None
124


In de eerste plaats moet eraan worden herinnerd dat de Commissie en de mededingingsautoriteiten van de lidstaten op grond van de artikelen 4 en 5 van verordening nr. 1/2003 parallelle bevoegdheden hebben om de artikelen 101 en 102 VWEU toe te passen en dat de opzet van deze verordening op een nauwe samenwerking tussen beide berust (arrest van 16 oktober 2013, Vivendi/Commissie, T‑432/10, niet gepubliceerd, EU:T:2013:538, punt 26). De Commissie mag bij haar beoordeling dus ook rekening houden met de maatregelen die deze nationale autoriteiten hebben genomen (zie arrest van 3 juli 2007, Au Lys de France/Commissie, T‑458/04, niet gepubliceerd, EU:T:2007:195, punt 72 en aldaar aangehaalde rechtspraak). De Commissie mag een klacht immers afwijzen op grond van het feit dat de klager zijn rechten voor de nationale rechter en autoriteiten kan doen gelden (zie in die zin arresten van 18 september 1992, Automec/Commissie, T‑24/90, EU:T:1992:97, punten 88‑96; 24 januari 1995, Tremblay e.a./Commissie, T‑5/93, EU:T:1995:12, punten 65‑74, en 9 januari 1996, Koelman/Commissie, T‑575/93, EU:T:1996:1, punten 78 en 79; zie ook de mededeling betreffende de behandeling van klachten, punt 44, eerste streepje, en hoofdstuk II). Noch verordening nr. 1/2003 noch de mededeling van de Commissie betreffende de samenwerking binnen het netwerk van mededingingsautoriteiten (PB 2004, C 101, blz. 43), bevat echter een regel voor de verdeling van de bevoegdheid tussen de Commissie en de mededingingsautoriteiten van de lidstaten, of schept rechten voor, of wekt verwachtingen bij, een onderneming dat haar zaak door een bepaalde mededingingsautoriteit zal worden behandeld (arresten van 13 juli 2011, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs/Commissie, T‑144/07, T‑147/07–T‑150/07 en T‑154/07, EU:T:2011:364, punt 78, en 17 december 2014, Si.mobil/Commissie, T‑201/11, EU:T:2014:1096, punten 38 en 39).
 125


Zelfs aangenomen dat de Commissie, zoals verzoekster stelt, bijzonder goed geplaatst zou zijn voor de behandeling van een zaak en dat de nationale autoriteiten daarvoor minder goed zijn geplaatst, hebben klagende ondernemingen als verzoekster derhalve geen recht op behandeling van hun zaak door de Commissie [zie in die zin arresten van 17 december 2014, Si.mobil/Commissie, T‑201/11, EU:T:2014:1096, punt 40, en 30 september 2016, Trajektna luka Split/Commissie, T‑70/15, EU:T:2016:592, punt 43 (niet gepubliceerd)].
126


In de tweede plaats moet eraan worden herinnerd dat uit de motivering van verordening nr. 1/2003 en in het bijzonder de overwegingen 1, 6, 8 en 35 ervan blijkt dat de nauwere deelneming van de mededingingsautoriteiten van de lidstaten aan de toepassing van de artikelen 101 en 102 VWEU en de aan deze laatste opgelegde verplichting tot handhaving van deze bepalingen, wanneer de handel tussen de lidstaten ongunstig kan worden beïnvloed, ertoe strekt het door deze verordening nagestreefde doel van doeltreffendheid te garanderen. De doeltreffendheidseis kan dus niet de verplichting voor de Commissie meebrengen om bij de toepassing van artikel 13 van verordening nr. 1/2003, krachtens hetwelk de Commissie een klacht kan afwijzen op grond van het feit dat een mededingingsautoriteit van een lidstaat de zaak behandelt, na te gaan of de betrokken mededingingsautoriteit over de institutionele, financiële en technische middelen beschikt om de haar bij verordening nr. 1/2003 toegewezen taak te vervullen; dat dreigt in te gaan tegen de strekking van deze bepaling (arrest van 17 december 2014, Si.mobil/Commissie, T‑201/11, EU:T:2014:1096, punten 56 en 57).
 127


