Maandberigten voorgelezen op de maandelijksche bedestonden van het Nederlandsch Zendeling-genootschap, betrekkelijk de Uitbreiding van het Christendom, bijzonder onder de heidenen, 1866, no. 1, 01-04-1866 
1866. M1. MAANDBERIGT van het Nederland sche Zendelinggenootschap, Met heilwensch en zegenbede begroeten wij u, waarde lezers! bij den aanvang van dezen nieuwen tijdkring. De Algoede, onze Yader in crkistus , vervulle u allen rijkelijk met zijne genade en zijnen vrede, en Hij geve ook aan bet genootschap, dat ons dierbaar is, zijnen onmisbaren zegen, opdat het voorspoedig arbeide, rijk zij aan vruchten des geestes, ingang vindende in veler harten. Wij verzwijgen het niet, dat wij met meerdere blijmoedigheid, dan bij den aanvang van het verloopen jaar, van onze hope en onze verwachtingen spreken. Het woord, dat door deu voorganger op de Algemeeue Vergadering tot grondslag voor zl Jne rede werd gekozen, drukte naar waarheid onze stemming Ult: twijfelmoedig maar niet mismoedig. Gebogen onder het verdriet, dat vele getrouwe helpers zich gedrongen hadden gezien om ons te verlaten, de noodzakelijke ondersteuning m issende van verschillende zendingvrienden, aangetast in onze inkomsten, aangevochten door vele tegenstanders, benard over onze toekomst, was het niet vreemd, dat wij twijfelmoedig waren. Er waren krachten aan ons genootschap °Qtvallen, die wij er zoo gaarne voor hadden behouden gezien, en ' le t genootschap had geweldige schokken ondergaan. Toch waren wij niet mismoedig, maar bij den aanvang van het vorige jaar riepen wij u toe: nBroeders! ondanks miskenning » e n kwaad gerucht, ondanks teleurstelling en verlies, moedig * en in hope, vooruit ! Wat deze tijdkring voor ons genootschap zal brengen, dat is Gode bekend, en Hem blijve 'het aanbevolen; zoo het maar in onze harten is, te zeggen: aangaande ons, wij willen ons opmaken en bouwen/'" "Al zijn onze gelederen gedund, nogtans geven wij den 1 //moed niet verloren. Nog staat het genootschap, en zoo // God wil zal het blijven staan; en het voert nog de oude //leus in zijne banier: Vrede door het lloed des kruises;" en n het wil nog die banier opheffen voor de oogen der wereld; 1/ en het wil nog aan den armen heiden geen ander Evangelie // brengen dan het Evangelie van christüs , en geen' anderen // naam dan dien éénigen naam, die tot zaligheid wordt if genoemd, 't Is de komst van het koningrijk der hemelen, //waaraan wij wenschen te arbeiden, en daarom steunen wij n op de hulp en den zegen van Hem, wiens het koningrijk // is en de kracht en de heerlijkheid. Doch daarom roepen n wij ook de christenen in Nederland op: ////laat ons de //handen inéén slaan! Helpt ons, zoo mogelijk krachtiger // dan tot hier toe! Daar zijn meer giften, en daar is meer // gebed van noode. Laat het toch niet gezegd kunnen wor// den, dat het werk, door onze vaderen in het geloof begonnen #en in zoo menig opzigt door God gezegend, geheel of ten //deele verloren ging, omdat het geen genoegzame ondersteuz/ning vond. Broeders! laat ons goeddoende niet vertragen. En wij vertraagden niet; men steunde ons; nieuwe krachten schraagden onze pogingen; wij hadden zegen in ons zendelinghnis, zegen bij onze zending, en het dreigend te lort , werd vooral