Weekblad van het regt; verzameling van regtszaken, bouwstoffen voor wetgeving, mengelwerk, jrg 35, 1872, no. 3496, 15-09-1872 
Door de deskundigen is, buiten het door den regter ter beslissing geposeerde, nog een andere toestand van droogmakerij III verondersteld , te weten die, waarin zij , door eene meer regelmatige verdee- U«II ucii spouiwcg >y« , gesplitst werd in een hoog en een laag deel met twee vergaarboezems op verschillend peil. Die toestand, waaraan nimmer door eene der partijen gedacht is, waarvan de ged. bij hare memorie van bezwaren zegt, dat hij hoe' genaamd niet past in het kader harer werkzaamheden, is ten processe het ideaal plan genoemd. Met het oog op de vraag n'aar het bestaan van onvermijdelijke schade, is die naam volkomen juist. Immers zoolang geenerlei goedgekeurd bestek der ged. een verkrecpn re^t I* rtv. J vtnlsl. , ° . . " xivuiu &^cycu um ucu «nveruwuucu op den meest zuinigen voet, als door de deskundigen met den zoogenaamden toestand 2 wordt aangegeven , hoeft men zich te houden aan hpt.o-pen partijen, vóórdat van onteigening sprake was. vnsfstnn^ droogmakerij III. Dit nu was juist het omgekeerde van het door deskundigen geposeerde. Nimmer als verdeeld, steeds als onverdeeld hebben partijen zich deze droogmakerij voorgesteld, vóórdat de geprojecteerde spoorweg ter sprake kwam. Op grond hiervan ineen ik overeenkomstig de memoriën van bezwaren van beide litigerende partijen , het ideaal plan buiten beschouwing te moeten laten. Mij alzoo houdende aan de punten, door den regter den deskundigen ter toelichting opgedragen , neem ik , op hunne overwegingen n li 1_ U 1 «1 c. ,1 _ , v... vuor nel geuooi aio uu onderdeelen aan dat geene onvermijdelijke schade in hare overige eigendommen voor de eerste ged. uit de onteigening der pereeeien 34, 35a, 35b, 3ie en 38 voortvloeit. Ik kom nu tot het tweede element van schade, t. w. die, te lijden door het verlies van grond. Art. 40 der onteigeningswet geeft den maatstaf, waarnaar men de waarde der te onteigenen gronden heeft te beoordeelen. Slechts de werkelijke waarde, en wel, volgens de jurisprudentie, op het oogenblik der onteigening, mag in aanmerking genomen worden. Welke is nu de werkelijke waarde van den ondergrond van het te onteigenen deel van het IJ? Verkoopwaarde kan die grond in z.ich zelf op dit oogenblik nog niet gezegd worden te hebben, schier nutteloos als hij is ten gevolge van het daaropstaand water. Maar zijne ligging binnen eene geprojecteerde droogmakerij geeft hun de speculatieve waarde, welke men hecht aan de vooruitzigten op zijne droogwording in zijne op dat oogenblik aan het licht komende hoedanigheden. Dat deze speculatieve waarde nimmer gelijk kan zijn aan die op het oogenblik , waarin de gronden drooggemaakt en voor bebouwing geschikt zullen zijn, ligt voor de hand. Ware het anders, zoo zouden verwachting en uitkomst op één en denzelfden nriis msJtoiH wa,<1u,i Het ongerijmde hiervan behoeft geen betoog. Geleidelijk zal ik het door mij ontwikkeld begrip van waarde der te onteigenen ondergronden in het IJ kunnen verdedigen door eene van UCI iiierouurenu uoor ue uesKuniligeri en de eerste ged. ontwikkelde. "Wij zijn van oordeel, zeggen de deskundigen in het hoofdrappoit, dat hier door werkelijke waarde moet verstaan worden de waarde, die de gronden zullen hebben, wanneer ze drooggemaakt en gereed zijn om in cultuur te worden gebragt. Met aanhaling hunner eigen woorden merk ik on. dat rï« .inslmnfii.