Berigten van de Utrechtsche Zendingsvereeniging, 1867, Deel: 8, no. 3, 1867 
BERIGTEN VAN DE UTRECHTSCÏÏE ZENDINGSYEEEBNIGING. 1867 3. NIEUW-GUINEA. Wederom tijdingen van Nieuw-Guinea van het midden van October! Gij verlangt zeker te vernemen of het goede tijdingen zijn. Welnu, wij mogen met dankbaarheid aan den Heer zeggen: ja, en gij zult dat met ons zeggen, indien gij het ten minste met onzen broeder van Dijken eens zijt, die dezer dagen schreef: „In het zendingswerk beschouw ik het woordje: is als nul, en het woord: worden als het getal.” Het is met dit werk gelegen als met het boren van een Artesischen put. Die het werk niet kent en die geen dorst heeft zal het een onnutten arbeid achten, want immers er wordt eerst lang gegraven en dan breekt de boor. Zoo schijnt er minder dan niets gedaan. De werklieden kunnen het instrument niet in den grond laten: pijnlijk werk om het gebrokene terug te halen! Een nieuwe boor wordt in den grond gedreven, om straks weer te breken. Men merkt het naauwelijks op dat men vooruitkwam. Zoo wordt er gewerkt, lange dagen lang, zonder vrucht naar het schijnt, totdat op eens het lieve water opborrelt en bruischt en den dorstigen graver verkwikt en hem tot zegen strekt. Gaan wij op Nieuw-Guinea vooruit? Laat ons u eerst iets anders mogen vragen. Wat zijt gij uitgegaan te zien? „Gemaakte christenen” bij getalen? Of misschien door wapengeweld afgebroken afgodstempels? Of iets dat naar de werking van het snel-stoom-werktuig gelijkt? Maar zoo is niet de vrucht van het werk der zending. Neen, de Heer wil iets beters uitrigten, iets dat meer beklijft, en dat daarom langzamer gaat. Wij moeten reeds danken voor het uitgestrooide zaad, terwijl wij om de komst van den dag des oogstes blijven bidden. Als de arbeiders in steeds wijderen kring hunne posten kunnen uitzetten, dan hebben wij eene nieuwe reden van dankbaarheid. En zegt het weinig, dat onder eene bevolking van wilden het ontzag van de evangeliepredikers niet gering is; een aanvang van schoolonderwijs wordt gezien en blijkbaar iets is aangeleerd; de zitplaatsen bij de godsdienstoefeningen niet ledig staan; de veiligheid der inlanders, anders door roof en moord zonder ophouden bedreigd en geschonden, merkelijk is bevorderd door den invloed der zending? Zegt het niets, wanneer de taal van het land is aangeleerd, en in die nog nooit geschreven taal geschriften zijn vervaardigd voor godsdienst- en schoolonderwijs? Wij verstaan niets van hetgeen men vrucht en invloed mag noemen, indien dit alles dien naam niet verdient. Wanneer soms aan onze zendelingen in een vlaag van moedeloosheid het geduld dreigde te ontzinken, dat zij dan uit deze aanvankelijke vruchten nieuwen moed scheppen! Dat hun werk zwaar is en dat zij veel lijdzaamheid van noode hebben zien wij niet voorbij, en wij zijn niet doof voor hun zuchten over den harden grond. Met deelneming hoort gij gewis onzen Br. van Hasselt verhalen van de ellenden des heidendoms, die onder het oog der zendelingen nog altijd plaats hebben. Wij nemen daartoe eene donker gekleurde bladzijde uit zijn dagboek: „Nog altijd blijft de groote menigte onder de .Papoes gehecht aan hare heidensche, wreede gewoonten en haar afschuwelijk bloeddorstig bijgeloof. Te Mansinam kwa- men den 27sten Augustus (1866) eenige praauwen met Wariabners en Waarmessiërs; deze rooverbende was geroepen door zekeren Mansinammer, Persent geheeten, met medeweten en goedkeuring van zijne meesteres, eene bejaarde weduwe, die de godsdienstoefeningen pleegt bij te wonen en vroeger zelfs veel