door de verrassende en overvloedige gaven, in het vorige maandberigt vermeld, voor een groot deel weggenomen. Waarlijk onzen wenscli bij den aanvang van 1865 uitgesproken, heeft God genadig vervuld den wensch, dat het ingetreden jaar, voor het Nederlandsch zendelinggenootschap, een van God gezegend jaar mogt wezen, waan" het zich van de geledene schokken voor een goed deel herstelde, en aan welks einde het dankend zou kunnen getuigen: ff de donkere wolken zijn weggevaagd, - tot hiertoe heeft ons de Heer geholpen' Vertrouwend, dankbaar, blijmoedig vangen wij dan werk weder aan, in de hope dat onze gewone inkomsten krachtig vermeerderd mogen worden, zoodat wij niet weer van inkrimpen, maar van uitbreiden, van eene nieuwe z en ' ding in Bolang Mongondo mogen gewagen. Dat geve God! Talawaan. Met belangstelling ontvingen en lazen wij het eerste dagboek van Br. m. van de wal , werkzaam te Talawaan in de Minahassa, waaruit wij liet een en ander u willen mededeelen. Wij stemmen het aanstonds toe, die berigten zijn niet buitengewoon en schitterend, maar daarom toch niet van belang ontbloot. Het moge opwekkend zijn, de landhoeve te bezoeken, die ons de rijke vruchten aanwijst van vruchtbare akkers, jaren lang met zorg en vlijt bebouwd, ook de eenvoudige woning op het pas ontgonnen heideveld heeft hare aantrekkelijkheid, en de karige vruchten, het loon voor arbeid en volharding, zijn toch van liooge waarde. Zulk een weinig bebouwd veld is de akker van Br. van de wal , en hebben wij met blijdschap kennis genomen van zijne verklaringen, waaruit innige liefde voor liet zendingwerk spreekt, zijne beri gten, hoe eenvoudig ook, zijn onze aandacht wel waardig. ii Op den 26 sten Augustus 1864, zou ik dan, zoo schrijft hij, naar mijne standplaats vertrekken, maar men raadde mij ten sterkste af, op Vrijdag met mijne vrouw naar Talawaan te gaan. Waarom? Omdat wanneer men op Vrijdag iets onderneemt, men er bijna zeker van kan zijn, dat het met ongelukken gepaard gaat. Datzelfde had ik meermalen vernomen va n zeekapiteins, zij zouden nooit óp Vrijdag de reis ondernemen. Hoe vreemd! Het zal gemakkelijk begrepen worden, dat wij op reis gingen in het vertrouwen op Hem, die ons °P zoo menigen Vrijdag genade had bewezen. Ten 7 ure vertrok ik met mijne vrouw (beiden te paard) Van Menado naar Talawaan, 11 paal ver. Te Paniki , ongevcer 6 paal van Talawaan, werden wij opgewacht door verscheidene vrouwen en mannen te paard, onder welke mijne toekomstige meesters. Wij gingen met dat gevolg tot Mapangit, waar wij even toefden, en waar ons ververschingeu werden aai >geboden. Bij onze aankomst te Talawaan werden wij verwelkomd door de schoolkinderen, welke aan weerszijden van den We g geschaard stonden, en liederen zongen. Eene groote kudde 1* varkens nam al knorrende de vlugt op het zien van die vreemde lui. Men kon duidelijk bemerken, dat zij nog niet veel gewend waren. De schooljeugd geleidde ons naar onze woning, waar de gemeente gereed stond om ons te verwelkomen. Deze lieden waren zoo aangedaan, dat zij mijne vrouw de handen kusten. Hierbij schoot ons gemoed vol, en wij konden onze tranen niet weerhouden. Evenwel bij onze eerste intrede in de negerij, gevoelden wij al iets zonderlings, want de