Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 23, 1861, no. 2245, 21-02-1861 
Donderdag, 21 Februarij 1861. N'. 2245. WEEKBLAD VAN HET REGT. REGTSKUNDIG NIEUWS- EN ADVERTENTIE-BLAD. I ÜRIE-E N- T WIN TI GS TE JAARGANG. JU3 ET YSRlfAi. bit blad verschijnt geregeld twee malen per week. Prijs per jaargang f 20; voor de buitensteden, franco per post, met f 1.20 verhooging. Prijs der advertentiën, zonder het zegelregt, 20 cents per regel — Bijdragen, brieven, enz., behalve van de IIII. gewone correspondenten, franco. HOOGE RAAD DER NEDERLANDEN. Algemeeae openbare verg-artering van Zaturdag, den 16 Februarij 1861, ter installatie van Mr, P• EIjIAS • al» Raadsheer in den Hoogen Raad. Voorzitter, Mr. F. de Geeve. ,'eu twee ure wordt de vergadering door den Voorzitter geopend nieuwbenoemde Raadsheer door den heer Griffier binnen- # A Procureur-Generaal, de heer Mr. G. A. G. van Maanen , neemt Nop zijn requisitoir, dat strekt: 1°. tot het doen voorlezen van J) besluit van benoeming en van de acte van eeds-aflegging; 2°. V over te gaan tot de plegtige installatie; en 3o. dat aan hem, I Weur-Generaal, van dit genomen requisitoir zal worden ver"W acte. J^eraan door den Voorzitter voldaan zijnde, wordt op zijne uitif^iging door den heer Griffier voorlezing gedaan van: 1°. het jNnkiyk besluit van 19 December 1860, n°. 58, waarbij Mr. P. e!'*s benoemd wordt tot Raadsheer in den Hoogen Raad; en 2, 3'oct uit het register van eeds-aflegging, waaruit blijkt, dat de [■ "tybenoemde Raadsheer de gevorderde eeden in handen des Koheeft afgelegd. t Voorzitter, de heer Mr. F. deGreve, vat alsnu het woord op houdt de volgende aanspraak: Edel Hoog Achtbare Heer en l .."'«derom word ik geroepen tot de vervulling van eenen treurigen jj St, die mij te moeijelijker valt bij den nog verschen indruk van j?' gisteren voorgevallen overlijden van onzen geliefden Wintgbns. een langdurig lijden ontviel ons in eenen nog krachtigen leeftijd ""■J bekwaam en ijverig ambtgenoot Mr. Hendrik Provó ivi.urj'. l'1 korte trekken zij het mij vergund hem, vooral als Raadsheer 4en Hoogen Raad, te huldigen. Aan meer bevoegden laat ik het J6t. zijne verdiensten in onderscheidene andere vorige betrekkingen iL,er in het breede en naar waarde te vereeren. Met stilzwijgen mag echtt-r niet voorbijgaan. j. 'Ün gansehe, aan zijne zitting in den Hoogen Raad voorafgegaan, »en kenmerkte zich door eene bij uitnemendheid practische rigting, t'' bewoog zich meer op bet administratief en het staatkundig dan oS 1161 regterlijk gebied. En toch is hij daardoor gevormd, om in <]' c°llegie bij dagbehandeling van strafzaken, in het bijzonder van. «oodanigen die eene juiste kennis van ons staatsregt vorderen, onwaardeerbare specialiteit te zijn; en bragt hij zijnen onovertoi 'ijken geest van werkzaamheid, orde en zelfstandigheid, met de ponste gevolgen, in zijne regterlgke betrekking mede. JWwïa» in de Amsterdamsche school der kundige hoogleeraren Tei en va» Hall , gevoelde h\j voorliefde voor de staatsregterlijke ,jt) 'le staatswetenschappelijke studiën. Een bewijs daarvan gat ij Vo?f *ijn doorwrocht academisch proefschrift over de uitlevering van ugtige misdadigers, waardoor hij toonde geen onwaardige achte zijn van zijn beroemden oudoom, den hoogleeraar Adriaan ,i Gedurende een tiental jaren legde hij zich te Amsterdam toe op w 'eëtspructijk en maakte zich aldaar zoo gunstig bekend , dat hij ^ directeur van politie daar ter stede werd benoemd. Die moegelijke, Letde teederste belangen telkens in aanraking komende', beu.lsking (3 hij jaren achtereen met voorbeeldigen, maar verstandige» ijver »„ uilnemend beleid waargenomen. In kalme tijden zich geene rust Ü''öande, toonde hij in het zoo bewogen jaar 1848, welk een vast Ltakter, welke kracht van geest, welken onverschrokken moed hij !&t, fJ-''t onderscheidene, de strafvordering en vooral de politie betrefC e ■ in dat tijdperk door hem uitgegeven, geschriften bleek het, oot ^j te midden van een uiterst bedrijvig leven de studiën, vooral >,,1 grondige en wetenschappelijke beoefening van het belangrijk vhfdaaraan hij zich had toegewijd, tot het hoofdvoorwerp zijner Y.f'go nasporing had gemaakt. De in die geschriften door hem ^gestelde inrigting der politie, eerst als een onderdeel van het v ^nistratief gezag, later als eene op zich zelf staande staatsmagt, ^eet ik. mij niet ie beoordeelen ; veelmin voor of tegen hem partij % r^ken, waar hij in cén derzelve een, door een geacht magistraat Vv k ^ voorgesteld, van hem verschillend stelsel van politie met , Eenheid bestreed. Zijne verdiensten als directeur van politie en na zijne aftreding erkend door zijne benoeming in 1852 tot Cl staats-commissie, tot het onderzoek naar en het uitbrengen j>ov. Wededeeliiig van zijn gevoelen, zoo nopens de aan het toezigt b^vin ° e °"c'erworpeii handelingen, als aangaande het met de handS der politie te belasten personeel, stond bij Provó Kluit steeds als beginsel op den voorgrond eerbied voor de wet en achting voor het openbaar gezag. Voor de politie verlangde hij in het algemeen belang eene uitgebreide bevoegdheid, gepast eerbetoon en ruime bezoldiging; maar vorderde daartegenover van haar personeel eerlijkheid , braaf heid, onverdroten ambtsijver, kunde en stipte gehoorzaamheid. Ook in die gewigtige commissie leerde hij zich kennen als den man, wiens leus geheel zijn leven lang en in alles is geweest orde. Het meesterlijk, door den verdienstelijken secretaris Mr. Ttdeman, gesteld verslag werd mede onder zijn toezigt en zijne medewerking vervaardigd, en bevatte voor een groot gedeelte de uitdrukking van zijn gevoelen. Tijdens de aanvaarding dier commissie was hij reeds sedert een paar jaren lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. welke betrekking hij zich te eerder had laten welgevallen, daar hij voorzag, dat die van directeur van politie met eene nieuwe orde van zaken waarschijnlijk zoude vervallen. Na van genoemden post eervol te zijn ontslagen, wijdde hij zich geheel toe aan zijne nieuwe belangrijke roeping. Van November 1850 tot April 1853 was hij een zeer werkzaam lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Bij elke voorkomende gelegenheid sprak hij over de regeling der politie. Al zijne medeleden beschouwden hem, wat dat onderwerp