Maandrozen ter eere van het H. Hart van Jezus en ter verbreiding van het Apostolaat des Gebeds, 1882, 1882 
Veel had zij reeds geleden, maar nimmer nog had zij de hand des lleeren bespeurd die haar ondersteunde. Thans had zij het gevoel van geheel door God te zijn verlaten. Dan volgden de afschuwelijkste inblazingen van den duivel. liet was alsof al de macht van den geest des kwaads werd aangewend om haar te folteren. Twee volle jaren duurde deze storm bijna onafgebroken voort. Nooit stemde zij toe in eenige bekoring, maar vreeselijk was haar lijden. Niet ééne gedachte aan Gods liefde of goedheid vermocht haar te troosten; de vrees alleen voor een strengen Rechter hield haar staande in den strijd; een strijd waarin zij alleen stond, daar zij niemand vond om haar te steunen. Toen zond haar meesteres haar eens voor huiselijke zaken naar Ploörmel. Terstond ging zij haar ouden zielsbestuurder spreken; en diens eerste woorden gaven haar zulk een kalmte, dat zij hem met tranen in ’t oog de vergunning vroeg hier te mogen blijven. De heilige priester echter, die bijzonder over haar door God scheen ingelicht, weigerde zulks. »Ga terug zeide hij en zonder vrees. Wat er gebeure, Hij zal u niet verlaten. De strijd is nog niet geëindigd, maar de overwinning blijft ten laatste toch aan u.” Armelle gehoorzaamde zonder aarzelen, De strijd duurde voort, en eens het was of de booze Eeesl zijn laatste kracht vergaard had geheel vervoerd van angst liep zij weg uit het huis, en huilen op een eenzame wei wierp zij zich neer en barstte los in snikken. «Ellendig schepsel dat ik ben! moest ik dan daartoe verzinken. Mijn God, neem mij toch weg van de wereld, want anders, ik gevoel hel, zal ik U nog beleedigen door groote zonde !” «Wanneer gij Mij ver verwijderd denkt, ben Ik dikwijls het dichtst bij U.” Armelle ondervond het. Want gelijk vroeger nog eens, zoo was ook nu in een oogwenk alle angst verdwenen om plaats te maken voor een overmaat van hemelsche blijdschap, gelijk zij het zelf heeft gezegd, zonder te kunnen verklaren, hoe of waarvan het gebeurde. Twee volle uren bleef zij daar, en stortte heel haar hart uit voor God, met al zijn verlangens, zijn vreugde, zijn dankbaarheid. Een paar dagen later kwam in het Jesuieten-College van Vannes een Pater, dien Armelle gevoelde, dat God 10l haar nieuwen Biechtvader bestemd had. Zelden had deze zooveel ervaring in ’t geestelijk leven met zoo groote nederigheid vereenigd gezien, liet kon dan ook niet anders of zij ging met snelle schreden vooruit op het pad der volmaaktheid. Intusschen zond hare meesteres haar wegens haar toenemende ziekelijkheid bij eene brave vrouw in de stad, waar zij gemakkelijker en met beter zorg kon verpleegd worden. Na acht maanden kon zij weer terug naar buiten om haar werk te hervatten, maar de volgende drie, vier jaar, herhaalden zich die aanvallen gedurig, wat haar gestel merkelijk verzwakte. Toen bezorgde haar Biechtvader haar eene plaats als werkzuster, voor een proeftijd, in een naburig klooster van Ursulinen, tot groote spijt van hare meesteres zoowel als van dezer echtgenoot, die haar gaarne bij zich hadden behouden. In het klooster was zij weldra geheel hersteld. Daarbij had hare zedige nederigheid, hare stipte gehoorzaamheid haar spoedig aller liefde gewonnen : en toch na een anderhalf jaar had Armelle een tegenzin in dit vreedzaam gelukkig leven. Het scheen, dat hare ziel in lijden alleen rust kon vinden. Doch toen zij in haar dienst terug wilde gaan, wilden noch de Religieusen, noch haar Biechtvader daarvan iets hooren. Men stelde haar daarom voor, binnen het slot te komen, ter bewaking der meisjes die in het klooster hare opvoeding ontvingen. Alleen uit erkentelijkheid voor dit blijk van vertrouwen kon Armelle niet weigeren, het ten minste te beproeven. Maai- de liefde der menschen, die voor haar een last en hinderpaal was, gewerd haar nu meer dan ooit Ie voren. De zusters waren volkomen gerust over de kinderen, als Armelle bij hen was, en verborgen haar ook geenszins hare toegenegenheid. De meisjes verdrongen zich om haar, met duizende kinderlijke blijken van gehechtheid ; zelfs de onwilligsten van karakter werden gewonnen door haar zachte hartelijke wijze van doen. Dit alles kon Armelle doen begrijpen, dat zij hier niet op hare plaats was, niet op het verborgen, stille pad, waar langs God haar ten hemel wilde voeren. Zij verzette zich tegen zulke gedachten; zij trachtte hare twijfelingen te vergeten door te denken, dat zij in een religieus huis beter voor hare volmaaktheid kon zorgen, dan elders : te vergeefs. Toen maakte God haar zijn wil bekend op onverwachte, gevoelige wijze. (Wordt vervolgd.) KORTE VERKLARING DER APOSTOLISCHE GELOOFSBELIJDENIS. ( Vervolg.) § 2. Den Vader almaciitig, Schepper van hemel en aarde. God schiep de wereld tot zijn eigene verheerlijking, en tevens tot welzijn van het schepsel; Hij schiep die, niet wijl Hij ze noodig had, maar wijl Hij oneindig goed als Hij is, ook andere wezens van zijne goederen wilde mededeelen. God, het volmaaktste Wezen zijnde, is ook bezorgd voor de wereld, die Hij geschapen heeft; Hij wil het geluk van allen. God verdoemt niemand; de goddelooze legt zelf, door dat hij zondigt, de kiem des verderfs in zich. In de wereld is er wel veel lijden en veel kwaad. Het lijden moeten en kunnen wij voor ons eeuwig welzijn gebruiken. Ons lijden schijnt ons zoo groot toe, wijl wij zoo klein zijn; van den hemel uitgezien is het klein.