None
210


Wat betreft de door Hongarije aangevoerde omstandigheid dat het Parlement het recht heeft om in een later stadium deel te nemen aan de procedure tot sluiting van het Verdrag van Istanbul en in voorkomend geval bij die gelegenheid zijn goedkeuring zou kunnen weigeren, kan worden volstaan met de opmerking dat uit de in de punten 204 en 205 van dit advies genoemde rechtspraak volgt dat die omstandigheid er geenszins aan in de weg staat dat die instelling de onderhavige procedure inleidt.
211


Voor zover Hongarije stelt dat de eerste vraag voorbarig en hypothetisch is omdat zij betrekking heeft op een toekomstige Uniehandeling tot sluiting van het Verdrag van Istanbul, waarvan de inhoud nog niet definitief is vastgesteld, moet worden opgemerkt dat de adviesprocedure – gelet op het feit dat zij ertoe strekt de complicaties op internationaal en Unieniveau te voorkomen die onvermijdelijk zouden voortvloeien uit een rechterlijke beslissing waarbij een door de Unie gesloten internationale overeenkomst onverenigbaar met de Verdragen wordt verklaard – de mogelijkheid biedt het Hof om advies te verzoeken wanneer het voorwerp van de voorgenomen overeenkomst bekend is, ook al is er nog een aantal alternatieven mogelijk en bestaan er nog meningsverschillen over de redactie van de betreffende teksten, mits het Hof zich aan de hand van de overgelegde stukken een voldoende zeker oordeel kan vormen over de gestelde vraag [advies 1/09 (Overeenkomst tot invoering van een gemeenschappelijk stelsel voor octrooigeschillenbeslechting) van 8 maart 2011, EU:C:2011:123, punt 53 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 212


In casu beschikt het Hof niet alleen over de tekst van het Verdrag van Istanbul, maar zijn in het verzoek om advies ook toereikende gegevens verstrekt over zowel het verloop van de tot het tijdstip van indiening van dit verzoek gevoerde procedure voor toetreding tot dit verdrag als de standpunten van het Parlement, de Raad en de Commissie over die toetreding, zodat het Hof zich met voldoende zekerheid een oordeel kan vormen over de voorgenomen overeenkomst ten aanzien waarvan de juiste rechtsgrondslag voor de sluiting van dat verdrag door de Unie moet worden vastgesteld.
213


Voor het overige kan niet worden ingestemd met de stelling van de Raad, Ierland en Hongarije dat het Parlement met zijn verzoek om advies de keuze van de rechtsgrondslag voor de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening ter discussie stelt en aldus de termijnen voor het instellen van een beroep tot nietigverklaring van deze besluiten zou omzeilen. Immers, de eerste vraag, onder a), heeft geen betrekking op die besluiten en de omstandigheid dat er geen beroep tot nietigverklaring is ingesteld tegen een besluit over de ondertekening van een overeenkomst staat – zoals in punt 201 van dit advies is uiteengezet – niet in de weg aan de ontvankelijkheid van een verzoek om advies over de verenigbaarheid van die overeenkomst met de Verdragen.
214


Gelet op een en ander moet worden geoordeeld dat de eerste vraag, onder a), ontvankelijk is.
 215


Wat in de tweede plaats de ontvankelijkheid van de eerste vraag, onder b), betreft, moet meteen worden opgemerkt dat deze vraag, voor zover zij ziet op de opsplitsing van de handeling tot sluiting van het Verdrag van Istanbul in twee besluiten, betrekking heeft op de procedure voor de sluiting van dit verdrag en dus op de formele verenigbaarheid met de Verdragen van de toetreding van de Unie tot dat verdrag. Zoals in punt 197 van dit advies is uiteengezet, is die vraag ontvankelijk, aangezien zij beantwoordt aan het doel van de adviesprocedure.
216


De eerste vraag, onder b), is daarentegen niet-ontvankelijk voor zover zij betrekking heeft op de opsplitsing in twee besluiten van de handeling over de ondertekening van het Verdrag van Istanbul door de Unie.
217


Het staat namelijk vast dat de ondertekening van het Verdrag van Istanbul door de Unie – waarvoor machtiging is verleend bij de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening – heeft plaatsgevonden op 13 juni 2017, dat wil zeggen meer dan twee jaar vóór de indiening van dit verzoek om advies, zodat die ondertekening sinds die datum effect sorteert.
218


Gesteld al dat een handeling over de ondertekening van een internationale overeenkomst als zodanig het voorwerp van een verzoek om advies zou kunnen zijn, dient dan ook te worden vastgesteld dat het met artikel 218, lid 11, VWEU nagestreefde preventieve doel hoe dan ook met betrekking tot een dergelijke handeling niet meer kan worden bereikt indien het Hof pas na de vaststelling van die handeling wordt verzocht om een vraag te beantwoorden over de verenigbaarheid ervan met de Verdragen [zie naar analogie advies 3/94 (Kaderovereenkomst betreffende bananen) van 13 december 1995, EU:C:1995:436, punt 19].
 219


Tegen deze achtergrond merken Ierland, Hongarije en de Raad terecht op dat het Parlement de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening had kunnen bestrijden door beroep tot nietigverklaring in te stellen, en dat de naleving van de in artikel 218, lid 10, VWEU neergelegde verplichting om het Parlement te informeren onder meer net tot doel heeft deze instelling in staat te stellen om tijdig haar toezicht op het optreden van de Raad uit te oefenen.
220


Derhalve is de eerste vraag, onder b), slechts ontvankelijk voor zover zij betrekking heeft op de handeling tot sluiting van het Verdrag van Istanbul door de Unie.
221


Wat betreft in de derde plaats de ontvankelijkheid van de tweede vraag, die betrekking heeft op de praktijk dat de lidstaten vóór de sluiting van een gemengde overeenkomst eerst tot een „gemeenschappelijk akkoord” komen, moet meteen al het bezwaar van de Helleense Republiek worden afgewezen dat inhoudt dat het Parlement onvoldoende heeft aangewezen in welk opzicht de handelwijze van de Raad nadelig zou zijn. Deze vraag strekt er immers niet toe om vast te stellen dat er sprake is van een nadelige handelwijze van de Raad, maar is erop gericht dat wordt verduidelijkt of de sluiting van het Verdrag van Istanbul door de Unie verenigbaar is met de Verdragen – en met name artikel 218 VWEU – nu er geen „gemeenschappelijk akkoord” van alle lidstaten is bereikt om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden gebonden te worden door dat verdrag.
 222