betreft, als eenen deskundige bij uitnemendheid. Zijn aandeel aan de reeds vermelde staats-commissie en het van haar uitgegaan verslag werd ook door hen hoog gewaardeerd. Wat zijne staatkundige gevoelens betreft, schijnt men hem te moeten rangschikken onder hen, die verbetering wilden zonder overhaasting en zonder opoffering van wezenlijke belangen aan nog niet beproefde theoriën. Bijzonder onderscheidde hij zich bij de beraadslaging over het ontwerp van gemeentewet. De daarin voorkomende bepalingen wegens de plaatselijke belastingen bestreed hij met kracht, bij zijne overtuiging, dat zij voor de finantiën van vele groote gemeenten , in het bijzonder van Amsterdam, nadeelig zouden werken. Zijne grondige kennis van de finantiën der hoofdstad blonk daarbij schitterend uit. Was het wonder, dat men, niettegenstaande hij tegen het ontwerp van gemeentewet had gestemd, niettemin op hem het oog vestigde, toen in 1853 het destijds vooral uiterst moeijelijk en niet zeer begeerd ambt van Burgemeester van Amsterdam openviel, en dat hij, de krachtige , ordelievende , die gemeente door en door kennende, man daartoe werd gekozen? Moedig aanvaardde hij dien post, met de uiterste naauwgezetheid nam hij hem waar. Slechts korten tijd echter duurde dit. Zijn vurige wensch in ons midden te worden geroepen, werd, tot zijne niet geringe blijdschap, verwezenlijkt. Door den Hoogen Raad aanbevolen en door de Tweede Kamer der Staten-Generaal, waarvan hij nog zoo kort te voren eer. zeer werkzaam lid was, aan het hoofd harer voordragt geplaatst, werd hij, bij besluit van den 9 December 1853, door den Koning tot Raadsheer in dit Collegie benoemd. Bijna zeven jaren was hij een uitstekend lid der Kamer voor de behandeling van strafzaken. Ervaren in het strafregt en zeer bekend met de vele bijzondere wetten en verordeningen betreffende onze staatshuishouding, met de gemeentelijke en andere inrigtingen en met verschillende takken van allerlei bedrijf, stelde hij niet zelden duistere zaken in een helder licht. Hoezeer een gestreng handhaver der wet, verklaarde hij haar echter in eenen verstandigen, met haren geest overeenstemmeuden, zin. Uiterst naauwgezet in het behandelen der zaken , was hij echter nimmer kleingeestig. Helder was zijn blik bij de beoordeeliog, onpartijdig zijne beslissing der regtsgeschillen. Een meester in het voeren der pen , zeer gezet op eenen goeden stijl, stelde hij alles even naauwkeurig als puntig. Menig belangrijk, keurig en krachtig gesteld advies in hoogst gewigtige aan den Hoogen liaad onderworpen zaken zijn wij hem jveritchuldigd. Nimmer verflaauwde ijver en geheele toewijding aan zijn ambt kenmerkten den werkzamen en diep denkenden man. Welwillendheid jegens zijne ambtgenooten bekroonde dat alles. Met weemoed zijn wij vervuld bij de herinnering aan hem, die zoo vele gaven in zich vereenigde, en die met zoo veelzijdige kunde en zoo groote achtbaarheid zijne plaats in ons midden zoo waardig bekleedde. Levendig gevoelen wij allen het gemis van zulk eenen ambtgenoot. Het verheugt ons, dat gij, hooggeachte Elias! in zijne plaats zijt geroepen. Hoe veel prijs de Hooge Raad op u stelde, is u gebleken uit de plaatsing van uwen naam aan het hoofd zijner aanbevelingslijst. Ook de Tweede Kamer der Staten-Generaal liet aan die aanbeveling ragt wedervaren , toen zij op hare voordragt aan u de eerste plaats toekende. De Koninklijke benoeming zette er de kroon op. Van harte heet ik u welkom in ons midden, en houd n 'j verzekerd, dat onze goede verwachting aangaande u niet zal worden beschaamd. Aan Leidens hoogeschool waart gij stndent in den echten zin des woords. Reeds toen kwam ik in eene aangename betrekking tot u. Te zamen waren wij leden van ons onvergetelijk letterkundig gezelschap, waarvan de leus was inter nos aniicitia. Nu ontmoetélt wij elkander weder als ambtgenooten in Nederlandsch hoogste regterlijk collegie. Een schat van ondervinding verzameldet gij op uwe langdurige regterJijke loopbaan ; eerst in de niet gemakkelijke betrekking van Vrederegter, later van Kantonregter te Haarlem, daarna als Raadsheer in het Geregtshof in Noordholland. Leefdet gij steeds voor de ■ wetenschap , en is uw naam ook op ander gebied dan dat der regtsgeleerdheid met eere bekend, nimmer geschiedde dit ten koste der naauwgezetste waarneming uwer regterlijke betrekking. Diezelfde ijver zal u bezielen, nu gij in den Hoogen Raad zijt geroepen. Reken daarbij op onzer aller welwillendheid, niet het minst op de mijne. Mogen wij nog lang te zamen werkzaam zijn! Ter verdere voldoening aan het requisitoir van den ProcureurGeneraal, verklaar ik Mr. Pieier Elias wettiglijk erkend en geïnstalleerd als Raadsheer in den Hoogen Raad der Nederlanden. Voorts wordt de Griffier gelast, het Koninklijk besluit van benoeming in te schrijven in het bijzonder daartoe bestemd register. En wordt bepaald, dat ran deze plegtige zitting en installatie bij gewonen brief zal worden kennis gegeven aan den Minister van Justitie. Ik verzoek den nieuwbenoemden Raadsheer den voor hem bestemden zetel in te nemen en vervolgens deel uit te maken van de Kamer voor behandeling van strafzaken. Hiermede sluit ik deze algemeene en plegtige vergadering van den Hoogen Raad der Nederlanden. Deze vergadering werd door zeer vele Advokaten en Procureurs bijgewoond. aitmrg-erlijke Kamer. Zitting van den 28 December 1860. Voorzitter, Mr. F. de Greve. Fideicommis, — Testament. — Uitlegging. — Romeinsch begt. Het Bestuur der Registratie , eischer, tegen A. O. M. en P. A. M. van Odénaoven, verweerderessen. De Hooge Raad enz., Gehoord den proc.-gen. in zijne conclusie, strekkende tot verwerping van het beroep, met verwijzing van het eischend Bestuur in de boete en kosten van cassatie; Overwegende, dat als éénig middel van cassatie is voorgesteld: schending van art. 21, in verband met art. 17, der wet van den 27 Dec. 1817 (Stbl. n°. 