Gei\u0308llustreerd zendingsblad voor het huisgezin; orgaan van het Java-Comite\u0301 en van het Centraal-Comite\u0301 voor de Oprichting en In Stand Houding van een Seminarie Nabij Batavia, 1872, no. 9-10, 1872 
Op Madagaskar arbeiden niet minder dan 2000 inlanders, als predikanten, evangelisten en onderwijzers, en dit getal is steeds toenemend. Het theologische seminarie dat eerst, voor vier jaren te Antananarivo, de hoofdslad, is opgerigt, heeft reeds voortreffelijke vruchten gedragen. Tegenwoordig studeren 47 kweekelingen om voor de heilige bediening te worden opgeleid. In Britsch-Guyar. a arbeiden onderscheidene chinesche evangelisten onder de chinesche arbeiders aldaar, o. a. Tsien-Tsan, op de kust van Arnabasi, en Ouang-Gaoa te Nieuw-Amsterdam. De meeste Christen-Chinezen kunnen in hunne taal lezen en houden veel van te zamen de Schrift te onderzoeken. Te L o v e d a 1 e , in Kafferland, bestaat een seminarie, waarin zich tegenwoordig 100 Kaffer studenten bevinden. De fransche zendeling Jousse in Lessoeto (het land der Bassoeto’s) is laatstgenoemd seminarie komeji bezoeken, voornemens zijnde een dergelijke inrigting tot stand te brengen. (Wordt vervolgd.) ZENDINGNIEUWS. Zweden. Nevens de bestaande vrije evangelische Zendingvereeniging, is tengevolge van een besluit der zweedsche kerkvergadering een ZweedschKerkelijk Zendinggenootschap tot stand gebragt, dat door de bisschoppen en predikanten bestuurd zal worden. De tot inspekteur benoemde geestelijke is begonnen met eene reis te doen ter kennisneming van de bestaande zendingkweekscholen op het vaste land. Engeland. De presbyteriaansche kerk van Engeland heeft bloeijende zendingen in China en Hindostan. Gedurende het laatsle jaar zijn 13 engelsche zendelingen, bijgestaan door 41 inlandsche evangelisten en 14 onderwijzers werkzaam geweest te Amoy, Swatow en Formosa. De gemeenten zijn vermeerderd met 380 nieuwe leden, uitmakende een totaal van 1367 leden in dé christelijke gemeente, die uit omtrent 6000 personen bestaat. In Hindostan en Bengalen is de zaak goed en degelijk vooruitgegaan, en de dienst der inlandsche predikers heeft meer vruchtbaar gewerkt dan te voren. De werkzaamheden der groote engelsche zendinggenootschappen breiden zich dermate uit, dat er groot gebrek is aan arbeiders. Een derzelve, het Genootschap tot uitbreiding van het Evangelie, heeft diensvolgens aan den aartsbisschop van Canterbury een verzoek gerigt dat deze gereedelijk heeft ingewilligd. Het is, dat al de kerken van den anglikaanschen ritus zullen worden uitgenoodigd den 20 December aanstaande een bidstond te honden met het bepaalde doel om van het Opperhoofd der kerk te bidden dat Hij het aantal mannen gelieve te vermeerderen, die geschikt en geneigd zijn om de boodschap des heils in die landen te brengen, die haar nog. niet gehoord hebben. Turkije. De rapporten der amerikaansche zending in het Turksche Kijk hebben dikwerf gewaagd van haar welslagen te Diarbekir, de hoofdstad van het oude Mesopotamië. Een materieel feit bewijst thans de waarheid er van. Het is de bouw en inwijding die onlangs heeft plaats gehad van de grootste protestantsche kerk, die in Turkije gevonden wordt. Zij kan omtrent 2000 menschen bevatten. Bijna al de leden der gemeente van van Diarbekir zijn uit de armenische kerk overgekomen. Perzië. De hulp welke de zendelingen den noodlijdenden, zonder onderscheid van godsdienst aanbieden. heeft eene uitnemende uitwerking. „Nooit", schrijft de zendeling Bruce uit Teheran, „is de Islam zijnen aanhangers in ongunstiger licht voorgekomen dan in dezen noodtijd, waarin niemand zich opmaakt om in den nood en den jammer hulp te bieden. Ik ben thans een jaar hier en heb honderdmaal meer naar heil verlangende Mohamedanen bij mij gezien dan ik ooit in Indië had." Britsch-Indië. De Luthersche zending in Britsch-Indië telt op 15 punten en in 391 dorpen 9000 gemeenteleden. Werkzaam zijn 17 europesche zendelingen, 4 inlandsche leeraars, 73 katechizeermeesters en 35 kerkdienaars, 112 onderwijzers op 85 hoogere en lagere scholen, met 1725 leerlingen, waaronder een gymnasium als kostschool ingerigt; voorts zullen er nog 4 inlandsche kandidaten in de theologie eerlang geordend worden. De luthersche zending geeft aan hare inlandsche leeraars eene degelijke theologische opleiding. Gedurende het laatste jaar heeft zich een merkelijk verval in het bijwonen van hindoesche en andere plegtigheden in Indië geopenbaard. Vroeger