™,, , v.o.n.oon zijn zal voor hetgeen is, derhalve de toekomst voor het tegenwoordige, de verwachting \\>or de werkelijkheid. Zij vestigen uwen blik op den weligen polder III, terwijl de realiteit slechts het golvend IJ te aanschouwen geeft, afgesloten ja van de zee , met een begin van den dijk vO'»r de toekomstige droogmakerij , maar nog even lustig kabbelend als het zich aan onze voorouders vertoond heeft. Als motiet voor hun waardebegrip, voeren de deskundigen aan , dat de bedijking reeds in uitvoering, de droogmaking der gronden aan geen redelijken twijfel onderhevig is. Ai geeft men dit laatste toe, dan nog kan het nooit de zekerheid der werkelijkheid aantoonen, reikt het niet verder, dan om de verwachting, dat die gronden binnen een zeker tijdsbestek droog zullen komen, te billijken. liet minder juist gekozen uitgangspunt doet de deskundigen de te onteigenen gronden taxeren op den prijs, waarop zij op 1 Aug. 1876 volgens hen geschat zouden moeten worden , t. w. op /' s800. Afgescheiden van de praemisse omtrent hun begrip van werkelyke waarde, heb ik bezwaar tegen de wijze, waarop de deskundigen getaxeerd hebben. Daarbij toch is op niets meer gelet dan op de door hen als deskundigen in die gronden ontdekte" hoedanigheden door derzelver aard en ligging; andere omstandigheden zijn daarbij niet in rekening gebragt. En toch deze zijn er wel degelijk. Het begrip van waarde is niet zoo objectief als de deskundigen het stellen. De gesteldheid en ligging van gronden moge een factor zijn voor hunne waardebepaling, de practijk leert, dat zij er de hoofdfactoren niet van zijn en deze geheel daar buiten , uitsluitend in vraag en aanbod gezocht moeten worden. Slechts deze bepalen de courante, d. i. de werkelijke waarde. Dat deze nu voor de toekomst niet te bepalen is, zal men gereedelijk mogen toegeven. Van daar is de taxatie van / 1800 eene geheel ideale. Haar volkomen tot de werkelijkheid te herleiden is eene onmogelijkheid, vermits deze , als in de toekomst verborgen, met geenerlei zekerheid kan worden aangeduid. Om echter der werkelijkheid eenigzins naderbij te komen, had, vooral bij het aannemen van eene, zelfs voor uitmuntende geheel in cultuur zijnde zeer hooge taxatie als die van ƒ 18O J, voor gronden , eerst gereed tot cultuur , rekening gehouden moeten zijn met de kansen op omstandigheden, welke de vraag naar land drukken. Finantiële of politieke crises behooren, zoomin op zich zelve als gecombineerd, in onze dagen tot de hersenschimmen. De ervaring kent haren invloed op de geldmarkt en den terugslag van dezen op de waarde van landerijen. Calamiteiten den landbouw treffend zijn genoegzaam periodiek. Kortom er zijn kansen , te vee! om op te noemen, welke op een gegeven tijdstip , hetzij over drie , hetzij over vier jaren , eene thans geraamde schatting van f1800 per hectare gronds in de polders lila of III6 der Kanaal-maatschappij eene illusie ïouden doen blijken. Die kansen zijn zoowel door de deskundigen als door de Kanaalmaatschappij geheel uit het oog verloren bij hunne taxatie. En toch, waar men zich aan bespiegeling der toekomst overgeeft, ma« men mei uitsluitend aan de zeven vette, moet men als bonus pater Jamilias, maar bovenal, ais voorzigtig Nederlander, het oog openen ook voor de zeven magere jaren. Ik kom nu tot de