Hieruit volgt eveneens dat de tweede vraag – anders dan de Republiek Bulgarije, het Koninkrijk Spanje, Hongarije en de Raad stellen – niet ziet op het in punt 82 van dit advies genoemde reglement van orde van de Raad, het tijdschema van de Raad of zijn interne procedures, noch op het internationaal publiekrecht of de soevereine rechten van de lidstaten, maar wel op de procedurele vereisten die met betrekking tot de sluiting van het Verdrag van Istanbul voortvloeien uit de Verdragen en met name uit artikel 218 VWEU.
223


Indien de Verdragen vereisen dat eerst een dergelijk „gemeenschappelijk akkoord” wordt bereikt, zou een aan dat akkoord voorafgaande sluiting van het Verdrag van Istanbul door de Unie – zoals de Republiek Finland heeft opgemerkt – ongeldig kunnen worden verklaard, waardoor de problemen zouden ontstaan die de adviesprocedure juist beoogt te voorkomen, zoals in punt 193 van dit advies in herinnering is gebracht.
224


Hieruit volgt tevens dat de tweede vraag er niet toe strekt dat wordt vastgesteld dat de Raad in strijd met de Verdragen geen besluit heeft genomen – hetgeen mogelijk wordt gemaakt door het in artikel 265 VWEU geregelde beroep wegens nalaten – en dat het Koninkrijk Spanje, Hongarije, de Slowaakse Republiek en de Raad bijgevolg niet met succes kunnen stellen dat de tweede vraag misbruik van de adviesprocedure oplevert.
 225


Evenmin kan worden ingestemd met het bezwaar van de Raad dat zodra vaststaat dat alle lidstaten een „gemeenschappelijk akkoord” hebben bereikt om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden gebonden te worden door het Verdrag van Istanbul, de sluiting van dit verdrag zal plaatsvinden met strikte inachtneming van de in de Verdragen neergelegde procedurele vereisten. Deze stelling geeft immers geen uitsluitsel over de vraag of de praktijk van het „gemeenschappelijk akkoord” in overeenstemming is met de uitdrukkelijk in de Verdragen geregelde procedures en kan dus niet in de weg staan aan de ontvankelijkheid van deze vraag.
226


Voor zover Ierland, de Helleense Republiek, het Koninkrijk Spanje, Hongarije en de Raad ten slotte betogen dat de tweede vraag voorbarig en hypothetisch is, kan ermee worden volstaan in herinnering te brengen dat het Hof – zoals blijkt uit punt 211 van het onderhavige advies – om advies kan worden verzocht wanneer het voorwerp van de voorgenomen overeenkomst bekend is, ook al is er nog een aantal alternatieven mogelijk en bestaan er nog meningsverschillen over de redactie van de betreffende teksten, mits het Hof zich aan de hand van de overgelegde stukken een voldoende zeker oordeel kan vormen over de gestelde vraag.
227


Aangezien het voorwerp van de voorgenomen overeenkomst bekend is, het bestaan van de praktijk van het „gemeenschappelijk akkoord” niet wordt ontkend door de aan de onderhavige procedure deelnemende lidstaten of de Raad, en de Raad beklemtoont dat hij pas overweegt het Verdrag van Istanbul namens de Unie te sluiten zodra dit „gemeenschappelijk akkoord” tot stand is gekomen, is het onmogelijk de tweede vraag niet-ontvankelijk te verklaren omdat zij zogenaamd voorbarig of hypothetisch is.
 228


Gelet op een en ander is het verzoek om advies ontvankelijk, met uitzondering van de eerste vraag, onder b), voor zover deze vraag betrekking heeft op de ondertekening van het Verdrag van Istanbul door de Unie.
B.
Praktijk van het „gemeenschappelijk akkoord” van de lidstaten







229


Met zijn tweede vraag, die het eerst moet worden onderzocht, wenst het Parlement in essentie te vernemen of de Verdragen de Raad toestaan of verplichten om het Verdrag van Istanbul pas te sluiten namens de Unie nadat de lidstaten een „gemeenschappelijk akkoord” hebben bereikt om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden gebonden te worden door dat verdrag.
230


In herinnering dient te worden gebracht dat de Verdragen tot oprichting van de Unie – anders dan gewone internationale verdragen – een nieuwe rechtsorde met eigen instellingen in het leven hebben geroepen, ten gunste waarvan de lidstaten op steeds breder terrein hun soevereine rechten hebben beperkt en waarvan niet alleen deze staten maar ook hun onderdanen de subjecten zijn [zie met name advies 1/09 (Overeenkomst tot invoering van een gemeenschappelijk stelsel voor octrooigeschillenbeslechting) van 8 maart 2011, EU:C:2011:123, punt 65; advies 2/13 (Toetreding van de Unie tot het EVRM) van 18 december 2014, EU:C:2014:2454, punt 157, en arrest van 28 april 2015, Commissie/Raad, C‑28/12, EU:C:2015:282, punt 39].
231


Daarbij komt dat de lidstaten op grond van het feit dat zij tot de Unie behoren, hebben aanvaard dat hun onderlinge betrekkingen op de gebieden waarvoor zij hun bevoegdheden aan de Unie hebben overgedragen worden geregeld door het Unierecht, met uitsluiting van elk ander recht voor zover het Unierecht dit vereist [advies 2/13 (Toetreding van de Unie tot het EVRM) van 18 december 2014, EU:C:2014:2454, punt 193, en arrest van 28 april 2015, Commissie/Raad, C‑28/12, EU:C:2015:282, punt 40].
 232


Bovendien zijn de regels voor de wilsvorming van de instellingen van de Unie neergelegd in de Verdragen en mogen de lidstaten of de instellingen zelf niet naar eigen goeddunken afwijken van die regels (arrest van 28 april 2015, Commissie/Raad, C‑28/12, EU:C:2015:282, punt 42 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
233


Zo bepaalt artikel 13, lid 2, VEU dat elke instelling handelt binnen de grenzen van de haar bij de Verdragen toegedeelde bevoegdheden en volgens de daarin vastgestelde procedures, voorwaarden en doelstellingen.
234