werd het Wagen feest van den Jaggernaul door geheel Beneden-Bengalen door honderdduizenden bijgewoond, die daarbij de schandelijkste heidensche praktijken uitoefenden. Nu worden deze feesten door een betrekkelijk klein aantal personen en met zeer weinig geestdrift bezocht. Te Hurdwar, de poort van den god Huri, een door alle Hindoes voor bijzonder heilig gehouden plaats, verweten de braminen-priesters den zendelingen het verspreiden van de christelijke godsdienst en het van hen aftrekken hunner aanhangers. Daar dit de heilige bron is van het Hindoeïsme, zoo wordt het door het geheele land gevoeld wat daar gedaan wordt; en als de priesters verlegen worden, het volk weet zeer goed wat daarvan oorzaak is. Uit de verschillende in Indië werkzame zendingverenigingen is eene commissie benoemd om eene Statistiek der Zending op te maken. Reeds heeft zij aangewezen dat de vooruitgang in de laatste tien jaren zeer voldoende is. De protestanten onder de zorg van het Londensche zendinggenootschap alleen zijn van 27,000 tot 40,000 toegenomen. De tot de amerikaansche zending in Ahmednuggar van 981 tot 1328. De amerikaansche Baptisten* tellen omtrent 7000 leden in de streek van Vellore, waar voor tien jaren geen enkel lid was. Men berekent dat er meer dan 250,000 protestanten in Indië en Birma zijn. En toch beweert men is de protestantsche zending mislukt! Niet minder dan 25 min of meer aanzienlijke zendingverenigingen zijn in Britsch-lndië werkzaam ; zij tellen omtrent 550 europesche of amerikaansche zendelingen, en meer dan 3000 inlandsche agenten. Birma. Dr. Judson, de beroemde zendeling onder de Karenen, kwam te Rangoon den 13 Julij 1813. Omtrent zes jaren daarna, op den 27 Junij 1819, doopte hij den eersten bekeerling. Ruim tien later, in 18 0, waren daar 300 leden der kerk. In 1840 waren er 2500. In 1850 was dit getal tot 10,000 gestegen. In 1860 had het 25 000 bereikt eu thans is het aantal reeds ongeveer 50,000. De Karenen-Christenen zullen, even als zulks op de Sandwich-eilanden bestaat, een eigen zendinggenootschap oprigten. Tot hiertoe vloeiden uit de Karenen-gemeente jaarlijks reeds omtrent/18,000 in de zendingkas der amerikaansche Baptisten. Thans acht men het pligt dit geld door de Karenen zelve te laten besteden. Aan eigen predikanten ontbreekt het hun niet ; de meeste zijn theologisch gevormde inboorlingen, en het theologische seminarie te Rangoon telt tegenwoordig over de 90 studenten, die zich voor de predikdienst bereiden. Laos De zendeling-geneesheer, Dr. Vroornan, heeft zich onlangs te Chiang-Maï (de hoofdstad) nedergezet. Terstond zijn de inlanders in menigte tot hem gekomen, en reeds drukt hij de vrees uit, dat hij het werk niet alleen zal afkunnen. Hij is door de regeringspersonen op de vriendelijkste wijze ontvangen, en kan met alle vrijheid het Evangelie verkondigen aan ieder die zijne geneeskundige hulp inroept. Japan. De eerste evangelische gemeente in Japan is onlangs te Yeddo georganiseerd. Zij telt nog wel maar 'l2 inlanders; maar men verwacht dat zij zich wel zal uitbreiden. Vele pro testantsche zendelingen zijn ijverig bezig met de vertaling en den druk van het N. T. in het japansch. Dr. Brown heeft thans het Evangelie van Johannes vertaald, dat tegelijk met Dr. Hepburn’s vertaling van Markus gedrukt zal worden. China. In den laatsten tijd heeft men van verdere bemoeijelijking der zendelingen niets vernomen. De regering schijnt zelfs met allen ernst in eene betere verstandhouding met de vreemdelingen te willen komen. Zij heeft besloten 30 studenten naar Amerika te zenden en voor hun onderhoud gedurende de eerste tien jaren 1 millioen taels toe te staan, terwijl het aantal studenten telkenjare met 30 andere vermeerderd zal worden. Borneo. In Banjerrnassing, met eene bevolking van 30,000 zielen, bestaat eene kleine Christengemeente van 100 gedoopten en eene school van 12' leerlingen. Van Höfen schrijft: «Veel wat hier zou kunnen geschieden, moet achterwege blijven, omdat ik tot nu toe alleen sta. Men heelt gezegd, Banjerrnassing heeft geene toekomst. Maar ik heb in de zending genoeg ervaring en ben wel in zooverre met hare geschiedenis bekend, om te weten hoe het oordeel der menschen zich daarin ligtelijk vergrijpt. Vele zendingplaatsen, die men nog voor weinige jaren lichtpunten noemde, zijn inmiddels spoorloos verdwenen, en andere, die men geene toekomst toekende, hebben zich als gezegend betoond. Daarom moesten daar waar de meeste