None
R


=


thermische reactiviteit van de katalysator = 17 500









th


=


de tijd (in uren) gemeten binnen de voorgeschreven temperatuurkolom van het kolommendiagram voor de katalysatortemperatuur, bijgesteld op basis van een volledige nuttige levensduur; als bv. het kolommendiagram 400 km vertegenwoordigt en de nuttige levensduur 160 000 km bedraagt, worden alle tijdsgegevens die in het kolommendiagram worden ingevoerd, vermenigvuldigd met 400 (160 000/400).
totaal te


=


de equivalente tijd (in uren) die nodig is om de katalysator met behulp van de katalysatorverouderingscyclus bij temperatuur Tr op de testbank voor katalysatorveroudering te verouderen tot het niveau van verslechtering wordt bereikt dat een katalysator door thermische deactivering bereikt na 160 000 km.
te voor een kolom


=


de equivalente tijd (in uren) die nodig is om de katalysator met behulp van de katalysatorverouderingscyclus bij temperatuur Tr op de testbank voor katalysatorveroudering te verouderen tot het niveau van verslechtering wordt bereikt dat een katalysator door thermische deactivering bij de temperatuurkolom van Tv bereikt na 160 000 km.
Tr


=


de effectieve referentietemperatuur (in K) van de katalysator tijdens de verouderingscyclus op een testbank. De effectieve temperatuur is de constante temperatuur die tot hetzelfde niveau van veroudering zou leiden als de diverse temperaturen die tijdens de verouderingscyclus op een testbank worden ervaren.
Tv


=


de temperatuur (in K) in het midden van de temperatuurkolom van het kolommendiagram dat de katalysatortemperatuur van een voertuig op de weg weergeeft.
2.3.1.5.
 Effectieve referentietemperatuur bij de SBC. De effectieve referentietemperatuur bij de gewone testbankcyclus (SBC) wordt met behulp van de volgende procedures bepaald volgens het ontwerp van het werkelijke katalysatorsysteem en de werkelijke verouderingstestbank die zullen worden gebruikt:

a) Meten van de tijd-bij-temperatuurgegevens in het katalysatorsysteem op de testbank voor katalysatorveroudering volgens de SBC. De katalysatortemperatuur wordt gemeten op de plaats met de hoogste temperatuur in de heetste katalysator in het systeem. Bij wijze van alternatief kan de temperatuur op een andere plaats worden gemeten, op voorwaarde dat ze zo wordt bijgesteld dat ze de temperatuur op de heetste plaats weergeeft.
De katalysatortemperatuur wordt gemeten met een minimumfrequentie van 1 Hz (één meting per seconde) gedurende ten minste 20 minuten van veroudering op de testbank. De gemeten katalysatortemperaturen worden getabelleerd in een kolommendiagram met temperatuurgroepen van maximaal 10 °C.
b) De effectieve referentietemperatuur wordt met behulp van de BAT-vergelijking berekend door herhaalde wijzigingen van de referentietemperatuur (Tr) tot de berekende verouderingstijd de werkelijke tijd die in het kolommendiagram van de katalysatortemperatuur wordt weergegeven, bereikt of overschrijdt. De resulterende temperatuur is de effectieve referentietemperatuur bij de SBC voor dat katalysatorsysteem en die verouderingstestbank.
2.3.1.6.
Testbank voor katalysatorveroudering. De testbank voor katalysatorveroudering volgt de SBC en zorgt voor de passende uitlaatgasstroom, bestanddelen van het uitlaatgas en uitlaatgastemperatuur aan de voorzijde van de katalysator.
Alle verouderingsapparatuur en -procedures moeten de nodige informatie (zoals gemeten lucht-brandstofverhoudingen en tijd-bij-temperatuurgegevens in de katalysator) registreren om te garanderen dat voldoende veroudering heeft plaatsgevonden.
2.3.1.7.
Vereiste tests. Om verslechteringsfactoren te berekenen, moeten op het testvoertuig ten minste twee tests van type 1 worden uitgevoerd vóór de veroudering van de emissiebeheersingsapparatuur op een testbank en ten minste twee tests van type 1 nadat de verouderde emissiebeheersingsapparatuur opnieuw is geïnstalleerd.
 De fabrikant kan extra tests uitvoeren. De verslechteringsfactoren moeten worden berekend volgens de methode in punt 6 van bijlage 9 bij VN/ECE-Reglement nr. 83, zoals gewijzigd bij deze verordening.
2.3.2.   Voertuigen met compressieontstekingsmotor






2.3.2.1.
De volgende verouderingsprocedure op een testbank is van toepassing op voertuigen met compressieontstekingsmotor, inclusief hybride voertuigen.
Ten behoeve van de verouderingsprocedure op een testbank moet een nabehandelingssysteem op een testbank voor nabehandelingssysteemveroudering worden gemonteerd.
Voor de veroudering op een testbank wordt een gewone testbankcyclus voor diesel (SDBC) gevolgd gedurende het aantal regeneraties/ontzwavelingsbeurten dat wordt berekend aan de hand van de vergelijking voor de verouderingsduur op een testbank (Bench Ageing Duration, BAD).
2.3.2.2.
Gewone testbankcyclus voor diesel (Standard Diesel Bench Cycle, SDBC). De gewone veroudering op een testbank gebeurt volgens de SDBC. De SDBC wordt gevolgd gedurende de periode die wordt berekend aan de hand van de BAD-vergelijking. De SDBC wordt beschreven in aanhangsel 2 van deze bijlage.
2.3.2.3.
Regeneratiegegevens. De regeneratie-intervallen worden gemeten gedurende ten minste tien volledige cycli van de SRC zoals beschreven in aanhangsel 3. Bij wijze van alternatief mogen de intervallen uit de Ki-bepaling worden gebruikt.
In voorkomend geval wordt op basis van gegevens van de fabrikant ook rekening gehouden met ontzwavelingsintervallen.
2.3.2.4.
Verouderingsduur op een testbank voor diesel. De verouderingsduur op een testbank wordt berekend met behulp van de BAD-vergelijking:
Verouderingsduur op een testbank = aantal regeneratie- en/of ontzwavelingscycli (de langste cyclus is van toepassing) dat overeenkomt met 160 000 km rijden.
2.3.2.5.
Verouderingstestbank. De verouderingstestbank volgt de SDBC en zorgt voor de passende uitlaatgasstroom, bestanddelen van het uitlaatgas en uitlaatgastemperatuur aan de inlaat van het nabehandelingssysteem.
De fabrikant registreert het aantal regeneraties of ontzwavelingsbeurten (indien van toepassing) om te garanderen dat voldoende veroudering heeft plaatsgevonden.
2.3.2.6.
 Vereiste tests. Om verslechteringsfactoren te berekenen, moeten ten minste twee tests van type 1 worden uitgevoerd vóór de veroudering van de emissiebeheersingsapparatuur op een testbank en ten minste twee tests van type 1 nadat de verouderde emissiebeheersingsapparatuur opnieuw is geïnstalleerd. De fabrikant kan extra tests uitvoeren. De verslechteringsfactoren worden berekend volgens de methode in punt 6 van bijlage 9 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 en rekening houdend met de extra voorschriften in deze verordening.
Aanhangsel 1
Gewone testbankcyclus (Standard Bench Cycle, SBC)
1.   Inleiding

Bij de gewone procedure voor het testen van de duurzaamheid wordt een katalysator/zuurstofsensorcombinatie verouderd op een verouderingstestbank die de in dit aanhangsel beschreven gewone testbankcyclus volgt. Voor de SBC is een verouderingstestbank vereist met een motor als bron van gas voor de katalysator. De SBC is een cyclus van 60 seconden die op de verouderingstestbank wordt herhaald tot een testvoorwerp voldoende lang is verouderd. De SBC wordt gedefinieerd aan de hand van de katalysatortemperatuur, de lucht-brandstofverhouding in de motor en de hoeveelheid secundaire lucht die vóór de eerste katalysator wordt ingespoten.
2.   Regeling van de katalysatortemperatuur






