Asʻad Fakhr al-Dīn, called Fakhrī, Jurjānī
Wís o Rámín, a romance of ancient Persia
چا ۷ ۲ ی 








سح |ه 


ظ 


۷۱۰4۱۲۱ ۱۷۱۷۲۹۱۳۷ ۷ 


+ 
4165934 








۱ 



































کف و و ۵ ۰ ۰ 4 ۰ ۰ ۰ ۰ 29*0 3 ۳ وم وه 
۷ > ( أ 3 ب ع) تو 4 3 گرب 


۹ # 9 ۹ - (ک)مم 2 
و و رم کوک ) کب ۴« 
و ۱۱( کج ) کیجم جوا 


سکم ضر و 
کاه کا ‏ 9۳۲۲ ۲ پم جک هه ریم چم 
اد و میک سره مک ریس 
کی یی میس نی 
و 4 ۰ موز مج کی سم 
هر 0 رم ۳ سور - «کمیزگم موم سس 
م2 دس رن 2 ۰ و - صکم)وم ۳ 2 


۰ ۲ ۱( هر ومد ککمم 
۷ ۲ ز ۵ ۳ اه ۳ ۸ ۳ ۸ 56 - بو 
3 ۴ 4 و ی و 0 - ۳۲۱۲ )) رکب 


ِ 1 مها و ۳ 
ما ودک کی جکجب 
۹ ۲ ۰ ۰ ۰ ۰ 9 ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ 9 ۳۹ رک ۳ بت لت 
- لیر و و اه و و و : ۵ ست # ۳( ۳2 ارگ م۳ ۱ 
رز » وا ون وه وا وه وه بعص | 2-51 ] 
سا مد ۲ص | ۳۷۲۲ 2 مر 
را کی رن اما 
مر بحّخ») و کی ضیر » 


كت 


و چگ اک و کم ویس حضو 





وت سور وس موس وس و نج ی ی مس ول 


ی ی گس رم ( )| | ۳ 
بو و - 6 کر ) سک مصيم 
» ۷ ( ۶ج)) ) "چم ط ن 


‌ 


صا هم ی ی رس - هووم ‏ هه ۲و 
ز 6 - کم مرگ ) گپتست م6 
0 و رد7 


#۷ 
۹ 


تن تاکز اییی) تم 
۳ - گوس خجیر ) ابو موه 
ی ۲۹2 جر 29۲ م۸ ) جک مود 


,. ( کپ 


للم ی ( ماو - توس ه؟ کرو ) گم مب 
ام من ۸ ۲۱۳۲۲ ۳۲۳و ضخجمپی ) و میج 


۳ توت وی ری اس هی وت ز. ( اسان ) ۳ مه 
‌ ات تفه و رن ومد 
ام رم ) ۲۱ج 0 
۱ ی ۵ ۳۶ ) و4 ۱ج] 
ی 0 ۴ - سگم 1 ) تس کچ 
* كخ من و نم من میب ( 6 ) سم مکی 
ات ار پر و تب ) هنهک ) 

+ حص مکچک پگ ۱کا مس کامم) کی ک > یس جک 

> من ۷ کاس مور > ل) تک تج و یور 


جبع م: 


۰ کی ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ب 6۲+ 0و - کگاد 
)| ضم > 


و 





تال کرت 


1 ور 


۹ 


۱ 
1 






















۳ ست مس حیحص سم ی سرب 


۰ 
وود 
وه 


میجح جر دیزی ۱ 


2 11( 1۲0۲17170۸ ۰ 


میت مس 





ی یبیج یا ی ی( نی 


۲ 
۱ 














190۳, 


۰ م01۱۵ ولا اه ۱۱60(ز۳ یه 





۱ مس مر ۱ ۱ ۱ 
ز ۵ 0۸۲۳۳۵۲ 0۲ 00۵1۱۱0۲۱0۲ ۱ 
۱ ۴ 
۱ ۲ ۱ 1 11 5 1 ر[ (1 17 < ۱ ۱ 
11 1 ۱ 
۱ و 1 
/ و 0 ۵ب ۵ ۳ ۳ 1 , ۱ 
وا با ۱1 بل ح ۱ 
0 ۷0 سسوم وروی ورم ۱ ۲۱ 
۱ ۳ 
۱ 6 
۱ 
۱ 
۱ تاکز .۳ 
یج 
۱ ّ ۱ 
۳ 
0 ۱ 
۱ 
۱ ۱ 
۱ 0 1۷۲15 ۳ 
#6 
تدم امه حون ۸۱ ۱ ۱ 
/ 1 
1۳ 1 
۲ 
1 (۸۲ ۸ ر1(](۲-ر۸1 ۲۸1۲ #۹ 
۸۲,۰ ,۸-۳۸۲۲۲1۲۲ ِ ۱ 
۱ 10118۳ ۱ ۱ 
۳ 
۱ ۹۹| ۱ أ 
اا۸ ۸۱۱۱۱۱۸۱ 0 


۱ ۱ ۱ 4 


ت ۱ 
۱ 
۱ 








ِ 


9 ۸ 


1 ملدوی 


۳ 


دصسیفیب 
‌ ّ ۰ ۱ 7 ۳ 
قخر الدین اسعد الاسترابادی انمخری الگرکانی 
بدصی رم 
۳ 
بای وم ناس لیس صاحت 
مدشي امن علی صاحب 
باهدمام 
این صاحت موصوی 
در کالم پریس طبع 3 


سس ۵ ۵ زج یچ و هه 


کلکته سنه ۶۱۸۷۵ 








بت وت 








*"" 











جمفه و ذومت 


ابدر داستان و کویند؟ داسنان 
آغاز داسقان ریس و رامیی و ی ی بر 4 لت اف ۱ ۱۳ 
۶ و پیمان کردن ۱7 1 ۱ 
نامری نوشن دایة به شهر و ار یک کل دا ۲۲ 


باز آرزدن شهرو ر؛س را از بلدةٌ خوزان ۲۳ 


4و ‌ 
۰ کب دادن هرز وربس را ٩‏ و3۳ ۰۰ ۳ ۳۹ 


فِ 
امن ژرد برادر شاه موید و آوردن نامه پنزه شپرو ‏ ۳۹ 


و رم و عم 
هر 
باز امدان زره از بش شهرو و وبس ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۳۳ 


ح‌ 
اک راو ۰ ۰ ن‌ , ۰ 


گرا ادل ِ_ِ1 
ر‌ ۳ ِ جح 


شلان تارن ۰ ۰ ۰ ‌ ۰ هه ۰ ۰۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۳ 
رل ود 1 ۲ ۳ 3 ۹( ۰ ‌ِ 

9 سوه پا کر مرر :جنگ شپرو و ویرو بکین خواستی اس 
و ۳ ۰ 07 ۳ 

۸ وت «ري شاد موی پشیپرو ۰۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ق‌ 


ور 
| که شدری 3۳ از ری سویل ۰ و ۰ نت :۰ ۰ 0۳۴ 


9 
باز گشتن موبد از ماه آباد بخراسان ... .. .. .. 98 
۲ ۴ 9 از کر ریش و رن از ام ار اس ۳ 
35 وزرا ر.. .. (. .. .. ۱۲۲۲ 
جواب دادن ربص دایه را 1 ۱ «_ ۳۵ 
دیگر پار تصبعس کردن دایه ویص را .. ... .. الضا 
دیدن رامین دایه را در باغ و حال خود گفتی ۰ ... ۰.۰ ۱٩‏ 
پامی (اب۸ . وی زا . . ماو ما ۱۳۳ 
جواب دادن زیر مردایه را .. ۳۳ م۱۳۲۲ 


چام دی داد ۳ ۳ 4 3 ۰ ۰ 4 _ (رضا ۴ 


بار دیگر یکجا شدن_ رامین ر دابه و پرسیدن حال دیص از دابع ۸٩‏ 


چاجخ دادن دنه راب ر ۰ ۰ ۳ ِ: ۳۰ 


باز آمدن ده دزد یم 1 ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۱ 9 
براشغنن ویس بر دابه و ملاسش کردن .. .. . م9 
دپلن دیحر رامبین را و عاشق یا ۱ 
کفنار اندر رذدن 


آگاه شدرن شاه موبد از حال وی ورام ۰ ۱۱۴ 


باز ]مد شاه مود .از کپسنان اخراشان ‏ ی ی ۰ 9 ۱ 
رفذن ریس از خزاسان به ماه آیاد ۱۳۵ 


رفتن رامین .از مروشا*جان, به ماه [باه 


۱ 
آکای یافتی با سوب از حال ریس و راد .۰ . و 
نامه نوشن شاه موبد نزدیک ویر ب. *. ۱۳ 


کار اندر یم گذد دالن ای موف و دحدی راو آشنی ری ۳۹ 


1۹ِِ 7 ۲ 








ِ 
9 


»ِ 
ِ‌( 


خفن رن و رامبن و دایة از مرو شا*جان و ردخن و از 


سرود کفن رامیب 

کفذار اندر رفذیی شاه موب بطلب ود و رامدن 
گفذار اندر باز آمدن ریس و رامین از ری ؛خر(سان 
گفثار اندر شفقاعت کردن ویس از ببر دایه  ..‏ ,. 
مرول گفشی رامدن در سب حال حول 

هتات دز اشگغفعت دیوان ۵ 
رود گفلی رام در فراق ریس 

آکاه شدن رامین ز حال ویس 

] کاه شدن ویص اژ رندن رامبی . ., 

با |مدن امبي بمرو و طلب ۷ 


۱۳ 5 
| وی یاددری شهرو از کر رده و وله و۶ردن 


سب ری 
| 6اه شدن شاه موید از کر رامیری و هم در شب باز |مدن 
حای زرم ساخسی 9 مود و شراب خوردان و وین و راد 


مرو گفان کومان مطرب بر حسب حال ریس ورامبن 


1 1 ۱ 
امد به گوی پیش رامین ر پده. داد اررا 


باسیخ دادن رامین به گوی را 
پاسیخ دادن ب» گوی رامبر را 
برن دادن مولثف ودس ر بطریش ازر, 


باسیخچ دادن دیف ر 





۱۳۴۱۲ 


۴۴ 
۱ 


۳92 


۳1۱۷ 


۳۳۰ 











دا ۳ 0 ۹٩‏ ۱ هب ۹ 


و راجیدن از ویس 

رندن رامین بگوراب 

دید رامدس ۲ دْل ر 3 کج شدن و هك کرن 
جواب داد گل بر 

"ریم رام با ۳۳ 

درامرم دوشدری رامب ۳ ای و دم زاری دمودن 
درایت دایه ویس را و شکيبادي آموخنن 
پامیر د(در 

رندن دايه ب/وراب پیش رامجن 


بهمار شدن ریس از فراق رامین 


موه ورس مشایی ر( نامه ود هو 


نامه نوششی مشگیری از دبس !۶ رامدی 
نامع اول در صفت آرزرمندی 

نام دوم دوم در باد آوردن خیال دوست 
نامه موم درپبوند‌جسئی با دوست 

نامی جازم در جداني و (سدد دار ن بدوست 


نامک ب 
پاجم ۵ج ,و د مرش ۳ ی 3 
و ه و 


رامنة هفنم در ر ذکر جدائی و 9 
نامه هش م در ضعیةٌ 


دام ند مر صفت دامرع دوشدری در بیرحمیی 


ی نمودان و خبر دوست پرسنداری 


وي معشوق 


۳ 
۱۳۹( 
۳۳۸ 
)۳ 
۳۴۳ 
۳۳۸ 
۲۵ 
ابضا 
۳۸ 
۳۷ 
۳۹۳ 
[بضا 
۳۹۹ 
۳۷ 
۳۷۴ 
۳/۹ 
۳۷۸ 
۳۸ 
۳۱۳ 
۳۸۹ 
۲۳۸ 


۳۹۹ 
تام دهم در ۵ءا کرد و درره گفتن 
فرسنادن وبس نامه زا برامیی بدست آذین 
رنان آذین و ژاري کردن وبس بر فرق رامبی 
یر شدن رامین رز کل ریاد کردن عبه ریص 
گفس رنیدا 3 ت_ پا یگ 
باز آمد رامین از گوراب سا و مور 
24 ام دیس از 
رسیدی نامه رامان بوس رد خرم شدن 


سین راهب پشهر مرو 


نشعتن ریس بررژن ر *خس گفتن + وهی رامجشی 


دا , شکایا گفتری رامدی و دی 
ری ویس از روز و تنب ماندن رامین 


تن رامدی «خش م از پیش ویس 





۴۳۱ 
۳۲ 
۳۱۳9 
۳۱۸ 
۳۹ 
۳۹ 
۳۲۹ 


ایضا 


شم رننیی رامیی و پشعما ۱ دیس از آزردن زامن وفرمدادن 


دایه ر اژ ۶سِ 


رندری دابه اژ ۶ب رامدن 
پم دادن رامین ربص ر 
اش 


خ دالان ۳ رامین 


باسمم دالن رامین ریس را 


پاسخ ۱ سس ما رایس ۳ درا دی بای زر دوازش: 


بل زگشدی سس ۳۶ و دار ۱ ژ پیش را 
آمدن و ‌ دون پدومدی و پکها ری 





۳۳۷ 
9 
۳0۲ 
۳95 
ور 
۳0۸ 


و پشدمان شدن رامین و باز 


7 
























نم کردن ویس با رامدن و باهم عیش کردن ز |شکرا شدن رامدن 
پر شاه موید ,. . ۲ .۲ ۹۳۳۱۹ 
صوت ببار و رذن شاه رورت بشکار ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ 
زري کردن ۳ در +راقی امد ۰ ۰ ۰ ۰ ۰۰ ۳۷۱ 
جولي دادن دایه ویس را :. .. ۱ مب ۱۳ 
زامه نوشدن ق رامدن ر ۵ 9 هه ۰ ۰ ۰ ۰ ۳۷۴ 
رد ان ناس ون پرامعی 4 ۰ 2 ۷ ۰۰ ۳۷۷ 


آمدن رامبس اژ گرکان مرو 0 ار 4 
کشدن رامدن زرد ر «عنگ ۱ اترنووزه ۱ ۳۹۲ 0 شِ 


گرتخشی ویس و رامین و خزینه موبد,با خود بردن .۰ ۳۸6 
ای یاف موید از کشدیی رامین زگ را ۸۰ ۰۰ ۲۱۱ از 
ءزیست کردن مود جنگ رامیی ‏ .مر . لیصا | ی 
کهتاه غدان,مریه برخم راز رم ۱۳ 
]ای یای راشب ا گنه شدن موب ر. بب۳۰۳ ۱۱۳ 
کابه. ی کردن رامهی ویسه را . . ی همم و ها ۱۳۳۳ 
»روهی کرلس ویس باراد ... .. اه تا ۳ 
عل کرد ۶ رامتيي .مه ر مه صا ی ۱۳۳ 
وفات کردن ر یس » سج ۱۳ 
ذشادی رامش خورشید را پر مروت وه ۹( ۳۹۲( 
مپری ان روزکار ۵ راد .مه سس ۳۹ ال 


۰ 


ر" 


۳ 


انیم زلله الر. ری |لرحدم 


بپاس و ثکر را زیبا مر آنمت 
نه بنواند مر ار را چشم دیدن 
بوصفش چندگفدیهم نهزیباست 
دگر کی بودن اندر وصفش [ید 
۵ ات او بود هرگز مکاني 
مکی زا حده [ن آمد پدیدار 
کر داد که آزابه سرانی 
گم شاری بوصفش هم ذشارد 
بوصفش هم نشایه گفت کی‌بود 


ده نیز (فدال بدد‌پرد جبو جر ۶ 


۹ هست اور ناد حد و مقداز 


5 در ملکش سرای حاودادست 
که هرگز ناید از ملکش جداتی 
هتم از ادد‌پشه دتور ر هم زدیداز 
نه [ندیشه درر دانه رسیدن 
۸5 از |اددیشه وصف ار برودست 
که جندپری رامشاد پرست و( حباست 
بس او را اول و [خر بباید 
۵ علم ذات او داشد زماني 


ما" هر در ان اجسام یار 


بریس مان جز حکیم پادشاتي 
که بح را هت ار 3 
چا هسئیش را مدث به پیموه 
ای کرقي: اسر لورا حالی هتکن 
که بس باشد نباپاتنش بدیدار 








۱ 


بران جای که جنبش گشت پیدا 
خد‌اوند‌ی ۹1 درمانش ررائی 
٩‏ فوت. را بفعل آورد دی بار 


اخسنین جوهر ررحانیا کرد 


فت صورت 9 زیادت 


مرا پبار ال 


اجرام رزشی 


بیج شعلیصت ایشانرا مدور 


لیکسایدن هموارة ٍمقداو 
بودی" اي عللهاي زماني 
آزیری مایه رید رستخی را 
رگر بی 
فروغ ئ طللمت. را زدودی 
رگر نه کرده بودی چرخ مایل 
ببوذی دصلبای سال ردان 
بز رک کرد کارا کسکارا 
چنان کش زور قوتببکرانسی 


رع گر قدرت دمادن 9 دج 


مان بودی ساره 


زتدرت کادرید اند|زه بر 


زهی قد رن نی دادر زهی عنم ژ 


رت 
و زان جنبشی زمانه شه هویدا 


حدیی دارد شمی در پاد‌شانی 


۳1 رنه از مان نه از زا ي کرله 


ر هنمایان سعاد ده 


مزاسر 
رژایشان کرل‌پید ای ج4 خود خو| سنا 


چنان جون ببنریٍن ."وني مور 
پگغدار 
زند کادي 


بدیدار و ۵ برفدار 


تبودي جائور ری زمدي ر 
جبان پر نور بودي هامواره 
من ای کون و وساد [زمانبودی 


نو تا ۰ تیان لح ۹ ژمعنان 


۹1 جدد ی ددرتش بدمود سار 


۰٩ 4 ۰ ۰‏ 
عطا («خخ ی جتودشن ٩‏ از سم" 5 


دی 4 و 


غُر کند بالارد: ش کالم 


مرا درا جود و قدرت بیگران بود 


و جپان ددرت بث ‏ ریا 


ی خالق زهی رازق زهی حلم 





+۸ وا 
۷ 





3 
۰ 


3ت 


را ۳ 


هرانی کو بو دانندء ورین 


پهیرد.. ‏ امرینشیا ‏ ز دادار 
۲ هاید. که از . زر 


چوابزد خواست کردن این جهانذرا 
هم دانست کین انکاه پاش 
کی وم بان , یکوهر 
بگي در گردنش صورت بغرمان 

پدید آررد بزان را هيوني 
از بیوند برین. مد حرارت 
رطویت. جستپا را کرد چونان 
4 بسن *چنی اررا فرو داشت 
چوکهاند این چپار اران میا 
اگر مردی ببالا بر گذشنی 
پس انگپچیر؛ «گشاني هردو گر #ي 

اطیف امد از ايشان باد ر آتش 
گوانید همچون. چرخ. .ردان 
برای ‏ ثانور ".یرو . نور . اجرام 
(#دن را نبست با ور آشنائي 

گر چونین نبومی نیز گوهر 
چو «سنی باننند ایس چار مادر 
هزاران گونه . از هر جنص جانور 


هگن عالم کون و تباهی 


*هجزخالق کس ایس خلقت‌ند اه 
حجو از برکج پدبرد سهر دیذار 
ودن هر گوذه صدءرسی سرد زرگر 
دزان کون و فسای |عتت این‌وآثرا 
که ارکانش فرود ماه بانشد 
کي پدوند کردیرا , برایر 
کي 7 واتسنچي ر درا دگمپجماری 
چپار ارکن بربن هر چار معنی 
دگر پدوژد ازد افرن برود تا 


5 6اه شکل سس بد پفرمان 
براننقدپر ودعدپلی که (وداشست 
ازان گرمي بر آمد سوی پا 
زجنجشیای گردون گرم گشني 
برننی سردي, و تري و ترهی 
اژ پرا سوی بالا کشت مرش 
همان نوری که در یابد از (یشان 
رمد. زاجای بر الوان و اجسام 
که نا بروی نماید روشداني 
بمانسی روشهانین اژ برش. بر 
هوا و خاک و باداز آب و آفز 
که از ثو بنه باز [یند بکسر 
دگر گون بود فرصان ای 











۴ 17 

کی 9 عم مبد‌اش پا 
درا عالم ۹ چوندن بوث فرمان 
به ثرتیب اجه گونه نیک و بدبود 
ج4|ن مادرکزر مردم همی خاست 
فزونیپا بکری اورا باجسام 
تخسنیی جذص گوهرخاست ازکان 
چو یزدان گوهر مردم ببالوه 
پدید آدرد مردم را زگوهر 
چو او را پایه زایشای برتررآمد 
بدو دادمت پزدان گوهر پاک 
یکی خواند مر آذرا روج فدسی 
ژخلقان ای عرض ملد بای 
غرض زایشان «مه در [دمی بود 
یرال" موز 
1۳۵ کاق :94 نف 
چو داش جوید و دانش پسندد 
زدوده گردد آن زنگ تداهی 
جو رسذه گرده از چنگال اضده 
پلندی ‏ یابد ‏ لها نه مکانی 


شود مانیی ان پیشینگترا 





( 
به ترتبب (لچه مرن رگشت پیفا 


که اول گشت پدد! گوهر ازکان 


طبیعت زاعندال از پیش بنمول 


خدای ما نخست اورا ببار است ‏ 


یکایک را دگر جنص ودگر نام 
برو هر نوع گوهر های الوان 
ازان ‏ بااعندالی کندر و بود 
بران هم دیگران را کرد مپثر 
عحی را جي دیگر آمد 
که ن زآوٍمت وازبادست ونزخاک 
یکی خواند مر اور| نقص‌کرمی 
همه پسر‌شنه درهم ت" بدانی 
اورا فضلهای مردمی بوده 
سراسر آدمی راشد ‏ مهذر 
بد دی آرد صفاعت ر صناعت 


بیاسوزد پسص انرا کار بنده 


کچشمش خوارگردد شاه و شاهی . 


شود ]دا که آور| هست معا 
ولیکری عم و ددرت جاوداای 


کزیشان مایه آمد این جپهانرا 


[ معلوم می شود که ازینی) در ررق گم شده است ] 


چوصاني کشت شهر آن رات ۶۱" سوی ری درد رابت 





1 ۲ 
۱ 
۳ 
۲" 
۳ 
۸ 
ال لسن 


‌ 
۴ 
0 


۳ ۱ 
نو 


۷ 


۹ 


پهر جای «پیداری فرسناد 
«وپداری بگیلان ردت و گرگان 
ا یگ به,آران تج بارش 
یی دیگر به نیشاپور و شیراز 
«چیدارانی اد پیررز گشنند 
سول مد برر از ارسلان خان 
ترسادش بهدیه مال بیمر 
جپانی ملار با ار 5 


پچودد 


خراج روم دا رز ورسیاف 
بمعموریه با فصرش برابر 
دوشده نام سلطان بر مناره 
ز شاه شام نیز آمد رسولي 
درسناده بیدیه مال بی مر 
بکی . بانوت . رمانی . پشکوه 
«رخشاني چو خورشرد . سما بود 


ایا نعزی و یا خوای و رگشض 


و ژان پسآمدش م۵ ور وخاعت 


زهی . گشنیه ادرا دورد‌سنان 


(جبن و مصر پکسر داره درد ر 


مان دحله و ججعون جپادیست 


5 بانو یک بيك کوته کذم یاد 


یکی دیکر بمکران رفمت و کرمان 


دگند اندر دیار رم شدون 
یکی دپگر خوژسنان و اهواز 
بد اندیشان او بد ررز گشننه 
پناسه جست ازر پیوند فرمان 
پذبرنش خراج بوم خاور 
کددید اور بشاهي بص‌خردمند 
چنان کایه ز کپذر سوني مپدر 
(ثرا زبندش کرد آزاد 


مناره کرد مسچد کرد منبر 


دوت 
۶ ی 


مس ۷ زو دیس اسلام آشکاره 
نموه عمط او بپنر توا لي 
اژان جمله یکی پافوت 1 موز 


و وگرد و ناهمواره چون کوة 
خراج شام دو ساله بها بود 
بو امدمی و نی »ذفال سنگش 
لوای بادشاهی از خلیدت 
پدرنش. ترنیی که فا 
ز دل کردند یرون مکر و دسنان 
شدند اور( ملوکب ودهر چاکر 


رابکی شاه را جون بوستانیصت 








) 
همی گردد درای شایسنه پستان 
هراران 
گبی دارد نشعت اندر سباغان 
زاطراف رابت هر زباني 
ژبانگ طبلن و بوق ملع خواهان 
مرادش زب جبان جز خرعی :۶ 
۵ر اطرافت جپان شاهان ای 
از ایشا هرکه اررل به نوازد 
آنکه 


پدرگاه ار را 1 ابذد 


چا از. خان و تبض رسال تا سال 
اگر ثرخان و قبصر به بدندی 
سا سر کو او دوه ه«ما 0۳ 
نی|ده زیرکنشن و- متف ‏ ادن 
(زیس نام 2 برین جاز 2 بربن مر 
کد(مدرن بان نم ر بوك چندبس 
کد امدیی پادشه زا این هفر بود 


هزاران آفرسن بر جان او باد 


پپر کمی بشاظ رو فربرن داد 


[فناب اندر ‏ بارش 


یت ی ی تیم و۳ 


( 


هراران ازد‌ها (ندر حصارش 


گپی در اصفیان و ری وگرگان . 


یله 
۵ تک 


بت 


خفنم هشت ماه اندر ه‌پاهان 


ازر جوینده جاه ر نیک نامی 
ده بت خوی شآنکس بیش نازا 
به از خاهان ر بیش از میصرانژه 
فمیری آید بدیشان کونه کون‌هال 
از ایشان ‏ باز رشوت بسندندی 
جوچندانکننذه دردامنش درا 
ندادن یم دز ری راه بردن 
گرا دوبدی ازیی شاهان" ک۵ور 
راینیلی مصر رررم تا چبن 
که نز مرک رذه از رنجش خبربوه 
که افزین . تر زجاوبدان بمانه 


همان بر دولت و همان او با 
زمانه. زیکی خواه کم او با 


هزاران آذ وان ادرا جان باه 


ببر کری خد! ار زا سعیی بال 


۳ رندش ‏ مزدکازی ۱ 











جو ایزد بند! را يار باشد 


چه خواهی ژآن نگو ترای «پاهان 


دی جو ملطان جهان با 


کجا. بزم 


ن‌ 
جهن چون بنگری سرر جوانسنت 
جوان است اوبسال ر.خت رامش 
نقش با جام پاده شاخ شادیست 


لسن در رهب او گود 


م ثناني 


دذارم ی کذد اتبال 


اگرچه ر 


۹ 
# درل دل 


لغیری 
بان "امتغپانست 
تا 2 هد آد دوز 


و همی خندی ای 


به جاهار 


همه 


نباشد زین گییسین کمسال هموار 


۱ تن عدل او باد زمستان 


ابا( رن سلطان جمواندار 


اندر سناش عممی الدیرن آبو 0 





لاو 


شم 


که گشنی 9 ماک : شاه شاهان 


:۹ اور تست اه ابر درا ا واه 


5 در فرمان ار شد جمله کیان 
د یا رژمش بود پبررژ کر باد 
ژ سلطا یاوه هم نوز و هم فر 
اژ پرا داندست اژ هردو ان کام 
رئیس نام‌ور *مچون جپانست 
جو پدراست ار بعقل‌ورای ود انش 
ولیگ رن شا۵ی هر باغ ژاددست 
و یا بر :خمت او کودم دعانی 
دما را می کند جبریل آمین 
دزرد فدر زا #شر حج‌ادست 
رای تین نامور گشنه ازر" دور 
شکتنبزم از دراو ؟ دشست صدم 
بران کر عدل او کشزست شاد(ن 
درخنش مدح خواجه آورد بار 
بربزد هیچ برگی در گلسنان 
که در دست که بابدکردن ایکا 


سر او را بر همه کس بر گزیند 











۲ ۳۳ 


زخوی خوش بهار ارد ۶4 ببمس 
اگرجءه همهو ما از کل سرشفست 
ک و مه را هو ببنی درشیاهان 
که او جاوید در کیپان بماند 
هرن کو کار وا خواهد کشادن 
ز چیز سردمان پرهیز کردن 
پبلیو ر ارزر مولع بودن 
سیامت را :جای خویش راندن 
همندن با خردمندان نشستن 
بغریاد هیک 
هر(مر هرچه گفنم پارساندست 
نو دیدم انکه گفثم نه شنیدم 


چذین دازد که گفام رسم و یس 


نه خشم از بررکیس خویش دارد 
چوباشه خشم ار از ببر بزدان 
طریتی ‏ معقدل 
به عشایش به خشش باز دارد 
کجا در ملک او [مود گشنند 


دارد همدشه 


وق تیر؟ شمبنا ز طلعمت زرز رو 
مردار ر بدیدار از نرفنست 


همه هدنل اورا ببلگ خواهان 


ببایه بست گفت راز دادن 
دو بهره پاش اندر بادشاهی 
طمع نا کردن و کمنر "خوزان 
دل هرکص به نيکي برفزولن 
بغرمان خدای اندر بماندن 
مرا مر کر ها را بند بسئن 
سئمگر را طمع از وی بریدل 
رلیکی پنده‌ای بادشائیمت 
کپ ادزون ثر از خواجه ندیم 
-جزوی کح ند ید م با جذیی‌دنس 
کچ از ببر دی ر کیش دار 


( در 5 دیاده نش شیطان 


1 
چذان چون بخردان دارند پیشه 
ز هر, دح کونیاز وا 9 
بدان در شهر چون نابود گشیند 
ور آیشان خلی پر ]زا از بود نل 


ز بیم جان پله کرده سداهان 


۳.۵۵۷ 2 


همه دیدنه دعپای میاهان که پکسر جچون بیایان بود وبران 
هو نام او شنیدند [مدند باز ز خوزسنان ر کوهستان و ذیر اژ 
بکايك را بدبوان برد ر بنواخت ب۵ادش عم و کار و کر او ساخت 


بدو ماه آن ولیت را چدان کرد که کمن باور ندارد کل توان کرد 


همان دهپا ۸5 کفني جون فعار(ند کنوی از خرمی چون تندهار اند 
چلدین بینبا کو وا " ستودم _به ایزد گر بوصفش بر فزرد, 
نگفلم شعر جز بر ومف حالش, بگفام اه دیدم از فعالش 
يکي ذعمت که از شکرش بماندم همین دیدم که ورا مدح خواندم 
کج از مدح او بهروز گشام بکام خویشدی پدروژ گشتم 


شفیدی .ای مثل در آغنائی 5 باننه آثنائی ررشناني 
مرا زا ۳ خداوند نتوین دام ررش در از ماه سما شد 
سرا تا اشنا شبر شکار است کبابم را ؟ 


(2 تا بر فلگ ماه (ست و 


وزه »رعزار است 
خورثید همین درجبان بیماست و امید 
خرد را اب ومایه بانه اشت زاآز رآرزر بروی دو بند (ست 
اناد ان خد‌اود نش را با درستی باد پیوزد 
همپش کر او در مردمی باد هميشه جان او در خرمی داد 


آندر داستان ِ کویندن داسنان 


جو کوس از در 1 سلطان بغرید تو گفتی کو: و سنگ از هم‌بدرید 


تخاور مپر تابان رح بپوشوه "بگردوی زهره را زهرد بیتوشید 
۳ 








۳۳ 


«پأهی زفمت بدردن اژ سهاشان که اژ صرنل بکا رد‌دد؟ هیم‌شاهان 


جهپان 
رابش دات عز جارد‌اني 
پپامون برد لشکر کاه ساطان 
پلنگ و شیر دروی مردم جنگ 


حخد اونث سلطان اعظم 


روان گشت از گلسنان روز دبگر 
ونر سپاهای: بو ,اي 
بنانعیینزین میس اننن+ - فلا 
شدم‌زی د اج ودوامت جون ابوالغ مج 
به پرسید آن خداونه ای رهی زا 
زمستان 


چواژ نوروز کردد این جبان نو 
۶۶ من سازم ترا جیزی که باید 
کفندم 


پدو خداوددا همدره 


و مر اور نز رماتی 
3 باشم ض که مپمات دپاشم 
چوزین در که نشیند گرد بر سس 
تو داری به زس بسیار کبثتر 
گر این رفدت توبرپروین نمائي 
جو من + خاک ایوانست نم ای 


مرا نور رو ژ دبدار" تو باش 


۲ 


برون رفت از سپاهان شاد و خرم 


بذان ‏ نغز گورو آهو و رنگ 


ژ کوهسنان مد آن رفمت تکسر 


دران کارم همی شل ررزکاری 


۵ران پرسش بدیدم فرخی زا 
بباش (یدر مک راه کبسنان 
هو خوثنر شود انکه همی ور 
سا زبس زریي تقصیری نبایه 
ترا این بود و این بودست پدثه 
یکام دوسدان دشمری که‌ازی 


زماهی برکشي برمه رساني 


:۶ مپمان ‏ بلکه دربانت نباشم 
ژد «خالم بگر د ماه خرمن 
سر جوی تو دباشن هدیم مرذر 


ماب ۲ بپای لور بسائي 


سر[ پر گذبد هعذم بول حای) 


هوای خوش ز گفنار تو باشد 








۳ 
3 
1 


سطم, 


میادا بت #ررج و ربخسم 
انش چند کاهی 
مرا یک روز گفت آن تبلهٌ دین 
رِ مبکویاد هیزی*خت ندکوست 


کسا 


فت 


۵ هرکس آن زبان ‏ ذیکو بشواند 
٩‏ انگه شاعری پیشه نبودست 


چا ان آن تشکیمان تا به برفقد 


سای ۳ حگوذ» بر ک:ادزد 
دربن اقاجم ان دفثر «خوانکد 
"گن را چوی بود در وی معاني 
فسانه گرچه باشه نغز و شیرین 
ماه« چای جای (ندر فسانه 
مبان وزیرکن چو یر «خوانند 


کذون ادن د(سنان 2 رامین 





۱ . ۰ ۷ 


نی کی خر نو ییا 
۱ 3 و۳ ری 4۵ هم 0 

۱ ۰ 4 7 

ار در دل ۳ ان ۵ ارم چپودم 


رین گفنار مر بگذشت ماقی 


ِ ۲ ۱ 
دوسستا 


دربن کینی همه کس داردش 
ذه کرد آورد: ژشتش‌سردداناست 
دمادن جز «خرم بو-غاني 
نداند. هرکه بر خواند بیانش 
و ۲ خوادد همي معئی ددازد 
چوبر خوادی(نی معتي ندارد 
حکیمی حابرث (دد‌یشه دجود‌ست 
5 اکنون‌جونسخ صی آفربنند 
برر و ژن و فوافی چون نادند 
بلران و وپلوی از وی بدانکن 
بوند آن لظ پیشتن را خریدار 
بکار آید ترا چون ندک خواني 
بوزن" و قانیه گردد نو آئدن 
جو آندر ژر فشاده در شهوار 
بروژان چون ساره زان میاده 
بسي معني زنجا - زین بدانند 
فرو خوانددش از بپر زمانه 


م و مه ۰ 9 ۰ ۰ # 
بافتند ان خی ونان پدشیی 








۱ 
هفر ذزپارسی گفدن نمودنه 
ب» پیوسنزد زیدسان داستانی 
بمعني در مثل راجی بردند 
اگر داسدو در وی برد رنج 
کی آن داستابي نامدار است 
جو لبشنید| بر "کر رآخو| جهازس 
ری در خواست اوکیری داستائما 
بران طائت که من دارم بگوبم 
لش ان لعظها منسو خجگشنه است 
مبان بسقم پران خدست 4٩‏ ؛ رمو 
دیابم دولمی هر چند پویم 
مر چون -ر ز فرمانش تنابم 
مر موی وم در کپشرانش 
سیدم. , چویی: رضایشن. کيماني 
به پر «جزم زجان کین ژد‌هایش 
جو باشه نام سس با نام ابشان 
گیا هر چند خود روبد ده بسنان 
پماناد این خداواد جمادار 
با بادش بکام خویش جاوید 
فزبزن جارن اد خی ۲ شادیي 


هزاران بنده: چون من حال کوبا 


یسیو و نزن وس وی 


۲۲۱ 
5 


ریب از هر ۳۳ 


بررز بن هردران زیور کردند 


شود زیبا جو پر گوهر فد ۳ 


مرا پرمر ناد از "خر کزان 


بیارایم بجق 
وژان العاظ 


نیسان بومسنان را 


ی 0 دشویم 


ز دوران روژکارشدرگذشنه ات 


۹4 فرمانش ۱ :دم زدگ بردرل 


همان بپدر که 


خوشنود بش <وام 


وخ همنشسن 90 راج 5 م 


مکر نامی 


شومدر چانز ۱ 


۲ ۶ تین ۰ ۶ ‌ 
حون حشمخنر دمارد و اردهاني 


جوم ,. نا . تونی, کتس ۳ 


دث , کاه ۳۹ 
لو 


دون سناره او حو خور شید 


ندیم طبع ار يکي و رادي 


بغکرن ۵۵ < 


وش بود بش جوا 








4 
9 


اغازداستان ویس وراهبن 


نوشزه پاددم [ددر سمر ها 
که بود اندر زمانه شبر ياري 
همه شاهان مرورا بنده بودند 
به پایه بر تر ازگردنده گردون 
۹ بخشش جو پر نو بباری 
بدزم اندر جو خورشبه در (دشان 
شده_کیوان زهفنم چرخ بارزن 
عم او هرمزد . خجدنه 
"بارش از للجم گشنه بهرام 
جهان افررز مر از چرح رابع 
شد . ناهرد رخشاش پرسئار 


مرش دل درباده ماه تایان 
1۹۹ رایش بدیکی پر ماه رون 
جهان پکسر شده اور 


چپانش ‏ نام . کرده شاه صوبد 


نم 
مدای 
یر 


تمیشه روز کرش بود نوردز 
همه ساله چشن اندر نشسئی 
همیشه کر او می بود ساعر 


2 و - سور ۰ 
يکي جشي تواین کرو ید۳۵ 


ز گفت را و یان |ددر خبر‌ها 
بشاهي کمکاری ؛خنیاری 
برای او بگيني زنده بوده 
بمال افزون تر از کسری وقارون 
گه کوشش چو شیر مرغزاری 
برژم از شبر وزپبلان سر |فشان 


پکام کرد کارش 


تیکشواهان 
و هگن -گشته دل در سر بسده 
که تا هر روز پیشش را کذد رام 
بر کازی بهي . اورا منابع 
جو ردز رونش کشده شب تار 
ازیس شد امر و نی ار رونده 
بکد 


ن‌ 
نف همست زمر و ماخش امزون 
باخخر 


ژ حد ۳ حدٍ خاوز 


۸ را ی خی خر درد 
جو پکساغت دلش بر غرلخسني 
فربه از اندره لاغو 


5 بد در خورد ن یم و آن که 


ژ‌ شادی 








رد 


و۵ ۳ پیشی اندر هر فراژان 


و رم. جشری نود انسر و این 
گزیده هرچه در ابران بزران 
ز هر شبری تهمداران و شاهین 
همیدون از خرلمان و دهستان 
چو رام د چو رهام ارد بيلي 
چوکشم‌یربل و چون نامی آذبن 
چو .زرد‌ان. راز دار شاه کشور 
بشسنه درمیان مپئران شاه 
بسر: پر انسر کشور خدایان 
زدپدارش . دمیده ررشنائی 
به پیش اندر نشسته جنگچویای 
بزرکان . چون شیر شکاري 
‌ آهو می رمدد از دیدن شیر 
ژ بل سو مطربای نالیده برمل 
نکو تر کر" می نوی لچانر| 
برزی و موی برده کونه لاله 
اگرچه . بو بزم شاه خرم 
کجا: درباغ و را 


غ وجو پجاران 
همه کس رننه از خاه :را 


زهیزبافی زهر دشنی و رودی 
زمین از بص‌کل و سبزه‌چنان شد 





( 


به مخت شاه یکسم‌شاد و ثاژان 


۳ اف ربادکان ر ری د گرگان ‏ ۱ 


زهر مرزی پربرویان. 9 


کشیب جینی و شاپوز کیلی 


چو وبرری دادر و گرد رامین 


سر اورا هم وژبر و هم 29۲ 
چدان تور درمیان اخخران مرای 


بدی بر زیور مر خدایان 


۰ 2۵ 1 4 
حو خورشدد ان در خداتي 


سوم شان ادسداه مرا روبان ۱ 


بدا چون اهوان مرغزازی 
نه شهرتندگشت ازدیدنش سیر 


و خوشلو کرد" بلبل مط, پانرا 


-گشری اددر سزای بامداران. 


بان را لعلها اندر پنااه 


دگر نمی نبود از بزم او کم 


ژجام ی نتقون باربد باران 


پردن رده همان ساژ تماشا 


ان تک 


5 گفنی پرسناره ‏ ]مان شد 











9 


۱ ل(ز ل۸ هرکسی 


گ 


تجوابارتی 


ی 


۲ ۰ 
پر | تا ردد» هرکسص حرمی ۲ 
شهفشه ندز رده هم برین کر 


0 3 
۵0 وشت رد2 


پگردش زنده پئلان سنود: 
زبس سیم و زبس گوهر چو دربا 
پیش الدر رونده باد پایان 
پص پشنش بسی مد ر عماری 
بار تازي (شترانش 
ز هر کوهي کران ثر بود رحخش 
اند ان خواسنمجلص بباراست 
دح پر بایه گوفان گرد ایشان 
همی. بازیه گلبگ از 


۳97 


درخدان 
چو ابری دسکه درد مشک بیزان 
زنازی مرکجان حصست ۳ 
باي ررمی زرنفت ‏ و دسنار 
همان طبل ر علم چندان که پاید 


ُ و- و 5 ۳-9 
و ارو گبه يب تواني 2۶ 


پبل وه پیگر 


برسر انضر ‏ زیاده هر تنی را بر کف اختر 


؟ 


ررهی در -ماع و پاي بازي 
گروهی درمیان لاله زاری 


گروهی کل چنان در گلستانی 
جو دیدا کرن: کهمیغس زمدن ٍ 
بزيننماي و زبور هاي شهوار 
گرنته کود ار در زرو زیور 
دلیران . [زموده 
اگر دریا رران گردد «صعرا 


بخ پولاد شان - زد سایان 


بفرخا ِ" 


در | ابشان مسا ژِ ان حصاری 
غمی که زبار گوهر اش 


۳ بو «خنشن 


ژ هرکهي 
دبودش 
چذان چون در هنازل ملارخشان 
حو باران درم برنیک «خدان 
برنتشف وبوی زاف دلفروزان 
زان زربن 


دگر کونه ج زاین تشریف بسیار 


سنام و ژیری شم‌نوار 


که جو نان نام داری, را پشایه 
وکام ت تس 


دث ی ۷ الم 


ون «خشس رجددرن 








5 مان بول یکمفنه شهنشاه 
زگرگان بنوش ساه پیگر 


ی فا 0 


ی ور ورس مورب 
در جادوچشمز درگلبويرسي‌بوي 
بگوهر هر فوان دخت دبیران 
زرسدون ناسور دخت کنارنگ 
شکرلب " وش از بوم هماری 
همیذون نار و آذر کون و گلگوی 
هی نام و سهی "بالا زن شا: 
این هر ماهرویان راهزاران 
بنان ررم و چین و هند و بر بر 
ببالا هریعی جون رو [زاد 
بکایک ( تافو تیان گوهر 
ز چتلابن للبران و دل نوازان 
ثاب ورنگ *مچوی ز مردیی‌تاج 
۵ چوی کوژن " رود باری 
دکوثر ول و خوشئر شپتر بانو 


و ۳ ۶۰) 


بهادی ر برامش که ر تیه 
چو آنرباياني مرر زا 


شثه ۲ 


همدون از دهسنان ناژ دلثر 


زبوم کوه شیرین و بري ربص 


خجسده آبنوش ور آب ناهله . 


مرنتفه ازکل و می هم درانژری 


کاب و 5 سهري دخت رزیران 


کزر رري بهاران و خوشيرن ۱ 


سم رگ وسمی‌بوی وسمی‌دن 


2 چوی برف و برو ی رخده‌خون . 
تن از سیمولب از موش و نز 


بکرد اندر نکر بذان پرسلان 
تمر را بر میا و داج پر * 
ببلا هر يمي بد مرو از 
ز هم آمبخنه گسترده بر عاچ 
شکر دید» شیر مزغ زاره 
چشم و لب 


و بر باعوت داهید 


شکر وله بکوهر 


یه 
۳ ۳۹ 
تس ۳ وله 





او نظار . 





۱ 


/ 
در چشم نرکهبن از نثنه ر رنگ 
زمشک تبنی مرغول و شها: 
زمی دیبا شده از رگ روبش 
هم از رربشی خجل باد بپاری 
برد زیباتر [س خز و دیبا 
زد پبا 
کی بدشست ماو با ردان نو 


رح اژ دیها و جامه هم 


چنان آمد که روزي شاه شاهان 


به تفهائي مزر اوراپیش خود خواند 
برنگ و بوی آن حور پریزاه 
بمر و خاده و بازی ر خوشی 
ژگینی کار رانی باتو نیکوست 


ه من دارم ثرا با جان برابر 


1 ‌# ب ی ۳ 
میشه پیش تو باشم بغرمان 


ترا 
بکام دل زدم با ی همه سال 


بر هر ۳۹1 دارم بر گزیام 


اگرباروي تو باشم" شب و روز 
اژ شاه آیری *عکس رشنیید سشم‌وو 
.۹ آنم مس که پار و شوی جودم 


هونی چون کام با شوی پیوند 


۳ 


۲ 
۰ 


۳ ( 


) 3 


توگفنی‌سر مق کرد‌ندش بهدیرنگ 
فرو هنیزه ز مرش ۳ کمر 13 
هو مشگینی شُد ۷ از بوی»-ریشس 
هم آزمویش *جل عود نماري 
که به زان هردد ار خود بود زیها 
دو دیبا هردو باهم *خت ژیها 
۸5 خوادندش همی موبدنداکان 
ما 


بت 2 
پسان ماه نو بر تعذت پذنبازد 
کل صد برگ بکدسنه بدر داد 
بدرگفت ای همه خوبی‌رکشی 
ثرا خواهد د لم با حغت یادرمصت 
کلم در دسمت نو شاهی سراسر 
چو پیش می بفرمانست‌کیهان 
شم دوسنی ج و ده بیقم 
«#خشايم بنوجان و دل ر مان 
نشب صي روز باه ررز دو روز 
دیاز و جوا 7 9۳۰ 
چم 


۱ ی 
که! سس نه مزای باز و شودم 


و ۰ 


اژان پصس کز س | مد حند فرژدد 








۲ ۶ 8 


۹ 7 


ندید‌يی نو سرا زو جواني 


دای درحسده طمعونمرژ شاداب 
پباغع خویش بودم در بهاران 
بسا رربا که از ی رنت [بش 
جدالم 
همی م کرد از دیدار مری راد 


کنون عمرم به پایان‌در رسد اسمت 


۰ ۹ ۳ 


زماده زردکل بر زوی من راخت 
ردیم آب خوبي را جدا کرد 
بزتني هم #چشم نو شوم خوار 
هران پدری که بر داتی نمادد 
حجو بشنید آیری * عخس موبد دیا کارن 
همیشه کامران و شاد مان پاد 
دهان پرنوش بادر سا درت را 
زميني کو ترا پرررد خوش باه 
دو دژ پیری «ردذدسان دلسنایی 
گامت چو نيمپزمرد» چفیی است 
باه ازکی حون فده بودی 
کون گر نو دباشی جفت و ارم 
ز اضر خویش بش دخلر مر که 


هنز مدا و ورسول5 سواران 


مدا کام ر ناژ و شاداني 


-ه 


همی اندر چعید ازرری ۶ ۳ 


چو شاخ بید سرخ و سبزولرزال . 


بسا چشماکه ازع زفت خوابشل 


دسریم مرد کار زدده کردي 


بروژ با خورشید رو بشب ما 


دوز ببره تيکوتي ازقسی (۵ ۳ 
همان مشکم بکانوز اندر ]مبخت 
بلوربن ارو 
حو کاری بدخی از مس دا سراوار 
جم‌انش انگ و رسوائی نماید 
بدو گذت ای دو هغذه ماه تابن 


4 چه 


هران مادر که جوننو دابری اه " 


5 ژاد ای سرو بالا پیکرت را 
درو مردم هميشه شاد و کش دا 
چنوه بودة روز جوانی 
«زاوار هزاران.. آفریین. اما 


دل آزاه مردان چون. راودي 


تیازانیی بشادی روز 1۷ 
بکام دلن صام ۳ در سدیی 1 





ضْ, 
7 








کی چوي تخم باشد بیگمان : 


موز 


در دایم 
و یام آثتابي مبریابی 
پپاسن گفت شهر و شهر پارا 
مرا گر بود‌ی اندر پرده دخذر 
«جان نو که من دخدر ندارم 
دزادم تا کنو دخدر رژدن پ 
چوشهرو خورد پیش شاه سوگند 
ری گفنند ادن پیمان فراوان 
لاب و مشک را درهم سرنننند 


6 کنو شیر 


دگر تا در دج سخبي او فیاد‌زن 


و بکی دخدر براید 


عهه وپیم‌ان کردن 


جپابرا رگ بیلی بدشمار است 
زماده بدد‌ها داز ذپادن 
تگرتین دام طرفه چون نباد.ست 
هو را درداش _نومی بیاراست 
خرد این راز بر جانش نبکشاه 
جو ایس دو نامور پیمان بکردند 
فاکچندپی‌شگفت [مد (ز ابشان 


۳ ‌ ۱4 ب .مه 
با د حس و ورن و9 


ن بر 
سره 9 


ز داماددت # ۳ حدست مارا 


۰ 
خواهم ی 


۰ ۱ تّ ۰" 
کدون کم سدی رو ری جر مر 


ارم 


د کر زرم بدیده پیشت 
ار زایم توئی داماد مس بصس 
رین پبمان‌دل شه کرد خرسزد 
2 دادند هرد و دست پیمان 
و ژان- بر پر نیان نامه نوشتنه 
بئيبي جز ش‌ذشه را 
۹1 با زاده عردسی ۳ دداددل 


شاه موبد با شهر و 


خرد با آنربنش کار زار است 
که ننواند خرد آنرا کشادن 
5بازاد؛عروسی راهه‌ی خواست 


که از مادر بای ری همیی زاد 


درسنی را بهم سوگند خوردند 
کی پسنند پر نا بوده پیمان 
شگفنی بر شگفنی بر بیخزود 





پرین پیمان فراران مال بگذشت 
شهرر را یکی شاه 
بشردود؟ 
ووباجغدت عنیین خویشری نبویت 
د رت بخ کین گرم ترشد از سر 


‌ 


شدءها در و و رادري 


به پیری بارور ند شمر بانو 
بکی لواو که جون ن مه وان 
1 ماخ بود کفني مشرقي ببود 
يکي دخثر که چون آمد ز مادر 
کم ومع :زا منیا بود نکسا 
همه دز روی وی خبره بمانذند 
همان ساعت ۸5 از مادر در انناد 
«خوزان برد ویر دایگادشی 
زردیبا کید رز گوهر همه ساز 
بشگ و دنبر و کدور و سخبل 
بختز و فافم و مور وهای 


و حواصل 


خورشها پاک وجان افزای نوشیس 


َِ سم سم 
حو باا بر +خطوت: | زد رو طلزای 


خرث از رزوی او خبره بماندی 


۰ نم ۲ 
يکي نفذيي که آن باغ برار اسمت 





۲ 1 


( 
ردلها ايری همه کفنارگم گقی 
بنام دیکیش خواندنه نارن 
جو شاخ 4 ۳7 یر و | ویسشا 


گل صد بر و نسرینآمدش بر 


ازو داپنده تر ماهی بر ]مد 
5 
شب دجور را بزدود چون خوز 


مر اور مالدرش بر دایان ال 


که [جا بود جای وخان ومانش 


(» پرورک آن دیازی را بصه از . 