37), en voor zooveel des noods schending van l. 4 D. quibus modis usufructus vel usus amettitur et l. 29 JJ. de usu et usufructu et reditu per legatum vel fideicommissum, dat is: als zullende de onderwerpelijke testamentaire beschikking bevatten eene fideicommissaire substitutie, en mitsdien hetregtvan successie wegens den overgang daarvan zijn verschuldigd; O., dat de bij het beklaagde arrest gegeven beslissing, dat er ten deze geen fideicommis bestaat, hetwelk door het overlijden van den daarbij bedoelden persoon op de opposanten , thans verweerderessen in cassatie, zoude zijn gedevolveerd, berust op de uitlegging dor onderwerpelijke testamentaire beschikking ; dat namelijk aan de afstammelingen der vier in het testament genoemde personen, bij opvolging, alleen is verzekerd de jaarlijksche uitkeering der vruchten en opkomsten van de nalatenschap des testateurs, zonder hun op die nalatenschap zelf eenig regt toe te kennen, en dat zij derhalve krachtens voorzegd testament niets bekomen onder den last van het te bewaren en uit te keeren; 0., dat door deze uitlegging de beide aangehaalde wetten, onder vigueur waarvan het bedoelde testament met den dood is bekrachtigd , niet kunnen zijn geschonden, daar toch daarbij alleen is beslist, dat, wanneer hij, aan wien een vruchtgebruik is gelegateerd, is verzocht; dit aan een derde over te geven, alsdan het vruchtgebruik jure praelorio eindigt niet met den persoon van den legataris, maar met den dood van hem , aan wien het vruchtgebruik ij overgegeven; en dat derhalve beide aangehaalde wetten niets gemeens hebben met de vraag, waarop het in deze alleen aankomt, of eene making, zoo als hierboven is omschreven, al of niet eene fideicommissaire substitutie daarstelt? O., dat alzoo het éénig aangevoerde middel is ongegrond; Verwerpt het beroep, en veroordeelt bet eischend Bestuur in de kosten en boete van cassatie. Hamer van Strafzakuu, Zitting van den 19 December 1860. Voorzitter, Jhr. Mr. B. van den Velden. Cassatie. — Beteekeninq. — Openbaar Ministerie. — v euv allen-verklaring. Is de kennisgeving der voorziening in cassatie van het Openb. Min. aan den veroordeelde, volgens art. 391 Strajvord., ojschoon niet op straffe van nietigheid, echter gebiedend voorgeschreven ? - Ja. Is er voldaan aan het bij gemeld artikel voor het Openb. Alin. gestelde vereischte, om zijn beroep in cassatie gevolg te doen hebben, wanneer er uit eene ?nissive van den grijjier van het Bof alleen blijkt, dat er een extract uit de voorziening, maar niet dat di aanteekening aan den veroordeelde is voorgelezen, noch tegen welk arrest de proc.-gen. zich in cassatie heeft voorzien, noch ook of een ajschrift aan den veroordeelde is gelaten m of die voorlezing binnen den bij de wet gestelden termijn heeft plait' gehad? — Neen. De proc.-gen. bij het Prov. Geregtshof in Utrecht is req. van cassatie tegen een arrest van voornoemd Geregtshof van den 9 Oct. 1860, waarbij de gereq. H. Wanssink, huisvrouw van C. H. Honig, rendezvous- eu bordeelhoudster te Amsterdam, is schuldig verklaard aan het toebrengen van kwetsuren of slagen, welke geenerlei ziekte of beletsel van te werken , als bij art. 209 Strafregt gemeld, veroorzaakt hebben, en te dier zake veroordeeld tot eene gevangenzetting in een huis van correctie voor den tijd van zes maanden, in eenzame opsluiting te ondergaan, alsmede tot eene geldboete van J 25 en in de kosten van het regtsgéding. Nadat ten deze door den raadsheer van IJsselsieyn het verslag was uitgebragt, etl namens de gereq., door zijnen advokaat, Mr. A. M. vad Stipriaan Lu'iscius, primario was verzocht de niet-outvankelijkverklaring van het beroep, uit hoofde aan het voorschrift van art.391 Strafvord. in deze niet was voldaan , en secundario het gedaan beroep was bestreden, heeft de adv.-gen. Römer, namens den proc.gen., geconcludeerd tot verwerping van het ingestelde beroep, met veroordeeling van de gereq. in de kosten, daarop gevallen. De Hooge Raad enz., Gezien de memorie, door den req. ingediend; Overwegende, met betrekking tot het kenbaar maken aan de gereq. van de voorziening in cassatie, door het Openb. Min. aangeteekend, ingevolge het voorschrift van art. 391 Strafvord., —dat hieromtrent bij de stukken van den processe voorhanden is eene missive van den griffier bij het Prov. Geregtshof in Utrecht van den 16 Oct. 1860 aan den proc.-gen. bij dat Hof, waarin laatstgenoemde wordt verwittigd, dat die griffier zich den 12 dier maand heeft vervoegd bij de beseh. (gereq. in deze) in de cellulaire gevangenis te Utrecht, en haar aldaar heeft voorgelezen een extract uit de voorziening van cas¬ satie, welke de heer proc.-gen. tegen gemelde bescn. neert ingesteld; O., dat, ingevolge de bepaling van voornoemd art. 391, voor het Openb. Min., om zich van het middel van cassatie te kunnen bedienen , niet alleen gevorderd wordt de aanteekening daarvan op de wijze , bij art. 389 , al. I en 3 , Strafvord. voorgeschreven, maar daarenboven ook wordt vereisclit, dat die aanteekening aan den veroordeelde worde kenbaar gemaakt, en wel, indien deze in hechtenis is, gelijk in casu het geval is, binnen drie dagen na de aanteekening door voorlezing van den griffier, die den veroordeelde van die aanteekening een afschrift moet laten ; 0. nu , dat die kennisgeving wel niet op straffe van nietigheid, echter gebiedend is voorgeschreven, en zij derhalve behoort tot het wezen van het beroep in cassatie, en dat eene regtshandeling, waartoe de wet de vervulling eener bepaalde formaliteit voorschrijft, niet geldig is, indien dit voorschrift niet of niet behoorlijk is in acht genomen ; en dat alzoo, bij het verzuim van behoorlijke voldoening aan voornoemd tweede vereischte om zich van het middel van cassatie te bedienen, het door het Openb. Min. gedaan beroep in cassatie regtens geen gevolg kan hebben en mitsdien als vervallen is aan te merken; O., dat nu uit de in deze voorhanden missive van den griffier wel blijkt, dat er een extract uit de voorziening, maar niet dat de aanteekening aan de veroordeelde is voorgelezen, zoo als daaruit ook niet blijkt, tegen welk arrest de proc.