— Het kwaad komt niet van God; maar God laat het daarom toe, wijl Hij ook uit het kwade het goede weet te trekken. Hoe moeilijker het is, bij de overmacht en de menigte van boozen, volgens zijn geweten en de voorschriften van den godsdienst te leven, des te meer wordt God door de deugd dier weinigen verheerlijkt. Maar er zijn toch ook meer deugdzame lieden dan het wel den schijn heeft; de deugd bemint de verborgenheid, terwijl het kwaad van zich doet spreken. God had den mensch een hoogeren stand en een grooter gelul< toegedacht, dan hem volgens zijne natuur toc- kwam; dat was de toestand van het paradijs en de genade van het kindschap van God. Hij had echter dit geschenk zijner liefde afhankelijk gemaakt van de trouw van het eerste menschenpaar; de eerste menschen werden aan eene beproeving onderworpen, geheel naar hun toenmaligen toestand berekend. Door een onnaspeurlijk besluit der Goddelijke wijsheid, gold de stamvader, met betrekking tot deze beproeving, als hoofd van het geheele geslacht. Adam bezweek voor de beproeving, en door zijne zonde ging de heiiigmakende genade voor hem en en voor geheel het nageslacht verloren. Alle menschen komen ter wereld bezoedeld in Gods oogen, wijl door medeplichtigheid der menschelijke natuur die genade ontbreekt, welke zij overeenkomstig Gods inzichten zouden gehad hebben. Dit is de erfzonde. Niet slechts Christus, ook Maria was steeds vrij van de erfzonde; zij was onbevlekt ontvangen, d. i. hare ziel was reeds van af het eerste oogenhlik van haar bestaan met de heiiigmakende genade versierd, terwijl wij dit Goddelijk genadegeschenk eerst in het Heilig Boops' t verkrijgen. Kinderen, die zonder doopsel sterven, geraken zeker niet tot de bovennatuurlijke aanschouwing van God. Men behoeft echter daarom nog niet (met Luther, Zwingli) aan te nemen, dat zij verdoemd gaan; ook voor hen is het bestaan een geluk en zij verheugen zich eeuwig over hunnen Schepper. God heefl ook eene onzichtbare wereld geschapen, namelijk ontelbare geesten, engelen genaamd. Met zekerheid weten wij dit uit de 11. Schrift; maar ook het verstand vindt het passend, dat het trapsgewijze opklimmen van de volmaaktheden der schepselen, hetwelk wij in de zichtbare wereld waarnemen, ook in het rijk des geestcs zijne voortzetting vinde. Wij kunnen ons wel is waar geene engelen »voorstellen”, wie echter het bestaan wil loochenen van alles wat hij zich niet kan voorstellen, die moet eerst het bestaan van zijn eigen verstand loochenen. De engelen, die God trouw bleven, hebben ons lief en helpen ons; de booze engelen daarentegen dragen ons haat en nijd toe, en spannen strikken om ons tot zonde te vervoeren en in het verderf te storten. Wie voor deze werkzaamheid des duivels in de wereld eene bevestiging zoekt, die zie slechts naar de bovenmenschelijke, of beter gezegd naar de onmenschelijke boosheid, die in de wereld voorhanden is. (Wordt vervolgd.) EEF{ NIEUWE PAREL A/N DE KpN VAN JESUS’ HART. Hoe zal ik het ander* noemen, het nu onlangs verschenen boek van den Z. Eerw. Z. Gel. Heer L. Leroy, doctor in de wijsbegeerte en godgeleerdheid, professor aan het groot Seminarie van Luik? Voor de meeste lezers onzer Maandrozen is wel is waar die schat niet toegankelijk, zooals de titel leert: nT)e SS. Corde Jesu ejusque cultu tractatus philosophicus, historicus, dogmaticus et asceticus”; doch zullen allen zich niet verheugen, als zij het feit vernemen, dat nu voor hunne herders en zielzorgers een nieuwe goudmijn geopend is, waaruit zij alles kunnen putten, wat zij dienen te weten, om ook aan anderen van dien rijkdom mede te deelen ? En de Priesters ? Zij hebben nu wat zij lang verlangd hebben: eene volledige theologische verhandeling over het H. Hart van Jesus, en wel te gelijk eene philosophische, geschiedkundige, dogmatische en ascetische verhandeling. Eene verhandeling, zóó rijk aan stof, dat moeijelijk Maandrozen 1882. 