2.1.
De katalysatortemperatuur wordt gemeten in het katalysatorbed op de plaats met de hoogste temperatuur in de heetste katalysator. Bij wijze van alternatief kan de temperatuur van het toevoergas worden gemeten en in katalysatorbedtemperatuur worden omgezet met behulp van een lineaire transformatie, berekend op basis van correlatiegegevens over het ontwerp van de katalysator en de verouderingstestbank die bij het verouderingsproces zullen worden gebruikt.
2.2.
 Stel de katalysatortemperatuur bij stoichiometrische werking (1 tot 40 seconden in de cyclus) af op minimaal 800 °C (± 10 °C) door het passende motortoerental, de passende belasting en het passende vonktijdstip voor de motor te selecteren. Stel de maximale katalysatortemperatuur die zich tijdens de cyclus voordoet, af op 890 °C (± 10 °C) door de passende lucht-brandstofverhouding te selecteren tijdens de in onderstaande tabel beschreven „rijke” fase.
2.3.
Als een andere lage regeltemperatuur dan 800 °C wordt gebruikt, moet de hoge regeltemperatuur 90 °C meer bedragen dan de lage.
SBC







Tijd
(seconden)


Luchtbrandstofverhouding van de motor


Secundaire luchtinspuiting




1-40


Stoichiometrisch met regeling van belasting, vonktijdstip en motortoerental om een minimale katalysatortemperatuur van 800 °C te bereiken


Geen




41-45


Rijk (om gedurende de volledige cyclus een maximale katalysatortemperatuur van 890 °C of 90 °C meer dan de lage regeltemperatuur te bereiken)


Geen




46-55


Rijk (om gedurende de volledige cyclus een maximale katalysatortemperatuur van 890 °C of 90 °C meer dan de lage regeltemperatuur te bereiken)


3 % (± 1 %)




56-60


Stoichiometrisch met regeling van belasting, vonktijdstip en motortoerental om een minimale katalysatortemperatuur van 800 °C te bereiken


3 % (± 1 %)









3.   Verouderingsapparatuur en -procedures






3.1.
Configuratie verouderingstestbank. De verouderingstestbank zorgt voor de passende uitlaatgasstroom, temperatuur, lucht-brandstofverhouding, bestanddelen van het uitlaatgas en secundaire luchtinspuiting aan de inlaatzijde van de katalysator.
De gewone verouderingstestbank bestaat uit een motor, een motorbesturingssysteem en een motortestbank. Andere configuraties zijn mogelijk (bv. een compleet voertuig op een testbank, een brander met de juiste uitlaatkenmerken), op voorwaarde dat ze aan de in dit aanhangsel gespecificeerde katalysatorinlaatvoorwaarden en controle-eigenschappen voldoen.
 Wanneer een enkele verouderingstestbank wordt gebruikt, mag de uitlaatstroom in verschillende stromen worden gesplitst op voorwaarde dat elke uitlaatstroom aan de voorschriften van dit aanhangsel voldoet. Indien de testbank meer dan een uitlaatstroom heeft, kunnen verschillende katalysatorsystemen tegelijkertijd worden verouderd.
3.2.
Installatie uitlaatsysteem. De volledige katalysator(en)/zuurstofsensor(en)combinatie wordt samen met alle uitlaatbuizen die deze onderdelen verbinden, op de testbank gemonteerd. Voor motoren met meervoudige uitlaatstromen (zoals sommige V6- en V8-motoren) wordt elke zijde van het uitlaatsysteem afzonderlijk parallel op de testbank gemonteerd.
In het geval van uitlaatsystemen met meerdere achter elkaar geplaatste katalysatoren, wordt het volledige katalysatorsysteem, inclusief alle katalysatoren, alle zuurstofsensoren en de bijbehorende buizen, als één geheel gemonteerd voor de veroudering. Bij wijze van alternatief kan elke katalysator afzonderlijk worden verouderd gedurende de voorgeschreven periode.
3.3.
Temperatuurmeting. De katalysatortemperatuur wordt gemeten met behulp van een thermokoppel in het katalysatorbed op de plaats met de hoogste temperatuur in de heetste katalysator. Bij wijze van alternatief kan de temperatuur van het toevoergas net vóór de katalysatorinlaatzijde worden gemeten en in katalysatorbedtemperatuur worden omgezet met behulp van een lineaire transformatie, berekend op basis van correlatiegegevens over het ontwerp van de katalysator en de verouderingstestbank die bij het verouderingsproces zullen worden gebruikt. De katalysatortemperatuur wordt digitaal opgeslagen met een frequentie van 1 Hz (één meting per seconde).
3.4.
Meting van de lucht-brandstofverhouding. Er worden maatregelen genomen om de lucht-brandstofverhouding (bv. met een zuurstofsensor met groot bereik) zo dicht mogelijk bij de in- en uitlaatflenzen van de katalysator te meten. De informatie van deze sensoren wordt digitaal opgeslagen met een frequentie van 1 Hz (één meting per seconde).
3.5.
 Uitlaatstroombalans. Er worden maatregelen genomen om te waarborgen dat door elk katalysatorsysteem dat op de testbank wordt verouderd, de juiste hoeveelheid uitlaatgas stroomt (in g/s bij een stoichiometrische verhouding, met een tolerantie van ± 5 g/s).
De juiste stroomsnelheid wordt bepaald aan de hand van de uitlaatstroom die zich in de motor van het oorspronkelijke voertuig voordoet bij het stationaire toerental en de belasting die in punt 3.6 van dit aanhangsel voor de veroudering zijn geselecteerd.
3.6.
Instelling. Motortoerental, belasting en vonktijdstip worden zo geselecteerd dat een katalysatorbedtemperatuur van 800 °C (± 10 °C) bij stabiele stoichiometrische werking wordt bereikt.
Het luchtinspuitsysteem voert lucht toe zodat de stabiele stoichiometrische uitlaatstroom net vóór de eerste katalysator 3,0 % zuurstof (± 0,1 %) bevat. Een typische afleeswaarde ter hoogte van het (in punt 5 vereiste) lucht-brandstofmeetpunt stroomopwaarts is lambda 1,16 (wat ongeveer 3 % zuurstof is).
Met de luchtinpuiting aan, moet vervolgens een „rijke” lucht-brandstofverhouding worden gekozen om een katalysatorbedtemperatuur van 890 °C (± 10 °C) te bereiken. Een typische lucht-brandstofwaarde voor deze stap is lambda 0,94 (ongeveer 2 % CO).
3.7.
Verouderingscyclus. Bij de gewone verouderingsprocedures op een testbank wordt de gewone testbankcyclus (SBC) gebruikt. De SBC wordt herhaald tot de veroudering is bereikt die aan de hand van de vergelijking voor de verouderingstijd op een testbank (BAT) is berekend.
3.8.
Kwaliteitsborging. De temperaturen en de lucht-brandstofverhouding in de punten 3.3 en 3.4 van dit aanhangsel worden tijdens de veroudering periodiek herzien (ten minste om de 50 uren). De nodige bijstellingen worden uitgevoerd om te waarborgen dat de SBC gedurende het volledige verouderingsproces correct wordt gevolgd.
 Na afloop van de veroudering worden de verzamelde tijd-bij-temperatuurgegevens getabelleerd in een kolommendiagram met temperatuurgroepen van maximaal 10 °C. De BAT-vergelijking en de berekende effectieve referentietemperatuur voor de verouderingscyclus overeenkomstig punt 2.3.1.4 van bijlage VII worden gebruikt om te bepalen of de katalysator in voldoende mate thermische veroudering heeft ondergaan. De veroudering op de testbank wordt verlengd als het thermische effect van de berekende verouderingstijd minder dan 95 % van de beoogde thermische veroudering bedraagt.
3.9.
Starten en uitschakelen. De maximale katalysatortemperatuur voor snelle verslechtering (bv. 1 050 °C) mag niet worden bereikt tijdens het starten of het uitschakelen. Om aan deze eis tegemoet te komen, kunnen bijzondere start- en uitschakelingsprocedures bij lage temperatuur worden gebruikt.
4.   Experimenteel vaststellen van de R-factor voor duurzaamheidstestprocedures op een verouderingstestbank