menschen te zamen komen, zonder verwijl de meeste zendelingen heengezonden worden, tot welk ras of welke godsdienst zij ook behooren. In Banjerrnassing wonen bijna enkel Moharaedanen!” Sumatra. In het zuiden van Sumatra is een nieuwe zendingpost, Pakanten geheeten, gesticht. De grondlegger daarvan is de zendeling Dircks uit Zuid-Rusland, die in dienst staat van de Nederlandsche Doopsgezinde Vereeniging. Met Kerstfeest zou hij bij de 3 reeds gedoopten nog 6 andere in de kleine gemeente opnomen. Eenige anderen wonen bovendien de godsdienstoefeningen bij. In zijn school had hij 4 jongens. Kafferland. In de maand November des vorigen jaars werd te Burnshill het 50jarig bestaan der Schotsche Zending in dat land, te gelijk met het BOjarig dienstwerk van den ouden zendeling Thompson gevierd. Eenige duizende welgekleede Kaffers, honderd Europeanen, en onder dezen een dertigtal zendelingen, waren bij deZe plegtigheid tegenwoordig. Ook kwam nog een schrijven in van den stervenden Brownlee van King-Williamstown, die op Kerstfeest, na 52jarigen zendingarbeid onder de Kaffers, de ruste is ingegaan. Een ander zendeling, Leipoldt te Wupperthal, van het rijnsche genootschap, is na 42jarigen arbeid, den 5 Januarij dezes jaars ontslapen. De eerste voor twee jaren bij de Hlubi-Kaffers onder Zibi gestichte zendingpost der Broedergemeente, Entumasi geheeten, heeft reeds een zware beproeving moeten doorstaan. Zibi is met zijn volk door twee vijandige opperhoofden verdreven en zijn land uitgeplunderd. Reeds maakten de zendelingen zich tot den aftogt gereed, maar trachtten eerst nog met de vijandige stamhoofden te spreken. En zie, deze hebben hun het uitzigt geopend er te kunnen blijven. Zij zijn dan ook gebleven, en hebben Zibi ook reeds weder opgezocht en zijn gevlugt volk het Evangelie verkondigd. West-Afrika. Het opperhoofd van een negerstam in de nabijheid van Liberia, die eens, nog kind zijnde, door een duitschen zendeling voor den Heere Jezus gewonnen werd, en nu als koning tegelijk verkondiger van het Evangelie onder zijn volk is, heeft kortelings eene reis naar New-York ondernomen, om van een of ander zendinggenootschap zendelingen te verzoeken. Trans-vaal-republiek. De hollandsche kerk aan de Kaap heeft voor eenige jaren een zendingpost opgerigt op omtrent tien mijlen afstands van Rustenburg. Deze post is toevertrouwd aan den heer Gonin van Watteville, die zijne studiën ta Genève gemaakt heeft. Deze heeft reeds eene kleine gemeente kunnen vergaderen en 26 volwassenen doopen. De stam en zijn opperhoofd Kharaajane schijnen naar het binnenland te willen trekken, maar de heer Gonin zal hen vergezellen. Egypte. De schoone inrigtingen die miss Whately in Kaïro heeft gesticht, hebben een groot verlies geleden Een der mannen die het meest tot haren bloei hebben bijgedragen, onder de leiding der vrome stichtster, de heer Mansoor Schakow, is onlangs overleden. Syriër van geboorte en. bekeerd tot het evangelie in zijn vaderland, had hij zich met een zijner broeders, aan de opvoeding der jeugdige Egyptenaren en aan de evangelieverkondiging in het land gewijd, met een ijver en goed gevolg, waarvan Miss Whately dikwerf in hare berigten heeft gewaagd. Noord-Amerika. Het zendinggenootschap van de presbyteriaansche kerk der Vereenigde Staten heeft in 1870 ontvangen 334,000 dollars. In 1871 hadden de bijdragen 457,212 bereikt. Thans heelt het comité bekend gemaakt dat het in 1872 ten minste 600,000 dollars moet ontvangen (Ij millioen gulden). Het schrijft daarbij : «Op den eersten aanblik moge zulk een cijfer doen verschrikken, maar de gemeente telt 450,000 leden en het jaar bestaat uit 365 dagen; dat maakt voor ieder lid niet meer dan omtrent het derde gedeelte uit van een (amerikaanschen) cent per dag Verleden jaar hadden twee derden onzer gemeenten voor de zen- ding gegeven. Laten de predikanten en presbyteriën hun best doen dat allen geven ! De predikanten vooral kunnen in dezen veel doen: de zending-predikant maakt dat de gemeenten zendinggemeenten worden. Hij heeft tot dat einde slechts door zijne daden zoowel als door zijne toespraken te toonen dat hij met zijn hart voor de zaak is.” Dit verdient behartiging en navolging, ook bij ons- Vuurland. Het was in 1855 dat Allan Gardiner en de zijnen die het Evangelie aan de Patagoniërs wilden verkondigen, op eene der Falkland-eilanden den hongerdood stierven. Sinds is een zendinggenootschap opgerigt voor de zending in Z.