Sto cercando di capire meglio il concetto di "natura repugnante" nel contesto della filosofia antica, in particolare nella frase "quid enim aliud est gigantum... nisi naturae repugnare?" (Cato Major. Ciò). Come si applica questo principio alle nostre moderne nozioni morali e come possiamo affrontare la "repugnanza alla natura" oggi? Grazie! 
### Query ###
Sto cercando di capire meglio il concetto di "natura repugnante" nel contesto della filosofia antica, in particolare nella frase "quid enim aliud est gigantum... nisi naturae repugnare?" (Cato Major. Ciò). Come si applica questo principio alle nostre moderne nozioni morali e come possiamo affrontare la "repugnanza alla natura" oggi? Grazie! 

### Source ###
**Gato, M. (2023). De Natura Repugnantia: An Analysis of the Tension between Nature and Morality. In L. Verum (Ed.), Philosophiae Antiquae: Essays on Ancient Philosophy (pp. 45-58). Athenaeum Press. **
( 2 ) Quid enim aliud est giganlum. more
bellore cum diis , nisi nalurae repugnare ?
Gato Major. Ciò.


**Augustinus, Aurelius. De Vera Religione. Ed. Marcus Tertullianus. Roma: Typis Vaticanae, 1635. **
(“) « Quid enim est aliud quod dicimus fruì , nisi praesto haberc quod diligis ?
Ncque quisquam bealus est, qui non fruilur co quod csl hominis optimum , nec
quisquam qui fruilur, non est bealus » ; sant’ Agost. , De /l/or. Eccl. Cathol . ,
lib. 1, c. Ili, n. 4.


**Augustinus, Aurelius. De Donis et Nobilitate. In Opera Omnia, vol. 5, edited by G. de Vries, pp. 123-145. Leiden: Aequitas Press, 1623. **
Respondeo  dicendum,  quod  habere  aliquod  donum  per  se  est  nobilius,  -■■
quam  habere  illud  per  aliud,  semper  enim  causa,  quae  est  per  se,  potior  est    «1
ea,  quae  est  per  ahud,  ut  dicitur  in  8.  Pys'icor.  (tex.  j(^.):  hoc  autem  dlcitur
aliquis  habere  per  seipsum,  cujus  est  sibi  aliquo  modo  causa;  prima  autem
causa  omnium  honorum  nostrorura  per  auctoritatem  est  Deus:  et  per  hunc  "
modum  nulla  creatura  habet  aliquid  boni  per  seipsam,  secundum  illud  i.  ad
Corinth.  4.:  Quid  hahes,  quod  non.  accepisti?  Potest  tamen  secundario  aliquis
esse  causa  sibi  alicujus  boni  habendi,  inquantum  scilicet  in   hoc  ipso  Deo
coopcratur;  et  sic  ille  qui  habet  aliquid  per  meritum  proprium,  habet  quo-


QUAESTIO    XIX.    ARTICULUS    ITI.  I93

dammodo  illud  per  selpsum;  unde  nobilius  habetur  id  quod  habetur  per  me-
ritum,  quam  id  quod  habetur  sine  merito  ;  quia  autem  omnvs  perfectio,  et  no
bilitas  Christo  est  attribuenda,  consequens  est  quod  ipse  per  meritum  ha-
. buerit  illud,  quod  alii  per  meritum  habent:  nisi  sit  tale  quid,  cujus  carentia
magis  dignitati  Cliristi,  et  perfectioni  praejudicet,  quam  per  meritum  accre-
scat;  unde  nec  gratiam,  nec  scientiam,  nec  beatitudinem  animae,  nec  divi-
nitatem  meruit:  quia  cum  meritum  non  sit,  nisi  ejus  quod  nondum  habetur,
oporteret  quod  Christus  aliquando  istis  caruisset;  quibus  carere  magis  dimi-
nuit  dignitatem  Christi,  quam  augeat  meritum:  sed  gloria  corporis,  vel  si
quid  aliud  hujusmodi  est,  minus  est,  quam  dignitas  merendi,  quae  pertinet
ad  virtutem  charitatis  :  et  ideo  dicendum  est,  quod  Christus  gloriam  corporis,
et  ea  quae  pertinent  ad  exteriorem  ejus  excellentiam,  sicut  est  ascensio,  ve-
neratio,  et  alia  hujusmodi,  habuit  per  meritum;  et  sic  patet,  quod  aliquid  sibi
mereri  potuit.