methode, volgens welke de deskundigen en de eerste ged. de toekomstige waarde der te onteigenen pereeeien herleiden tot die van het tegenwoordige, d. i. van het oogenblik der be¬ taling. /.ij ailen nemen een zeker tijdstip aan, de deskundigen 1 Aug. lt/6, de eerste ged. 1 Aug. 1875, en rekenen als aflossing de renten vu! de gekapitaliseerde schadeloosstelling, van af dat tijdstip tot on dat der betaling, verminderen alzoo de getaxeerde uaarde met vier of drie jaren interest, en komen dan hierdoor tot de emiclnsis (W de werkelijke waarde der te onteigenen gronden , mits op 1 Aug. e. k. betaald, begroot moet worden op / 1360 en circa j 1450. Het verschil dezer taxatie is gelegen , niet alleen in de berekening van een jaar minder rente door de Kanaal-maatschappij , maar tevens door hare berekening van 4 [/2 pet. rente tegenover die van 5 pet. door de deskundigen. Voor het oogenblik uitsluitend een woord over de methode. Zij lijkt zeer rationeel, gesteld ai, wat ik ontkend heb, dat de waarde, getaxeerd naar het oogenblik der droogligging van de gronden , dé werkelijk vertegenwoordigde. De schijn bedriegt echter m. i.'ook hier. Niets meer dan eene hypothese zie ik in de vaststelling van een tijdstip (welk ook, maar te meer binnen een zoo kort bestek als hier plaats vond), waarop de zoogenaamde polders lila en llló voor cultuur gereed zullen zijn. Omtrent den tijd, waarop dit geschieden zal, ja omtrent de vraag, of het ooit geschieden zal , kan niemand iets meer doen dan wikken. De besiissing daaromtrent ligt in niemands hand. En zij juist kan leiden tot eene vertraging, ja tot eene mislukking. Wil men oorzaken van vertraging opsporen ? Men neme de kaarten ter hand, en vrae, of er geene quaesties kunnen verrijzen over de suatie van thans in het IJ liggende landen , met name vari het eiland den Horn : men vrage zich af, bij hetgeen de ervaring te Amsterdam heeft p-elpprri of verschuiving van den dijk en daardoor het inloopen van water ondenkbaar is; men overwege in het algemeen, of tegenspoed, hetzij voor de naauwelijks aangevangen droogmakerij , hetzij op finantieel gebied, voor de Kanaal-maatschappij of hare aannemers ondenkbaar is;—en met de concessie inde band, waarbij dergelijke tegenspoeden wel zeer zeker overwogen en mogelijk geacht zijn, zal men met mij erkennen, dat het gewaagd is nu reeds den datum te voorspellen', waarop de droogmakerij IH voor cultuur geschikt zal wezen. Bij ondernemingen van zoo omvangrijken aard als deze, mag men de toekomst niet niet zoodanig wiskunstig vertrouwen voorspellen als in deze procedure geschiedde. Men spiegele zich aan het verleden. Het gebeurde met den Engelschen polder op Zuid-Beveland bevat ten deze leering, spoort tot omzigtigheid aan bij het geloof aan hetgeen nog komen moet. Het zuiver hypothetisch karakter, dat de vastgestelde termijn voor do oplevering der gronden draagt, ontneemt alle denkbeeld van werkelijkheid aan de daarop steunende herleiding der taxatie in futuro tot eene werkelijke schadebegrooting voor het heden. Door een en ander heb ik gemeend te moeten wijzen op het gekunstelde en het volkomen gebrek aan realiteit in de taxatie der deskundigen van de te onteigenen pereeeien. Do schade, daarnaar bepaald , zou niet zijn de vergoeding der werkelijke waarde , welke , volgens het aangehaalde artikel der onteigeningswet, alleen in aanmerking genomen woi it. Uit dien