-Amerika, en het schip dat de. arbeiders vervoert, heet de Allan-Gardiner. Het engelsche gouvernement heeft voor die streek een koloniaal-bisschop benoemd, die zich vol moed op de Falkland-eilanden is gaan nederzetten, en nu is het werk in vollen gang. Onlangs heeft de bisschop, deeerw. Bridge, op Vuurland 36 tot Christus bekeerde inlanders kunnen doopen. Men heeft tevens het huwelijk van zeven christenparen kunnen inzegenen. Op onderscheidene plaatsen van het eiland worden, zelfs bij afwezigheid der zendelingen, geregeld bidstonden gehouden. Nieuwe-Hebriden. Voor omtrent elf jaren werd de amerikaansche zendeling, de eerw. Gordon, en zijne vrouw door de inboorlingen van het eiland Erromanga vermoord; het eiland dat reeds berucht was door den voor 30 jaren plaats gevonden marteldood van den beroemden John Williams, de apostel van Polynezië. De plaats werd onmiddelijk door zijn broeder bezet. Deze is thans ook gevallen als het slagtoffer der onkunde en natuurlijke wreedheid der inlanders. Een hunner, wiens kinderen ziek waren, was de hulp van den zendeling komen inroepen. De heer Gordon begaf zich onmiddelijk op weg, maar bij hunne aankomst waren de kinderen gestorven. Daarop beschuldigde de wilde hem van tooverij en doodde hem met een slag van zijn tomahawk. Tengevolge van deze gebeurtenis, die den 23 Februari) jl. plaats vond, had, zegt men, de stam, dien de heer Gordon meer bijzonder evangelizeerde, aan de moordenaars den oorlog verklaard. BIJBEL- EN TRAKTAAT-VERTALINB EN VERSPREIDING. Nederland Hei' Nederlandsch Bijbelgenootschap dat den 15 Aug. jl. zijne alg. verg. heeft gehouden, heeft in het laatste genootschapsjaar verspreid 11,174 8., 403 O. T., 20,430 N. T. en 149 kleinere gedeelten des bijbels, totaal 32,216 exemp. Van de nieuwe vertaling des N. T. werden 737 exemp. door het Genootschap verspreid. De ontvangsten hebben over hetzelfde jaar bedragen / 95.174.215, de uitgaven / 77,134.17, zoodat er een batig saldo was van / 18,040.04s. Aan legaten was de aanzienlijke som van / 15,127.40 ontvangen. Het fonds voor het op te rigten Bijbelhuis bedraagt thans / 10,000. liet genootschap telt 137 afdeelingen, 4799 leden en 3100 begunstigers. Aan het protestantsch Bijbelgenootschap te Parijs had het eene som van nagenoeg 10,000 frs. kunnen zenden, zijnde / 10Ó0 uit eigen kas, ruim f 1300 van de afdeelingen en bijna f 2200 aan iefdegiften. Madagaskar. In 1871 zijn op dat eiland verspreid 262 Bijbels, 2880 Nieuwe Testamenten, 391 exemplaren van de Psalmen, en 19,620 gedeelten der Heilige Schrift, uitmakende een totaal van 23,153 exemplaien. Een zakformaat-uitgave van het Nieuwe Testament uit Londen gezonden, is op dit eiland aangekomen, en vindt grooten bijval. Bassoeto-land. Gedurende de laatste drie jaren zijn 2000 exemplaren van het Sessoeto Nieuwe Testament in het land der Bassoeto's verkocht. Spanje. Alleen in de maand Mei jl. zijn uit het depót te Madrid afgeleverd 561 Bijbels, 1251 Nieuwe Testamenten, en 7428 gedeelten der Heilige Schrift, uitmakende een totaal van 9240 exemplaren. Senegambië. De fransche zendeling Villéger heeft het evangelie van Maltheus in het wolofsch vertaald, en het naar Parijs gezonden om gedrukt te worden, ten behoeve der Wolofs cn der aldaar wonende inlandsche stammen. «O, wat ben ik den Heer niet verschuldigd,’ schrijft Henry Martin, »dat Hij mij vergunt dee te hebben in de vertaling van zijn Woord 1 Nooit zag ik zulke wonderen en wijsheid en liefde in het gezegende boek, als sinds ik genoodzaakt ben elke uitdrukking te bestuderen.” BORRELS EN AREN OPBERAAPT VAN HET VELD DER ZENDING. Elk snippertje er van. Op zekeren avond waren eenige pasbekeerde Heidenen aan het onder elkander vertellen van wat God aan hunne zielen gedaan had. Onder hen was een meisje van omtrent zeven jaren oud, met een vrolijk gel aat. Dat meisje zeide: Ik heb mijn hart aan den Heere Jezus gegeven, elk snippertje er van." Dankbaarheid.. Een der fransche zendingzusters heeft haren zoon ter opleiding in Europa. Zij werd onlangs door eene inlandsche christenvrouw aangesproken, die haar 36 francs ter hand stelde met de woorden : »Neem aan, zend dat.” »Ja, en aan wien?” «Aan uw zoon; om te helpen zijne school te betalen.” «Neen, dat kan niet. Ik heb die hulp niet noodig, en gij kunt zelve uw geld te goed gebruiken.” «Toen uw zoon vertrok, ontgon ik, naast den akker waarvan ik leef, een ander stukje grond, waarvan ik de opbrengst voor dat kind bestemde. Dit is nu