Derhalve, en gelet op het bij verordening nr. 1/2003 ingevoerde stelsel van samenwerking tussen de Commissie en de mededingingsautoriteiten van de lidstaten, moet worden vastgesteld dat de Commissie mocht vermoeden, zonder een beoordelingsfout te begaan, dat de nationale autoriteiten het vermogen hadden om op doeltreffende wijze uitvoering te geven aan de voorschriften, normen en het beleid die tezamen het geheel van de Uniewetgeving vormen (zie in die zin arrest van 30 september 2016, Trajektna luka Split/Commissie, T‑70/15, EU:T:2016:592, punt 53) en met name mocht oordelen dat de Spaanse nationale autoriteiten in staat waren om op nationaal niveau gevolg te geven aan de zaak die voorwerp van de klacht van 1999 is, door alle noodzakelijke bewijzen te verkrijgen, waaronder door gebruik te maken van de mechanismen voor samenwerking als bedoeld in de artikelen 12 en 15 van verordening nr. 1/2003. Bovendien, en hoe dan ook, blijkt uit de door verzoekster aan de Commissie verstrekte gegevens, met name die inzake het vermeende ontbreken van de noodzakelijke ervaring om een economische analyse te verrichten of problemen bij het vergaren van de onontbeerlijke informatie, niet genoegzaam dat er binnen de Spaanse mededingingsautoriteit institutionele tekortkomingen zijn die verhinderen dat deze autoriteit haar taak kan vervullen.
 128


Evenmin is aangetoond dat de Spaanse rechters niet in staat zouden zijn om de wettigheid van de besluiten van de Spaanse mededingingsautoriteit te toetsen. Zoals de Commissie terecht opmerkt, kan geen van de aanhangige zaken over praktijken inzake dubbele prijsstelling in Spanje die verzoekster inroept, het bewijs leveren van het vermeende onvermogen van de Spaanse rechters om artikel 101, lid 3, VWEU juist toe te passen. Ten eerste heeft geen van die gerechtelijke procedures betrekking op de overeenkomst. Wat ten tweede de procedures betreffende de vermeende praktijken van andere ondernemingen betreft, blijkt niet uit de door verzoekster verschafte gegevens dat de nationale rechters de arresten in zaak T‑168/01 en in de zaken C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P en C‑519/06 P onjuist hebben uitgelegd. Om een indicatie te geven, blijkt uit het arrest van de Tribunal Supremo (hoogste rechterlijke instantie, Spanje) dat op 3 december 2014 is gewezen in zaak nr. 4792/2011, Pharma/Pfizer SLU – waarin overigens wordt verwezen naar de arresten in zaak T‑168/01 en in de zaken C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P en C‑519/06 P en ondanks dat dit arrest hoofdzakelijk betrekking heeft op de uitlegging van artikel 101, lid 1, VWEU – dat deze rechterlijke instantie over alle middelen beschikt om een analyse te verrichten die in overeenstemming is met de rechtspraak die uit deze arresten is voortgevloeid, in voorkomend geval ook aan de hand van artikel 101, lid 3, VWEU.
 129


In de derde plaats moet worden opgemerkt dat, zelfs wanneer de bestreden praktijk het grondgebied van meerdere lidstaten beïnvloedt wegens de bijzondere aard van parallelhandel, die omstandigheid niet op zich kan volstaan voor de conclusie dat de klacht van 1999 van voldoende belang voor de Unie was. Anders zou de Commissie verplicht zijn om gevolg te geven aan elke klacht betreffende een vermeende inbreuk die zich over meerdere lidstaten uitstrekt, en dit los van de beoordeling van de andere criteria aan de hand waarvan kan worden bepaald of er een belang van de Unie is en of de klacht gegrond of ongegrond is (zie in die zin arresten van 12 september 2007, UFEX e.a./Commissie, T‑60/05, EU:T:2007:269, punt 158, en 13 september 2012, Protégé International/Commissie, T‑119/09, niet gepubliceerd, EU:T:2012:421, punt 77). Hieruit volgt dat de transnationale reikwijdte van het betrokken gedrag op zich niet volstaat om aan de zaak een belang van de Unie te verlenen.
 130


