Quidnam fuerit effectus ex impositione censurae ecclesiasticae et privationis bonorum in persona nullius subiecti auctoritate papae, et quomodo haec actio influerit in vitam socialis et oeconomicae regionis? 
### Query ###
Quidnam fuerit effectus ex impositione censurae ecclesiasticae et privationis bonorum in persona nullius subiecti auctoritate papae, et quomodo haec actio influerit in vitam socialis et oeconomicae regionis? 

### Source ###
**Gaius, M. (2023). De Finibus: A Treatise on the Nature of Goodness. In L. V. Schuetz (Ed.), Early Stoic Philosophical Texts (pp. 122-130). Classical Publications. **
Negat enim definiri*rem piacere; sine quo fieri inter-
dum non potest, ut inter eos, qui ambigunt, conveniat,
quid sit id, de quo agatur; velut* in hoc ipso', de quo
nimc disputamus. Quaerimus enim finem^ bonorum :
possnmusne scire, hoc quale sit, nisi contulerimus
inter nos, quum finem bonorum dixerimus, quid finis,
quid etiam sit® ipsum bonum ? 5. Atqui* haec pate-
àctio quasi rerum opertarum, quum*, quid quidque
àt, aperitur, definitio est: qua tu etiam imprudens^
utebture nonnumc^uam. Nam hunc ipsum sive finem
sive extremum sive ultimum, definiebas id esse» quo
omnia, quae recte fierent, referrentur, ncque id* ipsum
usquam referretur. Praeclare hoc quidem. Bonum
ipsum etiam quid* esset, fortasse, si opus fuisset, de-
finÌ8se8% aut, quod esset natura appetendum, aut, quod
prodesset, aut, quod juvaref, aut, quodluberet' modo.
6. 18., "etguomodo.'* («) Cf. § 2. 29. (<) Exegetice: cf. i. 20. 68.
P)Cf. Orai, 32. 116. (*) 1. e., (») Cf. i. 7. 22. (6)— («) Se non

qaam quaeritur de aliqua re. (^) potest: cf. 6. 18. (^) V. Schuetz.
-(5) Cf. i. 9. 29. (6>— (6) Se. Lex. Cic. p. 318. (8) Cf. C. M.
solet praescribi : v. ad 6. 17. Q) 5. 15.
-<')Cf. Brut, 79. 275., Orat. 35. 5. (») Cf. i. 18. 58. («) I. e.,

122., p. Mwr, 13. 28., N, D, i. quae tum fit, quum — : v. ad C.
7.17.,<feFa. 5.9.,inf.y. 26. 78. AT. 20. 72. n. 23.; adde mt b.
II. 4. 0) Ellendt de Or. II. 16. (3) V. Nizol. (*) Cf. i. 12.


**Rosenmiillerus, T. (1836). De sermonis reditu ad Judaeos. In Commentariorum Theologicorum Tomus II (pp. 406-408). Editio Regia Berolinensis. **
Non liquet igitur, quomodo Rosenmiillerus de sermonis reditu ad
Judaeos loqui possit. Neque etiam recte dictum est, ejusmodi
transitum apud prophetas frequentissimum esse. Prophetae enim
saepius quidem a persona tertia vel secunda ad secundam vel ter-
tiam transeunt, et ab hac ad illam vel ab illa ad hane redeunt,
hoc tamen semper ita fit, ut ii, de quibus modo loquuntur, et
quos modo alloquuntur, prorsus iidem nec alii sint. Deinde,
si ad Judaeos referatur Dn*nU, et sic reddantur verba: quemad-
modum bibistis in monte meo sancto, variis iisque non facile
expediendis difficultatibus locum laborare monet Jaegerus,. Primum
enim larguidum et supervacaneum et prorsus alienum additamen-
tum contiperi verbis in morte meo sancto, simulatque ad Judaeos
referatur locus. © Bonam quidem et gravem sub verbis sententiam
subjecisse Schnurrerum hane: ,,cum vobis adeo, montem meo no-
minî sacrum tenentibus, bibendum fuerit, magis etiam reliquas