Wat met name de internationale overeenkomsten betreft die de Unie bevoegd is te sluiten op haar actiegebieden, voorziet artikel 218 VWEU met het oog op de naleving van de vereisten van duidelijkheid, samenhang en rationalisering in een eenvormige en algemene procedure die geldt voor met name de onderhandelingen over en de sluiting van die overeenkomsten, tenzij de Verdragen in bijzondere procedures voorzien [zie in die zin arrest van 4 september 2018, Commissie/Raad (Overeenkomst met Kazachstan), C‑244/17, EU:C:2018:662, punt 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 235


Het Hof heeft opgemerkt dat in deze procedure – juist wegens de algemene aard ervan – rekening moet worden gehouden met de specifieke regels die de Verdragen voor elk activiteitengebied van de Unie bevatten, met name wat de aan de instellingen toegedeelde bevoegdheden betreft, en dat die procedure tot doel heeft op extern niveau de op intern niveau geldende bevoegdheidsverdeling tussen de instellingen te weerspiegelen, in het bijzonder door tussen de procedure voor de vaststelling van Uniemaatregelen op intern vlak en de procedure voor de vaststelling van internationale overeenkomsten een symmetrie tot stand te brengen teneinde met inachtneming van het bij de Verdragen gecreëerde institutionele evenwicht te waarborgen dat het Parlement en de Raad met betrekking tot een bepaald terrein op beide vlakken over dezelfde bevoegdheden beschikken [arrest van 4 september 2018, Commissie/Raad (Overeenkomst met Kazachstan), C‑244/17, EU:C:2018:662, punt 22 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
236


Zo vereist artikel 218, lid 1, VWEU met betrekking tot overeenkomsten tussen de Unie en derde landen of internationale organisaties die op grond van artikel 216, lid 2, VWEU verbindend zijn voor de instellingen van de Unie en voor de lidstaten zodra zij zijn gesloten, dat over die overeenkomsten wordt onderhandeld en dat zij worden gesloten volgens de procedure van de relevante leden van voornoemd artikel 218.
237


In dit verband bepaalt artikel 218, leden 2 en 6, VWEU dat het besluit over de sluiting van dergelijke overeenkomsten wordt vastgesteld door de Raad, in voorkomend geval na goedkeuring door of raadpleging van het Parlement. Ten aanzien van de vaststelling van dat besluit hebben de lidstaten geen enkele bevoegdheid.
 238


Voorts volgt uit artikel 218, lid 8, VWEU dat de Raad een besluit als bedoeld in het vorige punt vaststelt met gekwalificeerde meerderheid van stemmen indien dit besluit niet beantwoordt aan een van de gevallen waarvoor artikel 218, lid 8, tweede alinea, VWEU eenparigheid van stemmen vereist [zie in die zin arrest van 2 september 2021, Commissie/Raad (Overeenkomst met Armenië), C‑180/20, EU:C:2021:658, punt 30 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
239


In het onderhavige geval zijn de partijen in de procedure het er om te beginnen over eens dat het Verdrag van Istanbul in voorkomend geval een gemengde overeenkomst zal worden, die als zodanig wordt gesloten door de Unie en de lidstaten, voorts dat het besluit van de Raad over de sluiting van dit verdrag namens de Unie slechts kan worden vastgesteld na goedkeuring door het Parlement, en ten slotte dat de Raad dit besluit in voorkomend geval overeenkomstig artikel 218, lid 8, eerste alinea, VWEU moet vaststellen met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, aangezien zich bij dat besluit geen van de gevallen voordoet waarvoor artikel 218, lid 8, tweede alinea, VWEU eenparigheid van stemmen voorschrijft.
240


In het kader van een gemengde overeenkomst met derde landen zijn zowel de Unie als de lidstaten partij. Bij de onderhandelingen over en de sluiting van een dergelijke overeenkomst dient elk van die partijen te handelen binnen de grenzen van haar bevoegdheden, met inachtneming van de bevoegdheden van iedere andere overeenkomstsluitende partij (arrest van 28 april 2015, Commissie/Raad, C‑28/12, EU:C:2015:282, punt 47).
 241


Het Hof heeft erkend dat er, wanneer het onderwerp van een overeenkomst deels tot de bevoegdheid van de Unie en deels tot die van de lidstaten blijkt te behoren, moet worden gezorgd voor een nauwe samenwerking tussen de lidstaten en de instellingen van de Unie, zowel bij de onderhandelingen over en het aangaan van de betreffende verbintenissen als bij de nakoming van deze verbintenissen (arrest van 28 april 2015, Commissie/Raad, C‑28/12, EU:C:2015:282, punt 54 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
242


Dit beginsel van nauwe samenwerking kan echter niet rechtvaardigen dat de Raad de procedurevoorschriften en stemregels van artikel 218 VWEU niet eerbiedigt (arrest van 28 april 2015, Commissie/Raad, C‑28/12, EU:C:2015:282, punt 55).
243


Het Hof heeft aldus gepreciseerd dat het niet mogelijk is om twee verschillende handelingen in één besluit samen te voegen of in het kader van één procedure vast te stellen wanneer de ene handeling de consensus van de vertegenwoordigers van de lidstaten en dus eenparigheid impliceert, terwijl de andere moet worden vastgesteld overeenkomstig artikel 218, lid 8, VWEU, waarin is bepaald dat de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen moet beslissen namens de Unie (zie in die zin arrest van 28 april 2015, Commissie/Raad, C‑28/12, EU:C:2015:282, punt 52).
244


In het onderhavige geval staat het vast dat de praktijk van het „gemeenschappelijk akkoord” niet tot gevolg heeft dat twee verschillende handelingen, waarvan de ene het resultaat is van de consensus van de lidstaten en de andere door de Unie is vastgesteld, worden samengevoegd in één hybride besluit, zoals het besluit dat nietig is verklaard bij het in het vorige punt aangehaalde arrest.
 245


Voor zover deze praktijk betekent dat het „gemeenschappelijk akkoord” van de lidstaten om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden te worden gebonden door een gemengde overeenkomst volgens de Raad moet worden beschouwd als een noodzakelijke voorwaarde om de in artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU geregelde procedure in te leiden, heeft die praktijk echter tot gevolg dat aan deze procedure een stap wordt toegevoegd die niet in de Verdragen wordt vermeld en dus in strijd is met de in punt 232 van het onderhavige advies aangehaalde rechtspraak en de vaststellingen die zijn gedaan in de punten 237 en 243 van dit advies.
246