wat het voor het eerst heeft opgebragt. Elk jaar zult gij hebbeu wat ik voor den oogst er van ontvang. God geve dat uw zoon eenmaal wederkome om ons het Evangelie te verkondigen; dan zal ik haast al te gelukkig zijn 1” ERRATUM. ■ Op blz. 90, kol. 2, r. 17 v. o. staat: „door het Gouvernement afgewezen"; moet zijn; „door het Genootschap' afgewezen *. Voor öLo Jenga. Een toespraak aan kinderen De heer Robert Moffat, die vijftig jaar lang als zendeling in Kuruman heeft gearbeid, is uit Zuid teruggekomen, om zijne laatste levensdagen n Engeland te slijten. Daar ontvangt hij nu de eerbewijzen, die men aan zijn persoon en arbeid verschuldigd is. In de maand Mei worden jaarlijks de algemeene vergaderingen der engelsche godsdienstige genootschappen te Londen gehouden. Toen hij 'nu laatstelijk geroepen werd voor de vergadering van het Londensche zendinggenootschap het woord te voeren, werd hij, toen hij voortrad om te spreken, tot driemalen toe, met daverende toejuichingbegroet. De beminnelijke en eerwaardige grijsaard was daarover zeer getroffen, en begon zijne toespraak aldus: «Waarde vrienden! het schijnt dat gij meent dat ik niet meer blozen kan. Waarlijk gij doet mij te veel eer aan. Toch dank ik u er voor, bovenal dank ik God dat Hij mij vergunt, zulk eene vergadering terug te zien, die zoo talrijk is en die zooveel belang neemt in de dingen betreffende het heil dat in Christus is... Maar verwacht van mij geen prachtige redevoering en roemruchtige verhalen. Wat ik spreken wil, is met het oog op de kinderen en vooral tot de kinderen... «De kinderen mijns lands, o! hoeveel redenen heb ik ze te beminnen 1 Verleden jaar had men besloten hun te vragen om te kollekteren voor eene inrigting tot onderwijs en opleiding van Beetsjoeanen, voor die inrigting, welke men de Mollatsstichting heeft gelieven te noemen. Dientengevolge rigtte men een verzoek aan hen en van het eene einde des lands tot het andere is daar op de aandoenlijkste wijze op geantwoord. Ik kan er met kennis van zaken over spreken. Op vele plaatsen heb ik kinderen tot mij zien komen, jongens en meisjes, die met van vreugde glinsterende oogen en vrolijke gezigten mij zeiden: «O. mijnheer! ik heb oen inschrijvingsbiljet gekregen en ik kollekteer voor uwe lieve Afrikanen!” En het geheele bedrag der kollekten, die voor het grootste gedeelte door kinderen gedaan zijn, is in eenige maanden tot 5100 ponden sterling (meer dan /’60,000) gestegen. Dat is waarlijk eene schoone bladzijde in de geschiedenis dezer kinderen, die alzoo getuigen van hunne liefde voor de arme Heidenen. Ik ben zeker dat de Heer haar zorgvuldig opgenomen heeft in het groote boek der eeuwigheid!... «Ik kan u niet zeggen hoe vele menschen sinds mijn terugkomst in Engeland, mij hebben aangesproken om mij te herinneren dat zij mij in hunne kindschheid hadden gezien, en dat wat ik hen soms aangaande het werk der zending had gezegd, toen den heilzaamsten indruk op hen gemaakt had. ««Herinnert gij u,” vroeg mij onlangs iemand, »dat gij voor dertig jaren, na uwe eerste terugkomst uit Afrika, zeker dorp (dat hij noemde) bezocht hebf!”— »0 ja, heel goed.” »En herinnert gij u dan ook nog dat een vader twee heel kleine jongens bij u bragt en ze op uwe kniën zette met het verzoek hen te zegenen *ï” «Neen, die bijzonderheid herinner ik mij niet meer.” «Nu, ik was een van die kinderen. Mijn broeder en ik hadden met zooveel genoegen de zendinggeschiedenissen gehoord, die gij verteldet, dat mijn vader op de gedachte kwam u zijne kinderen voor te stellen en u te vragen dat gij hun eenige goede woorden zoudt toespreken. Gij ontvingt ons met vriendelijkheid, gij legdet uwe handen op onze hoofden en zeidet: «Ik wensch dat gij eenmaal zendelingen moogt worden.” Die wensch is wel niet naar de letter vervuld; maar is toch ook niet verloren gegaan. Mijn broer en ik zijn beide bedienaren van het Evangelie en beide zeer ingenomen met het zendingwerk.” »Ik voeg er nog bij dat ik in Afrika vele menschen ontmoet heb, die ook God dankten dat zij mij vroeger in hunne jeugd hadden hooren vertellen van wat ik gezien had, of wat de zendelingen voor de heidenen hadden mogen doen. »Ik verhaal dit, mijne vrienden! om diegenen uwer, die kinderen hebben, een raad te geven. En die raad is. dat gij in die jeugdige harten zooveel mogelijk de liefde voor de zending verspreidt en aankweekt, en dus ook belangstelling voor alles, wat daarmede in verband staat. Daar is in die