36 te zeggen is, wat daar nog bijgeToegd zou kunnen worden; zóó duidelijk geschreven, dat een ieder er het zijne van medeneemt; zóó grondig bewerkt, dat niet weinigen, die soms een ander gevoelen nopens eenige punten verdedigd hebben, er eerbiedig tegen zullen opzien. Wat behelst dan dit heerlijk boek ? In het eerste Hoofdstuk, phsysiologische en philosophisehe grondbeginselen aangaande het menschelijk hart, en in ’t bijzonder aangaande Jesus’ Hart. Duidelijker: wat is het hart? en wat is bijgevolg het H. Hart van Jesus? Maar hoeveel rijkdom bij de ontwikkeling, hoeveel scherpzinnigheid bij de navorsching. Ons, laat ons het maar aanstonds zeggen, ons heeft het goed gedaan te bevinden, dat de zoogenaamde bewijsgronden Tan den E. 11. Riche (die met eenige nieuweren alles aan de hersens wil schenken, om het hart van alles te berooven) deels door der Scholastieken redeneering, deels door de overeenkomst, met P. Ramières tegenwerpingen, geheel zijn omvergestooten. ’t Is hier de plaats niet daar verder over uit te weiden; doch naar ons inzien heeft de Eerw. Heer Leroy aan het hart met regt teruggeschonken, wat men daaraan, ten minste ligtzinnig, ontrooTen durfde. Is dit punt door de Kerk niet beslist en is die beslissing voor de devotie tot Jesus’ Hart ook niet noodig, hoeveel heerlijker komt toch de glorie van dat godmenschelijk Hart uit, als men aan hel hart toekent, al wat daaraan werkelijk schijnt toe te komen. Doch men leze zelf, en oordeele. Het tweede Hoofdstuk behandelt, „de geschiedenis van den oorsprong der eeredienst van Jesus’ Hart, en hare wondervolle ontwikkeling en verbreiding in de Katholieke Kerk.” Hier wordt onder Teel aangewezen, wat de devotie tot Jesus’ Hart vóór de Z. Margareta geweest en wat zij door haar toedoen, als een wonderbaar werktuig van Gods wijsheid, goedheid en almagt geworden is. Ook de bijzonderheden zijn niet vergeten, b. v. de van ’t feest van ’t H. Hart, en hetgeen de Paters der Sociëteit van Jesus hebben bijgedragen om de devotie allerwege te verbreiden. Hierbij hoort de strijd tegen de Jansenisten en de altoos krachtiger wordende getuigenissen der H. Kerk. Welke eeredienst en op wat wijze die door de H. Kerk aan Jesus’ Hart wordt aangeboden leert het derde Hoofdstuk, terwijl het vindt nog meer in ’t bijzonder de leering en de praxis der 11. Kerk, de bijzondere ecredienst van Jesus’ Hart aangaande, voorstelt en uitlegt. Doch wie kan in ’t kort den rijken inhoud van zulk een boek mededcelen ? Het bevat alles, zegt de Recensent in de Maas- en Roerbode, wat de priester zoo al dient te weten aangaande deze hoogstheilige devotie. ,De titel belooft veel, zegt de E. P. Ramière, in den Messager, en wij vreezen niet te zeggen, dat hij geenszins bedriegt. Al de wijsgeerige, physiologische, theologische en ascetische vraagpunten zijn er in voorgesteld en opgelost met eene vastheid van leering, geheel gelijk aan de helderheid der methode en de nauwkeurigheid in den stijl,’’ Deze Eerw. Recensent wil dan ook later op dit ,/Schoone boek” terugkomen. Bat kunnen wij beter doen, dan zijn voorbeeld volgen, na nu reeds terstond aan alle geestelijken die het H. Hart en zijn devotie nader willen leeren kennen, dit heerlijk boekwerk allerhartelijkst en allerdringendst te hebben aanbevolen. Daartoe diene b. v. dize bekentenis: dat wij zelven sedert jareu een aantal bladzijden gevuld hebben met aanteekeniDgen over dezelfde stoffen, die in dit boek behandeld worden, en dat wij nu, na inzage van dit langgewenschte werk, er nog slechts weinig van noodig hebben. De warme aanbeveling van het boek, door Z. D. Hgw. Mgr. den Bisschop van Luik, aan al zijne priesters gedaan, zal nog meer vermogen. Wij voor ons uiten nog slechts ééuen wensch, dat namelijk de geleerde en godvruchtige schrijver ook nog het plan moge ten uitvoer brengen, wat hij in zijn hart draagt, dat is: ook voor alle geloovigen in de moedertaal een zoo degelijk boek te schrijven, dat als een tweede parel aan de kroon van Jesus' Hart moge schitteren. ZEGENINGEN JESDS' HyU|T. 1. Men schrijft ons uit B. ,Bij de toezending onzer maandelijksche intenties hebben ivij het genoegen UEw. nog eenige dankbetuigingen daarbij te zenden : nl. I°. Eene jonge juffrouw, heeft eindelijk door de bescherming Tan het H. Hart haar doel 36* bereikt; zij is, ondanks vele en buitengewone moeijelijkheden, tot het Religieuze leven geraakt. Zeker, had zij wel regt tot vertrouwen. Zij is toch sedert haar eerste H. Communie getromv aan de genade gebleven, ofschoon zij te midden van vele gevaren verkeerde. Haar vertrouwen vond echter een overgroot loon, en wel daardoor vooral, dat zij alles van het goddelijk Hart verwachtte. Thans, 23 jaren oud, geniet zij de rust, welke zij zoolang van het H. Hart afgebeden had. 2. Een andere reden tot dankbaarheid gaf ons eene tweede jonge dochter, die insgelijks door de hulp van het Godd. Hart is gered, en aan de magt van een woedenden protestantschen vader is ontkomen. Ten derde, is een groot zielsgevaar afgewend voor eene brave dochter, door eene vurige aanbeveling aan het H. Hart, Eindelijk heeft er eene toenadering plaats gehad van twee in vijandschap levende personen, waarbij wederom het godd. Hart is tusschen beide gekomen. 