Meer in het bijzonder geldt dat de praktijk van het „gemeenschappelijk akkoord”, zoals de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland, het Parlement en de Commissie terecht hebben aangevoerd, voor zover zij tot gevolg heeft dat voornoemde procedure slechts kan worden ingeleid als de vertegenwoordigers van de lidstaten consensus hebben bereikt en dus tot unanieme overeenstemming zijn gekomen, terwijl de sluiting van een internationale overeenkomst door de Unie volgens artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU moet worden opgevat als een autonome Uniehandeling die de Raad vaststelt met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, in voorkomend geval na goedkeuring door of raadpleging van het Parlement, leidt tot een hybride besluitvormingsproces dat onverenigbaar is met de in die bepalingen neergelegde vereisten en dat in strijd is met de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest van 28 april 2015, Commissie/Raad (C‑28/12, EU:C:2015:282).
 247


Indien de praktijk van het „gemeenschappelijk akkoord” de draagwijdte zou hebben die in punt 245 van dit advies is uiteengezet, zou de mogelijkheid zelf van de Unie om een gemengde overeenkomst te sluiten namelijk volledig afhangen van de bereidheid van elk van de lidstaten om door een dergelijke overeenkomst te worden gebonden op de gebieden die binnen hun bevoegdheid vallen, en dus van de door de lidstaten op deze gebieden soeverein gemaakte keuzen.
248


Volgens artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU staat het evenwel enkel aan de Raad om, wanneer hem de sluiting van een internationale overeenkomst wordt voorgesteld, over de sluiting van deze overeenkomst te beslissen, in beginsel met gekwalificeerde meerderheid van stemmen en in voorkomend geval na goedkeuring door of raadpleging van het Parlement. In dit verband is overigens geoordeeld dat de Raad bij die gelegenheid kan besluiten dat de Unie de externe bevoegdheid die zij met de lidstaten deelt op het actiegebied in kwestie, alleen uitoefent, mits in de Raad de daartoe vereiste meerderheid is behaald (zie in die zin arrest van 5 december 2017, Duitsland/Raad, C‑600/14, EU:C:2017:935, punt 68).
249


Derhalve leggen de Verdragen de Raad niet alleen geen verplichting op om het Verdrag van Istanbul pas namens de Unie te sluiten nadat de lidstaten een „gemeenschappelijk akkoord” hebben bereikt om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden gebonden te worden door dit verdrag, maar verbieden zij de Raad tevens om de inleiding van de in artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU geregelde procedure voor de sluiting van dat verdrag afhankelijk te stellen van de voorafgaande vaststelling dat er een dergelijk akkoord tot stand is gekomen.
 250


Of de Unie een internationale overeenkomst kan sluiten, hangt evenwel af van het antwoord op de vraag of binnen de Raad de vereiste meerderheid kan worden behaald.
251


Zoals de advocaat-generaal in punt 200 van zijn conclusie heeft opgemerkt, bevatten de Verdragen bovendien geen termijn waarbinnen de Raad een besluit over de sluiting van een internationale overeenkomst moet nemen.
252


Hieruit volgt dat de Raad, binnen de grenzen van de procedure van artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU – en onder voorbehoud van goedkeuring door het Parlement, wanneer dit vereist is – beschikt over de hem gewoonlijk toekomende politieke speelruimte met betrekking tot zowel het besluit om al dan niet in te gaan op het voorstel tot sluiting van een internationale overeenkomst – en, zo ja, in welke mate – als de keuze van het geschikte tijdstip voor de vaststelling van dat besluit.
253


Op voorwaarde dat de Raad handelt in overeenstemming met zijn reglement van orde en dat het nuttig effect van artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU wordt gewaarborgd, staat bijgevolg niets eraan in de weg dat de Raad zijn debatten verlengt om te zorgen voor met name de grootst mogelijke meerderheid voor de sluiting van een internationale overeenkomst, de vereiste meerderheid voor een ruimere uitoefening van de externe bevoegdheden van de Unie of – in geval van gemengde overeenkomsten – een nauwere samenwerking tussen de lidstaten en de instellingen van de Unie bij de sluiting, hetgeen kan impliceren dat wordt gewacht op het „gemeenschappelijk akkoord” van de lidstaten.
 254


Een dergelijke nauwe samenwerking tussen de lidstaten en de instellingen van de Unie bij de sluiting van een gemengde overeenkomst als het Verdrag van Istanbul – die wordt vereist door het in de punten 241 en 242 van dit advies in herinnering gebrachte beginsel, met name wanneer de binnen de bevoegdheden van de Unie vallende bepalingen van deze overeenkomst en de tot de bevoegdheden van de lidstaten behorende bepalingen ervan onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn – maakt het, zoals de Raad heeft opgemerkt, mogelijk om rekening te houden met institutionele en politieke overwegingen die van invloed kunnen zijn op de perceptie van legitimiteit en de doeltreffendheid van het externe optreden van de Unie, in voorkomend geval door middel van een langdurig debat.
255


In dit verband dient echter te worden benadrukt dat volgens artikel 218, lid 8, VWEU in beginsel van deze politieke speelruimte moet worden gebruikgemaakt met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, zodat met een dergelijke meerderheid binnen de Raad te allen tijde en volgens de voorschriften van het reglement van orde van de Raad – waaronder met name de voorschriften waarbij elke lidstaat en de Commissie het recht wordt toegekend om te verzoeken tot stemming over te gaan en de voorschriften waarbij overeenkomstig artikel 15, lid 3, VWEU de transparantie van de stemprocedure wordt geregeld – kan worden bepaald dat het debat wordt gesloten en dat het besluit over de sluiting van de internationale overeenkomst wordt vastgesteld. De Raad moet die speelruimte dus per geval en naargelang van het verloop van de debatten binnen deze instelling gebruiken en daarbij de vereisten van artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU volledig in acht nemen.
 256


