Salvete, omnes. In studiis Latinis, vim et fortitudinem in locis vel verbis Latinis difficilis est invenire. Quaero exempla et contextus quae virtutes praedicant, vel potius vitia quae evitanda sunt. Aliquisne habet textum Latinum qui hanc rem tractat? Gratias maximas! 
### Query ###
Salvete, omnes. In studiis Latinis, vim et fortitudinem in locis vel verbis Latinis difficilis est invenire. Quaero exempla et contextus quae virtutes praedicant, vel potius vitia quae evitanda sunt. Aliquisne habet textum Latinum qui hanc rem tractat? Gratias maximas! 

### Source ###
**ANIMI_BONA_2023 **
Hinc jam ad animi bona adsurgamus: quorum aliqua sunt na-
turala , alia studio ac labore parta. Natura sua , habet anima vim


(1) Petrus Blesensis Serm. 1. in Adv- Domini. « Antiquus ille cera-
stes, duobus maxime cornibus impuguat nos, elatione animae, et immunditia
carni* ». Voss.
(2) Ncdum durabilior, sed quandoque venustior est statuarum forma, quae
pellicere animos aut deperire valeaut, ut Figrelius demonstrat in sua opella
de statuis » (*).
(3) Mendosae lcctioni laudanms , restituì laudamur , et sensus est, quod
cum mulicr sit in aflfectibus omnibus delicatior, proindeque vividior, quos in-
ter aflfectus est tum amor, turn zclotypia, tum ira, ita ut ait scriptura, quod
non est. ira sufier ira mulieris , itaque vir placeus ci, potius infligit vulnera,
quam amorem» juxla sensum auihoris (*).
15

cernendi praesentia , recordandi praeterita, prospicendi futura: ha-
bet eadem velocitateli! cogitandi, et aubtilitatem peuetrandi : habct
solertiam inveniendi , et judicium discernendi. Quae omnia testan-
tur, animain nostram , e coelo genus ducere. Momento, illa, mun-
dum omnem pcrvagatur: magno argumento, non te eam glebae lune,
vel illi debere aflìgere, cum totius mundi incoia sit. Quid igitur
peregrina tiones, vel exilia moleste feras ? Imo, si sinas, momento
illa pervolabit in coelos, onde genus ducit. Vide igitur, an non eam,
quae originis est coelestis, indigne rebus obstruas terrenis.
Quod si ingenio vel memoria cxcellas, in te descende ac dispice,
an non eo libi magnopere placeas , sic, ut sordeant alii, quibus in*
genium obligit tardius, ant memoria minus tcnax. Atqui magna qui-
dem memoriae laus , major edam ingenii, et longe maxima judieii.


**lexicon_latino-germanicum **
Deinde  lexicon  latino-gennanicum  in  literas  digestum,  quod  vocatur  Ver  il  o-
quus  sive  Vocabularius  predicatorum  vel  praedicantium,  (codicum  nostro-
rum  sexagesimum  quintum),  secundum  ea  quae  lodocus  Eychman  de  Calwe,  philosophiae
doctor  et  orator  a  sacris,  in  academia  Heidelbergensì  de  lingua  utraque  disseruerat,  sub
fineni  quinti  decimi  saeculi  a  Ioanne  Melber  de  Gerolczhofen  ex  diversis  congestum  et
confusum,  tum  autem  multis  editionibus  quae  band  parvam  dialecti  in  Superiori  Ger-
mania usitatae  praebent  varietatem  intra  paìcos  annos  repetitum,  et  ob  singularem  qua
vocabula  latina  disposita  sunt  rationem,  et  ob  magnam  germanicarum  glossarum  quibus
eadem  explicantur  copiam,  inter  diversa  horum  glossariorum  genera  peculiari  quodam
loco  dignum  esse  existimamus.
Yocabulorum,  tam  latinorum  quae  ad  infimam  aetatem  pertinent,  quam  germa-
nicorum  quae  rarius  tantum  occummt,  multo  major  ubertas  quam  in  antecedentibus
lexicorum  generibus  reperitur  in  glossariis  germanicoJatinis,  ipsis  quoque  in  literas  digestis,
quae  dicuntur  Vocabularii  theutonicum  ante  latinum.  Hujus  generis  duae
imprimis  sunt  species,  quarum  alterius  ejusdemque  frequentioris  (libri  septuagesimi  quinti
in  ordine  nostro)  complures  ad  usum  vocavimus  editiones,  quae  quum  singulae  deinceps
increscentem  verbonim  perperam  intellectorum  aut  penitus  depravatorum  liabeant  mul-
titudinem,  a  primitivo  quodam  libro  quem  hodie  ignoranms  profectae  esse  omnes  videntur.
Alterius  speciei,  quae  cimi  altera  magnopere  discrepat,  non  praesto  nobis  adsunt  nisi
duo  exempla:  librorum  nostrorum  vicesimus  secundus  ^,  incorrupta  Saxonicae  dialecti
puritate  insignis,  et  quartus  septuagesimus  i.  e.  Zeningeri  glossarium  anno  1482  editum,
quod  cum  duobus  ejusdem  auctoris  glossariis  latino-geraianicis,  et  ipsis  Noribergae  eodem
tempore  emissis,  non  copulatum  est.  Ad  haec  denique  accedunt  ncmnuUa  glossaria  belgico-
latina,  quae  in  neutram  speciem  quadrant,  in  bis  Teutlionista,  Inferioris  Rbeni  potius
quam  Belgicae  dialectum  explicans,  (codicum  nostrorum  centesimus  quadragesimus  septi-
miis),  quem  praecipue  ex  Huguicionis  opere  exortum  esse  ipsius  libri  j)raefatio  docet.


