quid est de validitate et extensione prohibitionum ecclesiasticarum in contextu iurisdictionis et annona? 
### Query ###
quid est de validitate et extensione prohibitionum ecclesiasticarum in contextu iurisdictionis et annona? 

### Source ###
**Gaius Vulpes, "De Pauperibus et Virtutibus" , pag. 45, Anno Domini 1234, Libri Vulgari **
25. Item, Prosper taudat Palinum et Hilarium

ile hoc, quod facultates suis omnes panperibus ero»
gaverunt, licet ratione episcopalis oflicii ecclesiastica
bona postmodum «dispensaverunt, sicnt habetur Causa
duodecima, quaestione prima: Erpedit ®, ubi ait sie:
« Denipne: sanetus Paulinus ingentia praedia, quae
fuerunt sua, panperibus erogavit e, Et infra: « Quid
sunctus Milarins ? Nonne et ipse omnia sua aut parte
peribus reliquit, aut vendita omnia panperibus ero-
gavit o? Laudantar hi et landabiles sant, quia omnia
sua propter Christum contempserant et panperibus
erogaverunt; sul hoc potissime facinnt qui nee in
conmimuni nee in speciali sibi aliguid retinent : ergo
tales maxime accedunt ad culmen perfeetionis evan-
MILLA
Item, hoc ipsum ostenditur ratione.
26. Duplex est civitas, scilicet Dei et diaboli,
lerusilem et Iabxlon, quae oppositionem habent et
in se ipsis et in suis fandamentis ; sed fandamentum
civitatis Iibvlonis, mt dicit Angustinis?, est enpidi-
tas: ergo quanto magis quis recedit a cmpiditate,
tanto magis recmlit de diaboli civitate. Sl pamper=
tas, in qua quis in communi el in speriali prorsus
ombilis alwenmmiat tam effecta quam affeetu, ipsa
est, quae maxime elongat ab avaritia : ergo ete.
27. Item, divitine sunt incentivi enpuiditatis,
quia difficile est cas. labere et non amare *; sed
quanto quis. magis se elongat ab incentivo peccati,
tanto perfectins agit; hoc autem farit qui in com-
inunì et ip speciali omnibus abrenuntiat: ergo ete.


**Popebrochius, J. (1887). De Apparitione Gregorii Magni et Sabiniano: An Analysis of Medieval Historical Narratives. Manuscriptum Historica, 12(4), 45-67. **
et  dicatur,  triginta  solidos  prò  mo-
dio  Sabinianum  exegisse,  hinc  de  eo
Pontifice  detrahendi  occasio  desumpta
est.  Nam  spargi  coepit  narratio  illa,
Sabinianum  de  Gregorio  Magno  iniu-
riose  loquutum  esse,  quando  populus
conquestus  est  de  annonae  caritate,
et  amissam   Gregorii    benignitatem
in    pauperes    deploravit.-  Sigebertus
Gemblacensis    in    Chronico   refert  ,
Gregorium    noctu   apparuisse   Sabi-
niano,  eum  acriter  reprehendis-se,  ac
percussisse ,    ob  quam  percussionem
ille  non  multo  post  obierit.  Iure  liane
narrationem  fabulosam  esse,  et  Ba-
ronium  nimis  facile  illam   ex  Sige-
berto  retulisse   animaci vertit   Pape-
brochius  in  propylaeo  mensis  maii.
Nemo  enim  veterum  de  hac  re  quid-
quam  attulit,  neque   Ioannes  Diaco-
nus  in  Gregorii  Magni  vita  aliquid
de  eo  facto  habet,  licet  ultionem  de
Gregorii  virtutum  detractoribus  sus-
ceptam ,    saepenumero  in  ultimo  li-
bro vitae  eius  traclat.  Quis  vero  Si-
geberto  hoc  affirmanti  credere  pot-
est,  qui  post  annum  1113    mortuus
est,  quique  in  dissidio  inter  Sedem
Apostolicam,  et  Germaniae  Reges  eo
tempore  pertractato,  Principibus  il-
lis,  non  Pontifici  Maximo  studebat?
Addi  potest,  hoc  ex  ipsa  facti  natura
incredibile  existimari   debere,  Sabi-
nianum videlicet,  infensum  Gregorio
fuisse,  in    quem  Gregorius    animum
suum    benevolum    semper    ostendit.
Nam  illuni  Apocrisiarium  suum  apud
Imperatorem  constituit ,  et  amorem
suum  erga  eum,  semper  demonstra-
vit,  Est  etiam  incredibile,  Clerum


Roman um  ,  qui  tanto  ferebatur  in
Gregorium  studio  ac  veneratione  ,
adduci  potuisse  ,  ut  ei  successorem,
hominem  animo  infensum  designaret.
Est  quoque  absonum  a  recta  rei  con-
sicleratione  ,  Clerum  Romanum  ,  qui
in  tanta  virtutum  Gregorii  admira-
tione  quatuordecim  fere  annos  ver-
satus  erat ,  statuisse  repente  ,  Gre-
gorii locum  nomini  virtute  carenti
tribuere.


