Weekblad voor Israe\u0308lietische huisgezinnen; uitgegeven vanwege de Vereeniging van Joodsche Wetenschappen te Rotterdam, jrg 5, 1874, no. 37, 09-10-1874 
WEEKBLAD voor Israëlietische Huisgezinnen, uitgegeven van wege de „Vereeniging ter beoefening van Joodsche Wetenschappen” te Rotterdam, No. 37. Vijfde Jaargang. Verschijnt eiken VRIJDAG. Prijs per jaargang ƒ 4 door geheel .Nederland, te voldoen per kwartaal ad / t. Advertentiën lO Cenls per regel. Groote letters worden naar plaatsruimte berekend. Uitgevers: GEBs. H4AGEJiS te Rotterdam, "v ü, IJ r) A. C – 9 October 1874. 'pß'? ’-it?n 'na BERICHT. Om aan het verlangen van velen te voldoen, kunnen Nieuwe Abonnenten van af No. 34 (waarin de Novelle «HET GEHEIM” begint) bekomen, en betalen zij alsdan tot No. 39 een half kwartaal. De Uitgevers, GEBRs. HA AGENS. Kennisgeving. Het Bestuur van het Israël. Mannen-Begraafgenootschap alhier, brengt ter kennis van. haar leden, dat de gewone Voordracht van wege genoemde Chewra op a.s. Zaterdag niet zal gehouden worden. Het Bestuur. Rotterdam, 8 October 1874. Ouderlijke tucht. Hij wien de lust bekroop de voorrechten, der maatschappij door de hedendaagsche beschaving verschaft te willen ontkennen, zou daardoor voorzeker toonen te behooren tot diegenen die niets opmerken, niets zien kunnen, omdat ze niets. opmerken, niets zien willen, ’t Is in vele opzichten zeer gelukkig dat de zoo-* genaamde //goede oude tijd” voorbij is, dat verouderde instellingen zijn opgeruimd, dat nieuwe en betere toestanden in de plaats daarvan zijn getreden. Wij behoeven hier niet op bij--' zonderheden te wijzen, wij kunnen in ’t algemeen beweren; dé maatschappij heeft een andere en Aangenafflen-. Bij ai dien vomuitgang, bij alles wat de negentiende eeuw zoo gunstig onderscheidt mogen we echter niet blind zijn voor de gebreken van onzen tijd, gebreken, die vaak onbehagelijke en zeer zware slagschaduwen werpen op al het licht dat ons de schilderij der negentiende eeuw geeft te aanschouwen. Onze tijd heeft een zeer groot gebrek, een euvel dat veler krachten verlamt en veel dat goed en schoon is onmogelijk maakt, wij bedoelen veler begeerte om zich te laten leiden door een leuze, zich te laten verblinden door een machtspreuk. Zijn de handelingen van dezen of genen al zeer illiberaal, ’t beteekent weinig zoo men slechts onder liberale vlag vaart, zoo . men maar zorgt het woord liberaal steeds in den mond te voeren. Zijn sommig’er handelingen vaak al zeer owmenschelijk, wat nood I wordt ,die owmenschelijkheid slechts gepleegd in naam der menselffilijkheid, dan wordt het doel evenwel bereikt, de eerzucht van enkelen wordt bevredigd. De mam alleen beslist alles, de daad heeft niets te beteekenen. De schijn is hoofd- het wezen is bijzaak geworden. Onder de leuzen die in onze dagen als een machtig toovermiddel op de gemoederen werken is een die almachtig is, wij bedoelen ’t woordje liefde. Zeker, wij zullen de zegenrijke kracht der liefde geenszins miskennen, wij stemmen toe dat zij wonderen wrocht, maar ook hier blijft het dikwijls bij ’t woord, of wordt de gedachte slechts kwalijk begrepen. Er is ook hier zooveel kaf onder het koren, zooveel schuim onder het edele metaal. Liefde God heeft die in de harten der menschen, bijzonder in die der ouders gelegd. In de harten der ouders zetelt immers de liefde, want nog véér ’t wicht zijn oogjes voor het daglicht opent, vervult een zalig gevoel, een blijde hoop de harten der aanstaande ouders. Alleen een moeder kan haar kind dragen, alleen ouders kunnen zoo alles j/erdragen. De vreugde des kinds is hun vreugde, zijn geluk is ’t hunne, zijn droefheid vervult hun hart met grievend wee. En toch, ook die liefde wordt niet altijd aaugetroffen, ook in het hart der ouderen zetelt dikwerf slechts, een schijnliefde. Overdrijving schaadt altijd, zij schaadt echter vooral wanneer het liefde geldt. Een plant die in een kouden, vochtigen bodem wortelt, die slechts zelden door ’t koesterend zonlicht bestraald en verwarmd wordt moet sterven; en, zoo zij al blijft leven en vruchten draagt, dan zullen die vruchten sappig noch smakelijk zijn» Een plant die daarentegen volstrekt geen schaduw heeft, maar steeds ten volle lucht, licht en warmte geniet, ook haar bloesems zullen ontijdig afvallen, haar weinige vruchten zullen blijken onbruikbaar te zijn. Wordt het kind te weinig liefde ’t zal eenmaal een ongelukkig mensch worden, wordt het daarentegen vertroeteld, verweekt en ver- wend, wordt het, in een woord te veel liefde bewezen dan maken wij het ongeschikt voor de samenleving, wij leeren het B niet zelfstandig te zijn, wij zijn er oorzaak van, wanneer ons kind later in handen van gewetenlooze slechtaards en f booswichten valt. Te veel liefde, dat is de worm die in onze dagen aan de opvoeding knaagt. Liefde ,—. zooals zij zich helaas I dikwerf vertoont is zij slechts een woord, een leus die niet veredelen en evenmin beschaven kan, , behooren hart en hoofd te bezigen waar het de dér geldt, zij, die , alleen met het hoofd opvoeden, in hiin stelsel is slechts koude, 1 vocht en schaduw, zij die uitsluitend met,Met- hart opvoeden, zij verschroeien in stee te verwarmen. .(Men moet het kind liefhebben, zoo zegt men, men moet het kind liefde betoonen, men moet het leiden, niet dwingen, vermanen, niet bestraffen, zoo redeneeren velen; en —■ maar beschouwen wij de gevolgen dezer wijze van opvoeding. Ouders! ziet om u, zijt gij tevreden met dat stelsel van opvoeding waarbij geen sprake is van tucht, waarin slechts moet geregeerd worden met liefde en geen heilzaam ontzag be" staat. Voorwaar I wij behooren niet tot hen die de oude ■ strengheid terugwenschen, die naar den tijd verlangen toen ’t – "oiitdferlijk gezag alléén over de toekomst van het kind besliste, i toehi de stem der kinderen nimmer werd geraadpleegd, maar (tdei'ouders in alles en oppermachtig beslisten. Een Spartaansche . waarin de natuur geweld wordt aangedaan is in 1 eeuw ongerijmd en was in eiken tijd zondig en misdadig, /Hiatóde groote mate van vrijheid in onzen tijd den kinderen gelMtéh, is naar onze innige overtuiging minstens even heilloos. dat kinderen van zeer Godsdienstige ddders' geheel-en-al breken met den Godsdienst, dat zij Sab> ‘ bath’ 'lè'n feestdag publiek ontwijden, dat zij de voorgeschrevene niet meer verrichten, dat zij zelfs niet schromen op ■den ’igfzöéndag in een of andere publieke