**Sophist_01_Charis_2023 **
[item Sophist. cap. 1. Z.]

18 Nomen Χάρις vix preterire
possum, quin aliquid de eJus usu no-
tem. Ubi Latini dicunt referre vel
‘agere gratias, ibi Greci adhibent
quartum hujus Nominis Casum cum
verbis ἀποδιδόναι, ἔχειν, τελεῖν, εἰδέ-
ναι. Exempla passim obvia, Utuntur
et plurali numero, ut ἀποδιδόναι xa-


piras apud Dem. Epist. il, pag. 111,
in' fine. Res autem, pro qua gratia
aguntur, generandi casum obtinet.
Ut ἔχω co. χάριν τούτου. vid. eun-
dem pro Megal. pag. 84, lin. 14.
Contra χάριν ἀποστερεῖν dicitur is,
qui beneficii. est immemor. Plat.
Gorg. pag. 520, lin. 26.
II. ᾿Οφείλω σοὶ χάριν τούτου. Pro-
prie : debeo tibi gratias pro hac re.
Latine : Hoc tibì acceptum refero.
III. Ho® σοι τοῦτο ἐν χάριτι,
Gratificor tibi în hoc,

IV. Σὴν χάριν, omissa praposi-
tione, In tuam gratiam. Ut supra
diximus ad Cap. i, Reg. 11.
V. Frequentissima est sacris scrip-
toribus vox χάρις, i. e. Gratia,
quando pro beneficio divino .ponitur,
quod scilicet Deus homimbus largi-
tur, nulla cujusquam meriti ratione
habita, sed pro libera sua in mortales
voluntate. Hinc toties in N. Test.
εὑρίσκειν χάριν, χάριτος ἐκπεσεῖν,
ἐπιμένειν τῇ χάριτι et sexcenta alia.
At χάριν cum ἔχειν in hac significa-
tione nondum inveni. Verba sunt
Apostoli ad Hebreos scribentis, c.


