In quibus locis et circumstantiis religiosi et laici potestas loqui in ecclesiis sanctimonialibus? 
### Query ###
In quibus locis et circumstantiis religiosi et laici potestas loqui in ecclesiis sanctimonialibus? 

### Source ###
**Aurelius, Tiberius. De Concessis et Consuetudinibus in Monasteriis: Tractatus Medii Aevi. Roma: Typis Vaticanae, 1623. **
Concedimus etiami quod in solemnitatibus Sanciorum, sub quorum nomine
Ecclesine pracfatorum Monastcriorum sunt dedicaix, et in ipsarum £cc!csiarum
consectatìonibus religiosi, clerici, laici, ac muUercs possine lattare £ccle$ias su-
pradicxas.) et prima dumtaxat daiuna ipsorum Monaaierìorumi et tane Abbatbsa
et Moniakft in loco deceati se ttneam, ita quod ip«aram honesta* illesa icr-
vetnr. Concedimos etiam, quod si Abbatissx, sou Moniales sapniscripiae pio a-
liqna honcsia causa, et speciatiter uiilitatc Monasteri oram contingente, aliqui-
hns religiosis Clericis, seu J.aicis loqui volucrint, dummodo prxdicti eundi ad
pr;xdicta Monastcria a nobis licentiam obuiuierint, seu a nosiio vzc^irìo iu ab .n-
tla nostra, possine eis loqui, et honesta ac uiilia uegoiia traaare cum eis. Li
si iUibatista loqui vainerit» adhibeat secum dms ad miaos honestas et anti»
quai moniales 1 qoae audiant ea quae loqueittor. Si vero Monialis loqui voine-
rit« hoc Acfat de licemia Abbatissar^ qdae si Ifccittiam loquendi coDcessecic « te-
neatur ci dare duas socias honestas et antiquas , quz similiter audire possiat
ea qux loqui vo7m-rini. Hqiusmodi autcm locutio sempcr fìat per Abbatissas,
et Moniales ad fencstras fecraias» et aliquo parictt internicdio.
QtMlttn itnffuines ftr fruijttru Miki iAtémt,

IX. Sandmos, quod sacerdoics vesulaces «l necntaies in Ecdetiis aadieme
eonfittsiones muliomn, non audiant eas in aognUt Ecclesiaruro, ncc in loda
occultisi scd in tali parte « quod utriusque personx vidcri possint communif jr
ab his> qui iucrint in Eccksiis pcaesentes. £c conlesnooet muiietuin oon i&itr-



i38

luarum al bi , quam in Ecdcsiìt oon andiatit . Qui aa^unt ad au^codas cp-
fts^on«s mnlierom inficmarumt audiadt eas in tali looot qqod sodut &ccnlo-
ti$* et aUae pectotat in domo moUeris cxinenKt, videant Sacendoiif ,ec mulie-
nc oufiicntit personam, et ita tenwiK oistant, quod oonfitentls vcrba aodice
non pocsint. Contiarittm autem fiuicDies vjginti libcanun fotast voUmnis sob-
lacere*

Ve ctuiruntne Mtssarum.


**Verum, J. (1623). De Sacramentis Ecclesiae: Tractatus de Ordine et Iurisdictione. Typis Reformatis, Roma. **
Ordinandorum  intentio  sublimior  esse  tiebei
intentione  cceterorum*

IX.  Yerùm  qui  Ordinis  Sacramento  initiari
rolunt ,  hoc  sibi  proponant  opus  est ,  ut  non  solùnn
dei  gloriun  in  omnibus  rebus  quaerant,quodquidcm
»m  omnibus,  tom  maxime  Fidelibus  com^une  esse
MMisIat  :  sed  etiam  ut  aliqui  certo  Ecclesiie  minis-
erio addicti,  (i)  in  sanctitate  et  justitià  illi  scr^iaut.
Nam  Qt  in  exercitu  omnes  quidem  miiitfs  im-
leratorìs  legibus  parent,  sed  inter  eos  tamen  alius
Bentnrio ,  fuius  praefectus  est  »  alii  alia  munerii
ibeunt  :  ita  quamyis  omnes  Fideles  pietatem  et
nnocentiaro  sectari  omni  studio  debcant,  quibus
*ebus  maxime  Deus  coUtur  ,  eas  tamen,  qui
3rdinis  Sacramento  sunt  initiati ,  pracipua  quae-
lam  muncra  et  functiooes  in  Ecclesia  exsequi
iportet.
In  qu&us  sacris  initiati  ccsteros  superante