4.1.
De R-factor is de coëfficiënt van de thermische reactiviteit van de katalysator die in de BAT-vergelijking wordt gebruikt. Fabrikanten kunnen de waarde van R experimenteel vaststellen aan de hand van de volgende procedures.
4.1.1.
Met behulp van de toepasselijke testbankcyclus en hardware, diverse katalysatoren (ten minste drie per katalysatorontwerp) verouderen bij verschillende regeltemperaturen tussen de normale werkingstemperatuur en de beschadigingsgrenstemperatuur. Voor elk bestanddeel van het uitlaatgas de emissies (of de inefficiëntie van de katalysator (1-efficiëntie van de katalysator)) meten. Ervoor zorgen dat de finale tests gegevens tussen een- en tweemaal de emissienorm opleveren.
4.1.2.
De waarde van R schatten en de effectieve referentietemperatuur (Tr) berekenen voor de verouderingscyclus voor elke regeltemperatuur overeenkomstig punt 2.4.4 van bijlage VII.
4.1.3.
 Voor elke katalysator de emissies (of de inefficiëntie van de katalysator) uitzetten tegen de verouderingstijd. De best passende rechte lijn door de gegevens op basis van de kleinste-kwadratenmethode berekenen. Om bruikbaar te zijn voor deze doeleinden, moeten de gegevens een ongeveer gemeenschappelijke afsnijding hebben tussen 0 en 6 400 km. Zie de volgende grafiek voor een voorbeeld.
4.1.4.
Bereken de helling van de best passende rechte lijn voor elke verouderingstemperatuur.
4.1.5.
Zet de natuurlijke logaritme (ln) van de helling van elke best passende rechte lijn (vastgesteld in punt 4.1.4) op de verticale as uit tegen het omgekeerde van de verouderingstemperatuur (1/(verouderingstemperatuur, in K)) op de horizontale as. Bereken de best passende rechte lijnen door de gegevens op basis van de kleinste-kwadratenmethode. De helling van de lijn is de R-factor. Zie de volgende grafiek voor een voorbeeld.
4.1.6.
Vergelijk de R-factor met de initiële waarde die in punt 4.1.2 werd gebruikt. Als de berekende R-factor meer dan 5 % van de initiële waarde afwijkt, kies dan een nieuwe R-factor die tussen de initiële en de berekende waarde in ligt en herhaal de stappen 2 tot en met 6 om een nieuwe R-factor af te leiden. Herhaal dit proces tot de berekende R-factor ten hoogste 5 % van de initiële R-factor ligt.
4.1.7.
Vergelijk de R-factor die afzonderlijk voor elk bestanddeel van het uitlaatgas is bepaald. Gebruik de laagste R-factor (slechtste geval) voor de BAT-vergelijking.
Aanhangsel 2
Gewone testbankcyclus voor diesel (Standard Diesel Bench Cycle, SDBC)
1.   Inleiding

Bij deeltjesfilters speelt het aantal regeneraties een cruciale rol in het verouderingsproces. Voor systemen met ontzwavelingscycli (bv. NOx-opslagkatalysatoren) is dit proces eveneens significant.
 Bij de gewone procedure voor het testen van de duurzaamheid van dieselmotoren op een testbank wordt een nabehandelingssysteem verouderd op een verouderingstestbank die de in dit aanhangsel beschreven gewone testbankcyclus voor diesel (SDBC) volgt. Voor de SDBC is een verouderingstestbank vereist met een motor als bron van gas voor het systeem.
Tijdens de SDBC blijven de regeneratie-/ontzwavelingsstrategieën van het systeem normaal doorwerken.
2.
De SDBC reproduceert het motortoerental en de belasting die optreden bij de SRC die past bij de periode waarvoor de duurzaamheid moet worden bepaald. Om het verouderingsproces te versnellen mogen de motorinstellingen op de testbank worden gewijzigd om de belastingstijd van het systeem in te korten. Bijvoorbeeld de timing van de brandstofinspuiting of de EGR-strategie kan worden gewijzigd.
3.
Verouderingsapparatuur en -procedures




3.1.
De gewone verouderingstestbank bestaat uit een motor, een motorbesturingssysteem en een motortestbank. Andere configuraties zijn mogelijk (bv. een compleet voertuig op een testbank, een brander met de juiste uitlaatkenmerken), op voorwaarde dat ze aan de in dit aanhangsel gespecificeerde inlaatvoorwaarden voor het nabehandelingssysteem en controle-eigenschappen voldoen.
Wanneer een enkele verouderingstestbank wordt gebruikt, mag de uitlaatstroom in verschillende stromen worden gesplitst op voorwaarde dat elke uitlaatstroom aan de voorschriften van dit aanhangsel voldoet. Indien de testbank meer dan een uitlaatstroom heeft, kunnen verschillende nabehandelingssystemen tegelijkertijd worden verouderd.
3.2.
Installatie uitlaatsysteem. Het volledige nabehandelingssysteem wordt samen met alle uitlaatbuizen die deze onderdelen verbinden, op de testbank gemonteerd. Voor motoren met meervoudige uitlaatstromen (zoals sommige V6- en V8-motoren) wordt elke zijde van het uitlaatsysteem afzonderlijk op de testbank gemonteerd.
Het volledige nabehandelingssysteem wordt als één geheel gemonteerd voor de veroudering. Bij wijze van alternatief kan elk onderdeel afzonderlijk worden verouderd gedurende de voorgeschreven periode.
 Aanhangsel 3
Gewone wegcyclus (Standard Road Cycle, SRC)
Inleiding
De gewone wegcyclus (SRC) is een kilometeraccumulatiecyclus. Die kan op een testbaan of op een rollenbank met kilometeraccumulatie worden afgelegd.
De cyclus bestaat uit 7 ronden van 6 km. De lengte van de ronden mag op de lengte van de testbaan worden afgestemd.
 In deze bijlage worden de vereiste apparatuur en de procedure voor de test van type 6 ter controle van de emissies bij lage temperaturen beschreven.
2.   ALGEMENE VOORSCHRIFTEN






2.1.
De algemene voorschriften voor de test van type 6 zijn die van de punten 5.3.5.1.1 tot en met 5.3.5.3.2 van VN/ECE-Reglement nr. 83, met de onderstaande uitzonderingen.
2.2.
De verwijzing naar „koolwaterstoffen” in punt 5.3.5.1.4 van VN/ECE-Reglement nr. 83 wordt gelezen als een verwijzing naar „totaal aan koolwaterstoffen”.
▼M1






2.3.
De in punt 5.3.5.2 van VN/ECE-Reglement nr. 83 bedoelde grenswaarden hebben betrekking op de grenswaarden in tabel 4 van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 715/2007.
▼B

3.   TECHNISCHE VOORSCHRIFTEN






3.1.
De technische voorschriften en specificaties zijn die van de punten 2 tot en met 6 van bijlage 8 bij VN/ECE-Reglement nr. 83, met de in de volgende punten beschreven uitzonderingen.
3.2.
De verwijzing naar punt 3 van bijlage 10 in punt 3.4.1 van bijlage 8 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 wordt gelezen als een verwijzing naar deel B van bijlage IX bij deze verordening.
3.3.
„koolwaterstoffen” wordt in de volgende punten van bijlage 8 bij Reglement nr. 83 gelezen als „totaal aan koolwaterstoffen”:
punt 2.4.1;
punt 5.1.1.
 BIJLAGE IX
SPECIFICATIES VAN REFERENTIEBRANDSTOFFEN
A.   REFERENTIEBRANDSTOFFEN