مك" 


0 


بزیور های نغرو در خوشاب 


همش. نازک در و مم کمفدل ‏ 


چو پوششیای‌ننز رخوب‌وزدگلین 
بودش‌ذری زسیم و دل ز ولا 
«دانسنی ک> ندمت ۱ اچه‌ذوادی 


که 


جولسردن عارض و لاله رخانجا 


زور خوزشید تابان زرئی بهه 


ب :۵2 و موز ژ نرگس و کل 


ی وی‌کلن بست ۳ غم [ ب |راست 








9 


ود .۲۳ 


 »‏ ژلفبنش (دگوری بدارست 
بگی‌کفلی که این کنر شمانست 
رخش دبا ر (ندامشی حردراست 

ٍست 
تش‌سیم ست ولب بانوت ناب 
بکیگفنی؟هابن باغ‌بیشت ادت 
تاش |بست و ثرر می‌رخانش 
اگر ديدیي خرن زو سل کشنی 
در رخمارش بهار دلبری بود 
در | فناب ترگو آن بود 
و روم بود آن رری نیکوش 
و شاه ژنگ بودش جعد #چان 
چو ابر ثیره زاف تابدارش 
فشانده عشی اور در بر ژر 
حمال دور ود ش عمزه حادو 
ب وژلفینش را دوکونه باران 
نو گفنی ولد ر کرداد صورت 
ربا چرخ‌ناک هرزیب‌کش بود 
ثمی پردرد وبرا دایکانش 


دارم 


کر ویه«جو هایا پر جپانست 
٩‏ در ری آرزر های جرانست 
دم دند|ن و در < شات (خشت 
و ۶زدانشی بنور خود سرشزست 
همیدون آنگبین استآنلبانش 
کی چشم خرد زر تبره گدني 
تب دیدارش هلاک صابری بود 


پغمزه اوسناد حادو آن بو 

ور پوش 
۶ زلفش پیش ار چون دوسده 
در رخ پیش جودر ئمع فررژان 
پابر اندر چو زهره کو شوارش 


سیر 


۱ باذر 


بت ی 


آب ‏ بفشرده 
حه طوق نگنده اند رسرو سدمدن 
سرین کور بودش چشم آهو 
شغر باران بدی از مشك باران 
پران تا دل دنند از شهر غارث 
پر آن بالا ر آن رخساون بنمود 


3 فك 
به پروردن همی بسپرد جانش 


بول رای تف ۶ خوزانی که و بیکه درتی دوسمت پویان 








( ۲۲ 
بر رسانه [نجا در نيازي 
یم بودند ]چا وبص رامین 
که ۵ادست و کر مد گماز 


ی 


جه خواهده کرد با ایشان زماده 
هنوژ ۳ هردو- از مادز نراده 
قضا پردخنه بود از کار ایشان 
دداید سرزشی کردن بر ایدان 


تام توشئسی دای 


چودد ریس بت پبکر جنان شد 
شن | گدده بلوریی باز و اش 
مر زلفش بل بر سایه گسنرد 


پراگنده شد اندر شیر نامشض 


بنامه مر ژنشن. کرد: فراژان 
۹ بر فرزدد حاشت مهرباامت 
بدري دادی و را انگ۸ ۹4 ای 


گنوی بردست پیش می‌بصد ناز 


همی ثرسم که گر پرواژ گده 


( 

م 
جو در يك باغ آذر کون ودسرین 
حکم هردو حودست آسهانی 


درآن ‏ کردار حون دفارد بهان» 


» هردو در بوم اودیال۲ 
نوشنه یک بیک کردار ابشال 
یداده. عبیمای این جهاسرا 


۹ رد حکم یزدآن دسست دخوان 


حندی بان وی در درسدداری 


پش‌رو آزقد ویس 


1 شم بالای هتر و بوسکان شه ۳ 
جو بازند: کمنه گیسو‌نش ‏ 


بداز دل بیازی را بدرررد 


ز داب 
کهچوئئو ددست بل مسر میبکلمهان 
زد برآنکسص 5 وور| دانکانست 
نم بر دیدار او یک روز نازی 
مزای دخنرت چیزی ندلدی 
به پرواز اندر آمد بیة باز 


شود انباز خود (نباز گبره 





بودند ررز و شم بای 


ناس ند کرد ما۱۵ 








۱ ۲۳ 
4 پررز مورا چندان که پایست 
9 ۵ و زاور های شوار 
همی نپسندد (کنون الچه ما راست 
جو بیند جامپای ۷ وایرتنی نیاو 
5 زردست این سزای ناپکاران 
مزای کند» بیران 


چو برخیزد ز خواب بامدردي 


و استیا ی 


ددشگ 
ژ ۰۰ سا 


سِ 


کم از هشناه ژن پیشش نباید 


دش ها یه ادسر پر نهاده 


جو این نامه خواني هر<ه زو ذر 
که #ن زین پیش دیرا بر ثذابم هم 
5 باشی‌سی که خبواهد د خت‌شاتهان 
صد انگشت ناید کر یک مر 
چو آمد 


نامک ۵ایه. به شپرو 


9 


8 


فا ررنگی 1 هر بوئي که شارسب 
ز مت و طبل بز ازار و عطار 
وگر جه ۳۹ گونه خرو ددباست 
بمورد هر یکی را چند آهو 
کبود سمت اس "سزای سوگواران 
دو زدگصت یل سزاژ از دببران 
ز ی خواهد حریر اسثار بادی 
ز مس خواهد پرند پربر دز حدرن 
ندیمی ۴ پری رریان یبا 
و۵ کمثر ان ندیمی را دشاید 
کنیزک 
پره‌نش ر ش پبشش ادددال 1 
4 دخشر 
مححلم 9 ‌ ۳ 
م نیک خوا 


سى رم (ذر شهیو أ رای 


بذامسه در *خیها .دید ندکو 


از ازردن شهرو ویس را از باه خوزان 


(مرد: پدک اورا تاج زر داد 


4 کی دمت آکاهی ز دخدر 


ی" وت الا .۳ ۳ 
جز ناجشس بسی زرو کر داد 


که ه 


9 


م ردیش تکو 2و ز هم 2 











چنان کردش ز بص دبنار و گوهر 
پس انکه برد جون شاهانه آئین 
به پیش مبد زرب خادمادی 
شدند از راه نزد ویضص شادان 
چومادر دید روری دخنرش را 
خنچمله نام پزدانرا برد خواند 
جواورا پبش‌خود برگاه بنشاخت 
گل : رخسارگانش را بیاراست 
عبیر ر مشکشض اندر کدسوان کرد 
بدیبا های زربنش بر ادروخت 
جذان کرد آن نگار داسثان را 
چذان آراست آن ما زمدن را 
بچنان بنکاشت آن سیمین‌صنم را 
جاان بایسنه کرد آن نازدی زا 
اگرجه صورني پاش یه |عو 
چو آرایش کند اورا فراوان 
شود بی شک ز [رایش نکو تر 
جو مادر دید ویس دلسنان را 
پدرگفت ای‌همهخوبي وفرهنگ 


ثرا خسرر پدر بانوت مادر 


چو دز كيني ترا همسر ندانم 


در آیران د شتا ین 5 بو همسر 





۲۳ ( 


( 
که بیدی زاد بر زادش ثو انگر 
زربن 
ببلا هربکی چون نرد بانی 
ز خوزان آدربدندش لمران 
۴ 


فرسنادش عماریبای 


سيي و بیکو پیکرش ‏ 
بسي زر و بسی کوهم بر افشاند 
هه‌ی از ماه نایار باز دشناخست 
بففشه زلفگانش را به پر است 
ز گوهر باره اندر بازوان کر 
:خورره ود رسفهشن زیر ۳ 
که باه نو بپاری بوهنان را 
ماني مورت ارژنگ چوی را 
که نقاشان چبری باغ ارم ر 
که در فرددس رضوان حور عدن ( 
مچشم هر که پیند مخت نداو 
بزر و گوهر و دیبای الول 


چذان کز گوذه گرده سرخ تر زر 


بگونه خوار کرده گلسثان 


جبانرا از توپیرایه اصت و اررنگ 
دد(دم دز خورت شوثي پکشور 


هر ویر و که خول مات برادر 

















) 


بو ارر| جفت باش و در د: بغروز 


ی "دیرر بوه شایهنه خواهر 


ای" خوشتر نباشه روزکارم 
جو بشدید این "حي ویسه زمسادر 
:جنبیدش بدل ‏ از مپربانی 
پدانمست از دلش مادر همان کاد 
چا ار پیر بود ر کار دید: 
0 بر تانی همان حال از مود 1 
چودیه از مپر دخث رآن نکورای 
بپرمبه از شمار سمانی 
ژاختر کی بود ردز گزید: 
5 بیفد دخترم شوو پسرزن 
همه اخدر شداسان رنعم رل رد 


۰ 


چو گردشهای گردونرا بد پد‌دد 
کپ 


وژیی پیوند درخ + ین مرا روژ 


عردس س بود بایسنه دخیر 
ده ارزانی به ارزاني سپارم 
شد ازبس‌شرم رویش چون + صغر 
دموث از خامشی همد| ستابي 
که آمد دخنترش خاموش در راه 
بدر نیک جبان بسیار دیده 
همان خاموشی لورا نیز بوده 
#خو(زد |خدر شذاسادرا زهر جای 
کزرکی سود. باشد کی زبافی 
به بهرام و کیوان زر بردده 
کجا به ار ز شوهر او ز هرزن 
شمار لخنران ‏ یکیک بکردند 
ز آذر ماه روزی بر گزیدنه 
در آذر ماه بودي نو بهاران 


همان از روز شش ساعت بر آهند 


بزنی دادن شپرو ویس را بوبرو 


۱ ۱ : ۱ 
باون کياني رنت نهر 


گردذ» مس وبهر ی و لها 2و 


اي کر؛ آفرین برپاکب دادار چو بردیو دژم نفربری بمار 


سس اه گت با هردو گرامی 
ی 


دیاز شهای بی انداژه نذمون 





9 ۳۹ 
نباید زیور رچیز دل آرای 
دنام 


ام دباید 


و ر بس توث داهار زر 
پس انگه دست |یشانر| بهم داد 


بمانید اندریی پیوند جاویه 


آمدن زرد برآدر شاه موید 


و در 99۳09 کی از 
چو خواهه بود ررژ برف و باران 
درخشی کو نباشد راست پا 
و خوا۵8 بود"مال به بکیپان 
چو تهر از زه لخواهه تانفی سر 


چو خواهد بود بر شاخ اندگي پار 


همیدرن کر آن ماه دلفروز 
۳ چون فرب بر خواند شهرو 
هی کرد‌زد ساز «جبانی 


زدر یا درد رگ ابری بر مد 


زر( (ددر رد‌رف |مرن مواری 


۰ ۰ ۰ و : 
ده (بر است انگه فغنی تزده دا ست 


سیاه اسب و کبودش جامه ززبن 


/ 


برادر را و خواهر راببک جای ‏ 


گو گز کس نباشن نیز شارن 


سمرزش جرخ مر و ماه راخدر 


بسی کرد |فربر بر هردواون ‏ 


همیشه کرنان ازسل ۳ 
رزیس پدوند بر خوز دار باشید 
مزرزنده بم چتون ماهر ۳ 


و آوردن نامه بنزد شزرو 


هم از آغاز کر آبد پدیداز 


قزر 


پدیه ابه نشان از بامدالن 


چو بر رربد بود ز آغاز پیدا 


بدید آیه ز خشکتي درز" ۴۱ 


پدید [بد در آهنگ کمان دز 
بنوردز آن بود بر شاخ دیداز 
پدید آررد نا خوبی همان رز 
هاال دمتت ‏ ( ۱ ۳ 
دران ایوان د جای خسررانی 
بررز پاک ناگه شب در [م٩‏ 


چو کوعی دیزه زیزش را هواری 


کییا در کوه خاکستر نناد ات (۱ 


موارش را همیدون جامه چوندن 








۵ اند موزه 


۲۷ ( 


جلل و مطره و مید ر عماری 


بد ی همان ساز امت و حامٌ سرد 


رسول شاه دسذوز ۳ پرادر 


زرئم ژاه کرد: لعل گون چشم 
چو شیری در بیابان گور جوبان 
بدمت اندر گرننه نامه شاه 
کی دام حریری بد نوشنه 
مخیرا گذزه (ندر نامه شیریی 
جو زرد امد موی درگاه وپرد 
«ازش برد ر پوزش کرد بسیار 
و تشه تنب دم 
مرا فرمان چنین مد ز خسرو 
برا هت در شناب ادر حناري باد 
حدار باید که رای باره بشناب 
همی تا بازمرر آئی همی ره 
براه اندر ۸ خدیی ه دشید 


ی 


2 


پصس انگه گت باخورشید حوران 
درودت باه شهر و از شهذشاه 


درود‌ی بابسی پذ زرننکاری 


برین‌ترئیب ها کردش همه باد 


1 


برگ نیل کرده بو همواز 
بگونه حوی دغفشه جویب زی 
چو نیاو فر کبود و نام او زرد 
هم او هم رد سوردش کود پیگر 
کرد بستنه همه پیشانی از خشم 
و یا گرگي سوق لخجیر پویان 
ز بویش عندری کركة همه را 


باکت و با گلابش می سرشنه 


بعنوادش ماد مر زربی 


رت ار ی و ۲ 
5 پدشت آمدم بر پشت رهوار 
مرافرمان او همبای دبری است 
۶ ردز و شب‌مبا سای و همی رد 
5 گردت را ذیابد در جپان باد 
بپشت باره‌جوئی خورد وخواب 
نیا سائی ز رفن که و دیکاه 


ام ۰ ۱ 
#4 پشت باره شپرو را به بینی 


عذان مرر سوئی سرد تابي 
در و دت باه بمبار از خسوران 


هن آذگه یام خهرر بوو ۵۵ 








( ۲۸ 
حو سم وو یامرع بکشاه و درو < ادن جو پی کرد«خر دار کلدروم‌انن ۱ 


کی | دز دامد بمباری «قرر پافحت همان نو کرد پبمان کمن بات 


( 


نامع شا مودی بش‌رو 


«رِ رامرع دنام واو 5 ود 
درکینی را ماه ر راسنی کرد 
بوه کز راسنی ی 
جذان کز رامنی کيني بیاراست 
من از مو یت خواهم کهجوئی 
نو خوی دای 5ه سا باهم چه گفندم 
زمهر و دوستي ‏ پیوند کردیم 
مکن‌زین پش ثو پیمانرا فراموش 
هی ثو ویص را انگه بدردی 
چرس بردم ترا شایدنه داماد 


به خی ای باق ژوز پیتزنی 


بدیس دخدر که زادی*خت شادم 


کپ بزدان امیدم را روا کرد 
کذون کدرن میاه را ایزد دم داد 
ک ایا پر و پرباشاه خوارژد 
جوانان ببشثر ژن باره باشش 


همیشه زن فریبی پیشه داردد 


خدای کو همیث باشد و لبود 
دموتی اندر و سری نداورل 
کند پیررزی درا رهنموني 
ز مردم دیزداد ررامدی خوامت ۱ 
که عز رامخی را کمنی دیست 
همیشه راست ر رزی زاس کونی 


زه پدمان دست بکدیگر گرفنام 


بجاي آرر رنا درراسنی گول 


۵ وه 
متا ام 


ضسّ 


خد ایرد خذرتد ۵ 


بر ری بار ار گذار ر خيري 


(دروپشان فراران حدر دام 


بدین پیوند کمم را دوا کرد 


خواهم کو بود در ماه با 
همه کننلگي را جان میازاد 
"رات زن بارکی بی چارهباشده ‏ 


‌ ۰ و۶ شش 
9 ی رادشه دارنت , ۲ 


۰۰ 





۱ ۳1 





۴ 
۱ 





۳ ۳ 


ژنان نازک دنه و سست رایند 
ژبان گفنار سردآ راست دارند 
ژن ازچه ژبرک و هشیار باش 
بای زن درار باشد که گوئی 
ژعفقت من نون و بیرر, 
بزاری روز و شب فرباد خواذم 
اگر زهىت باری سس بمدرم 
زمن مهدان زسی مبری رواذم 
زی ارچه خمرو(ست از شهرباری 
برا گفنار شرین رام گردد 
اگرچه ربص بی |هوو پاک است 


مهار زرا -ببوم ماد[یان 
گر گرشر 
- دراه ر ور بشی دست 


مس ادرا روز و شب در ناز دارم 
دل, انار مر آی بت ری بدد م 
ترهنم زي تو چندین در و گوهر 
دارم چوجای خوپشت شاه 
ب#ازم فیز و برد را چو فرزنه 
نان ثاه‌ی گم آن خاندان را 


#وشبرر خبره دد از ناس شاه چذارکش‌دل نبود از گيني 7گ: 





ار 
( 

کث گبرد نا منوده وی ایشان 
بر خو چون براری شان برایند 
بگفت خوش تن ایشانرا مپارند 
ز بوی مرد خوش گفنار باشد 
نو چو خور ررننني چوی مه نکوئی 
درد ,دل ,همیشار زار ارم 
جو دیواد» بد‌شت و که دوانم 
دران گيني ترا د(س بگیرم 
5 چوننو مردمم چون از جوانم 
د با چون زاهدان پرهیز کري 
نبندیش کزان بدنام گرد 

امس 
مرا زین ردی‌دل انديشه ناکت 
سوی مررشگسی کر بادل شاد 
که ما را او همی باید نه زبوز 
مزا ثر ژو ! ۵ سس کسی هست 
کلیه ‏ کنچپا اورا ‏ «پارم 
هر اه از پسندده مس پسندم 
که گر خواهی کنی شپررد دیگر 
زمیی ماه را همواره یال 
کنم ادرا ژ مسذم خویض پبوند 
۹1 نامشر, یاد باشه حاودان را 








/ 
نشرم 1۳4 کشت آزرد؟ خویشی 


فرو انگذه سر جوی شر مسا ران 
هم از شاه ز هم از دادار ترهان 
بلی چوذیری بود زنهارخواري 
چنان چون بود شهرو دل شکسده 
مر آورا نی 
بروزد بانگ و گفنا جه ومددت 


دید مادپچکر 


ز هنار خره دور (ننادی 
خرد کردار چونین کی پسندد 
پس آنکگه گفت با زرد پیمبر 
بوابششس داه کز کمهای شاهم 
چو با لشکر ؛جنبد نامور شاه 
هران کاری ۶* باه نام بردار 
چو رازي باشدش با صس ‏ بگوید 


حو بشنید آن گرب پاسخ ززد 
که زرد( زرد باه آن کت فرسناد 
پمرو اندر شما را" باشد دی 
که زی‌خواهند ازااجا کش بودشوي 


نه بيفي این همه |شوب و صیمان 


حِ 


مس ) 
دلش #چان شده ازکرد 4 خوش 
همي بلچید چون زنبار خوارام 
که که بیم [رد رگه شر مساري 


که هوش و گوذه از تن برربدت 


جو ر ف ی دخت نا ژاده بد(دی 


روا باشه که هرکس, بر توخندل 


ده نامی و ژ ۸5 داریتذم رگوهر 


مر اور پیش زو پاشم بر رة 


شپذشه مر مرا فرماید آن کر ۱ 


ز مس تدبیر خواهد رای جوید 


سباء اهچم جددی و زرد دام 


رس زرد ر 
بذرمي و جک رل 5 باخشصسی کرد 


بدی فرزانگی و دانش ,و داه 


چنین ا خوب د رموایو بنفربی. 


ز پاي شوي و زن هردو وناجوی 


رمیده بانگ خنیاکر بیوا6 ۱ 


بنهه | ۱ 
دم 











/ 


جهان امی از هر شهر و کشور 


پدان ماهروی اژ هر شجسدان 
بفریاه ده دل زیر هر بر 
بشاط هر ی زر 


ک جاربهان هرای آراسنه باه 


تبون کین بزم دامادبي بدپدی 


بیک جا؛ 


عنان بارا ثبرنگ ‏ برتاب 


ر عروسان و خسوران 


بران [مدد مدور دبگر ایری ره 
مرو بت این مارا مذرسان 

مکی اپدر دردگ و راه بر تس 
ز مس آزرد* گرد و ژتوکزن دار 


و لبک از م من پبامی بر بمو بد 


ری مغزت [هو مند گشنست 
ثراگ 


1 


> ری یار *بودي 
رل درجپان جشدت جوان را 


مراهشت و برادز «ر دوز دروست 


7 رس کم و هم شاد بانند 
۳ داهست وبرو در شجسخان 


۰ 
ع زاسنة چوی نوبیاران 
پزیوزها و گوهر های . شهوار 


ب# بت زربان شهر و نامدران 
ظرایغها ر دیبا های بسیار 
بلان جنکی از هرخم و گوهر 
گلاب 3 ملع وی از هر گلهغان 
منوهی بانده هر سغز در سر 
ژیان و کسی پا | مریذین 
مررد و آثرین هر در شتیدی 
عروسان (خنران داماد پوران 
شنابان ره برر چوی تیرپرتاب 
1 بان لاشسست اسرد تو کوتاه 
ی دام اپ «خی با باد یکسان 
که وبرو ید ایس ساعت ز سیون" 
درو ۳ خول کدی باشد ۹ آزاز 
5 نادانیت برما [شکار است 
(» پیری با نمازت کار بودی 
ولیکن و شه جسني | جبان را 
همیدون مادرم شایسده شهررست 
ژ مرو و مو بدم کی باد باشد 
دحاشف موی هیا وین دمشان 








) 5۳۲ 8 


چو دارم مرو گوهربار در بر 
وتو «فوخب داب راثار 
درین گيني بجان ار که بینم 
تجا می با برادر یار گشنم 

مرا نا هسمت مررخوش وشه‌شاد 

و گر وبرر مرا بر سر نبودي 

کسی را در غریبی دل شیکیباست 
مر| جون دیده شایسنست مادر 
بسازم با برادر چون می ر شیر 
جبه زرد اژ ریسه اب گغنار بشنید 
همی رفت و نبودش هیم | کا: 
چنان بی سایه شد جونان بی‌اززم 
همی تا ار موی مرو آسد از را؛ 
همي گغنی که زرد اکنوري کتجا باد 
پبوم ماه ربرا نیس دشمی 
به فارن کر پارد موی وی زد 
حا کار دناد کونی زرد .مارا 
مگرد خیم ویده دز پسند است 
دل عنگسی بجوم ماه بناه 
همی‌گفت ابن "خرن پیروزورشا: 
ز راه اندر پدید آمد یکی گرد 


دسان بل مج مسا از بدن حسمده 


جرا جوم د رخمت خشی بی بر 


او زا نیز جذفت ر نیز خواهر ‏ ۱ 


برو مر دیگری را کی گزینم 
ز مپر دیگرانی ببزار گشلم 


چرا آرم ز بیه دیگران باه 


مر( مپر نو هم درخور نبودي | 


که در خانه نباشد کار ار راست 
چوجان پاک بایسنه برادر 
راهم در غريبي "سوبلدر 
عذان بار؟ شبگون به چید. 
که ره درپدش (ورا هست یا چا! 
برچشمشصس جما‌تاری‌شد از شوم 
نیا موی از اقد ده شینشاا 
۹1 دار ۴ دشمنانتی کرد 8 0 
نه آن ممثر پسر کش نام زرا 
که افزون کرد راهش درد ما 
رما 
که بخنش پست وگفنارش بلثا 
همی داید پسوی مرو ] باه 
دوچشمشر دید »بان گشنه‌مویز 
بگرد اندر گربزان نامور زا 


زخشم پیلبانار زار ر خسثه 





18 
۳ 
۲ 


۳ 


(۷ 


۲ 





‌ 
8 


) 


سس 9۹۹ ددادف ره ز ید ثر 


جو زرد مد چندی آشفنه از را 


شننه گفت زرد شاه بای 


هنوز از گرد ره رریش پر از نگت 


گر چون آمدی از . مناد 
ریا کامي بو یا نارراکام 


۳ 


بدرد گر شود کوهش برابر 
ز گرد را شد نز هنینشا: 
به ذیکی درسنانر( یاد بادی 
نگرد انید پای از پشست شبرنگ 
بشادی از پیام خویش نا شاد 


پس ار داند که چودم بر نم نام 


باز آمدن زرد از پیش شهرو ووبسص 


جواش داد زرد از پذت باره 


امد س_ م 


پص انکه از . نگور شد. پیاد, 


نهاد آن زوی خون آلود برخاک 
بگلنش جاردان پیروز گر باس 
ورزر ررزي *بی ‏ ان 
چنادمت باه در دولت بلند‌ی 
جنانیت باه ادرنگ 


کیانی 


تر[ با| هی ور نیک دی 
زمبی ما 


زمدن سا باد یا ۹ 


یکسر . باه ویران 


ی. ‏ ماه 
شمه بادش پر ی ابر بی آب 
(مبن ماه را دید چوهدر خار 
زن ر مردش نشسنه در خورنکه 


۵ 


د اعکمتا" شاه شاد م ها مواره 
کون داند که چونم برنپد نام 
زبان بسنه میان و دل کشاده 
ابر شاه آنرین گر با دل پاکب 
همدشه نام جوی و نامور باش 
خداوندان گیفی را رهی‌کن 
که چون‌جمشیددیوذرا به بندی 
که تاج خر بر کیوان رسانی 
زمجن مران تنگیي ال ر «خدی 
جو دشمت ریگساوجون ثور بیابان 
شده شمشیر و آنش ژر جرا که 
ز درد ش‌انیاب از مرف ماب 
پر از پدرایه و دیبای شهوار 








بسن شش 


اددار مرامو 


ه شهپر 
مب از رنگ حون باغ پهاران 
ز د.امسادیش باه ددست جز نام 
سم ردی ی سس گونهةٌ بر 
بنو داده ژن از ثو جون سدانند 
۳۹۳ ار کرله اند (7 وا ۳۳ کار 
ولیک تا بر ایشان به رسیدن 
کچا ویررست با مپفر رزم 
گروهی مو بدت خو|ندد ر دسنور 
بزرگي 


وا 9 


کی رن 


ترا باد| 


زا« 


برشهاني 


زر 


وبرو از کورن 


ز دوده مشکش ابراز باد و باران . 


عروسش وس و د|مال وبرر 


۱ 3 
تونددی جوی وابش دیگری 


سر ۱ یشان 


جو ررز و شب ؛چشم‌کور یکسا 


که ارز تو نداننه 


که پاداخش نداره شا سزراز ‏ 


بدا داني بزبر خوشس ۳ 
بدل در راه‌داده امرس را 
جز او شاد دگر داشد ر| رز 


جوخوا نذدت گروهی موبدای زر ۱ 


«خنهای که آن بشنیده آم گس 
5 بر شاهان جک کامرادی 


۵ بد و جنک کردن 1 تب 23 


چو داد این آگبی مرشاه را زره 
رخیکز سرخیش‌گفنی نبید.ست 


2 یا 


زسرو رویش همینا 


زبس خوی ؟ 


رخان 


از خشم و 


تا ند ۳۹1 فغنی شنبلیدست 


تف شگغنی زتاب خشم بگداخت 


















۱ 


( سب 


۱1 ۳۷ کین همین لرژید حون درل 
بورمید از برادر کین نو دیدی 
مرا آن گوي کنر د4 باشی 
خبر هرگز نه مانند عبانست 


ری ت9۳ مر اژ فان کمانی 


رهز 


برادر گفت شاها م نم آذم 
شم خویش دیدم هرحه گفم 
ون | پرادر . بود 
کذون هم؟ اف معواهم شا 45 بیذم 
اثر خواهی خورم مد بار سوگند 
که مپمانی تچشم خویش دیدم 
ی آن سور و آن آرامته بزم 


۲ 


همیددن آن مرای خسروی کا: 
ژبانگ مطریان ی صبر و آرام 
من آن‌گفنم که ددم پض و بهدان 
چوبشنهداین خر مو بد دگر بار 
کی چون مار سرخسته به ببچد 
بزرئانی که پیش شاه بودند 
شپرد این چرا پارست کردن 
چه زهره بود وبرر را کههخواست 
کنوی از خانةٌ وبرو و قاری 


چو در اب رونده عکص خورشید 
چشم خویش پا جائي شنیدی 
ذ» آن کز دیگری ٍدنیده باشی 
یقبی دل نه همنای گمانست 
مرا آن گوی کز دبد؛ عیانی 
51 حیزی 5 تو گودم ۷ دادم 
۳ ‌ ا 
از:ن پیشم چو سادر بود هرز 
که از بهر تو با ایشان .بکینم 
پزدان و جان نو خداوند 
ولیکن زان ده خورد, نه چشیدم 
۳ به 
گران " نوربود دونچشم مت آزرژم 
+چشم‌مریج و زند آن بود و چون‌جاه 
۰ 3 م2 مءء ۰ 
بواشان مود درد و وم 
۸5 دو فرسا ر‌دشی مري بش 5فره ماری 
99 ۰ ۰ 2 
فزرد از غم دلض را بار بربار 
۳ ۱ ۳ د + 
کبی زر یی 
همی‌دندان ردند‌اآن می 4 سول ذد 
زن شه را بدیگر کس سیردن 


کة دش تر کسی گردد بشپرد 





( ۳4 
نه تنبا ویس بی وبرر بماند 


پرراز دارد 
بسا خونا که #«جوشد در اندام 


برآن کشوز با 


لجا آن پار جفت ر شهر نامی 
دمان ابری که سیل مگ دار 
منادهی زد‌تضا بزهر که [ تجاست 
چو شاهنشه زمانی بود بان 


زشهرو با همع شاهان نمون. کرد 
فرستادش بهر راهی سواريی 
یک یکت را بنامه آگبی درد 
از (ذشان خواند ببری ر( بباری 
بطبرسنان و گرکان ر دلسنان 
ژ بوم هخد و سند و ثبت د جبن 


چننان شد در گیش انبه ز لشکر 


( 
ب آن شهر و د» اي شهرر بماند 
ارب لشکر که ویرر باز دار 
یت حایا و می لرژد در اندم 
شود بی جات د بی 1۳ گرامي 
ببوم ساه پا ماهیی لبارد 
۹1 چبزی‌با فلان |کذون‌فلانرامت 
دل اند رآنش سوزنده «وزان 
« خن اي چو زهراز دل‌برانشان 
۳ 
5 بیدین چوی شد وزنباز چوین 
پر شهری بر هر شهریاری 
۹1 نوزم ردت وی ماد باه 


ز بیر رزم مردم کزاری 


ز خوارژم ر خراسان و کپستان . 


حد سعد توران دا بماحسی 


کشت مرو شد دون دشت*عشر 


بدررنتس موبد بالشکر »رو جنک شهرو 


و وبرو و بکین خواسب" 


جبو از شاه | گببی امن بو یرو 


هر شهری و از هر جايگاهي 
چنان آسد که انکه چند مپثر 
از آذربایکان 


کزدنان 


همی مد بدرکاهشس سیاهی 


و مبارن حذد کشور 











۳۷ ) 
همه بود ذف همان نزد و و زر و ون شا روری) د 
7 رجا 2 زوم بر بت سر ( 
اران مور عروسی پم و شش‌ماه نشسده شاد‌مان در کشور 1 


جو 5شدزد [گه اژ سویف ذباکان 
اشکر +خوددند 
سپه گرد آمه از هررجای چندان 


توکفني بید بر دش نپاوند 


هیده 


پداممه هرکمی 


آرامثه_ جنگ آوری را 
همه گردان و فرسوده دلیران 
ز کوا دیلمان چندان پیاده: 
ز کو: مازران چندان حواران 
پص‌الکه سال خورده شی رگدران 


هن ر بش سیه دیدار کرداد 


شمیدو راعت وجب مر تازیانرا 


وژان پس شاه موبد هم برپنسان 

۱ ۳ 
«چاهش ر را رپبش و جپ 
چو آمد با سهاه از سرو بیرون 
«می ردت از زمبی | هاگرد 
و با دون بگردون ‌ ر دویددد 
بگر ۵ اندر جنان بودنده لشگر 


می امن یکی میل اژ خراسان 


# مبل اب و باران و هوا بوه 


بپر جای 


و دلردان ور هثر جویان 


۹1 لشگر رادد خواهن سوی (بشان 
بسي دیگر ز هر کشور بر اندنه 
٩‏ دشست و کوه ناگ امد بريشاري 
ز بس جنگ آوران کوه دماوند 
+جان خریده جنگ و داوری‌را 
بزرر و ژهر؟ پیلان و شیران 
کهگفن ی کهه و سنگ ده ادستاده 
کجا بودنه بیش از قطره باران 
هنرمندان و رزم آرای پیران 
یکی سالاز کردذد 
آزسوده ‏ جنگیانرا 
عذه آراست *+چون باغ نیسان 


سول دنل 


بباراست 
زمبن‌گفنی رران شد*+چوگردون 
همی بر. تفر ي‌گدني از حای 
تو گفني خاک بامه ی 


1 گفنار رشان ی شذنیدنه 


۳۹1 در مبع تدی و |خثر 
رد لیکن سبل پیل و از دها بود 








۲۸ 


چثان آمد همی تشر دانبو: 
همي آمد چنیی تا کشور ماه 
دو لشکر رکدگر را شد 
بر تیغ . بران 
چو از خاور برآمد (خنرا شاه 


براثر 


میان آن یکی 
میاه و خنگ در پیشش دو لب 
در کوس کین بغرید اژ در درکه 
نه کوس‌جنگ بود آن‌دیوکین بو 
عدیل صور شد بای دمودده 
و , رعد ,. نوبهاران 
چنان کز باک رعد نو بواري 
ز بانگ او بررن آمد همیدون 


رن 


بعلب اندر دهل دریاد خوانان 


اد را عدیلی 


۰. 


دران ریاد . مج 
همان شیپور با صه را: نالان 
خروشان کاودم یا ری جک 
ز پیش آنکه ب#جان کشت يك تن 
بدست جاگ جویان تبع رخشان 
بموج اندر دلیران چون نهنکان 
کا 


کی فرزانه بودند 
دیون باشه بهر آب 


که که را دشت کرد ور دشت را 5و 


هم آشفنره وق هم کشور و شاد 0 


کذار ایری یکی 9 شبر غران 


شهیکش مد و زیرست آسمان که 


چم از شب شم زبام گيني آر 0 


بجنگ ور دو لشکم پدنم دوشاا 
کهمسرگ کشت هرکس نام بشنو 


تبیره مرده را می کرد زب" ۲ 


دسان شد ابر از گرد . سواران 
برون ید ببار شاخساری 


لشکر گه بپار جذک یرون 


که پشداپیدهیی از جان شنابان ‏ 


دو تولي سرایان بارسیلي 
پسان بلبل 
پا 


چذان چون دو سر اپنده !2 


(ددر 


همی خندید هم بر جان (یشان 


بکود اندر سواران چوی پلاان 


ددشت جنگ جون دیوازه بودنل 


11 دزانش بءه پرهیزد ده از اب 


ده اژ دیزه پیرسد ده ز شمشیر (ژپیلان ببندیشی نه از شبر 


 نالاسب|‎ 

















۵ ( 


ذران هر ایلان ت 1 
نترسیدنه از مردن که جنگ 
هو جون 9 ۵ بو یکسر 
جوسر وسنان‌شده دشسشت |زدرفشان 
دراژ هر بکی زر یکی مرغ 
بزیر ماه در شیر ابگون رگ 


بي پیان و مم بادپایان 
زمس از زير ایشا شد بر افراژ 


نبودش حای بدشسکی بگیپان 
دلور آمه از بد دل پدیدار 
يکي را گونه :۵ هم رنگ دینار 
جو ]مد - ردو لشک رد در ۵ 

ی ناکهان دو کوه پواد 
پیمبر شد مین هردر لشکر 


دو کف 


رمواني و در دل راد حسنژد 
بر خانه که منزل کاه کردند 
مصاف چنگ و پیم‌جارچنان بود 
برادر از برادز گشت بدزار 
جز بازر ندیدند ایچ پادر 
هران‌کس را که باژو بارری کرد 
در نلي جذگیان ۳ ی 


( 


فدای نام کرد جان شبربن 
ز نام بد بترسیدنه وز ننگ 
ژ ببر و شدر ر گف پل پدکر 
جو دیبای درفشان مه درفشان 
عقاب ر باز با طاورس ر مبمرغ 
تو گثني شیر دارد ساه درحدنگ 
شد » آتش دشانان سنگ سایان 
دکردون رنت و پس آمد از باز 
همي شد در دهان زچشم ایشان 
5 آن باخرمی بود این 
يکي را بودد مب همتالت از 
ز کیس پردند گردان حمله ب رهم 
دران *عرا بیکدیگر بر انناد 


خد‌دگک جار پر خشت سبه بر 


به تیمار 


یر ۳۳ و اددر دل پشسدید 
ژخانه کد خدایش را ببردند 
۳۹4 رسیا خدز مردم ر عبان بوك 
مج کرداز خود کی ر ندد پار 
بجز خلیر ندردزد ایم داوزر 


بکام خویش خاجر داوري کرد 
همي در چشم ر دل پولاد کشنند 


چو هشیاران همه بیبوش بودند 





) 
تسي بشیزد آرازی دران جای 
گبی اندر زره شد تیغ چون ب 
گهی رفانی سنان چون عشق دربر 
همي دانست گفتي تبغ خولخوار 
بهآن راهی کی تیخ (ندرو ند 
جوسوس بود دیخ هندراني 
چو شاج موزد بروی برک گانار 
پرزم (ددر چون درزي بود زوببرق 
جنو دزد نب ژن خشت سیه بر 
جو بر جان دلیران شد فضا جد 
دران انبود گردان و سواران 
جوبر جنگ دلیران تنگ شد روز 


"ِ 


کرامي باب ویسه گرد فارن 


بگرد دارن اژ ی وبرو 
زکشنه یهن شه زعفرانی 


جنان ژری فمرده بود پشده 
توگفثي چرخ زرد ژاله باربه 
جو وبرر دید کردانر چنان ژاز 
همه چان بر‌سر چاش نمهاد: 
بکفتب آزادگنش رابه تنسی 


شما ۳ شوم بان از کرث؟ خوپشضش 





(#۶ 


مگر ورباد کمس و یال ی 
گربی دردیدکان شدتبر جون خواب 


گبی رفدی تبر چون هوش 1 مر 


که جان درتن کجا بنهاه دادار ‏ 


ز مردم همبدان زه جان برون شد 
از ر بازنده سبل ارعوی 
چوبرك نار بر ري دانةً ار 
همي‌جنگآرران‌رادوخمت برزان 
دلیرانرا همي زد نقب در بر 
بکي گور دمند: شد یکی شدر 
دران شمشیر زخم یر باران 
یکی غرم درنده شد بکی بوز 
بزاری گشنه شد بردست دشمن 


صدرسی گر گشنه کشت با ار 


زخون رودي بگردش ارغوابي 
چو بکدازیده زری خوی گشاه 
بگرد زالع ب ریت ( کررد 


بزاری کشنه با خواری نداده . 


دربن کشنه یلان اوغان» درپنش 
کهث شم شالگ حه مت از مرک یشان 











1 
۱ 








ژفارتتان دیغزاید همین کین 


زب 


تن زاری بکشستند شاهمی 


می بداید کامده شب بنزدیکا 
ترس . کنتاب (مسمانی 


سس از بد خواه او نا خو(سنه کی 
شما از بامدادان تا پاکنون 
هنوز آی پیکر راژون بپایست 
کنو باسی زمانی یار باشید 
45 مس زنگ ازگپر خواهم ژدردن 
جبانرا از بدش [زاد کرد 
پی آدگه با دسندیدة اراد 
[صفب‌خوبش ببرزن‌تاخت چون 
هرد از این پدر آزار نرزند 
زشدی بود *+چورن سبل‌طوفان 
"خن چا به شمشپرو تبر بود 
یی تاربکی از گینی بر آمد 
دران شب گشمت سردم جمله شب کور 
چو اندر گرد شد دیدار بسته 
پر کرزدد خود را باز نشناختس 
مثان دیزه گفنی باب زر بود 
خدنگ چار پر همجو درخنان 
#رخت زندانی رسنه دراتن 


1 


۱ 







که ریش پیراو گشنست خونجن 
ز لشکر نیسمت ادرا کیفه خواهی 
چها رن گردد هم اکنو‌تنگ‌وتاربک 
همی در باختر گردد نبانی 
نکرده دشمناش را بنفرین 
بسی جنگ آرری دردبد و(ذسون 


بذخدی ازد‌هاک ۱۵ ر باشید 
بکیده یز لورا نمودن 


رران دارن از وی شاه کردن 


حبو انش دار داز دشعری اوناد 
نم سرد‌جنگ دور خویش دپدوند 


و نامداران 


که اورا بمردی بست بنوان 
همیدون بازی گردان #سمر مود 

مدا 
5هپیش (زشي رسبدن شب در 


روداخت 
به تیغیش مر همبن از تن 
پرر بر مرغ مرد تیغ ژن بون 
پرسنه از در چشم شور :خنان 


برادر را 


به بدشت نروگشته نیغر جونثن 





( ۲ع) 


چو خلجر پرده راه نیز بدرید 
هو از نیزه کشنه جون ندسنان 
زبص‌گرد رزیص شمیشیرخوخوار 
ت و گفني‌همچو باد ننه ند مرگ 
بان را مر بر گل خوابنید: 
چو خور شید جبان در باخنرشد 
توكفتي بت سودد بود خورشید 
زشب اورا منومي بزرگردون (؟) 
همان بینندنرا شد ز دیدار 
۹ شاهنشهزدشت حدگ ل, گشت 
یکی بدلخت وخسئه شه نزاری 
ميا نج يکرذه شب بود ی د ران جنگ 
نمودش 
عدان پر تادت از راه خراسان 


دیر و شب را رهائتی 


نه خود وبرر مراورا آسد از پس 
کسا پردش که‌شاهنشاه ٍ 


اس 


دی لشکر بکوهسنان نیارد 


چو زارر حبره شد پر شاه شاهان 
در مد لشکری از کوه دیام 
«ورداری‌کش | جابود بگرتشت 
کجا دشمنش پ‌مایه کسی بود 
جو | گه گشت ازان بد‌خواه و 


مرگ ۰ اژ خون کشده «معویسنان 


جپان پمدژه و آتش شور 


۲ 


سرجنگ آرران مدربخت هون 
چو سروسنان سند از بر بریده 
چو رری عاشقان‌هم 97 زرشل 
جهان 
رب 
همدی کوشندکنرا ند زهلچار 


بید دشمیی را همیدرن 


چپان بر دوسنان زیر و ژبرگشت ‏ 


یکی «دروژ کف خواری 
پرسئی‌جان شاهفشاه (زان ننگ 
ز ثاریکی بد 


شید از دینور سوی سپاهان 


اورا روشذاتي 


نه از گردان و سالاران ارکس 
بدام دنگ و زهواتی در آردخت 


۳ ۲ رژم او حسدرن نبارد 
بدید از بخت کم نیکخواهان 


گرف ده اژ وف دشت تارم 


۴3 زار زمبی لشكرکشي پوه 


ریت ]مدش 


را یرو 


از در ار پبرید (مده. 


م2 / 1 











ر وق 


و بی ریم است اورا شادساني 


در مرد و برادر شد ز سس دور 
جوخررم 


ژ دد(خد 


نشنوده کس 
ي چه به دیدم ددانم 
للم خیران: ر رلجور 
قمی‌گفت آن‌عنمبا دایه چونیس 
شپد شاه 
گر 


رسول ]مد ژ نزدبک 
«خذبای ز شیربنی 
چلدن دادش پیام از شاه شاهان 
مزی ] پیلستگین .دست بر رری 
رخ رتم 
کر نا دردلت ناید گماني 


اگر خواهه ترا دای بم #خت 


فضا ردنت وفلم بنوشت فرمان 
اگر بافي به نیفی مرمرا بار 


/ م بائو بمپر (مروز پبمان 
شم کا می ز خشنودیت جوم 
کلید . کجپا پیش نو آرم 
چنان دارم نرا با زر د.زیوز 


و باشی 


ل رجان سرا دارو دو 


۱ ۱ 


جو ررژ روشنش جفت شمبار 
مرگ اسمت اورا زندکانی 


رم 4 
۰ وت 


ی اکنون‌مانده ام بججان‌ورتجور 
زه"در سخنی مرا پاوربودکس 
چه خواهمدیدگر زین پص‌بمانم 
بکام 


۹ 


از دومذان 


شطمعی 


پیام آدرد ازور نزدیک ن ماه 
بزیبانی دران رخساره در خور 


کل خرسندکی ای ماوساهای 


مکن از ماه دایان عددردس موی 


تعدیری ک برد‌ان 2 ۵ رد جسدي 


۹1 کوشی 
چه‌سود| ید نرازیژی کونشن *خت 


جز صبر؟ 


دانصای سماني 


جر رن چیه مت درهان 


کجا در عشق تو بیدل شدستم 
ثرا از می برآید کار بسهار 

کزبری پشن‌ماندوسربا شد یکی جان 
بغرمان نو گودم رتیه گودم 


۷ 1 ۱ 
کم رازم دا متا نو سدارم 


که بر روری ثورشک |ردمهرخور 


شعییایی < مزلی دانو ی ت96 ین 











ر ع. ) 
جوجان رو دل ترا دادم سراسر چه باشد کرد هم دیذار و گودز ار 
رم ۲" تو, بیارایه مرل..کام نام . نو بیغزاید. ۶ ۳ 


تب 
<< 


بدایی پامان کذم باتو يکي بدن درسنی را دخط و عد و سوگند 8 


3 


همی تاجان سس باشد به تي در ترا باجان رن دارم برابر #۱ 
جو ویس دلبر ایس پبغام بذنید توگفتي زو دو صد دنام بشنیه : 
پرندیر جامه را بر تفش زدچاک ‏ باوزبن‌سيده‌رامي‌کونت بي‌باف ۸ 
چنوزه چاک برتن پرنبانش پدیه ]مه زگردن تامپنش : 
هوای . ینت رجي نبيبي بای نی گدازی دل فريبي ‏ 4 
حربری. ثادهی خزي چرنه‌ی: خردبر »بر سوزي خوب بلاي | 
جو جامه جاگ زد ماه در هغذ پدید آورث دسرپری شگفیه. سم 
بنوشو لب جوابیدادچونسنگک بربی مهربر زد خاجر جنگ : 
پدر گفمف این پیام به شنیدم وزو زدر گزاینده چشیدم | 
کنون زر موبد فرتوت را گوي بمیدای درمیفگی بابلاگوی [ 
#بر زین بیش بر امید می رن بباد یانه کري برمده گنم ۸ 
مرا کرت پرایت رهخماپست پد |ذسنم ک رایت راجه رایست . 
دگر تا نو ده پنداری 4 هرگز مرا زنده بزپر آری ازیس دز 
در پا , هرگز تو از صس شاد باشی وگر چه جادوی .ناد باشی 


مر وترزر پرادز هستِ 2 شاهست ببالا ۶۰ اژ دیدار ماهست ,ه 





مرا لو مر و فرخ . برادر . مس اورا نیزجفت رنیزخواهر 
درب گبنی -جای او که بچفم برر بر دیگری را کی گزدنم ‌ِ_ 
تجاررص ۷ برادر. یار گشتم . ز مهر دیکری بیزر. کثنم زر 











ت - عم 


و 
۳ 


‌ 





۶ / 
رگز دیرو مرا پر سر تبودی 


5 ثارن زا بدان زاری بکشتی 


مر کشنه پدر زفده پرادر 


۱ کپ اندر خورد پیوند جونی 


سس از پیوند جان‌سیرم درین دزد 


: چو کرری برس بنیاه باشد 


وگربا ار خورم در مپر زنبار 


منز دار ترس با جوانی 

برس از #غردی دادار داوز 
مر[ پیرایة رز دیبا و دینار 
:* پیرایه مرا مفریب دیگر 
مرا تا مرف دارن یاه باشد 
گر بفرييدم دیبا و دینار 
وگ مس زان همه پیرایه شادم 


ء پشکوهن دل ص ژآن سواهت 


ی 


سر 


نو دیز از می مدار (مید پبوند 
22 در جیز کسان امید 9 


و 7 ی ۱8۳9 
ٍ از سس هیچ شادی را ده بینی 


برادز کو مرا حفت گزید اسمت 


مرا مپر تو هم در خور نبودی 
نه #خشودي بران پیر ببشني 
ن ز يلك بنیاه و گوهر 
بدین پیونه یانه چند گوني 
کزین تام زیم غم بایدم خورد 

پیوندم نباشه شاه ازین پص 
کسي دبگر ز مس چون شاد بانشد 
چه عدر آرم بدان مرپنش ددار 
نه ترسي تو که پیر نا نواني 
کجا این ترس پیران را نکو تر 


شمه لام 


«رژوانستت در و کن ههواز 
5 داد ایزد سرا پیرایه بی مر 
شاد باشد 


به پیرایه دلم کی 
نباشه -بانوتی "یر هن" سزاوو 
نو از چشمی پدر باشد سرادم 
نه دیز سید دار در پنات 
که امیدن. نخواهد به برو مثد 
زنومب‌ي برر آیدت خواري 
5 نه هرگز توبرسس دست يابي 
مرا ررزی بدست ئو سپارد 
یکزمان خرم دشيني 
هذوز ا وکام خویش ازسی ندید ابمست 


نه با می 








۱ 
توبیگانه ژ[ من چوی کم یابی 
تن سلمیس 


د ند دم 


ن‌ برادز ر 


بلرژ, جون بر (ندیشم ز *جران 
بان ما جو این دنه در افداه 


اگرجه بادشاه و کاسراندم 
درخمت دای هم دلج [ورد جر 
پدوندند باهم مپر و کینه 
بمپر انگه بوث با نو مر ساز 
کرا با مبتری داش بود پار 
ترا چوی بشنوی تلم آید ای پند 
وی نیک وین 
۳ ول ۵۶| رد 
چو بشنید این سخ مرد شرذشاه 
تا و شاه را زو آگبي 

ششف 6 را دززن شه مر در ی 

خوش مد بر دلش گفثار دلبر 


ززعستت 
همی گفت [ ان لارام این تسخن 


کنجا آن شب که ویرو بود ۵ساد 


عررسشض را پدید مد یکی حال 


فراز امد قضای سماني 


کشنال آن سیمتی را علت از ثٌ 





) ۹ 











وگر خود بر ناک چون فا 3 ح 
کجا با ارز یک مادر بزام ۱ 








1۹ 2 





حو گنچشعی ۵5 د ررگردد زپاترای ۶« 
دیاش در ژ مار دل ام شاه یذ 
دس درستکردی جو و7۳۳ 
رین آه بوه هپر 7 ۴ 
که باشد حفعت باکدک دری باز ۷ 
کییا |در خورد جفدي بدین زار 
چو بینی بار ارشیربن ترازر ۶ 
۹ زود ید ُ | کفدار مس پیش 1 
پشيماني خوری نودی لا نز 
شذیده کرد بعیک پیش زر بال 
نو گفتي شکرش بار به پردل ۳ 
ازبرا شاه را زان خرمی‌خا۳ 
بد(مادیش هریک ۱ ۳1 
کزر داماد را واژرون بدش ثال 
که ایشان را نباشه کمراي ‏ 
که خوی آلوده شد آزادة موصن ۱ 








) 
درهفده مار یک هه چذان بود 
( لو مغ چون بدان کردار باشد 
ور زن حال از ر دارد نبانی 
همی تاریس بت پیکر چنان بود 
,موزل [چذد ‏ دغر ر با بیا بود 
: کچا,۵(ساه . نارانده 


ده 


کي یم 
+ عروسی بود چون خرم یکی باغ 
۱ زبی*خنی که آمن پیش داسمای 


۰ 


+ چرافي بود آگفنی سور وبرد 
. جو شاهنشا: حال وس بشنود 
: برلار بو ویرا دو گرامي 
, شهفشه پیش خواند آن هردو انرا 
+ دل . زامین زگاه. کودکی باز 
#می پرزرد عشق ریس درجان 
ز چو بهلی و مبرش پر مریده 
, چو آمد با برادر موی گوراب 
"امیه عشق ریمش در روان شد 
چوتازه کت مبر اندر روانش 
دزن هنم دیرا کرد پشني 
لا دردل فروزد مب آتشس 
رات آبد زبانش بیدل از بند 


۷ 


: زبس زاری که آسد پیش لشکر 


۲ / 
رب 


که گفتي کان بانوت رران نود 
جبت شوی او بیزار باشد 
شود بریی حرام جاوداني 
چپان از دست موبد پافغان بود 
عرومی را پیب ور با بلا بود 
جان بنهاه وبر راهش در صد ۵|م 
که بر دلپا نهادندی ژر داغ 
پشد داماد را( دامسادی از باد 
همه‌کس رابررن شد شادی ازسر 
برر زد ناگبان بادی به نبرو 
سجان اندر هوای ویس بفزود 
یکی را مب و دیگر زره نامی 
پر یشان یاد کرد آن داسنانرا 
هوای ربص را میداشنی از 
ز سردم کرد: حال خویش پنبان 
امود: از -باه,وز, باران 7 بریی 


دگر باره شد اندر کشت ار آب 


هواش بییدن جایتن -جوان شن 
دید آمد درششی از زیانش 
نمود |ندر سمخ لخفی درشنی 
زبان گردد بدان گفتار مرکش 
بیکام 


خد آودف 


بگوبه رز 











) "۴۳۵۸ ( 


زبان وا دل بود بیدک نگهبان 
بان آنکسس که دارد بیدلی درست 
۳ را هوای‌دل ب ر[ننفت 
بط ماه عغیرن رنج اندردن کر 
کزی کارت به پیش ید ب«ي رم 
نتم که درز شوزد اي 
موی زحیی. اوعد مرو روش 
چوجوني گوهر و بسیار پوتي 
حون دومني يابي 2 #ص 
نه پشکوهد ژ پیکار و ز لشعر 
بيابي 
جو در خانه ثرا دشم بد یاز 
زین تراد با زیم آنست 
اگر جفتي همي گيري جزگیر 
چقان:جوو از بايف پخواني 


به بمپاری بلا اور 


توی دیما وان دلیر باراست 
وگر بی کام او با او شيني 
همیشه باشي از کرده پشدمان 
بریدن زر بیث پرده ورددن 
نه از نیمار ار يابي رهاني 
منال عشق‌خوبان *مچودربامت 


گر خواهی‌درو امان توان جست 


* خر بیدل بدانش گفت للوان 
کچا در بددلی بسبار [هوبت ۳ 
ر ری ممترباني شاه را گت 
مذوربرو یس وبرجنش (1) تبمار ۸ 
به بیبوده بر انفاني بسي کم با 
هم از نسم و هم از بر باز ماایي ۳ 
زة هرگز دوسنی جوید ز ازش ۱ 
نيابي چونش از معدن تجوي 
ز فرزنددی که بابش را بکشي ۱ 
نه بفریبد بدینار و بلوثر ؛ 
جو يابي با بای ار نابي ؛ 
جنان باشدکه داری بأسدرماز 
که تو پیری و ای دلبرجونست ام 
جوان را هم جوان دپیرر 2 
مراررا نیز بای همچاني 
رسید نان بهم دوشوار کر اس ۸ 
بدل درک کزو شاد‌ي یب بلي 
نيابي درد خود زا هیچ درم 
دلت هرگز زنابه زو بریدن 
نه نیز ارام يابي در جهاني 


ولیک چون تخواهی به توان. ۰ 








۱ 
نو نیز اکنوی همی جوبی‌هواتی 
درو آسان تواني جسنن اکنون 
اگر دانی که من می‌رامت‌گويم 
ز مس بذبوش پده مهر بانی 
چیه ی صفر مو بد زراملیس 
جو بیماری بد اددر عشق‌جانش 
ننش را گرز درد آهو نبودي 
گرچ» پنه رامین میر بر بود 
ور نون برد سلامت 
چودل در دوسني زنکار کیرد 
چفان کز سال و مه تندن شود سار 
ملامت بر حگرشم‌شیر یز اس 
منز آغاز عهق 
اگر ميغي ز کيني سر بر آرد 


3 درسد عاشق از باران سنگدن 


مم ۵ 


, یادن 


۵ اجه ازریملامت خیز دآهوست 
یکفناری ۹ به کوئی ب؛وید 
چه باید عهق را بد گوی دردم 
جه مر اندر دل شه پدشدر شد 
هاني گفت با دیگر برادر 


ار بو مید ازیی در بار گردم 





۴۹ 


۷ 


و هم رل و درو بای 
و پیکین زو نشاید خسمت ببررن 





وزس گفنن همی سود جوم 
3 ننيوشي ترا دار ژزياني 
مراور دی بود را پذد شدریی 
که شکر تلم باشه در زپانشی 
دعانش را شکر‌ شیربن دمودي 
شهنشه را ز پندش سر بفزود 
پوشرایه ‏ ستایت :بواو ع کی 
هوا را مرزش همور کیک 
شود عشق |زملامت‌صعب ود شخوار 
هش چگر با او سنیز است 
بغفسد ژودل ار حه سرد پاید 
اجای سرزنش زر سنگ بارد 
مه وی 7 ۱9 
۷ ابری‌عشق‌ورژ بد که دیکومت 
هوز را از دل ماننق نشوید 
هران‌گو نیست‌عاشق نیست دردم 
دلش را پذه رامین دیشنر شد 
مرا با ریس چاره چیست بنگر 


پیفرايم. وب وتنام خر 
بزشسي در جمان [راز رم 






















و 
برادر گفت شاها چیز بسبار بشهرر بخش در بفرببش بدینار 1 
به نیکوئی امبدش ده فرارای پص انگاهی به یزدانش بترل . 
بگو با این جپان دبگر جمانست گرفناري " ردان را جاودادست 
۸ عذر ارد روادت پیش دادار جو در بند گذه باشي فدار 
چوگویندت چرا زنبار خوردي چرا بشکستی آن پیمانگه كردي 


۰۰. 