omgang had met de vrouwelijke bedienden van het huis van Br. Geissler. Men mogt dus van haar wat beters verwachten dan het huren van moordenaarsbenden, want wat was het doel dezer Wariabners en Waarmessieërs ? Niets minder dan om bf te Mansinam bf te Amberbaken te moorden en dat om den dood te wreken van den zoon der Mansinamsche weduwe. Deze zoon nu was niet vermoord geworden , maar een natuurlijken dood gestorven; hij was gestorven aan eene akelige kwaal, de beeneter, welke ziekte op Papoea vrij algemeen heerschende is. Maar zijne moeder, vol heidensch bijgeloof, meende dat iemand, het zij een Mansinammer, het zij een Amberbakieër hem door tooverij had doen sterven en daarom had zij die roovers doen roepen. Met zwart gemaakte aangezigten, het teeken dat zij wilden moorden, liep deze bende te Mansinam rond. Door tusschenkomst van Br. Geissler, die hen dreigde met de straf van het Gouvernement, zagen zij van hun voornemen af nadat de bovengenoemde weduwe hen eerst betaald had voor de moeiten en onkosten van hunnen overtogt. Zoo was dus dit onheil afgewend, naar wij meenden, maar kort daarna kwamen eenige Arfakkers te Doreh met het berigt dat diezelfde Wariabners en Waarmessieërs, na van Mansinam vertrokken te zijn, in plaats van rustig naar huis te gaan, op Arfak drie mannen gevangen hadden genomen en één vermoord. Dus hadden zij toch gemoord en dat wel bij de Arfakkers, die in dezen geheel onschuldig waren. Nu zullen intusschen de Arfakkers niet rusten voor en aleer zij hunnen vermoorden stamgenoot gewroken hebben, en op wie zullen zij zich wreken? Op den stam der Waarmessiërs en Wariabners? Dat kunnen zij niet, want de Arfakkers zijn landbouwers en geene zeelieden , zij kunnen niet roeijen , en dus bij geene afgelegene zeevarende stammen komen. Ook kunnen zij niet bij de Mansinammers komen, om dezelfde reden. Dus zullen de Arfakkers zich weer wreken op de Dorezen, en gelukt hun dit, dan gaan de Dorezen weer wraak nemen op de Arfakkers. Zietdaar dan weder het sein gegeven tot langdurige moordtooneelen. Een der broeders stelde voor, dat wij, zendelingen, mot de Dorezen en Mansinammers (die het gedrag der weduwe afkeurden) de roovers zouden achtervolgen, hun de buit gemaakte mannen afnemen en voor den vermoorde een Waarmessiër gevangen nemen en dien aan de Arfakkers geven ter vergoeding voor hunnen vermoorden stamgenoot. Zoo, meende men, zou het best verder bloedvergieten worden voorgekomen en werden menschenlevens gespaard. Ik stemde evenwel tegen dit voorstel en wel om de volgende redenen. Vooreerst begaven wij ons zoo op een grondgebied dat wij niet betreden mogten; door misdadigers te vervolgen en te straffen traden wij de wereldlijke overheid te na. Maar ook zou het ligtelijk bij eenen aanval op de roovers tot een strijd komen, en konden wij de menschenlevens voor onze verantwoording nemen, die zulk een strijd aan beide zijden zou kunnen kosten ? Of mogten wij ons eigen leven in deze zaak wagen? En indien een van ons kwam te vallen, zou men dan kunnen zeggen dat zulk een sterven een sterven was om den wille van het Evangelie? Deze bedenkingen bewogen de broeders om van dit plan af te zien: wij besloten evenwel om van dit feit ter behoorlijker plaatse kennis te geven. Zietdaar wat gebeurd is in onze onmiddelijke nabijheid; ten bewijze dat het verder op Guinea aan geene moorden ontbreekt, waarvan slechts sommige ons ter ooren komen.’' Eene niet onbelangrijke bijdrage voor de kennis van Papoesche zeden is de beschrijving van eene begrafenis, die van Hasselt den Ben8en September