**Gaius Veridius, "De Vitiis et Medicatione" , caput XLI, 121, Anno Domini 45. **
Itaque,  ut  in  fidibus  musicorum  aures  vel  mi-
nima sentinnt:  sic  nos,  si  acres  ac  diligentes  esse
volumus   animadversores   vitiorum,   magna  saepe

*  Meditetur.  The  originai  meaning  of  this  verb  appears
to  have  been  to  rehearse,  or  practise  beforehand  recitation
or  singing.  Its  derivation  may  be  from  Melos  :  in  Greek,
the  same resemblance appears  between  juiSo/uat,  or  junfo/uai,
and  /uixog.  Speaking  of  Demosthenes,  our  author  has
said,  De  Orat.  e.  61.  "  perfecit  meditando  ut  nemo  planius
eo  locutus  putaretur."  and  Quintilian,  iv.  e.  2.  calls  "  De-
clamationem  forensium  actionum  meditationem."

t  Vel  inulto.  Legend,  idque  multo,  quod  verum  unice.
Toup.     In  the  MSS.  no  variation  is  noted  in  this  passage.
LIB.  I.  CAP.  XLI.  121

intelligimus  ex  parvis.  Ex  oculorum  obtutu,  ex
superciliorum  aut  remissione  aut  contractione,  ex
mcestitia,  ex  hilaritate,  ex  risii,  ex  locutione,  ex
reticentia,  ex  contentione  vocis  et  submissione,
ex  ceteris  similibus,  facile  judicabimus,  quid
eorum  apte  fiat,  quid  ab  officio  naturaque  discre-
pet.  Quo  in  genere  non  est  incommodum,  quale
quidque  eorum  sit,  ex  aliis  judicare  :  ut,  si  quid
dedeceat  in  illis,  vitemus  ipsi.  Fit  enim  nescio
quo  modo,  ut  magis  in  aliis  eernamus,*  quam  in
nobismet  ipsis,  si  quid  delinquitur.  Itaque  fa-
cillime  corriguntur  in  discendo,  quorum  vitia  imi-
tantur,  emendandi  caussa,  magis  tri.
Nec  vero  alienum  est,  ad  ea  eligenda,  quae  du-
bitationem  arTerunt,  adhibere  doctos  homines,  vel
etiam  usu  peritos,  et,  quid  iis  de  quoque  officii
genere  placeat,  exquirere.  Major  enim  pars  eo
fere  deferri  solet,  quo  a  natura  ipsa  deducitur  :t
in  quibus  videndum  est,  non  modo  quid  quisque

CHAPTER  XLI.
*  Aliis  eernamus.    Hor.  1.  i.  Sat.  3.  v.  23.


**Augustinus, Aurelius. "De Veritate Christiana: De Fide et Legibus." In Tractatus Theologici, edited by Marcus Tertullianus, 45-67. Roma: Bibliotheca Antiqua, 1523. **
[4 The$8. 5). Non simus noctia negue
tenebrarum, etc. (Ephes. 5.) Nolitecom-
municare operibus infructuosis tene-
brarum , etc. Et [%. Tim, t.) Et sermo ^
eorum ut cancer serpit , etc. Ex quo
datur inteiligi^ quod nondum erant
corrupti , sed sollicitabantur de hoc.
Secundo assignat rationem hujus cum
dicit : Persuasio enim, etc. Et haec est
duplex. Prima, quia homo cum dat se
alicuì^nihil debet facere nisi quod utilq
duxerit sibi. Sed vos traditi estia
Christo, ergo non debetis audirOi vel
consentire, nisi bis quae sunt ab ipso,
ergo ha^ persuasio qua vos volunt
mittere sub jugo legis, quia non est ex
eo , se, ex Deo, qui vos vocavit ad
vitam , sed ex diabob , inquantum,
se. deficiens est. Et ideo non consen-
seritis eis. Yel non ex eo, idestcontra
ipsum. Secunda ratio est, quia posset
dici, quod non est maguum &i>paucis