از گونه سخنپایش به‌پیرای بیائوت ور بدیفارش دبارای 


۲ ۳ ت ۲ 6 4 ۵ ۵ 
پمانی 20 در پیش دار دء‌بيدي (عکس را پشت دیاوز 





بدیی دو حبر بفریبند شاهان رو باشد ۹ دفر دبژد شاهان 
سه فریبد مرد هشیار بلفثار و بکردار و بدینار 


ببس هر 
نامه کرد 


و اجه پسي. زره .. هم نله سچیی . م 
نامه نوشهی شاز مولی بشهرو ۸ 


پنامه در سخنپا گفت شیرنی ‏ بگوهر کرد اررا گوهر آگا 


فراوان دانش و گفنار زیبا ز شيريني سخذیای ‏ ریا ۱ 
9 میذو را مفرمرش ستنیالم بگوش دلث بنیش | 


کجا با اینی جپان دیگر جپانست گرنذاری رران را جاودانست 


پیاه [ور ز شرم جاودانت کجا از دادگر بینه رانت ۲ 
بیاه ور زدارر ای دادار از هق درزخ ونر جام ولا 1۳ 
تو ذاني کین جبان بر ما مرید و زان پم مان جباني ورگ رآ 1۳ 
درب درردژه درر زندگانيي مخر نیمار ر درد جاوداي : 
ید پشسان پشت بریزد ان مگ‌تات مکن بر کام اهریمن ععیی پا نا 

ی 


مباش از جملة زنهار خواران که پزدان هست باز نهار داران 








۳) 


زو خود دالی که جون‌کردیم پیواد 


۹ شم کا هم اکنون دوسمت کانمم 


چرا از «ن بیزار کشا 


چن ی 


بدان کزاعخت من بود [نکه داساد 


بجفت م‌دگرکس چون رمبدی 


8 و بینیشی « بدانی 


پس اب پیوند ارزا باه پندار 
اگر پاور نم با دیو دزخیم 
همان بپثر که ایس کینه ببري 
رگرنه بوم ماه از کدی شود پست 
بنادانی 


این گنه را بخورد 


گرائی 


نگواز «کان,:پمیر.س 
«وارم پا ویر ‌ 
نوباشی نیز بانو در کپسنان 
اگر زد رت لخني زند‌كاني 
جپان |ژدستث ما [سوده باشد 
چو گبنی ر باساني نوان خورد 
چو شاهذشاه (زیر نامه پدرد اخمت 
بشپرو خواسنه حندانی فرساد 
صه (غثر بود بامید و عماری 


همیدون حذد (شدر دود د 


پر بار ‏ برایشان بار ها از جامه شپواز 


۲ 

ات 
رت و رن ونواد حون خورد یم سو دنل 
رم ندگم مر درا بر ۹1 دانمم 
بدل با دشمنانم بار گشد 


۳ کِ 


جرا (کنوی بدیگر جدت ۵ادي 
نشد از ویص داز پیوند ار شاد 
ز داد ددگر ایس کی سزبدی 
ک اب لول 5 |سرشا کر آسماني 
ژ برد آ‌هیم هست |ندر د لس لبم 
جباتی را بیک زن با ز خري 
پس انکه چور توافی ز گنه زست 
که کس کد ری‌جذدرن ر خورلد شمرل 
کدم در دست درو پاد‌شادی 
بل م‌ثر بخ پجرف بر ‌هاهم 
جو باشد ویص با نو در خراسان 
گذاربمش بناز ر شادماي 
6 بر خاش و سدم درسوث 1 باشد 
حه پایه با همه کسدشمنی کرد 
خزینه از گهر ر ژ جامه پرداخت 
5 تغوان کردن ندز دنثری یاه 


9 
در می صد شنر بودند ب#ري 





)۳9 7 


هد امپ نازی و سبصد تاره 
قوف سترو ردان از چبری رخا 
کمر‌ها پر میان از گوهر ناب 
بباري بود ازان هر دلسنانی 
همه با باره و با طوق زربی 
دو صد زریده افسر بود ید 

ورب هفتصد زرینه بد جام 


ز گوهر همچو گردرن پر ساره 
بنفشه زلف ونرگص‌چشم دگل رخ 


بسر بر تاج زر و در خوثاب ‏ 


زر افشانی بدو در گلهناتی 
مراسر چون دهانشن ول ۱۳۳ 


همان صد درج نسرین پرز گودر 
بسان ماه با زهرد که بام 


۱ معلوم می‌ شود ۹1 ازینیی حردل وق گم بل ۲ مت ] 


تلف هر ساعنی سازی 9 
مشعبه رار چايك دسمت بودن 
زبس صورتکه پید| کرد و بنمود 
نموه انذر جمال خویش تذبن 
فذوده از پش او خرس مپثر 
ز پپشش مرو بر زانو نشسنه 
بر(بر کرگسی بر پر کشاد: 
جوانمردي ب» سای پاسبانی 
دوساهی #مچنان در خیک پر باد 
یی بی اپ پیوسده عغان دار 
یکی بر کرسی زربن نشسنه 
یکی بر کف مر دیوی زراد: 
یکی کشنی پر از رخشنده گوهر 
ی شاخ خیزران باریک «ازی 





بر آرردي ز هر گونه شگفني 


ایب هاي گوناکون نمودن . 


نوگفنی جرخ از شب بوالجب بو 
برد نطب فالخ 9 ۱2 
چو بچه پیش ار از خرس کبثر 
زنی دیگر به زتجیری به بسنه 
در پای خویش بر کرصی نهاد: 
بدسمت (ندرش‌زربی طفت +۳9 
یکی بط گردنش چون «ررآزاه 
یکی دیگر چومار انساینی ۱8 
سنوزش پیش و از بخد خسلنه 


61 داري به پبخش ایسدال1 


مراو را کرو اژ یافوت لنگر 7 


لمي بر میان _ مرفزاري 
























ر پباله پیشن او 





۲۴ 


ژرسی فمراده 


یکی اسئور مردم را هه‌انا 
دنه مثکا 


تو پنداری بیاشفنه است جون 
و از اخگر یکی 
بکی پیگر بمبان ماهیی و 
پلی‌سورت چو مرغ بي پرد بال 
ژمشرق بر کننده طالع بن 
ته 
ریق هر در کذنه تبر گیوان 


5 *جمر 


کرد آمده خورشره با ما: 


مان هر دوان در سانده ناهد 
سوه از داد جوبان هبچکس يار 
بل طالع شوذشه ویس را دید 
جودر دز رفت شاهنشاه مود 


فراران جسمی ویس دلستانرا 


ویک از نور پیشانی ر روش 
شهنشه را ازان 


ی 


دلبر خبر داد 


شد تا به پیش ار شذشاه 


ای اژزدر بلشفر کاه برش 


بشاندندش هم آنگه در غماری 
۱ بگردش خاد‌مان 


#" مت ۱ 
همان ماع برا: داد 2 





/ 
جای 9 درو افگدد و رال 
شلفنه بر تنش گلبای زغنا 
پز ارهز وی تاقوا شور 
پشیزه بر تنش جویکوکبا سیم 
2 ظار مان سراورا خوب دنبال 
بدا د تا رد نچوت پیودد صولد 
چو دسلوری که گوید راز باشاه 
بدان تابد بو پبوند ایشان 
دنب انباز بمرام دزمگر 
بم‌گردآسده چون ماه ر خورشید 
که فرخ بود پیندش دران ار 
چونین وفت و چونین طالع بد 


همیدون بوی‌مشت رجعدمویش 


که‌مشکیی بودژلف ر عنبرین باه 
بلوربی دتست او بگرفشت ناکه 
بنزدیکن ر جانداران ثهردش 
عماري کشت از و باد بهاری 


گزید « ویژکان و اسنواران 
پر(بر گشت " با بادسبک‌ازد 








) ۳:۳ [ 


شقابان "رز و شب درراهتازان برری دلربای خویهن 9 


اکز خرم بدد از دادر سر بو که خدش بپدر از ماه سا لول 
ود از شید رولز بر افارع که ناگه‌پافت ازخوی یی گم 
در و بافوت خندان و خن گوی چو سیم ناب‌جو شان و سمنبوها 


1 


آگاه شدن وبرو ازرفتری موبد 


جو ودرو ا ماتان در | کزتشن یادت ‏ ز تارم بازکشت ودره بشنامت 
حنو آمسده شینشه پود ردنه عاره ماه رویش را گرزنه 
هزارای گوهر زیبا دپرد: بجای ار یکی گوفر ۳۰ 
بخورده باپسر زار شهرر نباده [تش, اندز جان وبرر 
دل یرو پراز پیکای نیمار هم از خواهر هم از مال, بآزار 
هم از شاخ وفا رنده ببارش هم ا ز کاخ وفارننه نکارش 
حصارش درچ و در افتاد» از درج ببارش برچ مه گم گشنه ازبرج 
چو کان سیم بود از ویس جانش قضا پرد‌خنه کرد از دیدتنش 





گبی باریه چهمش برگل زره *,ي نالید جانش برغم ول ۱ 


جذان‌بگسست ءم زگ از رخانش قضا پرث خرد کرد از دیدکاش 


جدانی پرد؟ مبرش بدربه ز مغزش هوش‌چوی‌مرفي#ل ۲ 

بمی نفریه بر گشت زماده که کردش در شخ ار را تشال ‏ 

1 دس ۱ ح 
زر . بسته بپازی دلبرش را بخاک رنکنه ناله خیش 3 


لنگ ۳ نت 
بر امابوا کر با ربرر حفاکرد بدیی کرداز با موبد رنالا 
7 











۱ 











۳ آزبن ده رل رام و بدو و ان 


ال پر ز *جران بود نالان 


یکی یداد ازین برد و یکی ۵۵ 
دل موبد رژجادان بود نازان 
یکی را باغ پیررزی کشفده 


یکی را جام بر کف دوست دربر 


باز کشت موبد از ماه آباد بخراسآن 


وب 8 را چشم زمید 
براه اندز همی شد خرم و شاد 
تن بت پبکر «ماری 
چوباه‌ي بر عماری بر گدشني 
تو گفنی کان عماریگنبدی بود 

پر در آتابی 
گبی کرد اندرر خوني گلفشان 
کی تا بنده ازری زهر؟ ر ماه 


عماری بود چون دردرس یردان 


نهارید: 


نراژ ,آمه قضای سمانی 
بر آمن دندیان نو بباری 


رن وبسه برون مد ز پرده 
توگفني جادوي چبرة نمودش 
گر پیکل زهرآلود بودي 
ی چون دیه رامین رري آنماه 


ژپشت (سپ که پیکر در انناه 


ز دوده با خراسان زفثت خوزشه 
حفاهای حبانش رفده از باد 
براه اندر چو پرگوهر «پاري 
جهان ازبوي ارخوش بوی کشنی 
ز بوی ویس یکسر عنبر آلید 
فرو هشنه برر زرنس نقابي 
کش زر ۳ دلگیر حانان 
گبی بارنده مشک سوده پر راه 
عماریار او فرخاده رضوان 
که بر رامیی سر اید شادمابي 
یکایک پرده بر بود از عماري 
دل رامیب شه ازدید نش‌برده 
بیک دیدار جان از تن ربودش 


مکر ژخمشض ذه چونان زرد بودی 


و گفني خورده بردل تیر ناه 


چنو برگي کز درخنتش: بگندیاه 





(ر ۵4 
گرفنه زاتش دل مغز بر جوش 
زراه دیده شد عشقش فرر دل 
درخت عاشقی رت ازرراشس 
مگر زان کشت ویرا دیده در جان 
زماني شمعنان بود وفیاده 
رخ گلکونش" گشنه زعفران کون 
زر ریش رننه رک زندکني 
دلیران هم سوار و هم پیاد: 
بدردش کرد خون [لود دیده 
ند(دست ای گس کوزراچه پوتاست 
به دردش هرکسی خسنه حگربد 
چواخنی هوش باز آمد بجانش 
زبان دسنه ز کر و کف کشاده 
دور دست خویش بر دیده بمالدد 


نان ]مد گمازن هر هر مد 
جوبر باره بشست | زا ۵« رای 
پراه اندر همی شد .*+چو گمرا: 
دل اندر جه ابلیس ماند: 


چدان دزدی ک دارد چشم وکسر 
همي‌گفنی چه بودي گر دگر را: 
چه بودي گردگر ره باد بودی 


چه بودي گر براه (ندر ازین پصس 


( 








هم از ذر‌دل زسید: شم زمرهوشض 
ازان بسند بیک دیدار ازودل 


ولبکن کشمت ویو دیدکانش 


که ریرا زره بار ورد مرجان 


حو ».ستا یمتا بلعون خورد بال1 ۱ 


بر پیدا نشان مبربانی 
ز لشکر گرد رامبی اپسناد: 
امه از جان و از جات ۱۳۲ 


چهبدهبد مت وچه رم و9 ۱ 


بزاري هرکه دیهش زربتر بو 


ز گوهر چو‌صدف شددیدگشس 
در دل وراد ۱ 


بیبب عاشقی 


زشرم مردمان دیگر نثالیه 


71 ویر باد مرع از پای مین 


, بجن مداخ بودبشن جان شیران ‏ 


چو دیوانه زحال خود نه ۱51 

درچشه‌ش موی مرد ویس مانا! 

بدان جای که باشد درج کوثر 
۰ 


ده‌ودی عبت نیکم رریا |نماا 


ز زری ریص پچرد؟ بر ربودی 





#ماري دار ار می بودمی ی رز 

























) 
چه بودی گرکسی [هم شنيدي 
ح وی گر بد‌ید‌ی ردی زر دم 
چه بودی کرکمی مردی بکردی 
<ه بو ی‌کو سرا دز خواب دبدی 
0 ۰ ۱ 
چه بودی‌گرثدي او نیزچون سس 
دل سنلینش خني گرم دشای 
مفرچوی حسرت عذش زمودي 
گبین زا مین چلیس ادد پش‌کردی 
(1 ای دل چه بودت جدد گوئی 
۳ 4 م مِ* ۰ ۵ ۳ 
نو چان گشلنة از عشق آن ماه 
چرا داری بوسل ویس امبد 
چرا چول یلبان امبد دازی 
نو *مچون تشنکان جویای آبی 
ب+کشایال بر نو کرد کارت 
زر همراهی حنشسی سود‌ی ند دی 
جوجادش روز وشب در بند بودی 
[ عاشق زار تر زاري نداشد 
۸ 


مان از پرده رربم را بديدي 
د۸ -خشود‌ی برد دیمار و دردام 


با ار بگدنی 
پیام مس بدا بت روی بردی 
درچشم من پر از خوناب دبدی 
ز مپر دوسنان وکام دشمن 
بثاب مپربانی- نرم گشنی 
چنین جبار رگرد نلش نبودی 
گبی با دل‌مبوری پیشه‌کردی 
گبی دلرا بدانش پند دادی 
دزس اندیشه باطل جند جوتی 
خود اورا نیست اژ حال توآکاه 
که هرگزکس نیابد وهل‌خورشید 
بی [نکم زر بود امبه واری 


ولیک 


درپبابان 
اسرد از حارن و زجانان ک ۹( 


نه جز از صبرکردن حارة دانست 


3 همراهیش دل لاه نا کام 


۱ رل ۰ 
ک درگ ری او رسیدی 


ببوی مد ار خردند بودي 


ژ کاز او بدر کاری نباشد 





0۸ 

کسی را کش نبي [بد بپرسنه 
دل" عاشق در نش سال تاسال 
خر سد| سکم باشه ای ببشس 
سزد گردل بران مردم بسوزد 
بٍس اسمسمت ابر دردعاشق را کةهموار 
همي بایدش عم در دل نفد 
چذان چون بودمر افنزای رامین 
ده مرده بود پنداری ده ژنده 
زسیمین کوه ار مانده نشانبی 
بدین زاري که گفنم راه بهذاشست 
جو در مرو گزین شد شاه شاهان 
بمرر اندر هزار آذدن ده دزن 
کم‌بانش دندق و شکر فشاندند 
غبار (ندر هوایش, عذجربس بود 
جهانرا خود همان ررژی مرن 
ببشت [نروز مرو شاجان بود 
یش بربا سا روی و شی فام 
زبس را مشگران و رود سازان 
بدل در تاضتا آمه. از شنیدن 
چو دار شیر این تشاط گوذه گور‌بود 


بح زبور توا دایکان ول 


وژان ماه تبشس +ر وکا تدرهند 
نپرمه هیچعس دبرا ازان خال . 

که عاشقرا همی شون او دبیش 
که عشق اندر دلش | تش‌فروزه ۶ 
بود با درد عشضق و خسرث بار ۶ 
نباره راز دل با کش بکقشس 
جوکبک خسیه درد تبال شاشیس 


سیان ایری ز آن خصی زودد! 


سرامرراه را وی چاه بنها 9 
عدیل شاه شاقان ماز ماما ۰ 


مرای شاه خود دانی؟» جو بو ۳ 


زبس تشر وشيجون توسرنول زیسص مرر سمی چون غانهراوا 








2 


پر یرو ارم بر آذینا شود 1 
مبانش گوهر و عنبر نشادنه (/ 
چوریک اندر زمبنش‌گوهرین بو ؛ 
:چای شیل گنت سم و زر دشردد ‏ ۰( 
بدو در کلسنان شکر فشان بو۵ ۳ 
همی تابید صد زهره زهربم (؛ 
۹ ۰ لا 
زب سیمبن بران و دل‌توژت ۱ 


بخازی در خوثشي رشادی دید (۲ 


زبس |خدر چو چرخ اسمان‌بود 









0۹ ۱ 


سوابود 


۳ ِ نان ۱ 
سوری ول گفني دسمت اون 


1 ۲ 
از رت ی ۲ 


در و دبوار و بوم و |سمانه 
ز خوبي همعو ات نبک روژان 
جو بخت شه شلفنه بومثانش 
شه شاهان _ به پپروزی نشسنه 
ز لشکر . مبنران و نام‌داران 


یکایلک با شاری امد پرش 
همی کرد ودمی خورد و همی‌داد 
دم دم و بانو در شجیان 


۱۰ ۱ ‌ 
بزّري ررژ و شب چون ابر گربان 
ِ 


یل ۱ ۳ 
اي «رنجني بربد شهرو 


گبی‌خاموش‌شون از دیده راندی 
رٍ لتونت ۲ بر سخن‌گفان کشادی 
توثفتي در سبدی 1 ررابي 


به + هو 


۷۳ تون فضد‌خیزرا رگشمت 
ژبان مرکشان و دامد ران 


#ر انککی 5 موبد را بدید‌ی 
1 گفذاری 45 او گفنی نوی 
تارفن رد در دیوار کرهي 


ی بول: ارچه درمرر ر چذدرراه 


2 


دلن 


یه 


14 و 
چا ود «وارش نیر و کدوان 


چینیاده 


بنقش 
بزیبانی چو روي دل‌فروزان 
چورری وس خنداگلسنانش 
دل از اندوه گینی پا کي شیرز3 
پرر باریده میم و زز چو باران 
چو کوهي تود؛ گوهر زده پیش 
یکی انگة خور و د: نا بود داد 
شبه‌نان زو شده «مجو گلستان 
ولیک ویص پدشسده بماذم 


همه دبا بدردش کشنه پریان 
کي دا زد.ی بر یال ز برو 
گبي جون بیدلان فرباد خواندی 
نه مر گوینده را پاستخ بد ای 
ژادده جان اورا هر زمانی 
بزنگ وگو *مچوی زعفرا یات 
بکرد ویس +چون سوگواران 
اجاي جامه جان خود دریدی 
5 رري خوب خود اررا نمودي 
پرو در دیده را خوندار .کردي 


از خیم ده ررزی ن/10 











او ۳۳ ) 


چو باغی برد زري ریس خرم 


7 کار شدن دایه آزکارریی ورس او 1 


حو دابه شلد زار وب 21 
جپان تاریک شد بر دیدگانش 
ز گربه دشنبا را کرد جبعون 
همی‌گفت ای دو هفده ماه ناپان 
هنوز از شیر آلوده دهانت 
درسذه دار در پسناتب از بر 
توخود کوک رانامتبزرگست 
ترا سال اندک ور جوبنده بسیار 
تمزار. «ازر خان.قانی۰: آوازه*: ,اند 
درا از شهر .خوده بیکانه کردند 
مرا ,دیدار دو آیزد ,چوجان کرد 
مباد| در جهان از ی دشاني 
پس اداهی جمازه ماخت راهی 
ببرد از ببر دختر هرچه بایست 
بیکبفده 
چو وب خسده دل را دید دایه 
میا خاک و خااستر ذشمساه 


بمروشا یجان بقل 


0 «2 


که چون آراره برد اورا شهنشاه . 


وک 


باغ را در بسنه سگم زر 


تو گفنی دود شد در منز جانش !!: 
جر موبه نبودش *2 ۲ 
بموبه کوه هارا کرد هامون 
بنان ماهان شده و شاهشاهان ۱ 
5 کردت در همه *بنی وسانه 
بشد در هر دهانی داه‌دانت 
هواي توپرست از هعت کشور . 
و خود آمو جرا عشق توگرگت 
تو بی غدر و هوا دارانت غدار (, 
مرابی دخذر و معاره کردنل 
موز دار شهم خود ودواده کرددد 
1 اي جان‌زند کانی چو‌نوان کزا ۱ 
ام بي ثو «خواهم زندگاني ۱ 
بریشان گونه گونه سازشاهي 
یکایک هرچه شاهانر( بشایست ر 
دن «جان توگفنی‌نزه جانشد . 
ز شادی کشت جانش نیعمابه 


شخوده لام و گلزار 


" 


ده 


۱ 

















ی 
ال زار گربان بر جواني 


#۸ : ۰ > 
۱ ت#ی‌خاک زمد برسرهمی راخ ت 


داش نگ | مد و , چون دهانشی 
حو دابه دید و پر ژار گرپان 


پریده دل زجان در ژندانی 
کی خون‌مزه بر بر همی :متا 
بناخی سر بسر صد کر کرده 
تفش لاغر شد» «جون مبانش 


دای برآتش عم کهاده بریان 


پند دادن دای ویس را 


بو گفت " ای گرانمابه دبازی 
جه‌پرداز ی‌دل اژ خونی که جاندست 
توني چشم سرم را زرهناني 
درا جز شادي ر نيکي واه 
مکی ماها جنیر با بخت ممئیز 
که آید زبس دریغ ر زار داری 
ثرا دز دمت موبد داد مادر 
تلو در دست شاه کمراني 
برردل خوش کر و اورا نگمهدار 
اکرچه شاه و شپززدست ویرر 
دری‌گرچه ز دسنمت اونناد است 
«واث گر برادر پشت در پاوز 
دار پیوند ربرر با تو پشکست 
ناگ بسند ز و بت میب سیمیی 


دری بسمت و دو درهمبرش بکشاد 


جر( چان نبازی ميکدازي 
چه زبزی آنکه جانرا زو زبانمت 
توئي با بخت نیکم ]شنائی 
هم از توبز توبیداد‌ي نخواهم 
چوب یی بداییسا سم تنیز 
رخت زا زئنی ر جانرا نزاری 
پسص انگاه از پست نامه برادز 
مرارزا همبر و جان و چباني 
که نازازه شهانرا هیّم هشیار 
بجاه ر پانشاهی نیست چون از 
بکی‌گرهر خدایت باز د(دامست 
بس است ایزدت پشت واخمشیاور 
جبانداری‌چو موبد با ثوپیوست 
بچلی آن ثر لجی داد ژربن 


چرافي برد و شمعی باز بنباد 




















۲ , ( 


دکرل تب 


تباید کرد سیاهی 


باس زب وا 
بدین سان 
ترال از روز الا خواوبتستب 
اگر فرمان‌کنی برخيزي از خاک 
شاب تتعلیت ابا رن 

بقد از خت سرري برجهانی 
ز گلگون رخ گل خوبي بياري 


رباني 


بغمزه جان ستاني دل 
بشب روز آوری از لاله گون زری 
دهی خورشید را برچبره نشویر 
کم کنی 
دل ردان کنی بر دیکوان سرد 
اگر بر تن کف پیرابة خویش 
تو درهر دل ز خوبی گوه رآری 
جواني داري ر خوبي ر شاهی 
مکن برخویش جندپی‌نا پسند‌ی 
ز فربادت ذغر سد حکم بزدان 
پ سین فریادبی‌معفی‌چه خواني 
چودابه کرد چندین پندها پاد 
توگففی"گوز برگتبه بر |ذشاند 


بع درل مقداز شکر 





( 


9 


رت یدود عش تا ض بشیمان 


ربه را جندین 
نه روز غمگنی ر سو گواریستا 
بپوثي خهررانی جاماٌ پاک 
بیارانی مه زج زا (* برز 0 
بروی از اج بافی بشفانی 
بنوشین لب می خوثنذر گساری 
ببومه جانفزائی دل کشاني 
چوشبآ ری ب. روز از عنبری‌موی 
نبی بر جادران از زلف زاجیر 
ببوسه بهعني بر 2۶ 
رخ شیران کنی بر آهوان زا 
جذد ر‌باش ی ۸:5 ن‌گفذ,وزین بیش 
نودر هرجان زخوشي شرآری 
دزون ترزی سکهد اری‌توچه خواهی 
مد« بی درد مار( درد مندی 
ی باز پس گردون گردان 
ز چشم رانک بیمهوده جه رای 

چه ار دایه بود و چه با 


و با در بادیه کشنی همی راد 


۳ ۳ 4۹ 











حت اب دادن 
جوابش وال ی مرا پیگر 
لس سبرگشت از بوي راز رنگ 
مرا حامه پلاس و اخت خادست 
مود پرند اژ مس شادکاسمی 
چوبا درو بدم خرمای بي خار 
اثر بودی ژ بیر کم باید 


رس دابه را 


و ۳ 
علست بی در 


ندوشم حامه نشیم به(ورنگ 
ددپمم موی و همزاد داکست 
نه می بینم ز موبد نیک نامی 
کشون خارم که خرما ناوزم باز 
مرابي کم بودن خوش تر ید 


دیگر بارنصعت کردن دایه زدسص ر 


دگر بازه بان بکشاد ‏ دایه 
بدو گفت 8 شم ماذر 
۸ بودت هم برادر هم د(ارام 
چه بد تر ژ ادکه در یار وفا دار 


پشادی روز ر شسه باهم نشدفند 


ن 
پص اه هرد از هم دوز مانند 
<۸آن‌مردی بای سر درویش 
کد مسني د آن را بر ندارد 
چوباز آبد نه بیند گنیم بر جای 
چلین بودست باتو حال دیرو 
آن روز و شد [ن هنم فرخ 
7( رفلم ماده ‏ پاز رفنه 


که بود (ندر حخس بسیار مایه 
کم اژ بکدگر 8 واور۸ کام 


ببم باشنه سال و ماه بسیار 


م 
9 لک کام دل از دم 5 بیندد 
ز با کاهان یکی ۱ آبدش پیشری 


حه [ثرا خورد: ر برده شمازه 


بماند سال و مه با حسرت و و ای 
جندی بر گشت با توحال شهرر 
5 بنوانست زد پيلي دنله رخ 
مخور گر !خردی تبمار رنثه 





) ۹۴ 


بناداني مکرن دددی و مسئندژ 
یاب و گل سرو کدسوفرو شوی 
کی ایدر زنان آیند ناسمي 
نخو(هرکت بدی ژاری به بیدند 
هرآئرنه خر داری و دابی 
9/۹ 
بیش کریست نام و دنگ جسنن 
هرانکص کو ثرا بینه ببر حال 
يکي ببهره ز رنائي شمارند 
یکی گویند پشکو هید مارا 
صواب [نمت اگر تو هوشمندی 
هران کو مردمان را خوار دارث 
هران کو برمنش باشه بكشي 
ترا گفنم سدار این عادت بد 
چو بشدیه یخی دیص 3(رام 
خوش آمد برداش گفنار دایه 
هم انگه از مبان خاک بر خاست 


همی ارامت دایه رری و موش 
دو چشم دیص بر پبرابه گریان 


همی گفت [: آزٍن (دعت نگونسار 





س_ و کباره زر مس کش تست بدزار 


مر درمان بر داز خاک بر خبز 





پص از کاجورنیکو جامه جوی ا 
سر بر _ سرصع ناج زر ن 
هم از ار بزرکان کرامي 1 
1 نو (مروز در شهر کماني 
بنام و نگ دایه کرد ناجار ( 
ژیان مردام ییگاده پسدی «ِ 9 


وید برتوجز گفنار درحال . 


۳ 9 ز بي راني و 
ز بپر آنگه نذه پهندیه مار 


که ایشانرا زبای بر خول به بندی ۳ 


بدا کو دشم بسیاز داز؟ 
نباشد عیش او را هیهم خوشي 


ز پر مرد‌مان دز ۲ هر 


چه او را مشق دیدار تو [هومت 


بدل باز امد ار را تغنني ارام 
چست از هدچ مو زار داب 


ذن‌سیمییی بشست و رخ بیاراست 


همی کسنرد برری رنگ و بویش . 











۲ ۲ 


+ه پران مرع رو چه باد هوائی 
«شاینن برس جو فریبان 
:#خشایده بر من جوی غریبی 
مذم اژ خانمان خویش برده 
ز شایسنه رفیغعان دور کشده 
۵ مادر ر فرخ 
جبان بای بکبس 8 رات پسزیز 
عضا بارزده برس سیل پبداد 
گر ودي لشی داد داور 
۴ ۶ خوباذر[ بیاراست 
ژ پیشانیش تابان سای و خورشید 
اجان چون مشتری فرخنده کردار 
در کسو در بر (نگند: کمندش 
در زلفش مشاشا ور جکادور وشنگرنت 
رخانش «ست گفنی نود؛ گل 
چه با( ور چه پپنا ژان سمنبر 
در از رکرد و [گنده در بازد 


بربشان شاخیا از نقرو اب 


...5 ۰" 
دهان حججن سس گلن پر شگفده 
دشریر ۵ 
شمه «مچو ماد بی_رران بود 


دمن در ردی او خدرده دماددیي 


برأددر 


دهد «. یک 


رپیه بدرب.عس گوائی 
رید از پیر بیماران_ طبییان 
دبارددم حو سس < اهم طبيبي 
تپرتخ ری 


ژ یکدل دوسنان ۷جور گشنه 


عریجبی ارو بر دل 


تم پر آب دریا دل پر آذیر 
ماک بس تخدبامی چرخبص نیز 
تدر هه بر زب تبغ پولاد 
مر بود‌ی کی و ربگ یاور 
همه تال شکر خوار و گر بار 
پري در زیر آن هر در پرندش 
جوزاعی اوفذاده گشده بربرف 
لبانش هست گفنی نطرژ مل 
درخمت دارپاتی کشنه هر در 


ولیک شاضا را میوه عذاب 
بدر در سی در در لول نبغتنه 
دشا ددع زیر در لعل بد‌خشان 
ردان اژ داز جون سرد زژان بود 


ندانستی 46 ان بت را جه‌خوازدی 
٩‏ 








) ۰ 


زد رذند اج مت حون ار بی هو 


5 


۳[ 
زبس زیر چو باغ کمرني 
اگر فرژانه ۳1 مت زا بدیهی 
وگر رضوان برانمه بر گذشنی 
گر آن بت مرده را |داژ ۹ 
رگر رخ را باب شور شسلنی 
ور او کپرپا بر لب بسودی 
جنین بوده آن 


نان جلن ربت روبان بربر 


دکار سرو بالا 


زخش تا بنده بر ادرنگ ژزین 
جو مامی بر چم 5» بباران 
که داند کرد یکیک در خر یاه 
تخت وجامپا ودزج گوعر 
بای د زرومی ماه رویان 
یکابک چون گوزن رود باری 
بغوبی همچو طاوسان ‏ کرازان 
نشستء ویس بانو از بر تخت 
اتان؛گهانة از رویز یشان 
جپان ژو شاد ر او از مبر مگب 


4 


يکي هفنه بشادی شاه موید 





( 

بلنه و جابک و شبرین وللگو ۲ 
ید :رن 

ز خوشی *+چو جان و ژنه اي 





جو دیواد» بکه بیررن دریدای 
شمش روی حوران‌زشت؟شلی 
بلور اندر جوابش باز داي 
شوره نیشکر حالی برسني 
بساغت " کپربا بانوت ۰ 
جنیس بود آن بت خورشید میم 
رق پیشش مجو پیش شاه حاکر 
میان نقش ررم ر پیکر چبن 
ساره گرد ماه اندر هزارال 
که شاهنشاه ویرا حه در سزال 
ز جام عطر هاو طبله زور 
همه کانور روبان مشک موب 
ندیده روی شیر مرغزاری 
بدینشان نارمیده جنگ بازان 
مخاطه گر مر خوبیش را:خنا 
چوعرودهن زده بیس 9۳6 
بگوشش رب مانند نفرنی 
گبی‌می خورد وگه چوگانهسي‌ژا 


زیعداد از کمانشر ,بر زمدن بط ۲ 





۰ و زر باده خوردن سیم ر زر ماند 


) 


۳ ۳ 


د ررز صدد درشن دانور بای 


حو جوکان زد به پیررزی جنان‌زد کی وی از زمبن بر |سمان زد 
حو پاله خورد 8 مردام جذنان خورد کد در بکروز دخل یلگ جهان خورد 


جول4* وس را چونان بیار است 


سم (مچش دک و ۱ 


نم تیا 
ک#حور آزرری ار خوبي همی خوا 


[ معلوم مبشون که از ییا جدد ورق گم شده است ] 


همي تا پسده ماد ددد آهن 


رگر پاش . کبی از هم نکستي 


زمیلی بر لب ررد‌ی نشان کرد 


چوباز آمد یعابت 9 را گفت 
بدز گذت اجه فرمودی ‏ بکردم 
رهق پدمابی ۸5 حون يت مه بر 1 رل 


نی دی عنیر ! باشن دک 
چوتردل خوشگذی برشهر بارم 


بش بر نم یکسر بسوزم 
کی ۱ 
4 


ن لول در آب و درنم 


:مور آب دارد طبع هردایي 


چو آنش بنه ]هر را بسوزد 
"چو دابه درم را دل کرد خرسند 


ز بذدش بسده ساند سرد بر ژن 
۳ [نگه سرد م دسرد ی ری 
عر تاه 


دی ۱ 


مد کر 


م رآذر! زبر خا) 


5 بدی اپشایر( 
اش (ند‌ر ها ن‌کرد 
#5 آن افسون کد(موری جای بنرشت 
اگرجه مس ز فرمادت بدردم 
چفیی آزاه سردی را به پم 
درا ایس خوی بد زرزی سر ]ید 
منیزر کینه از دل بر نوردی 
بذپفنه ببارم 


شما را دل بشاد‌ي بر فمدزم 


صل 


بو هموازه رن شا کم 


2 ۳ ۰ ۰ 
در 5 شمع مردی بر فروزد 
5 نا یک مه ز شه نکشاید آلی بئد 





(.. . #۵ 
بدمث 
ابری ز درا 


دفضای ب۵ه _سبیز خویش 
پر امد نیلگون 
زر «پل [ب در هر مرغزاری 


سرر بعزرثه اب جددان 
نبه کرد آن نشان و آن زمچن را 


تصا کرد زمدری ر زرد خاده 


رود 


بچشمش در بمادده دلبر خویش 
چو شیری گرسنه بسنه بزنجپر 
هنوز ار زنده بود از مخت ناکام 
براه شاه د«ي اندر گشت گمرا: 
بکام دشمدان در فرفت دوست 
شب در بر گرفنه دوست را تخگ 
همان ۵رشویکرد ویس بت زرژی 
ده موید کام از و دیده ده وبرژی 
(» پروردش نبناز ر شادکمی 

زتاکامی روااش ش(شسدت پردرد 
چو ندش آنت مرو ميي شد 
نشفنه شد برج بر لاله زارش 
جیان با او ژ را 
بکودم پا نو بعدک تال ۳1 ماد 


مپو برد گثعف 


بگفناري که چوی عاندق !خواند 
تخواندم ‏ داسنان ‏ عاشنقازه 





گر ۳ زهر حون بی 6۵ ۳ 


که نردم مر گشت از آب وبران " 


به برد آن بند شاه بافرین ر 


بماند ان بنه بر شه حاودا: 


۳ 
چو دبنار کسان در چشم درردش 
دران در پیش ادبی باک چدر 
رو مرد از تنش‌گوئی بلث فا 
ز‌ خوشی دسشگاهشی کشت دوتاا 
متا 

چو زند ان گشت گفنی برننش پر 


نان بوهی کرو مر ناصمتذوسنگ 


پدید آمد چو ++عون رو " 


جیان بذگر چه بٍ زی‌کرد !۱ اری 
نو ۰ 
11 ۰ ۱ , 


دور هفده مرای ردبش ر ری 
ببار [مد ببر سیمیر ده نارش 


۳-۳۹ 


سرا سر حالبای ار دگر گشت . 


سس 5 داده <و ۳ رامین س_ با شا ۱ 


بهزل ق 


لن رز دید خون حکادا 


برازه 


دزد عشق ر حفدین 














جوبر رامین ببدل کار شد سذت 


همیشه جای بي انبوه جسني 
پشب پهلو سوی بسثر نبر‌ي 
روز از هیچ گونه نارمیدی 
زبس کز قد دلبر پاد کردي 
بیاغ اندر گل: صد برگ جسنی 
پذفشه بر چدی هر بامدادی 
ز بیم نا شکییی ی اتخوردی 
همیشه مونسش طنبور بودي 
راهی مرردي . زار گفنبی 
جوباد حسرت از دل بر کشیدی 
دل چنان از بی بکندی 
بگربه شک خون چندان براندی 
چشمش ررز روش تار بودی 
ی زاري زبیماری‌همی زیست 
جو شمعی بود سوزان و گدازان 
بچشمش خوار کشده زددکابی 


ز گربه جامه خوآلود گشته 


ژرلم عشق جان بر لب رسید؛ 


خدال تست در خحشمش زمتازد 5 


دیدن را دس دا ر درباغ وحال خود گفنری 


بداد (لفب او بر دلن 


مراسر بر عراق 
به نیسان باد‌ی ماهی دمبدی 


همه شب تا بررژ اخفر نشمردهی 


چو گور و آهو از »ردم رمبدی 
کپ سروی بدبدی*جد۵» کرد.ی 
بیاده زری ار بر کل گرسني 
, نهاد‌ی 


که یکباره فرارش را ببردهی 


ددیه‌ش عاشق *#جور بودی 


پار گفذی 


که بلجدل را ژ شاخ اندر فگندی 


که ازخ ود پای‌وید رگل بماندی 


بزیرش خزو دبا خار بودیي 


6 کدی کس کءپیماریت ازججست 


بمپر دل موزان 
دلشن پدررد کرد » شا مانی 


۱ 
خر ده دل 


ز ناله رری زراندود کنشنده 


|مدثه اژ جان و از خادان ِ رید 


ز .یده خواب دوشب ۳ بر اند؟ 





۳ 


بدزیای جدانی غرفه کشده 


زبس اند بشه ظ+عوی مس بی,پوش 
مخ .۹ زدي 


گپی در باغ " شاهذشا: 


در نام بارش 
نتی 
که دردم را گوا باشده بر سس 
چوریص ایدر بود باوي بگوئید 
گپی با بلبلان پیکاز کردی 
هه ی گفني ج جرا جرا خوا: نید و ریاد 
شما با حفشت خود بر شاخسارید 
شما را خود هزارا‌گونه با عست 
شما رات حفت وباغ داد است 
شما را 


پیش 
مرا باید که ذالم کاه و لبگاه 
چذین گربان همی شد اندرای باغ 
نضا را دایه پیش آمدیکی روز 
چورا مبیدابه زادیداندران‌جای 
روها رفن بجوشنید 
ژ شرم دایٍ4 روبش گشنت پرخوی 
گل,ارچه سخت نیکو بود بربار 
هنوزش بو سیه‌ین دوبناگوش 
هخوزش . بود کا نوري زلخدان 


نو 9۳ ۲ 
زاو زشی و چاي سه لب تچو تم 


جمان برچشم او حون حلة کش 


جپان از باد او گشنه فرام‌وش ر 


که با ار چوی بو بر ۳ 


زهر سرری پر خود ۷ 
دش را از منم 7 0 
بدیشان مر زنش بسیار کردي 
شمارا از جبان باري چه ادا 
۹ حون من مینز وال و دل‌فکارید 
مرا بردل هزاران گونه داعست 

هم | مرا صرد‌گونه درد و داغ داد(ست 
جرا بای که ناله زار باشد 
که پارم نیست از درد مس | ۱5 
ل برازداع 
جنان گردان دران باغ دل افردز 


دردبند» و زخوی 921 


رخش دی ز لال+حام: بوندد 
پسان در وشادد ۲ پر شر سر 
رخ ر مد نکو در بود صل بار 
نگشنه میمش از سنبل‌سده‌پوش 
ز دو زلفش برره‌شهیندوچوان . 
لپشی چون انگبجن و باده درهم 











«موزش بوده خدد؛ ف ‏ 1 
مشاه " زران ‏ بود 
6 ماه جانور بود 


۲ کر بید صد بار 






1 5 را نکوثر بو بر سر 


بدیدار ات حان خردمند 


برلار بود موبه زا و فرژده 


خر جادرکشت دنو 
جورزیش دید رضوان داد آقرار 
حاشی یبن یب و بدلی‌فام 
جویما دایه رز در بوسنان دید 
نمازش بردر بسیار آثرین کرد 
:۶ پرسیددد جون دو مپربان پار 
پس که دست پکدیگر گرفثند 
۲ زر گونه ی گفززد با هم 
6 هش 
بدر کف ای‌مرا از جان فزون تر 
مو شیربنی و گفنار توشیرین 
۲ ترا از ب#خت خواهم ررنائی 


۳ 


رم و دس خد اودد 


ده مال رک 


تست ۲ 


ود ژان خنده فرو بازیده گوضو 
ولیک بار شمشاد ار غوان «بود 
ولدگری با کلاه و یا کمر بو 
ز نقش جینیان درجیروفرخار 
که شاهان جپان را اج گوهر 
به پدکر در زماده هم پر ماه 


داوم گشنه هرفس ارژومذد 


72 ۰ ره ۱ 
مزا پر ری درکونه پادشانی 
ولیک ماه را شاه و خداوند 


ی در در زان دجالنای هی جادو 
کب رخوبان‌جزیی کر تست ‌سالاز 
ز عشق‌وبس بید لکش شوب ی کام 


و مر ه وه قنی.ه سثا 
توئغنی رري ؛خمت جاودادید 
مر [ورا "نیز دابه فمچفیی کزره 


#خوشي بعدگر را م‌ریان وار 


ی یزه 
وه ۳ ۱ ۰7 
کی شارن درددل راگشت مسرتهم 


که بودش جان شبرین پردشرم 
ترا ایا 

رل تا .2 
تونوثيني و گفنار تو نو شین 
دار 


فا 








99 


و وه چبز:- ماییگر 
تبوث در جپان دهم دیانند 

بدا زادست پنداری زمادز 
بخاصه از دل بده اخت راهمدی 
اگرجه مس همی سوژم به پیداد 
وگرجه بخت با س خورد زنبار 

«می گوبسم حو از سپرش بخالم 
بهر درد‌ی که مس بینم ز مبرش 
حذجبن خواهم ی باشي شاد‌ساده 
خوشض امد دایه را گغنار رامین 
بخزده گفت راما چارد‌ان زي 
دوررزی و درسنی مر ثرا بال 
بفرت زو و شاد کامم 
همیدون دخت من ررنش خوز و ماه 
حو رریش باد نیگو ماه و سالش 
همه گفنار تودیدم بي آهو 
نز آر کو هر درا ود( ت‌کرد است 
زدارم از نو ای گغنار باور 
دگر بان جوابش داد رام 
دل اور| دشمنی باشد ز خاذه 
گپی ناله بدره و درفت درمت 


بدمت عشق اگر دل‌خوار گردد 





حنو پانودزاد شایگوهر 
کرا ار جفت باشد غم دباشد 
گ آتش پر کشد در هفتکشور 
که ان شاه خرداد‌مت و برزیی 
دل دي بر چنین آنش‌مسوزاه 
مر اورا بخت فرخ باد بیدار 
مباد! حال ار هرگز چو حالم 
کذم هد آفرین بر خوب چپرش 
رازن وتو خوقن جار۳ 
ز ##جاده برون آدره پرربن 
بکام دوسنان دور از بدا زی 
سباد از :خث پر حان نو بددا۵ 
زاست ذیک بخت و ذیک‌ذاسم 
5 دٍسله باه بروی دست بدخواا 
جو دوبن باد اجان ۳۳29 
چودیدار ژو جان انزای دیکو 
۶«بر بیداد تودل مخت کردستا 
11 از بر تو ده شاه (ست ونه‌سپدر 
ک#جون عاشق نباشد هدیم مسکبن 
برر جوبدده هم ررزی لپا 
گرید بداع و حسرت دومتا 


ز پر او زجان ببزار گردد 












( س۷ 
وگرجة 


شم مره زا از کام نایاب 


زو بلا_ بسبار پینه 
همی آن جیز خواهد کش نیابد 
بای عشق را بر نس گمارد 
8 بودي سرد را خواب 
کچاخوشیش با تلیش‌بارامت 
بعشق اندر چو مست آنشفنه‌باش 
خرد باشه که خوب وزشت داند 
سلنبه دیو بر دی زدر دارد 
هروس تچون بسازد 
بفرمایه خرد را کان گزیدن 
مر از عشق شد پرده دریده 
بر آمد داگپای یکت ررژ یک باد 
جو دبدم ربص لبود ی ماه پدگر 
وج مد بيففي‌یوید بخرم 
نه بادی‌گفنیآن باه [دثی بود 
,دوه کین تور( آپروربد.ی 
ندی‌ی حال مس هرگز بدینسان 
نو گوی شیر سس رریاه گشفست 
تفم دیگر شده است و گوذه دیگر 
*(* بر چشم من گشنست مسمار 


اثر زوزی" کذم با دوسنان بزم 


و 


یی 


هت 


ز, دیگر ۰,کسا, اورا + گزینة 
گبي #یح خواب دارد 13 پرآب 
وان . چشزی.. 45 ببابد ی هر و تلود 
پس ادگه درد را خوشی شمارد 
چهءشق درست بودیجهمی‌ناب 

ات 
جنان کش خرمی حوث خمار 
جونا خفنه بسا خغنه باشد 
جو مپر آید خرد در دل نماند 
همیشه جچشم (ورا کور دارد 
۹5 آری ورد تفر ۳ همی |[ نی دبازد 
که زو ]ید همی پرد: دریدن 
شکیب از دل خرد از تن رسدد: 
بمی بنمود روی آن پربزاد 
حو ماهم‌کرد درر ازخواب وازخور 
دم حون درزخي افیان درغم 
مرا ناکاه حپر ویسه پنمود 
رژان بح مر مرا بسبار دیدی 
نه با درد دل و بی‌جان با جان 
ازینی سخني وکو هم کاه کشدست 


یکی مویست پنداری یکی زر 


همیدرن موی بر اندام من سار 


توگوی مچکدم یا دشمنان رزم 








3 
گی‌ژامش چنان دل‌تنگت وزارم تو گونی بابلا در کرزان 
اگر گردم برامش در گلستنان به گمره گشنه سانم در بیابان 
پشب بر بستر وبالین دیبا توگوئی غرفه (م در ژزف ۵ربا 
پروز اندر میا غمکساران چوگويم پیش جوکان سواران 
بشبکیر آن چنان الم بزاری که بر گل بر بزه باه بهاری 
صبرگاهان ‏ چنان الم به تیمار چوابر‌ی #بی بر شم کپسار 
باویدست از آی هو چدم داگیر ما .رل لاو نارکت ۲5 
برانناد است ازان دوزلفت دابند ‏ مرا بردل هزاران‌گونه گون بفد 
بگوری خسنه مانم در بیابان ‏ بدل بر خورده زشرآلود پیگن 
ح بطفلی" خرد مانم دل شکسنه هم از مادر هم از دایه گمسنه 
پشیر ندد ممادتم پوین بویان خروشان(جء ب رگم کرده جنوبان 
شاخ مورث مادم نغز رسنه ففبای آممای اورا شکس‌خه 
کنون از توهمتی ار خواهم جوانمردیمب را می بار خواهم 
جوتترمودی‌چنان‌کت‌هست بای پرین فرزند #چاره +عشای 
مرازب آنشن سوزنده. برزهان ز چنک شیر مردم خوار به‌نان 
بدخشایند ۵ پیکایکتر۱ همان رحممت کنند دیونگانر 
تو جونین دان که می بیان ام و با از بیبشی دیوان ام 
یز هالی به خشایش سزیم که چونی دردم سرخ ازدهایم 
تو نیز ازسروسی برس *خفای بء نیکیی دلت نیکی بیغزای 
پبام هن بئو شروسي را بت گوبا و ماه خر گبی زا 
پیام هن بکو سروروانرا بت یبا و مراد ان 


پری دیدار خورایه زمین را شعر گفتار حور راستبن را 









) ۷ 


4 زلفبی بمت پانوت لب را 
بگو ای از نوی اف ود ۱ 
۰ ۰ 5 ۰ ۱ 

ترا موی -خوبي مر ۵ |۲۵ 
چا جاوان . از تو. رسید: 