Wat in de vierde plaats de toepassing van artikel 5 van verordening nr. 1/2003 betreft, volgt duidelijk uit de bewoordingen van dat artikel dat „[d]e mededingingsautoriteiten van de lidstaten [...] in individuele gevallen bevoegd tot toepassing van de artikelen [101] en [102 VWEU] zijn” en dat „[z]ij [...] te dien einde, ambtshalve of naar aanleiding van een klacht, de volgende besluiten nemen: [...] de beëindiging van een inbreuk bevelen, [...] voorlopige maatregelen opleggen, [...] toezeggingen aanvaarden [en] geldboeten, dwangsommen of overeenkomstig hun nationaal recht andere sancties opleggen”. Ingevolge artikel 5, tweede alinea, van verordening nr. 1/2003 kunnen de nationale mededingingsautoriteiten „ook beslissen dat er voor hen geen reden bestaat om op te treden”. Bovendien moet eraan worden herinnerd dat bij verordening nr. 1/2003 een einde is gemaakt aan het gecentraliseerde stelsel van verordening nr. 17, dat was gebaseerd op een systeem van aanmelding door middel van een verzoek om een negatieve verklaring althans een ontheffing, door het te vervangen door een stelsel van wettelijke uitzondering, waarin de mededingingsautoriteiten en de rechterlijke instanties van de lidstaten bevoegd zijn niet alleen artikel 101, lid 1, en artikel 102 VWEU maar ook artikel 101, lid 3, VWEU toe te passen (zie overwegingen 3 en 4 van verordening nr. 1/2003). Anders dan verzoekster stelt, mogen de nationale mededingingsautoriteiten dus duidelijk beoordelen of aan de voorwaarden van artikel 101, lid 3, VWEU is voldaan.
131


Aan die conclusie wordt niet afgedaan door verzoeksters argument dat volgens artikel 10 van verordening nr. 1/2003, en overeenkomstig het arrest van 3 mei 2011, Tele2 Polska (C‑375/09, EU:C:2011:270), alleen de Commissie bij besluit kan vaststellen dat aan de vier voorwaarden in artikel 101, lid 3, VWEU is voldaan.
 132


Om te beginnen moet worden opgemerkt dat in artikel 10 van verordening nr. 1/2003 inderdaad is bepaald dat de Commissie „bij beschikking [kan] vaststellen dat artikel [101 VWEU] niet op een overeenkomst [...] van toepassing is, hetzij omdat niet aan de voorwaarden van artikel [101, lid 1, VWEU] is voldaan, hetzij omdat aan de voorwaarden van artikel [101, lid 3, VWEU] is voldaan”. Volgens de eerste volzin van datzelfde artikel mag de Commissie een dergelijk besluit, dat niet constitutief maar louter declaratoir van aard is, uitsluitend „ambtshalve” vaststellen en „[i]ndien het algemeen belang van de [Unie] met betrekking tot de toepassing van de artikelen [101 en 102 VWEU] dit vereist” (zie ook overweging 14 van verordening nr. 1/2003). Aangezien in het bestreden besluit niet is beslist dat de nationale autoriteiten een besluit op grond van artikel 10 van verordening nr. 1/2003 kunnen vaststellen, moet ook deze grief worden afgewezen.
133


Wat vervolgens het arrest van 3 mei 2011, Tele2 Polska (C‑375/09, EU:C:2011:270), betreft, heeft het Hof er in punt 32 van dit arrest inderdaad op gewezen dat „een nationale mededingingsautoriteit geen besluit [mocht] vaststellen waarin zij oordeelt dat artikel 102 VWEU niet is geschonden”. Deze rechtspraak is naar analogie van toepassing op artikel 101 VWEU, aangezien het Hof heeft geoordeeld dat „een dergelijke ‚negatieve’ beslissing ten gronde [...] de eenvormige toepassing van de artikelen 101 en 102 VWEU in gevaar [kan] brengen” (arrest van 3 mei 2011, Tele2 Polska, C‑375/09, EU:C:2011:270, punt 28; zie in die zin ook arrest van 21 januari 2015, easyJet Airline/Commissie, T‑355/13, EU:T:2015:36, punt 32).
 134


Dat een nationale autoriteit geen besluiten mag vaststellen waarin wordt geconstateerd dat geen inbreuk op artikel 101 VWEU is gemaakt, kan er echter niet gelijk aan staan dat de nationale mededingingsautoriteit niet in staat is artikel 101, lid 3, VWEU toe te passen. Meer bepaald mag een nationale mededingingsautoriteit volgens artikel 5, tweede alinea, van verordening nr. 1/2003 beslissen dat er voor haar geen reden bestaat om op te treden, wanneer zij op basis van de inlichtingen waarover zij beschikt meent dat niet aan de voorwaarden voor een verbod op grond van artikel 101 VWEU is voldaan. Bijgevolg kan een nationale mededingingsautoriteit beoordelen of aan de in artikel 101, lid 3, VWEU vastgestelde voorwaarden is voldaan en, zo ja, beslissen dat er geen reden is om op te treden.
135