-gen. zich in cassatie heeft voorzien , noch ook of er een afschrift daarvan aan de veroordeelde is gelaten , en of die voorlezing binnen den bij de wet gestelden termijn heeft plaats gehad; en dat mitsdien niet is voldaan aan het bij voornoemd art. of openbare plaatsen zulleu mogen worden uitgestald of verkocht; en 2o. dat kooplieden en winkeliers hunne waren niet zullen mogen uitstallen of met open deuren verkoopen; en dat bij bedoeld art. 2 alleen op de eerste verbodsbepaling eene uitzondering is gemaakt ten opzigte van geringe waren; O., dat derhalve bij het bestreden vonnis ten onregte die uitzondering is toegepast op hetgeen in casu , naar de hiervoren vermelde feitelijke beslissing, in strijd met de tweede in art. 2 der genoemde wet vervatte verbodsbepaling heeft plaats gevonden, te weten, het in een glazen uitstek ten toon stellen, en alzoo in den zin der wet uitstallen der koopwaren, waarin de gereq. handel drijft; 0., dat bij het bestreden vonnis , en evenzoo bij het daarbij bevestigde vonnis, waarvan hooger beroep, alzoo art. 2 (1ste gedeelte) der wet van 1 Maart 1815 (Stbl. n°. 21/ verkeerd is toegepast, en dat artikel (2de gedeelte) is geschonden ; 0., dat mitsdien het aangevoerde middel van cassatie is gegrond; Vernietigt het vonnis van de Arrond.-Regtbank te Appingedam van den 5 Oct. 1860; En, krachtens art. 106 R. O., regt doende ten principale, Vernietigt het vonnis van het Kantongeregt te Onderdendain van den 30 Aug. 1860; Verklaart de als bewezen aangenomen daadzaken daar te stellen het door eenen winkelier op Zondag uitstallen van zijne waren ; Verklaart daarop van toepassing de artt. 2 en 6 der wet van den 1 Maart 1815 (Stbl. n°. 21), luidende enz.; Verklaart den gereq. schuldig aan die overtreding ; Gezien art. 207 Strafvord.; Veroordeelt den gereq. te dier zake tot betaling eener geldboete van f 3 , en, bijaldien hij buiten staat mogt zijn deze boete te betalen , tot eene gevangenis van een dag ; Veroordeelt den gereq. in de kosten van beide instantiën , en in die, in cassatie gevallen , des noods invorderbaar bij lijfsdwang. Zitting van den 19 December 1860. Zondagswet. — Geringe eetwaren. Is het door een brood-, koek- en banketbakker op eenen Zondag in den winkel uitstallen zijner waren strajbaar in den zin van art. 2 der wel van 1 Haart 1815 (Stbl. n°. 21)? — Ja. Kan hier aan den verkoop van geringe waren worden gedacht, om de uitzondering, bij gemeld artikel gesteld, te kunnen inroepen ? — Neen. De officier van justitie bij de Arrond.-Regtbank te Appingedam heeft zich in cassatie voorzien tegen een vonnis van dezelve Regtbank van den 5 Oct. 1860, waarbij, in hooger beroep, met bevestiging van een vonnis van het Kantongeregt te Onderdendam van den 30 Aug. te voren, II. H. Meijer, brood-, koek- en banketbakker en winkelier te Uithuizen, is ontslagen van alle regtsvervolging, ter zake hem bij dagvaarding ten laste gelegd, te weten: «dat hij'bevondeu is, op Zondag den 17 Junij 1860, in zijne daarvoor bestemde kast, welke aan de straatzijde vóór zijn huis uitsteekt, zijne waren te hebben uitgestald, en aan het passerende publiek tentoongestelde de kosten te dragen door den Staat. Nadat door den raadsheer Voorduin in deze zaak het verslag was uitgebragt, heeft de adv.-gen. Kauseboom, namens den proc.-gen. geconcludeerd tot vernietiging van het bestreden vonnis; en dat dé Hooge Raad, ten principale regt doende, mede vernietige het in eersten aanleg gewezen vonnis, voor zoover de gereq. is ontslagen van alle regtsvervolging, en den gereq. schuldig verklare aan liet op Zondag uitstallen van winkelwaren door eenen winkelier, en hem naar aanleiding van artt. 2 en 6 der wet van den l Maart 1815 (Stbl. n°. 21), veroordeele in eene geldboete van J 3, en, voor het geval hij buiten staat mogt zijn die boete te betalen, tot eene gevangenis-straf van eenen dag, en in de kosten der beide instantiën en in die der cassatie. De Hooga Raad enz., Gelet op het middel van cassatie, door den req. voorgesteld bij memorie, bestaande in verkeerde toepassing van de artt. 210 en 207 Strafvord., en daardoor schending van de artt. 2 en 6 der wet van den 1 Maart 1815 (Stbl. n°. 21); Overwegende, met betrekking tot het aangevoerde middel van cassatie, dat bij het bestreden vonnis als bewezen is aangenomen: «dat de gereq. (blijkens een duplicaat van zijne acte van patent, brood-, beschuit-, koek- en banketbakker en winkelier), op Zondag den 17 Junij 1860 in een, naar buiten uitslaand, in zijn winkel aanwezig glazen uitstek , zijne waren, bestaande in koek, zoogenaamd lekkers, en andere kleinigheden, heeft tentoongesteld;» O., dat bij genoemd vonnis, wat betreft de qualificatie van dat feit, is overwogen, dat bij art. 2 der wet van 1 Maart 1815 (Stbl. n°. 21) als verbodis gesteld.dat op Zondagen en algemeen erkende Christelijke feestdagen, met uitzondering van geringe eetwaren, geene koopwaren hoegenaamd op markten, straten of op openbare plaatsen zullen mogen worden uitgestald of verkocht, en dat kooplieden en winkeliers hunne waren niet zullen mogen uitstallen, noch met open deuren verkoopen; doch dat, al neemt men ook aan, dat de gereq. gezegd kan worden zijne waren te hebben uitgestald, in de bedoeling der wet dan nog in allen gevalle de door hem tentoongestelde voorwerpen gerekend worden te behooren tot de zoogenaamde geringe eetwaren, die de wet niet verder omschrijft ,°en waarvan de beoordeeling alzoo aan den regter is overgelaten, terwijl, het uitstallen en verkoopen van geringe eetwaren in het openbaar toegelaten zijnde, daaruit is af te leiden, dat zulks niet als verboden mag worden aangemerkt, wanneer het geschiedt in woningen; 0. echter, dat in art. 2 der genoemde wet twee afzonderlijke verbodsbepalingen voorkomen ten opzigte van het uitstallen en ver. koopen van waren op de dagen, in art. 1 dier wet genoemd, te weten: 1». dat geene koopwaren hoegenaamd op markten, strate ARRONDISSEMENTS-REGTB ANKEN. ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE 'S GRAVENHAGE. Snrgerlijke Siainei'. Zitting van den 18 Januarij 1861. Voorzitter, Mr. F. L. Certon. Onregtmatige daad door afbreking van een mddr, door een ander gesteld. — belang. — ElGEN rigting. — Schadevergoeding. De Duitsche Evangelische gemeente te 's Gravenhage, eischeresse, procureur Mr. H. Reijers , tegen J. A. M., te 's Gravenhage, gedaagde, procureur W. A. II. Oüwens. De Regtbank enz., Overwegende, dat de eischeresse, na bij vonnis van den 24 Febr. 1860 te zijn toegelaten om ten deze kosteloos te procederen, bij exploit van den 25 Febr. daaraanvolgende, den ged. voor deze Regtbank heeft geroepen, poserende: «dat zij eischeresse, bij acte van 19 Jan. 1859, ten kantore van bewaring der hypotheken te 's Gravenhage op 21 Febr. 1859 ingeschreven, onder meer andere perceelen, heeft gekocht eene poorten erve, van ouds genaamd de Schermpoort, thans kadastraal bekend als gelegen in 's Gravenhage, sectie F, n°. 