3. Geve het godd. Hart, dat het vergund zij meermalen onze dankbetuigingen te mogen herhalen tot zijne eer en meerdere glorie, zoowel als tot aanmoediging in ’t vertrouwen der Hem toegewijde zielen 4. Uit V. verzoekt men : dankbetuiging voor de bekeering van een dronkaard en voor eene geestelijke gunst. Uit B. voor verschillende verkregen gunsten. Uit Curacoa, hetzelfde, en insgelijks uit Maastricht. Uit E. 13 dankbetuigingen (door O. L. Vr. v. Bijstand.) Eindelijk nog uit M. voor den goeden afloop eener groote reis. Uit B. (Holl.) schrijft men er bij : „Met het oog op het dikwerf in de Maandrozen gelezcne nopens de zegeningen van Jesus’ Hart, namen ook wij onze toevlugt tot die altoos vloeijende Genadebron. Eiken eersten vrijdag der maand naderen dan ook minstens twee van ons gezin ter H. Tafel, in ’t bijzonder om den bijstand aftesmeeken voor één onzer kinderen, dat lijdt, en voor hetwelk reeds veel is gebeden. Daar wjj reeds een deel der gevraagde gunst bekomen hebben, durf ik ons voor de rest aanbevelen aan de leden van ons H. Verbond. 5. Uit K. 23 Oct. Euim een jaar geleden verzocht ik UEw. onder de intenties van ’t Apostolaat des gebeds eene gunst te vragen voor een vader en twee zonen, die sedert vele jaren hunne godsdienstpligten geheel verwaarloosden. Tot mijn groot genoegen kan ik nu melden, dat de vader zich met God verzoend heeft en voor ’t eerst na vele jaren op St. Theresia’sfeest met zeer veel godsvrucht tot de H. Sacramenten genaderd is en zich thans ook zeer gelukkig gevoelt. Het zou mij regt aangenaam zijn, als ge dit ter eere van Jesus’ Hart bekend maakte en tevens nog een gebed verzocht tot dankbaarheid en voor de bekeering der twee zonen. 6. Uit B. Mag ik UEw. verzoeken mij behulpzaam te zijn in het volbrengen mijner beloften. In de maand Sept. ontstond er oneenigheid in mijne familie. Ik van mijne zijde stelde alles in ’t werk om die te herstellen, maar alles scheen vruchteloos. Ik nam toen mijne toevlugt tot de Moeder van den Bosch’ onder belofte van bekendmaken in de Maandrozen van Jesus H. Hart, en smeekte die goede Moeder, bij Jesus' Hart mij de gunst te verkrijgen, dat toch de vriendschap in mijne familie mogt worden hersteld. \ ier dagen nadat ik de belofte gedaan had, kwam de persoon, die zich beleedigd gevoelde, tot mij, reikte mij broederlijk de hand en bekende verkeerd gehandeld te hebben. Sedert is niet alleen de vriendschap hersteld, maar heb ik ondervonden, dat die nog hechter en sterker is, dan ze ooit te voren was. Eeuwig dank zij hiervoor aan Jesus’ Hart en aan de yZoete Moeder’’ van den Bosch, den vrede in de huisgezinnen brengen,” gelijk Jesus beloofd heeft. ... BERIG T E K. I. Krooning van een leeld van ’t 11. Hart in eene parochie van Montrcal Canada, America). Ziedaar een eigenaardig feit, dit ik ten minste niet weet, of nog ooit ter eere Tan Jesus’ Hart is gevierd. Het luidt aldus : In de kerk van Lanoraie staat naast het hoofdaltaar eene kleine kapel, dienende voor de H. diensten tijdens het gure jaargetij. In den morgen van den 19 Junij 1881, zag de koster die belast is met het luiden van den Angelus, zoodra hij de kerk opende, boven deze kapel eene laaije vlam 7an wel twee voet hoog en 5 a 6 voet breed. Het vuur had zich meester gemaakt vap het houtwerk en de kolommen, een gedeelte der planken daarop rustende verteerd, en was doorgedrongen tot aan het winter-altaar. Al de draperieën en het linnen eener tafel die boven ’t altaar stond en een klein beeld van Jesus’ Hart droeg, was door de vlammen verslonden; het beeld zelf was niet beschadigd; een kristallen lamp, die daarbij brandde, had eveneens niets geleden en brandde nog. Nogthans moet het vuur, naar allen schijn, wel tien uren lang aan den voet des beelds hebben gewoed, dat is van 7 uren ’s avonds tot 5 uur in den morgen. Z. D. Hgw. de Bisschop van Martianopolis, na zich zelven overtuigd te hebben van de waarheid van het feit, heeft op zijne laatste reis naar Rome van Z. H. Paus Leo XIII de vergunning verkregen, om het beeld, dat de kerk van Lanoraie tegen ’t vuur beschermd heeft, te kroonen. Een jaar na het mirakel, verhaalt de Foyer Canadien, heeft deze kerk nu met allen luister dat krooningsfeest gevierd. Mgr. Fabre verrigtte zelf de plegtigheid, bijgestaan door een aantal geestelijken en eene groote menigte geloovigen. Eerst werd eene prachtige kroon, door een parochiaan geschonken, gezegend . daarna, te midden eener godsdienstige stilte, die koninklijke kroon op het hoofd van den Kouing des hemels geplaatst1 Het luiden der klokken en het gebulder der kanonnen kondigden het oogenblik aan ; waarna een Te Deunt gezongen en eene schoone processie uit dankbaarheid werd gehouden. yMen heeft het dikwerf herhaald, zoo besluit de Canadeesche Courant haar artikel, de devotie tot het H. Hart is de kroon van alle devoties. Pius IX verzekerde, dat het heil der wereld zich daarin bevond Hopen wij, dat onze liefde voor het Hart van Hem, die de kranke maatschappij moet redden, altoos moge toenemen en ook aan Canada zijn Paray-le-Monial moge geven. [Buil. du Voeu Nat. p 612.) 11. Geloojd zij Jesus Christus. In de laatste Retraite, waartoe 300 geestelijken waren bijeengekomen, stelde Z. I). H. Mgr. Du Eousseau, Bisschop van Doornik voor : dat men zijn best mogt doen, om eene pratiek na te volgen, welke Mgr. de Bisschop van Gent in zijn diocees met het gelukkigst gevolg heeft ingevoerd voor de kinderen der katholieke scholen ; en dat was, den van ouds gebruikelijken groet in te voeren: Geloofd zij Je»MH ChrUtut! waarop men antwoordt: In eeuwigheid! Amen! {Emmanuël p. 223). 