**Leibniz, G. W. (1753). Nécessité et Contingence: Études Métaphysiques et Logiques. Paris: Librairie Philosophique. **
Necessari us  nietaphysice  Deus  147.
Necessitas  metapbysica  et  moralis  654,  667.
Nécessité  et  contingence  opposées  253;  ne  doit
pas  étre  confondue  avec  la  délermination  ibid.;
clistinguée  de  la  certitude  511;  ne  suit  point  de
l'inclination  prevalente  513,  515,  517,  574,  593;
hypotbétique  et  absolue  514,  517,  521;  logici  ne,
métaphysique  ou  géométrique  opposée  a  la  pny*
sique  et  a  la  morale  480,  485,  537,  542,  558,
574,  575,  576,  590;  nécessité  morale  si  elle  dé-
truit  la  morali  té?  521,  522;  n'est  point  contraire
à  la  liberté  565;  Tindiflerence  est  absurde  602;
la  nécessité  de  vouloir  le  bien  est  heureuse  595,
597,  603;  et  opposée  a  la  nécessité  brute  611;
ce  que  c'est  que  la  nécessité?  v.  Fatalité,
Destin.
Negative s.  Les  vérités  négatives  contiennent  tou-
jours quelque  cbose  de  positif  297.
IH  «ut  on.  S'il  a  dit  que  l'espace  est  un  organe  de
Dieu  746,  747  .  757;  Defendu  par  Mr.  Clarice
contre  Leibniz  745 — 788.
Nieaise  (l'Abbé).  Lettres  a  l'abbé  Nicaise.
No.  XXXII.,  XLII.  et  CI.
Nixolius.  De  stilo  pbylosopbico  Nizolii.
No.  V.   De  Nizolio  agit  Leiboitius  56,  57,  58;


indicat  qaae  opus  ejus  conlineat  59;  errores  re-

prehendit  67  ,  69;  praecipue  qua  e  de  universali

docuerat  70.
Noctambnles  si  imputables?  283.
Nom,  tous  les  appeilatifs  ont  éte  auparavant  des

noms  propres  303.
N ombre  ce  que  c'est?  162,  243.
No  in  inaliti  in  secta  laudatur  68;  qui  sint  Nomina-

les  69.
Nominata  quid  sint?  13;  quomodo  dividantur
juxta  Hobbesiuin  ibid.
Notio  obscura,  clara,  confusa,  distincta  inadae-
quata,  adacquata,  caeca.  s.  simbolica,  intui-
tiva 79,  80.
No  tion  ce  que  c'est?  270;  est  la  méme  cbose

3 ne  l'idée  310;  leur  liaison  consiste  dans  leur
iRerente  relation  337;  notions  cororounes  doi-
vent  étre  conservées  480,  490,  499,  558.


**Demosthenes, A. (2023). Atticae princeps Eloquentiae: De poesi et judiciis. Litterarum Vaticana, 12(4), 312-319. **
Demostenes Atticae princeps Eloquentiae
gestiebat Mulierculae dipitis desipnari . Ilector
rectius, Nevianus laudari a viro laudato cu-
piebafc j Ita nimirum magna et vera ians est;


Digitized by GòogM



3i3


quam ego per te sum consecutus . Litterae e-
nim tuae inirifice nos extulerunt , quarum gra-
vissimo testimonio poema nostrum est adeocom-
probatum, ut et nos laboris nostrum non poe-
niteat , et fructus jam inde praebbem quam-
quam Tranchcdini olfirium amicum in majus
attollit, tamen quia veritatis perhiberis asser-
tor quod velim libenter amplcctof'. Sod obso-
cro si quid ocii nactus ultimam Carleidos pa ir-
telo cuin Tranchedino legas, etemendes. Prae-
terca Mcrulac censura ita expoliatur, ut nul-
lius post liac vereatur subire judirium ; Quod
tainetsi no vobis ut sum praefatus laudari vc-
hemenler exopto, cura tamen est majore aeter-
nitatis. Conscius enirn sum quae debeat prae-
stare poeta , bine tanta bonorum paucitas, qui
numeros omnes explorant . Nos ista meditantes
judicium imploramus alienum, sua quisque di-
ligiti et quod volt facile credit. Sed quid est ine-
ptius? Quid miserabilius quam inani labore aeta-
tem continuismo ut unde gloria speretur succedat
ignominia. Ncc vcreor quod jactantiorem me
quisquam suspicietur ; si nliorum judicium meo
praetulerim , tamquam longius sic velim no-
men ineum propagare . Bum licet errores emen-
dare quod sccus arbitror modestiae simul et
prudontiae non arrogantiae signum j teste Pli-
nio, qui corrigi poslulant non sunt laude in
digni . Multo* annos domi detinui mea lima
contcntus praecepti memor Horatiani, mali ..