negerij was eene totaal verwaarloosde. De varkens hadden in den letterlijken zin hier het bestuur. Kortom, het zag er slordig uit, en niemand zal verwonderd zijn, wanneet bij ons de gedachte opkwam: n Och! hoe zullen wij hier ons leven moeten slijten!" De negorij Talawaan kan overigens eene der schoonste uit de Minahassa genoemd worden, want zij heeft regte wegen, en een breede bergstroom kronkelt zich als eene slang er om heen, terwijl zich de Klabat als een reus op den achtergrond verheft. Verrassend was het voor ons te ondervinden, met hoeveel liefde de meester en zijne vrouw alles voor ons w gereedheid hadden gebragt. Dit viel ons zeer mede, want wij hadden gedacht geen' stoel te zullen vinden, waar wj op zitten konden, en daar al ons goed nog in de kisten zat, hadden wij velerlei bezwaren. Dien dag en al de andere dagen, dat wij druk bezig waren aan het ontpakken onzer goederen, waren wij omringd door nieuwsgierigen, die ons voortdurend op de handen zagen. Dit was regt vervelend, doch wij moesten ons nu maar daarin schikken; later, wanneer wij op orde waren, zou dat zelf wel veranderen. Zonderling! Die menschen.daar, ouden en jongen, stonde» als een groote hoop kinderen rondom iedere kist, die geopend werd, en bij ieder voorwerp, dat te voorschijn kwam, gaf m eI1 zijne verwondering luid te kennen. Sommigen waren in druk gesprek met elkander, wat of mijn boeltje toch wel waard zou zijdOch! mogt ik maar vele christenen onder dit volkje vinden! Zij zijn op eenigen na allen gedoopt, en men noem' hen dus met dien naam, doch men zal begrijpen, dat ik iets anders bij hen wensch. Mogt het maar zijn, dat er velen in mijn' werkkring waren opgeschreven ten leven! Mij dunkt, dat moet een zalig gevoel zijn voor den zendeling, wanneer hij bemerkt, dat er in waarheid harten kloppen voor dien Heer, die hem zeiven zoo dierbaar is. Coll. I: 20. ^ Vrede door het bloed des kruises!" Zoo luidde de dagtekst in den bijbelsclien almanak, op 26 Augustus 1864. Ik kan u niet zeggen, hoe deze tekst mij trof. Ik heb hem wel eens meer gelezen en overdacht, maar nooit heb ik ei bij gevoeld, wat ik thans gevoelde. Is het niet opmerkelijk, dat juist op dezen dag, den dag, waarop ik ben ingegaan in den wijngaard des Heeren, mij een tekst als deze wordt voorgelegd? Vrede door het bloed des kruises! deze is de leuze van het mij dierbaar Nederlandsch zendelinggenootschap. Met dat woord wil ik in naam van het Genootschap uitgezonden. Welnu, onder die banier wil ik strijden. Zij is schoon! Zij drukt Diets meer en niets minder uit, dan den ganschen inhoud van Evangelie. Het kruis van Christus is het middenpunt, wa arop allen, die waarlijk christenen zijn de oogen gerigt houden. Dat kruis moet en zal de wereld overwinnen. Ik deze banier ontrollen en hoog omhoog steken. ')[' Zondag, den 28 sten Augustus ging ik met mijne vrouw en leerlingen (7 jongens en 3 meisjes) voor het eerst mp ' de alfoersche gemeente op naar het bedehuis. Wij "westen ons geweld aandoen om te spreken van naar de kerk gaan. Onze kerk te Talawadn heeft waarlijk veel van een varkenshok. Zij is kerk en schoolgebouw te gelijk en geheel van bamboe. Slechter heb ik nog nergens eene kerk gezien, en dat voor eene gemeente, waar er 300 ter kerk