1.   Technische gegevens van brandstoffen voor het testen van voertuigen met elektrische-ontstekingsmotor

Type: benzine (E5)
















Parameter


Eenheid


Grenswaarden (1)



Testmethode




Minimum


Maximum




Research-octaangetal, RON

 


95,0


—


EN 25164
prEN ISO 5164




Motoroctaangetal, MON

 


85,0


—


EN 25163
prEN ISO 5163




Dichtheid bij 15 °C


kg/m3



743


756


EN ISO 3675
EN ISO 12185




Dampspanning


kPa


56,0


60,0


EN ISO 13016-1 (DVPE)




Watergehalte


vol. %

 


0,015


ASTM E 1064




Distillatie:

 

 

 

 




- verdampt bij 70 °C


vol. %


24,0


44,0


EN-ISO 3405




- verdampt bij 100 °C


vol. %


48,0


60,0


EN-ISO 3405




- verdampt bij 150 °C


vol. %


82,0


90,0


EN-ISO 3405




- eindkookpunt


°C


190


210


EN-ISO 3405




Residu


vol. %


—


2,0


EN-ISO 3405




Koolwaterstoffenanalyse:

 

 

 

 




- alkenen


vol. %


3,0


13,0


ASTM D 1319




- aromaten


vol. %


29,0


35,0


ASTM D 1319




- benzeen


vol. %


—


1,0


EN 12177




- verzadigde koolwaterstoffen


vol. %


rapport


ASTM 1319




Koolstof-waterstofverhouding

 


rapport

 




Koolstof-zuurstofverhouding

 


rapport

 




Inductieperiode (2)



min.
 480


—


EN-ISO 7536




Zuurstofgehalte (3)



massa%


rapport


EN 1601




Aanwezige gom


mg/ml


—


0,04


EN-ISO 6246




Zwavelgehalte (4)



mg/kg


—


10


EN ISO 20846
EN ISO 20884




Kopercorrosie

 


—


klasse 1


EN-ISO 2160




Loodgehalte


mg/l


—


5


EN 237




Fosforgehalte (5)



mg/l


—


1,3


ASTM D 3231




Ethanol (3)



vol. %


4,7


5,3


EN 1601
EN 13132




(1)   De in de specificaties vermelde waarden zijn „werkelijke waarden”. De grenswaarden zijn vastgesteld aan de hand van ISO 4259, Petroleum products — Determination and application of precision data in relation to methods of test, terwijl voor het vastleggen van een minimumwaarde rekening is gehouden met een minimumverschil van 2R boven nul; bij het vaststellen van een maximum- en minimumwaarde is het minimumverschil 4R (R = reproduceerbaarheid). Hoewel deze maatregel om technische redenen is ingevoerd, moet de fabrikant van een brandstof er toch naar streven een nulwaarde te verkrijgen indien de vastgestelde maximumwaarde 2R bedraagt, en de gemiddelde waarde te verkrijgen ingeval maximum- en minimumgrenswaarden zijn opgegeven. Indien moet worden nagegaan of een brandstof al dan niet aan de specificatievoorschriften voldoet, wordt ISO 4259 toegepast.
(2)   De brandstof mag stoffen bevatten die oxidatie tegengaan en metalen chemisch inactief maken en die gewoonlijk gebruikt worden om raffinaderijbenzine te stabiliseren, maar additieven met een reinigende/dispergerende werking of oplosolie mogen niet worden gebruikt.
(3)   Ethanol die aan de specificatie van EN 15376 voldoet, is de enige zuurstofhoudende verbinding die opzettelijk aan de referentiebrandstof mag worden toegevoegd.
(4)   Het eigenlijke zwavelgehalte van de voor de test van type 1 gebruikte brandstof rapporteren.
(5)   Fosfor-, ijzer-, mangaan- of loodhoudende verbindingen mogen niet opzettelijk aan deze referentiebrandstof worden toegevoegd.
 Type: ethanol (E85)
















Parameter


Eenheid


Grenswaarden (1)



Testmethode (2)





Minimum


Maximum




Research-octaangetal, RON

 


95,0


—


EN ISO 5164




Motoroctaangetal, MON

 


85,0


—


EN ISO 5163




Dichtheid bij 15 °C


kg/m3



rapport


ISO 3675




Dampspanning


kPa


40,0


60,0


EN ISO 13016-1 (DVPE)




Zwavelgehalte (3) (4)



mg/kg


—


10


EN ISO 20846 EN ISO 20884




Oxidatiestabiliteit


min


360

 


EN ISO 7536




Hoeveelheid aanwezige gom (met solvent gewassen)


mg/100ml


—


5


EN-ISO 6246




Uitzicht Vast te stellen bij omgevingstemperatuur of 15 °C (de hoogste temperatuur is van toepassing)

 


klaar en helder, zichtbaar vrij van zwevende of bezonken verontreinigende stoffen


Visuele controle




Ethanol en hogere alcoholen (7)



vol. %


83


85


EN 1601
EN 13132
EN 14517




Hogere alcoholen (C3-C8)


vol. %


—


2,0

 




Methanol


vol. %

 


0,5

 




Benzine (5)



vol. %


rest


EN 228




Fosfor


mg/l


0,3 (6)



ASTM D 3231




Watergehalte


vol. %

 


0,3


ASTM E 1064




Hoeveelheid anorganische chloriden


mg/l

 


1


ISO 6227




pHe

 


6,5


9,0


ASTM D 6423




Koperstripcorrosie (3 u bij 50 °C)


rating


klasse 1

 


EN ISO 2160




Zuurgraad (als azijnzuur CH3COOH)


massa % (mg/l)


—


0,005(40)


ASTM D 1613




Koolstof-waterstofverhouding

 


rapport

 




Koolstof-zuurstofverhouding

 


rapport

 




(1)   De in de specificaties vermelde waarden zijn „werkelijke waarden”. De grenswaarden zijn vastgesteld aan de hand van ISO 4259, Petroleum products — Determination and application of precision data in relation to methods of test, terwijl voor het vastleggen van een minimumwaarde rekening is gehouden met een minimumverschil van 2R boven nul; bij het vaststellen van een maximum- en minimumwaarde is het minimumverschil 4R (R = reproduceerbaarheid). Hoewel deze maatregel om technische redenen is ingevoerd, moet de fabrikant van een brandstof er toch naar streven een nulwaarde te verkrijgen indien de vastgestelde maximumwaarde 2R bedraagt, en de gemiddelde waarde te verkrijgen ingeval maximum- en minimumgrenswaarden zijn opgegeven. Indien moet worden nagegaan of een brandstof al dan niet aan de specificatievoorschriften voldoet, wordt ISO 4259 toegepast.
 (2)   Bij geschillen worden de in EN ISO 4259 beschreven procedures voor het oplossen van geschillen en de interpretatie van de resultaten op basis van de precisie van de testmethode gebruikt.
(3)   Bij nationale geschillen over het zwavelgehalte wordt een beroep gedaan op hetzij EN ISO 20846, hetzij EN ISO 20884 cf. de verwijzing in de nationale bijlage bij EN 228.
(4)   Het eigenlijke zwavelgehalte van de voor de test van type 1 gebruikte brandstof rapporteren.
(5)   Het gehalte aan loodvrije benzine kan worden bepaald als 100 min de som van het percentage water en alcoholen.
(6)   Fosfor-, ijzer-, mangaan- of loodhoudende verbindingen mogen niet opzettelijk aan deze referentiebrandstof worden toegevoegd.
(7)   Ethanol die aan de specificatie van EN 15376 voldoet, is de enige zuurstofhoudende verbinding die opzettelijk aan de referentiebrandstof mag worden toegevoegd.
Type: LPG
















