Quidem est quod uxorem superstitam de bonis viri habere permitteret? 
### Query ###
Quidem est quod uxorem superstitam de bonis viri habere permitteret? 

### Source ###
**theologica.org/rationale-submission/husband-wife-relationship **
S5.) Et ideo speciali ter monet eas de
subjectione , et hoc sicut Domino, quia
proportio viri ad uxorem quodammodo
est sicut servi ad dominum , quantum
debet regi mandato domìni ; sed diffe-
rentia est in hoc, quod dominus utitur
servis suis quo ad id quod est sibi
utile , sed vir utitur uxore et liberis
ad utilitatem communem. Et ideo dicit:
sicut Domino, Non quod vere sit domi-
nus, sed sicut dominus. (4 Petr. 3.)
Mulieres subditx sint viris suis, eie.
Deinde subdit rationem suam. Circa
quod tria facit. Primo eam proponit.
Secundo exemplum inducit, ibi : Sicut
Christus, etc. Tertio ex exemplo in-
tentum concludit, ibi : Sed sicut, eie.
Ratio autem bsc est , quoniam vir est
caput mulieris , in capile autem viget
sensus visus. [EccU 2.) Sapientis oculi
in capite ejus, et ideo vir debet guber-
nare muliereni, ut caput ejus. (4 Cor,
44.) Caput quidem mulieris vir.
Deinde pouit exemplum cum dicit :
Sicut Christus caput est ecclesiw, (Su-
pra 4 .) Jpsum dedit caput supra ofr.-
nem ecelesiam , qua est corpus ip^



T v. 347

sius. Et hoc non ad utilitiitem suam,
sed ecclesiar; quia ipse est salvator cor^
poris ejus, {Ad, i.) Non est enim aliud
nomen sub cobIo datum hominibus , in
quo oporteat nos salvos fieri, (Is, 42.)
Ecce Deus Salvator meus , etc. Ex hoc
autem conclndit iutentionem cum di-
cit : Sed sicut , etc. Quasi dicat : Non
est conveuiens , quod membrum repu-
gnet ipsi capiti in aliquo; nunc autem
sicut Christus caput est ecclesiae, suo
modo, ita vir est caput mulieris, non
debet ergo mulier inobediens esse viro,
Sed sicut ecclesia subjecta est Christo.


**http://www.scholastic-theology.org/quaestio-19-articulus-11 **
Respondeo  dicendum,  quod  habere  aliquod  donum  per  se  est  nobilius,  -■■
quam  habere  illud  per  aliud,  semper  enim  causa,  quae  est  per  se,  potior  est    «1
ea,  quae  est  per  ahud,  ut  dicitur  in  8.  Pys'icor.  (tex.  j(^.):  hoc  autem  dlcitur
aliquis  habere  per  seipsum,  cujus  est  sibi  aliquo  modo  causa;  prima  autem
causa  omnium  honorum  nostrorura  per  auctoritatem  est  Deus:  et  per  hunc  "
modum  nulla  creatura  habet  aliquid  boni  per  seipsam,  secundum  illud  i.  ad
Corinth.  4.:  Quid  hahes,  quod  non.  accepisti?  Potest  tamen  secundario  aliquis
esse  causa  sibi  alicujus  boni  habendi,  inquantum  scilicet  in   hoc  ipso  Deo
coopcratur;  et  sic  ille  qui  habet  aliquid  per  meritum  proprium,  habet  quo-