gunnen komen. Ik zeg kunnen komen, want dezen morgen 'k tot mijne groote smart gezien, dat het kerkgaan v ° 0r de meesten eene vreemde zaak was. Er waren 30 '^hoorders, meest allen vrouwen, slechts 2 mannen waren ^ezig. Toen ik mijne verwondering hierover aan den meester te kennen gaf, zeide hij: //ja mijuhear! er komeu er nooit meer, en wat ik er ook aan doe, het blijft vruchteloos." Jongelieden komen in het geheel niet. — Coll. 8: 3 was dien morgen zijn tekst. //Want gij zijt gestorven en nw leven is met Christus verborgen in God." Waarlijk geen kleinigheid, om over zulk een woord tot de gemeente te spreken. Ik zou mij nog wel eens bedenken, eer ik zulk een' tekst voor de gemeente zou behandelen. Evenwel hij deed het voor de vuist weg, en ik beu overtuigd, dat hij er niet lang over heeft kunnen denken, daar hij mij den avond te voren vroeg: of ik, of hij voor de gemeente zou optreden. Nu de man had er dan ook even goed over kunnen zwijgen, want hij begreep er weinig van. Na kerktijd kwamen de kerkgangers bij mij aan huis, iets waarmede ik zeer ingenomen ben, omdat daardoor de gelegenheid gegeven wordt, om mij te overtuigen of zij het gesprokene. begrepen hebben. Ik kon niet nalaten den meester al dadelijk onder vier oogen te nemen, en hem te zeggen, dat ik er niet op gesteld was, dat hij zulke teksten behandelde. Hij moest voortaan spreken over het een of ander gedeelte der geschiedenis van jezus , en zich daarop goed voorbereiden. I" het begin der week zou ik hem de stof aanwijzen, en dan moest hij mij op donderdag zijne gedachten daaromtrent mededeelen. Er waren op den 25 3ten September meer menschen dan gewoonlijk in de kerk. Dat was natuurlijk nieuwsgierigheid, want de nieuwe pandita zou voor het eerst spreken. Wanneer de helft ware opgekomen, zou onze hut vol hebben moeten zijn. Zij was dit niet, bij gevolg was er meer dan slechte opkomst. Zonderling! onder allen die opgekomen waren, weder maar twee mannen. De Hoekoem toewah der negorij Talawaan en familie waren niet aanwezig. Waarlijk uiet vereerend voor mij. Deze Hoekoem toewah is in waarheid een gedoopte heiden, en heeft niet het minste besef van l' e ' Christendom. Ik sprak over Matth. 28: 19: //Gaat dan henen, onderwijst alle volken, dezelve doopende in den naam des Vaders, des Zoons en des H. Geestes, leerende hun onderhouden alles, wat ik u geboden heb." Ik gaf eenige ver ' klaring van dezen tekst en herinnerde, door wien deze woorden gesproken waren. Ik nam ckaruit aanleiding om te zeggen, waarom ik met mijne vrouw alles wat ons dierbaar was, had verlaten, en wie zij waren, die mij gezonden hadden; wie ik voor hen wilde zijn, en dat ik medewerking van hen verwachtte. Op den 28 sten September bezocht ik de school in mijne gemeente Talawaan, en ondervond, dat zij heel veel te wenschen overlaat. Deze toestand moet toegeschreven worden aan de weinige opleiding, die de meester heeft gehad, en aan het gebrek aan geestkracht bij hem. Dat er niet meer dan 24 kinderen in de school komen, ofschoon er over de "100 kunnen tomen, ligt aan den meester en aan den Hoekoem toewah. Deze laatste heeft niet het minste begrip van liet nut, dat de school aanbrengt. Hoe kan het ook anders? Hij is minder dan beiden. Vroeger