bijwoonde. „Wij werden”, schrijft hij , „in den nacht gewekt door het gehuil der Papoes en reeds in den vroegen morgen kwam mij een van hen de tijding brengen van het overlijden van een oud moedertje, dat ik voor weinige dagen nog medicijnen gegeven had. „Nadat het lijk in den nieuwen sarong gewikkeld was en de witte doek om het hoofd was geknoopt, werd het in een mat gewikkeld, het bovenlijf in liggende houding en de beenen opwaarts gerigt. De mat werd stevig toegebonden ,en een paar stevige boomstaken werden regts en links onder de mat bevestigd. De brug van het huis, die doorgaans in een ellendigen toestand is en voor een Europeaan halsbrekend om er over te wandelen, wordt bij begrafenissen in orde gemaakt. Daar kwam dan de begrafenisstoet aan. Het lijk, door twee mannen aan de beide boomstaken gedragen, daarachter eenige mannen van de familie der overledene, waaronder ook een slaaf des huizes die het graf maken moest, verder eenige vrouwen en ook een meisje met een zak. Wat die zak inhield en waartoe het diende zullen wij straks hooren. De plaats waar het graf gemaakt moest worden was eenige minuten van het huis verwijderd en aan het strand gelegen, maar er werd een tamelijke omweg gemaakt. Men ging met het lijk niet langs het strand, maar het bosch door. Toen men was aangekomen op de plaats, voor het graf bestemd, werd het lijk nedergezet, de zoon der overledene met nog een paar mannen begonnen met boomstaken den grond op te graven, terwijl de vrouwen zich op eenigen afstand nederzetten onder het genot van een zoogenaamd strootje (inlandsche sigaar van tabak in een gedroogd pisangblad gerold). Het is de gewoonte der Papoes om eerst dan het graf te maken, als het lijk aanwezig is. Dit graf was niet dieper dan drie k vier voeten en de grond louter modder: eer de kuil gereed was moest er verscheidene keeren water uitgehoosd worden. Het lijk werd in het graf gezet en nu begon er eene plegtigheid, die mij hier nog geheel vreemd was. Een der omstanders nam een kleinen boomtak en bevestigde daaraan een verlept blad, waaraan hij eerst den vorm van een lepel had gegeven. Een ander deed hetzelfde, maar in plaats van een tak gebruikte hij een langwerpig groen boomblad. De eerstgenoemde streek nu eenige malen met zijn boomblad over het lijk en bragt daarop dit blad boven zijn hoofd onder het murmelen van voor mij onverstaanbare woorden. Daarop zwaaide hij ieder der omstanders, ook het meisje, met dit blad over het hoofd, terwijl de tweede Papoe, van wien ik sprak, alleen zich zelf bediende. „Van avond” zoo schrijft hij den 16en Aug. „heb ik wederom eene bijeenkomst geopend, gelijk vroeger, om aan de lieden zoo eenvoudig mogelijk de Bijbelsche geschiedenis te vertellen. Er waren er ongeveer twaalf a dertien aanwezig. Ik vertelde hun de scheppingsgeschiedenis. Wel hebben zij die geschiedenis reeds vroeger meermalen vernomen, maar de geschiedenissen des Bijbels worden veel spoediger vergeten dan de fabelen hunner voorouders. Des Zondags vervolg ik de levensgeschiedenis van den Zaligmaker; bij die behandeling vind ik overvloedige stof om op te wekken tot het geloof in dien Jezus, die om zondaren te redden zich zoo diep heeft vernederd. Meermalen spreek ik tot hen over het verzoenend lijden onzes Verlossers, over zijnen dood, waardoor Hij onze schuld betaalde, en ook over zijne hemelsche heerlijkheid, zijne toekomst, wanneer Hij de geloovigen tot zich zal nemen in den hemel en de ongeloovigen verwerpen. Wel is waar ben ik door de armoede der taal dikwijls genoodzaakt om mijne toevlugt