X.  Nam  et  sacra  prò  se  ipsis ,  et  prò  omni  pò-
>nlo  faciunt ,  et  divinae  legis  yim  Iradunt  :  ad
tamque  prompto  et  alacri  animo  servaudam  Fi-
leles  hortantur  et  .instituunt  :  et  Christi  Do-
aini  Sacramenta ,  quibus  omnis  gratta  imperti-
or  et  augetur,  admjnistrant  :  et  ut  uno  verbo
«mplectamur ,  à  reliquo  populo  segregati  io  om-
liam  longé  maximo  et  praestantissimo  roinisterio
e  exerceut.
(O  Lue.  I.  74.  75.  ^


36^  Catechismi

Duplex  potestas  ecclesiastica  :  Ordinis  et  jurU-

dictionis»

XI.  His  igitur  explicatis ,  accedent  paroclù  ad
ea  tractanda,  quae  propria  hujus  sacramenti  sunti
ut  intelligant  Fideles ,  qui  in  ecciesiasticum  ordì-
uem  cooptari  yoluut,  ad  quodnam  officii  genus
vocentur ,  quaotaque  ipsi  Lcclesiae  ,  ^usque  mi'
nìstris  potestas  diyinitùs  tributa  sit.  Ea  autem
duplex  esf  :  ordinis  et  jurisdictioois.  Ordinis  po-
testas ad  Yerum  Christi  Domini  corpus  in  sacro-
sanclà  Euciiarìstià  reftrtur.  Jurisdictionis  vero
potestas  tota  in  Christi  corpore  mystico  yersatur;
ad  eara  enim  spectat  christiauum  populum  guber-
nare  et  moderari,  et  ad  aeteruam  ccslest^mqae
beatitudinem  dirigere.


**Vergilius, M. (1898). De Ephororum Creazione: Interpretatio Antiqua et Moderna. Roma: Typis Vaticanis. **
At  qui  ita  argumentati  sunt,  non  reputaverunt  nec  primum
nec  unicum  esse  hunc  locum,  quo  de  ephororum  creatione
exposùerit  scriptor.  Qui  cum  jam  in  eis,  quae  antecedunt,
pluribus  locis  de  ea  re  disputavisset,  post  ea  brevitati  potuit
consulere  ita,  ut  ei,  ne  in  obscuritatis  crimen  incurreret,
omnino  verendum  non  esset.  Non  igitur  necesse  erat,  ut  in
altero  membro  adverbium  fióvov,  in  altero  particulam  xal
insererot;  persuasum  enim  eratei  intelleauros  omnes  par-
ticipandi  notione  alteram  etiam  creandi  hoc  loco  indicatam
esse,  praesertim  cum  diserte  dbcisset  id  fuisse  plebis,  ut  eli-
gerent  senatores.  Neque  si  quis  nostratium  in  eius  modi  re
tractanda  simpliciter  sibi  opponeret  eadem  verba,  aliter  in-
tellegeremus,  etiamsi  voculae  «  soltanto  »  et  «  anche  »  non
essent  additae.  Et  si  qua  in  hoc  loco  est  obscuritas  yel  in-
diligentia,  malim  id  Aristoteli  vitio  vettere ,  quam .  talem
probare  interpretationem,  quae  clarae  et  apertae  ceterorum,
quos  supra  adduximus,  locorum  repugnet  sententiae.
Verum  non  -desunt  alia,  quìbus  nostra  huius  loci  confir-
mari possit  explicatio.  Ac  primum  quidem  memoria  repetas
quaeso  eum  locum,  quem  supra  attulimus,  B,  9  (II,  6, 16).
Quo  loco  si  admodum  puerilem  esse  dicit  philosophus  epho-
rorum electionem,  certe  non  est  cogitandum  de  mixtura  qua-
dam  creationis  et  sortionis,  quam  quidam,  ut  post  ea  expo-
nemus,   statuerunt,    sed  eundem   fuisse  vel  certe  similem


pubi.  Qraec.  p.  iS9,adn.  U  (cum  addendis);  G.  F.  Hermann.  Antiqq.  iuris
pubi.  Graec,  ed.  IV,  p.  148,  adn.  6;  Urlichs.  Mus.  RTien.  VI,  M3.  Quod
8i  Hermannus  1.  e.  negayit  ex  scriptorum  locis  aliad  quidqnam  collìgi
posse,  nisi  ex  omnibus  quidem  civibus,  sed  non  a  populo  universo  crearì
solitos  ephoros,  haud  mediocriter  erravit.  Nam  si  Aristotelis,  quos  ad-
scripsimus  locos  coniunctos  perlustrayerls,  facile  intellegea  eum  loqui  de
ephoris  quotannis  in  comitiis  a  populo  uniyerso  creandis.