Daarenboven moet worden benadrukt dat voor de beoordeling of een zaak geldig voor een nationale autoriteit kan worden gebracht, niet het resultaat van het door deze mededingingsautoriteit uitgevoerde onderzoek van belang is, maar wel het feit dat de klacht door deze autoriteit kan worden onderzocht (zie naar analogie arrest van 21 januari 2015, easyJet Airline/Commissie, T‑355/13, EU:T:2015:36, punt 27), wat in de onderhavige zaak ontegensprekelijk het geval is.
 136


Wat in de vijfde en laatste plaats verzoeksters argument aangaat dat de Commissie tevens verplicht was het onderzoek voort te zetten omdat zij de Spaanse mededingingsautoriteit haar bevoegdheid had ontnomen om de zaak nog verder te behandelen, moet ten eerste worden gewezen op de rechtspraak van het Hof dat verordening nr. 1/2003 geen aanwijzingen bevat dat de inleiding van een procedure door de Commissie de nationale mededingingsautoriteiten blijvend en definitief hun bevoegdheid tot toepassing van de nationale mededingingsregels ontneemt. De nationale mededingingsautoriteiten worden opnieuw bevoegd zodra de door de Commissie gevoerde procedure is beëindigd (arrest van 14 februari 2012, Toshiba Corporation e.a., C‑17/10, EU:C:2012:72, punten 78‑80). Ten tweede en hoe dan ook mag een eventuele opschorting of afsluiting van een zaak door een mededingingsautoriteit op grond van het feit dat een andere autoriteit dezelfde zaak behandelt of heeft behandeld, volgens overweging 18 van verordening nr. 1/2003 „niet afdoen aan de in de rechtspraak van het Hof van Justitie erkende mogelijkheid voor de Commissie een klacht wegens het ontbreken van belang voor de [Unie] af te wijzen, ook wanneer geen enkele andere mededingingsautoriteit het voornemen te kennen heeft gegeven de zaak in behandeling te nemen”.
137


Gelet op het bovenstaande moet de conclusie luiden dat niet is aangetoond dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan door uiteen te zetten dat de zaak voor de nationale autoriteiten kon worden gebracht. Bijgevolg moet dit onderdeel van het tweede middel worden afgewezen.
138


Gelet op een en ander is tweede middel in zijn geheel ongegrond.
 Derde middel: verzuim onderzoek te verrichten en ontoereikende motivering ten aanzien van bepaalde feitelijke en juridische gegevens die verzoekster aan de Commissie had meegedeeld na het arrest in de zaken C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P en C‑519/06 P







139


Verzoekster betoogt dat de Commissie niet alle feitelijke en juridische gegevens heeft onderzocht, die zij haar had meegedeeld na de arresten in zaak T‑168/01 en in de zaken C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P en C‑519/06 P, namelijk die welke zijn vermeld in de memoranda die zij op 4 maart 2010 en 8 oktober 2011 had ingediend, en dat in de overwegingen van het bestreden besluit niets is vermeld over een analyse die de Commissie van die gegevens zou hebben gemaakt.
140


Wat in de eerste plaats het verzuim van de Commissie om onderzoek te verrichten betreft, blijkt uit de rechtspraak dat de Commissie, om het belang van de Unie bij voortzetting van het onderzoek van een zaak te beoordelen, alle relevante feitelijke en juridische elementen in aanmerking moet nemen om over het aan de klacht te geven gevolg te beslissen. Zij is meer in het bijzonder gehouden alle feitelijke en juridische elementen waarvan de klager haar op de hoogte heeft gesteld, aandachtig te onderzoeken (zie punt 76 hierboven).
 141