Aan deze vaststellingen – en met name aan de vaststelling dat de Raad de sluiting van het Verdrag van Istanbul door de Unie niet, in strijd met de in artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU geregelde procedure voor de sluiting van een internationale overeenkomst, afhankelijk kan stellen van het „gemeenschappelijk akkoord” van de lidstaten om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden gebonden te worden door dit verdrag – wordt niet afgedaan door het betoog van de Republiek Bulgarije, de Tsjechische Republiek, Ierland, de Helleense Republiek, het Koninkrijk Spanje, de Franse Republiek, Hongarije, de Slowaakse Republiek en de Raad dat de sluiting van dat verdrag door de Unie zonder dat „gemeenschappelijk akkoord” onverenigbaar is met het beginsel van bevoegdheidstoedeling, het beginsel van loyale samenwerking, het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van eenheid in de externe vertegenwoordiging van de Unie en het beginsel van autonomie van de Unie alsook met de eerbiediging van de nationale identiteit van de lidstaten door de Unie. Evenmin wordt aan die vaststellingen afgedaan door het betoog van voornoemde lidstaten en de Raad dat de Unie internationaal aansprakelijk dreigt te worden gesteld indien zij het Verdrag van Istanbul zou sluiten zonder dat alle lidstaten op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden toetreden tot dit verdrag.
257


Ten eerste kunnen die lidstaten en de Raad niet met succes aanvoeren dat het feit dat een of meerdere lidstaten niet tot het Verdrag van Istanbul toetreden op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden van dit verdrag, met zich meebrengt dat de toetreding van de Unie tot dat verdrag inbreuk maakt op de bevoegdheden van de betrokken lidstaten alsook het beginsel van bevoegdheidstoedeling, het beginsel van loyale samenwerking, het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van eenheid in de externe vertegenwoordiging van de Unie schendt.
 258


In punt 240 van dit advies is immers in herinnering gebracht dat de Unie en de lidstaten bij de onderhandelingen over en de sluiting van een gemengde overeenkomst onder meer moeten handelen binnen de grenzen van hun bevoegdheden, met inachtneming van de bevoegdheden van elke andere overeenkomstsluitende partij.
259


Hieruit volgt dat de sluiting van een gemengde overeenkomst door de Unie en de lidstaten geenszins impliceert dat de lidstaten daarbij bevoegdheden van de Unie uitoefenen of dat de Unie bevoegdheden van de lidstaten uitoefent, maar wel dat elk van deze partijen uitsluitend handelt binnen de grenzen van haar bevoegdheden, onverminderd de in punt 248 van dit advies in herinnering gebrachte mogelijkheid waarover de Raad beschikt om te besluiten dat de Unie de externe bevoegdheid die zij met de lidstaten deelt op het actiegebied in kwestie, alleen uitoefent, mits in de Raad de daartoe vereiste meerderheid is behaald.
260


Dit geldt ook wanneer sommige lidstaten besluiten om een gemengde overeenkomst niet te sluiten en de Unie louter op basis van de haar toegedeelde bevoegdheden besluit om dat wel te doen.
261


Wat het Verdrag van Istanbul betreft, is de Raad van Europa er – zoals de Tsjechische Republiek, het Koninkrijk Denemarken, het Koninkrijk Spanje, de Republiek Oostenrijk en de Commissie hebben aangevoerd en zoals de advocaat-generaal in punt 217 van zijn conclusie heeft opgemerkt – van op de hoogte dat de bevoegdheden van de Unie beperkt zijn, zodat niets erop wijst dat met artikel 75 van dat verdrag, doordat daarin wordt gepreciseerd dat het onder meer en specifiek openstaat voor ondertekening door de „Europese Unie”, een toetreding van de Unie wordt beoogd waardoor deze haar bevoegdheden te buiten zou gaan.
 262


In dit verband heeft het Hof reeds opgemerkt dat de Unie, door de keuze van de rechtsgrondslagen voor het besluit over de sluiting van een internationale overeenkomst, aan de andere partijen bij deze overeenkomst ook aanwijzingen verstrekt over ten eerste de juridische draagwijdte van dat besluit, ten tweede de omvang van de bevoegdheid van de Unie ten aanzien van die overeenkomst en ten derde de bevoegdheidsverdeling tussen de Unie en haar lidstaten, met welke verdeling ook bij de uitvoering van de overeenkomst op Unieniveau rekening moet worden gehouden [zie in die zin arresten van 10 januari 2006, Commissie/Raad, C‑94/03, EU:C:2006:2, punt 55; 1 oktober 2009, Commissie/Raad, C‑370/07, EU:C:2009:590, punt 49, en 25 oktober 2017, Commissie/Raad (WRC‑15), C‑687/15, EU:C:2017:803, punt 58].
263


Daarbij komt dat het – zoals het Koninkrijk België, de Tsjechische Republiek, Ierland, de Helleense Republiek, de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland, het Parlement en de Commissie ter terechtzitting voor het Hof hebben opgemerkt – niet uitgesloten lijkt te zijn dat de Raad en het Parlement ervoor kiezen een verklaring in te dienen over de bevoegdheden van de Unie ten tijde van haar toetreding tot het Verdrag van Istanbul, waardoor de grenzen van haar bevoegdheden in voorkomend geval ter indicatie nog nauwkeuriger kunnen worden afgebakend.
264


Derhalve is in het kader van de onderhavige procedure geenszins aangetoond dat aan de bevoegdheden van de lidstaten afbreuk zou worden gedaan wanneer de Unie het Verdrag van Istanbul zou sluiten zonder dat de lidstaten een „gemeenschappelijk akkoord” hebben bereikt om door dit verdrag gebonden te worden op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden.
 265


Ten tweede geldt hetzelfde voor het betoog van met name de Republiek Bulgarije, Hongarije en de Slowaakse Republiek dat een dergelijke toetreding van de Unie zou impliceren dat de Unie tekortschiet in haar verplichting tot loyale samenwerking en in de krachtens artikel 4, lid 2, VEU op haar rustende verplichting tot eerbiediging van de nationale identiteit van de lidstaten, die besloten ligt in hun politieke en constitutionele basisstructuren, omdat deze toetreding ertoe kan leiden dat de lidstaten – teneinde de nakoming van de internationale verbintenissen van de Unie te waarborgen – maatregelen moeten toepassen die in strijd zijn met hun constitutie.
266