restauratie treifous te Vanwaar dit bedroevend verschijnsel? Zijn wellicht al dèhè ouders slechts schijnvromen? Huichelen zij slechts gevoelens die de hunne niet zijn? Wij aarzelen geen oogenblik die vragen ontkennend te beantwoorden. Een andere oorzaak bestaat onzes inziens. Voorheen deed de vader te veel, thans doet hij te weinig. Voorheen was er onnatuurlijke en bovenmatige dwang, thans is er vrijheid die een sterke gelijkenis met bandeloosheid heeft. Voorheen moest het kind des ochtends en des avonds zijn vader naar de Synagoge vergezellen, thans stelt zich de vader tevreden wanneer zijn zoon op den nnr //al is ’t slechts een uurtje, zich in de Synagoge zien laat. Voorheen mocht het zeer koud zijn, ’t mocht vriezen, sneeuwen, stormen of stortregenen, //naar de Synagoge!” was het wachtwoord, en men ging, dit alles trotseerend. Thans vindt de vader het in den winter te koud, terwijl de moeder het in de zomer als te heet beschouwt. Voorheen moest het kind nog zeer jong zijnde alle gebeden uitspreken, de psalmen voor dien dag medelezen, op de Sidra en Raftoroh voordragen, mitsgaders een vlijtig bezoek. Thans kan dikwijls een dertienjarige knaap niet henschen en is het een zeldzaamheid wanneer een jongen van dien leeftijd zijn weg in de Tfilloh weet te vinden. Voorheen was er alléén ontzag; en, zoodra was niet het kind den vaderlijke tucht ontwassen, of het keerde aan Sidra en ThiUiem, aan gebed en Eaftoroh den rug toe. Voorheen werd te veel gedaan, tucht was toen de grondtoon der opvoeding, dat was aftekeuren, thans wordt te weinig gedaan; liefde alléén regelt nu de opvoeding en dat IS even afkeuringswaardig. Er is een zekere ziekelijkheid in *t stelsel der hedendaagsche opvoeding. Strengheid mag zeker ’t beginsel niet zijn, waarvan wij bij de opvoeding uitgaan, maar evenmin mag een overdreven teergevoeligheid ons hierbij raden en leiden. Wij wijzen hiertoe op de scholen. Er was een tijd waarin *t woord liefde niet gehoord werd uit den mond des onderwijzers, waarin hij alleen als de gevreesde schoolmonarch optrad. Geen vorst regeerde meer absoluut dan hij; zijn zetel was heilig, zijn schepter, tuchtroede en plak. Later, en vooral ten gevolge van misbruik van gezag verviel men in een ander uiterste. Den onderwijzer werd alle recht tot tuchtiging ontnomen, en de straatjeugd dat wetende neemt lederen dag toe in drieste onbeschaamdheid en onbeschaamden euvelmoed. Mannen van naam hebben daarom niet geaarzeld om aan te toonen hoezeer ’t noodig is dat den onderwijzer het recht gelaten wordt om daar waar niet meer op het eergevoel kan worden gewerkt, of daar, waar de ondervinding geleerd heeft dat alleen physieke kracht eerbied kan inboezemen, dat zeggen wij, in dit geval, tucht moet aanvullen, wat aan liefde alleen niet zou kunnen gelukken. En dezelfde wet die de school regelt is ook toepasselijk op het ouderlijk huis. Liefde én tucht moeten daar het werk der opvoeding doen gelukken. Waar het kind bepaald vpeigerachtig blijft zich te onderwerpen aan de bevelen der ouders, waar hij die trotseert, waar hij de ouders tegenstreeft in hetgeen zij recht en reden hebben van hem te eischen, daar zal ouderlijke tucht kunnen voltooien wat der liefde ontbreekt, ’t Is niet genoeg wanneer de ouders zeggen; //wij geven een goed voorbeeld , zij behooren desnoods door strengheid te zorgen dat het goede voorbeeld worde nagevolgd. >t Is niet voldoende wanneer de ouders beweren: //we zeggen ’t zoo dikwerf, al ons zeggen baat niet ’’; want, waar //zeggen ” niet baat daar behoort te worden gehandeld, daar moet met energie het kwaad worden bestreden. Een bestraffing in woorden is dikwerf ongenoegzaam, de daad moet het woord in sommige gevallen en bij sommige kinderen kracht verleenen. Het Hebreeuwsch kent de woorden nnsin en POIO; 't eerste beteekent veeltijds strafpredikatie, het tweede drukt dikwerf feitelijke bestraffing uit. //De tuchtroede en de vermaning, zegt Salomo, geven wijsheid, een verwaarloosde knaap is zijner moeder tot verdriet.’’ //Tuchtig uw zoon, zegt dezelfde wijze vorst, dan zal hij u rust laten, en uwer ziel wellust geven.” //Onthoud den knaap de bestraffing niet, al slaat gij hem met de roede, hij zal er niet van //Gij slaat hem met de roede en redt zijn ziel van ’t verderf.’’ //Hecht zich de dwaasheid aan ’t hart des knaaps, de tuchtroede zal haar er uit verdrijven.” //Voor spotters zijn strafgerichten bereid, en harde slagen voor den rug der dwazen.*’ //Sla den spotter, dan wordt de eenvoudige schrander, wijs den verstandige terecht en hij zal de meening begrijpen.’’ //Tuchtig uw zoon terwijl er nog hoop is, maar laat zijn dood niet door u veroorzaakt zijn.” »De straf kwijtschelden vergroot het verdriet, hoe meer gij thans verschoont, hoemeer gij later zult moeten straffen.” Ons bestek laat niet toe meer omtrent dit onderwerp te schrijven. Wij behouden ons echter voor daarop later terug te komen, en de meening onzer geleerden, die voortreffelijke opvoedkundigen, omtrent dit punt te doen kennen. Wij hebben echter willen aantoonen hoeveel in onzen tijd aan de ouderlijke tucht ontbreekt, hoezeer ’t noodig is dat een ziekelijk bazelen over liefde ophoude, dat ook die leus haar kracht verlieze en een degelijk stelsel van opvoeding worde aangewend. HBT GEHEIM. Amerikaansche Novelle. IV «Doctor!” zoo sprak hij mij aan, nu zal ik toch eindelijk instaat zijn, der regeering en het volk te bewijzen wat persoon gij zijt. Deze vrouw is op een geheimvolle wijze overleden en door uw schuld zonder van de heilige sacrementen der kerk te zijn voorzien geweest. Het bewijs dat zij door kwaadwilligheid van het voldoen aan haar plicht is verhinderd geworden, en misschien dat haar dood door uw nalatigheid is veroorzaakt, is het minste waarover ik voor den rechter verantwoording van ’u zal eischen.” Ik wist maar al te wel dat, indien.de pastoor het ernstig wilde, ik strafschuldig zoude zijn, want de schijn was geheel en al tegen mij, omdat een plotseling overlijden in de eerste periode van die ziekte tot de grootste zeldzaamheden behoort. Ik wilde heengaan, maar de pastoor trad mij in den weg: «Wacht!’’ riep hij, dadelijk zal de rechter-commissaris met een door de rechtbank benoemd geneesheer hier zijn, om onderzoek in deze duistere zaak te doen. ” Ik werd driftig, pakte den man aan en wierp hem terzijde en wel met zulk een ongelukkig gevolg dat hij op het bed der overledene terechtkwam, dat dien nieuwen last niet kunnende dragen ineenstortte, en de doode en de levende beide werden onzichtbaar onder de planken en het beddegoed der gebroken legerstede. Ik begaf mij naar huis, kleedde mij en ijlde naar het e landgoed van den baron van B. om met hem te overleggen wat 1 mij te doen stond. Tot mijn ongeluk was deze den avond te vo- 1 ren naar 'Weenen vertrokken. Doodmoede en vol angst kwam ik 1 in mijn woning terug waar ik den barbier trof van wien ik u f gesproken heb en die daar reeds meer dan een uur op mij had s zitten wachten. ' TV. ___ r..rv.-v. vcti/la mii Hat Vtii 1 De man was bleek en zeer aangedaan, hij zeide mij dat nij i uit belangstelling was gekomen, aangezien geen ander zich om mij scheen te bekreunen en vertelde mij dat een commissie uit de rechtbank inderdaad een onderzoek had ingesteld in de wo- ' ning der overledene vrouw en geen bezwarende omstandigheden ten mijnen opzichte had geconstateerd, maar dat toch twee be- i velen van inhechtenisneming tegen mij waren uitgevaardigd wegens moedwillig verzuim van het doen van aangifte, dat tengevolge had gehad het niet verrichten van de laatste godsdienstplichten door de overledene; en wegens gewelddadige aanranding van een priester gedurende de uitoefening van zijn ambtsplichten. De gevolgen van deze beide bevelen zoude ik reeds ondervonden hebben, ware het niet, dat de uitvoering had moeten worden uitgesteld, omdat de pastoor, tengevolge van zijn val of liever van den slag dien ik hem had toegebracht zeer ziek was geworden en op ’t oogenblik zware ijlende koortsen had. De geneesheer die hem behandelde meende dat de pastoor door de aanraking van het lijk ook de pokken had gekregen. In allen gevalle wilde men de bevelen van inhechtenisneming niet ten-uitvoer-brengen voor de pastoor gehoord was. Hij vertelde verder dat een raadsheer, dien hij noemde, wiens kind den vorigen winter door mij met gunstig gevolg was behandeld, mij een bewijs van dankbaarheid willende geven, hem, den barbier, had laten roepen en had opgedragen mij te waarschuwen, terwijl het nog tijd was, dat ik nog over de grenzen kon, voor tegen mij gehandeld zou worden en dat hij meende dat het voor mij zaak was van dien kostbaren tijd gebruik te maken. Intusschen was het donker geworden. Ik had den geheelen dag geloopen zonder iets te nuttigen, maar de angst schonk mij nieuwe krachten, ik pakte, met behulp van den barbier alle voorwerpen van waarde in, stak het weinige geld dat ik bezat bij mij, schreef een volmacht voor den baron van B. om mijn zaken gedurende mijn afwezigheid te beheeren, mijn goederen te verknopen, uitstaande gelden te innen en mijn schulden te betalen. De barbier bleef mij trouw bijstand bieden, dwong mij te eten, schafte al het noodige aan, en zorgde dat even voor middernacht een rijtuig aan mijn deur stond. De man had mij de grootste diensten bewezen; zonder hem, dat moet ik erkennen, ware het mij onmogelijk geweest zoo overhaast te vluchten. Zoo verliet ik op deze voor mij zoo ongelukkigen en belangrijken dag Knoetenberg waar ik weinige gelukkige uren heb door gebracht, en reisde weg zonder den tijd te hebben gehad van de leden mijner familie afscheid te nemen. Ik nam mij dadelijk voor de oude wereld te verlaten die voor mij zoo’n ongelukkige wereld geweest was, en Amerika op te zoeken, het land der vrijheid, waar men, naar men mij zegt, den mensch volgens zijn verdiensten behandelt en niet let op de wijze waarop hij God vereert, waar de geestelijken gezag in de kerk hebben zonder dat dit invloed heeft op het staatkundig leven. Ik scheepte mij te Bremen gelijktijdig met u in. Ik had echter te voren uit Bremen den baron van B. geschreven en op den dag der inscheping kreeg ik het antwoord dat ik u zal voorlezen. Maurits nam een brief uit zijn portefeuille en las: «Mijn waarde Doctor! Ditmaal heeft pastoor Nez getoond dat hij u den baas is; want nog nooit heeft iemand op een listiger wijze zijn vijand weten te verwijderen, dan hij u deed. Gij lichtgeloovig mensch, hoe hebt gij u zoo kunnen gedragen? Gij, een man van wetenschap, en wat nog meer beteekent een Jood, wier geestkracht en humor tot spreekwoord is geworden hoe hebt gij u op zulk een grove wijze kunnen laten misleiden. Maar ter zake, het is waar dat op aandrang van pastoor Nez een commissie uit de rechtbank zich ten huize uwer overledene patiënte heeft begeven om onderzoek te doen, maar het is ook waar, dat die commissie geholpen door een geneesheer heeft verklaard dat een aanval van beroerte de oorzaak van den dood der vrouw is geweest, en dat gij onmogelijk kondet weten dat haar einde zoo nabij was, zoodat er geen grond bestond om u te vervolgen zooals de pastoor dit verlangde. Onwaar is het dat pastoor Nez ziek is geworden en dus ook dat hij ijlende koortsen heeft gehad. Hij was ten uwen opzichte maar al te wel bij zijn verstand, want nadat hij zijn ongegronde aanklacht had ingediend bij den raadsheer die u zoo genegen is, sedert gij zijn kind hebt gered en door deze was afgewezen, begaf de pastoor zich, terwijl gij naar mijn buitenplaats op weg waart naar den barbier, een schijnheilige veinsaard, die de rol meesterlijk beeft afgespeeld die de godvruchtige geestelijke hem heeft voorgeschreven. Gij hebt tot uw schade ondervonden dat de barbier esculaap tevens een flink comediant is. Dadelijk nadat bekend was dat gij voor goed vertrokken waart wist de pastoor te bewerken dat uw post vacant werd verklaard- Zoo heeft de listige priester het aangelegd om u te verdrijven; nu zijn lasteren en zijn werken op het bijgeloof der menschen schipbreuk hadden geleden, heeft hij zijn toevlucht tot list genomen. Ten opzichte van uw meubelen enz. .. J Vw—_ I. 1 – 1... /Ijvn wnlr HTyt Maurits vouwde den brief op en stak hem in den zak en Mozes scheen door den inhoud hetzelfde genoegen te smaken als bi de vertooning van een treurspel, hij zeide daarom ook meesmui lende: //Doctor! uw geschiedenis is een nieuw bewijs van di waarheid dat, hoe men een priester werpt hij altijd op de voetei terecht komt.” Na een paar dagen waren alle passagiers van zeeziekte bevrijd z en begon er meer leven onder hen te heerschen. Maurits n had herhaaldelijk gelegenheid om door zijn kunst verscheidene o landverhuizers en ook Goedel en Barendje bijtestaan, maar was e hij de lichamelijke geneesheer, Barendje werd zijn geneesheer des >' geestes. Nauwelijks had deze de zeeziekte overwonnen of de pos- <1 semaker kwam te voorschijn, die op alles iets wist te vinden om I de lachspieren in beweging te brengen, teneinde de rimpels van bet voorhoofd van Maurits te wisschen die telkens tot treurigheid verviel. Zoo gebeurde het dat de doctor hem de verklaring vroeg * van zijn gezegde, dat hij in het tuchthuis had gezeUn, omdat hij een quadrille had gedanst. Daarop gaf Barendje een getrouw * verhaal van het voorgevallene. Maurits lachte en maakte de aan- * merking dat het een geluk was dat hij de menuet de la cour niet * had gedanst, omdat men dit zeker als bespotting van het hof zou ' hebben aangemerkt. «O! gaf de possemaker ten antwoord, dat ' ware nog niets geweest, maar als ik gewalsd had dan zouden zij mij bepaald hebben opgehangen!” «Opgehangen? en waarom dat?’’ ' /(Omdat de groote heeren van meening Zijn dat zij alleen het recht hebben om met draaierijen om te gaan. ijien um te uaar aiiewacuieu. In de Houstonstreet te New-York stond een prachtig huis, de woning van den eigenaar Mr. Henry Dermoore, die een gedeelte van die woning aan verschillende menschen verhuurde. Het door hem bewoonde gedeelte had zijn eigen ingang, en daardoor leefde Mr. Henry en de zijnen zoo afgescheiden van hun huisgenooten alsof die woningen uren ver van elkander verwijderd waren; want men bemoeit zich te New-York weinig met zijn buren tenzij geldelijke belangen in het spel zijn. Mr. Henry Dermoore of liever Mr. Hirsch Hirschheit zooals zijn werkelijke naam was, in wien wij dus den broeder van Mozes Hirschheit erkennen, woonde slechts weinige jaren in New-York, hij was uit het Zuiden, sommigen zeiden uit New-Orleans gekomen. Hijzelf sprak daarover nooit, evenmin als Belah, met wie wij nader kennis zullen maken, en hij en Belah waren de eenige die het wisten. Er was nog wel een derde persoon in huis, de beminlijke dochter van den huisheer, de lieve Bertha, over wie wij ook wel nader-zullen spreken ; maar die wist ook niets, ook zij moest zich bepalen tot vermoedens en duistere herinneringen uit haar vroegste jeugd. Er lag over het geheel iets geheimzinnigs over Mr. Henry Dermoore. Hij was arm naar Amerika gekomen en had dat werelddeel bijna geheel bereisd, dan hield hij zich hier en dan weder elders op. Dan eens was hij stoker op een boot, dan weder sjouwer, schoenpoetser of iets dergelijks geweest, maar handel was altijd het beroep waarop hij terugkwam. Mr. Henry hoorde niet gaarne van die vroegere jaren spreken, hij vermeed alles wat daarop betrekking had. De aanwezigheid eener dochter en de afwezigheid eener echtgenoot deed dadelijk vermoeden dat de man weduwnaar was, en als hem gevraagd werd zeide hij dat ook, maar hij sprak daarover nooit, dan wanneer het onmogelijk was er over te zwijgen. Ook dat onderwerp scheen hem onaangenaam. Overigens was de man goed, en beminde hij Bertha als zijn oogappel. Hij hield met ieder vrede tot dat het op geld aankwam. Zijn geld was zijn leven; hij was daaraan gehecht, niet omdat hij gierig was, o neen ! maar omdat het zijn recht was, zijn macht over anderen te bevelen. Hij gaf met genoegen eenige dollars tot weldadige en nuttige einden, en zijn huisgenooten behoefden niets te ontzien; maar bleef men ten achteren met het betalen van hetgeen ; hem toekwam, dan ontaardde hij in een vrek. Hij'was dan ook bijzonder hardvochtig ten opzichte zijner huurders, als deze niet geregeld betaalden. Het zwak van Mr. Henry was bijgeloof en 1 dit gebrek werd zeer verergerd door zijn huishoudster juffrouw 1 Belah. Deze dame was ook een duitsche, zij kwam uit Oppent heim, zij kende Mr. Henry sedert lang, zij alleen wist zijn geschiedenis. Zij alleen wist van de moeder van Bertha iets af. j Belah was tegelijk huishoudster en meid van Mr. Henry, opvoed– ster van zijn dochter en alleenheerscheres over alles wat zich l in huis bevond, haar meester en dochter niet uitgezonderd. Zij r was reeds bejaard op het tijdstip dat wij haar ontmoeten. Zij 1 was groot van gestalte en eenigszins grof. Haar gelaat had niets i merkwaardigs dan een groote vrat naast haar neus, op die vrat groeiden zeven haartjes die onuitroeibaar schenen, want knipte r zij ze af, dan groeiden ze weder aan, scheurde zij ze uit dan d kwamen er nieuwe die steviger dan de eerste waren. Die vrat •- was Belah’s plaag, want zij kon niet dulden dat men daarover e lachte of er naar zag, en toch was het onmogelijk haar aan te n zien zonder dien berg op te merken. De vrat was tevens de ther;- mometer van Belahs gemoedsgesteldheid. In zijn normalen toe;e stand was die in kleur van het overige van het gelaat weinig te onderscheiden; werd zij boos dan werd de vrat rood, blauw, 3- zelfs zwart, al naar de graad van boosheid. In het ergste geval lij stonden de haren rechtop en dan was de juffrouw vreeselijk. i- Belah was goedhartig maar zij had haar kleine gebreken, zij ie moest tegenspreken. Zij had meestal een andere meening dar m degeen met wien zij sprak, zij was ietwat kijfachtig en heerschzuchtig, zij was vooral bijgeloovig en bezat een schat van bewij- zen dat er heksen en spoken zijn. Kaboutermannekes kende zij niet, daartoe had zij in Duitschland niet genoeg met Christenen omgegaan; maar van vrome rabbijnen, vooral Poolsche, die iemand vervloekt hadden omdat men hun niet genoeg gaf, of die iemand op bedriegerijen betrapt en daarom gevloekt hadden, en hoe dat alles juist was uitgekomen; o! daar wist Belah zoo veel van te vertellen, maar die ongeluksgevallen konden volgens haar, ook volgen als men den armen niet gaf of onrecht aandeed. Wij treden op een Vrijdag-namiddag de woning van Mr. Dermoore in en vinden Belah en Bertha in de keuken waar de eerste de laatste onderwijs geeft in het maken van een koegel. Bertha heeft meel, vet en suiker moeten afwegen, haar is aangetoond hoeveel sucade en rozijnen er in moeten; maar het kneden wordt haar nog niet toevertrouwd, dat belangrijke werk doet Belah zelve, maar toont haar leerling hoe het geschiedt. Op eens wordt de les afgebroken door een hevig geschel. Ach ! roept Belah daar is de kikvorsch! Och! mijn arme vader, zegt Bertha. De koegel wordt aan zich zeivé overgelatèn en beide snellen heen. {Wordt vervolgd.) Ingezonden Stukken, Uit Schoonhoven, Mijnheer de Hedakteur! Mijn schrijven in uw geacht Weekblad dd. 11 September No. 53 heeft ten gevolge gehad, dat >t kerkbestuur alhier een brief