maakte hij zijne fosso's, tegenwoordig doet h'j niets, en is totaal onverschillig. Het is zijn pligt (hem door den majoor opgedragen), iederen morgen te zorgen, dat de kindere a in de school komen, maar hij doet er niets aan. Daarom liet ik hein, terwijl ik de school bezocht, onmiddellijk roepen, en drukte hem op het gemoed, dat deze toestand niet zoo kijven kon, dat ik het nimmer in hem zou dulden, dat hij zl Ju' pligt omtrent de, school vergat. De man verzocht mij » a mpon" (vergiffenis), en beloofde mij plegtig, dat hij in het vervolg beter zou oppasseu. De meester diende tot tolk, want de man verstaat weinig of geen Maleisck. Ik liet hem 3 aa u inet de bedreiging, dat, indien hij zijne beloite niet Weid, ik rapport zou doen aan den majoor. Zal het iets «'twerken? Ach! mijn hart schreit, als ik moet denken: het za l niet helpen. Op God, die andere toestanden kan scheppen, " a ' J neer wij maar getrouw in ons werk zijn, is mijn vertrouwen. Aan hem de zaken geloovig opgedragen ! den 1 sten Januarij predikte ik weer voor de gemeente. ' N>a a üoop kwamen de kerkgangers bij mij aan huis, om den l )a "dita en zijne vrouw heil te wenschen. Ons huis was vol. Denkt nu daarom niet, dat er zoo vele ®eiischen waren, want ons huis is zeer klein. Ons volkje te Gawaan kan men zeer vrijmoedig noemen. Ik vind bij hen niet die. bedeesdheid, die ik elders waarnam. Dikwijls schrik ik, wanneer ik onder het schrijven mijn hoofd oprigt, want dan gebeurt het dikwijls, dat er twee st drie voor mij staan. Dan hebben zij mij iets te vragen (geen geestelijke dingen), maar over het een of ander, om wat tabak, of om een pijp. Zoo was het ook op nieuwjaarsmorgen. Men liep uit en in, en vroeg sigaren, tabak enz. Men snuffelde mijn huis rond, zoodat het werkelijk lastig werd. Ik wil evenwel van dat alles nog niets zeggen; integendeel, ik tracht er mijn doel mede ' te bereiken. Op deze wijze heb ik ruimschoots gelegenheid een woord tot het hart te spreken. Des avonds was het een leven van belang te Talawaan. Overal zag uien groote vuren en de Koler.tang (verzameling van muziekinstrumenten) liet hare toonen hooren. Men was aan den dans. Mijn meester kwam tot mij, en gaf verslag van hetgeen plaats greep, en zeicle: //Mijnheer, wanneer u er niets op tegen hebt, maak er dan dezen avond een einde aan, want zij willen u zeker op de proef stellen." Daar ik er nu uit beginsel tegen ben, niet dat zij vrolijk zijn en zich vermaken, maar tegen dat heidensche dansen, was ik besloten er zoo mogelijk terstond een einde aan te maken. ,, Kom meester," ik, ,/ kom, wij gaan er heen om eens mede te dansen." Ö kleedde mij, en ging met hem de negorij in. //Wacht, zeide de meester, ,/ ik zal vooruitgaan om te W?.' gen, dat mijnheer komt." — Dit was niet slim van fflij" meester; want op deze wijze zou de zaak verloren worden. Ö stond dus in het midden van een' hoop dansenden, eer zij nl, J bemerkten. Men maakte onder geschreeuw allerlei bespottelijk? sprongen. Hier een hoop mannen en vrouwen, meisjes e " jongens; daar enkele mannen met stokken en zwaarden; sommigen potsierlijk gekleed, die onder het maken van aller' 111 sprongen elkander aanvielen. Een panische schrik beving de menigte, en ik heb in ®'J" gansche leven