hoofde acht ik de begrooting van /' 1360 per hectare der deskundigen , even als die van J 1450 voor dezelfde oppervlakte van de eerste ged., onaannemelijk. Naar mijne meening zal de Regtbank nu gebruik moeten maken van hare bevoegdheid om zelve de waarde der te onteigenen pereeeien te beoordeelen. Het hiervoor aan te nemen uitgangspunt is reeds aangewezen. Men bdjve bij de werkelijkheid en stelle idet de onmogelijk te beantwoorden vraag: welke waarde hebben op dit oogenbiik thans nog onder water liggende gronden , wier gesteldheid en ligging gunstig geacht worden, wanneer zij op 1 Aug. 1875 drooggemaakt zullen zijn? Men posere de quaestie ais volgt, en zij zal althans ten naastenbij voor oplossing vatbaar zijn : welke oogenblikkelijke waarde hebben de te onteigenen pereeeien water, waarvan de droogmaking binnen ettelijke jaren <p goede gronden mag verwacht worden, eo omtrent wier vruchtbaarheid en ligging goede hoop mag worden gekoesterd. Door (Je beantwoording dezer vraag zoekt men de speculatieve, d. i. voor het oogenblik de werkeiijke waarde dier perceelen, zoo ais ik getracht heb aan te toonen. Voor de gevorderde berekening komt het er nu in de eerste plaats op aan een billijk cijler aan te nemen voor de verkoopwaarde van best land in dit arrondissement. Hieromtrent zijn gegevens in overvloed. Zij liggen tnsschen de prijzen , welke gemiddeld zijn besteed bij de veiinigen van de gronden in den Haarlemmenneerpolder, terstond na de droogmaking, en van die onder Uitgeest en Assendeliï , welke laatste onder de beste en vruchtbaarste gerekend worden. De prijs zweeft dan tusschen ƒ 500 en f 1800 per hectare, doch nadert meer deze laatste op grond der vermoedelijke goede qualiteit der gronden en hare gunstige ligging. Bedenkt men nu, dat zij nog slechts voor cultuur geschikt, doch daarin nog niet gebragt zullen zijn, en dus dat de eerste koopers natuurlijk meer omzigtig zullen zijn, zoo mag men de som van ƒ 1500 per hectare voor een goeden middelprijs houden bij de eerste uitgifte der landen in de polders III a en III 6. Terwijl nu de droogmaking dezer polders nog in Jen eersten aanvang is en er risico's bestaan , dat die gronden niet zoo spoedig als men hoopt voor cultuur geschikt zijn , dus dat men van het thans daarvoor te besteden kapitaal meer renteverlies zou hebben dan waarop aanvankelijk gerekend werd, en er voorts, tot welk minimum ook gereduceerd, mogelijkheid bestaat, dat de droogmaking stagneert, —zoo zal men op zijn minst een derde der waarde moeten aftrekken. Op deze wijze berekend, zoowel naar de prijzen, welke de landen in dit arrondissement opbrengen, als naar de risico's omtrent eene s}3oedige oplevering der drooggemaakte polders, zou op dit oogenblik het maximum der waarde van de ondergronden in het IJ , welke eenmaal in de polders III a en III b zullen liggen, op /' 1000 moeten worden gesteld. Dat deze prijs door particulieren voor alsnog wel niet besteed zal worden voor de onder water staande gronden in het IJ, mag men veilig aannemen, daar velen, om niet te zeggen de meesteu, de risico's, aan elke droogmakerij verbonden, niet zullen willen loopen, alleen tegen eene bate van een derde der toekomstige verkoopwaarde, en de prijs van J 1500 voor het tot cultuur aangeboden land welligt te hoog zullen achten , met het oog op de kosten der in-cultuurbrenging. Dit maximum nu van ƒ 1000 per hectare is door