gezindheid iets hemelsch, iets dat van God komt; zij maakt zich meester van het hart en gaat er nooit geheel uit. Werkt daar dan vroegtijdig aan, gij Christen ouders! Doet het van den dag af dat cii uwe kinderen oo uwe knieën zetten kunt. " V. Zoo heeft ook mijne goede moeder gedaan. Ja, op hare kniën heb ik het werk der zending leeren kennen en lief krijgen, en aan deze eerste indrakken heb ik naast God het te danken dat ik ben geworden wat ik geweest ben. «Nog één woord, om nog eenmaal die lieve kinderen te bedanken, die zooveel ijver betoond hebben voor ons werk in Kuruman. O, hoe wenschte ik u allen te kunnen omhelzen. Maar daar ik dit nu niet kan, denk ik toch aan hen, ik bid voorben, en ik neem ze allen in mijn hart op om ze te dragen aan de voeten van den Heere Jezus die gezegd heeft; «Laat de kinderkens tot Mij komen en verhindert ze niet.” In de profetiën van Jeremia wordt gesproken over de kinderen die hout oplazen om koeken te bakken die hunne ongeloovige moeders kneedden ter eere van de koningin des hemels (.Ter. 7.) Welk een verschil tusschen die kinderen en deze! Die kinderen werkten voor de afgoderij en de leugen! De onzen werken voor den waren God; en in plaats van eenige dorre takjes êrt Sprankjes dood hout, hebben /.ij duizenden ponden sterling verzameld om het eeuwig Ev ingelie te helpen verspreiden. God zij er voor geloofd! Eene groote aanmoediging hebben die kinderen gegeven aan allen die naar de komst van het rijk van Christus verlangen!” Weten onze nederlandsche kinderen wel dat wij te Batavia ook een inrigting wenschen tot stand te brengen, een seminarie, ter opleiding van oostindische knapen en jongelieden om aan hunne landgenooten het Evangelie te verkondigen 1 Doen zij ook als de engelsche kinderen ? De hippopotamus, een afgod. VANGST van een hippopotamus. De hippopotamus, ook rivier- of nijlpaard geheeten, dat vervaarlijk groote dier, dat volgens veler meening in het boek Job reeds beschreven is, wordt, in landen door welke de Nijl stroomt, door duizenden aangebeden, en ook in andere oorden waar dit monster wordt gevonden. De aanbidding vindt meestal hare oorzaak in vrees, die zoo ver gaat dat de verwoesting van geheele landstreken en zelfs de uitroeijing van andere weldoende góden aan dit dier wordt toegeschreven. Te Paprimis wordt hij enkel vereerd om daardoor zijne woede af te keeren of te stillen. Toch worden deze rivierpaarden niet zelden door de inboorlingen gedood, die op hen staan te loeren, om zoodra zij den kop boven water steken, op hen te vuren of pijlen en werpschichten al te schieten, en hen gewond hebbende, hen me thaken en touwen op het land te trekken. Het zijn echter nuttige schepselen, die van groote waterplanten leven en het water daarvan zuiveren, en alzoo voorkomen dat die niet eindelijk tot moerassen worden. Het rivierpaard is een verklaard vijand van de krokodil, die het dikwerf doodt. Men zegt dat het zich nooit beneden de watervallen in Egypte vertoont; maar het is des te beter bekend bij de bewoners van Opper-Egypte en de stammen die aan de oevers der rivieren van Midden-Afrika wonen, waar de zendelingen nog niet zijn doorgedrongen, maar die toch reeds door koene reizigers, zoo als Dr. Livingstone, onderzocht worden. Snelpersdruk van BüüLorrzKK & hübnkr te Amsterdam ROODHUIL)-INDIANEN IN MI N PRAIRIE-KAMP. Roodhuid-Indianen. De Roodhuiden, tot de amerikaansche Indianen behoorende, die weleer vele millioenen telden, thans welligt ter naauwernood één millioen, bewonen Noord-Amerika en zijn door de Europeanen hoe langer hoe meer naar het westen gedrongen. Zij zijn schoon gevormd hebben glad stekelig haar, een buitengewoon plat voorhoofd, uitstekende wangbeenderen, gebogen neus, lang gespleten oogen, breede lippen en over het geheel een breed doch niet plat gezigt. Die niet door aanraking met de blanken veredeld worden, vallen altijd dieper in zedelijke verdorvenheid, hoewel zij toch nog altijd iets edels en aantrekkelijks behouden. De mannen zijn meest slank, van middelbare lengte, en zeer vlug op de beenen. Zij dragen een huid of stuk doek over de schouders geslagen; aan vederbos of ander tooisel aan armen en beenen ontbreekt het niet Ook beschilderen zij het ligchaam met zonderlinge figuren in allerlei kleuren. De vrouwen dragen korte rokken van de heupen tot de kniën; neusen oorringen van goud en paarlen zijn zeer geliefd. Zij zijn volkomen de slavinnen der mannen. Reuk, gezigt en gehoor zijn bij de