geen vreemder en wilder tafereel gezien, dan °P dien oogenblik. Dat zij schrikten was een goed teeken, en * 8ieI) aij nu maar zoo blijven staan, dan hadden zij mij 8 " el1 moeten hooren. Maar weldra gingen de meesten op de vlujfk Eenigen bleven, en dezen drukte ik mijn verlangen op het gemoed. Het overige van den avond was alles stil. Men had liet dansen gestaakt. Te Mapangit evenwel danste men voort tot laat in den nacht. Ik had eenige mijner moerids er heen gezonden, doch dit heeft niet geholpen. Zij stoorden er zich in het geheel niet aan. Ik heb verhaald van onze kerk, die een groot varkenshok gelijkt, en dan ook letterlijk des avcnds tot verblijfplaats dezer nuttige, maar overigens lastige dieren dient. Thans kan ik melden, dat men met kracht begonnen is eeue nieuwe kerk voor Talawaan te bouwen. De majoor van Tonsea heeft mij verzocht het opzigt over den bouw dier kerk op mij te nemen, ^t ik gaarne doen zal. Men was voornemens de kerk te Talawacin in den vorm van een gewoon huis te bouwen, de menschen hier kennen geen' anderen vorm. Maar eene kerk ®oet toch een ander voorkomen hebben dan een gewoon 'uis, en daarom heb ik eene teekening gemaakt, en aan het volk gegeven, waarnaar zij nu, zoo goed en zoo kwaad zij kunnen, begonnen zijn te bouwen. Mogten zij nu maar met kracht en vlijt doorwerken, dan kan ik mij na een jaar in een e nieuwe en goede kerk verblijden. En wanneer dan de goede God mijn zwak werk wil zegenen door de kracht van a J n geest, dan zal de zendeling van Talawaan zich ook meer e <i meer gelukkig gaan gevoelen. ^elke zendeling zou niet van vreugde opspringen, wanneer hl i ,ïla g zien en ondervinden, dat zijn volkje den God zijns levens begint te vereeren in geest en in waarheid? Thans zie 'k v an dat alles nog weinig; tot nog toe was hier geen andere broeder onder het volk gevestigd. Wij willen niet on- e dnldig zijn. Ik althans heb daar nog het minste regt toe, '"d'en men ooit tot zoo iets regt kan hebben. Laatst reed door de padi-tuinen, wel eenigszins nedergedrukt, daar ik aan mijn volkje, dat nog zoo in duisternis ligt. Maar ' gezigt van die liefelijke groene velden en de gedachte iilr ' de liefde Gods, die zijn' zegen zelfs zulken niet onthoudt, niet naar hem vragen, deed mijn ter neer gedrukt gegoed. Het denkbeeld, God, die regent en den wasdom geeft aan het zaad, dat ook zij uitstrooijen, die niet naar hem vragen, is bemoedigend. Zouden wij dan niet mogen verwachten, dat Hij ook eenmaal op zijn' tijd, het zaad des woords, onder gebed en tranen gezaaid, zal zegenen? O zeker! God zal het welig doen opschieten, want eer het gestrooid wordt is reeds zooveel gebeds gedaan, èn door den zendeling èn door de gemeente in het vaderland. Ik geloof van ganscher harte aan de gemeenschap der heiligen, al zijn wij ook 4000 mijlen van elkander gescheiden. Dat geeft den zendeling moed. Neen! alleen en in stilte zaaijende, staat hij toch niet alleen; en al is het ook dat hij zijn zaad al weenend zaait, éénmaal, dat weet hij, 2» hij juichend zijne schoven dragen. Ja! volle aren oogsten! Eu gij allen, die hebt medegewerkt in het geloof, gij zu " ze zien. Volle aren van verschillende soort • en kleuren Alfoeren, Mooren en Indianen zullen het loflied aanheffen, e0 