In de onderhavige zaak moet eraan worden herinnerd dat uit het bestreden besluit volgt dat de Commissie de procedure van artikel 7 van verordening nr. 773/2004 heeft gevolgd. Zo heeft zij verzoekster bij haar brief van 6 juni 2013 in kennis gesteld van haar analyse van de klacht van 1999 en haar in de gelegenheid gesteld haar argumenten kenbaar te maken. Verzoekster heeft op 18 juli 2013 inderdaad ook opmerkingen ingediend, waarmee de Commissie rekening heeft gehouden in het bestreden besluit. Aangaande de memoranda die verzoekster op 4 maart 2010 en 8 oktober 2011 heeft ingediend, die het voorwerp van het onderhavige middel zijn, blijkt uit overweging 11 van het bestreden besluit dat de Commissie die „aandachtig heeft onderzocht”. In dit verband moet worden vastgesteld dat het eerste van die twee memoranda betrekking had op de analyse van het systeem van dubbele prijsstelling van GSK na het arrest in de zaken C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P en C‑519/06 P, waarvan de conclusie in essentie luidde dat voor de overeenkomst geen ontheffing op grond van artikel 101, lid 3, VWEU kon worden verleend, en het tweede op het dringend noodzakelijke optreden van de Commissie, met suggesties voor de mogelijke stappen. Hoewel op basis van de inhoud van het bestreden besluit niet kan worden bevestigd dat die memoranda ook daadwerkelijk door de Commissie zijn onderzocht, blijkt uit de inhoud daarvan dat daarin geen punten aan de orde zijn gesteld, die niet reeds aan de orde waren gekomen tijdens de administratieve procedure, met inbegrip van die nadat het arrest in de zaken C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P en C‑519/06 P was gewezen. Het was derhalve niet onontbeerlijk dat zodanig met die memoranda rekening werd gehouden dat expliciet naar hun inhoud werd verwezen in het bestreden besluit. Bijgevolg moet de grief dat geen rekening is gehouden met die memoranda worden afgewezen.
 142


Wat in de tweede plaats de grief inzake een motiveringsgebrek betreft, is het vaste rechtspraak dat de motivering van een handeling moet beantwoorden aan haar aard en duidelijk en ondubbelzinnig de redenering moet uitdrukken van de instelling die de handeling heeft verricht, zodat de belanghebbenden de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel kunnen kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen (zie arrest van 29 september 2011, Elf Aquitaine/Commissie, C‑521/09 P, EU:C:2011:620, punt 147 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Voor de Commissie geldt een motiveringsplicht wanneer zij weigert een klacht verder te onderzoeken. Daar de motivering voldoende nauwkeurig en gedetailleerd moet zijn om het Gerecht in staat te stellen de uitoefening door de Commissie van haar discretionaire bevoegdheid bij het stellen van prioriteiten daadwerkelijk te controleren (arrest van 21 januari 2015, easyJet Airline/Commissie, T‑355/13, EU:T:2015:36, punt 70), dient deze instelling alle feitelijke elementen waarvan de rechtvaardiging van de beslissing afhangt en de overwegingen rechtens die haar tot het nemen van die beslissing hebben geleid, uiteen te zetten (beschikking van 9 maart 2012, Comité de défense de la viticulture charentaise/Commissie, T‑192/07, EU:T:2012:116, punt 69 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Tot slot is de Commissie niet verplicht een standpunt te bepalen ten aanzien van alle door de belanghebbenden voorgedragen argumenten ter ondersteuning van hun klacht. Zij kan namelijk volstaan met een uiteenzetting van de feiten en de overwegingen rechtens die in het bestek van haar besluit van wezenlijk belang zijn (arrest van 17 januari 1984, VBVV en VBBB/Commissie, 43/82 en 63/82, EU:C:1984:9, punt 22; zie ook arrest van 12 juli 2007, AEPI/Commissie, T‑229/05, niet gepubliceerd, EU:T:2007:224, punt 61 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
 143


Wat in casu de vermeende niet-nakoming van de op de Commissie rustende motiveringsplicht betreft, heeft de Commissie weliswaar niet geantwoord op alle argumenten van verzoekster in de twee memoranda die hierboven in punt 141 zijn vermeld, maar heeft zij wel de door haar gevolgde redenering duidelijk uitgelegd, met name de drie in overweging 23 van het bestreden besluit genoemde criteria die haar tot de conclusie hebben gebracht dat een belang van de Unie ontbreekt, waardoor verzoekster de redenen voor de afwijzing van haar klacht kan begrijpen. Zoals is uiteengezet in punt 142 hierboven, is de Commissie niet verplicht om een standpunt te bepalen ten aanzien van alle door de belanghebbenden voorgedragen argumenten ter ondersteuning van hun klacht. Zij kan volstaan met een uiteenzetting van de feiten en juridische overwegingen die in het bestek van haar besluit van wezenlijk belang zijn.
144


Uit die opmerkingen volgt derhalve dat de Commissie aan haar onderzoeksplicht en haar motiveringsplicht heeft voldaan door duidelijk en ondubbelzinnig uiteen te zetten welke feitelijke elementen en juridische overwegingen haar ertoe hebben gebracht de klacht van 1999 af te wijzen. Aangezien die preciseringen het Gerecht in staat stellen effectief toezicht te houden op de wijze waarop de Commissie haar discretionaire bevoegdheid bij de vaststelling van het bestreden besluit heeft uitgeoefend, moet de conclusie luiden dat het bestreden besluit toereikend is gemotiveerd op dit punt, ook al heeft de Commissie geen standpunt ten aanzien van de argumenten in verzoeksters memoranda van 4 maart 2010 en 8 oktober 2011 ingenomen.
145