111. Eene merkwaardige eente H. Communie had onlangs in ’t midden van Africa plaats. Koning Mtesa was ziek ; en hij wilde niet alleen lijden, De barbaar beval dus, dat eenige honderden levend zouden verbrand worden. Een der ongelukkigen was een leerling der Missionarissen van Algiers, aldaar gevestigd. Laurentius, zoo heette hij, werd in de gevangenis gedoopt en ontving den laatsten nacht voor het eerst en het laatst de H. Communie, ’s Morgens zond hij, bij wijze van testament, zijn kleinen slaaf van 14 jaren aan de Missionarissen, zeggende: yik wil dat hij bij u blijve, om de ware godsdienst te leeren en de slaven des duivels niet na te volgen.” In de gevangenis bekeerde hij nog een der ongelukkige makkers, dien hij op weg naar den brandstapel zou doopen. IV. Eene andere merkwaardige Eerste Communie was die van Mej. Berta Maria de Rotschild, die, na daags te voren te zijn gedoopt, de eerste H. Communie ontving uit de handen van Z. E. den Kard. Aartsb. van Parijs, terwijl Prins Alexnnder de Wagram, haar verloofde, naast haar aan de H. Tafel knielde. (Emmanuël). V. Eenige personen schijnen niet goed Ie hebben begrepen, waarom zoorele namen van plaatsen voorkomen in den Kalender van den Almanak van ’t //. Hart. ’t Blijkt toch duidelijk, dat daarmede eenvoudig bedoeld is, zooveel doenlijk, al die plaatsen bekend te maken, waar een heiligdom of pelgrimaadje der H. Maagd gevestigd is. Daar de Almanak niets anders behelst dan de bekende waarheid: door Maria tol Jesus, door voorbeelden opgehelderd, kon de Kalender niets treffenders geven, dan de Heiligdommen van Maria. Mogen velen uit deze nieuwe les hun nut trekken, en door Maria tot Jesus’ Hart getrokken worden. Het schijnt, dat eenige Zé:atricen er nog niet goed in slagen, dit boekje van Jesus1 Hart te verspreiden. Haar zouden wij gaarne verschillende Zelatricen tot voorbeeld aanwijzeu, van welke ééne enkele er meer dan honderd weet te plaatsen. LIEFDE. O Liefde! hoe troont Gij In ’t Goddelijk Hart! O Liefde 1 hoe straalt Gij In eindlooze smart. ’k Zie golvende vlammen Een blakenden gloed, ’t Zijn tolken van liefde, Van liefde zoo zoet. Het Kruis staat in ’t midden Geplant van de vlam ; Wat roept het, dan liefde Van ’t bloedende Lam! Die liefde werd lijden, Dat lijden genot! Zoo moet Hij genieten, De minnende God. Hoe breed is die Wonde In ’t Harte geboord ! Zij stroomt hier, de Liefde, Al bruisehende voort. En toch zijn de doornen Om ’t Harte gewoeld! En toch heeft de Liefde Slechts ondank gevoeld ! Sittard. N. i>. M. DIT CHI H A. Zika-Wei, 9 Juni 1881. B. M. De warmte begint de natuur een weinig lastig te vallen; het mag dan ook wel eens komen; dit jaar toch komt zij tamelijk laat in vergelijking der vorige jaren. Op ’t oogeDblik is er zeer weinig nieuws; iets echter is er. Deze week, 1 of 2 Juni, heeft de mandarijn het volk geordonneerd deel te nemen in den algemeenen en diepen rouw van het keizerlijk hof. Dientengevolge mag men voorloopig de haren niet meer scheeren op straffe van wie weet hoeveel stokslagen. Wij hebben ook den rouw aangenomen. Dit zal ons in deze warme dagen nog wel eens een droppel zweet meer kosten; maar dit is minder. Dier gaat het goed, uitgenomen twee der onzen, die nog al tamelijk ernstig ongesteld zijn, voornamelijk Pater Pittar. In Maart was hij bijna op het uiterste. In zijne godsvrucht riep hij den H. Joseph aan en ZEw. herstelde. Eenige weken later echter kwam de oude kwaal terug en nu is hij voor zijne gezondheid hier te Zika-Wei. Wij zijn de Junimaand begonnen, de maand van ’t Goddelijk Hart. Laten we ons gedurende deze maand, beminde moeder, dikwijls vinden in dit toevluchtsoord van allen, die Jesus’ Hart liefhebben. Er bestaat hier vrij veel devotie voor ’t Goddelijk Hart; in ’t algemeen zijn onze Chinezen zeer ontvankelijk voor iedere devotie en dat is zeer verklaarbaar, want de heidenen zelfs hebben zeer vele uiterlijke plechtigheden en devotiën, zoodat het bijgevolg onze christenen niet moeilijk valt een beeldje aan den muur te hangen en dit met bloemen te versieren. We moeten er onze christenen gedurig op wijzen, dat ze eerst en vooral moeten begrijpen wat de devotie voor het Goddelijk Hart tot doel stelt, waarin ze bestaat, welke voordeelen daarin gelegen zijn. Daarna moeten zij die devotie tot het H. Hart in hun eigen hart vestigen en op die wijze zal hun deze devotie van groot voordeel zijn. Heden Zondag 19 juni hebben we hier eene processie gehouden ter eere van ’t Allerheiligste Sacrament, in de breede gangen van ons huis en in de schaduwrijke lanen van onzen tuin. De wanden der muren waren smaakvol versierd en de boomen in den tuin droegen verschillende vlaggen waarop het beeld van ’t Goddelijk Hart en dat van onze goede moeder Maria schitterde. Waarlijk deze processie is een ware triomph voor Jesus. De goede God geve dat de zegen met het Allerheiligste het geloof in de harten onzer christenen