den Staat den gedaagden aangeboden voor de perceelen 34 , 35 a , 35 6, 35 c en 38 van het grondplan. Ten processe blijkt, dat die som werkelijk ten volle de tegenwoordige waaide der te onteigenen perceelen vertegenwoordigt. De tweede en verdere gedaagden immers hebben voetstoots verklaard dit aanbod aan ie nemen. "Welnu zij zeiven, bezitters van gronden in het IJ, sedert jaren in cultuur, moeten geacht worden bij ervaring de waarde van de in het IJ gelegen landen te kennen. Op grond van dit feit en van het overigens leeds aangevoerde aclit ik de door den eischer aangeboden schadeloosstelling voldoende. Aan het eind gekomen van mijne beschouwingen over het verschil tusschen den eiselier en de eerste ged., blijft mij nog over de houding na te gaan , door de andere gedaagden ten processe aangenomen. Zij hebben verklaard genoegen te nemen met het door den Staat gedane aanbod van schadeloosstelling, doch onder één voorbehoud, t. w. de daarstelling van zoodanigen uitweg ten koste van den Staat, als noodig zal zijn om een overgang daar 'te stellen van het ééne gedeelte van huil eigendom naar het andere, dat door deri spoorweg van den gemeenen weg zal worden afgesneden. Wat deze bewering betreft, ik aclit haar voor toewijzing onvatbaar , vermits, bij het niet bekend zijn ten processe van eenig goedgekeurd plan van verkaveling des droog te maken polders, hes sustenu dezer gedaagden, dat de perceelen, waarvan zij den eigendom beweren, door den spoorweg van den publieken weg zouden worden af'esneden , door niets wordt gestaafd of aannemelijk gemaakt. De vraag is nu, of door dit voorbehoud voornoemde gedaagden meer hebben gevorderd dan het aanbod. Ik acht dit niet twijfelachtig. Boven het aanbod hebben zij een regt van uitweg bedongen , dus meer dan het aanbod gevraagd. Dit laatste beding nu hebben zij hangend het geding, zelfs niet bij conclusie, maar slechts bij pleidooi ingetrokken. Die intrekking kan niet baten; om art. 56 B. R. te kunnen inroepen, hadden die gedaagden a limine litis het aanbod zonder eenig voorbehoud moeten aannemen. Nu dit niet geschied is, blijft art. 50 der onteigeningswet van kracht. Men zie het vonnis der Regtbank te Maastricht van 30 Oet. 1863 ( Weekbl. n". 2528) en het arrest van den Hoogen Raad van 30 Nov. daaraanvolgende ( Wtekbl. n". 2544). Met het tot dusver aangevoerde vlei ik mij te mogen volstaan ter motivering der navolgende conclusie : De officier van justitie , Gezien de acte van depót dd. 25 Qct. 1871, behoorlijk geregistreerd, opgemaakt door den heer griffier dezer Regtbank, waarbij wordt verklaard, dat ten voormelden dage door den procureur des eischers ter griffie dezer Regtbank zijn gedeponeerd de volgende stukken , alle voor zooveel noodig behoorlijk geregistreerd: lo. het Kon. besluit van 18 Febr. 1870, no. 1; 2. de Staats-Couranten, dd. 15 Dec. 1869, no. 295, met bijvoegsel, en dd. 17 Dec. 1869 , n°. 