wij stemmen in met dat lied: Hem, die op den troon zit en het Lam, zij eer en heerlijkheid tot in eeuwigheid; Amen, ja Amen! Amen! zeggen ook wij. Uit de berigten van onzen Broeder blijkt het, dat hij niet afgeschrikt door den <®' vruchtbaren bodem, met ijver wil volharden. God sterke hem en stelle hem tot een' zegen. Ook dezen Broeder willen in onze gebeden gedenken, en den Heer smeeken, ^ a ' Talawacin voor het Koningrijk Gods gewonnen moge worden. Oproeping' van kweekelingen voor het ZendelingbnisDe Directer van het Zendelinghuis herinnert, dat * aangifte van hen, die cene plaatsing begeeren als kweek 6 ling, moet geschieden vóór 1 April e.k. Gaarne zal hij °P franco aanvrage schriftelijk inlichting geven omtrent de vf! eischten der toelating. Adres Zendelinghuis, aan de R°^ e ' te Rotterdam. BINNENLANDSCHE BERIGTEN. Lijst der Commissiën, enz. in 1866. HOOFDBESTUUR: de BB. W. Francken Az W. Th. van Griethuijsen. H. Hiebink J. Herman de Ridder . . C. W. van der Pot.... D. Wachter J. Craandijk R. Hugenholtz C. Plaat J. Tideman te Voorst. Rotterdam. Amsterdam. Rotterdam. Amsterdam. D. H. H. Tijssen ... H. L. Vinke J. C. Veltcamp Helbach J. C. Neurdenburg .. G. K. Niemann... . J. J. Prins D. Pijzei W. P. Scheuer L. V. Ledeboer Bz. . te Rotterdam. • Leiden. » Dordrecht. » Rotterdam. President: Br. J. J. Prins. Vice-President: Br. VV. Franken Az. UITVOERENDE COMMISSIE. De Leden van het Hoofdbestuur te Rotterdam vormen de Uitvoerende Commissie. President: Br. W. Francken Az. Vice-President: Br. W. Th. van Griethuijsen. ZENDELINGHUIS. fte leiding der kweekelingen is opgedrageu aan den Director Br. J. C Neurdenburg, die met Br. G. K.. Niemann liet onderwijs in talen, land- en volkenkunde, enz. op den gewonen voet geeft. De kweekelingen ontvangen het onderwijs jj de kennis van het O. Testament en die van het Nieuwe, verklaring van het Testament, Evangelieleer en Kerkgeschiedenis, benevens practische oefeningen m . ca techiseren, enz. van de leden der Commissie van onderzoek en toezigt (met uitzondering van de BB. J. H. de Ridder te ' s Hage en H. Hiebink tc Voorst), jMe de overigen de BB. C. W. van der Pot, D. H. H. Tijssen, H. L. Vinke, J ; Craandijk, W. Th. van Griethuijsen en W. Francken Az. Het Hoofdbestuur blijft ®'zien naar een' predikant aan wien het Godsdienstonderwijs kan worden opgedragen. KOSTSCHOOL. Curatoren der Kostschool voor Indische kinderen zijn: de BB. H. G. J. van Wsbur^h, Dr. Piaget, VV. P. R. Bouman, J. C. Nenrdenburg, Mr. A. C. tan kossem en D. Wachter. Onderwijzer is de heer M. Kool van Kasteel. MAANDBERIGTEN EN MEDEDEELINGEN. " e Commissie voor de Maandberigten en Mcdedeolingen bestaat uit de volgende BB : ïa ' Cr P^ldelijk voor de Maandberigten, VV. Francken Az., H. L. Vinke, W. Th. j"" sthnijsen en C. W. van der Pot; meer bepaaldelijk voor de Mededeelingen K. Niemann en J. C. Neurdenburg, de laatste als Redacteur. FINANCIËN. kommissie V an financiën bestaat uit de bb.: h. kruijfp, d. wachter, ' de cr1tter, w. p. scheuer. KLEINE STUKJES. Commissie voor de kleine stukjes bestaat uit de BB. H. BROUWER te Zwolle, ■ J ' ADF— v r OI te Rotterdam. fttpeJ.v ^junct. j ' 4 D runi, j. p. blaauw en°E. laurillard te Amsterdam, en c. w. I 3ER r< : s P e< litie