بنده کرده 


بت بربر زرویمتب خوار گشانه 


رخانت خسروانرا 


گدازان شد تذم از دیم و امید 
دم در مسرت (فیال» با کام 
خرل |زاره کن ده هوش رفده 


به با پاران 


۰ 


بمیدان اسپ نازم 
8 پوزان را سوي غرمان دوادم 
۵ می در م له پا خوبان شنم 
نه یک ساعت ز درد [زاد باشم 
تجان ‏ خوبش در *مچوی اسپرم 
شب نا ررز بي جان و توانم 
دام در مان ز گعنار و پاید 
مي انگه باز پابم صبر و هوشم 
اگرچه سال و ماه از ثو بدردم 
مرا عشتی تو دردل خونارازیجان 


خواهم بی هوایت شادماذی 


گر اجاثم ز مبرت سیر گرده 


باغ» "طرییو ,را 
و شاب‌ماذی 


۱ 
بر خر‌ي 
بیاز پرورید ۶ 
با پیش و در بر خط نهاده 
# 


ر جیفیان از ثو شمیده: 


لباات مردکایرا ندب کرم 
همان گر زیمت بیزار گنه 
چوبرنب کوهسار از ناب خورشید 
شغابای هجو گوري مانده درد ام 
دل اندز تن نه بیدار و ده خفده 
۹ از شادی مزاید او ده از ۳ 
نه جوکان گرم و 4 گوی بازم 
ده بازان را سوی کیکان پرانم 
نه بروي در جبان کس زا گزبذم 
نم بکلحظه بچیزی شاد باشم 
۵ بیدم 


دوسفدار و دسنگیرم 


جو ماری چوب خورد* برمیادم 


ی 


م۳ دارو 
یز خی شش گفنارثو [ید بگوشم 


و گرحه حال سس زو کشت !+جان 
اتخواهنم اي مر اوت زند تاني 


بمر برموي من شمشو رگرده 








ددم ۹1 تامری زددة باشم 


۷4 


«می 


دچید‌ی ررژم از ررني نو باشد 
نو ببارم 
رخسار تو باشه آفنابم 


رخ رنگدنت بایان 
از اندام و باشد یا سمینم 
ببشت جاردان آن ررز بیفم 
[ دولت کم خویش انک: پا بم 
زیزد آن ایس‌همی خواهم شب روز 
دلث برمن نمایه مپر باني 
بیرد. دل ‏ ز جان و ز تو نبرد 
ژ گیبان مر ثرا خواهد یذاچار 
گر غواهی کشی تن پبش داره 
هو بشنیه این مخنا داي پیر 
نیامی دلش رامبن را ه خشود 
مرورا گفشت راما نیک ناما 
نگر تا تو نه پنداري که ۵دسثان 
دگر تا,در دلت ناید که ندرر 
ترا آن ب» که دل دروی ه بندی 
نه پیمائی بدل راه ثباهی 
خرل مند‌ی و شرم و داش و رای 
توخوب از زدت ونباث از بدبداني 


اگز .ذو ]سمان را در نورد‌ی 


به پیش زد نکادسش ند 5 باشم 1 


سباهی چم اژ موني تو پاش ۱ 


ز زلفین تو باشد مشک نابم 
ره کا ۳۳۹ 
که آن رخسار جان افروژ بیلم 
۶ زی پیوند رویت اه یم 
که گردد اخنم از ردي توبیروز 
تو اررا خوشثری از ژندگاني 
بدیده خاک پایت را بخرل 
ازیرا کش تودل بردی بأوار 
وگرنه برسر دل جان سپارن 
توگفنی خورد بر دل نارک ثبر 
ولبگی [شکارا هییم ننمو 
بگردد شهچو ناست ریض را ما 
بار آیدت با آن نار پسئال 
دواني کرد با فرزند شهرو 
کزبن دل بندی آید مسئمنه‌ی 
کزٍ رسنه نیابی هی راهی 
بکار آید ررانرا در چذین جای 
بدل کاری سکالی کش تواني 


همان دربا بینباری بمردی 








۱ 
3 


ّ 


سس 





مپان 


۷۷ 


بادیغه حون درانی 
جمانی دیگر از گوهر بر [ری 


با اب جادرئی و نبکا داني 


بمپرت ریسه انگه مر در آرد 


سزه‌گر دل ز پیوندش بنابی 


که بارد گفشن اي گفثار با اوی 
زاني کو چکوه خویش کام مت 
اگر مس زهر صه شیر دارم 
هم الا کبس شخ با اد بکویم 
هرائیده تو بپسندی که بر مس 
دوخود دانیکاوبس|مروزجونست 
چنان اسب و میان ریص‌دخننان 
منش بر آسمان داره بگشی 
قمو از مه پرمایست و گوهر 
بدان گوهر ز تخم» سر فراز است 
۸ از ار بزرک ایه نییبش 

است 
کون خود دلشس لخفی مسنمند 
[خا 
گ 


ن تمان وشه رخوبشس دراست 
بی از چشم بارد سبل پر خون 
چو یاه آرد ز مادر رز برادر 
ژزن نفریرن بران سال و مه شوم 





۱ رات 
ز رری سنگ لاله بشگفانی 
زمینش بر مر موئی بر آری 
بر رب در خیره بمانی 
که شاخ ارغوان خرما برآرد 
که او ما هست و پیون‌ش‌نیابی 
که بارد جسئی این آزار با امی 
ز خوی بد حگونة دیر زاسست 
پیامت پیش ار گفتن ریز 
برسوائي بریزد آبرريم 
بزشنی راه پابد کام دشمسی 
خوبی از همه , خوبان فزودست 
۹1 خسرو درمیان نیک نان 
(با مردم نیامیزه :خوشی 
همش در گنیم شنپوار است‌گوهر 
بد ب‌گوهر ژ سردم بی نباز امت 
3 از گنيم بزوف [پن دریبشس 
وتای: رای #ش نززه ام 
ها راموق هن ازز سره تقو ریت 
گبی از #خت نالد گه ز گرددن 
بچوش هم شخص دل پرآذر 
که دوزی دادش از زاد و برربوم 
#خوبي ناعوز در هشب کشور 








۷۸ 


را ده خواحنه ماار ز یمد آن 
کنو بر درد 
د‌ پیشی وج ۹1 بارد وم ارت 


زپادم گر دزن از فطره مبغ است 


و رش ۰ ۱ 
جو بشدژد ار هار را رن بت 


و (ر تیمار نالان 


1 





( 


به پرورده میان ناز رفرمل ۱ 
ز همزادان بریده وز همالل ۱ 
5 پاره داد ای پانه بیامت 
زبانيز بر هی گفد دربغ است 
که سر هرگز ند اند رفت‌جوی پای 


- 
۰ 


از آب دیده گشنش پای درگل 


با ۰ 9 1 2 ۰ 2 
(معزش پر ناد اژ دل ادشن سمپر دمردد شا ژعفران بر له کون جر 


ژ «عخنی گرد به ابدر برش (شکست شکایج 


هم از گرا 
جو یکساعت زبانش بود 
دگر باره هینبا گفنه زیبا 
ررنجی 
بسی ژاری و لا ده کرد خواهشس 
چو رامین ببش‌کرهی زار داري 


بغر جام اندرر [رلخمت رامن 


همی گفوت ای (ذوشد دابه زنهار 


مبر امیدم از جان ر جوانی 
تونی از دوسنان پشت و پناهم 
حل باشد گر کی تمرم سانی 
دور کشاتی 


گر اکنون از تو نومیدي پدبرم 


در بسنه ز پیشم 


جچرم را دز جاه مفکن 


وه 2 ۰ 
کرد گفنارش فرو بت 


به بمانه و هم زگفغنار بران #عشای کش چوني بودکر 


بسئنه دل (ندر پر شکسنه دم گسمنه 


در دزودي گشنه وسام ز صبری درجداتي گشنه سوام 


دیامده دز سئبز دایه کعضس 
ازر بیش آمدی نومیه راري 
برر ریزان ز دبد» اش خولبن 
مبر یکباره جالم را به آزار 
مکی چون زهر بر من زندگنی 
تونی نراد جوی و با 32 
مرا از جنگ بد بخذی رهادی 
بریی ویعه ام راهی نماي 
بمگ ناگیان پیشت میم 


نمک) پر سوخنه کمتر پیا 9 











1 001 


ش‌ 


ترا 
اند رادم درتجان بس 

از تو در جبان مر کص ندانم 
بدا ی بگو د زین سممینر 


نب آمیا را 


پند؟ . شه سخیبندهة بیذیر 


سازده ۰ بر 
بزبر. ارند مرغان را ز گنردون 
بدام ارنه شیران ژیان را 
برون آرنه ماران را ز موراخ 
هکس بیش دون 
نس دامی ی 


خن را با هنر نیکو بیندیش 


اگرذه مت مر ری ددکو بدی رای 

جنان چون دو مراهسني درب کار 
یگفت ایری دای راو توف در رم 
رای +س دا۵ بوش برسرورری 
زرد کلم خویش بر داشت 
رازن کام دل راندي یکی بار 
جو راهب از کذار ۵اه برتخاسصت 
دریده شد هم آذک پردد8 . شرم 
بدر گفمت ای فریبنده« شخ گوی 
ات از"هرکسی جویای کامست 


سرا و درست بود‌ی ور دل افررز 


آژدن 


ویس * خدی تویکرا لس مر در 
چارگی غرباد سس رس 


۹ + وه 


۹1 5 ادراز دل ۴ 


بباده بیش 
بر ارد از سبان رود بنباد 


5 ۱ ۰ 
دم 
4 ۲ ۱ ‌ِ# ۰ 
ون بجوم سب ۴ 


به 


ارنه  .‏ بیردن 


از پیلان دما ۱ 


هشر داری بسی هام کرلار 
نکه گر را مت زابا چپ پص روپیش 
دیاررد‌ی ترا پیشم بدیس جلی 
خدایت بار با دادر همه کار 
کشبد و داد بومی چند برسر 
بیامسه دیورفت اندر تن اری 
توگففی د خم‌مر رش در جک رکاشت 
چنفانداان که نمادي برسر افسار 
دل دایه ده پیغامشسی ببار ان 
شد [نگفنا سرد ش:در زان کوم 
س در «خر‌گوي 


درا هرژن 5 بیدم ردیح تاسرست 


بدردی از همه؟ 


امروز 








۳ 

گممنة شه نان ما پبپانه 
ازی‌پص‌هرجهتوخو|هی بفرمای 
کدم بخت ترا برربس پدررز 
پیروژي بيابم فرخ امید 
جوبشنیدایر مخ دل خسذرامین 
ترازین پصس گر تا چون پرسدم 
همی بینیک؛ چون برنسك ؟ مارم 
شب وم نمانم زنده تا بام 
بهان مانم که در دریا نشیند 
نگر تا او زمانه چوی گذاره 
و از متبیازا مجین چام 
کون امیه در کار تو بسنم 
چواز تو ایی نوازشها شنیدم 
جوانه‌ردی بکار آوز بکردار 
بو تا رری فرخ کی نمانی 
کجا مس ردژ و ساعمت می شمارم 


ن 


همی تا شاه مات باز بینم 
بدیدارت چنان . باشد شنابم 
بخند؟ گفت جادر کیش دابه 
بدین گفثار خوب و ابه خوش 





( 
که شد ثیر هوا سوی شاه 
که از فرمانت بیرون ناوزم پای 
سنانم داد مبرت زای دل انزوژ 
به بینم ماه پیوسنه خوژشیه 
بدوکفت اي مرا روش جمآن(ن 
بهپیشت‌جان سکم ری؟چون فرسنم . 
حکونه صعب و ]شفنصت کزه 
چوبام یه ندازم طمع با ا 
ز دربا باد وموجي دشن بیال 
که یکساعت سید جا نداره 


که شب از روز و روز از نشب ندالم 







ک گيري تو دربن تاکسا دسا 


پیسه 


دو د(دیی دزد شادی ر کلددم 
که ی کردار ناخوب است‌گفنار 
بدیدارم دگر باره کي ی 
همیشه دیدنت را چشم دام 
بر آتش خسپم و برری شیم 
۹1 یکساعت فرار ده دام 
جو دیوانه نپایم بر یکی پای 
توهسني دز سخس بسیار ماب 
بمئز بیرشان باز آرري هش 


چوجانم را بدین زنبارجهی 








) | ۸ [ 
جان خویش بندی بر کشاد‌ی 





1 دگیر ۳ هی گوذه عم دداري 


8 یی که کارت چوی بر ارم 


ترا بر اسپ تازی چوی نشانم 


بیاورد‌ی ر بر جانم نبادي 


کزین 


(ددوست اسرد رسفکاری 
به يکي رری کرت چون نکارم 


, 9 ۳۳ 


۱ تو هر روزی ب۵ د ری هنکام بکیاز گذر مچکری بدپی درخدد 1 گلزار 
هم خود آگبي پیش نو آرم ز هر کاری ده بندم یا گدارم 
جوهردر دل بدی وعده نپادند پکدگر را بوده داددد 
به پلمان دست ین ورد گفتارپس هردو برفدند 
ِ ۳ فریبنده بیاراست بدسنان وبه‌نیرنگشه پرداخت 
ت جو وهی دلسنانما دید غمگیی 3 اب و دد‌ها) شر کرد ه بالیی 
۲ ز دز مادر و شجر برادر گسسته هار مروارید پر زز 
1 


ید رگفت ای‌مرا چون جان شبرین 

تشسلستت 
جه دبوست اپ که در جانت 
کمان دردی برع (ندر سبي مرو 
مبگثر کی زدل بار گران ر 
#۵ بس کاری بود تیمار خوردن 
زغم خوردن بنرپنبارة نبست 
اگر فرمان بری خرم نشینی 
ز خرسندیت جانرا نیک باراست 


چو بشنبه ای مخ وریسد۵لرام 


چر خرسادی مر از بالیی بر اورد 


| 


نه بیماری چه داری سرببالین 
توپنداری نه در چاهی‌نه درمرر 
کزر آسپب مت آیه ردان را 
آخرسند یمتا با حان کر زاراست 


دو نی یانت فيدر دلآرام 


ژ عذجر تفیل تانق بر گل گسگرد 








۸۲ ( 


کشت 
زمیس آزرنگ زربش عش چبس 
چ ایوان و چه رری آن دلارام 
چوبافی‌خوب‌رنگ اردیببشني 
رخانش بود گفنی نو بباران 
یذ وب نیلگون ۸ رخانشس 
بگربه داده را کفنا حه روژ اسمت 
ببر ررزی که نوگردد زگرددن 
گناه از مرر دنم پاز اخثر 
که کوئی کود جون البرژ هفناه 
مرو است‌ای که بومرد لکد از است 
نکارسنان و کاخ و باع ش‌وار 
تین مس دردها را راه گشننست 
ز شب ببنم بلا وژ ررز نیمار 
بجان مس که گر [ید مرا هوش 


سس امید از جپان اکدون ریدم 


نشسته " بر نوند‌ی کود پیکر 
ژ‌ هیر | مرک یا شاد کسی 


دشادی بارة نا پیشم بنازید 


جو بردارد ژ بدد ان بسداین لب 
مر[ کی 8 رای حو شکور 
یه دنگانه زمین دز دست دشمس 


وزال پص دیدمش بامس "خده 





( 
هو از نوی زلفش‌عنبری کشت 
برنگ بکدگر هر در رشی نام 
بشت ] تین روبص اوراببشني 
۳ از چشمشس بدو بارنده باران 
نوگوئی آنشی 1 رام هو (ست 
مرا دو کی (ددو؟ دگر گون 
و یا زین چرخ خود کام سنگر 
بیامد ناکیان و برسن انناد 
دید مکی ان 5ه جای شست 
مرا شد جملکی چون دوزخ نار 
ّ كوني ۳ آن شاه سا 
فزایه بردلم هزمان یی باز 
ود خو. زدانی بردام نو 
که زیر وا تخوب در ۴۳۲ 
مررا ذبزه در کف بخ در بر 
یه رده ۳۳ 
خورشی مر سرا خی نو زید 
درزغ روز گیرد ‏ تجرگون شب 
که چونی درم من جان ٩+‏ 
پوت حال ثو چونست بی من 


97 ۰۰ 
دا پر گردده 













ت 
۳-۴ 


رل 


ر ۸۳ 


6 لوطی ور چشم کر میشم 
مرا گفثار او کم دوست خواند ست 
هو آن بوی خوش زان پیکر نغز 
ول دماید, بخت کینم 
چوگردونم نمایه روز چونیس 
8 بو ایس عم بمند امست 
تو دید‌ی دایه در سرو کذده 
هم یکت یی «خنهاي‌دل ادگیز 
نهاده دابه, دمنش بر مرو بر 
8 «ر. سردي . فرا یاه 
شنیدم هرحه کفثنی ای پربرری 
اگرچه درد بر تو بیکر انست 
مبر اندیشه کت بردن نه [ئین 
8 "ار اد را با تواني 
جمآن‌چوی‌خان و راه مرك مانست 
بود شادیش یکسر انده [میخ 
جپاثرا دام او ژیرا جپااست 
جرا از ببر آی ندره داري 
رش کمی ز ثو بسنه زمانه 
ژوان. ر کمکار و پادشائی 
بگيني در جوانان هرکه مردنه 
یابک دل بچیزی رام دارند 


بي بوسید ر تازه کرد وم 
هنوزم دردل و در گوش‌ماندست 
مر ساندست درببای ور در سعز 
که وبرو زا همی در خواب بینم 
مرا زین پزص چ1ة باشدجان‌شیرن 
5 جانم سرد و (ندام زند است 
خدایت را چو وبرر هی بنده 
شده دو چشم خونربزش گم ر ریز 
همي کفت ای چراغ و چشم‌مادر 
غم تو مشنواه و بد مبیناد 
فاد اندر دلم چون آهی دروی 
مرا درد توبردل بیش ازاذست 
بدلیغی مگذران این عمر شیرین 
که دو ررژ است مارا زندتانی 
درنگ ما بد و در بکزمانست 
بباید نیز مه همسایة میغ 
۶ زی هشیار چون بر جمانمت 
وه هست اندز جهان چوننوگذاری 
بصد . کام 9۹ داری بپاذة 
پشاهی برجپان فرمان رزائی 


همه حویای کام کرد و خوردند 


برامش ررز خود پدر ام داردد 

















۸۴ 

گررهی صید پوز و باز جویند 
گروهی خبل دارند و شهجسئنان 
همیدون هرحة پوشدده زنانند 
توا" بر تیمار وارو ماندا بس 
اگزحه شاه و خول کام ست ویرو 
بمرو اندر بسي دیدم جوادان 
ببالا ۶مچو سرر جوي باری 
ژ خوبي و دلبري ۳11 1 
خرد‌مندان که ایشان را به بیئند 
د(ندست 

از ایشا شیر مردی خویش 
# تور جوا با ۵م شا و م‌ذو 
گر ایشا |خدرند او ]دنایمت 
دزن نام فرخ اخمتا رامبی 
یوبرو نیک مان خوب چمرش 
دلبران جپان ‏ او زا 
بایران نیسمت#+چون او هر جوی 


بنوران نیست *هچو ار کمان ور 
ز گردان پیش خون ربزان گه رزم 
بکوشش هجو شدر ددنه دار است 
ابا حندین که دارد مرد راری 
ثرا مانه بمر ای کید نمی 





( 


گروهی چنگ وبربط سازجوی , 


غلاسان و بنان نار پصلان 
بچیزی هر پعی شاوی کناناه 
تخواهی۵رجم.ان‌جسن جز ادکس 
درننله نیست پرررده بمینو 
دلیران 
چیرد "مهو باغ نو ۳۳ 
بسردی از جبانش برگزید:. 
یکایک را بوبرو برگزینده 
کجا در هر هنرگوئي جهاندست 
براد] 
در ایشان عنبرادد ار مشکداپست 


بلوهر شاه مود را 


فرشده بر زمیی د دیو در زان 
کرو کان شد همه دلها بمپرش 
که ردز ززم بابار موی ۳ 
شکافنده بو سس و سفان جر 
ز ابران بیش ب ه که بزم 
لک «خشش هجو اپر نو بباراست 
بدل این داغ دارد کش‌ئو داری 
توكوني کرده شد سیبی بدو ندم 


چو زر اندرد شاج خبز رانت 





حمپان کشور ستاان ‏ ۱ 













ب رادید است و یدنج برئو 


۳ ف 


همان هش 44 جونذ و ببار 


همان روش 55 جوری‌صا زرد ما طدستا 


دلی دارده بلا بسیار 


برد » 


ترا خشايم اددر سر و اور 
ام لمیر بی بار 


چوویس ماهریی حور دیدار 


ندادش 5۳ زمااي در بخ 
ژ شوم داد۵ مر در فگدده 
پس که مر بر ورد و ددوگفت 


6 تیکو گفت خسرو باه‌یاهی 
ترا گر شرم و دانش بار بودی 
هم از وبیم.هم از مس شرم بادت 
گر موي برناخن برسنی 


۳2 ۰4 
اثر دو مادری مس دخفر و 
#را !ی شره‌ی و شوخی میاموز 


( # #چاره ام رز که بدردم 
اگر زامبس ببالا هست چون سرر 


۴ اررا کردکارش یار بادا 





|مدل مپربادی بسید۸ در دو 


جو ابر نوبباری سپل بار اس 

ز دردبي دلی همرنگ کافستا 
دریدس ءاشقی بسیار خورد 5 
دل و جانر| بد‌یدار ده داد سمت 


که بخشودن ردی دکو را 


سرد 
دو بددل هردو پبر وی ازین کر 


نید از دده اد ژوده گفنار 


ری و 
سرشک از چشم ربزان بر گلرخ 


شب ژخدد 


دعش 
_خواهی 
مت دادست زر آن که 


شرف 


۳9 
زپانست را ن» ای گفثار بودی 
چو ازم رت ی‌گشت‌بادت 

دل مس ری گما ن بر ئو نبستی 
وگر تو مپثری مس کر ئو 


که د به کندروژ 


و ژنانرا 
5دروی‌سر ثرا جای‌نربباست 
که نام و شرم خود را در نوردم 
هم از مینو بشوبر دست (مید 
بمردی "و هنر پپرایه مرر 
ثرا جز مبر را مین کار بادا 














۲ ۳ . 


مر آوژد س تاه رخورگرجه نیکوه ت را رد لته ت‌اگرده تدحو و در وتسمتا ۱ ۱ 





2 ۰ ۰ ۰ 7 2 
3 و بعریدد,م هرگز ید‌یدار ده نو بعردجدم هرک بکتدار 





نبایسنی تو گغفارش شنیدن چو بشنید‌ی به پیشم آوربدن 





چرا بادخ نددلی, هرچه بثر چنان*هچو‌پبامش بوه درخوز 
چه نیکرگفت موبدپیش‌هوشنگي زنانر! از بیش ازشرم دفریی ۱ 
زنای: در [فرینشض نا تمامنه ازبرا خوبش کم و زشت ناملا 
دو گیپان کم کنند از ببر یک کام چو کام [بد مجویند از خرل نام 
اگرتو بخردي با دل بیندیش به بیی‌تا ام چه ننگ آول 9‏ 
زنانرا گرچه بانشه گونه گون کار از مردان لبه بپذبرند رگففار 
هزاران دام جویه مردبی کم که کام خویش را گیرد بدان ‏ 
شکار مرد باشه ژزن بیر"مان بکیرد مرذ او را سخت مان 
پرنگ گوذه گون آردش در بفد پامیه ونوید و مخت سوکنل 
هزاران گونه بنمایه نبازشی بهیرین لبه مر نیکو نوزش 
جودار وش نگذه و کم‌دل رانه ز ترص ایس نمود و آز بزشانه 
باتوی زندر نیازش ناز گردد زبانش ر بلند آواز کرد؟ 
توگوثی رام گرد" عشق سر کش که خاکستر شود سوانهه آنش ۴ 
زر معکین (چشمش‌خوار گرد فسونگر مره ازر بیزار گرد 
زن مسکدن فرو تن مرد برتی کمان مرکشی [ شخنه بر زن 
زن . لبلجاره در دام اوفناده گرفده ننک و آب روی ۱۵۱۵ 
نه مره بیونا ‏ آردش آژرم نه در نا مروسی داره ازد ثر ‏ 
نورزد. مر نیز انوس دارد نگوبد خوب و زشنش بر شمازا 


زی (سیدوار ‏ از داغ امیه کدازهه+چوبرف از تاب خوزثلا . 












بمپر اند بود حون گور خس لد 
کي ترده زشوی و که زخویشان 
»نگ و رموائیش بی‌سر 
بان جای که نیک و بد پپرسند 
مراکی ال دهد کردن چنین ار 
ار کري کم بر کام دپوم 
وگر راز مرا مردم بداننه 
گررهی درئ مس طمع دارند 
گروهی ننگ و رموائیم جوبند 
چوکم هرکسی از مس برآید 
مر آرد رجون کشایمبرتی خوبشض 
۷ #ن بر کاری خرد باه 
امی مر به یزدان باد جارید 


جو پشنید اپ "کی دایه از انماه 


باس دادن 


مر اورا داد چام 


ال 


دگر 

( جرخ یه دصای ک 

"و بلداري بمردي و دلبری 
۳ 

وبا هرگز . بزور 

وج اید هدجه حجیزی ددشنه 


تسده جودان دیگر ذگردد 


همرمرازی 


دل و جانش به بند مپریسن 
ِ ۰ 

کبی کهد ژ بیم و شرم ابشان 
بدان سر انش دوزخ برابر 
ز شاهان و جپاند اری ذشر فد 
1 شرم خلق باشد یم د(دار 
بموزد مر مرا کبیان خد‌یوم 
همه کمن س #پپرم بر دشایندن 
بکام خویش جستی جان سپارند 
«جز ژندنی مرا چبزی نگویند 


لب ۰ 
۳ یی 


کزان هم کُوده رن ابد سرا پیش 


5 جوبد دوسني و پرررد دا۵ 
5 جزوی ذیست شایسده بامید 


ژویسة متا کامشی درل کوتاد 


دایه ویص ر 
که باشد کار نیک از بخضت فرخ 
ازپرا بنده مد نام مردم 
ز شهران ‏ برد, شابه طبع؛شیری 
بکبکان ‏ داد شایه طبع ,بازی 
تدشیه مم 


بارران سنوی 


برئج روهار از یرنه 











) ۳۵۸ ( 


جوبخت آمد ترا بستد زوبرو برد از شیر و از دیدار ۶ 


کون هم‌آن بودکست (خت خواهد ز کام بت بغزایه نه کهد 


جوآب دادن ویس مردابة را 


جولش .ده زین طاه پیگر 
ولی هرک که او بد کرد بددید 
و 


لد 
دا رل 


کار بد امف ز شنهرو 
بی او کرد ما آن بد نکرديم 
۲ : نف ۲ 
کب نام ر ویر دیز دام 
مرا ای پنه بش باه که دیدم 
مرا مس خوبشنن را بد پهندم 


اژ ات نموه خوار پاشم 


خی ۳ 


باس دادن دای وس ر 


دوکر و وابه‌گفت ای‌سر وسبمین 
که من فرزنه را پهنی نمایم 
اکلو ذضتلا که دادار پشلی 
ی کفنار دانا 
حبانرا زیر فرمان ] فربد است 
یی دبدي ثلفني هاي گیهان 
بسا به کیش که گردد ذکوکیش 
مسانایوان که گردد باغ و پسدان 
بسا مرتر که گرده خوار و کبدر 


یکی 


5 تدای و بدهمه مخت آوردبر ۱ 
درا ثخصاکه یک بد کرد وصدگلل 
5 داد او جشت موبد را بودرد 
نگرثا درد و (نده چند خوردیم 
منم نو کام و وبرر نیز نوکم 
ز دد نامان و به کران ربمم 
بپانه زان بدی بر چرخ بادم 


چو در کربه اورا بار باثم 


نه فرزند می است آزاده رامین 
بدا کز بند مپرش ب رکشلم 
نه بینه ز اسمان هرگز درشلي 
که هست ایزد بر کاری توا 
همه کری باندازه کزید مت 
که راز آري شگفتی یات ندوان . 
بسا فارون که گردد خوار ودردبش 
بسا میدان که گردد کاخ و ایوت ‏ 
بسا کپثر که گرد شاه ر مبثر ۲ 















۷ 








۱ اه ۱ 
[ بو از دسا راید حشددان 


شا کر بر تو رانه . مپربانی 
۵ ۵(نش مود دارد ده سواری 
1 تندی موث دارد ده سثرگی 
بر و هثر » پادشاتی 
شهر و دیدن ونهخویش و پدوند 
چومپرید بباید ساخت ناچار 


پیاد ایه ثرا کفنار سس زود 


رت زین فزون ثر از مانی 
رون .ورس دلب بیدم 


ز؛خت ید ببانه با نه از بخسی 


۱ ۱ 
رسب‎ ۸٩ ( 


سر اژ حنبرش ددوادی تشرد 


نباشه .جر قضای آسمانی 


ده هشباری و ده پزهیز کاری 
نه پرهیز و گهر نه پار ساني 


0 اندرز نگو 3 راسني پده 


ب» بردن کام و نا کام از دسان پار 


کزین آتش نه» بيني تو مکردود 


ی ن ا گر دو سائتی 


ک مس با نو بمهرم پا بکیام 


باردیگر یکپا شدن راه‌یر وداية 
و پرسمدی حال ویس از دایک 


جو سربرزد ز خاور روز دیگر 
جای دعده که شه رام و دایه 
مرورا دید رامیی مخت خرم 
بو گفت ای سزوار نزوني 
ثرا شادی [ وی وبس دیدی 
خاک چشمی که بیند روی آنماه 
خنک چشرودات را [لچنان‌روی 
پم انگه گفت جونست|ن نارین 
زسانیدی پدو 


پیغام زارم 


۱ 


# ۰ ۱ 
حوز تابان را ی دبر 


تشصدخن از و دایه زیر ماب 
۳ مر 90 ه" ۰ 
۳ ۳ افده 
جو کشت دنله شلد اسف م 
۰ ‌ 9 ۰ ۰ ِ ِ 


خذک مغخزی که بوید بوی انماه 


شک همسایکانت ر دران‌کوئتی 
که کبری باه پیشش جان رامدن 
مراورا یاه کردي حال و کارم 








#7 
/ جح 


لیا دبه گفت ای شیر جچدگی 


4 
که دشوار است کزدن سوژ مستان 
ژملس را از گلاب وگل بشسئنن 
دل ویس بد[م [ددر کشیدن 
دلشضس اژ زرد دبریس بر کشادن 
بد(دم هرجه نو داي پیاهم 


زد (دم باس ۳ اشفت 


خر 


بجه رام هر 4 اه بژددن 
لب 


نباشه هر کسی 4 بر هو 


مراورا گفثك سرد آن 


نو هر خر را خوبی رانه باید 
کناجی ر ۹۹ سس هرگز نکرد م 
بح بارد کرد بشبول 5 ملامت 


بکو آن سیمئی را 


پیام ‏ سس 
پر اندر بپبونه ]شنائي 


ی 





دادن دایه رامین را 


شعیبا باش در «برر دزدگي 
کشادن بند سرما اژ زمسیان 
برر بر باه دربا را به بسدن 
ز مپر مادر و وبرر رین 
ز نو بندی دگر بروی نمادن 
نام 


بچوشید ور بزندي 
چاین گفمتاو چنبن کون 
شم درک گیفی ددره در ود 
ده پکسر بییفا باشند و بی باکت 
بباشه هر کسی را دل بيك خو 
ده هر کس را بنامی خواندشاید 
مرا دشر باید هم از بشان 
بدل در زین کمانی هم دبردم 
۸ خوب رد ملامت بر سلاست 
دل شک زا 
مبر بر مس گمان بیوناتی 
بارا زره خثها 


با تو بران سوگند: پیونه 


شکسنه زلفکان 


عو وی 
کم 


۰ ۴ ۰ ۰ ۰ 
دبا ۳ ت«رِ از ورصان مریم تا 











۱ 
ای 7۰ 


قمی 


تاحان من باشد ی ارای 


ی وز نرگس(شاکجومل 


دل ۶3 بران ببدل به :عدشود 


ی دبدکانشس 


بو گفت ای مرا چو چشم رش 
ژگریه عشق را زسوئی آیه 
جای ربس اگر خواهی رراثم 
وم با آ[ن صلم * * بکوتم 
مرا تا جان بود ژر بر نگردم 


نداد دررامت تر ژِ رید ل که امامت 


ز رموانی ترا شيداي 


دود ی حان نس پر تا بت حای 


ده زرز هزاهز 
فرر بارید برذو خرس گل 
7 


له روژ رژم و 


بدان‌سپریکش اندازدل نم 
کپ از بیدای 


بمپر ( در بپوش از مبر جوشی 


را 3 ۱4 ٩‏ 
شود ای بوه 


۰ 
1 


نر( خشم ز !خشش در دمانم 
ژبی شره‌ی یکی جوشی بهوثم 
که جان خوزش دز کر نو کردم 
بر ید کام ۵[ 


ل‌حون ۳ ل بود زاست 


باز بت دایه نزد ویصی 


وگرره شه به نزد ویس مه رری 
مرورا دبه حون ماه دو هفنه 
داش بریان بدو درو دیده گربان 
شمش روز ررشی چو‌شب تار 
گر باره زبان بکشاه دایه 
همی‌گفت اژ جهن کم بان و یجان 
گران باش بعان بر انده و درد 
ترا از خان و مان خویش ر پبوند 
ژ بوشدن 


سس در دل نکاریده ز دزروی 


بریزش خرر دیبا چون سبه مار 


مثان عرول 1 


ک ون درب ز گوهر داشت مرایه 
جذان کاندوه و دز دبت را گران‌کرد 
حد( کرد و بدا م دززی (وکنه 


یکی بادل یکی باحان ,۳ 


9 











۲ [ 


دربن شهر کسان بردة همانا 


جه باید ای خرددت داد بزدان 


دهوژد جانت را (ز درد و [زار 


۰ ‌‌ د‌ ‌ 
میا چون ض جان 4 بهام 


ثر( (یزد خرد دادسش و دانش 


(خرمانی 
کنون تاکی 
مکری بر روز براني بخشای 
به بیکبه زمدرن مخروش چندبن 
سروشت سال و ماو ۹ 
رس میاژار 


ح! ی ذدمار داری 


وی دا نوی 3 ماه ثو ران 
جوانی را بدریا در مینداز 
۹ کرتامست ما ز زندکانی 
روانبص ارجمنه و ب عزیزاست 
لد انتتی ندارند 
روانات با تو پار مبر بانست 
مکرئو سال و ماه ایس کر داري 


عزیزان را بده 


کها رامین چوبر تو مپربان‌گشت 
مکی با دوسنان زب رام ثر باش 


مکن دژکمگی با آن چوان « 


فِِِ 





( 
در | 5۵ 
حو د رد نا ر خو(هد ود درمان 
ذشوید دلمث را از داغ و تیمار 
به #چم چون تر[ سوزان به بیام 
بدست چاره بگذاره همه کر 
درب دانش ندادت هدی‌رامش 
حه سود | پد سمراوزا هو اري رسدشیر 


۱ 3 ۱ 
خجزییری رجا" بر دیدار داري 
ی (ندوه بر (دده میفزای 

مکرن بر اخمث و در آزرنگ نفربن 


ننک همیشه کوش دار ست 
یکفذداری که باشن یا سزارار 
خداونن " بنان خورشید حوران 


سك 


ی سیمدی باب را مگداژ 
زجا ید دیر عمر این 4 
چرا نزدت کم ازنیمی پشیزاست 

همیشه خسنهٌ و غمگیی ندارنه 


رنیعی با تو درا جاود|دست 
که پار مر بان را خوار داري 
جوانی را درخت میوه برباش 


به پر رز مر ان را کو به پرورث 


۱ 


نا توا و ناشیبا ‏ 


۱ 


2 11 










/) ٩۳ ( 


پران بر نای دل خسده +عشای 


چواژ تو کس نیابد خوشی وم 






هم او زا هم دی حوی ر مغرسای 


۲ رو کر + ۳ زوم 


براشنشری ویی بردابه وملامت کردن 


ری ی ویس بیاششت 
بدر گفت ای برو مند بنفرین 
در خوزان باد وارون جای وبوست 
زشهر تو نبایه جز به |خنر 
اگر زاینه زان نغمه هزاران 
نه شان کردار بوان آژه‌ودن 
مبادا ۶بعکس از نیک نامان 
چه آن دایه بکنده شبر ناپاک 
کنه ریز نزاد-وپاک گوهر 
اگرشدیش خورد فرزن خورشبه 
از یز شرم بادا مادرم را 
جوتویجادری .دزد 
تو بد خواه منی ده دایه ی 
مرا فرهنگ و نیگونامی آموز 
توچند ان خوپخشی را هی‌سنودی 
بابری‌خونی سنرگ وچش بیش 
حه گفنارت مرا ده نامگ مرک 
ما گوئی 


بعوته . زنداني 





به‌تادی سردگفذارش بسی گفت 


۹ توبادی و ده ویحی و د#رامدی 
فد 4 ۰ 
مرای ی کفدار و این‌دیبدار وست 


ز تخم تونبایه جز فسونگز 
همه دیوان بوند و زشت کاران 
نه شان گفثار ها بئوان شنودن 
45 فرزندش دهد پددایکانان 
بیالوده نژاد و خوی بی باک 
ازان گوهر که داره او فزون ثر 
پثور ار دبایه داشت 
که کرد آلوده ویژه گوهرم زا 
که یا تودبست شرم و د انش وداه 


ادن 


وهی برد آب و ماک ری 
مرا پاینده باش از بد شمی‌وزرژ 
بدین کردار ر گفنار بي ازرم 
همی ردزم از وچون د رخزان درب 


چرا خوشي وکام دل نراني 





عه 
کی 


بپوشت ررشي و دبدار بزدان 


3 


جبان بر حشم دانا هس بازي 


بمی ای دایه توجانت رامرجان 


۸ میی 3 4 ونم | بسن گفیار خامست 


نه مس طفلم که بغرببی برنگی 
سفن که شنید؟ از بی خرد رام 
نیش تا نیز پیش "سس 
۳ 9 ددراز 

مس دل. زب جهان 
بپز سالی: خداره‌انش د د#ن 


نداژ رام آخدلی آسمان را 


3 جر د2 ی رم و ۵.ن 
یه ۳ 


درد 


زسانی یادل اندیش» همی 

دپو " در برامش 
جرآ هیک کار وی و زامن 
جو افسونپا پدید آورد یز توا 
ذگر باره ژبانی از بند بکشاد 


بهو گفت ای گراسي ثرز جانم 


ددارامید 


مدش دادجوی و راستگو باش 


سیی اندر جه نیاز و جچه فربجم 


جرا با نو من گویم "بدستنان 





3 تي 





( 
ازان بپدر 45 کام خویشض: رانم 
بکام این جبابي بانت دئوان 
نباس مب بازي ز ۳ 
ز ببرمن "ور ز ۳ ۳ 
نیغنم هرگز اندر 
و یا سرغم که بر گرا دم بسنگی ‏ 


بگوش‌می دسون | مت آن اه پیغام 


پای لاستا 


ز سس خونشنودی دبوان "جوني 


2 از دیو خوزاني و رامبن 


خر۵ را بر ردان 


د» بغروشم پبشت جاودان ر 
بداده هردو گيْتي را به رامین 
سجنراش از خد‌ای |]سمان 94۵ 
که در مان‌چون بدیدآرد ب۵یندر؟ 
همان ]بسنه خوي خوی ش امش 
بیامیزد بیم چون چرب و شدران 
ز هرجنگ رز هرجاو ژ هرد 


لا 


بزیب ر خوبي اآئزین از گمانم 


۱ 


جوننو پاک زادی را فرثلم 








نگونی او دق خوبي کرد ۴ ۳ 
مرا از درجبای ام تو باید 
گوم راز - با تو آشکان 


هرائینه نو اژ ۸۵ دم 


نزا‌ي 
ندیدمت ام مردی ازئو شادي 
دوذیز از ک ندیدی شاه امین 
۵وکرد‌ی شوی ر از نوهردر پدرود 
اگرخود دبد خواهی درجهان مرد 
ار نو چبزه آننایی 


تو این وی 


۱ ند‌یدسبي دید نون 
خد| اژ پر ثر کرده است ماده 
زان مبثر آن. و نام داران 
همه دا شوی نازان انه و دل شاد 
اگرچه شوی نام بردار دارند 
ی دارنده در بر پار دلبر 


ی گم همع شاهان 


تیه .۵ ربا 
۰ ‌" 


زتان. را اژ براي مرد باید 


مصو ده سرد اژتو دا زد د» تو از مرد 


اثر دانيکه گفنم این سذیی راست 


و 9 1 ۰ ۲ دج وه 
مرا رامی دخورش (شت ودهیدوند دق هم گوهر رُ تشم (ا۵ و ۸4 در زدن 


45 با او د دوس ت کش م با نودشهی 
و ژان کايم همی نام دو باین 
تجا (کنوی جزينم نیست چاره 
ده دیوی نه پری ده حور زادی 
پافه‌ون دیز موید را ده بسخه 
که تا (مروز نی کس را ندلدی 
ندادی کام سردم را تمامی 
چه ایشان ور چ*پولی‌زان موی‌رود 
دیابی مهو رامدر بش حو|نمرد 
که کمی زین نکو ررئی اویش 
5 بی ابر خوش نبانند زند کاني 
توتی هم ماد اژ در پزاده 
بزران جبان و کم‌گاران 
جواناني جو موردومرو و شمشاد 
نهانی ۵ 


۱ أ 


حه ۲ و۵ رای دیکو رد زیبا 


دشاط دل. فزاید 


جرا باشي‌همی در مرخ و در زرد 





( وه 


سس این گفنم ز بر مسر باني 
که رامین را بنو دیدم سزاور 
و خورشیدی رو او ماه دو هعده 
بمهر اندر چو شیرو مي بسازید 
جو مس بیلم شما را هرد با هم 


حول ای ای سنا گت با ریصی 


هزاران دام پیش روبص ناماد 


نامداران 


بدر گدشه ایس زژنان 
همه کس را بشادی دسنگاهست 
به پيري ایدت ررز جواني 
ده روت 
ازیس اندپشه مپرش کرم ثر شد 


هرائدنه نهة منگينيی 


بدام آمد همه تن جز ژباشی 
بگفناری جو شکر دایه را گفت 
نبا هر جه گذني‌زاست گفني 
زنان هر جند زدت و نا دوایدد 
.در اپشان 


مر نیز این 1 گفم ه ۰ اژادست 


مر( بود اینمخن در گوش‌چونان 
از ایر خنگي تندی نمودم 
زبای خویش را ند گوی کردم 
نبا پسدم ترا زان زشت گفذن 


( 
ز‌ سپهر م دی و داياني 


تو اورا دوسندار و او ثرا بر 


چو ثو سرری و او شاخ شگفده 
بساز اندر ز یکدیگر بنازیه 
نباشد در جبان زان بص مرهم 
بیاری آمدش با لشکر ابلیصس 
هزاران در ز پیش دلش بکشاه 


ده دج ری پیوسده با دلبند پاران 


ترا همواره کوتی درد واهسا 


تونا دیده زساني شاه ماني 


در |۵1 ۲ جترزي دوانی 
دل سنگینش خر 


زبانش داشت پهیده انش 
نباشد هدیم زی را چاره ازجهع 


تون جرد رم 


یی درم ! در شا 


جندین پامسی اددر مپر ز دني 
دلارای دلیران جیان اند 
سزد گر کص نه بندد دل‌بریشان 
که تندی کردن از طبع زنانمت ۱ 
که دردل روت ز هر | لود بیکان 
۹۹ گفذار از در ددن ی شذولم 
پوس ادو ‏ کنونی بمیار خوردم ‏ 


درادت 7 


بدا پسخم نیقدین 








ی ات 


۷ 





و یز آی همی خواهم زدادار 
نیلایه پآهوی زبانم 
بد‌ارد ۳ ول روشسی دن صری 
مرا درری دهد از توبد آموژ 
"جای وعده رن ]زاده رامبی 
كت : و 
مرارا کت پورا چند کونتی 


8 وبص سنگدل را مپر ددن 
2 


زار آب مر آیبد و زونه 
چو بردازی میا شورم آواز 
کجیه ماندممن ازدر هنگ] نماه 
دل دیسه بسی سخغر ز شورم 
مر باسیخ نداد ان 
فریب و تنبل و ذیرنگ ودهسذان 
ار خواهر پد برد هرگز از ن‌ 
چو بشذید اپی‌صذ‌آزاده رامین 
تاره 
اتیر تحشمس؛ ندگا و 


لش 
تّ از حسرت هم از گفنار حادان 


بفریاد آمه از خني دگر بار 


۱۳ 


حواب او ول اور دسا ۱۳ 
5ه پاش مر مرا اژ بد نگ‌داز 
نگپداره ز ]هوشان زمانم 
که شاگردان تو پاشنه به ررز 
۰ بت 3 

بیامد دایه بس نا شاد و غمگجن 
در انش آب رش چدد جري 
در پارا بمشنی برگرفدی 
نم با از بر بیک: بالین نبادي 

۰ و 

مر (ددر ف‌ خارا اژو 8 
مر ]داز درا پاسخ دهد باز 
زخوی بد همی مادد بکرادم 
بلی دشنام صد گوذه دمن داد 
ن« آغارش پذبرد آب ز آهن 


دح ی تشد ۹ ۲۷۳ شاهیری 
۵ ب یی ره "۰ 


(»دهش دور د بیم‌مرگ ذزدیک 


نم اندر دیدان و برن در دل 
زده بر جان و دل درگوذه پیکان 


مگرصد باره کشت ایدایه زنهار 








لزان 
مرا فریاد زس یعبار دیگر 
دزم مت باز از دامن و 
گر از امبه تو نومب گردم 
۹ ۳ 
اگر رنه شوی بکبار دیگر 
سپاس جاودان با شدت برس 
مگر سنگیس دلشس برس بسوز 
مگر ژبن خوی بد گردد پشدمان 
درودش ده درود مپربادان 
دلم داری ر شاید گر توه‌اري 
نو ردزی خوی مس شایدد»زیزی 
قو« بر جان" ور لین من پاد‌شانی 
از جانی مرا با #ن هي 
تودانی مس پرسنش را بضادم 
کر 799 ده یارب 
گر باس در [مبزی بدانني 
نو خورشیه‌ی مگربری بنابی 
گر شایم پمپر و دوسده‌ازی 
خر ده مان ثا زددکانی 
پس ارخواه ی ک4جان از سناتي 
رگ با خوی تولذچاره گردم 





( 
که سس چوئنو نهارم بار ۵بکر 


+۰ 7 تب ه ۱ گ ۳ "۰ 
ی 3 حهو ع 9 در ,ردان ۳۹ 


بساط ندگانی در دوزدم 
هم از جان وهم از گینی بجرم 
بکوئی حال سس با آن سمنبر 
که اهریس نبابه راه دارگ 
چراغ ميرباني بر فروژه 
دریزد خودم و نسناندم جان 
بو ی کام پبران و جوانان 


شش دی جا 
که بر دل داش دابک درک 


که جان عاشقانرا رسنخيژي 
بعونین پادشانی خود سزانی 
ارم در پرستشس زند کي 
نه آن باشم که سردم را ردام 
یکی چون مس نباشد دوستدارت 
که جون باشد ونا و مهربانی 
مرا بائوت مهر خویش بابي 
ز ی بردار بارکرم ر خواظا 
کم در کر مرت رابکی 
بر وتنی که خواهی سبنوانی 
ز خان ومان خویش آواره کردم 
ّه در آب ۳ زر درب 











! 
کت 


ب‌ ۰ ۰ م ٩‏ قن ه 


گرنذاری ثرا 
به پیش داوری کو داد خواهد 
پلفتم اچه دانستم توبه دان 
زبس زاري راز بص (شکس خوندن 
بلفت ای شاه خوبان ما: حوران 
بخواهم گفت با تو یک «خن راز 
همی نرمم به نیز از شاه موبد 
زننگ و سر زنش پرهبز دارم 
ر درزخ نیز ترسانم بفرجام 
وگن چون بينديشم ز رامبن 
رژان گفنی مرا ای دایه زنبار 
خرد را در دو دیده او بدرژه 
برای معکی چذدان #خشایش آزم 
بسی دیدم بکئینی عاشق زار 
تدپدمنم بدان بچارگی کس 
#طلبایش‌تو پنداریکه تیغ است 
بربده شد فراز من بدان دیغ 
همی ذرسم 5 او ناگه مدرد 
مکری ماها برآن‌مسکین بخشای 
هم بفزایدت 2 خونی دريزي 
[کنویو نه زبری پس‌تا بصد سال 
جوانی جابک و زاد و مخ دان 


همه داد جبان او داد خواهد 
گو( بر ما ری بس باه یزدان 
دل. دایه بدرد آمه ز رامین 
درا هسننه نردیکان و دورآن 
سرا شرت فرر بسنه است راز 
که ثرسد هر کسي از مردم بد 
کزیشان تیره گرد روزکارم 
5 در درزخ شوم به روز و بدذام 
و ژانرخساره زرد واشك خودین 
5 شدجان‌وجپان برچشممی‌خوار 
دگر باره دلم بروی بسوزد 
که با [زار دی جان خوار دارم 
موه پر اشک خون ودل پ رآزار 


پصد عانثق یکی ذیمار ارس 

ات 
نگوی شد خان صبرم ازان میغ 
بمرگ ار ترا ابزد بکیرد 


بخون او روانت را میالای 


که باشد در خورت گرزر تريزي 
جوان باشد بران برژو برد پال 
29 


پید( شا فر یزدان 








13۰ 

ترا پزدان جو این ری نیکو دزد 
ترا مانفد دیبا روی بنکاشت 
بدان تا مپر ثو خشد برامین 
۰ ة تا ی 

ای مر ۹۹ حُ جوددس نداشن 


همی تاد|په سوکندان همی خورد 


: ۹ 5 ]ی 
فرو شید در دشن «خشایشی رام 


مفیزش کم شد ر مپرش دبفزود 


در جاشس اثر کرد 


نا چون بیع 
ند در پامخشن چیره زبايي 
بمچید سر را بر ببانه 
رخش را شرم ده گونه نوثني 
تنش را شرم ههچون چشمةٌ آب 
مریانان 


همی 


جنی باشد روان 


دل پر مبر پر |هنجد از تس 
بیکدل مهر پپوسس نشاید 


هی دادستب حادو دای پیر 


ره‌یده گور دز ۵( هولش انغاد 


دیدن ویس درادن 


(م .شاهنشاه " کشور 


جو روز رام 
سرایشن پرسناره تفت و پر ماه 


همه طبعیر ردهی) بوك 5 کام 


۳ 





۱ 


با که خود از دبراو دا 


اي 
پص ند رسرودرسایه‌همی داشت 
پس ار خسرو بود مارا توشیرین 
ترا ساار جز رامین نباشد 
بکایک ویسه را بارر همی کرد 
گرفت ازدوسنی آزیش اه 
پدید آمد ز [تش لخنگی د 


رژان آذار مپرش سر بر آررد 
نموه از خاصشی همداسناني 
گبی دیدی زمبی که |ممادة 


گهی مبگوی و اهي زرد گشنی 
چکان از وی چو مرراربد خوشاب 
که #خشایش‌کنند بر یک پاران 
بسانشاکت« مقاطین ۱۳ 
چو خرکش بار بر یکسو نبایه 
کزی بارازکمادش راست شد تیر 


وژ انسونش به بند امد سر باد 


ر س عاشق شدنی 
نه برد آراسمت باگردان لشکر 
ز تن خوبان و سالاران درکاه 


هم دی 


ِ و ثرگس دول پاجام 








۱ 


‌ داردده شاقن 
ز حام 9 نا ۰ ره ک‌ِ 





وا ۵۰۲ 


هدارا ر 7 





کر ایشان آننابي بود رامین 


8 سر - جوتبازي 





۱ دلش‌تنگ ومبان‌تنگ ودها تک 
ببزم (ددر دشسنگ با می و رود 
ازمسنی بسا زر در تاب 
بعش (ندر ؛یاده داد 

۱ زا ز: جوز 


شته رپس بر بالای گلشی 


اورده مر اورا دابه پنبان 


تشاندش بر میان بام 


گلشری 
همی گفنا ببیی ای حان مادر 


دگر تا هست شلرین و بي اهو 


«#ررياسمت انکه‌یزداني نار است 
سل گربا چدان رخ ءشق بازی 
همی نا ربس‌رامبس را همی‌دید 
جو تبکو در رخ رامین نگة کرد 
«س آندیشه‌کنان بادل همي گذت 


چ» خواهم دید گوئی‌زین دل آزار 


ون از مادر وفرخ برادر 





جو از سمنی < ادمردی ر رادی 


یکایی همحو مه بودند و ا|خفر 
عم وه م‌ 
۲ و ۳ 1 ۰ 
درچشم از نرگص رعارفزدسربن 
2« هرت ما 
غلام هر دو کشده مشت ود 
با 


فوازه نا زر نو بباری 


۰ لگ 


پسان عرفک اوکایع در رو 


زمستي و [#جرانش ی 
دلازسسنی بسا مت رخواب 
0 ۱ 
پمفز اندر زرتعان بوی دلبر 

۱ کیش گنهن 
ری دشن "سس رن 
نیاده چشم بر, سورخ . ررزن 


که اکس دیدی از رامیی نکود 


با 


جو مادر کت مانند» در 
سرای شاه ازور خرم بپار است 
مزد گربا چنان دلبر بمازی 
وفا و مپر رام را تبه کرد 
که ویرو را ازو بدشکست بازار 