te nemen tot beeldspraak, maar ik kies dan zulke beeldspraak als ik weet, dat de Papoe begrijpt. Bij voorbeeld: om hun duidelijk te maken, dat God de alwetende is, die alles ziet en hoort, zeg ik hun, dat God alles opschrijft in een boek; dat Hij altijd bij ons is, ook als de menschen ons niet zien of als het donker is; dat God ook op zee, als wij roeijen, ons volgt; dat Hij ook is op Amberbaken, Arfak, of waar zij ook heen gaan; ik herhaal dit meermalen, omdat ik gemeend heb te bespeuren , dat er zijn die denken dat de God der Christenen wel op Doreh en Mansinam is, maar niet daar waar geene zendelingen zijn. Sprekende over de heerlijkheid des hemels en over de schrikkelijkheid der hel, houd ik mij aan de beeldspraak des Bijbels, al weet ik dat die beeldspraak niet altijd letterlijk moet worden opgevat. Men moet zich zoo veel mogelijk schikken naar de behoeften des volks. Door vragen en nogmaals vragen heb O O O ik toch reeds bewerkt, dat er eenigen zijn die mijne toespraken en gesprekken begrijpen. „26 Augustus. Yan avond ging ik aan het strand, en weldra voegden zich eenige menschen bij mij, met wie ik sprak over hetgeen ik hun dezen morgen in de godsdienstoefening had gezegd. Er was in de vorige week eene oude vrouw overleden, die haar leven lang op Mefoor was geweest en eerst sints korten tijd op Doreh gewoond had, maar die altijd te huis bleef, omdat zij niet meer kon uitgaan. Nu werd mij door een der aanwezigen gevraagd of die vrouw in den hemel of in de hel wras ? Bij die vraag dacht ik aan den monnik, die koning Radboud zou doopen, maar door zijn onvoorzigtig antwoord des konings hart verhardde. Ik antwoordde, dat daar deze vrouw niet in de gelegenheid was geweest om den Heer te leeren kennen, ik niet met zekerheid kon zeggen waar zij was, maar dat hij, die dit vroeg, als hij niet geloofde in den Heere Jezus, zekerlijk verloren ging, want dat hij in de gelegenheid was om te hooren en om te gelooven; dit beantwoordde hij met het on\ eranderlijke „kakoe,” „ja.” „Bij zulke wilde stammen als N. Guinea bevolken, kunnen de gewoonten des Heidendoms niet zonder de grootste inspanning worden uitgeroeid, maar overigens kunnen zulke menschen even goed christenen worden door de macht en genade des Hoeren, als uiterlijk zachte en goedaardige lieden.” Dit is de beschouwing van Br. Rud. Beijer, en onzes inziens heeft hij het aan het regte einde. Hij is ook van meening, dat er inderdaad met de Papoes wel iets is aan te vangen. Op de vraag, of Br. Beijer zich den kans van wél slagen niet wat al te gunstig voorstelt, geeft ons meer dan één berigt in de laatste brieven van onze broeders een niet onduidelijk antwoord. Zoo schrijft laatstgenoemde broeder zelf, dat de Korano (opperhoofd) van Jauer (Jaor), waar hij zich zou gaan vestigen, met vier praauwen te Mansinam gekomen is om hem af te halen. Het is dus geen wonder wanneer zulk eene ontvangst aan den zendeling eenige hope geeft. Onze zendelingen hebben niet alleen deze gunstige meeninv. De heer van der Crab, de wél bekende Resident van Ternate, bezocht N. Guinea den 15™ October met een stoomschip, op ons verzoek door zeer welwillende beschikking van het Indisch Gouvernement afgezonden, om de Nederlandsche vlag in de Geelvinksbaai te vertoonen en, was het noodig, de rooverijen en moorden in het belang der menschelijkheid te bestraffen. Dat bezoek had meer dan ééne goede vrucht. Voor ons is het dubbel belangrijk en aangenaam, omdat de geachte Resident ons op zijne terugreis eenen regt hartelijken en nuttigen brief schreef, die blijk