**complexio_verborum **
Digitized  by  Google


I.A  UKTT0J51CA


-tì


XIV.  Complexio  est,  quae  ulraimjiic  complcdi-
tur  cxornalioncm,  et  hanc,  et  quam  ante  ciposui-
mus,  ut  et  rcpctalur  idem  primutn  verbum  saepius,
et  crebro  ad  idem  postremum  revertafmir,boc  mo
do:  Qui  snnt,  qui  foedera  saepe  rupenml?  Rarlba
ginicnscs.  Qui  sunt,  qui  crudele  belium  in  Italia
gc^scrunt?  h!irlhaginicnsc!i.  Qui  sunt.  qui  Italiam
dcrormaverunl?  Karthaginlenscs.  Qui  sunt,  qui
sibi  postulant  ignosci?  Karlhagiriiensc^.  Videtc  cr>
go,  quam  convcnial  cos  impetrare.  Ilcm  ; Quem
senalus  damnaril,  quem  populus  Romanus  daro-
naril,  quem  omnium  ciislimalio  damnaril,  eum
vos  scnienliis  ve&tris  absolvetis?  Traducilo  est,
quae  facii,  uli,  quum  idem  verbum  crcbrìus  po-
fiolur,  non  modo  non  onendalanimum,  sed  cliam
concinniorem  oralìoncro  reddot,  hocpacto:Qui
niliil  babet  invila  iucundius  «ita»  is  cum  virlulc
vilam  non  poicst  colere.  Item  : Kum  tu  hominem
Dppellas,  qui  si  fuisset  homo,  numqiiam  lam  cru-
deliler  vilam  liominis  pctiissel.  At  crai  inimicus.
Krgo  inimicum  sic  ulcisci  voliiil,  ut  ipsc  sibi  repe*
rirctur  inimicus?  Ilcm:  Divilias  sine  divitum  esse:
tu  virluiem  praefer  diviliis.  ^alTl  si  voics  disilias
cum  virlule  comparare,  vixsalis  idoncoc  libi  vi
debuniur  divitiac,  quae  virlutis  pedisequae  sint.
Ev  codem  genere  cxoroaltonis  est,  quum  idem
verbum  pomtur  modo  in  bac,  modo  in  allora  re,
hoc  modo:  Ciir  eam  rem  lam  studiose  curas,  quae
miiilas  libi  dubii  curas? Ilcm:  ^‘am amari  iucundum
est,  si  curetur,  nc  quid  insii  amari.  Ilcm  ; Ycniam
ad  vo.c,  si  inibì  scnalus  del  veniam.  In  bis  quattuor
goncribus  ciornalionum,  quae  adirne  propodlae
sunt^  non  inopia  verborum  fil,  ut  ad  idem  verbum
redeatur  saepius  ; sed  ine&l  fesMvilas  quaedam,
quae  facilius  aurìbus  diiudicari,  quam  verbis  de*
inonslriiri  poicst.
' usare  non  solo  per  abbellire  il  discorso,  ma  an>

I cora  per  accrescerne  la  fona.


**STOIC-ARG-143-2023 **
3)  Concetto  stoico.  Cfr.  Cicer..  ruscuL.  I.  18,  42.  e  meglio
lJtanzio.  Dunn.  InsùL.  VII  9  :  «  Praet-e^  sTus'cS
,.  immortalitatis  argumentum  est.  q"^^^  ^^"^?. '^^^^^^^^f^f  '
.elemento  utitur.  Nam  cum  rerum  natura  his  duobus  ele-
..  mentis,  quae  repugnantia  sibi  atque  inimica  sunt.  constet
igne  et  aqua.  quorum  alter  caelo.  alter umterrae  adscnbi-
.  tL  :  ceterae  ammantes.  quia  terrenae  niortalesque  sunt    ttr