جد( ماندم چرا سوزم در آذر 








ل.. ۲ 


پشیبان ‏ نشددر بل 
جرا چندیی به تلبانی نشیدم ‏ 


بپدر نیا م 


خی اند‌يشه ها با دل همی کرد 


ازان 


د(راسی 
دگرد ارن دوسنی بر د(: پید| 

ی 7 
هنر هاي بزرگي نیک داد 
«جوید 
ده ول ز همعو او بیمار خواهم 


مر شایم د‌ننگ و دا پسددی 


۱ ژیاین 
ونیکس ل 


‌ 
اجه 


دای از برس نیکی دهادش 


جو رپس مد بزیر ازبام گلشی 


عفد دبو «پر آسه «جذگش 
9 و برد وبستردش بدان جنگ 
کگبی اندیشه بروی زدر کردي 
گبی گفنی چه خواهد کرد باهن 
زه هرگز مهرباني کس دورز:" 
کی زاد؟ باشد. چو رامین 
گبي شرمشس هوا را دور کردي 

۳ ۰ 


درد بط 
۰ یی ۰ 


زترسیدی زننگ این 

جو. از نزدان و از در 
ون 3 

یمان شد ز مپر ر مر گري 


ن جابه 
۲ 


۰ 


۳( 





تالی خورم نه هب 
مر اژ فرمان ۲ پدمانش ۰ تنم " 


۳ 
۱35 


دریع روزکار رفده ی خوزد 








#۹ ی ٩!‏ مر شمد! ۱/۳ 
وگر جه گشده بد از مپر شم 


که‌توگفني وس رون روادست 
بفدرخ سخت وبرد نیک مائد ‏ 
۱ نداید 

رخم گرمه بود بردي ۱۲۳۰ 


۰ 


نه وبرا اندربی نیمار خوه ۲ 
زه او شاید رام رد۳۳ 1 
پرنته سبر و نام مس زبادش ( 
هب له 4 ۰ ۰ برد 3۳ 
مهف تیراشه جر 1 
بزد بر جانش شون لودجنک 
رو چا ۳ ِ 
رگ 
ز جان هوش رز دل صبریزر) 
دران جنگ در زرخ کوده کشسیه 
هوا نايم خرل ر تور کردي 
۹ ۷ کزمری بر |ید کام د سدري 
و پا کام دای رنجي نیرز" 
3 چشم خرد. را کور کرداي 
کار | سمابي 


ی 
ژ‌ بال|د, اه 
غرم را بر مپربگز9 
خر مسر شرم زا بر هر 


گزبه آزادگی و ترس ریا 





ان 
پوای بذپاه دل کز هب گونه نه پیونده بردار نمونه 
خرد را دوست ث دار ز رامدی دبارد مر بذاشایستی پاش 
جو ول راستیی را پادشا کرد رران ر رنکاری پارسا کرد 


ببود 41 ز کار ویس دایه 
له مراوزا سزه‌کان برد 
۱ رمبده صید اشای رام ثر شد 
چذان دانم که با ۳ سر در رد 
" لاندل ناد شددل خسنه رامین 
7 مین ر| پومه داد او پیش دایه 
سپاست و زرم پپدر ژ دبهدم 
۱ ۳ رن و بدیری کردار نیکو 
ب کم 
وی ماد منم پیش توفرزنه 
سر از فرمان تو بیرون نبارم 
هران جای ۸۶ و خواهی جوم 
چوزیدسای نبکوژیبا گفت بسیار 
دگر شاهانه درجی از زر ناب 


۵ و در انگشثری از ناب گوهر 


و رفت ابچ داش دایه از رام 
۳ نز پپر داش 


وني چشم مرا خورشید رورش 


خواسننارم 


ن داش دارم در خوز نو 


که (رجان زا ز ديکي واه صاه 
که ناخ بخت مر بر [سمان بر 
رزان تند‌ی و بد مازی دگر شه 
درخت (ندهت شاهی بر آزن 
که مرده باز پابه جان شارین 
بدو کشت ای به‌انشس دیلک ماه 
ککردی مر مرا از مرگ بیبام 


۰ 


ثرا داشی دهاه ایبزل بمید 
وگر جان را فشادم بر مرت 
درا دارم همدشه حون خد اون 
تس و جان را دریغ از نو نادرم 
پکرهار و قم ۶ آب (2. 
نباد از پیش او سه بد ره دار 
درو اش هار مررارید خوشاب 
پسي مشک و بس یکانور و عقبر 
بدو گفت ای مرا فرخنده ثر کم 
1 مری خود خواسنه دسبار دزم 
مرا دیدار تو بایه ده داشی 
ک 


دارد پادکار 1 


رامبی 





ولو وی رنت اورا دزملید 


در ره ود با گیارج: ۱ |شکت 
رم 


ک# سس هرجون بر اندپشمژ بزد ان 


#۳ 1 بد فد ۱ 


ی 
دای سر حون کسن سس رد اددث 
بدا مرچوی ررم پیش خدایم 


جوم گویم از ببر بعي کم 
اگر زامن خوشست و مپربادست 
وگر رامین بود بر من 
چو در دوزخ شوم از بهر رامین 
ذه کردم ز تباهی 


9 ۳ 
چو بشنبه آبن 


ده کنم هرگ 
سجن ۵ایبد اژایماه 


بدو گذت ای نبازي جان دابه 


بر یک *حخس هرگز نيائي 
بگردث دنردي 
جوپذروزه بگرداني همی رگ 
زب 0 ۱ 2 ۰ 
نو از فره‌ان پزدان جون ترتري 
+ ۰ ۰ ۷ 
رگ دو فحعیی حو با 


زمبن مر ی مود در بال 


مرا چون به سکالان خوار کردي 
نشیفم 


۳ 5 ساد‌رت 


وم ۳ 





۳۹۲ ( 


دل [زار 





( 


و ۰ 1 
زگربه در کذارش جوی دم ۰:۵ ۲۱ 
۱ ‌ ۰ 2 ۲ 
زوم وثرس بزدانی*خری۹هس ۱ 


۰ ۱ ی 72 ۴ ! 
نه رامیب بایدم د* شرم یبال 8 


5 از زني بی وژي ربام 


مرازان بص چه‌گویند رچ»خوا؟ 
چه ت 2 می و پوزش ۳) 


2۳ خوفتر : دبشت جاود|نست 


رو بردام مر دام 








چه باشد گر بید خوشنود داها 
مر( کی مود دارد مپر رن 
وگر ررزم جو شب ارد سیامی 
گرفت از چاره کرد طبع رو" 
جزنند‌ي نداري ۰ هیچ مر 
ز گرداني چو چرخ آمباي 


بر _ زان بیدا کنی‌زدگ 


دش درل 9 , ۳ 1 ندکاي 
ژمدن م۷ و شبوو مر پاد 
درست 


ثرا ی اپپری همه نددی ۸ ام 





/ 
1 
۷ 
۳ 


نوبود‌ي از جهان بامن 


_- -.ه 


۱ دو داي ۳ خد | 


و بادگرکس 


‌ ابلگ د|د وی وگفت جندیی 
۲ 


۱ ترا حون دل دهد از من 


بیکنة را ۷ بولدن 


رددان 


<4 |شفت امت بخت و ردژ کارم 
هم از خانه جدابم هم ژ مادر 


دما دش ۷ 


ثو نیز از سس کنوی ببزار گشنی 
مرلسکردی حنان پکباره پیب زرت 


۳ روز ی و پشدمان 


۰ ی ۲ 
دگرزة داپه گفت ای ماه خود 
سررة ۱۵( ک‌ ی 


فضا بر کر ثو ردت و بیا سود 


بیکسونه. سخنیای نکارین 
مر درا دز بذاهت ۳ پذبری 


دراز اهنگ سل گفتار "1 ار 


*خن را با جوانمرد‌ی بیامیز 


۵ب [ور ببار مردسی را 
زشا‌ی ر جوانی مرکا بردار 
بگوهر نه خدائی نه فرثخه 
همیشه_ . آزمند و [رژوه‌ند 


خدای سا سرشمت ما جنس کرد 


۱۴ 


تی+ین 
ي ممر رامجن 

بیزار بودن 
برنشی بادگرکس [ رمیدس 
ناهیو 


مرا از مرو و از کردار 
جرا در دل گرد و 
زببر اد زص 
ک و هسنی م مرا همدا: 
چه بد فرجام و به حا دسمت ارم 
هم از پرمایه خویشان و برادر 
سرا از داغ تدبانی زهادفه 
ربا زنبار خواران پارگشني 
فگندی نام ودنگ خویش دز رود 
دابی درد خود ر هب درمان 
مشو گمره کنون از راه خوبی 
حه سود‌آیدت ازب گغفناربیمود 
نگر تاکی ب» بینی ردي رامین 
دربن کارش چگوذه دسنگیری 
درل «خت بی مسعای وبی بر 


جوانی را ز خواب خوش براگپز 


ببار اور درخت خرمی 
یکی ٩‏ 
ژ از و رزر 
۹4 ژن و وچ شخرازسرد 


مر اج هو 














|*٩ ( 


نو از مردان ندیهی شاه کسمی 
کف آمپزش کني پا سرد پکدار : 
چواش داد ویص ماه پیکر 
گر تو ؟ 
مرا آزار تو سخت امت بردل 

گربیم آزارت 
ز سس هرگز ندي‌ي هیچ کمی 
نهگر شاهی‌شدی درس رميد‌ي 
کنو کوشض بدان کر ثا تواىی 


کنی ردن 1 درد پم 


لدع 


تو خودداني کهسوبد چوبزرگست 
که نا دید حون نیغ است پران 
اگر ررزی بره برسی گمانی 


همی تا ای سنغی باشد نهفنه 


گنا | ندررری شاه موی تن 


ورسیدن ز:س 
و خواهد به درخت رات بال 
چذان چون بود کار دیس و راهن 
اگرجه 
جو وبس از مهر پر رامیریخشود 
هفته بیکدیگر رسیدند 


دش بار بربست از خمامان 


درد دل بسبار بردند 


دران 





۷ مری ۹1 دشکیجی ی از 
برشت جاردان از ۷ خو ۵ 
شکند 


۱ 
۱ ( 

از برا ۹ ی مر ان بدادی 
1 


ن از خوشی و از مردان بر 

وگر نه هبیم کامم نبست دردل 
بسا رجا که رامین آزسودي 
وگر برس نبادی زشت ای 
وگر باد‌ی شدی در مر بزبدی 
راز از جبان ماند اي / 


رد حنلهم راددان حون مر کست 


که ای 


سلم نا برده چون شیر است‌عران 
(زر باشه بجان ما زياني 


ر رامین بهم 
جوج خزرب 
هم از آغاز آینده 
بوصل (ندر خوشی .یار کرد: 
زمانه نگ کبس از دلش بزدر" 
چذان کز هي کس رجي ندیدلا 


کی و خوینشدن ر ساخت‌نالان 











۳ 
1 


0۳۶۳ 


مذ۵» رنته از مر نو [ نیس 


" کسدیس روژیدشست‌آن پربرری 


اي سر بز در پیکر 


هاش *+چو مپر رام کم 


از شمه دز کشاد: در گلستان 


1 ب 1 > پا ۳ ۷ مب 
یه( 9 رن حون جوز شیددر ی 


میا گوهر و زبوز سر پاي 


ی 


سس 


لاربویببشست ازریس بت‌زوی 
سیم باغ و بوی دیص در هم 
+ شلفنه کل خوبی بر رخ ری 


چوابري بس» بوی‌مشک و عنبر 


زردی دلبران ادررا بهاران 
بپشقی بود گفتی باغ ر ابوان 
گبی آراست زیص داسنان را 
چو کنبد راز بیکانه تبی کرد 
جو را مد مد |ددر گنبه شاه 
اگرچه دید ریی دیص دلبر 
دل پیمارش از شادی چنان شد 
ان بالانشی از شاد‌ی دگر شرف 


ررانش «مجو کشنی پزمر ددة 


مس 


بغرسودش که مرذم ر| ذهد داد 
یمرو (:در بمادده ربص رز رامدی 
پر از ناز وپر از راگ و پرازبوی 
نگریده بزرین نقش بر بر 
نارش «+چو رری ریس خرم 
مه در دپگر در پوان و ثبستان 
هم از خوبي بازادی هم ازبخت 
بنانرا زشت کرده زی‌بتآرای 
بفنه می سناره در دهانشی 
جنان‌جونبوی ویس ازباغ خوشبو 
روان خسنه را بودنده مرهم 
ببوي ریس *+چون پامخ‌ریصی 
کدوث ابری بر |ینده ز » 
و اب کل سر اورا قطره باران 
مر اورا حوز ربحن و ۵ابه‌رضوان 
گبی ایوان و خرم بومنان را 
ز راه بام رامین را در آورد 
نه گنبه دید گردون دید باماه 
نیام در دش دیدار بارر 
که گفني پیر بود از نو جوان نثل 
توگفني سرده بود ر جانور شد 


امید از آب و از باران بریده 





۴۶۸ 


زبوي دیص آب زندانی 
جوبا ماه جپان افروز بدشست 
پدو گفت ای بیشت کم وشادی 
بگوهر بائواثرا با نوني نو 
تو از خوبی کنو چوی اننابي 
تو هر زیبانی آن رخشنده ماهی 
رگر باشم ثرا 
رگر پیشتب پرمنش را بشایم 

۳ ۵ (مت (عمت 9 ررشنانی 
چو بشنبد یخن دیص پربزد 
بدوگفت اي‌جوانمرد جوان:خت 
ژ در تس 3 ایری زشت میاأده 


مرن کرام 
مرا دایه داردن رسواني ادگند 
کرد او هرجه نذوانست کردن 
یگوتا توچه خواهی کرد بامس 
بمپر انار چوگل بکردژه باشي 
۱ بگردد مال و ماه و تونگردی 
اگر پیمان 


بیک؟ روزه مراي کش برا؛ 


حذا 


نس خواهدت بودن 





از پیش کران 





( 
«خورد ۱ مادف نامش جارداني 





7 


ز جانش [تض داسوز بنلاست ۱ 


بکو بزدآن ذمولا ارسنادی 1 


بغمزه جادران را جادرئي 
بت مشاه فد لل؛ روئی 
خنک [نرا که توبرری نابي 
کچ ردگی و دیمار کلی 


خداردی کذم بر کاهد اران 


دو 


2 مشذره ی ۳۷ ۴ 


پشرم و داز جرج ۳ 4 


ده [د ر‌نیماردیدم‌در جمان سم 
که لاد بر چ۵مس‌رسوانی ان 
یکی ژ دعب رل وابه 
به ذیرگک و بدسنان و بسوگنل 
ژ خوانش کردن ز تبمار بردن 
پکام لوسنان پا کم دهدن 
ده چوي بافوت‌رجو پیررژهبامي 
پشدماندت باشدزین 
ت_ بایه ای ۹ زاری دمودان 


چه بابد برد ننگ جاودادي 


۸ کرد 






نیرژن ‏ کام صد ساله بیف ننگ 


پسص ان کامی که ان پدره ژه داشد 


ور باره زیان بکشد رامین 


دنم کشوری جون لشوز ماه 
هزاران آفربن بر کشورت باه 
هزاران . آفرین بر مادر تو 
خذک|فرا که هسژت نیک مادر 
دگر آنوا که رززی با توبود (ست 
بضص امت اپ "خرمروشاهچا ثرا 
ساست ایزی نام و آیس اورنگ شور 

ای خرمی بس نا #جاوبد 
باب گوشی که آوازن شدید م 
ازبن مر نشنوم جر نیب نامي 
پسالکه ربس و رامدی هردو باهم 
خست آزاد: رامین خورد سرگند 
ماه ررشی -و تاینده خوزشید 
بدان و ده نک 
۵ شا باه 


4 دی یزدان 
دی چپ در کوساران 
بمانه با شب سباه 


رش داره سناره داسمان د 
گرد بر ونا . رامین 


جز بر روی ویمه مر بندد 


سزد گر جان اژو با روزه باشد 


۵5 در ری رست جوننهو سرو یا ماه 


پشکر نو 
مر[نرا نیز کوهمتت برادر 


ف‌ه زو [ زا آپری بیشنی 


که [رامست جوننو دلستان را 


که دارد در شدستان جودنو م6 را 


3 كثٍِ« 
بای حشمی که دیه ارت بدیدام 
د ین جر وف و 9 


ده سداد از ردا پیوند عم 
به پزدانی که گینی را " خداوند 
بفرخج م«شنري ر پاک ناهید 
پردشس 
و "یا ابيي» رود .بر زرد‌باران 


نک پنوندد برچ ِ ی هر 


اد و جان *حس ۵ آن 


۳3 > دشگژن ی جانان 


کس 8 دوسمت گدرل و نه ان 





حو رامدن بر وفا سوکند ها خورد 


پر انگه ویسه با از خورد سموگند 


پرامدی دّ رگد مد دش 
کجا بینی بنذشه ازه بر بار 
چنین بادا کبود و کوز با 


که مس‌جون گل به بینم درگلستان 
جوگل پکروژه باد اجان آنکس 
چو زینسان‌هردو سوگند|ن خورد ند 
گو کردند 


وژان پچ هردوان با هم 


یزدان جپان را 
بشاد‌ی ژیسه را نیشاه در بر 
در |ورد: بویسه دست رامدن 
گر ایشان را بدی‌ی چشم رضوان 
هبه بسرپر از گل بوه و گوهر 
سخری شان در شعر همراژ گنه 
لب (ندر لب ناد« روی برردی 
ز دنگي دوست را در برگرندن 
اگر باران براق هردو سمندر 
دل رامیب مر[ سر بود از عم 
ز نرگس گر زیان بودش فرادان 


بپر دبری ک و دد.0 بر دلش ۵ 


جو درمبدان شادی سرکشی کرد 


) 


بمپرر دوسنی پیوند ها کرد 


که هرگز نشگند با درست پیوند 


پبادم دار گفنا این همنشه 


ازبن سوگند و این پیمان بیال از 
هرانکو دشکدد پدماش از ما 
بیاد [رم ازبی سوگند ر پدمان 


45 |[ سا دشگدد پدمان ازین بصس 


اخفرای سمان را 
(ٍمهپرو ۵و «ذی یا نس رز ند 


طمده ول 


و رامدی ر دو هیده ماه در (ر 


جو زربی طوق بد درسر ر ممین 


شمه بالش پر از مه بو و شکر 


گهر نان در خوشي انداز کش 


دز ود 5 لمندان خوشی گیی 


درتر بودند در بستر جویك ادن 
پباریهی نکردی سبنه شان تر 
نیاده دل برو دیصه چومر۴ 
یانش را از هر خواست تلا 
هزاران بومء رامین برگلش زد 
کلب کام در قفل خوشی کرث 





ی و 9 











هر #۲۱ ) 


م‌ 


برای دلبر فزون ثر شد پسندش با با مپریزدان دید بندش 


سفت آن نغز در بي بپارا 


جو ذبر از زخم گه [هغت بیرون 


۰ !برش خسنة شد ویس‌گل اندام 


جو ام دل بر امد ا(بری و آن ۳ 


۹ دزان پسصس هردران دو مه دمآنددد 


حواگه کشت شاهنشه ز رامیب 
هم (دگ نامه زی رامبی فرسئاد 
ج۸می‌خوردنج؛ جوکان وچه" حچیر 
بپا تا چند گه چبر جوئدم 
11 سبز است اژ بهاران کشور ماد 
تصب پوشیده ررسی_کوه الوند 
کون غرمش میا لاله خفذست 
ز#س بر داشت عرق ابر بباری 
چو ایس نامه ؛عواني زود دشذاب 

همیدرن ریمه را با خود پیاور 
جو آمرل نام موب به رامیی 
پراد (فنال رامبیی 
جو امد شادمان در کشور ماه 

هم از ره ویس شد نا پیش مادر 
بکایک شادما 


بدیدار شل 


ِا 


کی کز روی رامبری ده 4 


بعرث آن _ پارسا ناپارسا ‏ را 
ذشاده بود و تدرش هردو پر خون 
وژای خسذری بر [مد هردو را کام 
فزون شد مر بانی هودران ر 
پیاسودند و کام ۱ دل براندند 
که سر پر داشت نالنده ژ بالین 
5 ما بی ثو دل آژاربم و نا شاد 
همه بی‌دو نه پدرامست و دلگیر 
بيامائیم و زنگ. از دل بشوئيم 
همی تا بد زر خاکش زهر؟ و ماه 
کلاه فادم اژ ثارف بدفگدن 
همان‌رنگشذن اندر گل ذ,غدسی 
کیرد بوز آهو بی سماري 
بباران را بکام خویش دریاب 
5 واه ز ما دیدار ماهر 


بدرگاهش دمان شد ناي رون 


پد‌پره ر فت شاه و لشگر شاه 
نی ۷ تومدن هم تزوعی برادر 
پهن آن شاد یش پکسر ادها شلد 


۲ ۰ ۳۴ ِ 








۱ ) ۱۲ ۱ 


1 
9 


نله روی او یلباره دیدی بنزد شاه با در ره دبای ۲ 
/ 


بای دیدار خرسند‌ی ول ش‌ مزرنی حسد ری اندوهان : مزردش # ۱ 


هوا اور حدان یکبان بغفریشت کئ بت خر از رام‌نشکیات 


زجانشس خوشذر [سد عشق رامین ح 4 خوش داد ددال بار خسشلن 


۱ ۵ ۵ ۷ 

(گاه شدن شاه موبد از حال وبی ورامین 

جو رامدن بود با خسرر یکی ماد ده خیوبر و برامش کاه و بلدطا 
پص از بكتمکبموفان خواست رناس درو خچبر معرائي گرندم 
شردشه خغده بود و ویس در بر ید دزد ۷ تس گ 
ریاسد داب پنبان دیص / گت سا روز ویها جون توان خد ما 
کذرامدی رد.ت‌خوه۵ سوی) ارمن ( "خچیر و شکار و حدگا دشدرن 
میب ر اژ شدان | که کرد دد سرآپرده ددشت. ماه ردنا 
همم|کنون بانگ‌کوص: نای‌رونین ز ز درکاهش "رسد بر ماه و پرد ای 
اگر خواهوی 5 رویشی داز پدنی بمي لیکو در از دیبای حبني 
یکی پر پام شو پیز ژ داست ۵5 حون داکاد ح واهاد ردمت اه سا 
به یر و یو و باژ و چرغ وشاهین شکار دلت خواهد کرد رمق 
قضا را شاه موب بود ببدار شددد از دایه این وارواه گفتار 
بچست از خوابگه و دذد پدشست ۳ و پیل‌خشمناک آنرغنة وسسسقا 





زبای بکشاه بر دشذام داب همی گفت ای پلید خوار ۰ 


۰ ِ مب 
ز کپی در جان نا پاسا ثر ز مگ رسوا ترو زدبی مار 





۳ بسا باق 









بیارید این راید ده کنش ۳ 


۳ " ۰ 
سره گر اسمان پرشیر خوژان 
۸ جوندن زوس حدم 


ب آموزی کند مر کنر ثرا 


زد (ژان وم 


خوزان‌خود‌نياید جز بداندیش 


ٍ 


مبال! کصن 45 ایشان ۳ بد! 
کز اپشان دایکانی 


بکاه 


دی خوز ی دایکنئی 


4 جات را خرد ذه دیده را شرم 
خوردي ننگ ر شرم و ینار 
ز دبن ر راسني بیزار گشني 
زثو نپمنده ای آئیی برادر 
بگوذه ردی شان چون دود: کردي 


همی 0 در( ده بای ره پددت 


وی ند هستیان ای 
آنگه پیش ویررکسص فرسذاه 
بفرم‌ودش که خواهر را بهرهام 
همیدون ۵ د ر ۳ پگ ببرای 


که گر ز فرهنگ شان می‌کرد بایم 


| ۵ 





بلاد کرد درد 
۰ ۰ 9 ی 


1 ِ 
دی مای 


۳۹ ۳ دباي 1 جزایش 
رایشرمیر شوجی بزجهان شوم 
دذ ادنایشی دزی مر مپهدران ر 


تباهی‌جویر بد کر بط و بد تیش 


سرای خویش را وم ژ اهو 
رک 


تادرنا درد‌یا دی 


تب 


۹ 
بکورسدان بود پیوسنه جایش 
ز ببر دوسبت گشذه زشت نامنا 
ده‌گفننت راسنی نه کرت آژرم 
به دنگ اندرز‌ی خود را و مار 
«چشم هرکه هسئی خوار کشنی 
2 درك یکان ده خویشان و 2 مادر 
که و مه را به ذنگ ود کردی 
بو ۵یو تجلهی هم ذشت 
کند کودک همیدرن پای بازی 
بخوائد و کرد اورا یک بیک پاه 


بشفشاهنگ فرهنکش دز آهن 


۰ ۱ ‌ ۰ ۳ 
ادا دراه بر حالس +عکشای 
گزند افزون ز اندیشه مایم 








۱۱۴ ( 

در چشم وی زا بآنش +سورم 
زشیر خویش رامین را برادم 
به پ‌ازم ژ سه رسوا جپانرا 
نگه کس تا سم پر ویس گل رخ 
اگرچه شرم بي اندازه بودش 
ز اخمت شاه حون‌نلمشاد برحست 
مر (ورا گفت شاها کمگارا 
سنا راست گفنی‌هرچه‌گفني 
کنون خواهی بکشن‌خواهي رادم 
وگرخواهي به بند جاودان دار 
1 را ینم گرم دور حرادست 
چراغ چشم د آزام دلم" ارست 
حل باشد گر بمپرش جان «پارم 
سری اژ رامچی وف و مهرباني 
مرا آن رخ ب رآن بالای چون«رد 
مرا رخسار او ماه است وخورشدد 
مرا رامدن گرامی وت 
بگفنم آشکار! 


پ ۰ ۰ 9 ۳ 
اگر خواهتی بکش وت ای ۳ 


7 واه 
ددشات 
۰۰ 


راز 


و با وبرر" بس بر پادشادید 


گرم پسوژد با درد 


ررژ 
ی .نوک ٍ‌ ۰ ادن 
وگر ب و از من جان 


م‌ 
۱ 
3 





( 
دی ارگه 1۹ ر برداز دوزم 
دگر هرگز بنامش بر خوام 


و نگ هر بجه ا بردایم ررادر ۱ 


دصدا شرم از در دید ه بر پولش 
لا کرد! ز پیشش! زد ۴۳۳۵ 
پباد (دراه مار 


بد 4 
7 


ترسابي 


نکو کردی ۸5 |هوبت نپفني 


وگر خواهي 


دام ر چان و جانم ظ 


که سس جانرا براي مر 2 


نه برم تا درد زند کاني 
بدل‌برخودغر است ازه نوازه رو 
مر دیدار ار بدم است و امدد 
مرا رامین نیازی ذرز وبرواست 
تو خولي خشم رنه خواهی مفاز 


3 

بشاهی «,دوان فرمان بو اند 
وس خد م درحد اردرسسی پسدد لا 
مرا این نام حاویدان بمادد 








۲ 9 دان+«پرد ری از بر رامین 
لین نا بود برجای زند؛ 
5 دل" دارد کنامش را شگفدن 
هران سای که رامیرن را دماند 
8 .بود دریای سرکش 
مر اگه تواني زر بربدن 
مرائز مرگ‌پرهیز است ودزد رک 
چوبشنید [نخن وبرو زخواهر 
ارت د ویس را در خانة برد 
۶ و درپیش مس با شاه کردي 
درا از شاه و از سس شرم داد 
گونی‌نا تو از رامین چ» دیدی 
چش در چه دارد سرد گنجور 
همی داند که طنبوری (ٍسازده 
» پبنندش مگر مست وخروشان 
چبودانش حدریف و دو سدایند 
انم توبدو چوی اوننادی 
تلو از شرم و ازمینو بیندیش 
جوشهرو مادر در جوی ص برادر 
نماد ست از دیاکان. ثو حز تام 
کر دیو. را رام 
ار رامین همم * و گوهر 


مشو پکدا ره 


4 ۰ 4 ۰ 
دسدصرن حان رم دام جوندن 
شکاری ۳۹ حان پیژد رمئل 5 


که باره انش را گرننس 
روادارم که جان از صی سناند 
چرا پرهیزم از موزنده آتضش 
که نو مردم نوابي_ ادریدن 
ببس ۳ خود حه حاره بایدت‌کرد 


برد آن حال بود از مرب بثر 


(داو گشت ان خرد 
شم | ب کن ۳٩‏ اب او بفری 


که را مب بایدم موید دبای 

که اررا بر همه کس بر گزيدي 
«جْز رودو سررد و جنگ و طخجور 
برد راهی و دسناذی نوازد 
ببای جامه ذزه می فروشان 
همیشه زر بهای می سناننه 
بمبر او دل از (پرجچه دادی 
مکرکاري کزر ننگ آبدت پیش 
جرا داری !۸ ذنگ خویش‌درخوز 
بزثني نام اپشاثر مکری خام 
مده نام دو گيني از پی کام 























۳۳ ۷۰ 


پد(نستنم بگفذم هرچه در پیش ئوبه دان باخدا و شوهرخویش 


همی‌گشت اس "خر ویر خواهر 
بدو گشست ای رادار راسستگفني 
روانم نه چذان در [تش انناه 
داژن منم جتدان دارمیر بشکسمت 
وضا ری بردمت و بودمی پنول 
در خاذهکنون بسن جه سود است 
مرا رامدن (مپر اند رجدان بست 
اگروني یکی زیس هردو «گرین 
برگزینم 


جو بشنید ای *خی ویر زخواهر 


جچان مرن که اور 


پرفمت از پیش ایشا بادل زار 


ود بت 3 ِ 1 و 15 2 
یرنه گ وی ف رٍِ 64 ران 
زیکسو شاه وید بود سللار 


بر ك 
گر سو شاه ,ولرو بو مر 


رفدد| دار م دنل ود و رام‌درن 


دگر [زاد گان ۲ یامد( ران 
پس انگه‌گوی در مددان فگددزد 
هثر آنروز ویزو کرد و رامین 
زنعندان نامداران هدر جوی 


ژبام کوثکتا ویس مرا بدگر 


همي باربه ربص از چش‌گرهر 
درخت راسثی را بر گرناي 
که ید هد بخد اورا بتردال 
که دازد مردام اورا باز پد‌سشا 
ارس اندارز و ایین گفنار چه سا 
که داز دش‌هر هد رخاده ربود سا 
که تغوانم زم‌رش جاودان زست 
بزشمت حاردان با رری رامین 
و رریبش را[ مامت خویش انم 
دگر در خاک نفشاند یچ گر 
سپرده کار ایشان را به دادار 
2 زری سگوی ده بر روی‌مدد ان 
به بخشبدنه بر سیدان سواران 
زگردان بر گزیده بیسمت هم‌کر 
زباران نود , باری بیست باردز 
چو آغش بار وبرد بود و شیران 
بزرکان و دلیران و مواراق 
> کان کوي بر کیوان وگندل 


که این زان کوی بردوگاه وزین 


به از راه‌بنووبروکس نزدگوی 
اشگر 











) 
پرهز را و رامیر را هميی دید 
زب ند یش کرد سگشت. دل‌تنگ 
تر مبمبنش را لرزه بر انناد 


غمارین ترگصانرا کرث ی آب 


بشدرین ل(بء داد گفت 5 وی 


و تبدداین دیزی 
نت و سام رو 
ثو امروز ویس خوب چ,ری 
مرایران را نوئي با نی مبنر 
بیزان ر بنوران نامداري 
برری از گل بموی از مشکنابی 
بثامی ر بخوبي کساري 
اگر صد گونه عم داري بدل بر 
فاگ خواهد که .چون او ماه دارد 
#ر واني ز بزدان خبره فرباد 
مک بر ات چندین ناپسندی 
چتودانی‌خواست ازاخشند هیزدان 
خداوندی و خویی و جوانی 
0 خواهی 
چو چیزی زبنهه داری بیش 
#گی‌ماهابه مخت خوزش نیسند 
٩‏ ذندی شاءرر جندی میازار 


" این [ژار ها چون قطره باران 


۱ ۱ 
۳۷ 


ز چندیس مردم ایشانرا پسندید 
اگ 
رخشی بی رنگ و پیشانی پر 


نو گعنی سر و بد لرزنده از باد 
بگل بر زتخت مروارید خونتاب 
رس مرن ویر 
چرا بیربوده چندبیی اشكث ربزی 
دم شویت موید است و پشتاوبرو 
مبان مافروبان #مچو مبری 
چو نوران (! ثونی خادون دلبر 
6 بر ایران و توران کسکری 
مدیز ماد و رشب آنذایی 
چو رامدن دوسني خودکم داري 
نمانده جون به ببنی ری دلبر 
زمبری خواهد که و او شاه دار 
که د رگینی ببشني خود ترا داد 
۹ ]ر ۹ باپسنه‌ی مسزمندی 
ازبرم بپدر وه دادسدت دبس 
ترس ]ساني و ناز و کامرانيي 
زبیشی دواسی یابی تباشی 
بدا کت داه بدا پاش خرسند 
برادر را مک بر خود دل آزار 


چوگرد ید شود یک روز طوثان 


) ۳ ۱0۸ ( 


جوابشس داد خورننیدسفی‌گوی 
مگر نشنیه‌ی از گيني شناسان 
منم بیمار و نالن تو درساي 
سرا شاه جمهان سالار و شوپست 
گرفویست بس ادل پذیراسیت 
1 7 ی ۰ 

وگروپرو ست بر مد گمانسست 
وگورامبن هم #خوبي ر دسا است 
ندان مایه جز شیرین زبانی 
زاش با شعر باشه نزایش 
مذم در کاز خول صد کار و بیکر 
منم شویست و هم پار د برادر 
مر ناسدست اندر شوی دازی 

بشوی من‌جو شوی دیگرا 24۹ 

حه پارد مرمر ئن شوی وان پار 
مرا آنط شم زریس نیت لد رخور 
گر اخثم مرا پاري نمودي 
زهسویدجه متام بود ی :+رامد 
: با می جوجان با غم بکینه 


بلی را با زبای دل نیست پادر 


زناداني در آنش آب جونی 


5 باشد پر نظاره جنگ آسان ۲ 


ز نم ردتنم اه نداري . 





ك 


زدانی حدست درصی درد ومسلی ۲ 


وللکن دنل سکال و کینه حویستا ‏ 


[دمشا 
نو خود داني که چون او دلفروب 
تجوید راسنی در مبربانی 
نبانش حنظل مد ز آز»ايش 
باه مهر دل صه بار دبی ۲( 
ما70 سوه همي سوزم برالار 
مرا رلجیست (ندر مهر کاري 


ذه پار من چو بار دج ۳ 


کز (پشانم همه رنم (ست و تدمار . 


که دشمن خون سس ریزد !در( 


دلارامم.. بجز دیرر نبواي 


کچا بد رای و بد کردار و پیرهی ‏ 





حو دپداز کسالهت ۱ 


9 


دل رد5 دوسنان دشمن | تشن 0 
بلی ماننه سنک و ی 


یکی ر ادن د ان فرمه سذمگر 








|۱٩‏ وت 


باز یت شاز و دی ازگهستان 2 اسان 


ش‌ِ 


ون ی مراید 
ّ ۱ ات سعنی حوز ابان 


۱ چه‌خوش‌جایست وجه خوش |ار 


۱ خاصه شر مرر (اندر خراسان 


۳ توگوئي ررد مررش ره 


وان ((در 


به تیک اخث رجهاندار سر انراز 


[ ل 
" لام کرشک بر با سیمبر ربص 
لا 1 ِ 8 

نگه کرد ان تفه ی تست و برد‌دد 
او خنده بابت رري مبگفت 


له کی دشت و *عرا رود بارش 


زر اندر زر نشانده باغ در باغ 
نلوني تا کد(مبی خوش دود ماه 
چشم سس زمس مر خوندر 
(مبر «رر پنداری!,شت است 
چذان کزساه خوشتر مرو شبجان 
مرا جون ماه بسیار است کشور 


طرنا ریص چی زرم برداشت 


درد باش و جهادرا مور آمان 
خرامان آن بود کزوی خورآید 
عراق د پارس را زر خور برآمد 
کی ژر خور بر اید موی ابران 
ژم مین وآب وخاکشل‌هر سه پاکست 
جذدان [د که اندر سال ندسان 
که آب ر باه ار هرد بسازد 
همان بومش بيشني دیگر آمد 
ژ کوهسغان 
ذشسنه جون‌سلیمان بودوپلعین 
چذان‌چون روی ریس سیه‌بردید 
جبان بذگ رکه حون خوبدت! هت 


همبدون بوسنان ور مرعزرش 


پشمر صرو شد باز 


ز خوبي و خوشي دبرا که و راغ 
۹1 خوتی |سماذست ری پراخدر 


8 


ژ ویرور ددرز سس پیشم ارت رن 
حو وپرو نیز بمیار است‌چاکر 


کجاد رمپر چون شهران‌جگردانشت 





) ۱۷9۶ 


مرورا گفت شاها مرو آباد 
می ایفجا دل فپادسذم بناکام 


ت 

اگر دیدار رامین را نبودي 
چوببام رری رامین ۱5 و ببکه 
گلستانم و یی با »یه وه بان 


مرا گردل نة بای آرميدي 


۱ و 
مایم چون باغبان اندر پی ثل 
۳ ۳۹ چون‌شذید اب *خمتپاسیخ 


بمرخی چم ار چون ارغوان‌شه 


7 


دلش‌درکدس جوهبزم 


جو از کی خواسنی کورا بکشنی 


شمت سو ان 
جوثنه‌ی هوش داد ی 
و ای از ود اه 
حوگشنی | نش‌تددیش مرش 
چونیکولبشد رری خواست زد ان 
7 ۰ ۰ ۰۰ خد 
خبر داره ژ بزدان بیر و جر 
نگردد شم به خواهی برو چبر 
خستا 
جنان جون ویص بت پیکرهمی 
۰72 ۰ 
د, ند دراگ 
تم کلجي کی ۷ 
۵ج و و میاه ۳ 
حو شاهدشه ژمایی دول #عان 
نکردش هبم باد آفره بکردار 


بدر کشت اي زگ بوده نزادت 


و باث‌ممش همیدون بر گشلی 


اگر خوشست وگر ناخوش ثراباه : 


مر ۳۹ مرو بانان حداي و حه ما ِ 
۳ ۰ ۰ ۸ 
گلستان | 


و تا اکنونی مرا زدده دد پي . 


بیابانم بو با او 
ک» دل در مپرآن بي مر 
پرسنم خار کل را *+چو بلبل 
دد ید آمتشل رنگ خشم بر رخ 
بزردی رری (دچون زءفران شا 


ا لزان 
تنتر در حان چه | ند گشت 
۱ ش :۲" لش ۱ ی 


خرد‌ندیش را فرجام دادی 
زدی دست تعمل را بر آتش 
بزدفی شاه ازو جون بسندی‌جال 
نبره هرکه اورا هست باول ‏ 
رهد از پای بیل و از دم سیر 


قضا دست با برری هي ۲۰۰۰ 


مد 





بخشم_ اندر خرد را برد نو 
گفذار ۱ 
|ومنا‌شا 


ژبان رکه ال بر واروذه 


ببابل 


دیو 9 


0 1 


۵ 


| لریده باه بدد چان . شهرو 


اه جز به کیش اژان مادر نزاید 
" باش ماز زا که بجر مار 


ار ۵۳ وف 


دی 
1۹ سمل و 1 1 

6 با ر درخ زا و ودرد 
۰۱ 

جوابزد بار و گردان شاه و ررئجن 
۲ بکارف ر زیا شایرت [(5۵ 
۲ 

6 2 تر از جمشید زادي 


اون سه راه درپیشت نهاد است 

0 یکی کرکان 53 را ساودد 

ح برر ژایدر بر راهی که خواهی 

: همیشه‌بادت زد پس + هت‌ازپیش 
۱ 

کپش پربف باد ردشت پرمار 


س 


۱ 
۷ 


بررزت شیر همراه و بدشب ۶ 


۱ 


چوبشنید ای «خی |زاد: شمش 


ی 





ازان گوبر نیاید 


نیارد شاخ درد جژ نخم بد بار 


دزاد است ویک شوه رد وهرزدن 


لسن 
۳ حادو 


چنو بهوام. بل رو حاسایو دیتو 


۱1 شم ۷ 
جواب * زر عون ویص‌شدرین 


بلاده. ۱۵| یکنش شدر داده 


۰ ۰ سد وی 
دو دیز آن کوهرت بر باد داي 


رها 


یک خواهی ر:کشاداست 
مه دیگر راه همدان و نهاوند 
رفیشت «خدي ر رهبر تباهي 
همه راهت ژآب ر نان درویشسن 
تبات ار کدست و آب لوثار 


د ایت را گذر 3 ززد ۳ دول 


رفثن ویس از خراسان دماو آبأد 


۱ 


جا 


.زد 


1 سبح 
1 بکو | مس نیازی خواهر تو ۳ دوستنکان و دلدر دو 


پر امد مر ترا دادنده خورشید ازان موکت زرد هرگز در اسبد 


1 


ود کت روژ تنبائی سر[مده دو خورشید از خراسانت برآمد 


۳ 








] ۱۱۵۲ ( 


همیدرن مادزم را مزدکان خول؛ 
پریده ننه خرسا 


سرا جون ایزك از سود رهآزده 


پس انگهگفت شاها حاود ان ری 


ژنی کن زس سپس در تو سزاوار 
ز بت روبان بدل. آن‌جوي بردن 
جرافین:: کشپوو زن خووشیه لبون 
جو م۸ در هر زماني کشفاه تام 
درابی من. بزرگی "باه :و رای 
چجنان باد| ززین پس هر دوان ردز 
چنان در خرسی گینی گذاردم 


بس (نگه پرد‌کاترا کرد ]زاد 


بکفت اب را «گنجوري دگر د: 


۱ »۰ 
۳ بی ص‌ مدا[ وک دیمار 


بکف تابن و نمازش برد وارگشت 
ز هر کنجی بر مد ژار ر راری 
کسان تن پوشود گانش 
ز اک چم خوندیی رود . کردزد 
باه اندر نه تنبا بود آن ماه 


م2 
با حشما که بر وی گندمشگریان 


که رسة شد ز دست ادها ما 


رز : 


بار ۳ ژ امن 


چنان دام که از هر بد رهانیه : 
بکام دوسنان دور از بدان زي ۲ 
رواتا افذاب مردمي رال ۸ 
ودهمیوی وبس داره مدب ۳ 
که از دیدنش گردد کور دنلهن 
هم از گوهر هم از پاكي سنوا 
حوجان در هردلی ؟شده‌گراعي 
مراد بی و درسنی باد و شا 
که باشد بخست ما بر کام پیروژ 
که هرگز رکب دگر زا باد نارهم ۱ 
کرد کی مر شاه را ده 
۸5 باشد در شبسنادت زم ۷ 


! هم آزار ۱ 


اي نو مباه 





سرای شاه بسر زیر ر زب رگناستا 


1 دشمی روان شد رود وا 
سراسر دیص را پدرود کل 
هزاران دل مر اور بود هب 


بسا دل‌کز فرافنش کشت بربال 





8 روز" و شب ز نیمار 


(گربه گرحه جانش را ندد سود 


: کی پردل‌گردنی اه بر جفت 


ِ 


3 ۰ + ۷ ۰ 
##۴خواهیای‌دل ازجادرچه‌خواهي 


بر 


۳ سیه کرد ی بداغ عشق روم 


۳ 2 ی 
. مب طف چم یکروژه درارت 


بسا ِ که تو خواهی چشیدن 


وی ببسبي نا نیمار ببني 


تون کت ناله 


ریز ای چشم خوی دل زدیده 
را کنو باشه ررانی 
نارس رری آن دلبر تو دیدهی 


لورت هم نو ژز دبده خوی بپالای 


اون «صقول کر زنگ رخانم 
. مان را شاید ار دیگر نه بیئی 


چه بایه مر ثرا دیده ازیی پی 


گر از دبدار ار بر دارم (مید 


۰ ۳۹ ۰ 3 با ب 
و ژ ایشان با راد خسده ردول 


ژ درد دل دگر ر5 کشت پیمار 


همی پکساعت از گربه دیاسود 
خروشان‌روژوشب‌بادل‌هم یگفت 
۹1 جاذرا اژ و ناید حز تباهی 
درا کرداي جوانه سور توزم 
5» یی 

حگونه باه اکنون ررژ کارت 
دبا دی ق تو خواهی,کشیدان 


جداني ۳ شهجاصان دی 


کام و باشد زند‌کاني 


پشد خرما و امه توت خار 
به پیش آمد ترا هر بد که کرد ی 
5۶ از پدشت شد ان با گزیده 


۳۹1 


«عروتی 


کر 
: پیارر خون دل خاد|دگه داری 
مرا در دام عشقشی توکشیدی 
بکاه فرذت از گربه صیاسای 
0 ۳۹۵۶[ 
»موی دیس خودلب رذهبینی 


۶ دیدار تو ندسنده حزوکصس 


د تبویین درز یگ ماع و خ رشذدته 


۱۳۴ .( 


در چشم خویش را از مرب رآرم 


جو دیدار نکاریذم بباشد 


1 ای حدر؟ که بت شورم 
ز پیشم بود خرم مرفزاري 
کمیس کردی و پارم را به بردي 
کنوری حادم بدر کم حان رداید 


اگر برش ند‌ارد جوز زر بردآد 


۱ تب 
همی‌گت این حدینس دل سس ده 
بسی اندیشه کرد اندر جدائي 
ود مت چاره دامی کرد دبا 


۹4 ششر‌ماه ات تام دردمددم 


کنون امروز لخني ‏ درتن آمد 
ندیدم ساز ر اسپ خوبش هموار 
میاه و اسپ "سس بایوز ر باک 
نه پوژانم سوي غرمان دوبددد 
دلم بگرنت ازین سوده کاری 
اگر ششاهم کند همد(سباني 
شوم زبنجا موی گرگان ر ساری 


۱ 7 مر ۳ 
دلگیر 


ند روادر! ۸4 بازان 


بدیدم شش مه ای ایوان 





( "1 
که با هجرانش‌کوری دوارم 7 
سزد گر خود جبان بینم نباشه " 


ثو شیر شمان 2 مت کوزم 7 


فک 
وشه 


مرابی مونصی و بی بار کردي 
حور بل :مت جزبی حان‌نشایل 
که ننوانست باهم دید مار 
پس آن کام »را از جدا کر 
جرا پسئد همان جدز بکه او دال 
تی از آرام دور رضر زبالبی 
که چوی یابه ز تیمارش رهانی 


هی یی ۳ 


بشاهنشاه پیغاسی فرسل 
مفم دسثه که بیما ۹0 دم 
نشاط تندرسنی در مس امد 
همه سانده حوم‌شش ماابنکار ۱ 
سراسر خغنه اند آسوده از نگ 

8 پار انم موی کبکان پریدن۵ 
که [سایش بود بنیاه خواری 


کنم بچند که خچیر کلی 
سکانرا نیز بر غرمان کشایم 


به بیامباز خش‌مه دشت ‏ در 





چوش مه بلدرد روزی بیابم 


ام شا ۳ 
دو شاهدشه ددثف اپری بافهة پمع م 


- مراور عشق بد نه خانه داگیر 


۵ بادش براه و آمدن ذه 


پلو هر جا که خواهی‌رفت اکنون 
رهت مارب و کپسارش پلنگیین 
تو پیش ریس جا خود سپرده 
ترا این خوی بد با جان پر آید 
ثرا گفثار مس امروژ پنه اسست 
گر پنه مرا در گوش گيري 
ژ کوهسنان زن دیکو #جوئتی 
کلي باوی بغال نیک پیوند 
دگردی بش ازیس پیرامس ردص 
بر افروزم زریی خنچر ذر 
برادر چون سرا زر ننگ باشد 
بگرتا اب «غس بازی نداري 
چو ابر آمد تو با بارانش مسنهز 
چو بشنبه ای خر آزاده رامین 
تما و مپر دابان خورد سوگند 


که هگ 


ژ‌ کوهسنان موی شاهدشه آیم 


ود 
ی ) 


دا یکه منز ريا سس پد) 
ز دسئان چارژ اربی فررغ است 
داش را وبس‌می‌باید نم خچیر 
همی‌گفت از جهان گم بادرامیس 
که اورا تر لس بدرشگ ژ امد ده 
رغدشقمت دال شوم و (عمت وارون 
گباه و سنگش از خون ثو رنگدن 
همددرن ویس در جشم وه مر۵؟ 
وزیری خم ‏ بدت دررخ نماید 

ات 
جومی تلخست لجک سودمند 
ازر بسیار گنه هوش گيري 
مرورا هم بزرگی هم نیکوئی 
بدا پیوند باشی شاد ر خرسند 
که ب وی برد امس‌وبصی 
بدو هم زن بسوزم هم برادر 
هما بپث رکه زیر سنگ بانشد 
که بازی نیست با شیر ثکری 
بزو‌ی از گذار سپل بر خیز 
بسي بر زشت کیشان کرد نفریی 
تال شاز 6 جاین زگ ]و پنند 


د» بیررن ابید از پند شمنشاه 


۳4 


بواروق ودش:* هرکز (#: بیند 


پس (نکه کشت شاها تونه‌اني 
تواز یکسوی برس پله‌شانی 
گر ار فرمانت لخفی سر بنادم 
چلان درم ز توکز پاک بزدان 
همی داد این پبام شکر ] لود 


ذشاید بد که تا کی راد گیرد 


( 
ده با کسپای او خرم دشیدف 


زدبگر سوی مارا چوی خداني 
ولیکر‌در دلش‌پنان ۹ ابر بود 


بر 


رت راء‌بن آز مرو شاه جان بماه آباد 





۱ 





س‌ ۹ ۰ ۰ , ۰ رز ۵ 7 ۰ ر 
جَو ببررن مد از دررازه خرم شد از تیمار مجرش نیمه م ‏ 


جو بای از کپستان پر دمیدی 


خوشا را ها که باشد راه. ایشان 
اگرچه صعب راهی پیش دارند 


هرانکس ره باشد بی کران ثر 


۳ 3 ۱ 
جنبان حون زا سر افزای رامین 


و ژان سو بود وس ماه پبکر 


کد ند 


دا : 
ی 


در ! کشا ۷ 
در 


زسصی ما ویر 
مرامر زیوز از دن 


ز خواب و خورد و از 


1 ۳ ۲ 


ممِ 4 
سّ ۳ 4 3 او ما ۹ 
ه ۳۰ / ۱ ریا ۷" ر‌‌ ۴ 


پانند 


شادی در ید8 


بوشنی وی خوش زی او رسیدی . 