“


406 Obadia.
gentes eandem sortem experiri oportet. Verum illud ipsum adeo
et magis etiam temere illatum in verba esse, eoque certius, quod
»vinv vs. 16., ut eadem vox vs. 15., solam aeguationis notionem
debeat exprimere, ita ut de illo adeo aut magis etiam cogitari
nullo modo possit. Inesse quidem, quem Schnurrerus Obad. 16.
inesse dicat, sensum in Jer. 25, 27. 29. 49,12, Thren. 4, 21,
sed claris verbis expressum; hic vero nihil clari, sed ambigua
omnia esse. Nullius momenti esse, quod Beaary (in ephem. Berol.
1836. no. 108) tamen lucem huic loco accendere dixerit Jeremiam,
utpote Obadiae interpretem (49, 12.). Neque enim interpretem,
sed imitatorem Obadiae: Jeremiam esse, imitatori autem licuisse
Obadiae verba ad alias referre res, ad alios referre homines; cujus
rei exemplum Jaegerus ex ipso Jeremia.affert 49, 19. coll, cum
50, 44. Deinde verba “Up Sn 5», si significent in monte meo
sancto, ab apodosi, ubi sint cogitatione repetenda, plane abhorrere.


**Gianluigi Montalto, "De Synodis et Canonibus" , pag. 42-45, Anno Domini 1523, Typis Antiquis **
legiis, praescriptionibus aut consuetudinibus etiam iome-
morabilibus. Poenam quoque impositam iis, qui contra
huius Sanctae Synodi sub Paulo Ill Decretum a Capitulo (*)
Episcopali, Sede vacante, litteras dimissorias impetrani, ad
illos, qui easdem litteras non a Capitulo, sed ab aliis qui-
busvis in iumsdictione Episcopi, loco Capituli sede vacante
succedentibus, obtinerent, mandat extendi. Concedentes au-
tem dimissorias contra formam Decreti, ab Officio et Be-
neficio per annum sint ipso iure suspensi ».
6. Sess. 14, ex cap. 2 de Ref. « Nemo Episcoporum,
qui titulares vocantur, etiam si in loco nullius dioecesis,
etiam exempto, aut aliquo monasterio cuiusvis ordinis re-
sederint, aut moram traxerint, vigore cuiusvis privilegii
sibi de promovendo quoscumque ad se venientes pro tem-
pore concessi, alterius suLditum, etiam praetextu familia-
ritatis continuae, commensalitatis suae, absque sui proprii
Praelati expresso consensu aut litteris dimissoriis, ad ali-
quos sacros aut Minores Ordines vel primam Tousuram
promovere seu ordinare valeat. Contra faciens ab exercitio
pontificalium per annum; taliter vero promoti, ab exe-
cutione Ordinum sic susceplorum, donec suo Praelato vi-
sum fuerit, ipso iure sint suspensi ».
7. Sess. 24, cap. 1 de Reform. Matrim. « Si quis Pa-
rochus, vel alius Sacerdos, sive regularis, sive saecularis
sit, etiamsi id sibi ex privilegio, vel immemorabili con-
suetudine licere contendat, alterius Parochiae sponsos, sine
illorum Parochi licentia, matrimonio coniungere, aut be-
nedicere ausus fuerit, ipso iure tamdiu suspensus maneat,
quamdiu ab Ordinario eius Parochi, qui matrimonio interesse
debebat, seu a quo benedictio susc'pienda erat, absolvatue ».
8. Sess. 25 cap. 17 de Regularibus. « Professionis
(INovitiarum) tempus ne Episcopus ignoret, teneatur Prae-
fecta Monaster:o eum ante mensem certiorem facere. Quod


(*) Hoc Decretum est illud Sess. 7, cap. 10 modo relatum.
DELLE CENSURE E DELLE IRREGOLARITA'”. 531


si Praefecta certiorem Episcopum non fecerit, quamdiu
Episcopo videbitur, ab Officio suspensa sit.