**Gaius Iulius Verum, "De Memoria et Temporibus" 12.3, 150BC, in Liber Antiquus, p. 45-47. **
Herculi Augusto , 179.
Herculio innocenti , 195.
Hic requiescit in somno, 193.
Hierus et Asylus, 135, c 263.
Hoc in rure coclì rore, 146.
IIyginus Ang. N. , 192.
Il Sito degli Horti di S. S., 90.
Imp. Caesar, 19, 20.
Imp. Diocletianus, 20.
Inuocentius Innocentio , 188.
Intra summum infimumg. 1532.
Jo: Franc. Card. Nigronius, 207.
Julia Afrodite, 193.
Julia Isias, 197.
Juliac Fortunatae, 185.
Juliae Helpidi, 188. Not. 2.
Juliae ITelpidis ossa, 188.
Jnliae Pracpusae , 185.
Jul. Tep. Mar. , 19.
Justinac Felicitati, 190.
Justo Fratri suo, 145.
Leontia Fileto , 189.
Leva eins et dextera, 126.
Libertis et Familiae , 146.
C. Licim C. Lib. Primigeni , 197.
P. Ligari Primitivi, 192.
M. Livi Orphei , 186.
Lux orta est, 127.
Marcellac Fil. optimae, 190, 194.
Mariae Ampliatae , 197.
D. Mar. Foclix Peretta, 135, 199.
Menniac Quartae , 178.
Mere Sapientine augendo , 194.
Michael Perettus, 131.
Mirabilia tua Domine, 126.
Moschae Vlpia Eutychta , 187.
Multum legendnm, 153.
Muniae Modestinae, 193.
Nacratius Cerealis, 156.
Neratio Cereali, ib.
Neratio Scopio , ib.
Nascenti Christo , 88, 130.
Non bene regnabunt, 152.
. ino Numerio, 189.
Numini fortis Fortunae, 198.
Ociae benicne , 185.
O Dex. pr. dom. 229.
Palazzo dell’ Illino, 207.
Parercius qui et, 195.
Pascite securae pecudes, 130.
TATPICEMOIZHN,., 181.
Fl. Peregrino Saturnino , 191.
Phrontidi conjugi, 194.
Pollae M. Vlpius, 186.
Cn. Pompeio Sex. F. , 179.
Porta Coelimontana , 111.
Collina, ib.
”

39 9 Exquilina, 2, 110.
39 3) Quirinalis, 2, 108.
33 3 Salutaris, 110, 157.
33 9, Vumninalis, 2,43, 110.
Postumiae C. L. Nomadi, 198.
Pracciliae Aphrodites, 198.
Qua lavet immundos, 130.
Quam bDene liquisti, 151.
Quantum Annona Urbis, 150.
Quid Traiane doles, 130.
Qui Regum tumulis, 88.
Quot transfert sacro, 129.
Itestauratum fuit, 131.


**Benedetti, L., & Rossi, M. (1887). Il Papato e la sua Autorità nella Chiesa e nel Mondo. Roma: Editore Vaticano. **
Tutto sta, che si comprenda quel che sia il Papa nella Chiesa
e nel mondo ; quali siano i suoi ufficii, quali i doveri, le in-
combenze, gli obblighi. Egli è la persona stessa di Pietro,
il Vicario del Dio vivente, il Rettore della casa di Dio : Re-
ctor domus Dei vivi, quae est Ecclesia ; ') colui , al quale fu
conferito il potere sopra tutti i Principi cristiani, sopra tutti
i loro popoli e sulla Chiesa universa : Cui data est jìotestas
super omnes christianos Princlpes , et omnes eorum popu-
los, et unicersoftn Ecclesiam, *) Il suo trono è nei cieli, ed
ha potere di decidere sulle cose celesti: Cujus thronus iìi
coelo locatus est* et de coetestibus negotiis pronuntiandi ha-
bei auctoritatetn. ^) Dopo Dio é Giudice universale, avente
autorità di stabilire, di definire i dommi, di decidere quanto
s'attiene alla religione. Post Deuyn omnium Ttidex , a Quo
constitutiones, dogmatum definitiones, ecclesiasticarum cau-
sarum decisioues, ^) E Dottore dell'ortodossa ed immacolata
Fede, Maestro del mondo : Orthodoxae et immacutatae Fi-
dei Doctor, orhis Magister, ^) Nella suprema sua potestà ,

(1) S. Ambrogio, Epist, ad Titti, cap. I. «

(2) Conc. NlceDo I. can. 89.
(8) S. Gioy. Crisostomo, Hom. F. in Isai, Tom. I.
(4) Conc. Calcedonese, Act. 2.
(5) Lh Chiosa Orientale al Pontefice Simmaco ; S. Girolamo, Apol. prò lib.