که دارند_ از سغر هار جانال 


بروی دوست باشد شادمان ثر ۱ 


بهدر امد چو خوش زج ۳0 
چوکری تای کشن :رجام 94۵ 
به پزمرده چوبرل ازماه آاز 
کل رربش پردلی کا ک۸1۸ 
یکسر ثپاده 
هوای دل برد پر ۴ 


ابیت از شادمی و از خدده کسشنا 


۷ 1 6 


! ۳ 9 


پروزش مر بودي مونص روز 


دشسله روژ و شب بر پشت ایوان 


«می‌گفنی چه بودي‌گر یکی روز 
#عر گاهان نسیم خوش ۵مبدی 
زیشت رخشس رسذمجون ی شور 
گرارانرخش چور طاوس».د رنگ 


درا آندپشه مانده ربص هموار 


يکي روز ار ذشنه بر لب بام د 
۵و خورشید از خراسان روی مود 
بهی بزدرد ردگ شب ز گیپان 
چذان آمد به پیش, وبسص بانئو 


4 بو زرد بر هم هرو و شهشاث _ 


رامین گفوت ور یس ماه پیکر 


9 وی سرای خسروانی 


بی درخانه زاف ژجام از 


به تخوبر آمدسنی (ز خراسا 
ر سس هم کوزن و هم تدروم 
9 


گن و لو رو > شادی گذاربم 


یی بدشجی دس ده سزژو و شتشوان 


لت 


جو روی رام تابان و دل اررز 


۱ شب تاربک بودی باد کارش جو مشکین ژلف رامب غمگسا رش 


باه چشم بر را خراسان 
اژیس راد آمدی گرد دل افروژ 
باه بام رام در رسبدی 
مرررا ردی در من پشث در مرر 
به پشنش در نشسنه‌نفش ارژنگ 
دل عم و دی ۶4 دلمار 
آنکه خور بدررن دید کام 
۹ از گيني دور کوده زدگ بردود 
يکي بزدود زگ عم ژ جانان 

که آید درد مددای سوی دارو 
ژ شاد‌ی هردو را 4 به بر افداد 
گردنه دست یک در خانه رنئند 
رسددت دل بکام و کلن بگوهر 


درو دی بداز و شاد‌ماني 


3 و3 


به پیش آمد ترا خچیر [سان 
ک تس م8( و هم | ژادهه در وم 

#چبر جوم 5 نن داشرا شا 
9 بت تج گونه ران ناریم 


بر روزی خوش بو خرم شوم که خود حز خرم ی کامی ن بیخم 








۲ ۷۳۸ 


بروژ پاک جام نوش گیردم 


زماني دل ز شادی بر ندابه 

هوی دل به پبررزی رام 
پس انگه هردو کام دل یراد دد 
ز مسان بود و مرم‌ای کرسنان 


نگر دا کام دا ل جون‌خوش د پرآددند 


پبشب معشوی در آغوش گبربم 
همه کامسی #جونیم و بیابدم 
31 هم بدررژ تا و« م جوادلم 
بشادی هفت مه با هم بماددنه 
دو عاشق‌مست و خرم درشبسدان 
دشاط ۰ و پادشاني 
درین يگيني ن با بك بمازدنه 


سم 
آگاهی بافت شاة موبد ازحال و 


جو که گشت شاهناه موبد 
دگر باره بشد با ویس بنشست 
دل رام اج دشکدید از وی 
ویو نع ونزعی و ویر گرد 
هم انگه شاد شد تا درد مادر 
مراورا گذوت دبدی‌این حذدی کار 
یکی زی خون بود ۱۷ در بردر 
دلم یعباره بر گشت از مدارا 
مر ایس راژ از و دسیاری نهفنم 
بدان تا توبد‌انی حال رامین 
موز تو درزخی هم تو بهوشني 


که پید| کرد رامدی گوهر بد 
گسسثه مپر دیگر ره به پیوست 
5 كِ ۳ بد پشکیبه ابلدس 
زدل کی که کا9 ۳ ۰ 
دگد کون تا پسندد هیچ هشبار 
دح درجمان زی‌ننگبلز 
زیر کرد رازش . آذار 
چو #چاره شدم با نو لثم 
سخواني مر مرا بیهوده نفرین 
دو نیسکدی مر ایری دام زشلي 
که گردد چشم و ابر بماري 


«+ 


مفید (دگه شوه زین دنگ رربم 
جوابش داد مادر گشت هرگز 
8ب شوی بي‌کس بهاسي 
مکش اورا که او هسفت برادر 
«سنث ررشر بي برادر 
چو بذشینی نباشد هم نشدت 
درا ایزد نداد تایه فرژند 
بمان تا ار بود پشت و پناهت 
دبایزن عمر مر۵م جارداني 
خو فرمان خدا ید لجانت 


همان بپثرکه او برجای باشد 


مگر شاهی درین_ گوهر بماند 


برادر را مکش زنرا گمی کن 
بان و خوبروبان بي شمار اند 
کی ر بر گزیس و دل بدو۵» 
مر کت زان صدف دری بر ید 
جه داری در دراد و لس (مدد 
نزاادش‌گرجهشهواراست ونی> وممت 
#کن شاها درد را کار فرسای 
هزازان جشت به از ریص یابی 
ئ1 هن ایس آ این دیگر شغیهم 


شنیدسزر 
۰ ۴ 





که خلچر را بغوی ار بشویم 
وه لته کیود: ابز 3 هی گرپز 
نه خوش باشدت بی او زندکابی 
ترا چون او برادر ثبست دیگر 
۹ در رزست بو همنای وباور 
همان | زاك: پبشت ر| کشت 
۳۹۹ ررزی بر جهان باشد خد|وند 
او دماند 


بدست حایکافت 


برد ررزی سراید زندگانی 
بدسمت دشمی (نند خان ومانت 
مگر چوننو جهان آرای باشد 
نزاد ما دریی کشور بماند 
گاید گنیم در دست کسی کن 
که زلف ازمشک ورویازسیمدارند 
کلرد کی در دست ار 8 
2 شادی را و شاهي را بشاید 
کزان کومد ست ازیشت جمشید 
ابا ایری نبکوثی‌صد گونه آهوست 
روانت را بدیس کیذه میالای 
جرا دل زان بلایه بر ندابي 


چنان دانم که ی بهثر شنبدم 


که آن بسیار هو دگر باره شد اندر بنه ویرد 
1 


۶زا 
«خوزرلان ررز 2 شب با او دزدست 


تو از رامبی ساره جه خواهی 


یکی زبر. 


ی آهوست وی اسان 
جه خوبی و زيباني چه باید 
حو پشدید این کر صوبد ز مادر 


حذا 
مب 


ن بر ویسص رز بر وبرو ببازرد 


( 


زمی ۸ هوشیار و اه مسزست 
ده شا 


کنور‌جون یانست گرد از داش برخا 


| دم دیاهی 


و رگ 


5 مپرش ببدردگست ونیابه 


ژ‌ِ 


ی را( 
5 گشت ازکدس دل رنگ رخش زرد 


دلش‌خوش شتا انش 


تامری نوشن شا مود نزدیک زیرو 


گرد 


, دام 


هم (لگه نزه وبرو 
بدوگغمتی ای که درسودت دگوای 

یلرستا 
بناهت کدست ی دشدمت کدا 
نگوئی تا که د(دت این دلبری 
تو شیرانرا چرا شيري‌نمائی 
تو آزمی با نوبم را چون مناني 
زگرچه هست ویسه خواهر تو 
4 داري نو همی اور «عاده 
کادید ی یکی ژی‌جذ تدرشوی 


0 


دد ود م جایاهت 


ژ دادی کرد 5 شمشیر حامه 
د پر ی 


بیشی و ببداد جونی 
۳ م۳ 


1 رایحت بح دلدن ر خویش؟ 
روباهی و داری طبع شبري 


۹1 5 گور ری ۲ بر نیابی 
ژن مس جون شین همبرتو 


بدین کار از تو که پنیوشد لراده 
دوپیل کبنء‌رر دسده بدکا موی 


«زونناد ژانکه د‌ پدشت و3 اهنا 





ب 


ا ۳۳ ۳ 0 ۳۳ ۶ 


1 


5 4 1 1 ۲ 


۱ 
فض 





آ۲۳ مب 


» روزی باد‌شاهی را به بسنی 


ف 


بای بربکی کشور نپادی 


هرگز ددیدم 


بژال و تو خود داي که حونست 


تو#تیر اگني #7 ۳ 
من (مپ تازي نیک تازی 
قمی تا دز شبسنان و رای 
8 شوی " باهم‌ببردان 
۵ شیری کنی دز کشور ماه 
همایا زخم من کردی فراموش 
زغمبای ‏ نامداران 
بکینه #مسو . شیر مرغزاری 
ای «شور ماه 
»را آن تبغ و آن بازر (جایست 
7و این نامهخواني‌گوش‌سس داز 
تفیدم هرجه‌نوگفتی ازین پیش 
همی گفنی که شاه مد ز دا که 
ازبر برد ودسم را ژکوراب 
و بودمی در کشور ماه 


تنو‌داری ده مسئی هوثباري 


دهدیم در حپهانکامی که کردی 
رد دیزاز دوستا و ازدنمی‌شدیدم 
چوپرسند ازتو تخر آري بمادر 
رگ تقیریر و ده خاده ده به پیکار 
‌ مِ هِ ۰ 

چوگان گوی پرنه نبک بازی 
کُردزی جون زدان اژ پاش‌سدآن 
ازد رددذه ژبون درد نا روپاه 
5 زجانمت خردبرد ازفت‌هوش 
سنوده مرغزی چابک سوزان 
بلوشش قمچو رد توباري 
ید همانا آرخ و ا: 


شمی 


که آزرری زمین دمن زداپست 
زمودی سرد‌صاذرا سردیی خویشسی 
حو در دزن حسده از کمدن کاه 
دبردی ویسه را هگز ش‌دشاه 


جای خویش فرخ شهرياري 


۳/۳۲ 


بپرراهی برون کس دیدبانی 
بگرد آور سپاه از بوم آیران 
پر اذشان توبباه کینه للجت 
بچنگت نه چنان آیم ازین بار 
کدم از کشنکان کشورت هامون 


ببارم ویسه را با کیش ر جادر 
چنان رسوا کلم وبرا ازدن ! 

جو شاه‌این‌بامه را زي ویفرسناد 
زراه ماه و از پیکر ربردی 
سیرگاهان بر امد نله نای 
نو گفنی رود جعون از خراسان 
هران حای که لشک ر گه زدي شاه 
زین از بار لشعر بود بسنو 
توگفني سد پاجوچ انه لشکر 
همی شد پبت در پیش شرفشاه 
چوپیک آمد بنزه شاه دیرر 


۰ 72 3 
جهان بر چشم ربرو ذدره گو شد 
۴ ۰ ۰ رِ_« 
زشرادد خواهرم ر در شجسدان 


هموزد پس همو بر و ات فرباد 





( 
زر کار خی ترا آگاه کردم به پیار تودل بکناه کرام 


بر صرزی ه«هیددن مرزباني 


اژ آذربایان دری رگران. . 
5 ی خود زرد بذدت بر کشایم 
1 +صون داد داشد داده رتیت 
که توبابی !جآناز جنگ مار 
بهامون بر برادم دج خون ۱ 
پیاد: جون سگان در پیش‌شکر 0 
که هرگ خود اجوید دشمیکس 
هم انگه مپنرانرا آگبی ۵۵ 
همه کردند ساز خویش نبكوي 
روا شدههیچو وریا لشکر ازجاي 
هم ید دمان سوی کم‌سنان 
زبارستي گذشنی بر سش ما۱ 
ک مدرد هون آهنیی کو 
هم ایشان باز 5 حوجرژد بی ۳ 
شذشاه از تفای پیک در را 
ید دذرو ز ۵است ر دای ررژ 
زخشم شاه حشمش ۵+ حوخو شا 
مراورااین همه پرخاش بائیست 
برون گردش بدي ماه و زه‌سنان 


بدان دا پاناد از در کون بیدا 





3 
زا مت 


گزیده خواهرم اکانون ژن اوست 


«صدخواری ز پدش خودبر (ندش 





۳۹ 


ای و .ی 


ی پیش مس 


۴ سمنگیست شاهفشه نه روتیس 
یاه آورد یعبار و مر( دید 
رز چا شد 
4 پثپان بود جنگ ما در ساار 
تست ما نیفتاه 
تجب تر زیس ندیدم داسناني 
چه ژرساند سر کو بود ثم سان 
پس انگه پاءعخی کردش بائین 
باس نامه شاو 
مراورا گفت شاها نک ناما 
چیت آزیس‌خویشکمي 
تو شاه و شهربار و پادشانی 
چذان باید که تو [هسنه باشی 
و از ما مشری بایده که گفتنار 
خردمندان مخ پر داد گویند 
خره از هرکسی تو ببش داري 
میان ما همی کینه نباید 
اگر تو یانه گوئی ما نگوئيم 
و بادرستای و ژن ۳ 


دعتازی 


تو گفنی بد سکال دشمی ارست 


بیک نامه دگر باره تخواندش 
حه بایه‌نش بگعنی لاعلت حددای 


جنان کم درد داد رسدد یبد 


۳ ئم 
۹ در عالم خواری د(سنان شد 
که دبگ رگون توان کرد بلفنار 


جرا پبمود با ما ای همه باد 


سس 
۰ 8 0 ۳۹ وب ۳ 
زد ارد هی بخرد جذگم اسان 


به پابان. تلع .نو از آغاز شیر 


موبد از وپرو 


پزرگ کدده حول 4 بش ک مسا 


بکام خوبشدن فرمان رراتي 


همه کر نکو داسده باشي 
» کوفیح : بای سزاواز 


همدشه یام نیک از داه حویذد 
چرا دل را ز گفلن ریش داری 
که کدی ی دو ۱ در خور دوارن 


او ی 


بباده 


وگر و و کوتی 


(۳ جر 


نگ دامره باید کون ۹ وت پر ریت ایذک ه رجا خواهی همی بر 


اگر فرمان دهی 
اجان بیغ تا ایدر رسند است 
وگربینم چه ناگ آید ز دیدن 
حو باشد پادوی و خواهر مس 
7۷ عقلت مرا نیعو بسلین 


خ: 
سجن نز ۷ ۳۹ یش کون 

آن‌گو جهباد‌شمی جهبادورست 
یدیس یامره ۹ کردی سوی کر 
افپای گونه گوه 


ی 


مرا گفني همان ددعم «عادست 
گر تبغ 


نو از فولاده کردند 


‌ گفتی مر کردی فراموش 


«دیی رامر ۵ دو گفتسنی شراب 


در چشم شوخ به باشد زدوگذم 


گر ایی نامه پلشکر بر ۳ 


کر سردان ۳ دام خویش گبر 


( 


مراورا در زمان زی تو درسام 
مکر او مر مرا یدرگ پار دید امت 
مرا از خواهرم دئوان بربدن 
چه باشه گر نشیند هم بر مس 
بداند کی سعن در سس نکیل 
بدانستی که سس بر راه ۵دم 
ک هر يك دز هثر جه نام جولبم 
دو حواد دیا رن منی پدشدارر 
۱ گفني سخنباي نموه 
مر ول 8 دران آ نجو ی مردی) 
۸5 ازردی زمیری دشه زدایست 
از شمشاه گر۵ 
سندان 


ی وله 
مق 


بجر ددع وزلا خارا و 


که زخم من ببرد از جان‌ئوهوش 
بنام خویش نام تو بان 
ر نباد‌سنی کاه بر جای ۳ 
بگوید هرچه خواهد شوخ بیرج 
بسی پید( شود ننک نبالي 
5 قارن برثر است (ز مادر مس 


که ری ر خره را پیش گهوا 








۲۳۹4 


۱ 
ی مر شادی و ویر کردند 


۱ پل از ف مه ره خاه گرفنند 


گفتار آندر سوگند 


۱ ین / 


همی حوگان زدنه و با د.دخوردند 


دادن شاو 2 وی 


وبسه را واشتی مد 


. دودر مرو گزیی شد شاه شاها 


زرری نی وی ]فذابش 


ن‌ 
۱ 
۱ 
۷ شاد روزی با ۵رام 
1 


۱ 1 پپشسدی ام مرا حدد دٍ 


1 


ل 


‌ دبودي دوسندا رت 
۱ وش داد خورشید سمنبر 
۱ #ی کوثی که با 

""ِِ 


اي وي *ه با نو بود رامبس 


دو بود وبرد 
#دآن درخ اریمس ری که ؟ وید 
اگرچه دزد را دزدی بود کر 
وخ اني؟ه وبروچو‌جوانست 


بوادات نب تب *عایس است 


۱ 

۳ 

5 لِ ۰ 

. هردو. چون. برادر 
1 

جوا هم جوان باشد دلارام 
اي ایرد 5 مدخو سرذخست 


+ رام فان اندر کشور ماب 


دلش خ 


مخ رنت از هوای دیص بارام 


ز مراکه جعدت بود رامبن 


۷ در حذد دٍ ین -کضاین دنل (مری در 
۹ 


ي دیدار وبرر بر م. آهو 
چرا با می زني بیغاره چندین 


۹ اه رو ری بدان ژشدی ی که گویند 
دررخش نیز هم گوبند بسیار 
دنل شسعت کوه بر عبر کانست 
را ررژ و شب شب با زرد ۱ ساغر 
مر ورا بوی‌چونبوی ب,شنست 


ٍشادی حعت و درو بودثشن ضاه 


(۱ ۳۵ ) 
رگرز ر خلجرر زربدن 939 
تو خود دانی٩ه‏ را دنو ج هنک کر ۲ 
بکردار و کویم :! 
برار دشنی که گردان‌کبنه ورزنه ‏ 


که مارا مردی اسمت |مروز درخور . 


رکه ۳ ژم گر هر حون پزر ول 
اگر پیش ]مت بر دشست پدکار 
به آب ئیغ گوهر را بشویم 
چه گوهر چه "خر دانگی نیرژند 
بیکسو نه سخی ضردی بیایر 
بها آریم هریک نام ر کوش 
پيك از نزد ویرو شد بر شاه 


»و 


سر 
کیچا وبرا گمانی مد که ربرد 
جو در نامه سیزپا دید جونان 
هم انگه دزد وبرر کس فرسناد 
بزاژي اس بزشني باه کردم 
کذون از هت بوز کی مجسام 
منم مپهمان تو یک ماد در ماه 
بکی سازی کنون در ميزباي 
که مس بکماه زي و میممام 
گر تا دردل آژاری نداري 
که ویسم دخر )٩(‏ آمد تو برلدر 
جو مد پاسخج موبد به ویرر 
دگر ره دیو وه روی بد,رفعت 
در چشم رامش از خواب اندر آمد 
دگر ره ویص: بانو را ببردند 


کی وا خود‌جو نگند دادار بخششس ح 





مراور| پادت با لشکر دربت ل ‏ 
کنده باری ز ببر وبص رو 


شه از آزار و از تندي ۳۳۳۵ ۲ 


که مارا کرد‌ی از اندیشه | زا 


ودانسدم که بر بیدا کر 


و ۲ ِ‌ ب ۱ 
بخنگ مر با بو بر نشسام ۱ 





دران ابوان و باغ خسرزادي 


نم یکسال اژان پس مبزب ۲ . 


هم اکدون ویسه را پیش مس آري 
همان شهر و جپان انروژ ۳ 
درود و ناس بی مر 7۵9 
کل شادی بباغ مر بشگات 


م8 


جو خورشیدی ر شاهنشه سورد 
م ی ٩0‏ 1 


12 ۳ سس 7 ود مه ۲ ‌ 
دو خود گفنی عردسی | یز ن 2۰ 


9. 82 ۶ 3 ۶ 


۱ سذه 
4 ابوان و بمدهان و به عبر 


ه رکو درستي ورزید جانی 
هر کو جابکه م‌رباني 
#ردال‌جون دلت:نا پاک بانشد 


مت 


شرذشه گفت نبتمتار جذین 


1 ۱ ۱ م ۰ یت ۰ 1 


ادا 


هقی از ت8۰ . هر ات تا مس 


تا ۸ 


و وس ۳۹ 


با اعد دح 
ن ر ۰ 


. ۳ ِِ 
جوابش ۵۵ ریص ر فت سوگند 
هر درم ز ذاکرده گناهی 
رم باکر ده ررای 
[ پیمان وز سوگندم مذرسان 
6 رن نباشده نا صوایی 
هه گفت زین بپثر نباشه 
خور سوگند و از د,بمستا پرسني 
تنوزان .فررم 
توااجا پیش دین‌داران عالم 
مر یا ثو ندراشد ددز گفنار 
ازان پص ثو سرا جان و جباني 
چو پیدر گرده از نو پارسائی 


جم باس خوینر زان پادغادی 





باندوه و بشاد‌ی و بددبیر 
وکر شپروسشت ورا بود مادر 
پزیر دوسنی بودش خطادی 
ند آرد بدل در بد گماني 


د هرمرد‌ی جو توناباک باشد 


دل رامین مزای [ثرین است 


خوزم شاید بدیی نا بوده پیوند 
نباشه در حهان جوننو < ادمر۵ 
خورم شاید پدیی نا بودة پجودد 
بسوگند 1 نمایم بی گناهی 
دگندد میر داخورده دهانی 
که دارد بی گذه سوگذف ]سای 
چو موگندی خوری‌چه شردآبی 
بواگی خود جزیس در خور نباشد 
اژ ملامسی با دشسد 


رو ۳ ر ۹۹ 


پرو بسپار مشک وعود موژم 
بدان آنش ور هوکند بعکم 
روانرا از گذه پاکیزه کردی 
نه پرخاش و نه پیکار و نهآ زار 
پرادر دارست یا زند کاني 
ترا بخهم. "سراسر . پادشائین 


که بدمنده و را هر پارمانی 


۱۸ 


( ۱۳۸ 
مزور| گفت ویهه شمعنیی کق 


۴ تاتو بمی بر بد گماني 
گذاه بوده بر مردم نبفدن 
شپنشه خواند یکسر صوپداثرا 
باتش ک چیزی بیکران داد 
ژ دینار وزگوهرهای شپوار 
تجارر سافایازان ینت ند و 
و ز]تش که اخنی [تش آورد 
یی ازه‌ندل موش خورش د|۵ 
ژ میدان آنشی سوزان بر آمد 
چوژرین گنبدي برچرخ بازان 
بمان دلبري در لعل و ملعم 
جو روز و صلت اورا روشنانی 
ز چپره نور بر گيني نگند: 
نبود آگه در گینی ژن د مره 
جو از میدان بر آسه [تش شاه 
زبام کوشک موبه ویس و رامدن 
بزرگان خراسان ایسناد: 
ژ جند ان مپغران پلشا دی نه | کاا 
هم انگه ویس در رامیب نگه کرد 
که نش چون بلند افروخت مارا 
پیا نا هردو بگریزدم از. ایدر 


( 
مرار خویشذن را پاک دینکن 
ازس دیس سرترا باشه زياني 
(سی نیعو تر از نا بود گفان 





1 
بر 


ز لشکر سروران ده مد ۱ 


زمی ر سیا و باغ بسبار 
همیدرن گومفند ر کار بی مر 
بمیدان آنشی جون کود بر کر 
بکافور و بمشکش پرررش دا 
که با گردون سروی هم بر ]مد 
شده لرژای و رش با کت ربزان 
کرازان و خرو شا مست و خر 
همی سو زید چون روز جدای 
ز نوش از . ناریعی ۱ 
بدیدند آتشی بازان به برزین 
سرامرروی زي آنش نبا" 
بدا رتش مه خو|هد موخدن شا 
مرو زا گفت پدان کر. اپ مر 


بسوزاندم دیرا هم بر آذر 


۸ 


۸ 


۳۳۳ - ئ. 
تا سس و 


اا /اا اما 





( ۱۳۹ مب 


مر بعریعت سول دی بموگند 


۱ 


۱ ۰ یم ۰ مر 90 ۰ ۱ 
آجوژس باري ری کنم فراوان 


لاو در پپش شبری ور «پاهی 
مر گورد باتش پر گذر کرق 
بای نا کپثر و مپثر بداننه 


پس انگه دایه را کفنا چه گوئی 


و دانی کی نه هنکام سئیز است 


توچاره داني و نبرک بازي 


کپ در حاي چونین جاره بپدر 
جوابش داه رنگ [مبز دایه 
من این را چاره چون ۵انم نهادن 
مگر مارا دهد داداز پاري 
تلوی اناد کر (یدر مپائید 
پس انگه رذدت زاها درشبه‌نان 
8 زر د گوهر بر گرننند 
زفی از کش اندر بوسنان_بود 
(٩‏ "هرمه اندر باغ" رفننه 
سک بررفت رامین بر بدیواز 


بوازه بر کشید آن هردو انرا 


بشیرینی «حنا کشت جون تذد 
نزن وس که در دامش فنادم 
که رامین را نه به با ربص پیونه 
دلش بفریفنم ناگه بد‌ستان 
ز مس خواهد نمودن بیگناهی 
جهانرا از تس پاکت خبر کن 
کجا درویص ر رامین به گمانن 
وزا این رامني در دل بماند 
وزس آتش سرا چاره چه جوئی 
کی هنکام هنکام گریز است 
دربیی تیمارعبان:جازه تحق‌صازی 
که درجای دگر مردي و لشکر 
بکفنا نیست کري خوار مایه 
بند چوی دانم کشالس 
بخنياري 


جراغ 


, ۳ 
مت پا سس بیائید 


پر ادروزد 
کجا من 
نگ رجا چگونه ساخت دسنان 
پص (ن6ه هر ده در گرما برفنند 
زموبه با دل پر داغ رننند 
درو هنت اژ مر دیوار وسنار 


بدیگر سو فرو هشت این و اثرا 


ر ۱۴۶ 


پحن انکه خود فرود آمد ز دیوار 
چوزیبا چبره از مردم نبفنند 
هم |نگه پیش مد پاغبان شد 
طاشن «بخانه ,باغجان, وا 
پفرمودش که رر اءپان بپارر 
جمپدوون‌خورد ني چبزربده. دار 


( 
جادر هر سه بر بسدند رخسار 


در کا: لد ۲ بانباني ۱ 


ماو 


ریا ر|مدد حون دز بوه‌نان شهار 





گزیده هرچه ان باشد یز 


جوم با همع ساز شکری 


دماژ شام ردکس را دداراست 


۳2 
گرختن ویص و رآمیر و دایة 


از مرو شاهجان 
ز »رو اندر بیابان رفت جو باد 
بياباني که آرام بدر بود 
زردی رس و رامیی کش فرغار 
کودر و شوره ر ریگ رودده 
ز گرما و کویر ۹1 نبود ند 
جو باشد مرد ءاشق در بردرست 


کما عاششق بمرد مست مازد 


و رن به ری 

ندیده رری ار را آدمی زا 
ژ باخوشي جو کام ازدها بو 
ز بوي هردوان چون طبل عطار 
سموم چانکش و شیر دمندا 
ازاي شادي کجا بودند با هم 


2 هدم شب ده تدلب9 
ری مب ۳۳۳ 


دبا 
همه ز شنی-عشمش یی ددکو 
۳ ۵ ۱ ۹ 7 و نت یب 
فرازشس +بعنان حور 15 و اد مس 


5 در مسفی غم و شادی ندانه 





۱ ۱ 
٩‏ ردژ" آن بیابارا برید‌نه 
8 راهدری تزا یکی درسمت 
ی هبرمندي ی [هو 
پیروزی رد۵ کت کامش 
خوشیچونببشمی خان‌ومانش 
بی تاریک بود و ماه با مبر 
بان جون حاه سدصد باز گشنه 


" همی ند رام تا درگاه بپروژز 


1 جو راسس را بدیه آن نام پردر 
9 3 

#می‌گفت|یکجمس هکم چوندن 
۲ 

1 


مراو را گفت رامدی ای برادر 
8 رکه رامین آمند از را 
جوابش داد ان ی 
۱ خدارند‌ی و سس پیش تو چاکر 
۱ ثرا فرمان رم ۳ زنده باشم 
۱ ار فرمان دهی تا سس هم اکنون 
سای و جز سرایم مرثرا باه 
پس انگه دیسص‌با رامبی ر بهررژ 
کشا » دل بکام و در به بسئه 
بردژ اندر دشاط 
5 


یی درف وگ دوسمت دربر 


9 


راغ نیکو ان ویس گل اد(م 


وت / 


1 


ز مرو شاه چان زي ری زسبدند 
1 دوسدی شایسکه در اوست 
که خود به ررزشیرر بود نامشض 
همیشگ شاک در ری دومبانش 
ز بیننده نبفده اخنران چبر 
ها با تبرگی انباز کشده 
بکام خوزش فرخ :خت و پیررز 
نبودش دیده را دیدار بادر 
که بابد نیک مهماني چورامین 
بپوش اب زاز ما را زیر چادر 
مکری کس ر ز می‌مانانت |گاه 
مسر «خدم بدیدار دو اررث 
حاکر بل ز چاکر نیز کمثر 
به پیش بندکانت بنده باشم 


۰ 


بت 
پ 


با جاکران زین خانة بیررن 
ی خشنودیی جانمث مرا باد 


9 


ره از رخان کم شسنه 


زو ۱۷ 
پشب در خرمی ر شاد مانی 
شیف پیش [ عنا شيق دوسست دلب 


بشادهی و برامش. با دلارام 


بشب چوی زهره شبگیران ب ر[مد 
هنوز ازباد‌بودی‌مست ویرخواب نپاددد‌ یش بر دب یال داب 





ببانگ مطرب از خواب اندرم۵ 


نشسنه پیش اد رامیری قییر بای طذبور و گاهی حنگ بربر 
گبی " گفتي سرود دلنوازانی بدستان نوی دل نواژان 
گیگ غذی که مب در نیک پاربم بداد س سا حان مداردم 
بپنگام وفا گلیم وفاندم بچشم دشمنان ثبر حذاندم 


براج از دوسمدي میری دیابدم 
بمپر در چوتر روشن چراعدم 


درد 
نردم 


ز مر خویش جز شاد‌ي ده 
خوشا و دسهة رسد پیش رامین 
خوشا و هگ مه جام پر دمتا 


خوشا ویسه بیزد: لب کشاده 
خوشا ویسه بکام دل نشسده 
زهی رامبس پکام دل همی نا 
زهی رامین 5 در باغ بپشني 

نت رامین که حت [فتابي 
قا رامین نکو تدببر کردي 


هزاران ادردٍن پر کشور ماه 
هزاران ‏ آفربن بر جان شهرد 


بد اپشان مارا کرم و خوازیست 


ژ‌ ره مپربانی در تنابدم 
بناز (ندر جو در بشگفده باعدم 


کم از پروزي ارزاني نه لیام 
چنان کدکگري دربیش شابن 
هم ازباد: هم ازخوبی شد #مست 


پس انگه برلب رامهی اقا 


امد اندر دل مود شکسته 
» دازي کام دل را نیک انجاز 
همدشه با گل اردبپشدي 
بفرش هرحه نوخ واخق بيابي 
5 جون وبسه یکی خپیرکردی 


5 چون وبس([مدست زا 


۹1 دخلشس ودسه بوده د چور ورد 


۳ از 6 


لب 


" 


سم مج ح و مت بخ نی مس رس ۰ اف 


۷ 
و 8 - ۱ عج--۱ 








۴۳| مت ۱ 


فزاران رین بر جان فارن که اژپشت ]مدسفش ماهررشی 


هزاران آثرین بر خند؛ ربص 


6 ریس :جام خسراني 
چواز دمت توگیرم جام مسنی 
تنم ممت چوی گشنم تماست 
ه از دب تو جام هوش گیرم 
تقاط . مس زتو آرام یابد 
دام درچ اسمت و درژی‌گوهری تو 
ابي گوهر مباد| هرگز ایس در ج 
همیدون باه باغ رریت باه 
دا روز گد نام و بخوانخد 
چلین خوبي و چونان مپبربانی 
۱ بسیار درد بل دیه‌ی 
داي ‌چون خویشنی دبدی‌پرا زمر 
روژ و شب بدین چیره همی‌ناز 
خرما در حبان با خار باشه 
#لوز ار حان کني در کار مبرش 
لاه از بر چونین کم داید 
نو آکنون»+خور از فرد| میددیش 
مگر کارت . بوده در 
هران هی که رام باد‌خورد‌ی 


۸ ری 


5 کرده است ای جپان راب وین 
درد می چون رخانت ارغوادی 
ز رربت یا ز بویت پا رخادمت 
کذارم برج و در وی اخثری‌تو 
جوبی |خدر مباد(«رگز اب برج 
دو ۵ سرمتا ری بات باعبان‌باد 
خرد‌مندان شگغمت از ما بمانند 
کنو از درعمت کام خود جش دی 
ربا این دل رخي تابانتراژمبر 
ددرد دی سکلت ر همی ماز 


نشاط عشق با تیمار باشد 
نباشد حور کي دیدار جبرش 
جپان از ببر جونان نام باید 
۹1 جر فرمان یردان نایدت‌پیشن 
اژان بپشر که و امید دار ی 


ف 
۳-۹ درگ 
یه ۰ 


که او سوگند ویسه خواست دادن دل از بده گمانی بر کش 


گننار اندر رتنس شاه مودد بطلب ویس و زان 


چووبس ماه پیکر را طلب کرد زمانه روز را چون نیره نشب زا 
همی حسشی زهرسویک شبانررز بل در [تشی مانده خرد سوژ 
جو از دیدار تسه _ گنت ذومدد +عشمش تیرهشد نابده: خورشید 
سپردش زرد را شاهي سراشر که هم دسئور بودش هم برلار 
گزیه از هرچه اورا بوه تيغي بزبرش بار؟ چون نله م4مي 
ب«خني چو ن دل زننان کمانی زنیغ الماس ترآن نیردانی 
بیدن_تنبا بگینی دیس جوبان زدرد دل زبانش دیس گونان 
همی روی زسین آباد وبران چه روم و هند و چه تورنو:۳: 
ذشان ری هرجاتی پدرسید د# خود و ونه اژ کسسن زیریشندد 
#بی چون رنگ به بر کوهساران گبی جو شبر بد در مرغزاران 
گپیی" چون ۵و |ندیییابای- ‏ کی جوی مار بد اذدر نیسدان 
گپین هیر زه برتنش گرم گبی آسیب زه برجانش»" 
۹1 خوردای فطبر راعباتان ین بودی پشب پیش شبلان 
پکوه و بدشهةٌ ومامون و دریا همی شد اج حون مردشد۵| 
نخفی ور بخفنی شاه مسکیی زمینش‌فر ش‌بور ی ۵-۵(ا ون 


‌ ی 


رد ینسان ا 2 در دشمت و درون رفیفشی ر(* بود ر حفت |دد وه 
شدءبد(خت وی زی تشت رامین همان تلخبش ویرا گشنه شبرین 


رهبا یکگا ک۸ دسنش کوشت بر در دا خوزاکه حنا ما ردعکت بردر 





او از از ۶ 0 ع 


) ۳۳ 


اي زاهي همي رناي براهي 
9 حون ی جند آن‌گرنی 
۱ شمی گذنی در درا 
۷ ٍ بر دل سراسر 


روژکارم 
بر فشاندم 
# شم از دل دور صاند‌س م‌همزدود ت 
تشن بردارم یکی ام 
: ۳ شوه آزان بسیار گشندست 
ذوگوئی باه پیشم [ نشین 
, ژگینی هرچه بینم دل وچ 


امس 


دم چودست چون ابری کشوده 
1 پیری؟ ر بود‌ي عشق شایست 

لین عم پبرگرده طفل بر شیر 
1 بش را ز گيني ی رگزیدم 
1 جریا آرم بدل جور و جفابش 
کرام چوعییش بر شمارم 


۱ دل کور کشت اژ مپرباني 





پوددم نوا:ا 
نون درعاشفی بص نا توانم 
۵ من در هوشیازی 
* رجم را ببین از ناگیان باد 
جبان اکنون چه گویند 


۱ مر دیواده بخد|رند و دد ال 


۳۹ 





و پا تنیا بمانهی" جایکهی 


گرسني 


کج 0 برد از ۳ 
بجن شاهی و یی دل بمآندم 
حد( گرد همی ازدن پلث(:۵م 
۳۹1 خود‌جاد من ۱ بیزارگشدست 

دس دز زیر پاد دم آهنیی ایا 
همی آدد مچشمم (زدهاکی 
هوا چونست چون زهري‌چشید؛ 


مر اد س‌عششق‌باازٍن عم جهبایسمن 


نگر چو زار گردد مردم پیر 


5 پا *جران ار درزخ بدیدم 


بیغزایه مرا در دل ونایش 


پکار خویشنی بینا و دانا 
۰ ی ب ۰" 
حذان کشخم ۹ می بیذم ددادم 


همان آذشض دران تام مس‌اعناد 
هم 6 کسن دل زمر ی (شوینخد 


9 ماوت بر حالن 


۱۴۹ 


مرا چون بار دلبر بود بامن 
گر روزی رخانش باز بیذم 
پفرمانش بوم نا زنده باشم 
کنون کز سپپتر دارم حلقه در گوش 
جومامی پذسثن گرد جیا ن‌گشت 
همی نرسدد از | میب ژسانه 
به بدررزیي و تلبانی بمیر 
صواب" آن دیده کزره باز گردد 
بر میدش گذاره ‏ زندکاني 
هم ادگه موی سروشناه جان شد 
توگفن ی کشت بي‌نرگشنه ثریافت 
پمرو شا حان مزده در انناد 
همه بازارها آذین به بسئند 
بر ززهاندنه چندان ژر گوهر 
بد ان کاهی کم شاهنشاه مویبد 
دل ازندادی وشمپرخوبش برد آشت 
بدان‌ژاری) و بت روزی همی گشت 
دزی »راسپز ,یماد ناس :کرد 
کجا رامین و شه هر در برادر 
وز ایشا زرد را مادر دگر بود 
مد نبانی 


نیال" بمدرر 


( 


هم از شاهي هم اژ شاد‌ی بریده جنس 


درل 
۳۹ 


| فروده 
پدرده گثذار دشمی 


2 بدسکام 


دداو بخشم همه تاج و نگیم 


خداوند او بو صن (5۵2 پاشم 


هران چیزبه»آوراخوش مرالوش 7 


تنش یکباروسست و نا توار‌گشت 
وه مرش رابود ردزي ۸ 
پص انگه دشمنی حاپش بکدر۵ 
هوای ویس جسئن در نورله 
مگر روزی بیابه زردشی 





8 


1 


۹۳ 


۸ 


5 


ف‌ِ 


۷ 


دگر باره جپان زوشادهمان نش 


وبادرو یش بی ذعءه‌ش «رم پامت 
ک» امن 6 ناه مرول و دل شا ۱ 


پربرژیان بر آذینیا نشسانه 
که شد درریش آن کشور نولگر 
برد رسمت از تکار کاخ کرد 
بیابانبا گزید ور شهر بگفاشت 
چوماهی‌چند بر ر:ننش بگذشث 
زشاسی جان ویرا خامة کر 


بیم لبودند اژان پاکیزه مادار 


شود سم که (و هفدر کبر بل 
شغابای. تر زباد مرگافی 





) ۷۷, 1 


هی تا شاه ردنه بود و رامبن 
ی برردی خوی دید راندي 
آجاچوی شاه رچون رای ۵و فرزند 
وا زین مرگيني بر کزیدنه 
۱ گنهن زر مین اناد 
امه گفاده برد ای نیک مادر 
با او ر چا مس منیز است 


هم از وبس اسمت آزرد» هم‌از من 


۱ »| یکاموی رپس‌ماه پیکر 


را ازریم باری‌جزخوثی‌نیست 
۱ هرن هی ٩‏ از ری درز مانم 
هرن گاهی که بر دراه باشم 
# چرخ امست او نه ماه و [فذابست 
بر تامی که خواهی زر نکاهم 
«مي ۲ رنذه ام از مر و کنده 
مرو انار چنان. بودم شب و روز 
ِ (ص بو آن بلا خوردن پنا کم 
#آتش مان جه سوز۵ ن»خد|یست 
تفن انا که هسنم تندرستم 
دادم ببو نامه نباني 
نگر تا هیچ گونه عم نداري 


ههد شة اقیکیه مادر بو خونین 
گبی از درد دل فریاه خواندي 


ازر. ,یکباره ,۰,بگسمنند._ پیوند 


هم از مادر هم از شاهی بریدند 
تفش را آن خب ر همذای جان‌شد 
مرا ببربه از گيني برادر 

مت 
بجر ال جوی *خ ۸4 
همی جوبه بما برکم دشمن 
گرامي تر ز چون او صد برادر 
زر جزبرتری و سرکشی نیت 
بچز خوشی د کم دل نرانم 
ز بیمش گوئی اندر چاه باشم 
کب با س‌هم از يك سام و با بست 
بمیدان بر چدو باجاه خواهم 
نیامودسنم از بازی ز خنده 
که گفنی آهویم در بْجهٌ یوژ 
که [تش نیز بایسنم بفرجام 
۸5 آنش کار بادافره نمایست 
ز ویسه شادم و از باده مسئم 
بدا تا حال و کارس بداني 


مب 


که تیمار جبان باثه گذاری 


حال خویش و ررز ر جابم ورد بان و۳۳۵۸ 


۱ 





۱6۸ 
همی گرذام بگيني تا بدان کاد که گرده حابگاه شاه بی شاه ب ۸ 


حونخت مرو و ری اژ ری بماند 
6 (درا حان بکوهی باز دسدند 
وگز زین پص بمانه جند کاهی 


کار 


فرود ارم من در 
خواهد بوث مارا دبر ان 


چو گفنارم پدید ید لو ز 


درود دبس جان افزای ؛دبر 


جو مادر نام فرژنه بر 


حو اژ ره اندر مد نامع (سمررز 


دل مادر بر ست از رئیم دبدن 
حپانر| کارهاجونیی گت |« 
نماید حند بازی بو اجب وار 


کل ۳ در بلای او ننالی 
نگر تا دز هوای ار ننازي 


جو ناهنشاه بک,‌غنه بیاسود 


بو دسنورش ز پیش دیرنني 
شبی مادر بدو گفت ای نبازي 
چندن غمگیی و درمانده چرانی 
نم شاهان جها بات گزارند 
جپان از فبرران‌تا چبس توداري 


۱ 1 ۲ "پ_"۳ ۱ 
جرا هموار؟ حون مسنمیدی 


خوااد 





( 


مر( خود بت بر دخکش شانله» ۱۱ 
نش در حشمگ حیوان دشسکدل 1 
1 0 : ۱ 

هه ۳ ۱ 
ی ی ۵ارام از پر ۰ که سا ام 


۳ 
۴ 


و گغنار م ۱ در دل شهمی دار ۳ 
ندال هی داناني ژ تو به ن 
ي > شذر ز بمی گل پشبگیر ۱ 


ز شادی دل برای نامة بر انشانه 


شهذشه نیز باز [مد دگرروژ . 


یه 


دوگفي‌خواست از شادي پر بدان ۱ 
خنک آنکص کز و عبرت‌گرندست 
پم انگه دی طربا مرادن ۸4 ژیمار 
که زک نالهی ز ناله برمعالی 
که گر تازی ز نازش بره‌جازي 
به تنبائی همیشه تنگدل بو 
مرلورا . دیو اندیشه ‏ گرثني . 
جرا از +خمت چون سردم ندازي , 
به بر ایران ر توران پادشائي 
دل و دیده پغرمان ثو دارنه . 
هم کا می ۹1 خواهی کمکاری 


حرا ایری درل پر جادت پسندی 


َ 





۱ 


) (۳ 


لا پری هرکسی نيکي نزایه جا از خواب برنائی در آید 


گر بر راه بر نانی نپوبد 


کها پیرنش باشد بنرین بنه 


0 


ئرانا پر گشنی از بیش است 
شنشهگفنش ای‌مادرجایی است 


[تي را بر گزبد ست از جباني 
# گر پندش دهم پندم پذیرد 
مراش ماه در گيني دوازدد 
کون غمگدن و آثفنه بدانست 
پن دل در بر من 
گر جانم ز وبس که کشني 
پذپرننم اگر رویش به بینم 
ز فرماش دگر بیرین ببایم 
گذاه ‏ رننه را 
امیس نیز جز نیعی خواهم 
چوایی گفنار (زو بشنبد مادر 


همی دا پاشد ۱ 


زدبده شک خونیی بر رخان ز#خمت 
گرننش دمت آن آژاد: فرزند 
خون ویس د راهء سیخ فربزي 
با آری «خنیای که گفنی 
کی مر ۵ازم آکاهی از ایشان 


۷1 وه 
جومادر با شپخشه ابر سج ریگ متا 


۱ 


ده با 


ز پيري کم ر نا خوبي جوید 
همان موی‌سقید ش ببدرب پند 
۳ بت آز توبییارریشضساجبت 
دلم ی‌همدن با من‌بکی است 
همي بی ار ذیارامد زمابي 
شادی و ناز آرام گیرد 
چه ایه بر بر جانم رسانید 
دراه تب پار ژنده در جهادست 
نپردازم جنگ هیچ دشمن 
دراز اندوه مس کوتاه گشني 


بدست ار دهم مرو نگینم 


م 
جذان دام که فرمان ی خدایم 
دگر هرگز برریش باز نارم 
برادر باشد و پشت و پداهم 
توگفني بردل ار راخت [ذر 
توگفني‌نارران برز عفران رحخت 
بخور گغنا دید ری" گفتار سوگند 
زه هرگز نیز با ابشان منیزی 
حذنانی کذدر وفا نایدت ردني 
بگویم جون بیابم راصت پیمان 
زشاد‌ي رری او جور لا دشگفت 





) 7000 


مت و پای سادرش اندر |فداه 
همی گفت ای سر با جان برابر 
بة ذیکونی بکی یک کار دیگر 
که فرصان. ثرا بر دل گمارم 
بخورد .ناه با مادرش سوگند 
به یزدان جبان با دین پاکن 
بآب پاک و خاک و آنش و باد 
5 بر رامین از پس‌بد جوم 
نخواهم بر رجااش زباني 
شجستان مرا داردر بود ریس 
گناه رخثة را زر در گذارم 
جوشاهدشاه زین‌گهت خوزد سوگند 
همایگه مادرش نامه فرسداد 
پنامه گنه بود ای جان مادر 
فيرمانم گر تا سر ندذابی 
چو ایری نامه خوانی زود دشناب 
که چشمم‌کورگشت از ب‌گرهمذن 
جراغ جادم اندر دس فرر مرد 
همی تا روی نو بیذم جنیدم 
ترا خواهم که بیخم در جبان بصن 
شپنشه نیز #هچون مر نوااست 


چه مابه در جهان رم و بل دید 





هزاران وه بر دسنش‌همی د[0 
مرا از درزخج سوزان بر ادر 
روانم باژ ده یعبار دبگر 


سراز فرمان تو بیرون ددارم 


بد‌بری رش و حان خردمن۵ 
بروسي جان ذیکان ظ نیاکان 


پفرهنگ و وفا و دانش و داد 
دل از کردار ر آزارش بشویم 
ز دل ننمایمش جز مهربادي 
دل و جان مرا دار و بود ربص 
دگر هرگز برونش باژ نارم 
بککر دیس دلر 
نا کرد ردنه یک بیک پاد 


5 ۵ خر مدای 


ببدشت ر درژخت فرمان مادر 
عدباز دادبوب چز دی 3۳ 
مرا بکبار- دور + زناه : دزیای 
تنم خواهد همی اجان گسسنن 
ببار کامم ‏ اندر دل بپژمرد 
به پیش دا گر سر بر زمبنم 
که برص نیست فرخ ترزئودس 
بگدبان گشت جندان کو توانمت 


دح مایه ررز گار نا سزا ددث 





بکیا 





۱۵۱ ( 


کون در کشنه باز آمد پشیمان 
بغوره از راسنی پاکیزه سوگند 
گرامی داردت چون چشم و دید؛ 
ثرا باشد ِ رون د(ل ۲ فرمان 
باه فیز هرگز خشم و آژار 
تو یز از دل برین کن بوم و پرهیز 
چرداری در خراهان ه زباني 
خرام‌انی ۶ چون خرم بپشنست 
ترا دلدست بر وی پادتناني 
دربن بيادگي و رن ای مر 
بطبع اندر چه پابی به ز امید 


را ۲ ج 
جر در پدشمت بود کانی ژ گوهر 


( 
:جز دیدرت اررا ددست درمان 
که هرگز نشکنه در مپر پیوند 
وژان دیگر برادر برگزیده 
چنان چون ویسه را اندر شبستان 
شا را چون پدر آژاده موبد 
دلمت حوید بگردار و بکعذار 
سکر‌ندد ی وبا وی سمنت‌مس دز 
وگرچ» مایةٌ بسپار داري 
چرا جوثي دگر جا ايرساني 
در یزان زخاک وی‌سرشدست 
چرا جونی همین از وی جدانی 
جه‌خواهیی پادمت |ز شاهی‌فزون‌ثر 
-چرخاندز چه جونی !۶ ز خورشید 


ع‌ هد م ۰ 


گذتار اندرباز آمدن ازری دبس درامیری بخراسان 


جو مد پاسیتم نامه بهایان 
دل رامین ازان نامه بنغسید 
جواز موگزد و ییمان اکبی پات 
شاند: ولبرش را در عماري 
وی زلف ورنگ روی آن ماه 


اثرچه بوه در پرده نیفنه 


به بردندش به پشت باه پایان 
ژ حال موبد و مادر به پرسده 
عغانی از ری بسوی مرو بشدافت 
چو اندر "تاج در شاهواري 
جومشک و لاله شد خاک همدراه 


3 ای ده هعفنه 


۱ 





. 