van Maandberigten wordt bezorgd door den Heer C. VAN KASTEEL, -secretaris, THESAURIER. im»,. r v V - ledeboer bz ., die verzoekt, dat hem de voor het Genootschap ' e gelden van tijd tot tijd, en het saldo der rekeningen vóór nlt°. Januarij van ieder jaar worden overgemaakt, onder naauwkeurige opgave, of die herkomBtig zijn van: a. Contribntiën van leden en begunstigers en bidunrcolleeten; b. Pinxtercolleeten: c. Bijdragen van h'ulpgenootsehappen en hulpvereenigingen; d. Giften en legaten. Van een en ander wordt afzonderlijk boek gehouden. SECRETARIS. Secretaris is Rr. J. C. NEURDENBURG, aan wien alle brieven cn stukken van niet financiëlen aard worden toegezonden. Adres Zendelinghuis, a. d. Rotte, te Rotterdam. GIFTEN en LEGATEN. ARNHEM. Van Mevr. de Douariairc v. gel), / J>"" BEEMSTER. Door Ds patijn , uit de catechisatiebus " BLOKKER, fo. oa ïï .) - 2S.7» BOLSW a RD. Door Ds. van der meulen " BOSKOOP. Van Ds. j " 5 > 2 * BRKE VOORT. Collecten " IV' DELFT. Door de Afdeeling afgestaan 1 Certificaat Ned. Werk. Schuld 2£°/ ol met de coupons, te beginnen met 1 Jannarij 1866 ƒ 1000,— " "TC GOUDA. Door I)s. vorstman , van eeuige catechisanten " 3 » &u Van ren' Predikant inde Afdeeling, die maandelijks voor het Genootschap iets afzondert » V" ' b GRAVENHAGE. Legaat van wijlen Jonkvrouwe maria dorothea climord " Van Ds. dp. ridder , catechisatiebus '' "*'gUit de biduur-collecte van a. z., 2 Coupons " Van b. " "C Van een'onbekende voor het oude Zendelinggenootschap " G ROST IIU1J Z E N en AVE Ml O RN. Bijdragen " Collecte opwekkende rede van Ds. mijsberu " ^ HAARLEM. Door Ds. iiinlopen , van eenige vrienden der zendingzaak « Door denzelfden. Uit het busje bij vrouw wesskls " J'ji HEDEL. Door D6. van setten , bijdrage der Gemeente en bijzondere giften " HENGELO. Door Ds. van haakten , uit de catechisatiebus " ""C Gift van eene naaister voor 't lezen van Maandberigtcn " i'L Van n. s. b " jj'® HONTEN1SSE. Door Ds. mkijer , ingezameld bü zyne catecliisatien " LOC11EM. Collecte, opwekkende rede " 21,1° wnuuiu i UM" baauuuu itui, ui • til • HMHMH MIDDELBURG. Door Ds. koch , gedeeltelijke opbrengst van het Vrouwen-hulpgenootschap en de Vereeniging tot kleine bijdragen " MOORDRECHT. Door Ds. van maanp.n , uit de catechisatiebus " NEEDE. Van het Hulpgenootschap " NIEUWKOOP. Van Ds. ... en " ^ PURMEREND. Vaneen afgevaardigde ter jaarvergadering, de hem toegelegde reiskosten " ^ Collecte Opwekkende Rede " Van een lnndwerksman na het hooren dier Rede. • " Van l)s. hofstf.de de groot , catechisatiebus.... ROTTERDAM. Door den zendel. kweekei. j. louwerier , opbrengst van het busjein ^ de Zondagsschool in liet Zwaanshals " -/ qó Door den lieer d. waciiter , van n. n. ten behoeve van het Nederl. Zendelinggen. " Van Ds. vinke , de catechisatiebus " i'« Van i'. .7. v " r ROZENDAAL. Van Mevr. de Douariaire l ., geb. de l. SCHA II WOU DE. Bijdragen " SCHELLINKHOUT. // " Door Ds. boesrr bij dc bevestiging van lidmaten " goj'SCHIEDAM. FRANEKER. Door K n . en II. in een busje voor de uitrusting van Zendelingen ^ bijeenverzameld ' ' ERRATA. Is verzuimd te berigten: ^ GROSTHU1ZEN. Uit de catechisatiebus f 1Van K. Te Rotterdam, bij M. Wijt & Zonen, Drukkers van het Nederlandsehe Zendelinggenootschap. 