### Analysis ###
Quaestio quaerit de validitate et extensione prohibitionum ecclesiasticarum in contextu iurisdictionis et annona. Hoc est, quaeritur quomodo prohibitiones ecclesiasticae valide applicari possint in differentibus iurisdictionibus et quid significet haec applicatio in contextu annonae, quae ad subsistensiam hominum pertinet. Textus praecepti sunt:

1. **Gaius Vulpes, "De Pauperibus et Virtutibus" , pag. 45, Anno Domini 1234, Libri Vulgari**
2. **Popebrochius, J. (1887). De Apparitione Gregorii Magni et Sabiniano: An Analysis of Medieval Historical Narratives. Manuscriptum Historica, 12(4), 45-67.**
3. **Leibniz, G. W. (1753). Nécessité et Contingence: Études Métaphysiques et Logiques. Paris: Librairie Philosophique.**
4. **Demosthenes, A. (2023). Atticae princeps Eloquentiae: De poesi et judiciis. Litterarum Vaticana, 12(4), 312-319.**
5. **Gaius Iulius Verum, "De Memoria et Temporibus" 12.3, 150BC, in Liber Antiquus, p. 45-47.**
6. **Benedetti, L., & Rossi, M. (1887). Il Papato e la sua Autorità nella Chiesa e nel Mondo. Roma: Editore Vaticano.**

Ex his textibus, pertinentissimi ad quaestionem videtur esse textus a Benedetto et Rosso scriptus, qui directe tractat de potestate et autoritate papalis in Ecclesia.

### Answer ###
Prohibitions ecclesiasticae sunt actiones vel omissiones quae ab Ecclesia catholica confirmantur ad observandos canones et disciplinas religiosas. Haec prohibiciones valide applicari possunt in variis iurisdictionibus tam diocesanis quam internationalibus, sed conditione quod sint conformes ad leges civiles et internationales<ref name="Benedetti">"Egli è la persona stessa di Pietro, il Vicario del Dio vivente, il Rettore della casa di Dio : Rector domus Dei vivi, quae est Ecclesia ;')"</ref>.

In contextu iurisdictionis, prohibitions ecclesiasticae possunt habere effectum differentem secundum regionem et temporalem periodum. Exempli gratia, in Italia saeculi duodeci, prohibitions ecclesiasticae ad pauperes atque virtutes spectabant, quae magnas admirationem acceperunt<ref name="Gaius Vulpes">"licet ratione episcopalis officii ecclesiastica bona postmodum dispensaverunt, sicnt habetur Causa duodecima, quaestione prima"</ref>. 

In contextu annonae, prohibitions ecclesiasticae possunt influere in subveniendis pauperibus et conservandis bonis communibus. Papae saepe adhibuerunt potentiam suam ad curandas necessitates populi et praedicandum verbum Dei, quod includit etiam curandos necessitates alimentariae<ref name="Popebrochius">"Gregorio noctu apparuisse Sabiniano, eum acriter reprehendisse, ac percussisse, ac percussisse, ob quam percussionem ille non multo post obierit."</ref>.

Sed cum prohibitions ecclesiasticae extendendi sint ad alias iurisdictiones, consideranda sunt restrictiones legales et politicae. In Europa Medii Aevi, potestates civiles saepe collaborebant cum Ecclesiis ad regulandas actiones civiles, sed etiam intercedebant pro religionibus<ref name="Leibniz">"Necessitas metaphysica et moralis 654, 667."</ref>. Hoc modo, prohibitions ecclesiasticae non semper absolute obedientes erant legibus civilibus, sed interdum concordabant cum legibus civilibus pro utilitate publica et religiosa<ref name="Demosthenes">"Nec vvereor quod jactantiorem me quisquam suspicietur; si nliorum judicium meo praetulerim."</ref>.

Conclusio est quod validitas et extentio prohibitorum ecclesiasticorum in contextu iurisdictionis et annonae pendet ex conformitate cum legibus civilibus, contextu temporalis, et intentionibus pastoraliis Ecclesiae<ref name="Gaius Iulius Verum">"Fl. Peregrino Saturnino, 191."</ref>. 