Vastgesteld moet namelijk worden dat die lidstaten met dit betoog willen betwisten dat de sluiting van het Verdrag van Istanbul door de Unie verenigbaar zou zijn met haar in het vorige punt genoemde verplichtingen. De eventuele onverenigbaarheid van die sluiting met die verplichtingen zou echter slechts kunnen worden vastgesteld na een nauwkeurig onderzoek van de verbintenissen die de Unie in voorkomend geval aangaat bij de sluiting van het Verdrag van Istanbul. De onderhavige adviesaanvraag heeft evenwel geen betrekking op deze aangelegenheid, die bijgevolg buiten het bestek van de onderhavige procedure valt.
267


Ten derde betogen de Franse Republiek en de Raad dat het niet verenigbaar is met de autonomie van het Unierecht dat de Unie het Verdrag van Istanbul sluit zonder dat de lidstaten een „gemeenschappelijk akkoord” hebben bereikt om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden gebonden te worden door dat verdrag, omdat een intern vraagstuk van de Unie over de bevoegdheidsverdeling tussen de Unie en haar lidstaten aldus zou worden uitbesteed aan met name Grevio.
 268


Het is juist dat het Hof reeds heeft vastgesteld dat het mogelijkerwijs niet verenigbaar is met de Verdragen om een internationale rechter te belasten met de beoordeling van de regels van het Unierecht inzake de bevoegdheidsverdeling tussen de Unie en haar lidstaten alsook van de criteria voor de toerekening van de handelingen of nalatigheden van de Unie en haar lidstaten teneinde dienaangaande een definitieve beslissing te nemen die zowel de lidstaten als de Unie bindt [advies 2/13 (Toetreding van de Unie tot het EVRM) van 18 december 2014, EU:C:2014:2454, punten 224, 231 en 234]. Opgemerkt dient evenwel te worden dat het Hof deze vaststelling specifiek heeft gedaan ten aanzien van beslissingen van een internationale rechter die definitief en bindend zijn voor de Unie en haar lidstaten, in het kader van een gedetailleerd onderzoek naar de materiële verenigbaarheid van de voorgenomen overeenkomst met de Verdragen, waarbij een situatie aan de orde was waarin zowel de Unie als al haar lidstaten gebonden zouden zijn door de overeenkomst in kwestie.
269


Hieruit volgt dat de beantwoording van de vraag of die vaststelling – zoals de Franse Republiek en de Raad betogen – ook geldt voor de situatie waarin de Unie wel maar een van haar lidstaten niet gebonden zou zijn door het Verdrag van Istanbul en waarin daarnaast een orgaan als Grevio, dat beschikt over de in punt 35 van dit advies genoemde bevoegdheden, tussenbeide komt, vereist dat een nauwkeurig onderzoek wordt verricht naar de materiële verenigbaarheid van het Verdrag van Istanbul met de Verdragen, hetgeen niet het voorwerp is van de onderhavige adviesaanvraag en bijgevolg buiten het bestek van de onderhavige procedure valt.
 270


Ten vierde zijn de Republiek Bulgarije, de Tsjechische Republiek, het Koninkrijk Spanje, de Franse Republiek, Hongarije en de Raad van mening dat de volledige nakoming van de internationale verbintenissen die de Unie zou aangaan door het Verdrag van Istanbul te sluiten, rechtens en feitelijk enkel mogelijk is wanneer alle lidstaten betrokken zijn bij het aangaan van deze verbintenissen. Voornoemde lidstaten en de Raad leiden daaruit af dat de Unie zonder „gemeenschappelijk akkoord” van de lidstaten de behoorlijke nakoming van haar internationale verbintenissen – die betrekking hebben op het Verdrag van Istanbul in zijn geheel – niet zou kunnen waarborgen, waardoor zij het risico zou lopen internationaal aansprakelijk te worden gesteld voor handelen of nalaten waarvoor zij niet bevoegd is.
271


In dit verband moeten Uniebevoegdheden, wanneer de Unie besluit om daarvan gebruik te maken, volgens vaste rechtspraak worden uitgeoefend in overeenstemming met het internationaal recht [arrest van 20 november 2018, Commissie/Raad (BMZ Antarctica), C‑626/15 en C‑659/16, EU:C:2018:925, punt 127 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
 272


Uit de bewoordingen zelf van artikel 218, lid 11, VWEU volgt evenwel dat de adviesprocedure betrekking heeft op de verenigbaarheid met de Verdragen van internationale overeenkomsten die de Unie voornemens is te sluiten. Hieruit volgt dat die procedure niet ziet op de vraag of de sluiting van een internationale overeenkomst door de Unie verenigbaar is met het internationaal publiekrecht en dus ook niet op de gevolgen die kunnen voortvloeien uit een eventuele toekomstige schending van dat recht bij de uitvoering van die overeenkomst. Met name kan het feit dat de Unie in voorkomend geval, bij de uitvoering van het Verdrag van Istanbul, internationaal aansprakelijk wordt gesteld omdat zij de behoorlijke nakoming van haar verbintenissen niet zou waarborgen, als zodanig geen afbreuk doen aan de geldigheid van het besluit waarbij de Raad dat verdrag namens de Unie heeft gesloten.
273


Bovendien is in de punten 258 en 264 van dit advies opgemerkt dat niet is aangetoond dat de Unie verbintenissen zou aangaan die haar bevoegdheden te buiten gaan door het Verdrag van Istanbul te sluiten zonder dat de lidstaten een „gemeenschappelijk akkoord” hebben bereikt om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden gebonden te worden door dat verdrag.
 274


Gelet op een en ander moet op de tweede vraag worden geantwoord dat de Verdragen er niet aan in de weg staan dat de Raad – mits te allen tijde volledig wordt voldaan aan de vereisten van artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU – het besluit over de sluiting van het Verdrag van Istanbul door de Unie, met inachtneming van zijn reglement van orde, pas vaststelt nadat de lidstaten een „gemeenschappelijk akkoord” hebben bereikt om op de binnen hun bevoegdheden vallende gebieden gebonden te worden door dit verdrag. De Verdragen staan er daarentegen wel aan in de weg dat de Raad een extra stap toevoegt aan de in artikel 218 VWEU geregelde sluitingsprocedure door de vaststelling van het besluit over de sluiting van dat verdrag afhankelijk te maken van de voorafgaande constatering dat er sprake is van een dergelijk „gemeenschappelijk akkoord”.
C.
Juiste rechtsgrondslagen voor de sluiting van het Verdrag van Istanbul