heeft gericht aan ’t dagelijksch bestnur van ’t Kotterdamsch Synogaal Ressort, welke in uw nommer van 25 September jl. is opgenomen. Deze brief meer gelijkende op een juridiek vonnis dan op een officieel schrijven moest elk verstandig lezer op nieuw de overtuiging schenken: Ce nést que la vérité, qui blesse. Indien ’t kerkbestuur eenvoudig de mededeeling had gedaan, dat ’t zich bij de Ressortale vergadering hoopt te verantwoorden, misschien had ik dan uw lezers een nadere betreurenswaardige kennismaking van ’t gebeurde bespaard en ’t kerkbestuur had in deze //iets” van zijn decorum kunnen behouden. Nu dit niet is geschied, en ’t kerkbestuur zich beroept waarop het zich niet mocht beroepen, gelijk ik zal aantonnen nu zal ik, opdat niemand zelfs den schijn van een verkeerde voorstelling van feiten mijnerzijds zal kunnen aannemen, al hetgeen ik vroeger mededeelde, met sprekende bewijzen staven. Vooreerst echter eenige opmerkingen ten aanaien van de missive zelve. //Het kerkbestuur der Ned. Isr. gemeente te Schoonhoven, gelezen hebbende een ingezonden stuk in 't Weehblad voor Isr. Huisgezinnen, dd. 11 Sept. No. 33, onderteekend //Philalethes” waarWj het in zake de begrafenis van twee lijken, het opgegeven te zijn van Israëlieten op de begraafplaats zijner gemeente van ergelijke vexatie en van onverdedigbaar plichtverzuim wordt beschuldigd; als het kerkbestuur goed gelezen had zou het, het zonder beteekenis zijnde //het opgegeven te zijn” in zijn missive niet gesteld hebben. De Kedaktie van het Nieuw Israël. Weehblad plaatste daarbij dan ook terecht een vraagteeken. Is zoo’n uitdrukking. Nederlandsch, of was het Moscovisch voor den j copiïst niet goed leesbaar P”. //Gelet op het bezwaarschrift van de ressortale afgevaardigt den van Gouda over de weigering van concent, Israëlieten te j Ouderkerk a/d Yssel als leden aldaar aan te nemen, welk be, zwaarschrift van de toelichting in verband staat tol de anonieme t beschuldiging.” r Meende ’t kerkbestuur aan dezen tegen allen stijl indruie schenden zin waarde bij te zetten, door op «t einde te doen volgen //anonieme beschuldiging”? Men weet immers beter, mijn beschuldiging was niet anoniem en behoefde althans niet e anoniem te blijven, daarom eindigde ik vroeger: //En op dat /, oii op roij’i anoniemiteit zoudt kunnen beroepen, zal ik il bij een behoorlijke verantwoording mijn naam bekend maken/’ De heeren Jacques v. Gelder en Marcus v. Klaveren voegen bij ij al het onwaardige, dat zij als kerkbestuurders bedreven, ook n nog dit; dat ontbrak er nog aan. Deze heeren schijnen een kwalijk begrip te hebben van anonimiteit en ik heb j, geen lust hen ’t juiste daarvan te leeren doch gij lezers! weet, dat zij //ten onrechte’’ een beroep op //anonymiteit” doen. //Overwegende, dat ’t kerkbestuur, gelijk ieder ander otflcieel lichaam het aan zijn waardigheid verschuldigd is op aanklachten van onbekenden of van wien het ook lust, zich als aanklager op te werpen, niet te antwoorden.” //Het kerkbestuur heeft alvorens ’t als een onomstootelijke waarheid te verkondigen eerst //overwogen”, dat het gelijk elk ander ofiflcieel lichaam, aan zijn waardigheid verschuldigd is op aanklachten enz. niet te antwoorden”. Het was dus nog een zaak van quaestie eer men overging dit te schrijven, de overweging leidde echter tot de gemelde uitspraak, (helaas!) Door op zekeren hoogen toon te spreken meende ’t kerkbestuur al iets gewonnen te hebben, door een «/groot woord’’ te zeggen anders is ’t niets dacht ’t een soort van verdediging (sic!) gevonden te hebben. En met dit al zag ’t kerkbestuur over ’t hoofd, dat ’i wel degelijk, indien het slechts een weinig van zijn waardigheid had willen ophouden, zich openlijk had moeten verantwoorden ; dat ’t juist waardigheid is, wanneer men antwoordt op aanklachten, om daardoor ongeschonden te blijven in de oogen van ’t algemeen. Het kerkbestuur, wachtte zich wel zijn handelingen te verdedigen, maar ’t zag niet in, dat het bij het nalaten daarvan, noodwendig alle prestige, achting enz. zal moeten verliezen. Het kerkbestuur spreekt van zijn waardigheid; nu daarvan geloof ik, heeft nog nooit eenig lid dezer gemeente iets gemerkt. Of kwam de waardigheid voort uit in het //niet” doen herdenken van het öOjarig bestaan van het bedehuis? Komt zij soms uit bij ’t verschijnen in ’t onpassendste gewaad in ’t Godshuis? Is deze waardigheid, ook merkbaar bij de meest eigendunkelijke handelingen ? Waarom gaf men zoo veel publiciteit aan den gezonden brief, indien men niet begreep dat er //iets” voor de publieke opinie moest gedaan worden, waarom als men dan niet behoefde te antwoorden, is deze brief dan niet //zonder gewagmaking” verzonden? De heeren Jaques v. Gelder en Marcus v. Klaveren, zullen wel de goedheid hebben te willen gelooven dat //alleen zij” een dergelijk systeem van bestuur kunnen voeren. Overwegende ook, dat de inhoud der aanklacht er kennelijk toestrekt, (ware: //kennelijk er toestrekt” niet meer overeenkomstig de spraakkunst geweest;”) op de gemeente en haar bestuur een smet te werpen door eenzijdige voorstelling van feiten. Tegen dezen- in den brief- zeldzaam duidelijken zin teeken ik, met alle kracht die in mij is, protest aan. Indien ik een smet heb willen werpen ’t geen buiten mijn bedoeling lag dan was ’t op de heeren Jacques v. Gelder en Marcus v. Klaveren, //als kerkbestuurders”, een smet, die er op zal blijven rusten, en dien ik op hen zal blijven werpen; ziet, kerkbestuurders van Schoonhoven! dit is vrij duidelijk. //Overwegende eindelijk dat het noodig is, deze smet weg te nemen, doch dat dit alleen kan geschieden en moet geschieden tegenover een vergadering, waaraan ’t kerkbestuur zoo wel wettig en administratief als zedelijk gaarne verantwoording geven wil. Noodigt den Breeden kèrkeraad ’t synagogaal Eessort van Eotterdam uit, het in diens eerstvolgende zitting bij wijze van interpellatie, of op welke wijze dan ook in staat te stellen, de feiten in een waar licht te plaatsen, zoodat de Eaad juist zal kunnen concludeeren. Finis coronat opus. Het kerkbestuur wil zich verantwoorden en verkondigt daar bij, de voor deze gelegenheid expresselijk vervaardigde stelling, dat dit alléén tegen over de Eessortale vergadering kan en moet geschieden. Br licht iets naiefs in deze bewèering, wanneer we ’t zonderlinge daarvan builen reketïïng laten, waarmtede men waarschijnlijk de //goê gemeente’’ ook voor ’t vervolg wil diets maken, dat als de kerkbestuurders verkeerd handelen, de gemeenteleden alsdan geen recht hebben op verantwoording van ’t kerkbestuur, maar dat dit bij de Eessortale vergadering behoort. Wist het kerkbestuur dan niet dat het ingevolge de reglementen dezer gemeente administratief verantwoording schuldig is tegen over zijn gemeente hoewel sinds 2 jaren geen rekening en verantwoording gedaan is en dat het zedelijk verplicht is op aanklachten uit deze gemeente komende, waarvan de schrijver niet anoniem wenschte te blijven te antwoorden. Waartoe ’i Schoonhovensch kerkbestuur al kwam! Het werd op eens lief tegenover een vergadering, waar de afgevaardigde meestentijds door afwezigheid schittert. Onder de schapenvacht echter lag een vossenhuid verborgen. De Eessortale vergadering nu vergadert onder gewone omstandigheden volgens reglementaire bepaling eerst in Juli 1875, daarom moest men zich tot deze autoriteit van ’t Eessort wenden; //tijd gewonnen, is veel gewonnen” meende ’t kerkbestuur. Was ’t uw doel, edel kerkbestuur! door een kunstgreep u van de zaak af te maken? ’t doet mij leed om uwentwille dat uw misrekening uw zaak zal verergeren in plaats van verbeteren. Begrijpt ’t kerkbestuur dan niet, wil het ten minste niet al- les van zijn achting prijsgeven, dat men alléén tegenover de publieke opinie die scherpe Therais verschuldigd is zich van de beschuldiging vrij te spreken en zich van de smet die ik zal blijven werpen te zuiveren. Meent het wellicht, dat de Ressortale vergadering ’t gevoel en menschlievendheid zal kunnen leeren ? Och neen! ’t openbaar maken van uw handelingen is in staat u tot meer geschikte kerkbestuurders te maken. Meent het misschien, dat de Ressortale vergadering het de handhaving zal voorschrijven der art, 20 en 27 van ’t Synogaal Reglement; waarbij het begraven van lijken uit gemeenten waar geen begraafplaatsen zijn, als onderlinge verplichting gesteld is, voorwaar dit is overbodig ; ’t kerkbestuur kent immers die artikelen (?) hoewel het ze beschouwt als niet voorgeschreven. Ik echter Mijnheer de Redakteur! koester de subjectieve meening, en ’t herkennen van den stijl gaf daaraan voedsel, dat de hh. Jacques van Gelder en Marcus v. Klaveren teneinde raad deze missive, die niets anders dan een uitvlucht is bij zeker kerkelijk ambtenaar gevonden hebben. Wat hiervan waar is, zal de schrijver ’t best zelf weten, zoo veel is echter waar, dat eenige leden dezer gemeente zich publiek hebben uitgelaten, dat de secretaris ’t stuk moest teekenen, zonder dat hij, hoewel het tot zijn functie behoort, aan de armzalige redaktie heeft deel gehad. Het wordt intusschen tijd om, hetgeen ik hiervoren beloofde, te gaan aantonnen, dat het aan het kerkbestuur onmogelijk is zich te verantwoorden. Ik stel daartoe de volgende vragen. Had de zeventigjarige v. d. H. geeni bewijs van onvermogen ten behoeve der ouders van ’t overleden kind van den burgemeester te Lekkerkerk ontvangen? Werd v. d. H. niet bedreigd, bij nietbetaling van f 3 dat hij zijn kleinkind naaide algemeene begraafplaats moest brengen? Werden de ƒ3, niet aan de huizen der Israëlieten afgebedeld? Is vervolgens de kerkbestuurder van Klaveren niet naar Lekkerkerk gereisd? (voor rekening van ....?) Is wederom v. d. H. bij niet-betaling van ƒ 12.50 niet bedreigd, dat hij zijn zoon maar op de algem. begraafplaats moest brengen? Stond de lijkkist niet 3 volle uren op de openbare straat? Zijn de tekortkomende f 5, niet aan de huizen van Christenen en Israëlieten met behulp van een agent, door denzelfden zeventigjarigen man afgebedeld ? Heb ik in mijn vorig schrijven een enkele onwaarheid geschreven? Indien gij ook al iets mocht willen ontkennen, ontkent ge dan nog, als ik u zeg, dat ik alles wat geschied is geattesteerd heb door de hh. Burgemeesters van Schoonhoven en Lekkerkerk voor zoover hun betreft en een verklaring van den bewustengrijsaard, benevens de betrouwbaarste getuigenis van de notabelste Israëlieten en Christenen dezer gemeente. Wij behouden ons voor deze oflicieele bescheiden aan de hh. afgevaardigden der ressortale vergadering //ter visie” aan te bieden. Na deze laatste mededeeling zullen wij over de feiten niet meer spreken, immers: JJhi facta loquuntnr, verbis non apus sunt. Mijnheer de Eedacteur! Het kleed der anonymiteit knelt ihij nog in geenen deele. Ik herhaal echter dat ik het op eerlijke wijze zal afleggen, indien de voorwaarde, die ik daarbij stelde, door het Schoonhovensch kerkbestuur zal vervuld zijn. Philalethes. {Wegensplaatsgebrek moest het slotgedeelte verkort worden. Eed.) binnenland. ROTTERDAM, 8 October. Woensdagavond 11. hield de Groote Kerkeraad der Ned .Israël. Gemeente alhier een zitting. Een uitvoerig debat had plaats, naar aanleiding van een verklaring van de heeren Sanson, Sijmons, Hirsch en van Cleeff, waarin werd opgekomen tegen de wettigheid der jongste verkiezing en herkiezing, wegens het niet opvolgen van art. 19 kiesreglement. Ten slotte werd tot de toelating besloten en de heer Wolfsbergen als nieuw lid geïnstalleerd. Overigens werden hoofdzakelijk benoemingen gedaan en vacatures aangevuld, waaronder na alteratie van art. 104 kerkreglement, de hh. A. I. de Jongh en P. M. Pincoffs uit, en de hh. N. J. van Witsen en M. Sanson buiten den kerkeraad, tot Armbestuurders werden benoemd. Naar wij vernemen is de firma J. L, Prins Dz. alhier benoemd tot Hofleverancier van Z. K, H. Prins Hendrik der Nederlanden, met vergunning Hoogstdeszelfs wapen te mogen voeren. Het feest van min werd bij de Godsd. Vereeniging: Eendracht (Korte Wagenstraat alhier) aanmerkelijk verhoogd door de inwijding van een paar kostbare zilveren siertorens, geleverd door den heer H. Heimans alhier en geschonken door de Vereeniging riDlSü nna en van een prachtige nllH 1530 mantel, keurig bewerkt door de heeren Gebrs. van Oven te ’s Hage en geschonken door mejufvr. de Reeder, echtgenoote van den penningmees- ter der Vereeniging nsiba “inS- De kerkdienst werd verricht door den bekwamen voorzanger, den heer Alter, en opgeluisterd door een koor, bestaande uit een aantal leden der Liedertafel «Harpe Davids,” onderf leiding van haar bekwamen adjunct-directeur, den heer H. van Enthoven, die even als de koristen deze taak welwillend op zich nam en uitmuntend vervulde. Des avonds had van wege de Vereeniging in het lokaal Musis Sacrum een feestelijke