Parameter


Eenheid


Brandstof A


Brandstof B


Testmethode




Samenstelling:

 

 

 


ISO 7941




C3-gehalte


vol. %


30 ± 2


85 ± 2

 




C4-gehalte


vol. %


rest


rest

 




< C3, > C4



vol. %


maximaal 2


maximaal 2

 




Alkenen


vol. %


maximaal 12


maximaal 15

 




Verdampingsresidu


mg/kg


maximaal 50


maximaal 50


prEN 15470




Water bij 0 °C

 


geen


geen


prEN 15469




Totaal zwavelgehalte


mg/kg


maximaal 10


maximaal 10


ASTM 6667




Waterstofsulfide

 


geen


geen


ISO 8819




Koperstripcorrosie


rating


klasse 1


klasse 1


ISO 6251 (1)





Geur

 


kenmerkend


kenmerkend

 




Motoroctaangetal

 


minimaal 89


minimaal 89


EN 589 bijlage B




(1)   . Indien het monster corrosieremmers bevat of andere scheikundige bestanddelen die de corrosiviteit van het monster op de koperstrip verminderen, kan de aanwezigheid van corrosieve stoffen met deze methode niet altijd nauwkeurig worden bepaald. Daarom is het verboden dergelijke bestanddelen toe te voegen met als enig doel de test te beïnvloeden.
 Type: aardgas/biomethaan

















Kenmerken


Eenheid


Basis


Grenswaarden


Testmethode




minimum


maximum





Referentiebrandstof G20






Samenstelling:

 

 

 

 

 




Methaan


mol %


100


99


100


ISO 6974




Rest (1)



mol %


—


—


1


ISO 6974




N2



mol %

 

 

 


ISO 6974




Zwavelgehalte


mg/m3 (2)



—


—


10


ISO 6326-5




Wobbe-index (netto)


MJ/m3 (3)



48,2


47,2


49,2

 





Referentiebrandstof G25






Samenstelling:

 

 

 

 

 




Methaan


mol %


86


84


88


ISO 6974




Rest (1)



mol %


—


—


1


ISO 6974




N2



mol %


14


12


16


ISO 6974




Zwavelgehalte


mg/m3 (2)



—


—


10


ISO 6326-5




Wobbe-index (netto)


MJ/m3 (3)



39,4


38,2


40,6

 




(1)   Inerte gassen (andere dan N2) + C2 + C2+.
(2)   Waarde te bepalen bij 293,2 K (20 °C) en 101,3 kPa.
(3)   Waarde te bepalen bij 273,2 K (0 °C) en 101,3 kPa.
▼M3

Type: waterstof voor verbrandingsmotoren
















Eigenschappen


Eenheden


Grenswaarden


Testmethode




Minimum


Maximum




Zuiverheid waterstof


mol %


98


100


ISO 14687-1




Totaal aan koolwaterstoffen


μmol/mol


0


100


ISO 14687-1




Water (1)



μmol/mol


0


 (2)



ISO 14687-1




Zuurstof


μmol/mol


0


 (2)



ISO 14687-1




Argon


μmol/mol


0


 (2)



ISO 14687-1




Stikstof


μmol/mol


0


 (2)



ISO 14687-1




CO


μmol/mol


0


1


ISO 14687-1




Zwavel


μmol/mol


0


2


ISO 14687-1




Permanente deeltjes (3)


 

 

 


ISO 14687-1




(1)   Geen gecondenseerd water.
(2)   Water, zuurstof, stikstof en argon gecombineerd: 1 900 μmol/mol.
(3)   De waterstof mag geen stof, zand, vuil, gom, olie of andere stoffen bevatten in hoeveelheden waarin deze de vulinrichting van het voertuig (de motor) kunnen beschadigen.
 Type: waterstof voor brandstofcelvoertuigen
















Eigenschappen


Eenheden


Grenswaarden


Testmethode




Minimum


Maximum




Waterstof als brandstof (1)



mol %


99,99


100


ISO 14687-2




Totaal aan gassen (2)



μmol/mol


0


100

 




Totaal aan koolwaterstoffen


μmol/mol


0


2


ISO 14687-2




Water


μmol/mol


0


5


ISO 14687-2




Zuurstof


μmol/mol


0


5


ISO 14687-2




Helium (He), stikstof (N2), argon (Ar)


μmol/mol


0


100


ISO 14687-2




CO2



μmol/mol


0


2


ISO 14687-2




CO


μmol/mol


0


0,2


ISO 14687-2




Totaal aan zwavelverbindingen


μmol/mol


0


0,004


ISO 14687-2




Formaldehyde (HCHO)


μmol/mol


0


0,01


ISO 14687-2




Mierenzuur (HCOOH)


μmol/mol


0


0,2


ISO 14687-2




Ammoniak (NH3)


μmol/mol


0


0,1


ISO 14687-2




Totaal aan gehalogeneerde verbindingen


μmol/mol


0


0,05


ISO 14687-2




Deeltjesgrootte


μm


0


10


ISO 14687-2




Deeltjesconcentratie


μg/l


0


1


ISO 14687-2




(1)   De brandstofindex van waterstof wordt bepaald door het in de tabel vermelde totale gehalte aan gasvormige bestanddelen anders dan waterstof (Totaal aan gassen), uitgedrukt in mol %, van 100 mol % af te trekken. Hij bedraagt minder dan de som van de maximaal toelaatbare grenswaarden van alle bestanddelen anders dan waterstof die in de tabel zijn vermeld.
(2)   De waarde van het totaal aan gassen is de som van de waarden van de bestanddelen anders dan waterstof die in de tabel zijn vermeld, met uitzondering van de deeltjes.
Type: H2NG
De brandstoffen waterstof en aardgas/biomethaan die samen een H2NG-mengsel vormen, moeten elk afzonderlijk aan de desbetreffende, in deze bijlage vermelde, kenmerken voldoen.
 ▼B

2.   Technische gegevens van brandstoffen voor het testen van voertuigen met compressieontstekingsmotor

Type: diesel (B5)
















Parameter


Eenheid


Grenswaarden (1)



Testmethode




Minimum


Maximum




Cetaangetal (2)


 


52,0


54,0


EN-ISO 5165




Dichtheid bij 15 °C


kg/m3



833


837


EN-ISO 3675




Distillatie:

 

 

 

 




—  50 %-punt


°C


245


—


EN-ISO 3405




—  95 %-punt


°C


345


350


EN-ISO 3405




—  eindkookpunt


°C


—


370


EN-ISO 3405




Vlampunt


°C


55


—


EN 22719




Verstoppingspunt van het filter bij lage temperatuur


°C


—


– 5


EN 116




Viscositeit bij 40 °C


mm2/s


2,3


3,3


EN-ISO 3104




Polycyclische aromatische koolwaterstoffen


massa %


2,0


6,0


EN 12916




Zwavelgehalte (3)



mg/kg


—


10


EN ISO 20846/EN ISO 20884




Kopercorrosie

 


—


klasse 1


EN-ISO 2160




Conradson-koolstofresidu (10 % distillatieresidu)


massa %


—


0,2


EN-ISO 10370




Asgehalte


massa %


—


0,01


EN-ISO 6245




Watergehalte


massa %


—


0,02


EN-ISO 12937




Neutralisatiegetal (sterk zuur)


mg KOH/g


—


0,02


ASTM D 974




Oxidatiestabiliteit (4)



mg/ml


—


0,025


EN-ISO 12205




Smeercapaciteit (diameter van het slijtageoppervlak na HFRR-test bij 60 °C)


μm


—


400


EN ISO 12156




Oxidatiestabiliteit bij 110 °C (4) (6)



h


20,0

 