948 ; dat zij is gesteld in het bezit van dat perceel, en dit met primo Mei 1859 heeft aanvaard; dat zij eischeresse tot afschutting van haar terrein aan de westzijde van gemelde poort heeft doen plaatsen eerst eene houten schutting en daarna eenen steenen muur, dezen laatsten op den 11 Febr. 1860; dat deze muur, op Maandag den 13 Febr. daarna, op last, ten behoeve en voor rekening van den ged., is afgebroken; dat deze eigenmagtige vernieling van een gemetseld werk en verbreking van afsluiting, der eischeresse toebehoorende, zou opleveren eene onregtmatige daad, waarvoor zij eischeresse geregtigd is vergoeding te vragen, — op die gronden heeft gevorderd des gedaagden veroordeeling tot herstelling van den muur, met magtiging der eischeresse om zulks casu quo ten zijnen koste zelve te verrigten; wijders tot schadevergoeding, op te maken bij staat, en met toepassing van lijfsdwang, indien de schade met de herstelling meer dan f 150 mogt bedragen, cum expensis ; O., dat de eischeresse daarna, teraudientie, conclusiën heeft doen nemen geheel overeenkomstig de dagvaarding, en vervolgens de Regtbank, op de conclusiën des gedaagden , waartegen de eischeresse mede bij conclusie zich verklaard heeft niet te verzetten, bij vonnis van den 30 Maart 1860, aan den ged. verlof heeft gegeven om de erven van zijn auteur, van wien hij zijn huis met regt van uitgang in de ten processe bedoelde poort, gelijk hij beweert, heeft gekocht, in vrijwaring te roepen, en hem te dien einde een termijn van zes maanden heeft verleend, met reserve der kosten; O., dat de eischeresse vervolgens den ged., bij acte, beteekendop den 2 Oct. 1860, avenir heeft gegeven, om op den 5 Oct. daaraanvolgende te verschijnen ter teregtzitting, ten einde conclusie te nemen, waarop de ged., ten dienenden dage, heeft geconcludeerd: dat de eischeresse zal worden verklaard niet-ontvankelijk in haren eisch, immers en in allen gevalle dat die haar zal worden ontzegd, cum expensis, op grond, dat zij bare positieven en met name dat zij is eigenaresse van het kadastrale perceel sectie F, n°. 948, en dat zij daarop ter afschutting van haar terreineenen muur heeft doen plaatsen, niet had bewezen; O., dat do eischeresse daarop, bij nadere conclusie: 1°. heeft geposeerd, dat de ged. den verleenden termijn van zes maanden, om zijne verkoopers in vrijwaring op te roepen, heeft laten verstrijken, zonder iemand op te roapen; 2°. in het geding heeft gebragt de acte van koop en verkoop, op 19 Jan. 1859 ten overstaan van den notaris S. F. dePinto en getuigen gepasseerd; en 3o. het feit heefi gesteld, dat de muur in geschil, ten dage en plaatse in de dagvaarding vermeld, op haren last en voor hare rekening is opgebouwd, met sommatie om dit feit te erkennen of ie ontkennen; en wijders geconcludeerd, dat de ged. zal worden veroordeeld in de kosten , op het incident van vrijwaring gevallen, welke bij vonnis van den 30 Maart 1860 zijn gereserveerd; dat voorts, ingeval van ontkentenis van het geposeerde feit, de eischeresse zal worden toegelaten om dat fait door getuigen te bewijzen, met veroordeeling des gedaagden inde kosten van het incident, ingeval van tegenspraak, en anders met reserve daarvan tot aan de eind-beslissing; cn, voor het geval van niet-ontkentenis van bovengemeld feit, dat aan de eischeresse zal worden toegewezen haar ten principale genomen eisch en conclusie; O., dat de ged. nader daartegen heeft geconcludeerd: 1°. omtrent de kosten van het incident op de vrijwaring, dat deze zullen worden gereserveerd tot de eind-uitspraak ten principale, met condemnatie van de eischeresse in de kosten, daaromtrent gevallen, voor zoover zij bij hare conclusie dienaangaande mogt persisteren; < 2". omtrent het gevraagd getuigenverhoor, dat hem ged. zal worde" verleend acte, dat hij zich niet verzet tegen het getuigenbewijs; dat, door of van wege de eischeresse, op of ter afschutting van pe'* ceel n°. 948 in de zoogenaamde Schermpoort, een muurtje is gestel® en dit muurtje door of van wege den ged. zou zijn omvergeworpen* met reserve der kosten van het incident op het getuigenverhoor, »ls de Regtbank dit mogt toewijzen, en anders met condemnatie daar1" van de eischeresse; en dat, ingeval door de eischeresse wordt erkend of niet ontkend, »'9 wanneer dit voor erkend zal worden gehouden, dat het bedoeld® muurtje heeft gestaan bij of op de grenzen van de perceelen »ec"e F, nis. 947 en 922 in de zoogenaamde Schermpoort, dat dan dekoS' ten van dit incident zullen worden voorbehouden tot de uitsprak te" principale; en 3°. voor zooveel noodig, dat de Regtbank ten principale de eiscW resse zal verklaren niet-ontvankelijk in hare vordering, in allen Se* valle haar die zal ontzeggen, cum expensis; O., dat de eischeresse, in antwoord op de laatste conclusie, bee geconcludeerd , met wijziging voor zooveel noodig van hare vroeger6 conclusie, dat, bij het te wijzen eind-vonnis, de kosten, bij vonnis va" 30 Maart 1860 gereserveerd, in ieder geval zullen worden gebrag' ten laste des gedaagden en voorts, nader omschrijvende het door ha9f eischeresse geposeerde feit, dat, ingeval van ontkentenis daarvan do"1 den ged., zij eischeresse zal worden toegelaten om dat feit door ge" tuigen te bewijzen cum expensis, ingeval van tegenspraak en and«rS met reserve van kosten, en, voor het geval van niet-ontkentenis va0 bedoeld feit, dat aan haar eischeresse hare ten principale genome" eisch en conclusie zullen worden toegewezen; O., dat de ged. nader heeft beweerd, dat de kosten, op hetincide"' van vrijwaring gevallen, zullen moeten komen ten laste van de vef' liezende partij, en voorts, erkennende, dat er overeenstemming best"9 tusschen partijen omtrent het door de eischeresse nader omschreve" feit, heeft erkend, dat hij in Febr. 1860 heeft doen opruimen ee" muurtie. dat een of twoe dflo-nn hevnr«ns rrm.f.t wns. aan de westziP van de zoogenaamde Schermpoort, en wel aan de westzijde van de do"r' zich bevindende in den tuinmuur van het huis, thans bewoond do"doctor Evers; dat evenwel de eischeresse geheel ongeregtigd wasb® muurije dSar te doen zetten; dat het niet diende noch dienen kon afschutting van haar terrein, gelijk zij bij