amerikanen aanwenden, en die, waarvan de Engelschen gebruik maken, een karakteristiek onderscheid. De Amerikaan koloniseert als vrij man. Hij vestigt zich daar, waar hij het voegzaam acht, ontgint de mijnen of bebouwt den grond, zonder daartoe van iemand de toestemming te vragen. Hij verjaagt de inboorlingen met geweerschoten, zonder zich te bekommeren over oudere regten, die zij kunnen hebben. Komen de Amerikanen in grooten getale op eene en de zelfde plaats —• wat men vooral op de goudvelden ziet — dan improviseeren zij eene kleine maatschappij, die geen anderen regel heeft dan de beknopte regtspleging van de Lynchwet. Zij schijnen geheel aan zich zeiven overgelaten te zijn, en toch denkt de bondgenootschappelijke regering reeds aan hen. Deze vergeet niet, dat elke stad, die gesticht wordt, een rijkdom te meer voor de Unie is. Zij laat gaarne aan de stichters van eene nieuwe kolonie de zorg over, om er de politie in te rigten of met de Indianen te vechten; maar zij haast zich om ze door wegen van gemeenschap en door de postinrigting aan het geheele ligchaam te verbinden. Zij denkt aan de behoeften van de eeredienst en van het onderwijs en voorziet daarin, als het zijn moet, door de hulpmiddelen van de schatkist van den staat. Voordat de trans-continentale spoorweg geopend was, kostte het vervoer der postpaketten tusschen de Missouri en de Zuidzee aan de Unie verbazende sommen. Deze onkosten zijn niet onvruchtbaar; zij begunstigen de beweging der kolonisten naar nieuwe koloniën, en zoo zijn de Amerikaansche pionniers van stad tot stad, dwars door ontzaggelijke ruimten, in weerwil van de natuurlijke hinderpalen en de vijandelijkheid der ingeboren stammen, met reuzenschreden voortgegaan van den At. lantischen Oceaan tot aan de Stille-Zuidzee. Hoewel met evenveel ijver en drift, handelt de Engelschman echter niet geheel op den zelfden trant. Zoo er nog na een of twee eeuwen Indianen overblijven, en zij gezorgd hebben, de overleveringen van hunne geschiedenis te bewaren, zullen zij zich als de gelukkigste dagen het tijdvak herinneren, waarin de overleden Compagnie van de Hudsonsbaai de meesteres van hun land was. Ten zuiden van de grenslijn tusschen Engeland en de Vereenigde Staten roeit men de inboorlingen zonder genade uit; ten noorden hebben de beide rassen in vrede geleefd. Aan de eene zijde geeft elke ontmoeting aanleiding tot een bloedigen strijd; aan de andere zijde van Labrador tot aan het Vancouver-eiland is de blanke man altijd welkom in den wigwam van den Indiaan. Onbekwaam zich te schikken naar vaste woonplaatsen, gewoon de bebouwing van den grond als eenen gemeenen arbeid te beschouwen, werd de wilde van NoordAmerika door de Europeanen gebruikt voor den eenigen arbeid, die met zijn gevoel van waardigheid vereenigbaar was: hij jaagde. De inboorlingen van het halve vasteland waren er toe gekomen om zich tot de kantoren van de Compagnie te wenden, ten einde zich te voorzien van de voorwerpen, noodzakelijk voor hun bestaan, van wapenen en kleeding; ook betoonden zij haar gaarne hun bijstand en hulp. Zoo was het niet meer, toen de Engelschen landbouwende koloniën wilden stichten. Zij moesten zich toen van den grond meester maker maken en de Indianen doen verhuizen. Over 't algemeen handelt de Engelsche kolonist in deze omstandigheid met al den schijn van wettelijkheid, dien hij bij geene gelegenheid veronachtzaamt. Minder brutaal dan de Amerikaan, die gewelddadig de inboorlingen van hunne bezitting berooft, treedt hij met hen in onderhandeling; hij teekent een tractaat van aankoop in goeden vorm en geeft eenige kleine koopwaren van middelmatige waarde in ruiling van het terrein, dat hij zich toeeigent. De handeling is eerlijk; echter de verkooper ontevreden. De stam , die voor een bepaalden prijs zijne eigendomsregten heeft afgestaan, zonder zich naauwkeurige rekenschap te geven van het gewigt der handeling, die hij verrigt, blijft in aan- M. N. K. EN W. X. 2de SERIE. 4 raking met de Europeanen. Hij staat hun bij hunne werken bij en neemt er somtijds deel aan ; dronkenschap , losbandigheid , nieuwe ziekten maaijen hem weg. Hij gaat welligt minder spoedig, maatniet minder 'ïeker te gronde, dan die, welke door de Amerikaansche handelwijze met gewelddadige hand zijn verdreven. Hij blijft intusschen een hinderpaal voor kolonisten van het blanke ras. Deze erlangen overigens ook niet van hun geboorteland den steun, dien elke nieuwe kolonie in de Yereenigde Staten van de regering van Washington verkrijgt. Zij hebben willen weggaan en zich in verre landen vestigen; men laat ze groeijen, zich op hun gemak ontwikkelen, maar zonder hun hulp of ondersteuning te verleenen. De moeijelijkheid van eene kolonisatie, die onder zulke omstandigheden wordt tot stand gebragt, wordt nog grooter, als zij plaats heeft in eene ver verwijderde provincie, zoo als Britsch Columbia, waar de arme landverhuizers uit gebrek aan middelen zich ter naauwernood kunnen heen begeven. 