EN 14112




Vetzuurmethylester (5)



vol. %


4,5


5,5


EN 14078




(1)   De in de specificaties vermelde waarden zijn „werkelijke waarden”. De grenswaarden zijn vastgesteld aan de hand van ISO 4259, Petroleum products — Determination and application of precision data in relation to methods of test, terwijl voor het vastleggen van een minimumwaarde rekening is gehouden met een minimumverschil van 2R boven nul; bij het vaststellen van een maximum- en minimumwaarde is het minimumverschil 4R (R = reproduceerbaarheid). Hoewel deze maatregel om technische redenen is ingevoerd, moet de fabrikant van een brandstof er toch naar streven een nulwaarde te verkrijgen indien de vastgestelde maximumwaarde 2R bedraagt, en de gemiddelde waarde te verkrijgen ingeval maximum- en minimumgrenswaarden zijn opgegeven. Indien moet worden nagegaan of een brandstof al dan niet aan de specificatievoorschriften voldoet, wordt ISO 4259 toegepast.
 (2)   Het opgegeven gebied voor het cetaangetal is niet in overeenstemming met de eis van een minimum van 4R. Bij geschillen tussen brandstofleverancier en gebruiker kunnen de eisen van ISO 4259 evenwel worden gebruikt om die geschillen op te lossen, mits er bij voorkeur niet één meting, maar herhaalde metingen, in voldoende aantal om de vereiste nauwkeurigheid te bereiken, worden verricht.
(3)   Het eigenlijke zwavelgehalte van de voor de test van type 1 gebruikte brandstof rapporteren.
(4)   Ook al wordt de oxidatiestabiliteit onder controle gehouden, toch zal de houdbaarheid waarschijnlijk beperkt zijn. De leverancier moet om advies worden gevraagd over de voorwaarden en de duur van de opslag.
(5)   Het vetzuurmethylestergehalte moet aan de specificatie van EN 14214 voldoen.
(6)   De oxidatiestabiliteit kan worden aangetoond op grond van EN-ISO 12205 of EN 14112. Dit voorschrift zal worden herzien op basis van CEN/TC19-evaluaties van de oxidatiestabiliteit en de testgrenswaarden.
 B.   REFERENTIEBRANDSTOFFEN VOOR HET TESTEN VAN EMISSIES BIJ LAGE OMGEVINGSTEMPERATUREN — TEST VAN TYPE 6

Type: benzine (E5)
















Parameter


Eenheid


Grenswaarden (1)



Testmethode




Minimum


Maximum




Research-octaangetal, RON

 


95,0


—


EN 25164
prEN ISO 5164




Motoroctaangetal, MON

 


85,0


—


EN 25163
prEN ISO 5163




Dichtheid bij 15 °C


kg/m3



743


756


ISO 3675
EN ISO 12185




Dampspanning


kPa


56,0


95,0


EN ISO 13016-1 (DVPE)




Watergehalte


vol. %

 


0,015


ASTM E 1064




Distillatie:

 

 

 

 




—  verdampt bij 70 °C


vol. %


24,0


44,0


EN-ISO 3405




—  verdampt bij 100 °C


vol. %


50,0


60,0


EN-ISO 3405




—  verdampt bij 150 °C


vol. %


82,0


90,0


EN-ISO 3405




—  eindkookpunt


°C


190


210


EN-ISO 3405




Residu


vol. %


—


2,0


EN-ISO 3405




Koolwaterstoffenanalyse:

 

 

 

 




—  alkenen


vol. %


3,0


13,0


ASTM D 1319




—  aromaten


vol. %


29,0


35,0


ASTM D 1319




—  benzeen


vol. %


—


1,0


EN 12177




—  verzadigde koolwaterstoffen


vol. %


rapport


ASTM D 1319




Koolstof-waterstofverhouding

 


rapport

 




Koolstof-zuurstofverhouding

 


rapport

 




Inductieperiode (2)



min.
 480


—


EN-ISO 7536




Zuurstofgehalte (3)



massa %


Rapport


EN 1601




Aanwezige gom


mg/ml


—


0,04


EN-ISO 6246




Zwavelgehalte (4)



mg/kg


—


10


EN ISO 20846
EN ISO 20884




Kopercorrosie

 


—


klasse 1


EN-ISO 2160




Loodgehalte


mg/l


—


5


EN 237




Fosforgehalte (5)



mg/l


—


1,3


ASTM D 3231




Ethanol (3)



vol. %


4,7


5,3


EN 1601
EN 13132




(1)   De in de specificaties vermelde waarden zijn „werkelijke waarden”. De grenswaarden zijn vastgesteld aan de hand van ISO 4259, Petroleum products — Determination and application of precision data in relation to methods of test, terwijl voor het vastleggen van een minimumwaarde rekening is gehouden met een minimumverschil van 2R boven nul; bij het vaststellen van een maximum- en minimumwaarde is het minimumverschil 4R (R = reproduceerbaarheid). Hoewel deze maatregel om technische redenen is ingevoerd, moet de fabrikant van een brandstof er toch naar streven een nulwaarde te verkrijgen indien de vastgestelde maximumwaarde 2R bedraagt, en de gemiddelde waarde te verkrijgen ingeval maximum- en minimumgrenswaarden zijn opgegeven. Indien moet worden nagegaan of een brandstof al dan niet aan de specificatievoorschriften voldoet, wordt ISO 4259 toegepast.
(2)   De brandstof mag stoffen bevatten die oxidatie tegengaan en metalen chemisch inactief maken en die gewoonlijk gebruikt worden om raffinaderijbenzine te stabiliseren, maar additieven met een reinigende/dispergerende werking of oplosolie mogen niet worden gebruikt.
(3)   Ethanol die aan de specificatie van EN 15376 voldoet, is de enige zuurstofhoudende verbinding die opzettelijk aan de referentiebrandstof mag worden toegevoegd.
(4)   Het eigenlijke zwavelgehalte van de voor de test van type 6 gebruikte brandstof rapporteren.
(5)   Fosfor-, ijzer-, mangaan- of loodhoudende verbindingen mogen niet opzettelijk aan deze referentiebrandstof worden toegevoegd.
 Type: ethanol (E75)

▼M1

















Parameter


Eenheid


Grenswaarden (1)



Testmethode (2)





Minimum


Maximum




Research-octaangetal, RON

 


95


—


EN ISO 5164




Motoroctaangetal, MON

 


85


—


EN ISO 5163




Dichtheid bij 15 °C


kg/m3



rapport


EN ISO 12185




Dampspanning


kPa


50


60


EN ISO 13016-1 (DVPE)




Zwavelgehalte (3) (4)



mg/kg


—


10


EN ISO 20846
EN ISO 20884




Oxidatiestabiliteit


minuten


360


—


EN ISO 7536




Hoeveelheid aanwezige gom (met solvent gewassen)


mg/100 ml


—


4


EN ISO 6246




Uiterlijk: vast te stellen bij omgevingstemperatuur of bij 15 °C (de hoogste temperatuur is van toepassing)

 


klaar en helder, zichtbaar vrij van zwevende of bezonken verontreinigende stoffen


visuele inspectie




Ethanol en hogere alcoholen (7)



vol. %


70


80


EN 1601
EN 13132
EN 14517




Hogere alcoholen (C3-C8)


vol. %


—


2

 




Methanol

 


—


0,5

 




Benzine (5)



vol. %


balans


EN 228




Fosfor


mg/l


0,30 (6)



ASTM D 3231
EN 15487




Watergehalte


vol. %


—


0,3


ASTM E 1064
EN 15489




Hoeveelheid anorganische chloriden


mg/l


—


1


ISO 6227 — EN 15492




pHe

 


6,50


9


ASTM D 6423
EN 15490




Koperstripcorrosie (3 uur bij 50 °C)


rating


klasse 1

 


EN ISO 2160




Zuurgraad (als azijnzuur CH3COOH)


massa %

 


0,005


ASTM D 1613
EN 15491




mg/l

 


40




Koolstof-waterstofverhouding

 


rapport

 