**L. Vexillius, "De Arribus et Philosophia" , pag 42-45, Anno MMDCCLXVII, Romae **
de inultis rerum argumentis , quae a prudentia sunt, d* AuìLq» *a qua»
arles redactas habeamus , vereor ne damno potius no-
strae Studiorum Rationis quam lucro apponi necesse a»* 1 *™-,

sit. Nana de iis rebus quibus prudentia moderatur, ar-
tes , si multae, nullae*, sin modicae, multae sunt. Qui
enirn omnia prudentiae in arfem redigere conantur, prin-
cipio inanem insumunt operam : quia prudentia ex re-
rum circumstantiis , quae infinitae sunt , sua capit con-
silia , quare omnis earuni comprehensio, quam amplis-
sima, nunquam est satis. Deinde consuefaciunt auditore»,
ut communibus praeceptis adhaerescant : quo nihil in
actu rerum inutilius experimur. Quamobrem ut usui sin t
arles quae prudentia Constant, uti Oratoria, Poètica,

Historica, Deorum Compitatimi) instar sint$ et tantum de-
nionstrent quo et qua sii euudum : nempe per philoso-
phiam ad ipsius optimae conteniplalionem Naturae. Quum


Digitized by Google



30


de kostki rtiipftnis


enim una excolebatur Philosophia, sive adeo una optima
spectabatur natura , maximi in quoque istarum artium
genere scriptores apud Graecos, Latinos et nostros flo-
ruerunt: artibus autem apud quosque eorura excultis, non
perinde clari extiterunt. Exequimini, quaeso, de singu-
lis rationem^ et ine nihil falsi dixisse invenietis. Qua-
propter qui arles ac discipliuas , quae neduni onines, sed
cunctae in Philosophiae gremio continebantur, et ab ea
et inter se ipsas diviserunt , inibì Tyrannorum situi les
fuisse videnlur qui amplissima opulentissimarque >c fre-
quentissima hostium urbe potiti, quo luti porro adea
sint, urbem delent, et cives per pagos longe dissitos
' dissipanti ut ne ultra suae urbis magnificentia et opi-
bus suorumque numero freti spiritus, animosque efferre,
neve conspirare , et alii aliis auxilio esse possint.


**Gregorio, A. (1523). De jure regni et potestate papae: Tractatus de schismate. Milan: Apud Heredium Calvini. **
per  la  religione  di  Cristo,  mentre  in  ricompensa  di  tanti  tra-
vagli Gregorio  gli  aveva  slealmente  invaso  il  regno. Finiva
negando  al  papa  il  diritto  di  spodestare  nessuno  de'  re,  e  molto

coram  fratribus  suis  et  nunciis  nostris  fuit  professns  manifeste ,  prout  haec
omnia  per  testimoniales  Àntistìtum  omnium  prafaturum  literas  manifestissime
compiobantur. Cum  qua  responsione,  nunciis  nostris  et  suo  ad  nostram  prat-
sentiam  redeuntibus;  prius  quam  per  tres  tlietas  a  curia  recessissent ,  eis
omnino  celatis,  et  in  c<mfusionem  ipsorum,  G. de  Montelongo,  quam  primitus
ad  nos  nuncium  miserat,  et  contra  nos  postmodum  ad  eversiouem  Muntnanam
et  aliorum  fidelium  nostrorum  statuerat,  in  Lombardia  legationis  officiuni
piene  commisit  ;  arbitratus  ut  quanto  sibi  major  daretur  auctoritas,  tanto
majora  nobis  et  nostris  impedimenta  pararot. Quibusdam  tamen  Principibus
nostris,  Pfffilatis  Itali»  et  Germanise  nobiscum  in  curia  nostra  manentibus,
literas  destinavit,  sufrgillationem  famse  nostrse  non  modicam  continentes,
certis  capitulis  interciusis  ;  et  specialiter  de  gravaminibus ,  quae  quibusdam
ecclesiis  regni  nostri  dicebantur  illata:  super  quos,  mandavit  nos  per  eosdem
Principes  admoneri. Quorum  capitulorum  omnium  et  responsionum  nostrarum
ad  singula,  seriem  vobis  sub  testimonio  publico  misiraus  intuendam. Quibus
omnibus,  coram  Principibus  et  Prelatis  ac  religiosis  quampluribus  cnjuslibet
ordinis,  sigillatim  ostensis  (quanquam  de  tanta  patris  instabilitate  confusos  se
filii  reputarent,  et  de  verecundia  capitis  prsesentium  rnbor  ora  perfunderet)
nihiloniinus  tamen  de  ipsorum  Consilio,  praìdictos  Panormitanensem  Archiepi-
scopum  ,  mngistrum  T. et  magistrum  R. Portastell. excellentiae  nostrae ,  cum
nunciis  civitatum  nostrarum  iidelium,  ad  sedem  Apost(dicam  duximus  rcmit-
tendosj  per  quos  ad  satisfactionem  oranem,  mora  qualìbet  et  diflicultate  se-
positis,  obtulimus  nos  paratos. 
### Analysis ###
The user asks about the circumstances and locations where religious and lay people can speak in monastic churches. The query is in Latin and seeks to understand specific conditions and contexts within ecclesiastical settings for both religious and laypeople to engage in speech. The provided references are historical texts from the 16th-18th centuries, which include regulations and theological discussions on ecclesiastical authority, sacraments, and monastic life.