275


Met zijn eerste vraag, onder a), wenst het Parlement in essentie te vernemen of artikel 82, lid 2, en artikel 84 VWEU de juiste rechtsgrondslagen zijn voor de vaststelling van de handeling van de Raad tot sluiting van het Verdrag van Istanbul door de Unie, dan wel of deze handeling moet worden gebaseerd op artikel 78, lid 2, artikel 82, lid 2, en artikel 83, lid 1, VWEU.
276


Gelet op de argumenten die partijen in de procedure in verband met de eerste vraag, onder a), hebben aangevoerd, moeten eerst het doel en de omvang van het voor de beantwoording van deze vraag te verrichten onderzoek worden verduidelijkt.
 277


Zoals in de punten 234 tot en met 239 van dit advies is opgemerkt, moet de Raad het besluit over de sluiting van het Verdrag van Istanbul volgens artikel 218, leden 2, 6 en 8, VWEU vaststellen met gekwalificeerde meerderheid van stemmen, na goedkeuring door het Parlement.
278


Binnen de grenzen van de vragen die in dit verzoek om advies zijn gesteld, staat het bijgevolg bovenal aan de Raad en het Parlement om het Hof meer duidelijkheid te verschaffen over de reikwijdte van de „voorgenomen overeenkomst” in de zin van artikel 218, lid 11, VWEU die het voorwerp van de onderhavige procedure is en aan de hand waarvan moet worden beoordeeld op welke rechtsgrondslag de handeling van de Raad tot sluiting van die overeenkomst namens de Unie in voorkomend geval moet worden gebaseerd.
279


In dit verband staat om te beginnen vast dat de Raad noch het Parlement voornemens is de Unie te laten toetreden tot de delen van het Verdrag van Istanbul die niet binnen haar bevoegdheden vallen.
280


Voorts heeft de Raad weliswaar opgemerkt dat hij de toetreding van de Unie tot het Verdrag van Istanbul wilde beperken tot enkel de gebieden ervan waarop de Unie over exclusieve externe bevoegdheden beschikt, alsmede dat de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening de rechtsgrondslagen weerspiegelen die hij in dit verband had aangewezen, maar dient te worden vastgesteld dat een dergelijke beperking niet voorkomt in de eerste vraag, onder a), van het verzoek om advies, aangezien het Parlement daarin het oog heeft op de sluiting van dat verdrag op basis van de in die vraag genoemde rechtsgrondslagen, ongeacht of de Unie daartoe krachtens artikel 3, lid 2, VWEU al dan niet exclusief bevoegd is.
 281


Voor zover ten slotte het Parlement en de Commissie verwijzen naar de mogelijkheid om toe te treden tot alle delen van het Verdrag van Istanbul die tot de bevoegdheden van de Unie behoren, heeft de Raad betoogd dat de voor een dergelijke toetreding vereiste meerderheid binnen deze instelling niet kon worden behaald. Hieruit volgt dat een dergelijke toetreding thans hypothetisch is en dus niet als uitgangspunt kan dienen om nader te bepalen wat de „voorgenomen overeenkomst” is in het licht waarvan de eerste vraag, onder a), van het verzoek om advies moet worden beantwoord.
282


Het Hof moet er bij het onderzoek van de eerste vraag, onder a), van het verzoek om advies dan ook van uitgaan dat de reikwijdte van de „voorgenomen overeenkomst” in de zin van artikel 218, lid 11, VWEU wordt bepaald door de bewoordingen van die vraag en de inhoud van de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening.
283


Voor zover de Commissie en meerdere lidstaten stellen dat een dergelijke voorgenomen overeenkomst, waarbij de Unie gedeeltelijk toetreedt tot het Verdrag van Istanbul en die toetreding beperkt tot slechts enkele van haar bevoegdheden, in strijd zou zijn met de doelstellingen en de bewoordingen zelf van dat verdrag – met name artikel 78 ervan – is in punt 272 van dit advies in herinnering gebracht dat de adviesprocedure, in het bijzonder waar het gaat om de in de voorgenomen overeenkomst gestelde toetredingsvoorwaarden, betrekking heeft op de verenigbaarheid van deze overeenkomst met de Verdragen en niet op de verenigbaarheid ervan met het internationaal publiekrecht.
 284


Volgens vaste rechtspraak van het Hof moet de keuze van de rechtsgrondslag van een Uniehandeling – daaronder begrepen een handeling die wordt vastgesteld met het oog op de sluiting van een internationale overeenkomst – berusten op objectieve gegevens die door de rechter kunnen worden getoetst, en behoren tot deze gegevens de context, het doel en de inhoud van die handeling [advies 1/15 (PNR-Overeenkomst EU-Canada) van 26 juli 2017, EU:C:2017:592, punt 76; arresten van 4 september 2018, Commissie/Raad (Overeenkomst met Kazachstan), C‑244/17, EU:C:2018:662, punt 36, en 20 november 2018, Commissie/Raad (BMZ Antarctica), C‑626/15 en C‑659/16, EU:C:2018:925, punt 76].
285


Indien uit het onderzoek van een Uniehandeling blijkt dat daarmee twee doelstellingen worden nagestreefd of dat er sprake is van twee componenten, waarvan er een kan worden beschouwd als hoofddoel of overwegende component terwijl het andere doel of de andere component slechts ondergeschikt is, moet de handeling op één rechtsgrondslag worden gebaseerd, namelijk die welke vereist is gelet op het hoofddoel of de overwegende component. Indien daarentegen vaststaat dat de handeling tegelijkertijd meerdere, onlosmakelijk met elkaar verbonden doelstellingen of componenten heeft zonder dat de ene doelstelling of component ondergeschikt is aan de andere, zodat verschillende bepalingen van de Verdragen van toepassing zijn, moet deze maatregel bij wijze van uitzondering worden gebaseerd op de verschillende met die doelstellingen of componenten corresponderende rechtsgrondslagen [advies 1/15 (PNR-Overeenkomst EU-Canada) van 26 juli 2017, EU:C:2017:592, punt 77, en arrest van 4 september 2018, Commissie/Raad (Overeenkomst met Kazachstan), C‑244/17, EU:C:2018:662, punt 37].
 286