.reno  et  gravi  utuntur  elemento,  homo  ^^^^^^^^g^^^^^^^^Xo

-habet    quod  est  elementum  leve,  sublime,  cadeste.  Ea  vero

qu^  A^erosa  sunt.  ad  mortem  deprimunt.  et  q"ae  lev  a

usunt  ad  vitam  sublevant.  quia  vita  m  summo  est.  mors  in


kì


—  143  —

«  caelum.  atque  metitur  ^)  ;  supercaelesti  mente  trascen-
«  dit  caelum.  Nec  utitur  tantum  elementis  homo,  sed  or-
«nat,  quod  nullum  facit  brutorum.  Quam  mirabilis  per
«  omnem  orbem  terrae  cultura  !  Quam  stupenda  aedifi-
«  ciorum  structura  et  urbium  !  Irrigatio  aquarum  quam
«artificiosa  !  Vicem  gerit,  Dei,  qui  omnia  dementa  ha-
«  bitat  colitque  omnia  et  terrae  praesens  non  abest  ab
«  aeterc  Atqui  non  modo  elementis,  verum  etiam  elemen-
«  torum  animalibus  utitur  omnibus,  terrcnis,  aquatiHbus,
«volatilibusadescamcommoditatem  et  voluptatem  );
«supernis   caelestibusque  »)   ad   doctrinam  magiaeque
«  iniracula.  Nec  utitur  brutis  solum,  sed  et  imperat.  Fieri
«  quidcm  potest,  ut  armis  quibusdam  a  natura  acceptis
«  bruta  nonnulla  quandoque  vel  impetum  m  hominem  fa-
«  ciant  vel  hommis  effugiant  impetum  ;  homo  autem,  ac-
«  ceptis  a  se  ipso  armis  et  vitat  ferarum  impetum  et  fugat
«et  domat.  Ouis  vidit  unquam  homines  ullos  sub  be-
«stiarum  imperio  detineri,  quemadmodum  ubique  vidi-
«mus   tam   immanissimarum   ferarum    quam    mitium
«  armenta  per  omnem  vitam  parere  hommibus  ?  Non
«  imperat  bestiis  homo  crudehter  tantum,  sed    guber-
«nat  etiam  illas,  fovct  et  docet.  Universahs  providentia
«  Dei    qui  est  universalis  causa,  propria  est  ;  homo  igi-
«  tur  '  qui  universaliter  cunctis  et  viventibus  et  non  vi-
«ventibus  providet,  est  quidam  Deus.  Deus  est  procul
«  dubio  animalium,  qui  utitur  omnibus,  imperat  cunctis,
«instruit  plurima.  Deum  quoque  esse  constitit  elemen-
«torum,   qui  habitat  colitque   omnia;   Deum  demque
«omnium   materiarum,    qui   tractat   omnes,   vertit   et
«  format  ».

### Analysis ###
Quaestio tua, amice, de inveniendo exemplis et contextibus Latinis quae virtutes praedicant vel vitia evitanda sunt, est ampla et complexa. Quamvis textus submissi varia exempla et contextus latinos exhibeant, nonnulli eorum specialiter ad tuas quaestiones applicabiles videntur. Textus **ANIMI_BONA_2023** tractat de animi bonis naturalibus et studiis, quae possunt ad virtutem pertinere. **Sophist_01_Charis_2023** explicationes dat de vocabulis utiis in gratias referendis, quod ad vitium oblivionis beneficii pertinet. **complexio_verborum** exempla dicit de verborum usibus et structuris, quae ad studium linguarum pertinent. Denique, **STOIC-ARG-143-2023** philosophiam Stoicorum tractat, quae fortitudinem et virtutem laudat.

### Answer ###
Salvete omnes! In studiis Latinis, invenire vim et fortitudinem in locis vel verbis Latinis difficilis est, sed multa exempla et contextus Latini hanc rem tractant. 

In textu **ANIMI_BONA_2023** animi bona describuntur, quae includunt vim discernendi et judicandi, velocitatem cogitandi, solertiam inveniendi<ref name="ANIMI_BONA_2023">"habet eadem velocitateli! cogitandi, et aubtilitatem peuetrandi : habct solertiam inveniendi , et judicium discernendi."</ref>. Haec omnia testantur animam nostram coelestem esse, quae natura sua ad haec progreditur<ref name="ANIMI_BONA_2023">"Momento, illa, mun- dum omnem pcrvagatur: magno argumento, non te eam glebae lune, vel illi debere aflìgere, cum totius mundi incoia sit."</ref>.

Item, in textu **Sophist_01_Charis_2023**, vocabula Latina utiuntur ad gratias referendas, quae ad vitium oblivionis beneficii pertinet<ref name="Sophist_01_Charis_2023">"Ubi Latini dicunt referre vel ‘agere gratias, ibi Greci adhibent quartum hujus Nominis Casum cum verbis ἀποδιδόναι, ἔχειν, τελεῖν, εἰδέ- ναי."</ref>. Hoc significat nos semper gratias agere debere pro beneficiis, ne obliviscamur benefactorum nostros.

Denique, in textu **complexio_verborum**, exempla verborum saepe ad idem rediguntur ad concinnitatem orationis, quae ad studium linguae Latiniae pertinent<ref name="complexio_verborum">"Ut supra diximus ad Cap. i, Reg. 11. Verba sunt Apostoli ad Hebreos scribentis, c."</ref>. Hoc indicat necessitatem exercitii et repetitiae in usu Latinorum verborum ad perfeccionem linguam attingendam.

Adsumite his exemplis, et investigate plus de virtutibus et vitiosis moribus in Latinis scriptoribus, ut plenius perlegendi studiosi exerceatis! 