« 


( ۰ ۲ص 6 


رگرجه 


هو او را 


دادل 1 


بود 


بکام دل 12 بذع شش ما۷ 


۹ م فیط ۳7 " 
هرارا ن‌ ری پرودن ده 


درو و تاوده شور و خوز و م۳ 





شده از تازگی چوی فطر آب زتري *هچو سرو سبز شاداپ بییز 
بکی خوپش را صد بر فزرده هکس دیده چنونه کس شندده 
چو چشم شاه موبد برزی افناه همه شغل جپان اورا شد از باه ن : 
جیان چون خوبي ویسه فزرنبود مرورا نیز مهر دل بیفز ] 
درامش کرد آزار گذ‌شده و گفدی دیو موبد شد فرشله , 
دگرباره برامش دمت بردنه جبان را بازی و «خره شمردنه را 
بکام دل همی بودنده خرم ز سی دادنده دشت تشنه رام 
کفنار آندر شغاصت کر در وبصی 1 
پیش شأ موبد از بهر دایه ۱ 


دگر باره شدید از میربی کم 
بپوزش کبده را از دل 
دشسنه شاد با ربص دل انروز 
بلوربی جام می بر کف نباده چوردی دیس دروي لعل باد؟ 
برری هردو کام در همنی و۱ 


بعنیب : چشم. رخسالوس تفن 


چو شاه ر ریم و رامین‌هرمه باهم 
گذاه رننه را پوزش نمودند زدود‌ند 


شه شاهان به پبروزی بکی ردز 


بخواند آزادة رامدی زا و بنشاند 
نصیب گوش‌بودش چنگ راهن 
چو رامین‌گرگبی بنواخني چنگ 
(عال خود سررد خوش بگفنی که روی رس چور‌گل برشگفني 








۰ 





). ۵۳ ( 


سرود گفنن رامین برحسب حال خود 


ملارای‌خسده ول اندپثهچندیی که یکباره ذه ررئی و ده سنگسی 


ن بالوست جذدپردا پشق 


اي دل برود و باده خوشدار 
ار ماندست لخنی زند‌کانی 


مان گردون کد بر تو کرد بیداد 


بس ررژ! که تودل شاد باشی 


از ار تو دیگر کرد گیبان 


چوفاهنشاه رامی در سر آواضت 


زز 3 خوش ‌سرود ی خو(ست د بگر 


۱ دگر باره مرودی کت رامیس 


لته پا دیدم نوبهاري 


کُلی دپدم درو ارد‌بموشدي 


غم سزای غم‌گساری 
چردم دل بمپبرش جاردانی 
ی نردم میا لله‌زارش 


گن اهر باغ روز و شب "جاور 
حسودانر( حسد بردن چه باید 
مازار اسب امه چرخ گردان 


جو (شذین ان تخس | زاده خدرو 


زدل مدمای ندب مسنمنه‌ی 


(جام باده بذشان گرد ثیمار 


مراید راجهای این جبانی 
بعذر آبد ترا ررزی دهد دله 
دزین اندیشکان آزاه باشی 
مر اد را هم نمانه حال یکسان 
خرد مغز زرا بامی پر آمبخت 
ز حال‌عشق آزان پیشین تکوتر 
که از دل برگ فت اندوه دیرین 
سزای (ذکه دردری مهر کری 
رونده ماه دیدم [سماني 
دسیم ر رنگ او هردر ببشنی 
۹1 شادي مزای شاه خواري 
ز هر کاری گزیده باغبانی 
همی بیذم شگفده ذو بهارش 
رد [ندپشم جو حاقه مانده بردز 
کرد دهد پزدانکه شاید 
از پرا مه بدر داه است یزدان 


ز شاد یگشت عشق اند ردلش‌نو 


03 


۳ نوت 1 








|۵۴ 


بدان کز کی کدن پکبار مسئی 
سمثبر ویص‌گفت ای شاه شاهان 
همه روزت (» پیروژی جنبی باد 
سمل گر داده روی ما ده بدند 

او درمأن دهد پیروژدر ۹۳ 
رگن شاه خوانیه‌شص زمانی 
پ‌انگه دایه را زی‌شاه خواندند 
شپفشة وت رامدی ۳ ذو مید۵: 
جپان افروژ رامبی فهچدان کرد 
می (ندر معز او بنمود گوهر 
چو وبص لاءرخ رامی همی ده 


بشادی و برامش خور میع ناب 
مراور کشت بخشت را هبرباد 


همی ۳ حان مب برحای باشد 


بدل مگزین تو برس دیدگان را 
ثو از من‌شاه باشي مس ژ تو شاد 
دل ما هردو را ام خوشی باد 
شپذشه را بگوش آمد از پشان 


( 

ز ویس ماهپیکر جام می‌خو(مست ب 
فرو شوید دل از زار هسنی ۶ 
بشادی زی بکام نیک خواهان 
همه کارت سزای آفربن باد ان 
و دبکی ری بو شا کرلان 1 


بتاعیژ 


۳ 


کم اورا زحالی خورش | اه 


3 


بشادهی می‌همی ۵ اد رهه‌ی خ ورد 
دل پر مپر اورا گشت باوز . 
که کشت عشق را ازمی دهد اب 
بان از شا با رامب خندید 
ببوم عشق کشت نیک برباه 
دل ما هردو مر انزای باشد 
کجا سن برئو نگزينم رران را 
مرا تو یاه بای مرن ثرا باد 
دل موبه ز تیمار | تشی باه 


۰ کی ۰ هد و ۰ 
و ۳۹ میگعرنن پابان 


بمردی داشمت دل را | رسدده 


بدایه گفت دایه مسی 


|۵۵ ( 


مود عاشقان بر چنگ بسرای 


بد‌یشان 


۱ موی کت بس‌شیربن ودلگیر 


مر از داغ شجران زره شد رري 


۱ 


68 نگ روبم 


ارغوانی 


بر چاره که بنوائم بکوشم 


8ب مت .و خرادم 
چهخوش‌باشد [نسی خوارگی را 
هبش مست باشم میگسارم 
ظبر دارد نو گوئي مادرردم 
گرچه من ز شیران جان ستانم 
چارا . بی‌چاراني 
چلن زشب براري روز روشن 
چورامبی چندگه نالیه بر جنگ 
ارچه_داشت ‏ مپردل نبانی 
دی درف [تشس ماند» نا کام 
دره‌سني ب بو جفت مهربانی 


دل راعون صبوري چوی نمودی 


جرای‌مست و عاشق جنگ #1" 


نباشه پبس عجب گر زونشانی 





پرامیری گفت رامبن‌چنگه بردار 


۳ ری‌کم‌گوی‌زشاد یمان بیغزای 
شده رامین ز مپردل خروشان 
تونیزارمی‌همي‌گیری چنیگیر 


بمی زردي زریی مس فررشوي 


زداید زدگ (ددیشه ز(حا نم 
دد اند دشمهم درد نبانی 


که چز مسئي ه می جاره نیام 
(؟)کزر درمان کنی (#چارگی را 
بدا تا از غم آگاهی ندارم 
۹1 ی حونی بداغ عشق ارم 
همی دسداند از سس عشق جانم 
مرا و جز مرا چاره توداني 
ازبن انده بر آری شادیی من 
همی رز نالة وی درم شد سنگ 
پدیه مه نهاني را نشاني 
درو آتش فروزنده جواني 
بچونان‌جای‌چون بر جای بودي 


ذشسنه دومت پیش پار دبگر 


4حل / 
پدید اید ز حال مهربانی 


0 








/ 


) ۵ 


چذان آبي که گردد مخت بسبار بسنبد زیر بند خویش ناچار ؛ ار 


همیدوی مپر جون بسپار گرده 

چو از می مست شد پیروزگرشا: 

بجای خویش رنت آزاد« راببن 

دل موی ز وبسه بود پر درد 

بدو گذات ای دریغا خوبروني 
بت 


دو چون زیبا درخني |بداري 


بسی شوخان و می شرمان بدیدم 
بسی دیدم به گینی مپردانان 
نشسنه رامت پیش مس چنانید 
همنشه بخت عاشق شور باشد 
بوذ پدد| و گوید خود ن» پدداست 
کلمخی را که (و در پس نشینه 
مباش ای بتاجنینگمداخ برمن 
اگز: گرددت ررزی پادشا خر 
مژال پادشا چون [تش آمد 
اگر با زورپیل و طبع شبری 
منگو که دریا رام باشد 


اگر چه آب اورا رام بابي 


۱ 
بر لا 


مک باس تو ایس کسناخ داري 


ز پیشش بنه و دانش‌خوارگردد , 


دشاه‌ی در شیدعان ردت باساه 


مر آوز| ارف بسثر خاره بالدن ۱ 


در آن‌مسئی‌مر او سر زنش‌کرد 
که با ارنیمت خدی مپرجوئي 
یتفر نیز در داع بباری 
ولیکن نیج بانمد., از چضشدین 
بعنظل ماندت [ئبن و کرداز 
پکی چوئنو ندیدم نه شنیدم 
گونه‌کونه دوسدکانان 


که پنداریدث نها هردوانید 


گرفنه 


ازدر! شام آخنش کور باشد 
[با ول پار بند ار ۹1 دنباسنت 
مر ادرا چون که البرژ پیج 

0 دشمن 
۹1 کسباخی ۳ از دودت 
مکري گسناخي و منشیی بروبر 


مکري ۳ ادن سوژان دلیری 
پران ُه بیس که بی آرام دای 
نو ابر موش تونا موه ننابنی 


5 تو با خشم س‌طانمت نداری 


71 


غلا 
| ۱ 








۱۵۷ ( 


1 ۰ و #۰ ۵ 
اس پفیا ایس بر رفده دیوار 
۱ ك اژ مرت بسی ی ی 


جالن و 


۳ ۳ حذد ی خول بسته‌داری 


اگزوزی ز بندم برکشانی 
مر تو بر جان نگرم 
لا شم خراسان و کپسندان 
جپانر 


تر بانشد دمم شاهی 


جزچشم نو ده پینم 
و فرمان 
جوبشنیدایی‌مغنبا ریس ‌دلکش 
ش آن شاه ‌ِ ر نی 
بو گفت ای 


سذبزه 
۳ ه کي و ی 
س ق اختصشکین. 3 شاه ی 


بِ باشي 


( 
ژ‌ *جرانت بسی تبیغ ی حشددم 
کپ زبس هم در ی زياني 
بفگني مپرم نماتی 
هرچه جازم 


نا ‌ در شدستان 


ی سای تاچ و نگینم 


مر رش پوستش حا ممرق رت شکم بان 


نگند (ندر دلش سوزنده آتش 


جوابش را به شيريني ببالود 
سزاوار ئو ام یکروز پدوند 


مر پیوند دو خوشدر ز مرت دگر پدرند ها برس حرامستک 


ی برخاکگ پیش تو حپان بدن 
نکر تا و د پدد‌اری ۹3 هرگز 
در پیش چونو آننابي 


و ربائی و شاهان حویبار اند 
ز 


مار توا سزایم 
دگر در دل رد دش دد‌اری 


مر مپر تو باجان هد ست پکسان 
بلی تا ممی اندام ثو برس 


۱ گذشنه رفت تناها بودنی 


که خاک پای توبپغر ز رامدن 
بود پیررژ بر مس رام کربژ 
جرا جوم فررغ ماهنايي 
زب آرزم را سيري ندارنه 
رگيني نو مرائي می ترايم 
که تو بینی ز مس ژنهار خواری 

وان 


گرامي ثر ز هردر چشم روشس 


ی پحر ۵ازه مت د شاد وخوشنود 


۱ 








) 1۵۸ ( 


شرذشه را شگفت آمد زدلبر 
یکی اد پدلبر حست حونان 

(مبدش ناژه شد جون باغ نسرین 
شپنشه خفذه بود و ویس ببداز 
زد زان کر ناگ بي زس 
درا اندیشهٌ خوش مد از بام 


ژ‌ پستر بر خپادده 


هو " آور 

شب تاربک *مچوی جان »جوز 
سرا پردة ک شدد 5 ابر دی ماه 
هوا جون ج چشم رامین گشنه گریان 
یفده ماه در ابر زممنان 
نشسته پر کنار بام رامین 
زبپر ویص برزف اورا گلستنان 


کنار . بام "ویر کخ و طارم 
گرچه دور بد از روی داجر 
اگردابر نبوه از روي پدوند 
جح داني‌عشقی 9 خوشثر دگیشان 
اژان در مد ۹1 روز دنل سنگالش 
پض (دک۸ دوست ر [ید ملاس 
چو رامین چندگه بر بام (ذشست 
نبود (ورا زبان از برف ر باران 


9 


نراشد باه نهسان ۱ 


دنبای چنین زیبا و در خورا: 
5 خو‌شدر زان 
زشادي برربودش خواب وشین! 
ز رامین ر زموبد برداش بار» 
نبودش هدچکس همنای رامییی * 
مگربر بامش آمد خهنه دل‌رام: 
ز دل صبر و زدیده خواب زانده : 
ز مشکیی ابر ار بارنده کفور : 
جوروی ویس گنه پردگی ماه 
بدرث "۳ کزو شد ماه پنهان 
جوروی دیس با نو در شبسدان 
امید (ندر دلش مانده جو رامش 
شب تاربک اورا ررز رخشان 
زمین پر گل اورا رباع 
همی آمد بمغزش بوی دل برز 
ببوی جان فزایش؟ت خرسند 
۳۹1 باشد عاشق از بد خوا ترسان 
پداند ناگپان با دوست حالش 
ورا آن روز بر خیزد تیاست 
شب تاریک با هرما به پیوست 
که (ندر جانش آتش بود سوزان 
يکي زان آنش مبرش نكشني 





رگ 


) 


مان را بود ]ن شب بیم طودان 


ال اندر تاب وجان در بويه جفت 


۱ أْ باریذا رو داری دیس سان 








سالجا بیکس و بی بار مانده 


نو درخوبي ر ]هی نداری 


بارای ابر برجان سس آتش 
أْ گرآهی برزدم 
ااای 


ابرت بپسوژد 
بان نندی کری زمادی 
تجلبان گیسوانش سر ز بالیس 

لش در فگس [رای زارم 
# شاتی نشسته بر حه ۹ 


۱ رخني دلشس در ری و وزد 
۱ زین ورن [ید اخ 
چوریس| اه کشت از جنبش رام 


ی در جانش انناد 


می تا دایه باز ]مد چنان بود 


درول مد هم (نکه دایه از پام 


لا مادرریا زردجر 
جرا یکباره بر مس را 


| من ان درف نو در خز و دیجا 


که (شلگ چشم ار شد جشت باران 


غربوان با دلی نالان همی گفت 


نو اندر خاده من ي برش وا ‌ 


دو پا اندر کل تیمار مانده 
که عاشق جون همی گ بو زین 
که بی‌دل زا همه در وی‌بود‌خوش 
جهپان همواره ز اش بر فرو زد 
دران تند‌ی دم بر زن جباني 
زجشمغزن زان بدز؟ ۳ 


یه ۹ ۵ بد‌سکالم 
که خول برس دل دشجری پسوزد 


بدره مس ز می گوبد فزون ذر 
کوش آمد مراور| جوشش از بام 
هم اه دابه را زی از فرسناه 
ید گفني بی نشکیب ر بی زرران؛ود 
ز رایس داشت نزد ربص پیغام 
۳ عاشقان خوردن دلیرا 
چه خورد‌ی 5 ز موم سل سب رگشثی 

از ثو نا شکییا بو شکیجا 


سس 


تودر شادی و من در زج و ددمار دو با خوشی و سس با درد و اژاز 











( ۲ب ۳ 


مگر ۵اداز ما سم جندی کرد 
اگر یزدان همه کمی ثرا داد 
ازر خواهم که هرکمی بیابی 
نو شادیکن که شادی ر سزاي 
هوی دانيکه مری حون سوام 
شیه تاربک و من بی»برو بیکام 
جو دیوانه دوان بر بام و دیور 
پدیدارت همی امیه دارم 
شب تاریک برس روز گردان 
بمرمای چندی *خت دجپانسوز 
مر بنمای روی جان فزایث 
پر میمبنت بر زردن برم نه 
در مپر نو گمراه گنه 
بدرد مس مشو یکبار خرسنه 
گر (مبدم ز دیدارت به بری 
مزی ین هان من بر جفایت 
کر تا سس در زساده زند 5 باشم 
چو رت دلجر آن پیغام بشید 
پدایه گفت چار من نو دنی 
که او حشت (یمت گر بیدار گردد 


اگر تلبا درب خاده بماند 


ثرا آسودگی د ال ۴ مر درد 


دم طشجت 
مرا شایه همیشه فحعنیی باد 


که تو نازک دلی غم برننابي ز, 


بران کاست 45 بر مس بادشااي ۰ 


بدل در بند آن مشکبری کمندم 


> 


ز دید: خواب رده ار دل آرام ۱ 


شده‌جان و جپان بر ج شرس خوار 
مسوزان ایس دل ‏ امیدرارم 
کذارت را مرا جان‌توزگردان 
جان‌نوز 
بی برسای زلف مشک سایث 


زشایه حز ود ار دار 


کی خود سدم و زر هردو بم » ۱ 


پراهم در فرادت حاه کشنه 
سر در حا! (دج اعدا مدصدد 
سبر (میدم 


رد زد کادمت بند+ بان 
رن ۱۳۴ بند کادمت 0 


از بپر خدایت 


دلشررجون خم پر شیره و99 
سرا از دممت مود چون زو 
مر سر کر ماد تخوار ردب 
شود بیدار و حال ما بداند 


بدان ان که خفند بار بایاز 





‌ 


۳ 


) 


۱ برز کر پشمث و رر از وی بکردان 


نی و با ی ۳ نیک مرادن 
1 


للایریمسنی 2 بیپوشی کها ارت 


لت ِ وجراغ ازخاده برداشت 


۰ 1 ُ 8 بیان ۳۹ 4 


ات 2۳ 


فلخت از برمیم‌ینش سنجاب 


سره روباه از با لا بر [وگذن 


گل و ارگس پم دید‌ی تو دوررژ 
لسان مشفری پکوسنه پاهم 
(ذن پر لاله بود از روی ایشان 


بردت (بر و بد درد امد سذاره 


۳ چون ان دو گوهر دید شهواز 
ثر عاشق درسضی همراز گشنده 
"۳ بوی ژ دست وبسه بالیس 
توگننی شیر ومی دود ند نا 
6 #معیده رٍ سم جوی مار بر ما 

مب اندرلب نهاده رري بر رری 
«مه شب هر دوان در راز بودند 
5 از بومه شعر بسیار خوردند 
جو از مسنی در امد شاه شاهان 


ب۵ست دم هم پبسفرش ببسود 


حم دزي ایس بوده۸ دای ب_ 


(۰ ۱ 


اگر بیسایدتی کی باز داند 
چگونه باز داند دشمی از دوست 
تاره داره ر راشاه بگداشت 


ز بوم» ریش اررا ماخت مرهم 
بکسیردش میان آن کل رآب 
ز تس جاسه ز دل اندوه پرکند 
چنان بودند آن هر در دل ادروز 
و پاجون آتشی پدوسده درهم 
هوا پر مشک بو از بوی یشان 
همانا شه بریشانی بر نظاره 
برد از شرم شا ابر گپربار 
قح رز 3 هر دو ان انباز گشده 
گبی ازدمت مر افزای رامین 
و پا درهم ‏ فگزد: خر ملعم 
حه خوش باشد که بعد پار بریار 
نگنچد درمیان هر دوشان موی 
گبی در راز گه در ذاز بودند 
گه از باده خوشی (سیار کردند 
نبوی (ندر کذارش ماه ماهان 
بجای سروسمین خشک‌انی بود 


کها باشد کمان مانند8 تفر 





) 1۱۲ 


پدسنش داية بود ازودس دیدار 


بلی دیدار باشد ما 





بهست از خواب‌شاهنها مچون‌تیز ز خشم دلفروژان گشنه خونریز ۶۸ 


گرفقه دست [ن جادوهمیگشت 


8( عفا :که دگند 
پسی از پیشکران سراني 
ای 7 ویر تو کدامي 


نه داپه هبعگونه پاسخش داه 
مگر رامجی که بود اندر بر پار 
همی بوسید مجاده 

کهورعی 
سرودی کت خوش بادل همی ی 


پشکر 


پابصی خرم ربس دلفررژی 
جوهرکس را بباید روز ررشس 
بنز‌یک [س ابذلگ بام شبگیر 
جبانا جز بدی گردن 
گراز نوشم بلبار کمي 
بد| روزاکه بود آن ررز بیشین 
من (نگه کشدی 


ندادي 


«دي 


دضای دنل مر در ,ری اوکدد 


۰ ۵ و ان ۶ 3 
بط دزد یکم کی ی 


حه دپویدود» دای د رد رم حف تا 


مرا با دیو چوی انناد پیوه : 
چراغ و شمع جست و روشفاني ۰ 


بلوتا خود چه چبزید چ*نیی 


زهکس بشدید جند (ن‌بانگ وفرپاك 


بارید بر کلنار کوهر 
که چو‌بام [ید وغم بایه ش‌خورد 


همی 


پدرد دک دبا ایند 5 از حااستا 
هم کسصس ر شد. ی مار چوررزی 


زثاریکی بدید آید شب من 
بیا پدساو تا بر دل خوری نبر 
اگرباوی نه پيوسني جداني 
دهي شادی وپص توهم‌سدافي 
بوایانش ده 
#5عشق اندرد ان تن 


که دل 


ي از زهر بر ۵ 


بر هر رن 


3 خم سذال کردم 
فزون اژمپر مال و مر فرزند 
گرا گویم که دو فد یال زر ۳۳ 
رن وروی - 


۱٩۳ ( 


زا +جون خویشدن دادم |میری 


خدایا هم تو فرباد دام رس 
هبی نالیه رامبی بادل ریش 
ربود: دلپرش را خواب نوشن 
خررش شاه پشنده از شبسنان 
تگنني ناگه‌اتش‌بردلش راخضت 

بثرگفت ای نکاربر زود بر خیز 
آوازساني‌شدی درخواب نوثبس 
ار مانده که از تو دور مانم 
ی از یک بدجذیی‌ترمان‌ولرزان 
قوش بانگ شه آمد بگوثم 
ی کوید درس ساعمت مرا دل 
یی ناسزا از تس بیدداز 
6 ذرد| هست خون این برادر 
چوایس بشنید ویسه کفت مشذاب 
11 اندرهفت سراید روز هنگام 
هم|نگهج سم راهب راست چوی‌شیر 
زا کن تبا جه ذیکوساخمت د۵سنان 
شهدشه بد هنوز از باد: سر سست 
مراررا گفت دسنم ربش کردي 
بگی ساعت اراس دسندیگر 


ظ ۵ ؟* ۳ ۰ 
پل حور شدید | واژبمث رری 


تِ 


( 
نه جز دادار دارم دستگيري 
5 جز تو نیست درگيني‌سراکص 
پاندیشه فزایان انده خویش 
پراز گلناره سنبل کرد« بان 
شده آگاه از نپردگ و دسنان 


زنوشدر‌خواب دلبر زا برانگیخت 


ببوه آن به کزر کرديم پرهیز 


ببا لد 


ز چاه 


رهی ببدار و دل خسده 


ج 
به دبگر به پیش مد بثر زان 


که برکش پای خود بک+اره از ْل 
جهانرا زین نررمایه به پر ز 
ز خون گریة بر مس سبکتر 
ب رتش ریز لخنی از خرد آب 
اي خون خود بر آید سرثرا ام 
ز بام کوشک تازان شد فرو زیر 
ز ناگه ردمت نازان در شبسنئان 
مه‌خد را فدت و پربالینش بدشست 
ز بح کنر! کشیدی بر فشردی 
پس انگه هر کبیا خواهی‌همی‌بر 
نبوده گه ز مععم چار؟ اری 





) ۱0 ( 


رها کرد از در دسنش دست دایه 


سمری پرویس را گفت ای ناربن 
جرا حور خبوا درد مت پامیتندا لنش 
جو دایه رمنه گشت از دام دبمار 
فغار دردست وگشت ای‌وای‌برس 
چو مار گرژه ام گرچه بود راست 
مبادا هیچ زن را رشک بر شوی 
بیوزش گفت ویرا شاه موبد 
ک» توجانی مرا رز جان فزدني 
ز مسنی کردم ایری ری که کردم 
مس | در بزهگه می پیش دادی 
به یکی در مبادم زند‌کانی 
گناد آید. بنادانان ز مسنان 
ت ۵ ۳ ین 0 پرند هدچشم ر خواب 
گناه دوست را پوزش نماید 
بسا دل سوخنه دیدم خداودد 


گر عاشق شوک شدر دز ] گ؛ 


زا هواس 729۳ 
چزابودی چللی خاموش این 
دلم بیپوده در [تش نبادی 
دلبری بادت ری ماه رخشار 
45 هسنمسال وه در دست‌دشهن 
دشان رفدشم نا رات پیداست 
که شپی رش برباشد بلا جوی 
مکن بر من گمان دومني به 
95 حانم ۳ بشادي رهنموني 
جرامی خوزدم و زر پد خورام 
ازان بیشی بای خویش ددی 
اگر مس بر تودارم به کماني 
هو کیعذر چون مس عفوخواهی 
چو عذر آرند زیشان دا۵ مستنان 
گنه را عذر شوید جامهرا آب 
ازو خشنود شد ویس کذهکار 
همدشه مر عاشق خوار باشد 
حو بیذبرد پیوزش بر فزاید 
خروشان پیش او شبر شکری 
فگنده مپر بنده بر دلش بند 


بعشق اندر شود هم طبع روباه 



















فرانگی عشق را دیکو ندادد 
هن" در دل نبالش 
پا گوهر و آئین چنیی است 
هکم را که ار خواهد !اند 
و لخش همیشه بود شیرین 


از با از 





شبش با ۲ 
۱ ساشد شادماني م7 بزددی 

اخوال اب درز کار ویس ورامجن 

و۳ اندوه و ۹۹ شادی دمول 5 


و هش ود خوش کرد برویس 


ارر کت ان جراع مبر بای 


له مود از فبصر خبر پات 


ي دیگر ورد 


همم پدمازبا و 3 دشکست 


ژد راهی دشانی 


بر شپذشاه 


امد بد رکه 
شپدشه رای ردشری زد بیکبار 


بشاهان و بزرکان تام کرث 
مره > 


) ۹۵ 


2 ۱ 
ثبی بد خواه و هی 


م9 


[سبر عشق را دواد خواند 


1۹ زود 71 35 رد 


ابا هم گوهران 


همان حدزی که اور خشد سئاند 


و بالشی 


چذان چوی |فرینش جفت‌نفربن 
2" 
مرا 27 و مار 8 کج 


ی مسنمند‌ی 


1 
درد 
3 


بر 
د۸ پیردژی بود ! 
بدو در گونه گون کار جبان بدن 
د و سمت و۲۵ 
دگر ره درمیان انتاد ابلیس 
بلند از بی درخت شادمانی 
که تپصر دل ز راه مبر برتافت 
مر از چنبر بر [ورد 
بسی کسلی سوبد ر| فرو دست 
بسی باه را کردند ویران 
بثارک بر فشانان خاک دراه 
ز پیدد 


(صمایه ق (دخوها 


ژ هر شهری بکی لشکر بیاررد 


٩‏ دشت سرو "وگ مد بدیشان 


نت 2 نالگ نا راد اننان شاه و لذکر از جای 








( 2۷ 
5 رامبر را حگوذه دوست دارش 
بناهاني ز من بگریخت یعبار 
اگر یک ره دگر جو نان گریزد 
پ سآن به کش نگمدارم بدبی بار 
جدائی را ندانم دید ازبس پصس 
هران گاهی که باشد مرد هشیاز 
حو ایرن [ددیشها با دل‌همی رادد 
بدو کت ان گرانمایه برادر 
نگر تا تو چنین کردار ديدي 
که چندین بار با سس کرد راهن 
همه ساله همي سوژم بر [ذر 
بماند‌سلم بدست ای سه جادو 
8 شاید کرد با سه دیو دزخیم 
نه از بند و ده از بزدان بفرسند 
کند بی شرم هر کری ک* خواهد 
اگو چه شاه شاهان جهانم 
جه‌سودامت این خد وندي وشاهی 
همه کس را بکینی سي ۵هم داد 
سم دید:ه زصي مردان صعدر 
همه پیداد مه ست از دل من 


جبان از بر آي بد. نام خواهد 
سده شمه وی نام من پیلث رگ 


( 
دلش باوی چئونه سز رش *ر 
مرا بی صب کرد ر بي دل و پار :۲ 
به تیغ" جر خونم "را بزیزگ ۶ 
کیها غم خوردم از + بسبار د 
همیی بك ره که دید‌سنم مرا بحن نا 
ز سوراخی دو بارشکی گزد مار 
هم انگه زرد فرخ زاه را خواند , 
مرا باجان و با دیده برابر ۱ 
و پا از هد داننده شلید‌ی « 
دلم ر| سپر کر از چا شیرس : 
ز دست دابه 2 وس ر برادر 


بدا 


دردم ذبفدد هد دارو ۱ 
11 از کییت دارنه نز دم 
نه از دوزخ نه از زندان بنرهند 
آب او بکاهه 


ددرسک 


ژانکه 
که روزم +چو فبرست از مپاهي 


مرا از بت خود صد گوذه بید ۵ 


کنو گشفه زا در ری سنمگو 
3 بد . ‌ 1 ب با 
کشت ازعاشةي همست دص 


1 خون سس همی در جام خواهد 


نشوید آب صد دربا از زگ 


۵8 ۲ 
"یک مو زن مرا دشمی گرننه پس از خورشید فام سس گرنننه 
ز دیگر سو کمین کرده برادر ژبس برجان من آ خن خلجر 
شم تا .کی دست یابه کة چون دشمی بجان مس شنابد 
تام چون بی فرجام کرم جه خواهد کرد بامی روز کارم 
اری اندیشه روز و شب چنا نم که با می ذیست پنداری رواذم 


جرا جوبم ز صد فرسنگ دشمسی که دشمر, 


وی متا تم 9 خاده کسن 


0 پسدی جرا جوم بپاده که آبت مر بر آمد هم ز خاده 
1 بر در بائی اوننادم با با ار بشد گیقی زبادم 


کنو باید همی رس ده پبکار بماندن ویسه را (یدر بناچار 
ار آنشین و کوه رزندری به سنبد تا بنایه روی رامین 
هیچ چاره جز یکی کر که رامین را برم با خود به پیکر 
بمم ویس را ایدر غربوان به بسنه در دز اشگفت دیوان 
جو باشل رام در ره ویس در یدده ددایدی ابچم گونه روی پدوند 
زلبکن دز بو خولهم میردن ثرا باید همع ثیمار بردن 
ثل می بر تو دارد استواری که در هرکار دار هوشياري 
بابه مر ترا گفنن که چون کن ز هر کاری هشیواری فزرن کن 
ار این در جادو را دران دز زرنگ و چارة رامیری گر بز 
در صد منزل ده مر پیموده خواهم ز نیکی نام خود بسنوده خواهم 
چورامب‌نزد ریس آمد بهنیرنگ شود نامی که من جویم همه ننگ 
گر چه خانه کی باش در صدکس. ‏ مر ایشانرا شکافنده یکی بسن 
۳ جالو مر مرا در خانگهنه که در ذبرنگ جسقی صد سیاهند 


وان گر هزاران لشکر [ینه بدستان ای سه جادر برثر آیند 








) ۱۷۸ ( 


7 دنل حامهٌ صبرم دریددد 

نه بینه غرته از دریای جوشمان 
جو بشنیداین تخر زرد ازش‌هشاه 

مرژی در دلت حددایی بار دبمار 
گر او در جادوتی‌جزاهرمن دلست 
دیابد هیم بای زد او راا 
نگهدارم مس آن جادر صنم را 
گرانی دارمش هموارد چرنان 
شپنشة در زمان با مفنصد گرد 


امید شادیم در دل شکسدند 
بزثشیي پردة راچم درید‌ند 
سه یک‌اان بدکه می‌دیدمازیفشان 1 
بدو کفت ای برادر بر ذر از ماد ۱ 
که از تیمار گرد مرد بدمار 
از افغان کنی با اشک خونین ‏ 
زبونترزرکسی دردست»ی‌ثیست ‏ 
ندید ندز بر ویسه خور و ماه 
بران دز هدیچ خای د هي دیار 
حو دار سردم سکله درم را 
که دارد مردم آزاده ممان 


برفت و ویس بانورا بدز برد 


صفت در اشگفت دیوان 


تا سنگت وی مانند سفدان 
زبس پهنا جو یگ نیمه جبان‌بود 


یشب بلاش بودي شمع پیکر 


روم ازندي ها یه بردیب 


دز شنگین که گوئی پیکری بود 
بمچمر بر رخانش دیص آتش 


نه کوهی بلکه برجی ز [سمان بود 
بکردی کار بر وی هب سوه نی 
بسر ب ر[آتش ار ماه ر اخثر 
13 


ز راز همان | 
مبی دیگر بیفزید آسمان ر 


دک کین تاجه لیکو پیکری دود 


بود‌ی) 


درا دشر برسقه زلعش بدی خوض 


۲ 


۱۹5۹ ( 


شصار زرری آن ماو حصاری 
همه در ها ۳ خویشی کرد 8 
در صد گم بر ویسه کشاده 
چو شاهنشه زکار او دم چم دوانذمت 
کو اه 


و ادا 
م‌ 


«پاهی برد **چون 

برش هریکی خندان زان 
(ثاب مر سوزان تب گرفاه 
فبار حسرتش بررخ دشسده 
شمش جان‌شیریس خواز کشفه 
" ررز اورا ثرار و نه شب آرام 
جلرپ رنیش؟ ده دل پراز ریش 
+ ش قاس ت (ینکه‌هرگ کم ذگردد 
مرا ثا دسث با عشق آثنائی 


اگر هر بار مبزی بر دم خار 


بردستا از پرش چشمم آن د لارام 
حا منگیزی ددم حل | هذود 


ادن ید 


2 
م بی. رزوی جابان 


یه حال ازبری رل ۳ 


دور 


ن بامن 


۱ 
<64 داد ی 


آارتتانان ۰ , مر نباشد 


ت 


( 
گر ۶ مب ۱ 
ید رت 
دش ۸ بنج دز (روی د دسده 
۳ ۱ 
5 ۲ ۱ 
درا ساز دک بان دربال» 
و سرو |مسد و کر سغفرساخیت 
ازر بر ز بیزن 


5 دالان 


بدر مردی 
مگر رامدن بوه و گربان 
جه کبکیي باز در #حخلب گرفنه 
پر برش خز و دادم خار کشده 
پحام 
«مي‌گفني‌نباني با دل خویش 


دم ررزی 


دشمنان افیاده "ي کام 


ازر خرم زگردد 
دم ردذد چشتم تلم روشفانی 
ترشیت ۲۳2-۳ 
ی "۳ نو همي بي او ده بینم 
همان بپدر که باشد ثیر برجان 
که مرگ خوششر است اژ زند‌گانی 
همار رستن ۸5 حان در ۳ دباشد 


(بر دوست خواهم جان شیرین _ چذان‌کز بر دبدازش جمان بدن 


۲] 





۷ 
کنون کز مت بد ببزار گشنم ژزجان و دیدن بي پار گشدم ی 


جو نالید‌ي‌چنین از خت بد ساز بدل کردهی سرودي دیگ ر[غاز ‏ 


سرود گفثن رای درذراش ویی ۱ 
دلا گر عافشی ناله بیاور که بیداد هوا را نیست داور ‏ 
که بخشاید ۳ عاشقانرا که بخشایش کنه درد کسان را * 
گر تالم کون بر داد دالم که پبریدند شادی را تالم 1 
به بردند [نذابم را ز پیشم زهچش پرنم‌ک کردنه ريشم ۱ 
به بارای چشم یی خونابه اکنو کدامبی روز را داري تراین خوه 


مر هرگز عم حوددن نباشد ‏ سرد کم شکب جر خوددن نباشد 


وگر بودی بغم زین پیش خونبار ‏ سزه گر خوی رو باري دگر با( 
زباران نازه گردد ردي گیهان جرا پزه‌رده شد رربم ز باران 


۹21 » گر که لب ۸ 1 5 4 سا شک 
دلم را آتش تیمار بکدلخت بچشم آررد بر زرین زخم ناخت 


۰ ب س ۱ لّ زر ۱ ۵ ره 
گرسذی‌گرحه |زسردان ۵ داکوست مر دیکوست در سم خاانل 33 مسا 


۸ سک 
زک شدن رامین ازحال ویس 
1 شاه ۲ مد کشت اک 
غمش بر غم فزود و درث بر درد نشسش گرد هجران بررخ زره 
بهست‌ازرری وملش‌گردهجران 


که باشد مرد عاذی را دلاویز 


جو طوفان در غمش باربد باران 
عست این دل انگیر 
همي‌گفني کی ل 4 


یه 


۰ *ر ای و : و ۰۰ 
مری آن خسله دلم کز درمت دورم ز «خت |زا۵: ام و ز ك‌ نعورم 


۱ کت 99 ها 


ی باد!. پیام- من ه دلبر بگوصد داغ تو دارم بدل بر 


رم 


۲ " . ۳ 





) ۰۲۱ 


مر در ۵ب دیداز تو ماند است 
۲ بکی‌خواب از۵وچشمس سفرد ات 
دربن «خنی اگر صی آهنینم 


گر درد مرا قسمت توان کرد 


1 ۰ 7 ۰ 1 * 1 مه ۳ 
حاان کشدم زدزده و با توانی 


مرا زیس درد کی داشد رهائی 
چورامبن را پدید آسد دران حال 
شمان دشم یه دیرییدشمفش بوث 
بلگ‌فدک ز بيباري چنان شد 
دیالز در عماری زار و دالاری 
چذان شد کز جپان اسید برداشت 


ل 


خوزهش باز گفنند ای خداوند 


بزرگان پیش شاهکشا 1 رفزند 


1 بيلي در جیان جون او سواري 
همه کس را چنو کپثر پباید 
ثرا در پیش چوی او بک برادر 
پل دندان دشمی بر توکند (ست 
اگر ررزی اژز آژاد: وی 
کنو ن نازه مکی آژار ردذه 
زر تامرک بح راهی نه‌آنداست 


«فرکر خوش نداد با درمبی 


مر[ در گوش گغنار تومانه (ست 
یی کواسن. ژیاد ری درد آسمت 
دمادم ۳ رخادت باز بینم 
دماند در جهان یک حان ی درل 
و ی 7 
۳۹۹ مر گم خوشتر است اژ زندکانی 
۹ در ساذم ثوئی و مس جداني 
خضازمودمچومویاز نو چوت تن 
جو روی دی بدید اور| :+خشود 
ک ری رز او زربر کمان شش 
بیاسه با شپنشه تا بگرکان 
:و گفنی‌نوک پیکاندرجگرداشت 
یکایک حال او با وی بگفنند 
تو رامین را برادز دان و فرزند 
بر فرهنگ حون او نامداری 
که زر بسیار کم دل بر آید 
4 او پیل دمأن و شبر تدد است 


بکینه مشک شاخ شکهده 


اد شاخ 








(۰ ۷۷۰ ) 
بمانقن و رشاساید دکی ماد که ی خسده شداژ بدماریش راد. 


۱ ‌" تس 
جو گردد درد خني برری [سان 
مگز به مازدش آن آب و آن شهپر 
چو بشنید این"خس شاه از بزران 
حو شاهشه لنش رامدری بدا ول 
دگر ره ژعفرانش ارغوان گشت 
دیاش دلبر 


برذت از شهرگرگان یک سواره 


سرا ان بو جون بلبل همه راه 
نخواهم بي تو بارا زندگاني 
ذفرمم چون ئر| بیلم ز دشمی 
اگر راهم سرا مر مار باشد 
همه آبش بوه جای نمفکان 
سمومش پاد باشد صاعنه مدغ 
بود بر باه اور کرد پیکان 
بجانرنی کف او اج زکرم 
اگیر دیدار تو. باه بر آتش 
وگر وصل تو باشد در دم شیر 
کوتاه داشد 


ره وصات مرا 


ده باشه ثر بود شم‌شدر در ره 


که ای کش ورچوزهرامت آن چوپازهر 
بمانه از درد رامین را بکرکان 
دود دردی و اددامشی پبالود 
چو|تش در دل و چوی‌نبردرپر 
بزپرش تازي اپ یخوش جاره 
۳4 باشد زسانه دشمی صي 
برو صد اهنیی دبوار باشد 
م۸ کوهشی تول حای پلنکان 
نباره پر رم زان میخ جز تیغ 
جذان چوی سنک اورا تبیغ باران 
رگر چونانکه بر گردم نه مردم 
دم دو جشم پیذا را در آتفر 
سرا با او سک باشد به شه‌شیر 
سق ساله راد کامی را پانژه 


شراب و درق بارد 4بم سل 











)) ۳۳ 


م2 


بوا که گت وبص از رفثر رام 
ترلش زعشران بر ارعوان #خمت 
ی بروخانش زر گري کرد 
زان در دست بر رری نگارش 
بواش: جامه ه+چون سو گواران 
بررخ زدن دممت نارین 
زر بسند فراق اونگ فرخ 
شمی ذالرد بر تغياني دشستا 
اي عاششي کردم جواني 
مان بردم که ما باهم بمانیم 
شا پیوند ما از هم ببرید 
۳ را ۳ تو بودی هم بر مس 

للوی تا بسذرم پرخار کردی 

#رجشمم را زغم خواب کردي 

آران ترسه دل مس اه و بدگه 
بر برردی چوماهت 

ی بر جای (دسر نرگ و مغفر 
7 پوشي بای .خن و ذیبا 

ان جون راخنی خونم به عجپر 


۱ 
آ ی 9 0۰ مر ه 40 
سر ] ری 


ازرثتن داهن 


ی و ۰ ۳۹ » 
2 ررندری ۸5مت‌جون‌شا ۳ 


جومزگان گرب ر زعفران راخت 
واهکی چشم اوزا جوهري کرد 
بخفشه کرد تاره گل انارش 
رخانشن.لل.همچوی: ۸(* زاران 
ز بس برجامه راندن|شاک‌خوندی 
رخش جو جامه کت ار 
خذروشان زار با دایه همی گفت 
زند کاذ 
هران کامی ۶ دل خواهد براندم 
جدائی پرد8 ما را بدرید 


دای مپربانی ی 


نوشن خواب بود ان بستر من 
مرا از خواب‌خوش بیزار کردي 
کنارم را پراز خوناب کردي 
که و ناکاه جوتی‌جنگ بد‌خواه 
نشعدد ۵ بو زلف مذاهت 
کمان گیری بچای ررد و ساغر 
زیبا 


آرن اددام 


هکره ساددت 
۶ ۰ ِ حد 
بریزی خون بد خواهان ۶ جر 


چرا با تو نرنام چو‌تورناي 








( ۷۴۶ 
مک درس دشسنی کرث راهمت 
دام پا دو براه اادر رفیعکست 


رفدغت را براه ادر نگدار 
ی باشد ز خوبان خوب کاري 


مر ۳7 آر ی حالم بیندیش 


ادن شجرن ور ی‌هول ر درازی 
ده ۳ وی در روادم 


جوریص از درد دل نالیه بسیار 
دل دای پران‌دلبر همي سوک 
همه رنجی و تیماری سر اید 
اگرچه بیدلانرا . صبر کردن 
تو صابرباش و پندد‌ایه بثیوش 


ثرا درمان :جز پزدان که داب 


تو خرسندین بکار آور دربس بند 
همی خوان کردکارت را بزاری 


مگر برد آن شمارا داستا کدرث 


را ۰ یز 
کف دوم 


و4 گفت وبرا ربص دش 


باندرزت همی 


(9 


شديمشکین ازان ژ 


فزونتر زیری که آزردي منازار 


۳ 


/ 


نوانگر هم بیندیشه ز دررش 
همه دردی شم کش معا بازی 
که جیعون مبررد زر پر رخانم 


کچا عنوان 


زبس نیمار ببعانگتچون»ار 


بکام دل رسد یک ررژ صابر 


زتغم ماببی شامي" ‏ برآی9 
بسی‌مشکل ثراست از صبرخوردن 
که صبر تلخ بار آرد ثرا نوش 
ار تواند 
کم له 


این دندت رهانلان 
5 بی اند دول همواره 


هم کون با همه کس خوبا کاری ِ 


زد گه آتشي مر( 
که جاره جز شعيباني دام 


صبوری چون نوادم سر در آنش 


تکسن . ۶ 


او این رویزاد متا 


۹ 


۲ 
"5 . ) ۱۷۵ 
۱ تو شدبدی جهگفت آن‌مر دیمار ک دا اور رنبی بدد پسیار 
بثا بیش ازی پندم میاموز که بر رگنب نیایه سر ثرا گوژ 


کل می بادل تونیست یکسان ‏ ترا دامن همي سوزد مرا جان 
ح ترا زان حه که مس جوم به دیمار بود درد کسان بر دیگرآن خواز 

تو نیز ای‌دایه باس ایس چنيدي ز ببر مس" شگیپانی کز بي 
ني ۶ پیدل بمانی ‏ فغان از سم بگيفي بیش خواني 


دا 0 


« يو از مس صبر جوثی صبوري چون کم با می" دگوتي 
اگر ببدل یو در دز کاه بر حبره شود در دوشت روباه 
وپلاری مرا باید که چونینی همی ربزم ز دیده سبل خونین 
۱ تخواهدهچکس بدبخنیی خویش اچورل هچ دابا «خنیی خویشس 
۱ 
۳ آیری حاد بد خلي‌نو کند‌ی بصد جاره مرا در ری فاذدی 
کون آسان نشسئی بر در چاه همي گوئي زیزدان بارری خوا: 
چز بزدان ترا چاره که داد را زین بند سخني او رهاند 


تمد باشد در آب انگندن_ [سان._ نباشده زو برآوردنش ازان‌سان 


باز مدن راه‌ین به‌رو و طلب وپی کردن 


چورامدن آمد ازگرکار سوی مرو تبي بد باغ شادیش ازگل‌و سزو 
شید آن وتو یس اندر شبمنان بيشني پار او سره گلستان 

* گگون دید طارم را ز رویش نه مشکین دید ایوان را ز بويشن 
ان خوشی ر خوبی جایکاهی ابی دلبربه جشمش بودچاه‌ی 


توگنني همچو رامین باغ و ابوان به شجران صفم بودند گربان 








) ۱۷۹ ( 


دوسمت 
جوراه‌بس دبد‌جای درست +ي 
فرر باریه چشمش نار دانه 

: و۱ 

بران باغ و بران ایوان بنااده 
حنان بلدل که دالد زاز برجءت 
توگردون بودی و خوبان سناره 
رران به در میان شأن‌اندابي 
زمین اززدی ار مت روی گشذه 
پپ رک 
بدرگاه و بر شیران 


رزي 


ذه شیرادت بهایند ر ذ» گوران 
ده آنی که ری ۵پدام د» ۲ 
جبپان‌حادرو خود‌ساژست وخوددکام 
ز تو بردست ردز شاد‌ماني 
دریغا آن گذشنه روز کر 
ثرا شب زلف !ود (ندر شبسنان 
نه پفدارم که رزژی باز ببام 
که ررز کامرانی گر بدان حال 
جوبسباری بگر مت و گنت نوسبد 


اس ز دروازه شدابان 


بررن 


پیابانها و کود و راد دشخوار 


جو قطره باد؛ ردزان اژ حما:ه 


نگاربن رری بر جانش بمالیه : 


ِ 


ّ 


همبی نالید و در رال همیگفت اه 


5 بوذ آن همه کیک مراني 1 


ولیک ریا مر 0۵ 


خرك ر وردی دل ر 


ایشان ساره : 


عدابی ۱ 


هوا از بوی ار خوش بوی؟۵* . 


سرایان عددان او مرردی 
کرو امد همی ماه و سدازه 


# جددان و توا و جنگ حویان 

2 » زا ۱۳ 
کزدن کيني برامدن جرد »۱ اي 
سم کردست بر تو **چو بررم 


برد 


رد کم و ۳۹ 


زر رها 
چندان عم رشادی بود مار 


ق 


حذان شادی و بر خلت نشیم 
ازان بپثر که بی کمی بصدسال 
زروی آن ‏ جبان"آرای خورشید 
نباده زری زی ادگدت دبوان 


بعشش بود گلزار ر سمی زار 


کت ۱۳| 


3۹ 


۱ 


۲ داواند. ن ۸ 
| برا: ادر شب و ررشس یکی بود 


بلایدددی بروزش دیده بانان 
۱ قمی دادست خود رامسی کوایز 
بان جاشد که جای دلبرش بود 
بو در جمان چون ار کمان‌در 
قدنگ جار پر بر باره پیوست 
ددو گفت ای حعسدا مرغ بان 
جامی بری بیعام فرخت 
۵ پرر پبام تین بنشیی 
چلان کوخواست ترش ههبینان شد 
8 رز بام اندر سرایش 
سبک لاه برفت رتیر پر داشت 
# آن را برد پیش ریص دلبر 
وت ایس ز رامی خجسنه 
۲۳ 
#ررش امد سوی اگفت دیوان 
زین پس با هوای دل نشینی 
۱ 9 و لبق د دد دیر دوسنکارا 


ی 


هزاران پوسه زه بر نام داجر 
بدر گفت ای‌خوسنه تیررامدٍن 


۲۳ 


( 
5 جانش را صبوری اددکي بود 
شبشض دیدار دلبر را مبب بود 
ندیدندش پشب در پاسبانان 
که دل بندش کجا باشد بران دز 
بثاری شب نشان خویش‌بنهود 
نه نیز از جنگیان چون او دلور 
جوبرتی‌نیزرو بشادشازدست 
رسول مس توثی نزدیک حانان 
پبر اکنون ز من پینام رصلت 
نشان‌ده ویصرا ازخسنه را‌دی 
پبام [نناب نیکو ان . شد 
نشبنت اند -موی ردو یفن 
ز شادی‌تبره شب را روز پنداشت 
بدو گفت ای همایوی تبربنگر 
ازان روئینی کمان ار :چسنهة 
همه فرخندگی زان نام دارد 
وژو روشی شد ای ثاريك ایون 
پبرد از ماه شب اندوه و خی 
بچز شادي و کام دل ده ببني 
رل نامش 
کون بر دل نراد 


گرامی ثر مرا از در جبان بدن 


9 13 بر سم 


0 











( ۱۷۸ 
همه کس را کند زخم ثو خسنه 
رسولی تو ازان دسث و کف راد 
کذم پیکانت از پابوت سود: 
کذم از سینه ام سبمینه ترکش 
دل از #جران توس ریش دارم 
ولیکی نا نو نزه سس رسید‌ی 
(ٍچز ثو تیر پیکل کش ندیدم 
چنو رامی‌تیر پر تابش بینداخت 
که تیر نی کنون گونی کچ شد 
اگرویسه شدی از حالم [ اه 
بس انکه کشت با دل ای دل مس 
به پزدان جبان و ماه ر خورنید 
کزینی در بر نگردم تا بدان کاه 
اگیر دیوار او بوي ز آهن 
بگردش کند / 9 ز هر نان یر 
سر دیوار ار پر مار شییا 
بدر در مردمش هموارد چادر 
دمان باد سموم از ژ هر ایشان 
سس از مردي درر هم زا: جه‌هي 
تنرسي‌ي دلم از مار جلدر 
برون . آوردمی . زر دلب را 


بومید‌ي. در دسنم را دليري 


( 

مرا از خسنگي کردی و رسنه " 
که تا جاوید طوق کردم بای ! 
جو سونارتب ز در د ایس وله 
خدوندت بدان رکش بود کش 
درر مد یر چوی تو بیش دارم 
همه پیکانم از دل بر کشیهی 
پبامی جو پیامت خوش‌ندبدم 
سیاه دیو (ندیشه بر نات 
روا شد کام مي با ناروا شد 
بصه جار: #جسدي مر مرا راه 
بده جان و مذرس از هیچ دشون 
بدان مینو 5+ جادم دازد (مید 
ک یابم سوی کام خوبشنسی راهة 
باتش تادنه همچو دل مس 
سوی‌کند: جپاني مرد چونثبر 
چبان از زخم او شد نا ذکییا 
یکایک برق چنگ و کوه بازد 
میای باه زهر] لوده پیگان 
درد دبوار ار در هم شکدني 
یغر کردکار .و زور بازر 
زمانه «جد: بردی خا جرج یو 


زبس کر وی «فردبدی ور 


, ما نا جان شیریسی پار باشد 
ار 00888: پیشم عند. جبان مرول 
/ ۱ «لم کین ۳ ایشادند هر کش 
ش آزبک "خمیم چون هنم گودر 





ب, | اژسو مانده در اندیشکان رام 
ی ۱ ان از دوسنداری رام 
| برآنش رری اندیشه همی شمت 
سگردایه گشت ای جان مادر 
۱ خلت |نگهکدو‌وقت سرماست 
نون در دست سرمای زماده 
باشد پادپانی پر بام اکنون 
جومرل پاسبانش نبست بر بام 
با رامین بدین نزديکیي ماست 





هی داند که ما بر دز کجائیم 


!| تال ماوا نه کورا در کشاد است 
عرش بکشار بس آتش بر امروز 
| با چون از به بیند روشناني 
۱ ار آید زهامور سوی دیوار 
| بت ای‌دایهٌوریض یچنی کرد 


جو رامین روشناني درف و انشن 





( 


ی 
۷۶ ) 
ودای ویس جهئس کار باشد 
همهد شم چوشاههشاه وچون زرد 
منم دربا گر یشان آتشش 
نداند ۶معکسص به راز به در 
و ژان مو ویس بانومانده دردام 
ررای از مپرياني رام خویان 
رسال‌درمت را درچاردسی‌جست 
درا :خنت است جفت رجرخ پادر 
جبان‌همواردچون بفسرد«درپاست 
ذشیند وا-جبان دز پاس خانه 
در بار آید بشب از خانه بیرین 
ز پبررزي بر آیه هردو را کم 
اگر جه ار ز ثاربکی نه پیداستا 
نشسنه دز سرای پاد‌شاندم 
پبرستگي برد داند یکی ره 
سر دبوار او بر در نباد اما 
بشب بذمای رامدس زا یکی زوژ 
دلش بابد ز اندیشه رهاتی 
برآرردنش انکاهی کنم چار 
پتنبل دیو را زبر نگیی کرد 
به پیش ررشنائی ماه سر کش 
درآتش دلربایش‌را چه رایضحت 





۱ ۲( 
دران مد ز هامون پر سر کود 
توگفتي برشسس مر زام را پای 

نه از «خفی بناله نه زیانی 
ژ‌ آز از وصل دیگر کیش گیرد 


چو زرین دید ز.آنش انسر کو: 
زدني -مزمپوینده,بران عجای 
جددن باشد دل اندر مبرباني 
چو راه وصل جانان پیش گیرد 


شمارد 


درازي راد ر وه 


چه پرانز شیر نو بیند. دیسدان 
چه دربا پیش ار اید چه بلث جوی 
هوا اورا دهد چندان دلبری 


هو خر بارام دل و جان 
هوا زثني و نيكولي " نداند 


گر بودی هو را رری دیداز 


مرایش ههمچو باغ وگلب آرد 
چه پر طاوس نر بیند گلسنان 
چه کبساری برش چه ربك انبوة 
که گوئی از 7 ۳ ی 
از در ۱ بردلی؟ 


<۸ آرن‌د (دد ک1 ۳۳ 


هو زدمر حرد ر مپر خوادد 


بودی ددم 1 شي ر خرددار 


جو رامیب نگ شد پر پای دیوار بدیدش وبص از بالای دبوار 
حپل دیبای حجددی لسده در هم دو دو در هم ودد و یس کم 


چو شاهین 


درو هشدخد بر دل تر کی رامدی برو بر ودت رامدی 


حو بر دز روت پام دز حنان دول که ماه و زمره ۳ را هم کران تمه 


دم [مبخنه شه زر و گوهر 


بیک باغ اندر [مد سوسی وحن 
حو (ددر هم ۳۹ رشده مشلت و عادو 
مرغ۵ دی کشت دون هنگام کلشن 


تست 
۰ ۳ ۳ ۹ ی یبد 
شب ثدره درخشان گشست رزشن 


+ از رال ٍداسود دوبددل را دمن اژ موسه بکرسود 





أْ 
| در زیبا رخ‌چوفرخارو چو نوشاد 


پشادبی هردو در کشانه رفدند 


ا فگندنه بار فرذت از دوش 


۱ اش برجان نود راد فردند 


وه 


ی [اقمبیری بگفني زاریی‌خویشن 


ین ژیسه یکدی ان 


همه بد 
ب دی ماه وگینی در سیاهی 
سکوذه [ش از دمن رخشان 
9 اش + ز |نشگه خانه 
4ی آنش ز جام می فروشان 
سوم آنش ز رری دیص درامدی 
م#پار نیک‌دل ‏ باهم نشسته 
( 7[ شم گردد: ]6؟ 
(م آنکه ررزی درر گردند 


#بی جودان بة ازعمری :عجونان 
جورام ری روی‌ریص. دلسیان دید 
موی کشت خر ش بررود و طنبور 
چ باشد. عاشفا ۳1 زج دبدی 
باساز 


نيابي شاد کامی 


گم 
جر دوست در دربا : بربدی 


#می گفنم با او 0 و که 


ب4 ب«چیده ببم‌چون سرر وشمشاد 
بسیمیی جام دست زر گرفتند 
زمی دادند کشت عشق رانوش 
گبی حال گذشنه یاه کردند 
ز دردخویش مر زبیما ریی‌خویش 
5 با ار کرد شاهنشاه موید 
حه دیویگننده از مه تا (ماهی 
بجان اندز کل افشان بودازیشان 
حو مرری بسدیس ازرا ژهانه 
دشاط از جوبخت نیک ردزان 
بسان دود آتش زلف مشکیسی 
در کشانه همعوی سنگ بسئه 
نشاط و کام را بسنه بود را 
زرری بکدگر مهجور گردند 

یشان 
چه خوان بود اددران وال 
بکام خویش هنکام حذان ددل 
بآوازی 5» بر کندی دل ازحور 
دلا بردی و ناکامی کشیدی 
مشود گت رنخیی تبابي نیک‌نامی 
ز را خویش افو بر ؛خوردی 
کذون خوشفرگهزی وصلش رسیدی 


۹1 دزدیکی ود | چام درری 








۳ 


راولب مزمام :+ بورز 


چو دردست جدائی بیش ماني 
هران کاریکه چارش‌بپدش‌سازی 
مفم اژ [نش: دوزع: برسله 
مرا خانه ز ویسه بوسنادست 
وفاکشدم مرا شاد‌ی بر آورد 
ونا دارني پهندیدم بر کار 
جو پشنید این نها ویس دلبر 
جونرگص جامزربس داشت ۵ ردست 
بگفت ای باده پادشاه رامن 
اعیجم را نزرن از باد‌شاي 
بدو دارد دلم زان بیش .ده 
بوم. تا مرگ در مپرش گرنار 
بیادزش گر خورم زهر هلال 
پس انگه نوش کرد آن جام پرمی 
هران گاهی که جام مبی کشیدند 
چهخوض‌باثد:خلوت باد* خوران 
چوهخوردی لبش زی خود کید 
رد ینسان بود زو مه پیش رامین 
عقبقش آوریدی گذم من 
مقیق از جام زرین گشنه رخشان 