The reference **Aurelius, Tiberius. De Concessis et Consuetudinibus in Monasteriis: Tractatus Medii Aevi. Roma: Typis Vaticanae, 1623.** provides detailed regulations regarding the ability of religious and lay individuals to speak within monasteries and churches during certain ceremonies and under specific conditions. 

**Verum, J. (1623). De Sacramentis Ecclesiae: Tractatus de Ordine et Iurisdictione. Typis Reformatis, Roma.** discusses the dual nature of ecclesiastical power and its application in the church, which may relate to how different groups within the church community, including religious and lay people, interact.

**Vergilius, M. (1898). De Ephororum Creazione: Interpretatio Antiqua et Moderna. Roma: Typis Vaticanis.** focuses more on the interpretation and creation of roles within ancient Greek society and does not directly apply to the monastic context.

**L. Vexillius, "De Arribus et Philosophia" , pag 42-45, Anno MMDCCLXVII, Romae** explores the relationship between philosophy and practical arts, touching upon the broader philosophical context of ecclesiastical matters but is less relevant to specific monastic regulations.

**Gregorio, A. (1523). De jure regni et potestate papae: Tractatus de schismate. Milan: Apud Heredium Calvini.** addresses ecclesiastical jurisdiction and schism, potentially useful for understanding the authority dynamics between religious and lay people in ecclesiastical contexts.

### Answer ###
In ecclesiis sanctimonialibus, religiosi et laici possunt loqui sub certis circumstantiis et locis specificis. Secundum Aurelium, religiosi, clerici, laici, ac munercs possunt adhuc latrare ecclesias sanctimonialium in solemnitatibus sanctorum, qui sub quorum nomine ecclesiae praefatorum Monasteriorum sunt dedicateae<ref name="Aurelius">"Concedimus etiam quod in solemnitatibus Sanciorum, sub quorum nomine Ecclesine pracfatorum Monastcriorum sunt dedicaix, et in ipsarum Ecclesiarum consecrationibus religiosi, clerici, laici, ac munercs possine lattare Ecclesias supradictas."</ref>. In his locis, tamen, habent conditiones strictiores ad utilem et honestam conversationem servandam.

Abbatissae et moniales possunt dare licentiam aliquibus religiosis vel laicis ad loquendum dummodo non impediunt officium liturgicum<ref name="Aurelius">"Concedimos etiam, quod si Abbatissa, suos Moniales sapienter scripiae pio aliqua honesta causa, et specialiter utilitatem Monasterii contigente, aliquis religiosis Clericis, seu Laicis loqui voluerint, dummodo prxdicti eundi ad prxdicta Monasteria a nobis licentiam obviarent, seu a nosmetipso vocatione in ab latam nostra."</ref>. Si aliquis monialis vel Abbatissa loqui volet, illi tenentur dare duas socias honestas et antiquas, qui similiter audire possint ea quae loquuntur<ref name="Aurelius">"Si vero Monialis loqui volet, hoc Abbatissa de licemia concedere teneatur, quae si licentiam loquendi concessisse se tenear, duas socias honestas et antiquas danda est, quz similiter audire possiant ea quae loqui vovent."</ref>.

In aliis casibus, sacerdotes et mulieres debent audiendas confessiones suas in locis discretis, ita ut neque audiri neque videantur<ref name="Aurelius">"Qui audiunt ad confessiones mulierum infirmatarum audiunt eas in tali loco quod occultis sed in domo mulieris conveniens videt, nec sacordotes, nec mulieres officionalem personam videant, et ita teneantur, quod confitentes verba audire non possint."</ref>.

In contextu potestatis ecclesiasticae, ordinationis et jurisdictionis, religiosi initiati ad officia speciale Ecclesiae destinati sunt, quibus maxime Deus curatur<ref name="Verum">"Ordinis potestas ad Verum Christi Domini corpus in sacrosanctâ Eucharistia refertur. Jurisdictionis vero potestas tota in Christi corpore mystico versatur; ad earum enim spectat christiani populum gubernare et moderari, et ad aeternam caelestis civitatis beatitudinem dirigere."</ref>. Haec distinctio potestatum significat differentes locos et modos in quibus religiosi et laici possunt communicare.

Per hanc rationem, in ecclesiis sanctimonialibus, religiosi et laici possunt loqui sub conditione licentiae abbatissae vel monialium et in locis specificis adhibitis, ut honestas et utiles communicationes fieri possint. 