gaf van den hoop gevenden in- druk, nu reeds op N. Guinea door hem ontvangen. Zijn Ed. Gestr. kon ons melden, dat de zendelingen nu allen zeer gezond en welvarend zijn, hetwelk het gevolg schijnt te wezen van eene betere voeding. De schoolkinderen, zoo schrijft de heer van der Crab verder, geven blijken van vordering. Langzaam lezen, vrij goed schrijven, ging aan sommige kinderen vlug van de hand. Een paar kinderen , die de Resident uit eene praauw aan boord van de Suriname deed komen, liet hij met potlood op de planken en daarna op papier eenige woorden schrijven. Dit ging zeer goed en trof allen die het zagen, te meer daar zij het niet onder het oog van hunne leermeesters deden en hun geen maleische woorden, maar europesche namen werden te schrijven gegeven. De zendelingen hadden verklaard, dat de godsdienstoefeningen beter dan vroeger werden bezocht. Niet slechts luisterden de hoorders soms met aandacht, maar zij kwamen daarna nog wel eens een uur lang over het gehoorde spreken. Van hoeveel belang dit onderwijs (onder wilden!) voor de toekomst is, behoeven wij naauwelijks te doen opmerken. Nieuw-Guinea bekomt zoo doende door de zending het letterschrift en eene schrijftaal. Reeds hebben wij medegedeeld , dat wij voor Br. Geissler het door hem vertaalde vraagboekje van Wester over de Bijbelsche Geschiedenis laten drukken. Dezelfde ijverige arbeider zond ons later tot hetzelfde einde een door hem vervaardigd papoesch Spel- en Leesboekje toe. Het bevat, volgens den bijgevoegden brief, behalve de gewone spel- en leesoefeningen, korte opstellen over God, over den mensch en zijne behoudenis; over de vier godsdiensten; teksten uit het N. Testament, Spreuken van Salomo, de Tien Geboden, morgen- en avondgebeden en andere gebeden vóór en na de les. „In dit boekje”, schrijf Geissler, „is voedsel genoeg voor het hart, als de harten slechts geopend mogen worden.” De zending bewijst alzoo groote diensten aan dit groote eiland door er de eerste beginselen voor eene christelijke beschaving te brengen. Het Nederduitsch-papoesch woordenboek, door de broeders Geissler en Jaesrich vervaardigd en door hen naar Batavia gezonden, wordt op kosten van het Gouvernement gedrukt. Zij ontvingen daarvoor ieder eene gratificatie van ƒ 300. Thans is Geissler bezig met de vervaardiging van eene Papoesch-nederduitsche woordenlijst. Br. van Hasselt neemt een ijverig deel in deze werkzaamheden: hij vervaardigde namelijk eene spraakkunst van de Mefoorsch-papoesche taal, waarvan de toekomstige zendelingen groot nut kunnen hebben. Wij zijn onzen broeders grooten dank schuldig voor deze pogingen tot bevordering der heilige zaak hunner zending. A 1 hadden wij nog niets anders van hen vernomen, dan van hun zaaijen en planten, wij moesten tevreden zijn. Maar zij mogen ons spreken van gewillige handen , tot hunne dienst bereid: dit doet op de toekeering ook van de harten hopen. Zoo wordt de gewilligheid der Papoes nu weder zeer geroemd bij het bouwen van het nieuwe huis voor Br. van Hasselt. Zij schijnen ook voor den arbeid eenigen zin te krijgen. De Resident roemde zeer de vorderingen van de inlanders in den tuinbouw. In 1866 hadden zij zulk een voordeeligen rijstoogst, dat Geissler het driedubbele van andere jaren kon inkoopen; ieder schip kocht van hunne rijst en nog is er in voorraad. Mogten wij in de hope en de liefde slechts volharden! Br. Mosche opent ons in zijnen laatsten brief nog liefelijker uitzigt. Hij spreekt er van dat te Mansinam welligt eerlang drie of vier personen tot de gemeente zullen worden