Koolstof-zuurstofverhouding

 


rapport

 




(1)   De in de specificaties vermelde waarden zijn „werkelijke waarden”. De grenswaarden zijn vastgesteld aan de hand van ISO 4259, Petroleum products — Determination and application of precision data in relation to methods of test, terwijl bij het vastleggen van een minimumwaarde rekening is gehouden met een minimumverschil van 2R boven nul. Bij het vaststellen van een maximum- en minimumwaarde bedroeg het minimumverschil 4R (R = reproduceerbaarheid). Hoewel deze procedure om technische redenen is ingevoerd, moet de fabrikant van een brandstof er toch naar streven een nulwaarde te verkrijgen indien de vastgestelde maximumwaarde 2R bedraagt, en de gemiddelde waarde te verkrijgen ingeval maximum- en minimumgrenswaarden zijn opgegeven. Indien moet worden nagegaan of een brandstof al dan niet aan de specificatievoorschriften voldoet, wordt ISO 4259 toegepast.
 (2)   Bij geschillen worden de in EN ISO 4259 beschreven procedures voor het oplossen van geschillen en de interpretatie van de resultaten op basis van de precisie van de testmethode gebruikt.
(3)   Bij nationale geschillen over het zwavelgehalte wordt een beroep gedaan op hetzij EN ISO 20846, hetzij EN ISO 20884 cf. de verwijzing in de nationale bijlage bij EN 228.
(4)   Het eigenlijke zwavelgehalte van de voor de test van type 6 gebruikte brandstof rapporteren.
(5)   Het gehalte aan loodvrije benzine kan worden bepaald als 100 min de som van het percentage water en alcoholen.
(6)   Fosfor-, ijzer-, mangaan- of loodhoudende verbindingen mogen niet opzettelijk aan deze referentiebrandstof worden toegevoegd.
(7)   Ethanol die aan de specificatie van EN 15376 voldoet, is de enige zuurstofhoudende verbinding die opzettelijk aan de referentiebrandstof mag worden toegevoegd.
▼B








BIJLAGE X
PROCEDURE VOOR DE EMISSIETESTS VAN HYBRIDE ELEKTRISCHE VOERTUIGEN (HEV)
1.   INLEIDING






1.1.
Deze bijlage bevat de extra specifieke bepalingen betreffende de typegoedkeuring van een hybride elektrisch voertuig (HEV).
2.   TECHNISCHE VOORSCHRIFTEN






2.1.
De technische voorschriften en specificaties zijn die van bijlage 14 bij VN/ECE-Reglement nr. 83, met de in het volgende punt beschreven uitzonderingen.
2.2.
De verwijzingen naar punt 5.3.1.4 in de punten 3.1.2.6, 3.1.3.5, 3.2.2.7 en 3.2.3.5 van bijlage 14 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 worden gelezen als verwijzingen naar tabel 1 van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 715/2007 voor Euro 5-voertuigen en naar tabel 2 van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 715/2007 voor Euro 6-voertuigen.
BIJLAGE XI
BOORDDIAGNOSESYSTEMEN (OBD-SYSTEMEN) VOOR MOTORVOERTUIGEN
1.   INLEIDING






1.1.
In deze bijlage worden de functionele aspecten van boorddiagnosesystemen (OBD-systemen) ter beheersing van de emissies van motorvoertuigen beschreven.
2.   VOORSCHRIFTEN EN TESTS






2.1.
 De voorschriften en tests voor OBD-systemen zijn die van punt 3 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83. De uitzonderingen op die voorschriften en de extra voorschriften worden beschreven in de volgende punten.
2.2.
De in de punten 3.1 en 3.3.1 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 bedoelde afstand van de duurzaamheidstest wordt gelezen als een verwijzing naar bijlage VII bij deze verordening.
2.3.
De grenswaarden waarnaar wordt verwezen in punt 3.3.2 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83, worden gelezen als een verwijzing naar onderstaande tabellen.
2.3.1.
De OBD-grenswaarden voor voertuigen waarvoor typegoedkeuring is verleend op basis van de emissiegrenswaarden in tabel 1 van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 715/2007 zijn opgenomen in de volgende tabel:







OBD-grenswaarden voor Euro 5














 


Referentiemassa
(RM)
(kg)


Massa koolmonoxide


Massa niet-methaan koolwaterstoffen


Massa stikstofoxiden


Deeltjesmassa




(CO)
(mg/km)


(NMHC)
(mg/km)


(NOx)
(mg/km)


(PM)
(mg/km)




Categorie


Klasse

 


PI


CI


PI


CI


PI


CI


PI (1)



CI (2)





M


—


Alle


1 900


1 900


250


320


300


540


50


50




N1 (3)



I


RM ≤ 1 305


1 900


1 900


250


320


300


540


50


50




II


1 305 < RM ≤ 1 760


3 400


2 400


330


360


375


705


50


50




III


1 760 < RM


4 300


2 800


400


400


410


840


50


50




N2



—


Alle


4 300


2 800


400


400


410


840


50


50




(1)   De normen voor de deeltjesmassa bij motoren met elektrische ontsteking zijn alleen van toepassing op voertuigen met directe-inspuitingsmotoren.
(2)   Tot de data in artikel 17 geldt een PM-grenswaarde van 80 mg/km voor voertuigen van de categorieën M en N met een referentiemassa van meer dan 1 760 kg.
(3)   Omvat ook de voertuigen van categorie M1 voor specifieke sociale behoeften zoals gedefinieerd in Verordening (EG) nr. 715/2007.
 Legende: PI = elektrische ontsteking, CI = compressieontsteking













2.3.2.
De OBD-grenswaarden voor voertuigen met compressieontstekingsmotor die voldoen aan de emissiegrenswaarden in tabel 2 van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 715/2007 en waarvoor typegoedkeuring is verleend vóór de data in artikel 10, lid 4, van Verordening (EG) nr. 715/2007 zijn opgenomen in de volgende tabel. Deze grenswaarden zijn niet langer geldig vanaf de data in artikel 10, lid 5, van Verordening (EG) nr. 715/2007 voor nieuwe voertuigen die in de Gemeenschap worden verkocht, geregistreerd of in de handel gebracht.
Voorlopige OBD-grenswaarden voor Euro 6










 


Referentiemassa
(RM)
(kg)


Massa koolmonoxide


Massa niet-methaan koolwaterstoffen


Massa stikstofoxiden


Deeltjesmassa




(CO)
(mg/km)


(NMHC)
(mg/km)


(NOx)
(mg/km)


(PM)
(mg/km)




Categorie


Klasse

 


CI


CI


CI


CI




M


—


Alle


1 900


320


240


50




N1



I


RM ≤ 1 305


1 900


320


240


50




II


1 305 < RM ≤ 1 760


2 400


360


315


50




III


1 760 < RM


2 800


400


375


50




N2



—


Alle


2 800


400


375


50





Legende: CI = compressieontsteking.
▼M2






2.3.3.
 De OBD-grenswaarden voor voertuigen waarvoor typegoedkeuring is verleend op basis van de Euro 6-emissiegrenswaarden in tabel 2 van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 715/2007 vanaf drie jaar na de in artikel 10, leden 4 en 5, van die verordening genoemde data, zijn opgenomen in de volgende tabel:








Definitieve OBD-grenswaarden voor Euro 6

















 


Referentiemassa
(RM)
(kg)


Massa koolmonoxide


Massa andere koolwaterstoffen dan methaan


Massa stikstofoxiden


Deeltjesmassa


Deeltjesaantal




(CO)
(mg/km)


(NMHC)
(mg/km)


(NOx)
(mg/km)


(PM)
(mg/km)


(PN)
(#/km)




Categorie


Klasse

 


PI


CI


PI


CI


PI


CI


CI


PI


CI


PI




M


—


Alle


1 900


1 750


170


290


90


140


12


12

 