meer en meer ontvlammen moge en den heidenen de kostbare genade schenken van ’t geloof. Dit jaar is de processie niet uitgetrokken buitenshuis, omdat we nrg altijd in den rouwtijd zijn over de keizerin-moeder. Deze rouw duurt tot 17 Juli We maken tegenwoordig een vreemd uiternk met ons lang hoofdhaar In de warme dagen, zooals 11. maandag, torn we eene warmte hadden van 34 graden, is dit juist geen aangename zaak. – Benige dagen geleden hebben we hier een b.zoek gehad van een bonze (afgodische priester) uit de provincie Henan. Deze wilde zich informeeren over onze godsdienst en omdat hij weet dat in Chang-hai en in Zika-wei de plegtigheden van onzen H. Godsdienst schooner zijn dan elders en om een.ge andere redenen meer, daarom was hij naar Zikawei gereisd. Om op zijne reis een vrij entree te krijgen in ieder klooster der bonzen, had hij een bewijs medegenomen, dat zijne roeping van priester der bonzen staafde. Doch het schijnt dat men hem eenige dagen voor zijne aankomst te Chanohai dit bewijs ontnomen heeft, zoodat de goede man nergens meer een onderkomen vir.dt in de kloosters der bonzen. Wij hebben hem in een onzer huizen huisvesting bezorgd. Deze priester, zoo zegt men, heeft het verlangen uitgedrukt om christen te worden. We zullen zien of de toekomst dit gerucht bevestigen zal. De man zou ons dan misschien nog van dienst kunnen zijn. Of hij echter aanleiding zou geven tot meerdere bekeeringen betwijfel ik. Immers, de bonzen zijn hier over 't algemeen veracht en gaan door voor groote luiaards. Ze zijn ook zeer ongeletterd en vele der heidenen weten zeer goed dat ze het volk bedriegen. Wat loopen er hier een menigte bonzeu ! Als er eens zooveel Katholieke priesters waren, ongetwijfeld het Kijk van Christus zou zich uitbreiden. In vereeniging der HH. Harten van Jesus en Maria, Un' liefhebbende zoon, F. PEINZEN S. J. Ziba-lln, 2 Augustus 1881. – B. M. – In eene volgende bezending zend ik u de klecderen der Chineesche meisjes. Wat de meisjes-schoonen aangaat, antwoord ik op uwe verwondering het volgende: Gij moet niet denken dat iedere Chineesche vrouw zulke kleine voeten heeft; maar alleen zij, die tot den meer gegoeden stand behooren en niet behoeven te werken. Dat ze met die schoentjes niet loepen kunnen, hierin hebt gij gelijk; maar ze kunnen er toch meê gaan, waarvan ge u hier dagelijks zoudt kunnen overtuigen. Alle pracht onder de dames bestaat hier in kleine voeten. Arme meisjes, wat hebben ze veel om die belagchelijke schoonheid te lijden 1 Want de ouders hebben er werk genoeg mede, 3en groei dier jeugdige voetjes te belemmeren. Gelooft ge, dat onze Christenen er eene biechtpunt van maken, wanneer ze naar de voeten der dames gezien hebben P Ziehier nog iets wat onze Missionarissen onlangs vertelden. In eene christenheid van Kiang-yn was een klein heidensch knaapje van 12 a 13 jaren, die dikwijls in onze kerk kwam. Het was een lieve jongen, beleefd en heel vol geest. De maagden (mwyes-zusters) hielden veel van hem en de jongen sprak gaarne met haar over de godsdienst. Dan ziet, op eens kwam de jongen niet meer. De arme knaap was ziek geworden en inderdaad gevaarlijk ziek. Zijne ouders vonden het raadzaam de Bonzen of afgodspriesters te roepen ; deze zouden door hunne bijgeloovige plechtigheden zijne genezing verkrijgen. Nauwelijks echter hadden de ouders dit hun kind voorgesteld, of dit antwoordde kortaf, dat hij niets met de afgodspriesters wilde te doen hebben, dat hij Christen en gedoopt wilde worden. De ouders verzetten zich niet tegen zijn besluit, zij gingen de maagden roepen om het kind te doopen, De maagden kwamen terstond en vol blijdschap; zij onderrigtten nog een weinig het kind, dat overigens reeds genoegzaam onderwezen was. Alvorens echter het H. doopsel toe te dienen, zeiden de maagden aan de ouders en omstanders, dat het doopsel ingesteld is, niet om het ligehaam te genezen, maar om de ziel te reinigen en af te wasschen van de vlek der erfzonde. Intusschen waren de Maagden bevreesd, dat de goede jongen sterven zou en alzoo aan onze' godsdienst dat onheil zou worden toegeschreven. Want dit is de gewone loop der zaken ; wanneer iemand sterft na het Doopsel, dan wordt terstond geschreeuwd dat de Christenen de ziel van den doode betooverd hebben, enz. Kort na het Doopsel stierf het kind en trad rein en vlekkeloos den hemel binnen. Maar het zonderlinge van de zaak was, dat tegen de verwachting van de maagden de ouders en de geheele familie zich bereid verklaarden, om Christen te worden. »Wij willen eenmaal zijn, wtar onze jongen is,” zoo spraken ze, ,/daarom doop ons allen en neem ons op in uwen H. Godsdienst.” Ongetwijfeld hebben de vurige gebeden van den dierbaren zoon deze kostbare genade bekomen. ... 