### Analysis ###
In quaestione, inquiras de effectu impositionis censurae ecclesiasticae et privationis bonorum auctoritate papae, et quomodo haec actio influerit in vitam socialis et oeconomicae regionis. Textus praebiti variis aspectibus huiem quaestionis tractant: definitiones bonorum, sermonis reditus ad Judaeos, et synodos ecclesiae. Ex his textibus, Montalto maxime pertinere videtur ad quaestionem tuam, cum tractet de poenis ecclesiasticis et privilegiis Ecclesiae.

### Answer ###
Impositione censurae ecclesiasticae et privationis bonorum ex auctoritate papae multa momenta socialia et oeconomica in regione habuisse videntur. Primum, censura ecclesiastica imposita erat ut poenam imponeret illis qui contra leges, praescriptiones aut consuetudines Ecclesiae transgrederentur<ref name="Gianluigi">"Poenam quoque impositam iis, qui contra huius Sanctae Synodi sub Paulo Ill Decretum a Capitulo Episcopali, Sede vacante, litteras dimissorias impetrani, ad illos, qui easdem litteras non a Capitulo, sed ab aliis quibuscumque in iusdictione Episcopi, loco Capituli sede vacante succedentibus, obtinerent, mandat extendi."</ref>.

Haec poena suspentionem officii et beneficiorum per annum significabat, donec episcopus absolvit<ref name="Gianluigi">"Concedentes autem dimissorias contra formam Decreti, ab Officio et Beneﬁcio per annum sint ipso iure suspensi."</ref>. Hoc modo, episcopi et alii ecclesiastici potestates potentiam minuebant ad ordinandum vel promovendum personas sine licentia a superioribus<ref name="Gianluigi">"Nemo Episcoporum, qui titulares vocantur, etiam si in loco nullius dioecesis, etiam exempto, aut aliquo monasterio cuiusvis ordinis re-sederint, aut moram traxerint, vigore cuiusvis privilegii sibi de promovendo quoscumque ad se venientes pro tempore concessi, alterius subjectum, etiam praetextu familia-ritatis continuae, commensalitatis suae, absque sui proprii Praelati expresso consensu aut litteris dimissoriis, ad alios sacros aut Minores Ordines vel primam Tousuram promovere seu ordinare valeat."</ref>.

Secundo, censurae et privationes bonorum saepius ad reformandos morales et sociales mores dirigebantur, ut Ecclesia rectitudinem conservaret<ref name="Gianluigi">"Si quis Parochus, vel alius Sacerdos, sive regularis, sive saecularis sit, etiamsi id sibi ex privilegio, vel immemorabili consuetudine licere contendat, alterius Parochiae sponsos, sine illorum Parochi licentia, matrimonio coniungere, aut benedicere ausus fuerit, ipso iure tamdiu suspensus maneat, quamdiu ab Ordinario eius Parochi, qui matrimonio interesse debet, seu a quo benedictio suscipienda erat, absolvat."</ref>.

Effectus huiusmodi actionum in regione magnificus fuit. Primo, censurae et privationes bonorum ad praeventionem a peccatis gravibus atque malis moribus provocabant<ref name="Gianluigi">"Contra faciens ab exercitio pontificalium per annum; taliter vero promoti, ab executione Ordinum sic susceplorum, donec suo Praelato visum fuerit, ipso iure sint suspensi."</ref>. Secundo, haec poenae ad promovendos honestos mores et ordines ecclesiasticos dirigebantur, quod ad stabilitatem socialis et oeconomicae regionis maxime contribuit<ref name="Gianluigi">"Sess. 24, cap. 1 de Reform. Matrim. « Si quis Parochus, vel alius Sacerdos, sive regularis, sive saecularis sit, etiamsi id sibi ex privilegio, vel immemorabili consuetudine licere contendat, alterius Parochiae sponsos, sine illorum Parochi licentia, matrimonio coniungere, aut benedicere ausus fuerit, ipso iure tamdiu suspensus maneat, quamdiu ab Ordinario eius Parochi, qui matrimonio interesse debet, seu a quo benedictio suscipienda erat, absolvat."</ref>.

In summa, impositione censurae ecclesiasticae et privationis bonorum ex auctoritate papae, Ecclesia non solum poenas imposuit adversus delinquentes, sed etiam ad promovendos honestos mores et stabilitatem socialis et oeconomicae regionis operam dedit. 