Roodhuiden ongemeen scherp. Vlug van geest, hebben zij een zeer vast geheugen. Eene plaats daar zij eenmaal doorgegaan zijn, een gezigt dat zij eenmaal gezien hebben, vergeten zij nooit weer. Geheele redevoeringen die zij gehoord hebben, kunnen zij jaren daarna woordelijk herhalen; ook zijn zij zeer leergierig. Zij zijn grootmoedig, in huiselijken kring vredelievend, welwillend, gastvrij, even trouw jegens vrienden als vreeselijk voor vijanden. Hun eerlijkheid is bijna zonder wederga; het minst kunnen zij daarom mistrouwen verdragen. Overigens hebben zij in alles het karakter van wilden. Zij zijn zorgeloos, traag tot den arbeid, totdat de honger hen dwingt, onvermoeid op de jagt en in den krijg. Steeds zijn zij met pijl en boog, tegenwoordig ook met geweer gewapend; hunne wraak wordt alleen in het bloed van den vijand gekoeld. In de oorlogen die onophoudelijk onder de stammen plaats vindt, worden de grootste wreedheden gepleegd, en daar bij de vijanden geskalpeerd. De skalpen, d. z. de harige huiden die met wreede behendigheid den levenden zijn afgesneden, maken het voornaamste sieraad uit in een Indianen huis (wig w a m), bestaande uit in de aarde gestoken palen met boomschors bedekt. De Indiaan draagt daarom maar één lok haar, de skalplok geheeten, waarbij zijn vijand, als hij behendig is, hem grijpen kan. Laat hij die skalp-haarbos afsnijden, dan acht men dat hij het geloof zijner vaderen schandelijk verloochend heeft. Zij hebben allen een denkbeeld van den grooten Geest, dien zij echter overal in vinden en aanbidden, zoo ook booze geesten. Afgodsbeelden of tempels hebben zij niet, en gelooven aan een leven na den dood en aan een vergelding. Niet lang geleden was er op een zendingvergadering in Minnesota een Roodhuid-Indiaan uit noordwestelijk Amerika tegenwoordig. Hij was de beste krijgsman geweest van het groote opperhoofd Gal-in-den-Daq geheeten, en had ongetwijfeld menigeen geskalpeerd. Hij was gewoon zijn aangezigt met allerlei kleuren te beschilderen even als zij n vader, Blanke Yisscher heette. Nu was hij een christen geworden, en zijn uiterlijk voorkomen was zoo veranderd dat iemand die hem vroeger in zijn woest krijgskostuum gekend had, hem onmogelijk zou herkend hebben. De toespraak van dien man maakte een diepen indruk op de vergadering, vooral de eene vraag die hij deed: //Is het mogelijk dat de christenen den weg zoo lang gekend hebben, en dien nu eerst ons bekend komen maken? Maar eindelijk,// zeide hij, «gij komt dan toch! De zendelingen komen! Mijn hart is veranderd. Indianen dragen nu der blanken kleederen. Wij beploegen den grond. Wij kunnen niet uitdrukken hoe dankbaar wij zijn. Ik keer weer huiswaarts. Ik zal mijn volk vertellen wat gij hier gezegd hebt. Wij hebben behoefte aan een zendeling te Mille Lacs. Wij hebben één boek om ons te onderrigten. Het is een groot boek. Wij zullen goed en verslandig worden. Ik verheug mij uwe goede woorden te hooren. Ik wenschte allen de hand Ie drukken.// Zoo sprak de roode man. Daar was een ander tegenwoordig Naba-rash-Kong geheelten. «Ik zie,» sprak hij, «de gelaatstrekken van deze vergadering. Ik was weleer een boos mensch. Het is alleen sedert ik christen geworden ben dat ik ben veranderd. Dat is de oorzaak. Nadat ik den zendeling verlaten had, keerde ik naar'huis om te bidden. Ik hoorde van God te Faribault. Ik vertelde mijn vrouw dat ik droevig was. Ik kon mijne eigene godsdienst niet verlaten. Toch gevoelde ik behoefte een christen te worden De groote Geest werkte in mij. Ik zat een poos ter neder; Er kwam eene gioote verandering. Ik wil altijd een Christen zijn. Ik sneed mij n haar a f.« De bisschop van Rupertsland verhaalde onlangs: Mijne gemeente strekt zich, zeide hij, strekt zich uit over minstens de helft der engelsche bezittingen in Noord-Amerika. Het is eene uitgestrektheid van ongeveer 3 millioen vierkante mijlen. Dit uitgestrekte gebied was vijftig jaren geleden niets anders dan eene woestijn, die de Roodhuiden meer doortrokken dan wel bewoonden. Zij leefden wel onder het beheer van Engeland, maar waren zonder God, zonder hoop en niemand bekommerde zich om hen. Een der eerste Indianen, die aldaar gedoopt werd, leeft nog. Hij is thans prediker in eene schoone gemeente van 800 inlanders. Gedurende de twintig jaren sedert deze gemeente door het genootschap is aanvaard, arbeidden er slechts twee of drie zendelingen, en eerst in de laatste twaalf jaren heeft het werk meer uitbreiding