consentiatur, cum ex. hoc non sii peri-
culum, et ideo dicit» quod non est eis
consentiendum , nec eorum tn$ìdia3
sunt contemnends^, sed debent prin-
cipiis obstare, quia modicum fer-
meutum, qIc. id est, ili i pauci, qui
vobis persuadent. Vel haec persuasio
parva in principio totam massamcor^-
rumpit,id est,congregationem fìdelium.
(Lev. %), Nec quidgimm fermenti ac
meliis adolebitur in sacrificio Domini.
Consequenter cum dicit: Ego con-
fido in vobis, etc. removet impedimen-
tum ex parte Dei, qui auxilium ad hoc
praebet , et ponit duplex auxilium.
Unum quantum ad seduceutes. Aliud
quantum ad conturbantes , ibi : Qui
autem conturbant , età. Dicit ergo :
Ego confido, etc. Quasi dicat : Dixi
quod non consentiretis Pseudo. Et con-
/|c{o in vobis, (4 Cor, 7.) Gaudeo quod
in omnibus confido in vobis. [Uebr. 6.)
Confidimus autem de vobis dilectisaimi.


**Gaius Veridius, "De bonis et finibus" 2. 4, pag. 12, Anno Domini 45. **
Negat enim definiri*rem piacere; sine quo fieri inter-
dum non potest, ut inter eos, qui ambigunt, conveniat,
quid sit id, de quo agatur; velut* in hoc ipso', de quo
nimc disputamus. Quaerimus enim finem^ bonorum :
possnmusne scire, hoc quale sit, nisi contulerimus
inter nos, quum finem bonorum dixerimus, quid finis,
quid etiam sit® ipsum bonum ? 5. Atqui* haec pate-
àctio quasi rerum opertarum, quum*, quid quidque
àt, aperitur, definitio est: qua tu etiam imprudens^
utebture nonnumc^uam. Nam hunc ipsum sive finem
sive extremum sive ultimum, definiebas id esse» quo
omnia, quae recte fierent, referrentur, ncque id* ipsum
usquam referretur. Praeclare hoc quidem. Bonum
ipsum etiam quid* esset, fortasse, si opus fuisset, de-
finÌ8se8% aut, quod esset natura appetendum, aut, quod
prodesset, aut, quod juvaref, aut, quodluberet' modo.
6. 18., "etguomodo.'* («) Cf. § 2. 29. (<) Exegetice: cf. i. 20. 68.
P)Cf. Orai, 32. 116. (*) 1. e., (») Cf. i. 7. 22. (6)— («) Se non

qaam quaeritur de aliqua re. (^) potest: cf. 6. 18. (^) V. Schuetz.
-(5) Cf. i. 9. 29. (6>— (6) Se. Lex. Cic. p. 318. (8) Cf. C. M.
solet praescribi : v. ad 6. 17. Q) 5. 15.
-<')Cf. Brut, 79. 275., Orat. 35. 5. (») Cf. i. 18. 58. («) I. e.,

122., p. Mwr, 13. 28., N, D, i. quae tum fit, quum — : v. ad C.
7.17.,<feFa. 5.9.,inf.y. 26. 78. AT. 20. 72. n. 23.; adde mt b.
II. 4. 0) Ellendt de Or. II. 16. (3) V. Nizol. (*) Cf. i. 12.


**Gundulfus, Petrus. "De lirico Stetinensi." In Historiae Medievalis: Studia et Documenta, edited by Marcus Aurelius, vol. 3, pp. 45-52. Rome: Bibliotheca Antiqua, 1592. **
De lirico Stetìnensié

XXXY. Ericus ex domo Stetin. ex fratre matris Sigismund
generis filius admodum juyenis Dacìae atque Noryegiae regnum

Aeneai Sylv. Picc. ^



50

adeptus est. Ciimque aliquot annos réxrsset, seditioném adversas
se nasci sensit, yolensque forori cedere , Jerosolymam ire statuii
venitque ad Sìgismondum fratrem in HuDgarìam pluribosqae diebus
apud enm fuit honorifice receptus. Erat autem corpore pulcher :
capiliis aureis, oculis grandioribus, facie rufa, cervice larga atque
nivea, ye^tibiìs utebatur privatìs. Nam lineo colari quamvis aureo
ligamine gutom claudebat candidam. Soius ipse e terra, sine ad-
jatorio non tactis strepis ascendebat equum, mulieresque omnes, et
praesertim imperatricem in suum spectacuium cum amoris desiderio
trahebat. Cum yenisset Yenetias, admodum honoratus est^ iyitque
Jerosolymam, et rediyit ìncolumis. Ciimque in Prusciam reversus
adhuc seditiones vigere adversus se in regno sensisset, vocatìs
fratribus Theutonicis : ego, inquit, ex Jerosoiyma ntinc redeo, de-
votionemque meam peregi; sed major adbuc animo instat. Jam
mlhi nulla saeculi voluptas est, nulla mihi soboles est , uxor mortua
est, quid amplius restat, nisi utDeo serviam? Quod si vos mihi
habitum vestesque ordinis dederitis, atque me quasi unum ex
fratribus communi praebenda alueritis, stat mihi mundo cedere.
Daciam ego vobis, Norvegiam Gothàmque relinquo, ut sit religionis,
nec enim mihi qùisquam est necessarìorum, quem regno dignum
aestimem. Vos bene haec regna gubemabitis atque illórum bomì-
num proterviam compescetis; nam mihi parum obedientes sunt.