dagvaarding poseerde, de^J.. zij bij dat terrein in de Schermpoort in Febr. 1860, voor zooverr6®J daarvan eigenaresse mogt zijn geworden, reeds weder had overged"9^ aan den Staat, en zij alzoo onbevoegd was tot het maken van ee"'° werk in genoemde poort; dat bovendien die poort sedert onheugelijke tijden is geweest en W® nog was een gemeene gang of weg, ook daartoe dienende aan & ged. als eigenaar van het door hem bewoonde hnis in de l9"® Houtstraat; dat zoodanige gang of weg niet dan met gemeene stemming mag verlegd of veranderd worden; _ , weshalve hij concludeerde ten principale als vroeger en subordifl99' ingeval de eischeresse mogt ontkennen het feit, dat de Schermpoort zijn gemeene weg of uitgang, en de Regtbank nader bewijs daarop trent mogt noodig oordeelen, dat dan de ged. zal worden toegel9' dat feit met getuigen te bewijzen, alsdan met reserve der koste"' O., dat de eischeresse daarna, bij conclusie, acte heeft verz"c dat het door haar gestelde feit door den ged. is erkend, eu dat zich omtrent het door den ged. subordinaat gevraagde getuigend hoor gedraagt aan het oordeel der Regtbank, eu wijders conclude® tot toewijzing harer zoo omtrent de kosten van het incident van waring, als omtrent de hoofdzaak, genomen conclusie; O. in regten: dat ten processe na de gevoerde dingtalen en volgens deoverg. legde stukken feitelijk vaststaat, dat de eischeresse, bij notariële9® van 19 Jan. 1859, ten processe overgelegd, heeft gekocht, onder9^ dere perceelen, eene poort en erve , van ouds genaamd de Schermpo" gelegen aan de westzijde van hetBleijeuburg alhier, en toen °PV kadastralen legger der gemeente 's Gravenhage bekend in sectie ' n°. 701, groot 80 ellen, behoudens evenwel zekeren inspringenden b°e in die poort, welke hoek uitmaakt een gedeelte van de beide P? ceelen, kadastraal bekend sectie F, nis. 701 en 702, welken inspf1® genden hoek de verkoopers zich ten behoeve van het huis ifl j Lange Houtstraat (thans bewoond door doctor Evers en kadastr^ bekend onder n°. 947) in vollen en vrijen eigendom reserveren, 6 welke met laatstgemeld perceel vereenigd wordt; , ( dat die acte den 21 Febr. 1859 ten kantore van de bewaring hypotheken is overgeschreven, weshalve de eischeresse in den eig6" dom van het verkochte is gevestigd; dat de bedoelde Schermpoort, nadien verkoop, bij nadere ui'®,, ting, kadastraal is geworden gedeeltelijk en wel aan de oostzij1^ n°. O. te dezen opzigte, dat, in het algemeen, de afbreking op e'S. gezag van eenig gebouwde, hetwelk hij, die het afbreekt, weet aan een ander toebehoort, ongetwijfeld is onregtmatig, en dat bU' die zoodanige daad pleegt, deswege, volgens art. 1401 B. vergoeding van schade verschuldigd is aan hem, wiens gebouwde heeft afgebroken; _ : O., dat de ged., zoo in de dingtalen als bij de gevoerdepleid0 de vordering heeft bestreden op drieërlei grond; jej O., dat de eerste grond hierin bestaat, dat de eischeresse geenC belang zoude hebben bij de vordering, omdat de eischeresse dep° aan anderen heeft afgestaan; dat daardoor aan meer dan e'e'n der lendende buren uitgang is toegestaan, en dat mitsdien de uit'• doorgang, dien de ged. beweert dat hem door die poort toeko" aan niemand en zeker niet aan de eischeresse schaden kan; J O. te dezen opzigte, dat, welke ook de respectieve regtstoest9 ( van partijen, of welke ook do regten van anderen op de bedo® poort mogen zijn, in alle geval hij, die een gemetseld werk daars' .(1 geacht moet worden belang te hebben , dat het daargestelde wer► stand blijve, en voorzeker dat het niet door een ander, op eige0° zag, zonder regterlijke tusschenkomst, worde weggebroken; O. alzoo, dat de eischeresse geacht moet worden bij de vord®r een regtmatig belang te hebben; fti r\ J„i. „r.A nin —a oonVO"../ w.y uuu uc gcu. «id iiyccucu gruuu tegeu y uiucuug <()0] dat de basis daarvan zoa zijn onbewezen, dewijl de eischeresse linnmniin VioaTt rlaf 7 H oinKQn Qi-occQ ma a van dot dflpl VO Tl fl G P' ucvtcxitu nwv/'v j AI ij vigciini woou »v «o uu« «vv». * | waarop het muurtje was geplaatst geworden; dat het toch o' Perceel no. 948, gelijk zij poseert, maar op perceel n°. 947, dat bekort bij het naast aangelegen hnis, door doctor Evers bewoond, is Pgerigt; weshalve de grondslag der vordering, die op den eigendom met het doel van afsluiting van haar eiscberesses terrein was gejond , zou ontbreken ; 0. ten aanzien van dezen grond, dat die niet als juist kan worden Ongemerkt; dat toch de basis der vordering niet gelegen is in het positief, dat de eischeresse ter afschutting van haar terrein den muur 'ad doen plaatsen, maar in het feit, dat de ged. een muur, dien zij eischeresse had doen plaatsen in de poort, die zij gekocht had, eigentöagtig heeft doen afbreken; 0- bovendien , dat het positief, dat de eischeresse den muur ter afmatting van haar terrein had doen oprigten, niet kan geacht worden ""bewezen te zijn; 0. toch, dat, volgens de notariële acte van 19 Jan. 1859, de eische'®8se heeft gekocht de geheele Schermpoort, maar dat de verkoopers, :'J art. 6 dier acte, zich hebben voorbehouden niet een gedeelte der ^orloopende poort zelve, maar zekeren inspringenden hoek, welke ""maakt een deel, zoowel van perceel n°. 701 als van perceel n». 702, 's welke, bij inzage van de ten processe overgelegde kadastrale kaarblijkt nevens de eigenlijk doorloopeude poort gelegen te zijn; 0., dat zulks te meer waarschijnlijk is, dewijl, blijkens de overlegde notariële acte van rectificatie, hij, die eigenaar zou zijn geerden van dat gedeelte der Schermpoort, verklaart van dat gedeelte Steen eigenaar te zijn geworden; 0., dat daaruit volgt, dat de eischeresse, van haar standpunt, naar baarheid kan poseren, dat zij den muur tot afschutting van haar tertein deed oprigten; 0., dat ook de aanduiding der Schermpoort], zijnde perceel n°. 948, Jsr eischeresse niet schaden kan, dewijl uit hare positieven voldoende 'ijkt, dat zij hare vordering niet grondt op het wegbreken van den ^"ur, die op perceel n°. 