toegedaan. Een hunner zeide, toen Geissler de wetgeving op Sinaï vex’teld had, dat ook zij „rijp waren voor het Evangelie.” Dit was de eerste maal, dat Geissler hun dit woord in dien zin hoorde gebruiken. Den 25en Julij had Mosche een papoesch meisje van 20 jaren kunnen loskoopen en later nog een van omstreeks 5 jaren. „Mogen dezen” zoo wenscht hij, „bij ons hunnen Zaligmaker vinden, opdat zij niet slechts van de ligcha- raelijke maar ook van de geestelijke slavernij mogen worden verlost.” Laat ons niet vertragen, en dat degenen, die onder ons om de komst van het Godsrijk bidden, onze handen sterken door vermeerderinff van hunne ffa- O O ven, want er moeten bij toeneming arbeiders worden uitgezonden naar dat groote land, dat de Heer ons heeft aangewezen om het aan zijne voeten te brengen. MEDEDEELINGEN. Te Kampen is eene Hulpvereeniging opgerigt. met ] 8 leden en 83 begunstigers. Bestuur: Dr. J. A. Gerth van Wijk, Yoorz.; L. W. C. Bervoets, Secr. en Penningmr.; A. K. van Eelde en J. D. Euys, Thz. Ten gevolge van het onlangs door het Bestuur der Utreohtsche Zendingvereniging genomen besluit tot uitzending van drie zendelingen met twee zeudingzusters in den loop van het jaar 1867, bevelen de ondergeteekenden zich aan tot de ontvangst van wat de Christelijke zending-ijver in de vaderlandsche gemeenten voor de uitrusting van deze broeders en zusters ten beste wil geven, in geld of gemaakte kleedingstukken. Aan haar, die dit wensohen, zullen zij gaarne stoffen toezenden ter vervaardiging van kleedingstukken, waarvoor zij modellen daarbij zullen voegen. Zij verzoeken dringend vóór 15 April eerstkomende schriftelijk opgave en toezegging te ontvangen van hetgeen men voornemens mogt zijn tot deze uitrustingen bij te dragen. De volgende artikelen, reeds aanwezig zijnde, behoeven niet meer in aanmerking te komen: sokken, slaopen, boezeroenen, mans kahaaijen. Utrecht, Februari] 1867. Mevr. de Monyé, Kr. Nieuwe Gracht. Mevr. van Dielen, Drift. Aan de Viienden der Zending. Vergunt het den penningmeester een kort woord tot ute spreken. De uitzending van nieuwe zendelingen is eene zeer kostbare zaak. Naar de ondervinding die ik daarvan heb opgedaan, zal, ook met de hooggewaardeerde hulp, die blijkens de voorafgaande dringend door mij ondersteunde uitnoodiging, ons weder wordt bereid, het jaar 1867, door kosten van uitrusting en overtogt, met eene buitengewone uitgave van meer dan acht duizend gulden worden bezwaard. Ik ontleen aan die toenemende behoefte de vrijmoedigheid om u toe te roepen, //vertraagt niet in uwe weldadigheid, maar draagt met een onbekrompen hart bij tot hetgeen strekken kan tot uitbreiding van het rijk van onzen gezegenden Verlosser.” Terwijl de Christenheid terugzinkt in het slijk der Christusverloochening, laat ons in zijne mogenheid onze handen sterken, om Hem nieuwe aanbidders te winnen uit het Heidendom. Als ik enkel terugzag op mijne binnen weinige dagen af te sluiten rekening over 1866, die een te kort van vele duizenden dreigt te zullen opleveren, zoude mij de moed ontbreken om eenen blik van blijmoedig vertrouwen in de toekomst te werpen. Hoe zouden wij echter kunnen wankelen wanneer wij opzien tot Hem, die een zeer magtig en rijk Verhoorder is desgebeds? Hij komt ons telkens, ja op dezen zelfden oogenblik, te gemoet met zijne verrassende liefde; of zouden wij het bijv. toeval mogen noemen, dat letterlijk, terwijl bovenstaande betuiging mij uit de pen vloeit, onverwacht wederom eene belangrijke gift tot mij komt. Vele dusdanige verrassingen zal de Heer ongetwijfeld ons in dit jaar bereiden door u. 22 Februari] 1867. J. A. Grotiie. ONTVANGSTEN 15 Jan.