Het derde middel is derhalve ongegrond, zodat het beroep in zijn geheel moet worden verworpen.
 Kosten






146


Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd. Volgens artikel 135, lid 1, van dit Reglement kan het Gerecht evenwel beslissen dat een in het ongelijk gestelde partij, behalve in haar eigen kosten, slechts ten dele wordt verwezen in de kosten van de andere partij of daarin zelfs niet dient te worden verwezen, wanneer de billijkheid dit vergt.
147


In casu is verzoekster in het ongelijk gesteld. In het kader van het onderzoek van het onderhavige beroep is echter gebleken dat de Commissie ten eerste de beschikking van 2001 onjuist heeft gekarakteriseerd in de overwegingen 9 en 46 van het bestreden besluit (zie punten 62 en 63 hierboven) en ten tweede een op zijn minst dubbelzinnige formulering van het door haar te verrichten onderzoek op grond van de klacht van 1999 heeft gebezigd in overweging 18 van het bestreden besluit (zie punt 64 hierboven).
148


In die omstandigheden acht het Gerecht het billijk dat elke partij haar eigen kosten draagt, daaronder begrepen de interveniërende partijen.
HET GERECHT (Vierde kamer),
rechtdoende, verklaart:







 







1)




Het beroep wordt verworpen.
2)




Elk van de partijen draagt haar eigen kosten.
Kanninen


Iliopoulos


Calvo-Sotelo Ibáñez-Martín


Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 26 september 2018.
 De griffier
E. Coulon


De president







Inhoud





 

Voorgeschiedenis van het geding



 

Aanvankelijke administratieve procedure



 

Procedure bij het Gerecht en het Hof



 

Procedure bij de Commissie na het arrest in de zaken C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P en C‑519/06 P



 

Bestreden besluit



 

Procedure en conclusies van partijen



 

In rechte



 

Eerste middel: kennelijke beoordelingsfout bij de toepassing van de artikelen 266, 101 en 105 VWEU en van artikel 7 van verordening nr. 1/2003 wat de uitlegging van de arresten in zaak T‑168/01 en in de zaken C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P en C‑519/06 P betreft alsook niet-nakoming van de motiveringsplicht en schending van het recht om te worden gehoord



 

Vraag of het eerste middel ter zake dienend is



 

Gegrondheid van het eerste middel



 

– Eerste onderdeel van het eerste middel: schending van artikel 266 VWEU



 

– Tweede onderdeel van het eerste middel: schending van de artikelen 101 en 105 VWEU juncto artikel 7 van verordening nr. 1/2003



 

– Derde onderdeel van het eerste middel: ontoereikende motivering en schending van het recht om te worden gehoord



 

Tweede middel: kennelijke beoordelingsfout bij de toepassing van de artikelen 101 en 105 VWEU, een met artikel 296 VWEU strijdig motiveringsgebrek bij de beoordeling van het bestaan van een belang van de Unie en schending van verzoeksters recht om te worden gehoord



 

Eerste onderdeel van het tweede middel: bestaan van een belang van de Unie wegens alleen al de arresten in zaak T‑168/01 en in de zaken C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P en C‑519/06 P



 

Tweede onderdeel van het tweede middel: kennelijk onjuiste beoordeling en een motiveringsgebrek van de Commissie ten aanzien van de beëindiging van het gedrag van GSK in 1998 als criterium voor de beoordeling van het bestaan van een belang van de Unie



 

Derde onderdeel van het tweede middel: kennelijk onjuiste beoordeling door de Commissie van het ontbreken van nog op de Spaanse markt voortdurende gevolgen van de overeenkomst



 

Vierde onderdeel van het tweede middel: kennelijk onjuiste beoordeling door de Commissie van het feit dat de zaak die voorwerp is van de klacht van 1999 geldig voor de nationale autoriteiten kan worden gebracht



 

Derde middel: verzuim onderzoek te verrichten en ontoereikende motivering ten aanzien van bepaalde feitelijke en juridische gegevens die verzoekster aan de Commissie had meegedeeld na het arrest in de zaken C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P en C‑519/06 P



 

Kosten





(
*1
)	Procestaal: Engels.