297 , respectievelijk inhoudende de aankondigingen van de burgemeesters van Zaandam en Sloten omtrent den tijd , wanneer , en de plaats , waar de commissie tot het aanhooren der bezwaren van de belanghebbenden tegen het plan van den spoorweg zou vergaderen; 3°. bewijzen : a. van den burgemeester van Zaandam, vermeldende den tijd, wanneer, euwaar de commissie van Gedep. Staten .zitting heeft gehouden, en den tijd, gedurende welken de uitgewerkte plans met de daarbij behoorende kaarten en grondteekeningen van den spoorweg van Zaandam naar Amsterdam voor een ieder ter inzage hebben gelegen ter secretarie zijner gemeente; en b. van den burgemeester van Sloten , mede vermeldende den tijd, wanneer, en de plaats , waar de commissie uit Gedep. Staten zitting heeft gehouden, en den tijd , gedurende welken de uitgewerkte plans met de daarbij behoorende kaarten en grondteekeningen van opgemelden spoorweg voor een ieder ter inzage hebben gelegen, mede ter secretarie zijner gemeente ; Gezien de acte van dagvaarding dd. 18 Oct. 1871, waarbij gedaagden worden opgeroepen ter civiele teregtzitting dezer Regtbank van uit. Oct. daaraaavolgende ; Gezien de acten van procureur-stelling; Gezien de conclusiën van partijen; Gezien de interlocutoire vonnissen dezer Regtbank van 21 Nov. 1871 en 4 .Junij 1872 ; Gezien het proces-verbaal van het onderzoek bij den regter-com- missaris; Gezien de rapporten der deskundigen ; Gezien de memoriën van bezwaren van wege den eischer en de eerste ged.; alle die stukken behoorlijk geregistreerd; Gehoord den heer regter- commissaris in zijne rapporten en partijen in hunne conclusiën en pleidooijen ; Gelet op de wet van 17 Julij 1869 (Stbl. n°. 1870, n°. 1, voorkomende in ae otaats-Lourant van 4 Maart iy/u, 54, en vermeld op de kaarten, ter grilüe dezer Kegtbank gedepo¬ neerd, ter gezamenlijke grootte van 15 hectaren, 36 aren, 4 centiaren, gelegen in het westelijk IJ, onder de gemeenten Zaandam en Sloten , zijnde water en ondergrond, waarvan geene eigenaars in de registers van het kadaster voorkomen , doch van welke de gezamenlijke gedaagden beweren eigenaren te zijn, zonder dat blijkt van het deel, dat daarin aan de eerste of aan de overige gedaagden toekomt; met veroordeeling van de gedaagden in de kosten van net regtsgeding en met aanwijzing van een dagblad binnen deze provincie, waarin het vonnis ter diii„rentie van den heer officier van justitie bij aeze itegtbank bij uittreksel zal moeten worden aangekondigd; dat op de conclusie der eerste ged. de eischer en ook ae overige gedaagden hebben toegestemd, dat de waarde en schade afzonderlijk zal worden begroot voor de perceelen n°. m hare overige eigenuomiucu op j ; tubuai up / i, dat de eischer is blijven persisteren bij zijn aanbod; 0. in regten : Hat, hii de wet van 17 Julii 1869 (Stbl. no. 140)is verklaard.dat het algemeen nut de onteigening vordert, ten name van den Staat, van de eigendommen, noodig tot den aanleg vari den spoorweg van Zaandam naar Amsterdam, in de gemeenten Zaandam en Sloten liggende, a. in het westelijk IJ; dat de oerceelen in het westelijk IJ, waarvan thans de onteigening door den Staat wordt gevorderd, ter onteigening zijn aangewezen bij het Kon. besluit van 13 lebr. 1870 , n°. i ; dat. bii het stilzwijgen der eerste ged., de bewering des eiscners, dat hij getracht heeft bij minnelijke overeenkomst en wel tegen de schadeloosstelling, thans bij dagvaarding aangeboden , de eigendoms- overdragt dezer perceelen te verkrijgen, als. erkenu moet worden beschouwd ; flat dit aanbod bii de dagvaarding in het algemeen en dus aan alle de gedaagden is gedaan , en het den tweeden en overige gedaagden , gelijk door den eischer beweerd en aoor ueii met uui&uuu is , mcu bij minnelijke overeenkomst kon worden gedaan niet als het vóór de dagvaarding gebleken is, op welk deel der te onteigenen perceelen zij eigeridomsregt