—ls Febr. Rekening 186 G. Amersfoort : contrib f 40 Amsterdam; uit de opbrengst van de algemeene Bazar » 206.05- 1 van de dames W. 25. • " van den onderw.iStcccrs enz., door Ba. Posthumus Meyjes* 5.75- ..... ~~• ; —- " van het jongeliedengenootschap » 10. • baambeügge: contributiën 20.—• baarn: contributie » 5.—• « vrouwenhulpvereeniging 14.50- eaeneveld: contributie 5. " van de zendingsvereeniging 75.—• elaaüwkapel ; bijdragen van de gemeente 40. beiiscm ; contributiën . ... « 5.—. eeuchem en kerkwijk; catechisatiebus 15.—. bunschoten : van lezers van de berigten. » 9.255 büeum: contributie 10.—. doesboegh ; contrib. van leden 40.—. " " begunstigers 12 20. « ‘|B collecte Kerstmis » 15.43. » catechisatiebus « 8.12. » sluiversvereen. voor het lezen van de berigten. . » 18.45. » busje zondagschool van mej. de Wildt 3.—. eemnes-buitek; contrib. v. leden 20.—. * " » begunstigers 16.80. » collecten 25.288 o+a...nsxll.tr.4-s. c r,K " pinkstercollecte 8.518 edens en spannum; door Ds. G. J. Vos Az.: » van N. N. te T f l.—. » van Jelle J. Posthumus te T 1.50. » van A. 7’../. te 11. in het zakje te Spannum » 2 50. » van een knaap, voor zijn 15e verjaardag, gevonden in de cathech.bus te Edens. » I.—. Ö “ ‘ * » uit het Zendingszakjc 3e kwartaal. . . » 18 » » idem 4e * ... * 18.75. foudgüm ; contributiën 15.—. FUNAART ; contributiën 10.—. goes; contributiën » 30—. ’s graveland : pinkstercollecte 20.—. ’s gravenhage; van het binnen- en buitenl. hulpgen. ...» 25 » contributie leden f 1589.50. » » Yr.-hnlpvereeniging . » 505.96. » collecten en bussen » 563.54. » voor het lezen van de berigten, door mevr. G. van P » 2.—. „ school jufvr. Gaymans . ... « 10.—. f 2671.—. waarop vroeger reeds ontvangen. » 1000.—. » 1671.-—. hardeneerg: contributiën » 85.—. » catechisatiebus * 3,38. » collecten » 5.—. » pinkstercollecte 11.62. HARDERWIJK : contributiën 20.—. » van het hulpzendingsvereeniging » 40,—. harlingeN; contributiën 15.—. » jongelingsvereeniging 6,96. » busje van S. Klein » 1.35. » 7Ï. Snoek c. s. voor het lezen van de ber. . . » 2.65 s Hilversum: contributiën » 10.—. » vr.-hulpvereeniging » 5.—. » kinderen der zondagsschool » 11.365 » Maria-vereeniging » 10.— » .T. F. v. D I.—. » van de zendingsvereeniging, opbr. loterij ; . ; » 53.09. kockengen; Kerstcollecte 6.50. kollum: contributie . . . . : » 5.—. N.-langbroek: contributie » 5.—. » pinkttercollecte » 7.30. Leeuwarden : contributie van leden 80.— » » » begunstigers ...;...» 87.775 » collecten » 79.13 » van D. P. v. Dijk te Hempens » 2. » V. B. te L » I. » door G. S. Sinia, uit het ressort Anjum ...» 10.— » door Ds. Rappard te Sexbierum van J. J, P. te T. » 5. leusden: contributiën .-...» 10.— Li end EN: contributie van leden : . . » 10.— » » begunstigers » 0.60 » collecten » 18,15 0.-loosdrecht : contributiën » 10.— » uit een busje » 10.— lutjewoude: contributie » 5. maasland ; door Br. J, Schaaff van K. de Bloois . ... « 2.50. moerdijk; contributiën van leden f 15.—. „ » begunstigers » 5. » gecollecteerd op den len kerstdag » 4.70. » bijpassing « 0.30. muidbn ; door Ds. Laan, collecten en bussen » 50.—. münnikezijl: contributie • ö.—. neuzen: contributie . » 5.—, XSI'jUAJC.rt ; wuunuuMv oosterbeek; voor de school op Bali, van mevr. V. ...» 2.50. tJVJO A -f 7 // voor idem van A. M •> 2.50. » door Ds. Zégers van zijne catechisanten op de kostschool van de dames Coeymans en ten Brummeler » 7.375 oosterend: door Ds. Becking, van de jongelingsvereen. . . » 4. oostermeer en eestrüm; van de hulp-zendingvereen. ...» 