10 Oct. 1881. Ziehier nog een weinig nieuws; van Ttchangkiang, een stad digt bij Nan-Kin, waar de Europeanen vrijheid hebben zich te vestigen, heeft de Engelsche consul te Chang-hai in den laatsten tijd telegrammen ontvangen. Men is van plan Chang hai in verbinding te stellen met Peking. Zelfs wordt er veel gesproken over een spoorweg tusschen Chang-hai en Peking; doch dit laatste neem ik slechts zeer voorwaardelijk aan. Er is ten minste schijn, dat de Chinezen zich langzamerhand met de gebruiken der Europeanen zullen verzoenen Voor eenige jaren hadden de Engelschen hier in de- omstreken ook een spoorweg op eigen kosten opgerigt. Het Chineeseh gouvernement was echter daarover zeer ontevreden. In het geheim lieten ze dan ook het terrein opkoopen, en daarna alles afbreken en verkoopen. Het volk scheen in den spoorweg groot behagen te scheppen; want van verre kwam men herwaarts, alleen om het genoegen te hebben, eens in den spoorweg te zitten. De ondernemers hadden dan ook spoedig hun geld teruggewonnen. ƒ flater VOO F[ oefeningen ter eere vatiJe&us H. Hart, door alle gcloovigen te verdienen. (Volgens de Raccolta p 136.) I. Allen, die rouwmoedig en godvruchtig eene afbeelding van Jcsus’ Hart bezoeken, dat ter openbare vereering is uitgesteld, in eene kerk, bidplaats of op een altaar en daarvoor eenigen tijd bidden volgens de meening van Z. H. kunnen een Aflaat verdienen van 7 jaren en 7 quadragenen. Verleend door Z. H. Pius VI (2 Jan. 1799), ffien einde de devotie tot het H. Hart immer te doen aangroeijen,” zegt het Rescript. Volgens een onlangs gegeven antwoord der H. Congregatie, is het noodig, dat het 11. Hart uiterlijk zigtbaar zij. 11. Voor de korte Opdragt: „Ik N. N. om U mijn dank te betuigen en al mijne ongetrouwheden te herstellen, geef U mijn hart, en wijd mij geheel aan U toe, mijn minnelijke Jesus, en ik neem mij voor met uwe hulp, nooit weer te zondigen.” //Wordt verleend 100 dagen Afl eens per dag (mits men die opdragt doe vóór eene afbeelding van Jesus’ Hart), en een Volle Afiaat eens per maand, (gewone voorwaarden), mits men dagelijks aldus die opdragt gedaan hebbe. Pius VII (9 Junij 1807). 111. 300 dagen telkens en een Volle Aflaat per maand voor het gebed uVerbum caro factum. est, enz. (te lang om hier plaats te vinden.) (Pius VII, 12 Pehr. 1808 en Pius IX. 18 Junij 1878.) IV. Voor het Kroontje ,/Deus in Adjulorium,” enz. Z. Bacc. p. 142), insgelijks 300 dagen en een Volle Afl. per maand. Pius VII. 20 Maart 1815. V. Voor eene Novene. Al de Geloovigen, die rouwmoedig en godvruchtig eene Novene bidden ter eere van het H. Hart) hetzij die van P. Borgo, Sociëteit Jesus, hetzij eene andere volgens hunne keuze en op welken tijd des jaars ook) kunnen verdienen eiken dog 300 dagen Aflaat, en een Vollen Aflaat op den dag die onmiddellijk op de Novene volgt, of op een dag van het octaaf (Gewone voorwaarden. Pius VII, 13 Jan 1818) VI. Feest van het H. Hart. Volle Afiaat, voor allen, die eene Kerk of openbare bedeplaats bezoeken, waar het feest van het 11. Hart gevierd wordt, en daar bidden, volgens de intentie van Z. H. (Gewone voorwaarden; ook op den dag, waarop het feest wettig zou verplaatst zijn). Pius VII, 7 Julij 1815. VII. Junijmaand. Voor hen, die in de Junij maand, in ’t openbaar of in ’t bijzonder, met rouwmoedig hart bijzondere gebeden of akten van godsvrucht en vereering ter eere van het H.H. Hart van Jesus doen: Afl. van 7 jaren eiken dag, en een Volle Afiaat eens in de maand, op een dag naar verkiezing, mits zij eene Kerk of openbare bedeplaats bezoeken en volgens de gewone voorwaarden biechten, communiceren en bidden tot intentie van Z. H. AL GE ME Ep INTENTIE. De liefde der eenheid. Door deze intentie, reeds meermalen voorgesteld, wordt hier een drievoudige eenheid begrepen. Vooreerst: de eenheid der zielen, ter bewerking haar eigene heiligheid. ,Dat zij één zijn,’* bad Jesus, ,één hart en ééne ziel,” om elkander onderling tot de deugd op te wekken en te versterken. Vervolgens : de éénheid der verschillende Vereenigingen of zoogenaamde werken op het gebied der liefde en des ij vers. Dit houdt in, dat vooreerst al de Vereenigingen elkaar ondersteunen, dat de eene de andere niet tegenwerke of hindere; dat vooral geen valsche en hatelijke jaloerschh, id in het hart dringe om het werk van een ander te beletten, die toch Christus predikt. Er hoort eohter ook toe: dat men de Vereenigingen, of Ondernemingen, of werken van onderscheiden aard niet te zeer vetmenigvuldige; dat men eerst wèl toezie, of het Gods wil is, dat zulk een werk worde aangevangen, dat men niet ligtzinnig alle nieuwigheid annneme of op het touw zette, waarvan men niet weet, of het niet binnen korten tijd weer vallen zal en verlaten moet worden. Hoe meer eenheid voor één en hetzelfde werk, dat goed is, hoe meer leven en kracht men ontwikkelen zal, terwijl een al te groot aantal van verschillende ondernemingen dikwerf slechts teleurstelling en mislukking baart. In de derde plaats behoort nog tot de hier bedoelde liefde der eenheid, de eenheid der Katholieken in ’t algemeen, ook op sociaal gebied, om de regten van Jesus Christus te verdedigen, en de belangen van zijn goddelijk Hart in alles te bevorderen. Dit moge ten deele tot de politiek behooren, het behoort ook tot de katholieke