beweren ; dat aan de voorschriften van art. 23 der wet van 28 Aug. 1851 is voldaan, en de stukken, bedoeld bij art. 25 dier wet, ten processe vr»nrhnnrlpri 7,iin : dat door de deskundigen de waarde der te onteigenen perceelen is geschat op f 1350, mits de betaling geschiede op ! Aug. 1872; doch deze schatting, als niet teruggevende de oogenblikkelijke werkelijke waarde, niet kau worden aangenomen, wesnarve zenstanuige tïno* vnn fezemle Derceelen noodzakelijk is ; dat de ondervinding der verkoopwaarde van in cultuur zijnde landen in dit arrondissement, in verband met de prijzen, besteed bij den verkoop van de landerijen in de Haarlemmermeer, terstond na hare dmoo-inakinir. de som van f 18u0 per hectare aanwijst als den prijs voor best land, dat in cultuur is, weshalve de prijs van J 1500 moet worden aangenomen als de gemiddelde voor gronden , die goed beloven en gunstig liggen, zoo als die in de droogmakeiij XIX in hfit. T.T. volcrans het oordeel der deskundigen, eenmaal zullen doen doch die, hoewel voor cultuur geschikt, daarin toch nog gebragt moeten worden; dat die prijs van f 1500 op dit oogenblik, r.u die landen onder •ara tav ctann Pr» nn<* drooiïTOmaakt moeten worden, minstens met ppri Hftrdp. Ttinp.t worden verminderd, zoo wegens het verlies van renten en de renten van deze, vóórdat de droogmaking voltooid is, als wegens rit. risipn vnn vnrtrao'inp' in de droogmaking, en de kans, hoe miniem dan ook, van stagnatie der eerst aangevangen droogmaking, weshalve y* i non no- lir.etfi t*p tiuipr worden aangenomen als maximum der oop-enblikkeliike werkelijke waarde van gezegde perceelen ; Hnt <lr> rannorten der deskundigen , geheel door ons ten deze overgenomen, de onteigening der gezegde perceelen aan de eerste ged. geene schade, maar integendeel besparing van uitgaven oplevert; dat alzoo ten aanzien van de te onteigenen perceelen geene andere vern-oedintr dan die voor de overdragt van grond in aanmerking Somt dat het beding van uitweg der tweede en overige gedaagden niet voor toewijzing vatbaar is, daar voor alsnog niet met zekerheid is te bepalen, of aan zoodanigen uitweg nenoeice zal uesraan; Gezien de artt. 40, 50 der wet van 28 Aug. 1851 (Stbl. n°. 125); nnnp.lndfifirt. dat het der Kegtbank behagen moge : uit te spreken de onteigening, ten name van den Staat, der peiceelen 34, 35 a en 38, alsmede der perceelen 35 6 en 35 c, alle voor onteigening aangewezen bij het Kon. besluit van lSiiebr. 1810, n. i; ia hpnnlpn dat, de onteip-eninrr frescniedt tegen eene vergoeding van f 1000 per hectare, alzoo van ƒ 1 1,461.60 voor de perceelen 34, 35 a en 38 en van /' 3898.80 voor de perceelen 35 b en 35 c; te gelasten , dat de schadeloosstelling wegens de perceelen 35 6 en 35 c, ad f 3898.80, worde geconsigneerd, totdat het geschil over den eigendom daarvan tusschen de eerste en overige gedaagden zal zijn beslecht; te verstaan. dat. (Het vonnis zal in het volgend no. worden medegedeeld.) HOOGE RAAD. — Burgerlijke kamer. Zitting van Vrijdag, 13 September. Voorzitter, Mr. F. de Greve. I. Uitgesteld tot 24 October, de pleidooijen in zake : (cassatie) de firma van der Spruyt en de Graaf, eischeresse, procureur P. J. van der JBurgh, tegen D. van den Akker , verweerder, procureur Mr. C. J. Franfois. II. Gepleit in zake: (cassatie) van Gend en Loos , eischers, procureur Mr. J. H. C. Lisman (voor Mr. C. •>. FranQois), ailvokaat Mr. B. M. Viielander Hein , tegen Met en Meylink , verweerders , procureur Mr. M. Eyssell, advokaat Mr. A. Teixeira de Mattos. NB. Donderdag is er geene zitting gehouden. BENOEMINGEN, VERKIEZING SN ENZ. Door het Prov. Gerestshof in Utrecht is, ter vervulling van de opengevallen betrekking van raadsheer, door het overlijden van Mr« P. A. M van Oosthuyse Baron van Rijekevorsel van Rijsenburg, geformeerd de volgende lijst van aanbeveling, Mrs.: A. R. van Bel, president der Arrond.