40. overlangbroek: contributie » 5.—. 11 lidmatencateohisatie » 2.50. 11 JV. JV 2.50. » N. N. » 1.--. overschie ; contributie : » 5.—. » collecte bidstonden » 45.—. oudewater ; van de in- en uitwendige zending » 25.—. polsbroek: contributie » 5.—. piaam : contributie » 5.—. putten o|d velüwe; van begunstigers 17.80. bessen : contributie . . . » 5.—. » kerstcollecte 5.80. ridderkerk : van ./. ten Zijthoff voor de berigten . « 10.—. Rijswijk ; contributiën » 15.—. » school van den Heer Vos » 14.03. » bus der bijbelles op de bewaarschool » 10.—. schevenikgen : contributiën 15.—. schik gen ; van de jongelingsvereeniging » 5.—. soerabaya : contributiën » 58.50. uithuizen-, contributie » 5.—. » verzameld voor het lezen van de berigten ...» 15 utrecht; door mej. C, M. .Talles ...» 2.50. » bus in bet oudenmannenhuis » 10 » van de vronwen-hulpvereeniging » 672.—. waaronder begrepen is van mej. A. M. S. voor het lezen van de berigten f 12. gift Jhren v, L. v. S. « 9.10 V 2 busje mejufvr. Burgers » 3.75 t«J“’ ' ' • ’ mej. Meervelt, lezen van de berigten . . » 6. » contributie » 10.—. » jufvr. D. voor het laten lezen van de berigten . . » 3.—. » door A. .7. Ellrath gecollecteerd bij de godsdienst in het Bartholomaei-gasthuis » 14.—. » uit het busje van een ambachtsman » 7.645 veenendaal : van de jongelingsvereeniging » 5..—. vledten; van lezers van de berigten » 8.50. voorthuizen : collecten 20.. » jongelingsvereeniging » 2.475 yuursche ; pinkstercollecte 5.10. » collecte dankstond voor de oogst » 5.27. » N. N. nagift » 5.—. » 31 October, herinneringsstonde » 2.50. » collecte bidstonden » 30.—. " tot suppletie » 1.93. winsum : van de jongelingsvereeniging f 4. wissenkerkb; contributiên van leden 15. " ’ » begunst 3.60- » voor Berigten „ 1.20- woerden; cohtrib. van leden 40 • " 'collecten 103.05’ " catechisatiebus Ds. Loois 7 , » ~ catechiseerm. v, Loo 2.50 » jongelingsvereeniging 4.. wijk bij duurstede; contributiên 15 • ijlst : contributiên 20 • " catechisatiebus 15 • « uit de zendingskas 40 • ijsselstein: contributie 10 • » hulpvereeniging voor de zendingzaak » 600 ■ zwartsluis; contributie „ 10  contributiên van leden » 100.—. " « begunstigers « 10.— » van de jongelingsvereeniging. « 10.—. » uit een kinderzendingsbnsje » s—. » van een zwakke zuster uit haar zendingsbusje . . » 8.90. Zuivere opbrengst van het Peimiugskeu ƒ 3798.04. Rekening I«GÏ. delfshaven: collecte bidst. 6 Februarij f 8.20. » van v. D 5.—. « van de meisjes van de chr. naaischool. ..." 1.50. hendrik ido ambaüht ; van het hulpgen. voor in- en uitw. zending » 25.—. » kerkelijke collecte » B.—. kampen; collecte godsdienstoefening 30 Januarij (na aftrek der kosten van verlichting) « 38.50. kollum: collecte 7 Februarij » 19.—. maarssen: door een lid der gem.„in een chr. leeskring gecollecteerd over Januarij » 3.45. utrecht : van N. N » 100.—. Voor een ZeiKlingscliip. ’s gravenhaob ; van de zusters B « 25.—. » van een burgerman « 25.—. » van den heer H. de Wit, eene oblig. Spanje buitenl. £ 42. 10 2'/s c/3 " Voor de VUrusHng. Bij mevr. de Monyé: van de damesvereeniging te Arnhem ƒ 100, waarin begrepen van de kinderen van de damesbewaarschool f 19.02 en van de kinderen der, zondagsschool van den heer Ypenburg f B.—. Yan fr. Sieberg te Arnhem 12 hembden. Van mej. E. te Utrecht 6 kabaaijen, van mej. C. E. S. te Utrecht 24 zakdoeken, van fr. L. v. P. te Utrecht f 2.50, van N. N. te Utrecht f 25. Gedrukt en te bekomen bij Kebunb en Zoon te Utrecht Prijs 10 Ct. 