bijeenkomst plaats, waarvan alle leden met hun dames en eénige'gennodigden met veel genoegen gebruikmaakten. Verschillende aanspraken werden gehouden, waarin vooral dank werd gebracht aan het bestuur en de leden der Vereeniging HSiSd "inS en vooral ook aan mejuffr. de Reeder, voor haar kostbaar geschenk, en ook aan den heer Godlieb, die aan de Vereeniging een fraai kleed had geschonken, met den wensch dat éen en ander nog dikwijls ter eere van den heiligen Godsdienst navolging moge vinden. Behalve door een vriendschappelijke maaltijd werd dit feest nog opgeluisterd door eenige voordrachten op de viool van den tienjarigen zoon van den heer de Reeder die met piano-begeleiding van zijn leermeester den heer L. Cats, eenige ouvertures voordroeg en tot eer zijns meesters veel lof inoogstte, en daarria, evenals de jeugdige Mathilde Bril, toepasselijke coupletten voordroeg. De president der Vereeniging naiSo “ina de heer W. Drielsma, bracht dank aan allen die tot opluistering van dit feest hadden en hoopte dat de Vereeniging nog dikwerf in staat moge zijn heilige geschenken te geven en zulke feesten te vieren. Het volgende kan gewis als een bijzonderheid medegedeeld w’orden; Men weet dat de beroemde componist Richard Wagner geen bijzonder vriend van onzen stam is, Te Bayreuth heeft die kunstenaar een oprera-gebouw laten inrichten om er zijn composities ten tooneele te voeren. Onder de kunstenaressen bevindt zich ook onze geloofsgenoote, mejuffrouw Sara Oppenheimer. Richard Wagner de schrijver eener giftige brochure tegen de Joden engageert een Jodin als zangeres! Een der Beiersche bladen van welke kleur behoeven wij niet nader aanteduiden, bedreigt den kiezers van Altona met de straffe des hémels, omdat zij zich aan de ontzettende misdaad hebben schuldig gemaakt een Jood dr. Warburg te kiezen tot lid van de Pruisische kamer. Dit blad heeft ook den brand die onlangs het stadje Meiningen zoo vreeselijk teisterde beschouwt als een middel in Gods hand om burgers te tuchtigen die den gruwel gepleegd hebben om den Jood Lasker naar den Rijksdag aftevaardigen. In den vreeselijken en hadden de bewoners der Zuid-Boheemsche stad Budweis veel blijken van trouwe aanhankelijkheid jegens den wettigen vorst Sigismund gegeven en moesten zij daarvoor veel leed van de Hussiten dulden. Zooveel trouw moest natuurlijk beloond worden en de koning deed dit op een wijze die voor Z. M. niet bijzonder kostbaar w'as. De Joden boden een daartoe geschikt middel aan, w'ant de koning schold eenvoudig alle schulden kwijt die de Budweisers jegens de Joden hadden aangegaan. Het is ons aangenaam te kunnen berichten, dat der 'gunstig bekende Dillettanten-club te Amsterdam bij den jongsten Tooneelwedstrijd, uitgeschreven door de Koninklijke Maatschappij «de Vrije Kunst" te Antwerpen de eerste prijs voor het drama is toegekend', zijnde een gouden medaille en 700 francs. Wij hopen dat deze vereeniging op den duur haar roem zal kunnen handhaven en de leden nog dikwijls in de gelegenheid zullen zijn hnn land- en geloofsgenooten tot eer te verstrekken. AMSTERDAM, 6 Oct. (Niet ran onzen gewonen korrespondent.) Zondag jl. (n">in DnOß’) vierde de heer L. Kalkoene, in de Valkenburgerstraat alhier, zijn 70sten verjaardag. Als eene zeldzaamheid verdient hierbij vermelding, dat de heer K. zich, behalve in het gebruik van alle zijn zintuigen, ook nog verheugen mag in het bezit zijner moeder, die, ongeveer 100 jaren oud zijnde, nog toegerust is met al haar geestvermogens en] een ongestoorde gezondheid geniet. UTRECHT, 6 October. Zondagavond jl. had de Israëlietische Rederijkerskamer «Door Vriendschap bloeiende" alhier een vriendschappelijke bijeenkomst die ten 9 ure door den voorzitter, den heer H. Sternheim, met een kernachtige rede werd geopend, waarin hij er op wees dat de energie der leden de vereeniging steeds in waarde deed doen stijgen; en dat haar banier reeds door de stad Utrecht met een gedenkpenning vereerd is geworden, en hoopte dat de kamer, ook door de medewerking der Dames steeds in bloei mogt toenemen. Daar in December a.s. de kamer haar vijfjarig bestaan hoopt te vieren zijn er dezen avond geen tooneelstukken opgevoerd, doch werd het publiek hierin ruimschoots vergoed door voordrachten, die allen op uitstekende wijzen werden ten beste gegeven, en wel door de heeren; I. Frank, A. Blauw, H. Sternheim, A. H. Hamburger en J. J. Vis. Een geanimeerd bal besloot deze bijeenkomst, en mogt het bestuur een welverdiende hulde Inoogsten voor de vele bemoeiingen, die het met welwillendheid voor de vereeniging veil heeft. CORRESPONDENTIE. Het schrijven van de sub-commissie voor het Cent. Isr. Weesh. hebben wij te laat ontvangen om nog in dit nommer hierover naar waarde te spreken. De Amsterdamsche schoolkwestie moest wegens plaatsgebrek tot het volgend nommer worden uitgesteld. De particuliere correspondentie uit Brussel dito. Advertentiën tO Cents per regel. Ben tie JU RIM JU JLAMj achtereenvolgend geplaatst, wordt voor XWJBJR in rejeening gebracht. P£teoe3CloC|3oe3e3oCQi^ 140-jarige ECHTVEREENIGIXG S van H M. VAN GOSSELAAR SOPHIA DE STERKE. U Receptie Zaterdag 10 October 1874 M n''t7{<l3 71317, Schiedamschedijk, te W Rotterdam. U Algemeene kennisgeving. K {3O jarige ECHTVEBEENIGING K ivan onzen Vader o JOACHIM SANDERS M met zijn derde vrouw JUDITII FRIJDA. Snee/C, K 8 15 Oct. 1874. Hun dankbare kinderen. Voorspoedig bevallen van een DOCHTER, JOHANNA PHILIPPSöHN. geliefde echtgenoote van Ph. harkman. „ n'Sin ntyn '3 RotteTdaïtij Oct. 1874. Heden overleed na een langdurig doch geduldig lijden, mijn geliefde Echtgenoote ANNETTE DE HART, diep betreurd door mij en mijn kinderen. J. PICARD. n’S’in "s -To^rïmr^ strekkende deze tot algemeene kennisgeving zoo binnen als buiten de stad. Onze lieve NICO, ons voor ruim 6 maanden geschonken, werd heden weder van ons opgeëischt. S. CAPEL. SOPHIA CAPEL—Hartog. „ . , n-S-in •’iw '33 Gonnehem, ïïeUailip GeloüfsgeiÉi! De netelige positie waarin een alhier woonachtig geacht echtpaar zich bevindt, spoort ons aan een beroep te doen op Uw milddadigheid ! ’t Betreft een ruim 80 jarigen grijsaard en diens even oude echtgenoote, die steeds met onverdroten ijver hun best deden door een kleinen handel in hun levensonderhoud te voorzien, doch die tengevolge van de aan hun hoogen ouderdom zoo eigene lichaamszwakte, sedert den laatsten tijd behoorden tot dat soort van