-Regtbank te Amersfoort; C. G. Berger van Hengst, regter in de Arrond.-Regtbank te Utrecht; H. Croocke^'it jun., regter in de Arrond.-Kegtbank te Amersfoort; Jhr. J. B. Strick van Linschoten, kantonregter in het vierde kanton, te Loenen; i. A» R. A. Baron van Ittersum, regter in de Arrond.-Regtbank te Utrecht, en A. F. L. Gregory, subst.-officier bij de Arrond.-Regtbank te Utrecht. Door den gouv.-p.en. van Ned. Indië zijn benoemd : tot griffier bij den omgaanden regter in de derde afdeeling, de subst.-griffier bij den Raad van justitie te Samarang, Mr. K. A. de Jongh ; tot subst.officier van justitie te Sarnarang , de eerste commies op het parket van den proc.-gen. bij het Hoog Oeregtshof van Ned. Indië, Mr. J* C. Mulock Houwer; tot officier van justitie bij den Raad van justitie te Macassar , de griffier bij den Raad van justitie te Amboina, Mr- N. van Beers ; tot subst.-officier van justitie bij den Raad van justitie te Paiang, de fungerende secretaris bij de Regtbank van burgerlijk en lijfstraffelijke zaken te Palembang , Mr. J. O. Rasch ; — en , op verzoek , eervol ontslagen , wegens vertrek , als buitengewoon subst.griffier bij den Landraad te Batang, W. H. S. van Waning. BERIGTEN. ^8 Gravenhage, den 14 September. De minister van Binnenlandsche Zaken , de heer < ïeertsetria, hed1 heden, uamens den Koning,de vergadering der Staten-Generaal, zittingjaar 1871-1872 , gesloten met de volgende aanspraak: Mijne Heeren ! Is in het afgeloopen jaar op het wetgevend gebied minder tot stand gekomen , dan bij den aanvang vern achtfljrerd , de oorzaken dezer vertraging zijn algemeen bekend. De gedachte aan het verlies van den uitstekenden staatsman , die gedurende meer dan het vierde eener eeuw onmiskenbaar grooten invloed op de ontwikkeling onzer Staats-instellingen heeft uitgeoefend zweeft u hierbij inzonderheid voor den geest. Geheel onvruchtbaar was uw arbeid niet. In de geregelde dienst, zoo in Nederland als in onze Overzeesche bezittingen , werd door IT voorzien ; voorstellen tot gedeeltelijke vei' betering van ons strafregt, tot afkoopbaarstelling der tienden en tot buitengewone amortisatie van staatsschuld werden aangenomen , ter wijl gewigtige tractaten tot regeling van onderscheiden koloniale belangen uwe goedkeuring mogten verwerven. _ De Koning draagt mij op, Mijne Heeren, U voor uwe toewijding aan 's lands belangen Zijn dank te betuigen. , Namens den Koning wordt de vergadering der Staten Genen1" gesloten. ADVBRTENTIEN. Bij GEBR. BELINFANTE, te "s Hage, ziet hel licht: ADVIEZEN EN BESCHOUWINGEN OVER DB VRAAG VAN HERZIENING TAS ART. 58 DER GRONDWET, Mr. P. VAN BEMMELEN, Prof. J. T. BUYS, Mr. Gh VAN OOSTERWIJK!, Prof- B- D- ^LLESEN en Prof. G. W. VEEEDE. _ Uitgeven door het Hoofdbestuur vati het Alo'emeene Nederlandsche Vredebond. — Prijs / 1. kantore «Ier be- Snelpersdritl* en Uitgave van GEIIROKIIÜ'" HKIilSFAKTE, te («ravenhage. 