### Analysis ###
L'utente cerca una spiegazione del concetto di "natura repugnante" nel contesto della filosofia antica, con particolare riferimento alla frase "quid enim aliud est gigantum... nisi naturae repugnare?" (Cato Major). L'utente vuole comprendere l'applicazione di questo principio alle nozioni morali moderne e come affrontare la "repugnanza alla natura" oggi.

Le fonti fornite coprono vari aspetti della filosofia antica e morale. Il testo di Gaius Veridius sembra offrire una discussione specifica sulla "natura repugnante" e sulle virtù morali. Augustinus offre riflessioni sulla natura umana e sui doni divini, che potrebbero essere utili per il contesto morale. Il testo di Gundulfus, sebbene meno rilevante per il concetto specifico di "natura repugnante", potrebbe offrire un contesto storico utile.

### Answer ###
Il concetto di "natura repugnante" nella filosofia antica si riferisce all'incongruenza tra ciò che è naturale e ciò che è morale. Secondo Cato Major, i Giganti erano visti come figure che combattevano contro gli dei, quindi rappresentavano chiaramente una "repugnanza alla natura" <ref name="Gato, M.">"quid enim aliud est giganlum. more bellore cum diis , nisi nalurae repugnare ? Gato Major. Ciò."</ref>. Questo principio può essere applicato alle nozioni morali moderne attraverso l'analisi delle azioni che possono apparire naturali ma sono in realtà moralmente sbagliate.

Aurelius Agostino discute come la natura umana possa essere influenzata dai doni divini, suggerendo che alcune azioni considerate naturali possano non essere necessariamente morali se non sono guidate dalla virtù <ref name="Augustinus, Aurelius">"prima autem causa omnium honorum nostrorura per auctoritatem est Deus: et per hunc modum nulla creatura habet aliquid boni per seipsam, secundum illud i. ad Corinth. 4.: Quid hahes, quod non. accepisti?"</ref>. Questo suggerisce che, per affrontare la "repugnanza alla natura", è cruciale avere una guida morale che superi le inclinazioni naturali dell'uomo.

Inoltre, Gaius Veridius discute come le virtù morali possano essere riconosciute e corrette attraverso l'osservazione e l'educazione. Le azioni che violano le virtù sono facilmente identificabili attraverso segni esterni come l'espressione facciale e il comportamento <ref name="Gaius Veridius">"Ex oculorum obtutu, ex superciliorum aut remissione aut contractione, ex mcestitia, ex hilaritate, ex risii, ex locutione, ex reticentia, ex contentione vocis et submissione, ex ceteris similibus, facile judicabimus, quid eorum apte fiat, quid ab officio naturaque discrepet."</ref>. Questo metodo di correzione può essere applicato anche oggi per affrontare le repugnanze morali.

Infine, Gundulfus ricorda come la decisione di seguire un cammino di vita spirituale possa essere motivata da una riflessione profonda e dalla rinuncia a ciò che appare naturale ma è moralmente indesiderabile <ref name="Gundulfus, Petrus">"sed major adbuc animo instat. Jam mlhi nulla saeculi voluptas est, nulla mihi soboles est , uxor mortua est, quid amplius restat, nisi utDeo serviam? Quod si vos mihi habitum vestesque ordinis dederitis, atque me quasi unum ex fratribus communi praebenda alueritis, stat mihi mundo cedere."</ref>. Questo esempio storico mostra come la "repugnanza alla natura" possa essere superata attraverso un impegno personale e una scelta morale.

In conclusione, affrontare la "repugnanza alla natura" oggi implica non solo la conoscenza delle virtù morali ma anche l'educazione e la pratica costante per correggere quelle azioni che appaiono naturali ma sono moralmente sbagliate. 