 




N1 (3)


I


RM ≤ 1 305


1 900


1 750


170


290


90


140


12


12

 

 




II


1 305 < RM ≤ 1 760


3 400


2 200


225


320


110


180


12


12

 

 




III


1 760 < RM


4 300


2 500


270


350


120


220


12


12

 

 




N2



—


Alle


4 300


2 500


270


350


120


220


12


12

 

 





Legende: PI = elektrische ontsteking, CI = compressieontsteking






Toelichting:

De OBD-grenswaarden in deze tabel moeten vóór 1 september 2014 door de Commissie worden geëvalueerd. Indien zij technisch niet haalbaar blijken, moeten de grenswaarden of de bindende toepassingsdatum worden gewijzigd, rekening houdend met het effect van andere nieuwe voorschriften en tests die voor Euro 6-voertuigen zullen worden ingevoerd. Indien uit de evaluatie blijkt dat het milieu daar behoefte aan heeft en dat het technisch haalbaar is en de baten opwegen tegen de kosten, moeten strengere waarden worden vastgesteld en OBD-grenswaarden voor het deeltjesaantal of, in voorkomend geval, voor andere gereglementeerde verontreinigende stoffen worden ingevoerd. De sector moet daarbij voldoende aanlooptijd worden gegeven om de technische ontwikkelingen in te voeren.
2.3.4.
 Tot drie jaar na de in artikel 10, leden 4 en 5, van Verordening (EG) nr. 715/2007 genoemde data voor respectievelijk nieuwe typegoedkeuringen en nieuwe voertuigen worden op verzoek van de fabrikant de volgende OBD-grenswaarden toegepast op voertuigen waarvoor typegoedkeuring is verleend op basis van de Euro 6-emissiegrenswaarden in tabel 2 van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 715/2007:








Voorlopige OBD-grenswaarden voor Euro 6















 


Referentiemassa
(RM)
(kg)


Massa koolmonoxide


Massa andere koolwaterstoffen dan methaan


Massa stikstofoxiden


Deeltjesmassa




(CO)
(mg/km)


(NMHC)
(mg/km)


(NOx)
(mg/km)


(PM)
(mg/km)




Categorie


Klasse

 


PI


CI


PI


CI(2)


PI


CI


CI


PI




M


—


Alle


1 900


1 750


170


290


150


180


25


25




N1 (3)


I


RM ≤ 1 305


1 900


1 750


170


290


150


180


25


25




II


1 305 < RM ≤ 1 760


3 400


2 200


225


320


190


220


25


25




III


1 760 < RM


4 300


2 500


270


350


210


280


30


30




N2



—


Alle


4 300


2 500


270


350


210


280


30


30





Legende: PI = elektrische ontsteking, CI = compressieontsteking.
▼B









2.4.
Naast het bepaalde in punt 3.2.1 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 kan de fabrikant het OBD-systeem in de volgende omstandigheden tijdelijk uitschakelen:

a) voor flexfuel- of mono-/bifuelvoertuigen op gas: gedurende 1 minuut na het tanken zodat de ECU de brandstofkwaliteit en -samenstelling kan herkennen;


b) voor bifuelvoertuigen: gedurende 5 seconden na het overschakelen op de andere brandstof zodat de motorparameters kunnen worden bijgesteld.
De fabrikant mag van deze tijdsgrenzen afwijken als hij kan aantonen dat het stabiliseren van het brandstofsysteem na het tanken of het overschakelen om gegronde technische redenen meer tijd vergt. Het OBD-systeem moet in elk geval opnieuw worden ingeschakeld zodra de brandstofkwaliteit en -samenstelling zijn herkend of de motorparameters zijn bijgesteld.
2.5.
 Punt 3.3.3.1 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 wordt vervangen door het volgende voorschrift:
Het OBD-systeem bewaakt de vermindering van de efficiëntie van de katalysator wat de emissie van THC en NOx betreft. Het staat de fabrikanten vrij de voorste katalysator alleen of in combinatie met de volgende katalysator(en) te bewaken. Elke bewaakte katalysator of combinatie van katalysatoren wordt geacht slecht te functioneren wanneer de emissies de NMHC- of de NOx-grenswaarde in punt 2.3 van deze bijlage overschrijden. Bij wijze van afwijking is het voorschrift betreffende de bewaking van de vermindering van de efficiëntie van de katalysator wat de NOx-emissie betreft, pas van toepassing vanaf de data in artikel 17.
2.6.
Punt 3.3.3.3 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 betekent dat de verslechtering van alle zuurstofsensoren die gemonteerd en gebruikt worden om storingen van de katalysator te detecteren volgens de voorschriften van deze bijlage, bewaakt worden.
2.7.
Naast de voorschriften van punt 3.3.3 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 geldt dat voor elektrische-ontstekingsmotoren met directie inspuiting elke storing moet worden bewaakt die ertoe kan leiden dat de emissies de PM-grenswaarden in punt 2.3 van deze bijlage overschrijden en die volgens de voorschriften van deze bijlage voor compressieontstekingsmotoren moet worden bewaakt.
2.8.
Naast de voorschriften van punt 3.3.4 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 geldt dat storingen en de vermindering van de efficiëntie van het EGR-systeem moeten worden bewaakt.
2.9.
Naast de voorschriften van punt 3.3.4 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 geldt dat storingen en de vermindering van de efficiëntie van een NOx-nabehandelingssysteem dat met een reagens werkt en het reagensdoseersysteem moeten worden bewaakt.
2.10.
 Naast de voorschriften van punt 3.3.4 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 geldt dat storingen en de vermindering van de efficiëntie van een NOx-nabehandelingssysteem dat zonder reagens werkt, moeten worden bewaakt.
2.11.
Naast de voorschriften van punt 6.3.2 van aanhangsel 1 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 geldt dat de fabrikant moet aantonen dat storingen in de EGR-stroom en -koeler tijdens de goedkeuringstest door het OBD-systeem worden gedetecteerd.
2.12.
„HC” (koolwaterstoffen) wordt in punt 6.4.1.2 van aanhangsel 1 van bijlage 11 bij Reglement nr. 83 gelezen als „NMHC” (niet-methaan koolwaterstoffen).
2.13.
Naast de voorschriften van punt 6.5.1.3 van aanhangsel 1 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 geldt dat alle gegevens die overeenkomstig punt 3.6 van aanhangsel 1 van deze bijlage moeten worden opgeslagen in verband met de OBD-prestaties tijdens het gebruik, overeenkomstig de specificaties van punt 6.5.3 van aanhangsel 1 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 beschikbaar moeten zijn via de seriële poort van de gestandaardiseerde datalinkconnector.
▼M2






2.14.
In tegenstelling tot punt 3.3.5 van bijlage 11 bij VN/ECE-Reglement nr. 83 moeten de volgende voorzieningen op volledige uitval of verwijdering worden gecontroleerd, als dat tot overschrijding van de toepasselijke emissiegrenswaarden heeft geleid:

— met ingang van 1 september 2011, een deeltjesvanger die als afzonderlijke eenheid in compressieontstekingsmotoren is gemonteerd of in een gecombineerde emissiebeheersingsvoorziening is geïntegreerd;


— voor voertuigen die gecertificeerd zijn op basis van de OBD-grenswaarden in de tabel in punt 2.3.3 of 2.3.4, een NOx-nabehandelingssysteem dat als afzonderlijke eenheid in compressieontstekingsmotoren is gemonteerd of in een gecombineerde emissiebeheersingsvoorziening is geïntegreerd;


— voor voertuigen die gecertificeerd zijn op basis van de OBD-grenswaarden in de tabel in punt 2.3.3 of 2.3.4, een dieseloxidatiekatalysator die als afzonderlijke eenheid in compressieontstekingsmotoren is gemonteerd of in een gecombineerde emissiebeheersingsvoorziening is geïntegreerd.