948 zou zijn opgerigt, maar die aan de west^jie van de Schermpoort ter omschreven plaats zou zijn gebouwd; 0. dienvolgens, dat ook deze grond van tegenspraak niet aannemelijk is; 0., dat de ged. als derden grond aanvoert, dat de eischeresse geen 'egt zou hebben om in de ten processe bedoelde poort eenige afslui*'Dg of zelfs eenige verandering te maken, dewijl dezelve poort sedert ""heugelijke jaren een gemeene uit- of doorgang zou zijn geweest ■6n behoeve van de belendende huizen , en ook inzonderheid ten be'Oeve van het huis des gedaagden; O., met betrekking tot dezen grond van tegenspraak, dat, ook al J^ogt den ged. het regt van uitgang of doorgang in de gemelde poort gekomen, hij daardoor wel eene regtsvordering tot wegruiming van Jp'geen in strijd met zijn regt is daargesteld, zou kunnen regtvaarl|'gen, maar dat hij daaruit geene bevoegdheid kan ontleenen om hetjteen op een onafgesloten en voor ieder toegankelijk terrein is geduwd, eigenmagtig te doen wegbreken; 0. mitsdien, dat de ged. p (Gepleit voor de eischende gemeente Mr. j. Kappeynb van de 0J*pello , en voor den gedaagde Mr. G. M. van der Linden.) ARRONDISSEMENTS-REGTBANK TE ALKMAAR. Raadkamer van den 19 April 1860. Buboeblijks stand, — Bevoegdheid van het Openb. Min. Is het Openb. Min. bevoegd r. o. te reqnireren de aanvulling van door brand vernielde registers van den burgerlijken stand ? — Neen. Is het alléén bevoegd en gehouden te concluderen op de geschillen omtrent de aanvulling van aden van den burgerlijke stand tusschen de belanghebbende partijen ? ja. -k het advies van den Franschen Staatsraad van 1 2 Brumaire an XI, antérieur aan den Code Civil Nap., onder vigueur van dien Code hier te lande, nog van geldende kracht geweest naast dien Code ? — Ja. Is het stilzwijgend afgeschaft door de bepaling van art. 70 van het thans vigerend Burg. Wetb.1 — Ja. Moeten de woorden van het advies strikt worden geïnterpreteerd, en is dus eene uitbreiding van de toepassing van hetzelve op andere gevallen, dan omissie van inschrijving, ex analogie juris ongeoorloofd? — Ja. 1' uit de woorden sauf le droit etc., in het antwoord op de tweede vraag in het advies voorkomende, af te leiden eene bevoegdheid «an het Openb. Min. om r. o. tot inschrijvingen van acten van den burgerlijken stand te ageren, dan wel stellen ze eene reserve daar van het bestaande regt van het Openb. Min. om r. o. vervolgingen in te stellen ter zake van die omissiën enz. ? — Ia laatstgemelden zin bsslist. Aan het voorschrift van art. 122 van het bij decreet van 28 Junij 1811 vastgestelde tarief van justitie-kosten in strafzaken gelden als eene interpretatio authentica van het voorschreven advies ? — Neen. ■Moet het dus, als ten onderwerp hebbende een naar de wet onmoge- lijk geval, als niet geschreven worden aangemerkt ? — Ja. s het in allen gevalle afgeschajt door de voorschriften van het vigerend Burgerlijk Wetboek en Wetboek van Burgerlijke Hentsj vordering ? — Ja. * de circulaire du grand juge van 22 Brumaire an XIV, gelastende het Openb. Min. r. o. te requireren de weder-opmaking °J rectificatie van geboorte-acten van vermoedelijk dienstpligtige jongelieden, onwettig en ongeldig als interpretatio authentica? j ■ Ja. s "iet de decisie van den minister van Justitie en Finantiën van 6 Brumaire an XI, dat onvermogenden zijn vrijgesteld van de betaling der kosten, wegens verbetering van hun betreffende acten wan den burgerlijken stand, en dat voor dezen de verbetering zal worden gevraagd door het Openb. Min. r. o., ten kosten van den Staat, zonder wetskracht, en in allen gevalle afgeschaft door het vigerend Burgerlijk Wetboek en Wetboek van Burgerlijke Regtsvordering , zoo niet al door het advies van 12 Brumaire an XI, of den Code Nap.? — Ja. Behelst de circulaire van den minister van Justitie van 25 Sept. 1838, n". 18, slechts voorschriften van eene administratieve autoriteit, voor den regter niet verbindende? — Ja. Moest aan het Openb. Min. om in casu ex officio te ageren, daartoe diverse bij de wet de bevoegdheid zijn gegeven ? — Ja. Is niet in allen gevalle een requisitoir tot aanvulling van registers, en niet van bepaalde acten van den burgerlijken stand, met opgave van den inhoud daarvan , niet-ontvankelijk? — Ja. De officier enz. , Gelet op de algemeene bekendheid, dat, in den nacht van den 2 op den 3 Oct. 1857, ten huize van den heer burgemeester van Broek op Langedijk, onder de registers van den burgerlijken stand dier gemeente, sedert 1811 aldaar gehouden, ook vernield zijn de beide dubbelen van het loopende jaar, tot op den nacht van den bewusten brand bijgehouden; Overwegende, dat het dubbel der vorige jaren berust ter griffie dezer Arrond.-Regtbank , waarmede men voorzien kan in de behoeften der belanghebbenden; dat deze echter niet te bewegen zijn, om zeiven de aanvulling te verzoeken der verbrande registers van het loopende jaar 1857, en dat dan ook, in een verloop van ruim twee jaren, niemand hunner zich daartoe tot deze Regtbank gewend heeft, op de wijze, voorgeschreven bij art. 70 en volg. B. W.; dat intusschen de openbare orde ontwijfelbaar belang heeft, dat daartoe overgegaan worde in het belang ook van den Staat en der gemeente zelve, met het oog op de ligting der nationale militie en de dienst van schutterij en landstorm; Gezien art. 70 en volg. B. W., hierboven gemeld, en het advies van den Franschen Staatsraad van 12 Brumaire jaar XI, alhier executoir verklaard bij de inlijving van ons vaderland in het Fransche Rijk, en bij de invoering der Nederlandsche wetboeken toepasselijk gebleven, volgens de bekende circulaire van den toenmaligen minister van Justitie dd. 25 Sept. 1838, n°. 