huiszittende armen, dat te eergierig is der wereld te toonen ïioe*eer de armoede tea top is gestegei,! Voor dit zoo armoedige doch achtenswaardige echtpaar, dat den 20sten October aanstaande den 50sten verjaardag van zijn huwelijk hoopt te herdenken, vragen wij uit Uw beurzen eeoe kleine bijdrage ten inde die oudjes, zonder tusschenkomst van eenige openbare instelling van weldadigheid, te verrassen niet alleen, maar hun tevens de gelegenheid te verschaffen zich tegen den naderenden winter eenige warme kleedingstukken en eenige levensmiddelen aan te koopen, waaraan zij zoo zeer behoefte hebben. Gaarne stellen ondergeteekenden zich disponibel tot het ontvangen van iedere bijdrage, hoe gering ooh, en zullen daarvan door middel van dit blad melding maken. Winschoten, (prov. Groningen,) 25 Sept. F. S. BLÜMENTHAL, Leerlooier. S. F. ENGERS, Debt. der Staats-Loterij. J. ZÜIKERBERG, Gemeente- Ontvanger. Ook aan het bureau van dit blad worden giften voor dit doel in ontvangst genomen. iaiiial© CJoedgekeurd door %. M. den Honing. OPGERICHT JANUARI 1863. Volleek. Waarborgkapitaal ƒ1.000.000, Reserve uit”. Decemb. 1873, //1.164.063,741 Verzekerd Bedrag op ulto. December 1873. . . . // 9.568.890,57 Van 1863—1874 uitbetaald, v 1.030.978.111 Dadelijk ingaand recht op S 5 percent aandeel in de winst. De Bank verzekert: UITKEERINGEN NA OVERLIJDEN: tt) dOOr het betalen van een vaste jaarlijksche premie, b) door bet betalen van een premie gedurende 5, 10, 15 of 20 jaren. UITKEERINGEN AAN DEN LANGSTLEVENDE, Van ee personen, die zich vooraf hiertoe hebben N erzekerd. UITKEERINGEN VAN OvERLEVINGS-ReNTEN , aanvangende melden dood van den Verzekerde aan een vroeger aangewezen persoon. UITKEERINGEN VAN KAPITALEN, te ontvangen bij de bereiking van een vooraf bepaalden leeftijd , of vroeger ingeval van overlijden van den Verzekerde. UITKEERINGEN VAN KAPITALEN aan jongelingen of jonge dochters, wanneer zij den ouderdom van 21 jaar bereikt hebben. UITKEERINGEN VAN LIJFRENTEN. CnZ. enZ. COMMISS 4 RISSEN. .Toost van Vollenhoven, Lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal, Burgemeester van Rotterdam enz. R. H. Nierstrasz, Notaris, te Rotterdam. R. Mees , Chef der firma R. Mees & Zonen, te Rotterdam. W. A. ViRüLY Verbrugge, Lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal, te Rotterdam. Mr. T. M. C. Asser, Hoogleeraar, te Amsterdam. Mr. J. B. L. Wentholt, Raadsheer in het provinciaal Gerechtshof in Zuid-Holland, te ’s Gravenhage. P Jonkhr. Mr. F. J. J. van Eysinga, Li van de Eerste Kamer der Staten-Generaal, ’enz. te Leeuwarden. Mr. J. U. de Kempenaer, Rijks-Advocaat enz. te Arnhem. DIRECTIE: Directeur- Mr. W. Siewertsz van Reese-MA, te Rotterdam. Administrateur: S. van der Held Wz. te Rotterdam. Adjunct-Directeun A. Siewertsz van Ree- SEmA. V oorbeelden VAN Tabel No. 8. SllBi;2e(iet;ino oau Met recht van 25 pCt. aandeel in de winsten. Premie van 100 dulden en booger. te ontvangen bij de bereiking van een vooraf bepaalden leeftijd, of wel bij vroeger invallend overlijden. le. Voorbeeld. lemand, 25 jaar, wenscht niet alleen zijn huisgezin een nalatenschap maar ook zich zelven een kapitaal op zijn ouden dag te verzekeren. Hij zai dit dubbel doel bereiken, door jaarlijks tot zijn 55ste jaar ƒ 296.— te betalen; want, zoo hij dan in leven is, zal hem de Bank een som van ƒ <O,OOO uitbetalen, of zoo hij binnen een jaar, of wanneer ook vóór zijn 55ste jaar overlijdt, zullen zijn erfgenamen, of een ander door hem aangewezen persoon, die som dadelijk na zijn dood ontvangen, en houdt de betaling der premie dadelijk op. De premiën kunnen ook per half jaar, per drie maanden en per maand betaald worden. Inlichtingen zijn te bekomen bij C3-EBs- IEI A AQ-EISTS . ROTTERDAM. 'HZ'/’D Hollaudsch Koffijhuis LOGEiHT en RESTMTIE. Rue Bodeghem, No, 21, De doelmatige inrichting van dit Logement en Koffiehuis, voorzien van bijzondere Bijeenkomst- en Eetzaal, geschikt tot het ontvangen zoowel van Familiën, als voor enkele Heeren Reizigers, gepaard bij goede bediening en billijke prijzen, laat niets te wenschen over. De ondergeteekende beveelt zich mitsdien bij het Reizend publiek minzaam aan. H. KEESIE, Koffiehuis- en Logementhouder, rue Bodeghem, Nd SI. Bij 8. van XMJn te Haarlem, wordt tegen 1 November a.s. eene Flinke Werkmeid gevraagd tegen ƒ5O loon en ƒ 80 verval. Brieven franko aan bovenstaand adres. Manufacturen. Gevraagd in bovenvermeld vak en voor verkoop, een geroutineerde WIIVKEIiJUFFROUW tegen 800 gulden salaris, kosten inwoning;. Adres met opgave van ouderdom en referentiën motto «Manufacturen” bij de uitgevers GEBRs. HAAGENS te Rotterdam. Een Jongmensch, van den gegoeden stand, bekend met ’t vak van Manufacturen en ’t Boekhouden, kunnende de beste getuigen produceeren; zoekt een dergelijke plaatsing. Men gelieve zich te adresseeren onder lett. B. A. aan de uitgevers GEBRs. HAAGENS te Rotterdam. Het Kerkbestuur en de meeste leden der Israël. Gemeente te Strlelle betuigen bij deze hun oprechten dank aan den Heer NATHAN WIEZEBRON, voor de uitmuntende wijze waarop ZEd. de jongste Feestdagen als hul p-voorhanger geheel belangeloos heeft gefungeerd, en hopen ZEd. steeds lust en kracht moge gevoelen bij voorkomende gelegenheden onzer Gemeente van dienst te zijn. Ook brengen wij onzen geachten Voorzanger den Heer B. M. MOREL , onzen hartelijken dank voor de uitmuntende diensten, niet alleen tijdens de Feestdagen, maar ook bij verschillende andere gelegenheden aan onze Gemeente bewezen, zoowel in als buiten ZEd. betrekking. Wij hopen dat de Algoede hun gebeden voor aller welzijn moge verhoord hebben. Namens het Kerkbestuur, A. L. VAN DER BERG. I. LEVINSON , N N. RIPPE, r Leden v. den Kerkeraad. J. COHEN, J Een geëxamineerd OJNDEIIIWUZiIiIK wenscht te Rotterdam bij genoegzame deelneming een gelegenheid open te stellen tot het ontvangen van degelijk en goedkoop Godsdienst-Onderwijs. Nadere inlichtingen zullen op aanvrage gaarne worden verstrekt. Adres onder lett, R, B. bij de uitgevers GEBRs. HAAGENS Rotterdam. Kennisgeving. Het Bestuur der Godttdienstige Vereeniging KK]NIiRA.CMÊV (Korte Wagenstraat) brengt ter algemeene kennisse, dat de CADEAUX, aan bovengenoemde Vereeniging ten geschenke gegeven, voor ieder zullen te bcKichtigen zijn op a.s. ZONDAG, 11 October, van ’s morgens 11 tot ’s namiddags 3 uur, in het kerklokaal. Namens het Bestuur, E. KALF. Rotterdam, 8 October 1874. 