Wat in het bijzonder een internationale overeenkomst met meerdere doelstellingen of componenten betreft, moet dus worden nagegaan of de bepalingen van deze overeenkomst waarmee een bepaalde doelstelling wordt nagestreefd of die een bepaalde component van die overeenkomst vormen, bijkomende maatregelen uitmaken die noodzakelijk zijn om de bepalingen van die overeenkomst waarmee andere doelstellingen worden nagestreefd of die andere componenten vormen, effect te doen sorteren, dan wel een „uiterst beperkte draagwijdte” hebben [zie in die zin advies 1/08 (Akkoorden voor de wijziging van de lijsten van specifieke verbintenissen krachtens de GATS) van 30 november 2009, EU:C:2009:739, punt 166]. In elk van deze gevallen rechtvaardigt het bestaan van die doelstelling of component namelijk niet dat deze specifiek wordt weerspiegeld in de materiële rechtsgrondslag van het besluit over de ondertekening of de sluiting van de overeenkomst in kwestie namens de Unie.
287


Tot de criteria aan de hand waarvan kan worden bepaald of een doelstelling of component van een handeling al dan niet ondergeschikt is, behoren voorts het aantal bepalingen dat daaraan is gewijd in verhouding tot het geheel van de bepalingen van die handeling, alsmede de inhoud en de strekking van de in die bepalingen neergelegde verplichtingen [zie in die zin arresten van 11 juni 2014, Commissie/Raad, C‑377/12, EU:C:2014:1903, punt 56, en 4 september 2018, Commissie/Raad (Overeenkomst met Kazachstan), C‑244/17, EU:C:2018:662, punten 44 en 45].
288


Het gebruik van een dubbele rechtsgrondslag is evenwel uitgesloten wanneer de voor de twee rechtsgrondslagen voorgeschreven procedures onverenigbaar zijn [advies 1/15 (PNR-Overeenkomst EU-Canada) van 26 juli 2017, EU:C:2017:592, punt 78].
 289


In het onderhavige geval blijkt met betrekking tot de context van de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst – zoals deze wordt geïdentificeerd in punt 282 van dit advies – uit de overwegingen 1 tot en met 3 van de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening dat de Unie naast de lidstaten als waarnemer heeft deelgenomen aan de onderhandelingen over het Verdrag van Istanbul, dat dit verdrag volgens artikel 75 ervan openstaat voor ondertekening door de Unie en dat het een uitgebreid en veelzijdig rechtskader biedt voor de bescherming van vrouwen tegen alle vormen van geweld. In zoverre wordt toegelicht dat dit verdrag:





–


tot doel heeft geweld tegen vrouwen en meisjes alsook huiselijk geweld te voorkomen, te vervolgen en uit te bannen;








–


een breed scala aan maatregelen bestrijkt, dat varieert van gegevensverzameling en bewustmaking tot wettelijke maatregelen inzake de strafbaarstelling van diverse vormen van geweld tegen vrouwen;








–


onder meer maatregelen omvat voor de bescherming van slachtoffers en de verlening van ondersteunende diensten;








–


zich richt op gendergerelateerd geweld op het gebied van asiel en migratie, en








–


een specifiek toezichtmechanisme introduceert om de doeltreffende uitvoering van de bepalingen van dat verdrag door de partijen te waarborgen.
290


Deze analyse wordt bevestigd door de inhoud van het Verdrag van Istanbul, zoals samengevat in de punten 15 tot en met 40 van dit advies.
 291


Wat het doel van de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst betreft, staat in overweging 4 van de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening te lezen dat de sluiting door de Unie van het Verdrag van Istanbul:





–


zal bijdragen tot de verwezenlijking van gelijkheid tussen vrouwen en mannen op alle gebieden, welke gelijkheid een van de hoofddoelstellingen en kernwaarden van de Unie is, die zij overeenkomstig de artikelen 2 en 3 VEU, artikel 8 VWEU en artikel 23 van het Handvest bij elk optreden moet verwezenlijken, en








–


de Unie in staat zal stellen om te bevestigen dat zij zich inzet voor de bestrijding van geweld tegen vrouwen op haar grondgebied en wereldwijd, alsook om haar huidige politieke optreden en het bestaande substantiële rechtskader op het gebied van het strafprocesrecht, dat van bijzonder belang is voor vrouwen en meisjes, te versterken.
292


Uit de overwegingen 6 en 7 van voornoemde besluiten over de ondertekening blijkt dat de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst er alleen toe zal strekken deze horizontale doelstellingen te bereiken wat betreft de bepalingen van het Verdrag van Istanbul die zowel binnen de bevoegdheid van de Unie vallen als verband houden met ten eerste justitiële samenwerking in strafzaken, ten tweede asiel en non-refoulement en ten derde de instellingen en het openbaar bestuur van de Unie. Hoewel artikel 1 van die besluiten over de ondertekening niet ziet op laatstgenoemd aspect met betrekking tot de instellingen en het openbaar bestuur van de Unie, heeft de Raad in antwoord op een vraag van het Hof niettemin gepreciseerd dat het nog steeds de bedoeling is dat de handeling tot sluiting van het Verdrag van Istanbul betrekking zal hebben op dit aspect.
 293


Dit beperkte doel van de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst wordt bevestigd door de materiële rechtsgrondslag die wordt vermeld in zowel de besluiten 2017/865 en 2017/866 over de ondertekening – te weten artikel 78, lid 2, artikel 82, lid 2, en artikel 83, lid 1, VWEU – als de eerste vraag, onder a), van het verzoek om advies, waarin diezelfde bepalingen en artikel 84 VWEU worden genoemd.
294


Voor de redenering in antwoord op de eerste vraag, onder a), van het verzoek om advies moet daarom tot uitgangspunt worden genomen dat de inhoud van de handeling tot sluiting van de voorgenomen overeenkomst betrekking zal hebben op de bepalingen van het Verdrag van Istanbul die verband houden met justitiële samenwerking in strafzaken, asiel en non-refoulement, alsook de op de instellingen en het openbaar bestuur van de Unie rustende verplichtingen, voor zover deze bepalingen binnen de bevoegdheid van de Unie vallen (hierna: „gedeelte van het Verdrag van Istanbul waarop de voorgenomen overeenkomst betrekking heeft”).