erlangd onder de bekwame leiding van mijn voorganger, bisschop Anderson, die door de inboorlingen »de grootvader der Indianen” genoemd werd. Deze vooruitgang is des te merkwaardiger, wanneer men bedenkt, dat de bevolking er zoozeer verspreid is, dat eene streek, nog grooter dan geheel Engeland, slechts bewoond wordt door een duizendtal zielen, die nog een groot gedeelte van het jaar op de jagt gaan, zoodat de zendeling hen slechts gedurende twee of drie weken in bet jaar bij elkander kan hebben, om ze gemeenschappelijk te onderwijzen. Welnu op dien zoo weinig gunsligen bodem heeft God het ons vergund, meer dan 30 stations te stichten, waarop katecheten, onderwijzers en acht inlandsche helpers arbeiden. Op sommige van die posten is het aantal gedoopten 500 en dat der avondmaalgangers meer dan 100. Sedert mijne komst in dit land heb ik dertigmaal in het binnenland gemeenteleden bevestigd ; daartoe moest ik heen en terug een afstand afleggen van 1000, 2000 en soms van 4000 engelsche mijlen. Op de reizen heb ik dikwijls 30, 50 en zelfs 100 personen op ééne plaats bevestigd. William Ellis. Wel hebben wij reeds met een enkel woord den dood van dezen zendeling berigt. Hij verdient echter, dat wij iets naders van hem mededeelen. William Ellis werd in het jaar 1795 geboren en trad reeds vroeg in dienst van het Londensch Zendinggenootschap. In 1816 voer hij als zendeling naar de Zuidzee, en wel naar Tahiti, en was tegenwoordig bij de vorming eener eerste christelijke gemeente van Polyneziërs. Op uitnoodiging der afgezondenen van genoemd zendinggenootschap die op hunne reize rondom de wereld Tahiti en Hawaïi bezochten, vergezelde hij hen naar de Sandwich-eilanden, en doopte daar de eerste discipelin, de koninginne-moeder, Keopuolani,in 1823. Maar spoedig daarop, in 1825, noodzaakte de gezondheidstoestand zijner vrouw hem naar Engeland terug te keeren, alwaar hij zijne «Onderzoekingen in Polynezië” schreef, een werk uit vijf deelen bestaande, dat nog altijd groote waarde beeft. Gedurende verscheidene jaren bekleedde hij nu de betrekking van sekretaris van bet zendinggenootschap, waarvan hij ook de geschiedenis in het licht gaf. Na den dood zijner eerste vrouw, trouwde hij in 1837 de bekendé schrijfster Sarah Stickney. Békend zijn zijne latere bedrijven op Madagaskar, waar hij herhaalde malen heenreisde, zoodra zich gelegenheid voor den terugkeer van Europeanen scheen te openen, om de vervolgde Christenen met raad en daad bij te staan. Het meeste wat wij van het, oostafrikaansche eiland en deszelfs geschiedenis weten, hebben wij bijna uitsluitend aan de geschriften te danken, die hij na zijne terugkomst in het licht gaf. Zijn aanzien bij de Christenen in Engeland en op Madagaskar steeg dermate, dat de aartsbisschop van Canterbury, toen er sprake was van een anglikaansch bisdom op dit eiland op te rigten, hem voorsloeg ja hem, den Dissenter! tot bisschop te wijden, in geval hij zou kunnen besluiten die betrekking aan te nemen. De grijsaard overwoog dit voorstel, maar wees het eindelijk bepaald van de hand. Frisch tot in den grijzen ouderdom en rijk aan arbeid des geloofs en der liefde, mogt hij zich nog in de heerlijke omwending verblijden, die Madagaskar in de rij der Christenvolken plaatste. Hij heeft, zoo als naauwelijks iemand anders, de gebeele geschiedenis der zending sedert den aan vang onzer eeuw, mede doorleefd. Hij overleed den 9<ten Junij dezes jaars in den ouderdom van 77 jaren; en heeft eene voelbare leegte achtergelaten in het comité van een der grootste zendinggenootschappen der wereld. Reeds eene week na zijn verscheiden, den 16'en Junij, volgde hem zijne vrouw in het ware vaderland na. Het edele echtpaar berouwt thans geene der vele scheidingen, die het zich om der zake van het Godsrijk heeft getroost. Geven. Dr. Duff, voormalig zendeling te Calcutta, thans sekretaris van het zendinggenootschap der Vrije Schotsche Kerk, wekte in de jongste jaarvergadering zijn gehoor tot meer geven op, en zeide: »Wat grooter deel zou dit werk ontvangen, als men te zijnen behoeve wist te bezuinigen op de uitgaven voor luxe, voor de meubelpracht, de weelde der equipages, de kleederpraal. Dikwijls heb ik in de laatste jaren langs de straat gaande, op het zien van zekere toiletten, bij mij zei ven gezegd : »0 dames! gaaft gij mij voor de zielen der arme Heidenen die verloren gaan, de waarde van de zijde die gij gebruikt om de morsige straten af te vegen!. ..”. 