18, p. 11; Requireert ambtshalve, dat deze Regtbank, vergaderd in rade, de aanvulling der vernielde registers bovengemeld, en loopende van 1 Jan. tot 2 Oct. 1857 ingesloten, in het belang der openbare orde zal bevelen, en dat de maatregelen, daartoe door den ondergeteelcende te nemen, aan uwe goedkeuring onderworpen, of wel zoodanige anderen zullen worden aangewezen, als deze Regtbank zal vermeenen te behooren. Alkmaar , De officier van justitie, 23 Februarij 1860. (get.) G. van Leedwen. De Regtbank enz., Gezien en gelet op het requisitoir van den officier van justitie bij deze Regtbank, den 23 Febr. 1860 ambtshalve genomen; Overwegende, dat dit requisitoir daartoe strekt, dat de Regtbank, vergaderd in rade, de aanvulling der registers van den burgerlijken stand der gemeente Broek op Langedijk, loopende van 1 Jan. tot 2 Oct. 1857 ingesloten, in den nacht van den 2 op den 3 Oct. 1857, blijkens algemeene bekendheid, door eenen brand ten huize van den burgemeester dier gemeente vernield , in hot belang der openbare orde zal bevelen, en dat de maatregelen, daartoe door den req. te nemen, aan de goedkeuring der Regtbank onderworpen, of wel zoodanige anderen zullen worden aangewezen, als de Regtbank zal vermeenen te behooren; dat de req., tot staving van het belang der openbare orde, heeft gewezen meer bijzonder op de ligting der nationale militie, de dienst der schutterij en van den landstorm; de noodzakelijkhid van zijn requisitoir betoogd uit de omstandigheid, dat tot dusverre geen der belanghebbenden eenige demarche heeft gedaan of willen doen om de aanvulling der verbrande registers te verkrijgen, en zijn regt tot het nemen van zijn requisitoir heeft gemeend te kunnen afleiden uit art. 70 B. W. en het advies van den Franschen Staatsraad van 12 Brumaire jaar XI, hier te lande executoir verklaard bij de inlijving van ons vaderland in het Fransche Rijk en bij de invoering der Nederlandsche wetboeken toepasselijk zullende zijn gebleven, volgens de bekende circulaire van den toenmaligen minister van Justitie van 25 Sept. 1838, n°. 18, p. 11; O., dat vóór alles moet worden onderzocht, of de req. is bevoegd tot het nemen van het betrokken requisitoir, en mitsdien dat requisitoir is ontvankelijk; O. te dien opzigte: dat art. 70 B. W. de aanvulling van verloren geraakte registers van den burgerlijken stand toelaat; art. 71 bepaalt! dat het verzoek daartoe zal worden ingeleverd bij de daartoe aangewezen Arrond.Regtbank , welke, na verhoor van het Openb. Min. en wanneer daartoe gronden zijn, van de belanghebbende partijen, deswege uitspraak zal doen, en art. 72 die uitspraak alleen geldig verklaart tusschen de partijen, welke dezelve hebben verzocht, of te dier gelegenheid zijn opgeroepen; dat art. 829 B. R. voorschrijft, dat degene, die de aanvulling van eene acte van den burgerlijken stand wil doen bevelen, aan de bevoegde Arrond.-Regtbank een met redenen bekleed verzoekschrift daartoe moet indienen; art. 830 de wijze van oproeping van de belanghebbende partijen bepaalt, wanneer het verhoor daarvan wordt bevolen; en art. 832 hooger beroep van het te wijzen vonnis toelaat, al ware ook de verzoeker alleen in het geding, gelastende echter in dit laatste geval, dat het hooger beroep zal worden vervolgd op eenvoudig verzoekschrift; dat art. 324 van hetzelfde wetboek, sub n°. 2, inhoudt, dat het Openb. Min. zal moeten gehoord worden in de zaken, welke betreffen de aanvullingen der acten van den burgerlijken stand; dat dus reeds uit de woorden van de wet alleen blijkt de kennelijke bedoeling des wetgevers, dat alleen bijzondere personen de aanvulling van eenige acte van den burgerlijken stand zullen mogen vragen bij verzoekschrift aan de bevoegde Regtbank, welke, na verhoor van het Openb. Min., als hetreffende het eene zaak van openbare orde, en, zoo daartoe gronden zijn, van belanghebbende partijen, dat is van hen, wier regten door eene toewijzing van het verzoek zouden kunnen worden gepraejudicieerd, daarop zal beschikken ; dat die beschikking nog maar alleen verbindende kracht zal hebben tusschen die partijen, welke ze hebben gevraagd en op het verzoek zijn gehoord, en dat het Openb. Min. van alle verdere inmenging te dezer zake zal zijn uitgesloten buiten deszelfs conclusie; dat immers het Openb. Min. niet procedeert bij verzoekschrift, voorgeschreven bij art. 70 B. W., j'3. artt. 829 en 832 B. R., wanneer het ex officio in civilibus eenigen eisch doet, maar bij requisitoir; dat het in art. 71 wordt gesteld tegenover de belanghebbende partijen, en dat de bepaling van art. 72 in effectu de beschikking op een requisitoir van het Openb. Min. tot aanvulling doelloos zoude maken; dat ook de geschiedenis der wetgeving omtrent dit onderwerp tot hetzelfde resultaat leidt; dat het advies van den Franschen Staatsraad van 12 Brumaire jaar XI is antérieur aan de vaststelling en afkondiging van den titel II van boek I Code Civil Nap., plaats gehad hebbende 11 en2i Maart 1803 (20 en 30 Ventöse jaar XI), waarin in afdeeling 6 wordt gehandeld over de verbetering van de acten van deu burgerlijken stand, en aan de vaststelling en afkondiging (22 April en 2 "Mei 1806 plaats gehad hebbende) van het boek I van het deel II Code de Procédure Civile Nap., in welke inde artt. 855—858 mede dat onderwerp wordt behandeld ; dat, tijdens de uitgifte van dat advies, ten opzigte van den burgerlijken stand, nog vigeerde de wet van 20 Sept. 1792 , zoo als die was gehandhaafd, gewijzigd en veranderd door de opvolgende wetten van 19 Dec. 1792, 28 Nivöse, 14 en 21 Fructidor jaar II, 3 Ventöse jaar III, 19 Vendémiaire jaar IV, en 28 Pluviöse jaar VIII; dat nu daarbij niet waren voorzien de gevallen, bedoeld in art 70 B. W.; dat men dan ook daarin nader heeft willen voorzien bij afzonderlijke wetten, en wel bij de wet van 26 Messidor jaar II, .qui détermine les formes a observer pour la rectification des erreurs commises dans 1'énonciation des noms, prénoms et actes de naissance de pensionnaires,» en bij de wet van 2 Floréal jaar III, «ré^lant le mode de suppleer aux registres détruits ou perdus pendant fa révolution,» krachtens welke laatste de aanvulling der acten plaats vond van Bestuurswege , na verhoor van partijen of belanghebbenden; dat, daar intusschen deze laatste wijze van aanvulling, bovendien aangewezen voor een bepaald geval en met het oog op een bepaald gedeelte van Frankrijk, onoverkomelijke bezwaren in de uitvoering ondervond, naar aanleiding van den slechten staat der registers in verscheiden departementen, bij advies van den Staatsraad van 13 Nivöse jaar X is voorgeschreven, dat er geene veranderingen in de registers van den burgerlijken stand zouden kunnen geschieden, dan alleen krachtens een vonnis, en dat op dit advies is gevolgd dat van 12 Brumaire jaar XI; dat nu bij dit laatste advies zijn voorgesteld en beantwoord twee vragen: 1°. of de ambtenaar van den burgerlijken stand acten, niet ingeschreven in de registers binnen den wettelijken termijn, nog daarna mag inschrijven, dan wel hij tot die inschrijving dooreen vonnis moet gemagtigd zijn ? 2°. of in dit laatste geval de vertegenwoordigers van het Gouvernement bij de vierscharen (ambtenaren van het Openb. 