QUAESTIO    XIX.    ARTICULUS    ITI.  I93

dammodo  illud  per  selpsum;  unde  nobilius  habetur  id  quod  habetur  per  me-
ritum,  quam  id  quod  habetur  sine  merito  ;  quia  autem  omnvs  perfectio,  et  no
bilitas  Christo  est  attribuenda,  consequens  est  quod  ipse  per  meritum  ha-
. buerit  illud,  quod  alii  per  meritum  habent:  nisi  sit  tale  quid,  cujus  carentia
magis  dignitati  Cliristi,  et  perfectioni  praejudicet,  quam  per  meritum  accre-
scat;  unde  nec  gratiam,  nec  scientiam,  nec  beatitudinem  animae,  nec  divi-
nitatem  meruit:  quia  cum  meritum  non  sit,  nisi  ejus  quod  nondum  habetur,
oporteret  quod  Christus  aliquando  istis  caruisset;  quibus  carere  magis  dimi-
nuit  dignitatem  Christi,  quam  augeat  meritum:  sed  gloria  corporis,  vel  si
quid  aliud  hujusmodi  est,  minus  est,  quam  dignitas  merendi,  quae  pertinet
ad  virtutem  charitatis  :  et  ideo  dicendum  est,  quod  Christus  gloriam  corporis,
et  ea  quae  pertinent  ad  exteriorem  ejus  excellentiam,  sicut  est  ascensio,  ve-
neratio,  et  alia  hujusmodi,  habuit  per  meritum;  et  sic  patet,  quod  aliquid  sibi
mereri  potuit.


**https://maneriae-mediavelis.org/edw1/rotfin/inheritance/weston-ayliston-tonge **
Henricus  de  Penebrugge   tenuit   manerium  de  Weston'  Sube^e    de
Waltero  Gifiard  Eboraoensi  Archiepiscopo  per  unum  feodum  militìs^


7  EDW.  r.  279


et  poBtea  venit  Henrìcus  de  Penebrugge^  filius  et  hseres  dicti  Henrìci
de  Penebrugge,  et  quietum  clamavit  prò  se  et  hseredibus  suìs  totum
jus  et  clainium  quod  habuit  vel  habere  poterit  in  manerio  de
Weston'  prò  manerio  de  Ullingwike  in  comitatu  Hercfordiae.
[Qloucestr'.]

Dicunt  rjuratores]  per  sacramentum  suum  quod  Willielmus  de  Harre-
curt,  dominns  de  Ayliston',  habuit  duas  filias,  scilicet,  Orrabillem  et
Margeriam,  quibus  conjunctim  dedit  maneria  de  Ayliston'  et  Tonge.
Postea  venit  Henrìcus  de  Penbrugg*  et  prsedictam  Orrabillem  duxit
in  uxorem,  et  Johannes  de  Canti  Lupo  praedictam  Margeriam
similiter  duxit  in  uxorem.  Et  de  consensu  prsedictorum  Henrici
et  Orrabillifl,  Johannis  et  Margeriae,  remansit  manerium  de  Tonge
integre  praefatis  Henrico  et  Orrabilli;  et  manerìimi  de  Ayleston'
integre  praefatis  Johanni  et  Margeriae.  Item  dicunt  quod  praefati
Johannes  et  Margeria  obierunt  seisiti  de  praedioto  manerio  de
Ayleston'  sino  haerede  de  eisdem  procreato,  per  quod  idem  mane-
rium de  Ayleston'  revertebatur  cuidam  Fulconi  filio  et  haeredi
praedictorum  Henrici  et  OrrabiUis  tunc  infra  aetatem  existenti.
Leicestr'.
[Vide  Rot.  Fin.,  8  Edw.  L  m.  19.]

1 3.  Johannes  de  Moun  aUas  Mohun.    Inq.  p.  m.
Johannes  filius  Johannis  de  Moun  defuncti  est  haeres  ejusdem
Johannis  propinquior,  et  est  de  astate  novem  annorum  et  amplius.
Somerset\

Dicunt  [extensores]  per  sacramentimi  suum  quod  Johannes  de  Mohun,
qui  de  domino  Kege  tenuit  in  capite,  obiit  die  Dominica  in  festo
Bancti  Barnabae  Apostoli  anno  supradicto  [T'],  et  habet  unum
iilium  et  haeredem,  nomine  Johannem,  qui  est  de  astate  decem
annorum  et  paulo  majoiis,  ut  credunt.  Devon\

Est  etia/m  aaeigruUio  dotis  AUanorcB  qttce  fmt  uocor  prcBdActi
Johcmnia.
[Vide  Rot  Fin.,  8  Edw,  I.  m.  5.]