pligten, die immers den Heer Jesus Christus noch uit hun hart, noch uit de school, noch uit het huisgezin mogen laten verbannen. Bidden wij dus vurig deze maand, dat allen één zijn, gelijk Jesus het wil, en door die eenheid zijn zegepraal bewTerken. GEBED. Goddelijk Hart van Jesus, ik offer U door het onbevlekt Hart van Maria, de gebeden, de werken en het lijden van dezen dag, tot herstelling voor onze misslagen en volgens uwe verdere intenties. Ik offer U die in het bijzonder om eene volmaakte eenheid voor uwe dienaren te verwerven. lleere Jesus, die zoo vurig deze eenheid verlangt, help ons die meer en meer te bevorderen, door de opoffering der menschelijke belangen, die ons vaak verdeelen, aan de goddelijke belangen van uw Hart. Amen. 11. ïlart van ■Temi, bescherm omen ff. Vader den rans! XXIII APOSTOLAAT DES GEBEDS. 1. AEGEMEENE INTENTIE. De liefde der eenheid. 11. BIJZONDERE INTENTIES. 1 Vrijdag van J. Bart. Zegen over eene Bibliotheek van Jesus’ Hart Gezondheid en kracht voor eene huismoeder. Moed en narolging van J H. voor eene twaalfjarige zieke. De zélateur. en ze'latricen. Ie intenties der Novenelampen (nog altijd allen brandend voor Jesus’ Hart). De bloei der zoete devotie. Dankzegging voor vele gunsten te veel om op te sommen. Een student in groot gevaar 2 Z. H Bibiana. Meer godsdienstzin voor een huishouden; zoze» over de kinderen. 11 Dankbetuigingen uit E. Verwijdering eener prot. dienstbode. 4 weezen 6 zieken, omgeduid. Een wauhonend iomrelimr. • “ —Zr gtuuiu. x.cu waunopenu jongeling:. 3 Zoud. I. V. d. Advent. De bek. van een broeder, een jongeling in groot gevaar en eene jonge dochter, welker staat veel onrust baart Eene bijzondere intentie. Een vader die zijn paaschnligt verzuimt. De overwinning van verkeerde hartstogten. Ai M . //. SI/* ~\r/rimv-ii/a n.. ».I.‘ J . 1 4 M. tl. franc. Xaveriut. Een zalige dood voor eene zél. en vele and een dierbaren vader Een goed huis, voor den handel. 3 geest Herders. Een zwak Priester. Een goede dienst voor een arm meisje. 5 D. De genezing van een echtgenoot, sinds lang lijdende. Onderwerping aan Gods H. Wil voor 8 anderen. Een christ. opvoeding voor 3 jonge kinderen. Zegen voor 2 die religieus willen worden « w ri „ rp— ‘migicuo nuicn noraen. 6 W. H. Nicolaus. Een zalige levensstaat voor 20. Herstelling van een zieken huisvader. Behoud des geloofs en zege» voor een jongeling. 20 zieken. Hulp in tijd. nood. Zegen ia den handel voor ft. .1 -M— ia ucu uamiei voor ö. 7 • ,n.An[°SlZ?\ ZeSen °Ter een examen met eene goede benoeming (O. BJ. Zielernst voor 4 personen. De vader van een talrijk *rm gezin. Een jongeling, die niet neet wat hij wil aanvangen. Een eerste H. Communie. Een examen. IK r,en examen. 15 Intenties. 8 ri. onievt- Ontvangenis. 2 jeugdige kinderen; 2 ijveraarsters om licht en moed; vrede in een gezin; een zal. staat voor 1 jonmlin" o r'T7güi! d'en9tl;«d«n Benige meisjes die in den vreemde dienen. « Z. H. Petrus Chryaol. Vrede en eendragt in 12familiën. Eene dochter die m onmin leeft met hare ouders. Een ziekelijk meisje, om geduld. 5 kinderen. Een zalig huwelijk. Een afvallige van J Hart 10Jn°oNtcn1I3AReint' *** J' H' Tüor Tele SUBsten °P eene r^s genoten. 3 Rel. om de gave van voortgang in de deugd; eene om meer sterkte, eene voor eene bij*, intentie. Verzoening tnsschcu 2 invloedrijke personen. 12 Intenties. – – – • ~ (A-ioumu, i(j luvcnties. 11 M. 11. Damasui. De bekeering van een geheel afgedwaalde, die nogthans een schapulier van ’t H. Hart heeft aangenomen. Dankgevan T2° ProtSn.”8 ™ ”°nd PBpier'’ 12nDT v' BaTh*la- en uitkomst in eene hopelooze zaak. 1 a Va"ru. '/• ,Hart 'n H' Jos)‘ Zegen van J. Hart om een gelukkig huwelijk te kunnen aansraan. TV*** – 13 W 7/ 7,77 V„ TTV efan- Lnet «X’ghjders; eene wees. 3 . ti f Fole A/t' der l,”eraars. Het herstel van den ijverige» Herder eener parochie Voor eene Rel. communauteit eeuige goede postulanten en de bloei der scholen (dringend aanbevolen). Zegen over eene kerk, in aanbouw. ' o ,lul j aauuuun, 143 ,in de. Bt"di'; Zal- »oor 5. Goede uitkomst in 3 zaken. Zecen in handel. Sterkte voor een vader. Versch. postulanten om moed ep volharding. 14 huisgezinnen, XXIV 15 V. Oet. O. Onlv. Dank voor de zegeningen, waarmede het godd. Hart 25 jaren eene Rel. communauteit begunstigde, alsmede de parochie, die er den weldadigen invloed van mogt ondervinden. Gods zegen voor de volgende 25 jaren. 16 Z. R. Eusebius. Eene Rel. instelling, vooral een der huizen in het noorden van Engeland. Eene altoos lijdende persoon. Troost voer eene moeder, die hare kinderen ziet wegsterven. Een blijvende goede geest voor een pensionaat. 17 Zond. 111 Advent. Dank voor een verkregen betrekking (vroeger aanbevolen) en zegen over eene nieuwe onderneming. De middelen om onregtvaardigheden te herstellen voor iemand, die van goeden wil is. 18 M. O. L. Fr. Verwachting. Een 12 tal pensionairen, die zich tot de le H. Communie voorbereiden. Eene bijz. intentie voor 1 Rel. gemeente. Een kind, zwak van oogen en gehoor. 3 pensionairen. 