14.  Huao  Wylyes  alioa  Wilie.    Inq.  p.  m.

### Analysis ###
Quaestio ab utente posita est: "Quidem est quod uxorem superstitam de bonis viri habere permitteret?" Haec quaestio in lingua Latina reddita est, et quaerit causas vel rationes quare mulierem permittitur ut maneat in possessione bonorum viri defuncti. Textus submissi varia argumenta et rationes ad hanc quaestionem tractant, inter alia de subjectione mariti ad uxorem et de meritis spiritualibus.

Ex textu **theologica.org/rationale-submission/husband-wife-relationship** apparet quod ratio principalis est quae dicit virum esse caput mulieris, sed non ad utilitatem suam, sed ad communem utilitatem. Hic textus specialiter monet de subjectione mulieris viri sicut Domino, sed differentia in hoc quod dominus utitur servis suis ad id quod est sibi utile, sed vir utitur uxore ad utilitatem communem<ref name="theologica">"vir utitur uxore et liberis ad utilitatem communem."</ref>.

Ex textu **scholastic-theology.org/quaestio-19-articulus-11** apparet quod aliquis habere aliquod donum per se est nobilius quam per aliud, quod implicat quod merita spiritualia potius sunt consideranda quam externae gloriae<ref name="scholastic">"hoc autem dicit aliquis habere per seipsum, cujus est sibi aliquo modo causa; prima autem causa omnium honorum nostrorum per auctoritatem est Deus."</ref>.

Ex textu **maneriae-mediavelis.org/edw1/rotfin/inheritance/weston-ayliston-tonge** apparet exempla historica de hereditate et donationibus inter feminas et masculinos, quae possunt indicare differentias in iure et praxi hereditaria<ref name="maneriae">"Henricus de Penebrugge tenuit manerium de Weston' Sube^e de Waltero Gifiard Eboraoensi Archiepiscopo per unum feodum militìs."</ref>.

### Answer ###
Quidem est quod uxorem superstitam de bonis viri habere permitteret, quia vir est caput mulieris, et gubernare debet eam ad utilitatem communem<ref name="theologica">"vir debet gubernare muliereni, ut caput ejus."</ref>. Hoc non significat ut dominetur eam ad utilitatem suam, sed ad utilitatem communem<ref name="theologica">"sed vir utitur uxore et liberis ad utilitatem communem."</ref>. 

Praeterea, ex textu scholastico apparet quod habere aliquod donum per se est nobilius quam per aliud, et haec idea potius spectat ad merita spiritualia quam ad externas glorias<ref name="scholastic">"hoc autem dicit aliquis habere per seipsum, cujus est sibi aliquo modo causa; prima autem causa omnium honorum nostrorum per auctoritatem est Deus."</ref>. Haec ratio potius confirmat quod vir etiam mereri potuit gratiam et beatitudinem animae per meritum, quod plus dignitati Christi praeadicat quam externae gloriae<ref name="scholastic">"Christus gloriam corporis, et ea quae pertinent ad exteriorem ejus excellentiam, sicut est ascensio, veneratio, et alia hujusmodi, habuit per meritum."</ref>.

Historia quoque ostendit quomodo hereditas et possessio inter masculos et feminas variabilis erat, et saepe dependebat a consensu et pactis inter partes<ref name="maneriae">"Henricus de Penebrugge tenuit manerium de Weston' Sube^e de Waltero Gifiard Eboraoensi Archiepiscopo per unum feodum militìs."</ref>. Exemplum de Henrico de Penebrugge et eius donatione maneriorum indicat quomodo possessio et ius hereditarium inter feminas et masculinos negotiari potuit<ref name="maneriae">"prsedictam Orrabillem duxit in uxorem, et Johannes de Canti Lupo praedictam Margeriam similiter duxit in uxorem."</ref>.

Concludendo, permitti uxorem superstitam de bonis viri habere potest derivari ex conceptu viri caput esse mulieris, sed non ad utilitatem suam, sed ad utilitatem communem. Etiam, merita spiritualia et pacta inter partes possunt influentiam habere in hanc praxim. 