یشاد‌ی بود هر شب تا سحراه 


جنان جو‌دب راشب راعامدت رزژ 
ز وصلت بیش يابي شادمانی 
چو کم دل بیابی بیش نازی 
بپشنی گشنه با حوران ذشسنه 
بدیماه از رخانش گلسنانست 
مه تابان بمبرم ضر ب رآورد 
(زیرا شد جبان بامن وا دار 
بباد درست پرمی کرد ساغر 

چو شمشاد روان ازجای برجهت 
ونا داری رنا جویی: وفا بزن 
دو جشمم را فزون از روشدانی 
که دارد مردم گیثی ؛خورشه 
وذاداریش . را باشم درسنار 
شود نوش ردان ردارری دل 
ز رامب‌نفل با صد بوسه‌در پي 
به دول از بوسم کان شکر مزیددد 
بمشکین زاف جانان لب‌ملردن 
پحی *ی شکر میگو چشدهی 
عقیق تلم با بافوت شیرین 
چو یافونش ببردی رنع هسلي 
چویانونش‌ژپرددن کشنه‌خندان 
کذارش پر گل و بالینش پرماه 


۱ 


هت 


) ۸۴ 


[ عرگاهان_ ؛جسنندی از آرام 
۱ خوریس» جام پرمی بر گرننی 
مبی جون رنگ بزداید زدل زنگ 


هو دردستاومی درسان د رد| مت 


: گراندوه امسمت می اند 5 ربایست 


کیا زد » بود اندوه سوز است 
" مرا |مررز درامت پایدار است 
کی هستم میان موم وگل 
۶ لبم 
ز دوامتیامست بودم «غت شاطر 


رز شفر میکون شکارست 


من آن بازم که پروازم دلندست 


نشاط 
و جنگ سر ژویبن 


و کردم ز سر (دسار دانش 


تداشد. سای 
: کت 


سل ازلب و زلف ر رخ ار 


]سول ی کامم 


خواهم باغ با رخدنده_رربش 
۳ این جای‌ذردوس پربری است 
ندیم حور گشت و ساقدم ماه 
پس. (نگه گفت با ویس سمنبر 
هار ای ماه جام. نوش گاگون 


‌ و ۰ ۰ 
خوشدر زین بود .مان ررز کاری 


برامشش د مت بردندی سوی‌جام 
دلارامسش سرردی خوش بلفای 
ص رنگین برخ باز آورد رنگ 
غما سگردست‌ومی باران کُردست 
و گرشاد یست‌سی شادی‌فزایست 
۳ شادی بود شادیفروزاست 
کرم پیش ر کارم چور‌نکارست 
کف «سنم‌سیان مشک و نجل 
جو باغم را گل‌میگون بباراست 
ٍ[ کام درخ قادر 
شکارم آفناب دل‌په‌نددمت 
دبانشن صید چز بدر منترم 
بکام دل گرننه گوز مدمدی 
نیادم پای در دربای رامش 


گل و مشك ر شکر پیشم !خروار 


تعواهم‌مشک با خوشبویمویش 
کندر وی جور بامن‌همذشیری اسمت 
جرا پس مي نگیرم کاه و بیگاه 
بگفناری . که خوشفر. جد_ز شکور 
چورد بت احل‌وچون رصات هما نون 


4 لیکو تر زرویمث نو بهاري 











۲۸۶ 


بیا تامان کنون خرم دشیندم 
بیا تا بهره بر داردم اژبی ررز 
نه تو خواهی ز رویمس جدائی 
حنبی بایده وفا 


9 2 مهربادي 


گر بخثش‌ جنس راندست دادار 
ثرا در بنه و در زژندآن نشاندند 
چوبزیای #خشش سس راند باتو 
که دانده کرد جز آن کردگاری 
و زان پص ت*+عندبن پودند نع ماه 
گبی مصت و گهبی»خمور بودند 
نهاده خوردنی صد ساله افزرن 
بدیدنه از همه کمی ردائی 
ذه دل بگرفت رامدن را زرامش 
دو شری در مبربابي هحعو بکتازن 


رح می دردف و ۵#5وست دربر 


برمش برده گوی مپرباني 
در دز باه را اندوه لسنه 


داد سست) ك دشمن راز ایخنان 
بگوهر دخنر خافان 
رخش خورشیه کشده نیکوئی را 


یه ده 


۰ ‌ 7 ی 
جنان در جادرتی کشده بد|سناد 


ِ 


چورامبن باز می آمد ازان را 


( 


5 فردا هرحه باشد خول۸29*4دم 


۹1 هرگز باژ داید زرژ (مروژ 


جذی باید نهاط و شاده‌انیق 


سر بدمار در رارق بمانددن 
مرا بر آسمان ثنشانه لو 
بشادی و براسش کا+ و بدکه 
در |سایش همی رجور بودنه 
نبایست هی چیزی‌شان زد برون 
بکندند ازچگر خار جداانی 
د و ده مب‌گشت از از وکمش 


رشاط مر دز دل پاره در سر 


بمی پرورده شاخ زندگانی 
سرخ 8 در توده شکسنة 
مگردر مرو زربن کیش خادان 
تخوبي مپثر خویان کشوز 
دلش اسناد کشنه جادرئی را 


دگشت (ددر سر او کرام 10 


۱ ۱ 
تون از همه هو ری را جست 
# چشمش‌دیدجان انزای روبش 
رال دیس گریان 2 دوان بود 
پبس ایگه ردت زرد از سرر ببرزن 
۱ قلل بر تافنت ازراه پیابان 
| ی بود گفنی راه جویان 
4 آن دشني یذ باوی بادیه باغ 

اش را" زنیده بر بقارن 
کبیژامبرن جویوسف بود درحاه 
ی تست زربن کیش جادر 
4 ویص گریان ر نوآن (ست 


[ کرننه را معب و دور در پیش 


( 
بررد ردجله رری خویش راشست 
دذمعزش با دت‌رو حافزای بویشی 


کذ 5 ید:ان بول 


اي ۵و ۳9:9 
جوراه خستتان راهش پرازخون 
براه کوه ببررن شد شنابان 
بوبراىي 
حه آن‌کوه ی که بادی‌طورچوی زاغ 
فرازش زا کشیده" سر بگردون 


0 مازژن عبسی بود برماه 


دران کپسار پوبان 


ی درد رام ر رم و۳9 ات۵ رو 
جو دیوانه بکوه (ندر دران (ست 


ذپایه تا نیابد دار وی خویشس 


باز آمدن شا موبی از ۳( #خراسان 


جو شاه اندر سذر پدروزگر گست 
شو ار ؛ ۰ سّ 
ارژیر دمت و اب زبردست 
رش جای تاج و جای پدگر 
۱ ۳ ‌ ی 
جش رخاه‌گننده روی گردون 
1 ۷ ۰ ً# ۰ 
(ثر 


ین 


شامي و هر کشور خدادی 


۳۲ 


ث 


ب* پیربزی دام خویش برذشت 
جوباز از تبصر و خافان گرفنه 
هم اژشادیهم ازشاهی شد دمسست 
ز میدش‌جای رخت‌وجای !شکر 
ز رخنش کوه گشته رو هاموی 
زشاهان برد گوی پادشائی 
زدر گاهشر, سداهی با نوائی 








ر ۳ ) 


و شادشاه شد بر مرو خرم پد‌بد مق بعای تور مادم 


نقیبانرا بسااران ‏ فرمناد یکایک را برنشی آگبی داد 


پس انگه کوس غران شد بدرگه که و مه راز رنشی کرد که , 


تبیره از در خسرر فنان کرد کهچندین راشاهان چو‌توان کرد 


همددون نای روئین شد غریوان بران روباه دز اشگفث دبواب : 


همی دانست گفنی حال رامین ۸۶ ویر تلم گرده عبش‌شیرین 


‌ ِ# 4 ط بخ 
شه شاهان همی شد کدن گر فیه شتات کشس رامین "رت ۱ 


بهاهش نیمی از ره بارمید: بسخنی راه یکساله بریده 
ور نیمه کیره فاد له" :"از سرنانباکة 
بناکامی همي با وی برنتند ره انگفت دیوان بر گرنذند 
یعی گفنیکه ر: مان دا تمام ست. کنون این ره تمامی زادراممست 
یعی گفنی همیشه رام داربم که رامین را زویسه باز دارم 
یکی گفني که شه را دبس بدثر بخانه درز مد خاتان و تیصر 
همی هد شاه با لشگر شتابان " چو ابرر باد در کود ر بیابان 
برا: اندر چو دیوی کرد لشلر کشیده از زمینن پر [سمان «ر 
بدیده دیدپان (ندر نگه کرد سبه (بری بدیه: "از لوگ او گرله 
سپربجد. زرد را گفتند ناکم همی آید به پبررزی شهذفاه 


خرورش و بادگ و غلغل‌درد ژافناد حذاي کندر درخدان اوفدد بال 


پدیره راد 5 ودرا مج پدر کاد دز اسب شسود ۰ 


غتابار ترز راد ازتیر آرش  )٩(‏ درچشازکنی دل‌کرد«حوابش () 


۱ 
۱ 
موبر دراه روری زرد را دید توگفتي اله بان سرد را دیا 
[گبن زره روي ندر هم آدرد ‏ بدو گفت اي‌دلم را بد ترین‌درد 
»را انذر جپان دردار دارر رهاناه از شما هر دو براذز 
بنام وقا سکت از شمابه بود پاسگت فا وبا شمانه 






(۰ 19۲۷ ا) 










ثم را جون همي گوهز رشتشد نام از گد(م اخثر شکسندد 
ی از جادرني با دیو همسر يكي از ابلبی باخر بربر 
و رن را بکه پای سراثی (8) چگونه دیص زابا رام بائي 
سزوارم: ببر دردي 1 بینم که کاري را بدزاري گزینم 








تواز ببرژن نشتعنه دل به بسن درون رامیی تکام دل نشسده 





3 دانی ۹1 بینی خود نداتی ۹ رامین بز تو ملی رل متادی 





نواز ببرون نهننه بانگ داران_ وی اندرخانه خفده‌مست‌رشادان 
1 خبان آکاه گشنه تو نه اد وتو کعس دریغ‌آید چذد کاه 
۱ بو بل زرد گت ای شاه فزخ بشاد‌ی آمدی زیی راه فرخ 
می: غملین پیانه خویشدن را مد؛ در خویشنیی راه اهر دن ر 
۱ توشاهي و اوه داني یا نداني ز نیکی و بدي گفدن تواني 
مذل. شد در زسان هت کشور شهان داننه باز ضاده از نر 
یی شاهان. جهانرا پیشاهدده نشرسند و بگویند سم خواهند 
ترچه ده گفذه ذه چنین (ست که يارد مر ترا گفنین نه‌ایدست 
تو برجانم همی بندي گناهي مرا دردي نبرده هیی راهي 
تو رامش را ز پیش: هی ببردي ‏ چه دانم کوچه کرد و ذوچه‌كري 
مرفيي برد کزپیشم بپریه جهاني را به پررازي بپوئده 


۵ پيري بد که بر این دز ب رآمه ‏ بدین دژهاي بننه چون‌ذرامد 


اما 











۱۸۸۰ ( 


دزي کش کوه سنگین باره ررئین 


۳ رلاي نشسده دید پانان 


اگر رامدن هزاران جاره ۵ دست 


گر پاور کد :هرز که رن 
گر ایری در های بسنه بر کشادند 
مکی شاها چنین. گفنار باور 
7 جدزیکه در دانش نکلییی 
ش‌ذشه گفت زردا جند گوئی 
حل سود آن و وال ده چیست راسدواری 
پذرها بر نگ‌بابان هشیار 
اگرحه هست وال جرخ گردان 
‌ بهني خانه را از خاده درگاه 
جح سود اپ بند مت دل پسند ت 
6 بغدی بند شلوارت بکوشش 
حه سودار در به بسنم مر کردم 
بپر نامی که من کردم بیک‌سال 
سرائی بود نام بوستان رنگ 
9 لختي دل گراني کرد برزرد 
بدر اکن و کفنا بنه بکشای 
شده از خرس درها ۵ ۹1 
به پیش ریس باذوتاخت چویباه 


بر ور رابت اینکه | مد شا مودد 





( 

۰ 
در بدد [هندن د مپر زردن 175 
بامارن یا وی یهن 
جذبی‌درهاکشادن. چون قوانسنت*/ 
کشاید بدد های بسده جدایان 02( 
دگر ره مپرتو جون بر نهادنداایه 
خرد را کن بربن (ندیشه پاور:*/ 
خرد اورا ببک جو برنه سلجد! بر 
بربن راه ارنداني چند پونی«: 
چوتوبا آن نکردي هوشياري(: 
پسی بپغر ز بند ر ففل بسیار + 
شپاب اورا نگیبان کرد پزدان از 
زب درپدش بودت رخدهٌورا .. 
و بي شلوار بن شلوار بندت /, 
که بي شلوار زر نایدت پوشش 
که حوننو مست ر راهي سدولم ‏ 
سرا رننگ‌من کردي بد بن‌حال 
مدش کردي درد دیوارش آزدنگ 
کلیه دز که از موزه بر آدرد 
» حذد بر بند‌سودآم۵درین جاي 
شنیده آ[واز گغنار شپذشاه 
ز شاهنشاه . آرراء آگبی داد 


ز خاوز سر. بر اورد |خثر بد 





‌ ۱ 


زار عم جهان ثد بر زار 


۸ اکنون ازد‌های ود بر۴ي 
] در درم‌آندند ری و دایه اژ جار 


6 ین رران بر دوه چون غرم 


ند یی درو ی جشت 
#خواهي |ای‌ دض از جهخواهمی 


۱ زین داسم ۹1 پر اکن میت 


سخنی نمائی 


|[ لبی‌جان مرا 
در یر انداز شد گشت زمانه 
ارم جون شکسده کارواندسمت 


بلم پرگاه دی حون شهر یاران 
رجشمم ابر بارندست پر کوه 
بلام ژ به پیشم بترکد سنگ 
بذالد کبکفی با مس 4 شبگدر 


۱ نباشد ی خرو سم ژ عد همدر 


نباشل ۴ دور ند وم پر همیا 
را دل بود ر دابر هر در در بر 
چلل کری بدین خوبی چنین 
زان بوه ,ان خوش روز کارم 
چوراء‌یی رفت ‏ خدی بر سر کوه 
عم ظ 


ی 


ران ۶ باد دل ربایش 


٩ ۳‏ ّ ۳9 ِ 
+وتری) نوت جاره حر امد 


ژ کوه ۳4 در ]مد سدل تیمار 
5 با او جادوئی را کند بینی 
وورد لین رازن پرلیه ویر ر 
ررانش پر نیبب و دل پر از کرم 
دوان بر کوهپا با دل همي‌گفت 
5 کارم را تخواهی جز تباهی 
به تیغخ *جر خون سس بربزی 
کم عیش مرا : حِ دماني 
فراقش تبر و جان سس نشاذه 
روادم حجوی کشفذه خاند|نیست 
کون غرسی شدم بر کوهساران 
دناده بر دام صد گونه اذدوة 
بگریم تا شود سنگ ارغوان رنک 
توگوئي کبک بم گشست ومی‌ژیر 
۹1 ان از دود خیزد این از آذر 
که آن‌قطره است وای‌آنتفزه دزیا 


کذون نه دل بماندسنم زه دلبر 


و گوئي 7 سس زسدر کشت 
نیابم بیش در گيني فرارم 
در چشم از گربه چون مغ از برکود 
درو بسیژد گفنی هر در پایش 








([ "قفا ) 


چا حون ۵:۵ ردزد زنک بسیار 
نه بيني ابر پیومله بر آید 
بر جای‌که بادشست آن وناجوی 
به تنهانی سخغی های سرایان 
۱ حالم ندابي 


چنانم در فرائه ای دثرام 


هما نا دلجرا 


۱ زبرا مسژمدثف و وای؟ 7 م 

ندادم چون نپیب مد برریت 
مسر شایه که باشد درد ر زار 
مرا با جان برابر گشت مرت 


اگر خوبیت یک یک بر شمارم 


کشاده گرده از دل ابر تجمار 
چو باران زر بباره بر کشاید 
همی رانه از مرشك دید کان‌جوی 
که گویند این مخ سپرآز مایان 
کون دلیم مت بی نوا ندکاني 
که بر س‌می بگریدکیک درد ام 
5 از حال تو |کاهی ندارم 


ح4 سحدی درث حان مپز حویت 


درا مرگز مبادر هیم تیمار 
که بر جانم نرب است چپرت 


مر آیه در شمردن روژکرم 


اگر گربم سرا گریه سزا شد که‌چندان‌خوی از چشمم جد| ی 


بمد لابه همی خواهم زدادار 


ولیک چو ز تو تنها بمادم 


بمانم تا ترا بینم دگر بار 


گردختری رامیری ازدز وزدن شاه موبد ربی را 


چوریس دابر از رامیری جداشد 


و ۵ یوازه دوان گرد شدستیان 
که از رری نکارین کل همی 


جبان پر مشاك و عنب رشد زبویشض 


کده 


چو ازدل‌بر کشودی آذردنهوی 


تو گوئي در دهان ازد‌ها شد 


زنان دو دت سیمیرن بردو پسنان 


۹4 از مشک مل سذبل پرا کند 
هوا پردود آذر شد ز موتشس 


همان از هر بکند ی عذبریس‌ضوی 


1 


( 


دز اشگفت گيني همپو مجمر درو هم آنش و هم عود و عنبر 


داش بدتفقههمچون‌آهس د روی 
همی زه مت را بر دل بی‌آزرم 
۱ ز۵ره دل همي غلطید در خاک 
" ه از دیده ررنده سیل گوهر 
مد , جون آسمان گشده ازیشان 
ژئن برکنده زر بفت بباری 
لاش پر درد گشنه رری پر گرد 
همه بیمارش از بهر دلارام 
و۵ شاه موبد در شبستان 
حبل نا حامهٌ وشی و تم 


( پیش #9 
ان کشله ز شاهنشاه مودد 


پانو (رفداده 
خاک (ندر نشسته ویس بانو 
#ندین گیسوان از سر بکنده 
همه خاک ژمدی بر هر فشانده 
شهنشه گفت ریسا دیو زادا 
۵ از مردم بذرسی نه زیزدان 
#سوس مد ترا (نسون و پندم 
لونی تاجه شاید کرد با دو 


تاه ر شوقن 


اگر بر چرخ با این عان ودت هست 


که کاه کوذنن آتش جبد زری 
همی راند از مزه خونابة گرم 
دورخ دببای‌حی یگ سدرد«برخابت 
هم از گرد گسسنه عقد زیور 
برر گوهر چو کوکب های رخشان 
سبه پوشیده حامه سو گواری 
ذه از موبدش یاه ]مد نه از زرد 
کجا زر درد شد نااه و ناکام 
بدید آن رری چو‌کند:‌گلسنان 
پسان رشنه در هم سنه #حکم 
هنوژ از وی گره ها نا کشاده 
5 خودپنیاره را ار بود دایه (؟) 
دریده جامه و خوابنده آهو 
پرندیی جامپا از بر فگنده 
زد و نرگس دو جوی خور, برانده 
که دعرین دو کيني با تو باد| 
نه از پندم شعوهي ده ز زندان 
چه جوز آسد ترا زندان ر بندم 
بجز کشنس حه بایه کرد با تو 
حه‌کوه و دز ثرا جه دشت وهامون 


شوگ گرد ساره با تو هم وست 








۰ ا) 


َ : ۳ ؟ ۰ 2 
درا ده زخم دار سول ید ده زنهار و ۸ بدمای و له سوکدد 


ترا زین پیش بسیار آزمودم 
نه از پاداش سس رامش پدبري 
مکرگرگی همه کس را زیان کر 
زخوبی و لطیعی جون رراىي 
دریغ این" صورت و دیدار دیکو 
بسی کردم بدل بانو مدارا 
مک ریسا مرا چندین میازار 
ز نااني بسنی تم زئني 
ندارم پیش ازبن در مپرت امید 
تچوبم بیش ازیس باتو مدار 
هه 
ویر "نیز مپر تو" ه جوم 


چه آن ررزي که می با تو گزارم 


و 


چه آن پندی که س بر تواخوانم 
اگر هرگز ز گر آید شبانی 
اگر نو اوشي ود تومیر گشام 
جنان چون مس ژ تو شادي‌ندیدم 
کنم کردار با توچوی نو کردي 
جذان سبرت کدم از جان شبرن 
نه رامین هرگز از نو شاه باند 
نم ار پیش تو گیرد چنگ و طنجور 


چه پاداش وج: بادادره نمودم 


ده از پاد|درهم پرمیز گیری 
و با دبوی زذبعی کهنه بیزار 
ژ غدر و بيوناتي حون حپادی 
ببالوله عندبن گونه ]هو 


بسی گفذم نان و اشگرا 
که [زارم هلاکت آدرد باز 
ببار آمد کنو عذمی که کشني 
وگر نه خود نةءزماه و خورشید 
که د گوسخه آهوت یکسر |شکارا 
زبس‌خوار ی که ردي خوارگشاي 
که ی [مغم ذه سنگ و رزدم 
ت_ ۷17 دقعشی ۹ بر ابي نکازم 
انی 


ال صابری در دل بکشدم 


ب ۰ ۱ 4 
زدپدارت همی *عی؛ چم 


زر تون یه با رل بدن» 


خورم زنبار با توچونو خوردي 
گچا هرگز نيدديشیيی ژ رامین 
زه هرگز در دلت زر پاد باشد 


۹ او اونشیفی مست ومکمور 





0 


اتا.ع ) 


1 
| زر او با تو دماید زود مازی 


أ 
/ اجان حند ان دیدب آزم شما را 


[ شما لو درمدی ۱ شم دمائید 
"هران گاهی که با هم عشق با زید 
من نون برشما نردانم این کار 
ار رای . و دل فرزانه دارم 
چه‌آکس دشمنی باشد بگیپان 
چ[س‌باشد | ددر خانه بد خوه 

اه ردت دز و پابو 

ژ ات شیر 5 ددر کشبدش 

۱ رد ورین ف و دسمت 
۵ اندامش جو 


ثمی شد خونشی 


از ۳ ام سمری 
لین ننش شذکرنب میزاه 


تس بسیارجای اززخم‌چو‌نیل 


اي انشاران. شرخي چندان بیوه 
سس 14 داد ر 


(آن پیشدر زد 
ببنادزن دیص ر «ابه بیپوش 
جو (عالي به نقر؛ در نشانده 
انس اب کس, "یشان نمائند 
اه هردر را د خاده (وگند 
۳9 


نون بماسیت خل: نوازی) 
که بر هر دو بگربد سنگ خارا 
ور دشمی : تردن دشمن شمائید 
«چز تدبیر جان سس نسازید 
دل از دشمی 


< ۱ دو دشمسی (ددر خاده دارم 


به پردازم بیکبار 


چه [نکس مار باشد درگریبان 
چه[نکس خففه‌با نشد شیر در راه 
گرننش هردو مشک آلودگیسو 
مبان خاک و خاکسثر کشیدش 
72 
جودزد ان هردو دسنش باز پس 
ابر پشت و سربن و سبنه و ران 
دزد چون ناردانه خون چکید: 
چو ربزان باده از جام بلوربن 
چفان کز کوه میمیی لعلو بجاد 
روان زان نیل خونینن دجلهٌ بل 
توگفتي لاله زار و ز عفران بود 
کج( زخمش‌هه بر دزش و سرزد 
ز خون اندام ایشان ارغوان پوش 
ریا دوس خبری در فشانده 
رژان پص نامه درسنی (خوانزه 
بمرگ هردوان دل کرد خرسند 








۳ ( 

در خانه بدیشان سخجه بسده 
پس انگه زرد را از دز بیاورد 
پیکفنه بمرر شاهجان 


پشیمان گشت بر زرد جفت 


ند 


چه درد است ابیکه از جانم بر آید 
بچه بود ای خشم و ایریآزار چندین 
اگر جه شاه شاهان 
چم پر دلبرم تندی نمودم 
همانا عاشقا 


جهانم 


با جان بکیدی 


جر( ای دل شدسنی دمن صس 
بناداني کني امررز اري 
مبادا هیچ عاشق نذه و عرش 
جو عاشق را نباشد برد باری 
دماید 


گرا دوممت عاشق دوست بد 


خروشان 


به پیش شاه شد شهر و ره 


همی کی ای نبا جان مادز 
جر( صوید نداوردت بدین پار 
جه پیش آمه ترا زدن بت بدساژ 


پص "(:۵.گفت موبد را بزاري 


( 
ای 
ز گرد(نش بکي دیگر بدل کرد 


ز عم خسده دل و خسده رون ند 


دل پدر هردر خسده 


خروشان روژ شب بادل‌همی کت 


1 


کزو ناگه جپان بر مي سر 


بچاذانی که جون جان بود شدربن ,, 


دربن شاهي, ,کم ۱۳۵ 
که از مشقش چنین دیوانه بودم . 


بصز 


که پا |مروژ فردا را ده 
چرا آتش زدی در خرهن «ن 
که فردا زر گزد بر دامت ماری 
که تندی (نگنه ریرا در آنش ‏ 


نه بیند خرسی در مپر کاری ‏ 


که از دلدار نشیبد زماي ‏ 


ز بر که نا زو در گذازد 1 


ّ 


1 


ده دد «مراه ی دی ماه سه. ۴ 


بعندق مسا تا با ترا خراشان 


"۳ 
ز هر درده‌ی رخسمت درمان ای ۲ 


جه بر دیدی ازین ی یو ۳ 

حه تیمار ر چه سمغنی‌دید8 باز " 

<4 مذر ری 45 شم ر «پاری ۱ 
ّ 





ده نردی آفثات دنگو ان ر 





نات بدو بودی پنسنان 
1 

ی "یی مور "بیلم 
لراخت مر با می نیاری 








ل 
پاربم ‏ تا بگرید دهر بر من 
ثر ریس مر :,نمائنی 
خون" ویس . دلربایت 
ین مویدا زار بگریست 
نی ار . نا ۱ بدالی 


روم اد پیش و به نکردم 








ار توزوي آن بت رری بيني 
بریده 
اي بردن میمینش نالان 
- زیر ل خورشید رریش 
رشان اه ی شهروژ مویل 
م اي ز اندام او شه خرس کل 
(ني وا یی نیمار 






ی نیم ۶ آشن ببني 


امی گفت ای فرومایه زمانه 
#لر گفنست با تو هوشیاری 
چون ریبد ان در خضت‌شادی 


از چون دی ان سرو پپشدیي 


|. 7 


جرا بی ماه کردي اخغران را 
کنون جه ایس شبسنان حه بسا 
بپشدت را همی بی حوزبيام 
وگرنه خوی کنم دربا بززري 
خورد دا جاودان اندود با مس 
جهان گردد ترا همواره ذشمی 
وگر نه زین شرنشائی برائی 
شود انگشت پایت بند پایت 
شپذشه نیز هم بسبار بگریسعت 
مرا ی و نا خوبی سکاللی 
هم آب خویش ر آب تو نبردم 
مبان خاک ببلی نقش‌جینی 
میان‌خاک و خون در خوابنیده 
چو خوبی بررخ گلگونش گریان 
بخورد: زگ خون زجیرسویش 
جو کوهی خویشن را برزمبی‌ژد 
ار ی 


بدزدید‌ی ی من ۳ یکاد3 


کفجون؟ رای 
بباغ جاودانی 


ری 





.۲ 
جر بر کند‌ی آن شرز ممن بار حو بر کردی جرا کرد‌ی نگونهار ۱ [ 


نون کشده صذویر هتژلی برودد بردر ی عذبر حون پبوید ۹ 





دریرد درم آن هرن ی پا لت 
گر آکبو: تبامه + اخق می 
مدز یدازون خر 
بباغ (ندر پنالد سرو و شمشاد 


مگر پروین بدردم شد نظاره 


نکر مروقد| مادرویا 


این ظلم گران. با که بگویم 
جهانی را بکشمت آن‌کو ثرا کشت 
پزندک آرم ز روم و هند و ایران 
نگارا دز چپان بودی ثو تفه 
دات بگرفت و از گیفی برنني 


با تا مرگ جان ثو ببرد است 


که بایه برد آکامی بوبرد 


بشد ربص و ببرد آب خور ر ماد 


کنون‌خورد‌ي چنان ماه دلغررژ ۱۶ 
۳ 2 لدم درل سر ۵ اد ۳ 
۰ بترم تم ۳ / 


۳ در تا کم ریزان گوهر سس 


که سرر مس بردده گشت ۵ر صرو نز 


که ماه ی نبفنه گشت در حاد 1 


که گرد امد سم جندیی ساره 


بدا ز نجیرمویا 


سییر بید اد را داد از که 9 ز 
ولیک ژ انیمه به ثر مرا کشت ( 
مگر درث مرا دانند در مان بر 
ندیدم *+چکسص را با تو همئا ۷ 
بمیئو در سرا جفني کرنني ۱ 
زگ (مید می با تربمرداستا 


گرا یابم 


دصد سا و عقد و در و گوشوارت ؛ 


۱ 


دسنگ و سایه دو , 


که گریان شید بمرگ وی شميروٍ ! 


۹ ول اژ ری ارات خور و ما 


۱٩۹۷ (‏ 
بشد ریهر آنتاب مپر جویان 
له کوا غور باه وه دز غور 
هو غور ماهم را بکشنند 
بو غور دز انگفت دیوان 


همی داناد کز این خون جچه‌خیرد 


ون ربعل خود در یا برادم 
"باه قیمت یک قطره خونش 
مرو .پیرایه . خراسان 
ژلوا غور اگر. من آب زاید 
۶و ال خونین ررد بارش 
فزدن اژ پر 1 شاخساران 
تبارامد 


( ای 


شمه نو نا بشاه 

بندد. بخون. ودس. دلبر 
جوآیفه از همه گيني سواران 
جبان بردست مود گشت دیران 
ثگر نون بودخوش طعیر شیرین 
ون خوشبوی باشد مشک و عذبر 
۱ کون (ه دمد پر کود و هامون 
عسوه ویس بودي باغ نوروز 
ون (مسال کل زیبا. بر آید 
مر (مسال نیکو رخ (خندد 


ربعا ویس من با نوی ابران 


( 
بماددم ریس گویان دیص جوپان 
چنان ماهی بز در کل دربفززد 
همی شادی کند امررژ دیوان 
چه مایه خوی آزادان بریزد 
زخون دشمنان ‏ و ژ دیدکانم 
5 مد زان رخان لاله گونقن 
مداراین‌خون و این پنباره آمان 
-جای آب زین پص خون؛رآید 
بلا رید ژ کوه و مرفزارش 
سخان بینی ر دیغ دامداران 
بیاره زی تو طونان 
زبوم پاختر تا حد خاور 


یسایندت به سم 


تباهی 


راهواران 


گماندهنیست آن باقوت‌نوشین 
که مانده نیست آن درزلف‌دلبر 
کدم‌انند «نیست آن رخسارگلگون 
۳1 جون رری اربودی دل امررژ 
ک» رری او نه بیند چون در[ید 
ِ*# شرم ویس بر ری ره هبندد 
دریعا وین سس خانون توران 








ل[ .۰:۷۹ ) 


دریغا ریس من امدد شاهان. دریغا ویس سن اوزدگ ماهان 


دربغا ریس من مپر خراعان 
دریغا وس سس ماه سس گوی 
دربغا ویس سس خورنایه کشور 
کچائی ای نبازمی کجائی 
کیب ثر! ای ماه تابان 
بطارم 
بگلشی 


هران ررژیکه بنشسنی 
هران روزی که بنشمدی 
هران "روزیکه پنشسنی با بوان 
اگر بیي تو!ه ءِ لاله در باغ 
رگر بی ذو ود گان 
وگر بی توبه بینم ای سا 
بل |ذم جون ۳ اذم زیست ل قو 
تیاه هم 
رگربر کون خارا باشه این درد 
وگر بر ژرف دربا باشد ایس غم 


شم نو درد 


چرا ژادم چنبی به #خت فرزند 
چ بایستی به پبری ماه زادن 
شوم انا مرلست: بلهجتم " عریزن 


برآرم زین دل‌سوزان یکی غم 


دزی کان جای دیوان بود گربز جر( بردنه ماهم را بدا دز 


وا رز بیندازم- زان کود که چون جشفی بود مرگی با نجوه 


شوم 


دریغا ریصن من ماه کیسان 
دریغا ویس سس سرر موی 
دزیعا و را |مدث مادر 


جرا جونی همی از جدانی 


بطارم با بللشی پا به ایوان 
بطارم در تو بود‌ی ما خرم 
بکلش در تو بودي ماه رزان 


با پوان در تو بودی ماه رکیوان 
نید لاله بربی خسنه دم داغ 
شود آن گل همی در گردنم‌غل 


که چشممرود خوی؛گربست ی ثو 


به پدری زهر #جراث جشردن 
پیکساهمت که مر کود را گرد 
بیکساءت‌شود‌جوی سنگ‌ابي نم 
چرا کردم من این ویراذه پیوند 
به پروزدن بدست دیو دادن 
بکرم بر دز اشگفت د۵بوان 
بدرم سنگ آن دز پکسر ازهم 


1 


1 


۱ 1 بینم کم دل 


9 
لین جان خویش انگه 


۱ دق آذکه 


تاز ژ چدابم 


چاکم 
ششابد ریسم در خاک ربزان 


]چا برارم جان 


شایه ریص مس درخاک خفذه 
ژ گیهان 
سك هماني 


گوبم 
۳ بوی از دی گرنفی 


مر در خون. آن بت باش 


با بان 


پاور 


- شوم با ماه گوبم و هماني 


بعق آیکه از بودت دلارام 
۲اياري ۵« اندر خون [ني ماه 
شوم با مپر گوبم کامکار| 
بت خوه ریس را افهرتو بودی 


بعق نید 
بشپر دوسنانش 


و صاندد اوئی 
نور بفزای 
ابیز گونم .نو همانی 
در دست ویص بانو یار بودی 
طونان 
توملا به کم در پیش دادار 
9 نو حلیم رو بردباری 


پشهر دشمنانش داد 


۱ کام حذد 


ی ی ژند* چرایم 
بیامبزم بخاکت ریس خاکم 
که دود از جان شاهفشة بر آرم 
شپذشه می خورد دز برگ‌اربزان 
شهفشه دیگری در بر گرفده 
پکویم با همه کس درد پذمان 
ی وی وب من بردي‌نهاني 
هون طهی که بر زاف بای 
هلاک از دشمنان ار بر آژر 
که بر وبسم حسد بردی نهاني 
م چهر دهم نام 
که تاخونش همی‌خواهم ز بد خواه 
پذا مارا 
رش هم گوهر تو بودی 
چدو خوبی چنو رخذنده ررنی 


در اندر جپان 


م خویش باور باش 
و با اقب 


5 چون گفنار ویسم در دماین 
همیشه چوننو گوهر بار بودي 
تجای برق خندش بید شادهی 
به طوفان بر جهنده برق سوزان 
بمالم پیش او در خاک رخسار 
که 


۱ ۹ هي 
برموند همی انش بباری 








۳۳۶ 

جهان. دای بدست این سامگر 
ه بخشایه همی بر بندکانت 
جو ثبغ آمد همه کرش برددن 
خدایا داد مس پستان ژ جاشسی 
حو دود | ز سس بر آرن اپری‌سندگر 
چو موبد دید زارباي شهرر 
بد و گفت اي گرامی تر [ دیده 
مرا تو خواهری ویر برلدر 
را او هست چشم و روشنانی 
بران ی *,ر بهب مپربانم 
گر او ناراسنيی پا کري 
کنون حالش هی از و تدم 
من آن کس را بگشتی چوی توادم 
اگرجه مس بدست او ابرم 
وگربچه" مان , بداغ: ,او - چدینم 
توبر دردشس و یت 
کچا من نیز ههچوی توازنددم 
فرسئم وی را از دز بیارم 
نداذم ژو حجه خواهد دید جادم 
رما دلخی که من خواهم حشیدن 
مر[ تا وبی باشده در شجسنان 


مرا تا وبص جفت و بار باشد 


( 

که همست |ندر بدپن‌هر ررژ بدثر 
جع گرلن ]مد همه‌کارش دردهن 
و خان وصا 


به بیدآدهی‌همی 
تبی کن زر سر وسادشین 
نو دود شاهی از 
شم از وی ببس ]مد هم( و9 
(سبار کوده رج د یله 


جاش پر آدر 


ژ مس 
سمنبر وبسه ام با نوی و دلبر 
فزون بر جان و جسم پادشاني 
که از عشثش همي دبوانه ساذم 
بکام دل ژ ممرم بر خوردی 
از پرا با تواین بیبوده گفنم 
که جانش دوستر دارم ژ جام 
جذان‌خواهم‌که مس پدشش؛هبرم 
همی خواهم که (ورا شاه ببذم 
مزن بر روی سدهین دست زرین 
نزنه‌ی خویشنی را جوی پسندم 
۶ با دردش همی طائنت ندرم 
دبک دادم 
ها «خني که دری خواهمکشبهان 


خطا گفام 


دد انم 


همیی اندوه خوردی کر باشد 


۱ 


ار کامم شده بسده بصد ‏ بند 


#رلزلستدال روژی‌طرب‌نجم ت 


"اس الله زرد را خرموه خسرر 


پیربا خید دو صد مرد دلاور 


بشه زرد سپیبد با درو صد سرد 


هنوز از خشم شاه آزرده اندام 


بان یکماد راسی دل شکسنه 
پس نله زرد پیش شاه شاهان 


دگر ره شاه شاهانش عفو کرد 


۱ دگر " در هرای شاه شاهان 


رش بود عبش شاه شیرین 


ان را درکل ونسربن گرفتند 


هرنده شد به نیکی باه ایشان 


1 عم مازن د شادی ان حپانرا 


ی دار دل را تا توانی 


۱ ۱ ۱ 
8 (قتي: بر با نپاین 


ل ان ۴ 


۱ فران دزد ی که از وی سآیدمپیش. همي بیذم سراسر زین‌دل ریش 


گو( دارمکه ان دل زانسس نیست 
چو تچیرم جنگ بوز خسته 
به اخسه ی مایا ای فرا ژزد 
گراز وپسم نباشد هم عجب‌نیست 
که چون باه شغابان نزد دژرو 
دگر ره وبسه را از دز ببارر 
بیک مه ربس را از دز بیاورد 
جنان خدنة که گوری جسنه‌ازدام 
«خان زرد منواری نشسته 
مخ گت از پیع راد فرادان 
دربده خت رامین را رفو کرد 
گل شادی بباغ وصل بشگفت 
نروزان گت روی ماه ماهان 
بیاد؛ بو دست‌ماه رنگدن 
رراثرا در میع نوشین گرنننه 
برفت آن راجها از باد ایشان 
وا فرجام باشه هر دران ز 
که بغزایه ز شادی زندگانی 


در رد بر خوزد روت هنن ند 








۲۶۲ 


۱ 


رذتری شاه موبد به زابل و سبردن وپس بدابه 


شب در شنبه و ررز بباری 


که شه باز آمد از گرگان و ساری 


مرای خویش را فرمود پرچيي حهصار آهنین و بند ردتیسن 


کلولزن وزسی: , .رد تفلل... الني 


هر الچا کش دراچه بود و زرژن 
چنان شد ز امتواری خانة شاء 
بست انگاه در ها | سراسر 
کلبه بند ها مر دایه رز داد 
بدیدم ناجوادمردیت 
پززیی رنبب خواهم؛ چند مین 
نگهدار این مرایم تا من ام 
کلید در ترا داهم بزنبار 
تو خود دانی که از زن,ارخواری 


بضیار 


بدیی بارب نی هم آزه‌ودن 
همی دام که رنچ خود فزایم 
رلیکن من ترا زان برگزیدم 
جو جیزخویشد ردژد‌آن سپاری 
جو شاه اندرز دابه کرد پمیار 
پروز نیک و هذکام همایون 
غم درری و یهار جدائی 
بلشر گه فررد مد بکي روز 


تین ۳ 
۱ 6 


ز پوادش زده هندوسنادی 


برو بر + جر درمود ۱ هشن 
کها دروی نبودی باه را را؛ 
# رس 


فیرافی. بب :: وس جقم 


بدو گفت ای فسونگر ۵اه اسناه ‏ 


بدپی یت ر جو|دمر۵ یمتا دیدار 


دردگب اي لبود کم بیشی ماهی 


که بندش صي (*بستم مي‌کشايم 


بعی اپ بار زنبارم نگیداز 


نه پبس ۳ بود زنهار داری . 


اگرنیعی کنی نبکت نمودن 
که چبزی آزموده . آزمایم 


‌ِ 


کجا از زیرکن ایدون . شنیدم . 


از ۱ بشان پیش بابی اسنواری ۱ 


کلیه خویش ویرا داد هموار 
بشاد‌ی رنت از دررازه ببردن 
برپتاعر ‏ ییو ری 299 


بدل بر گشزه باه ریس پیروز 


"بلشگر که رامین بود با شاه 
آشنثه چست رامب را گه شام 
۱ جوگفننه او بشپر اندر شد (کذون 
باه رشن رامبن ز لشکر 
بباغ شاه شد رامدی شم اژ ره 
شمیده دل همیگشت اندران‌باغ 
خروشان و نوان بر دوب جفت 
با تا ترا از سی بربدنه 
يکي برطرف بام ی ین 
۱ اس تاربک پنداری که درباست 
ره 


دید آب 


در مدان بوستانم 
پود‌یاکزز 
"و ارس همی گربم بزاري 
۶ زین دل مسوزان یکی ۵م 


ربگن 


د(۵م 


دی آن سر[ را چوی بسوزم 
ار آتش وسه ‏ وبر! بدامن 
" (۵رچشست همیشه دو کمان‌ور 
ان 


اي خوابم همنی از دی۵ه زانه 


ره ال 


نیان ازوی بشیر [مد شباناة 
بذ‌ان تامي‌خورد باوی فذوسة‌جام 
به‌اذست اوکةآن‌چارست رانسون 
بدان بد تا به بینه رری دلدر 
درش‌جون‌منگ بهلهد پدویرساه 
زبانش ربص‌گو و دل پر از داغ 
زدل تنگي‌وبی مبری‌هم یگفت 
حسوداثم " بکام دل رمیدنه 
زغم دسنی بدل دیگرببالهن 
کنار و قعر ار هردو نه پوداست 
پدربا رک من سرجان و گوهر 
ز اک خویش در موج دسانم 
زخون گلنار کردم گلستانرا 
که از حالم تو آاهی نداری 
بسوزم اي سرا و بنده عکم 
که دروی جای دارد دل فررژم 
پس آن‌موزش‌بود هم دردلمن 
نشستمننه جانم را براار 
به ذیر غمزه جانم را خلیده 
خبال! مت‌سال مهب رم بماند محف 
گبی خونم همی از رزخ چکاند 


چوا جان دارم از پپشت برنده 








)1 ۰۳۳ 


جو رامین بکزمان تالبه بر دل 
مپان موم وشمشاه و نسرین 
تخوات اندرشد [ن نا زدده نرکس 
بیامود آن دل پر درد پرغم 
دلش زبرا پکی ساعت بیامود 
شده بیدل بباغ اندر غنوده 
چودیوانه درا گرد شبسنان 
همی دانسسمت کش رامبر‌پباغ‌است 
بزاری دایه را خواهش همی کرد 
سم از جانم هم از دربند بکشای 
تیا تاربک) خام نیز ثار رل 
زب درهای بسنه*خبت چون‌منک 
چه بودي‌گ ربدي ایس راه۵شخواز 
بیا اي دایه بر جانم به #خشاي 
مرا خود اژ بفه بداخت زادند 

دلی بد: چودر برري ردپسنند 

۵ نی 

ی است‌این بندهای و ها 
نکارم تا دو زخش پر شکسخند 

9 از پیشربه بردآنچمرزیباش 

ددرخسنه 


۳ 


جوابی د|دد ابه‌گشت ازیس 9 


خداوندی جوشه زایدر برنه 


ز دیده خون دل بارید بر گل ۰ 


ژناگه بر ربوش خواب نوشن ۸ 


که با ار بوث ابر تن مغلصی 


که باار بوه دوخ باع خرم : 
که بوی باغ بوی دلبرش بوه ۱ 


نارش. روی مه پیکر شخود: 
ز نرگس برسمی پانوت ریزان 
دلش راباغ‌بی |و تغد»داغاست 
که ب رگیراز دام ای دابه ای‌دره 
بناری سا مر|خورشیدبذمای 
زسی نا داربايم راه نزوبک 
توگوئی هس‌ماهمشصت ‌فره‌نگ 
نبود ی بندهای بسنه بسبار 


هزاران بنه بر چانم نادند , 


تنی خسته دگر باره به خسئند 


2 ‌ 
8 بایه ایس دز پسده به پیشم 


«چشهم در نماند |ن ثبر بالاش 
مت جادم پمشکین بند بسنه 
۸ پدزد دادوانمردی زس کص 


۳ 


۰ ذصره هه ۰ ۱ 
حدان ایا رکه ۳ 


[مشب بند ار چون بر کشایم 
ار پیشم هزارای ‏ اشعر آیند 
ذوداین‌جست رزس زنبارداري 
یی گرتو صد چندیس شنابي 
| چا دانی‌کو بخود کرد [ز اکن 
نان داني که ار (مشب نماند 
تایه کر ما را ایری همه بد 
چا خواست ایمذل مر اخرد (نرا 
جودابه اپ سخنپا گفت با ماه 
پارگفت ایصنم تو نیز بر گرد 
#بماری پعی شب صابری‌کن 


"ی |مشب مر[ فرمان‌برای‌ریس 
یه پشه با ار سمبر 
۱ ۵ (رزن دید ری نه جایکاهی 
جوتابمپر جادش را همی‌تاخت 

۳ پرده که بد از پشت ایوان 
ارو زو طذاب مخت پسیار 
نلنه از پاي کفش آن کوه همیري 
"ور مرشد ز پرده جمت‌بربام 
رنه مر برهنه پای مانده 
سنه گوشوارش پاک درگوش 


) 


چو خشم رد ابا او چون برآبم 
پندارم که با موید بر [یند 
نگوئی چون کذم زنهار خواري 
3 مس ایس تا جوانمردی دبابی 
دگر کرد آزمایش را بناپش 
هم |(سشب وفنت شبگیر آن ذوانه 
که بد را هم‌بدی [ید ز سوید 
بدی یکروژ پیش ید بد‌ان ر 
خشم از ویسه او بر گشت تاک 
مکی مفزای شه را درد بر درد 
پس اه تا تواني دارري کن 
که (مشب‌کور گردد چشم بلس 
همی‌گشت ر همیژد تا گنت (رسر 
نه پر بام سرایش دیه زاهی 
ز داش خویشدی را حارة ماخت 
یکی سر بر ژمبن دیگر بکیوان 
یکایک ریص را درمان ثیمار 
بزروژ روج چو پرنده شاهین 
کسهنه عقد و مرفر بر فشادده 


ابی زیور بماند: روی نیکوش 





۳۳۹ 


نگه شه شتابان تالب باغ 


زس | 


اگرجه نرم و اسان بود جایش 
کمته بنه کشی بر میانش 
نه جامه بر نش ماذده ده ژیور 
پرهنه 
هم ازچشمش روان خون‌وهمازپای 
کچا جوبم نگر معتثری را 
همان ببثر که بیپوده ده پویم 
(ی با شبذیر 
اگر با بیدلان هستی نکگورای 
گر پایث جبانی در دوردد 


دور می‌بایدت زفضشسی 


مِ 


شک فده 


پای گرد باغ گردان 


حعق دو و 


زه راد 
گذر کن نز نسربن 
که کی نا کجا یابی کسي را 
هزاران پردگی را پرد: بر د(شت 
هزاران چشم ودل از جای بر کند 
در مبرکري 


بی ام 


ببخی جان مر 
بهه گونه بلا ببوش و 
پدام می بدان رری نیکو بر 


ازد مشک ]رو بر گلذارم اندای 


ررانش پرز درد و دل پر اژ داغ 
بدر زد دست و ژباره درو جست 
تبا شه بر تنش بر پاره پارا 
بدرد آمد ز جسئت هردر پایش 
چو شلوارش دریدة برد راد 
دریده بود یا انناده بکسر 
بر مرزی دران و رام جوبان 
همی‌گفت | ازین 
کجا جوم 


بشب خورشید تابانرا جوم 


خت نگورای . 
بباز دلبری را 





۰ 


سس 


برای ما زمادی راع بر گیر ۱ 


مذم بندل مگ برم بهبخشای 


جونازک پای سس خونی‌نگردث 


کت 


ده رلجی نم خت‌نا خوش‌برگرنان ۱ 


بکی 


که رموا کرد #+چون مس بسی را 
ببره و درمیان را: بگذاشی 


پید( بکی راز نبفده 


ت_-_< 


۷ 


به هجران داد و ب رآاش پرگاه . 


۱ 


بدیس *خني رو رموانی رزاریا ‏ 


1 خوبي اجمی دار بر و بر 


ز سس 











1 


۱ فد 
ابو ای انناب ولربانی 


انش بجان اندر فگنده 
| رده با مس ببدل مدارا 


»| بت بد از گینی بر انده 


| آلرس مردمم_ یا زب جمان 


/ 
للم از بیدلی رز بعت بسداه 





۳ كفني چرا پیذم نیائی 





چا اي که "رمي 





1 





1 ای زو نو گر ماه 2 





اسر 





فك در لد 1 
مرا جانا 
!1 

کت جان. سن لبانت 
۳ جسي مزا ام شب باني 
الشاین بر 


1 


ر دوش پایم 







ن بر دوسمت ۴ دشمری 

نی ای مه تابار نی 
7 من اپنه مر برزن از کوه 
۱ | جهان ون ادنه ژدکار خور 5۵ 









ثل ازمی رفن ۲ دلبرز سس دور 
فر خویش 





مر ۳ پارزی کین 





ن‌ نوی دق مشک ۶ عبر 


بور خویش 


۵ 


مزای_خرمی ‏ د. شادخواري " 
:خوبی. باننه 


لجسئه با مس مسکیری موسا 
جبان در خواب مر "خواب مانده 
چرا هرگز نه * *چون مردمادم 
سر( مادر مگر بی ؛خمت و دل‌ژاد 
مر اینک آمدستم تولجائي 
شد مر 


جران را * پرمی 
نیز دردم 
جنان دانم ئة باری ای ریم 
نماید مشک «مچون خاک‌کويم 
بر نو که پاشد زهر دام 
مرا درمال توئی نه نوش و شر 
همان خورشدد سنا مري رخاذمت 
چرا ری اژ ص‌ آشنائی 
جرا هرگز نه :خشانی توس 
چرا از باخنر بر می نائی 
بجدن بر جان من صد گونه (ندوه 
هوا با جان من زار خورد: 
دوعاشق هردر بددل ماند۷»جور 


مارا رهبری کن 





) ۲۰۸ ( 


یکی مه را فروغ روشناتی 
یکی را جاي برج چرخ گردان 
جوبك نیمه سباه از شب د رآمد 
جوسیمیی زورفي در ژن دریا 
هوا زا دودة از چبره فررشست 
بدیه مد مر اررا بار خفذه 
بنفاء زلف و مسرب رری راهن 
ببوی ریش رامبری کشت بیدار 
(اجست اژ خواب واندر برگرفنشس 
ام هردو بسان میم بر یم 
9 یدنه بر هم در سمن بوی 
و گفنی‌شیر و باده درهم[*+خت 
زررزی هر دو شا شب روز کشده 
هزاز شاخ گل سمرایان 
زر شاوی شان همی خندید لاله 
گرفده کل از پشان زبب ر خوشي 
جو راز دوم‌ني پاهم کشاد‌دن 
زسانه زشت خوی خویش بدمود 


اواز 


1 ال 


مر( دیدار آن در ماه بنماي 7 


9 مره ر شکوة پاد‌شاني کار 
يکي‌را جلی زدن ولخس ۳9 


مه تا بنده اژ وی 


جنال لا 1 9 دل فروشسمت | 
مبان گل بسان گل شگفلهم: 
ز نسربی و بنفشه کرده بالین " 
بباري باه مشکدری از گلسئان ۷ 


ببالیی دید سر یاسمی زار " 


سر زاین پر عابر گرفنش 
دو هغثه ماه شد پدوسنه با خوز ,| 
پر هردر چنان که سیم پر سم 
جو در دپبا نیاده ردی بر رریا: 
و پا گلنار و سوس درهم آرغت ۱ 
زهابي روزهان. نوروز گشانه, 
همه شب عششق ایشانرا سرایای.. 


بث .مت اند‌رش هاموني پباله ر 


جنانجوی‌ناژه نرگس زيب رکشي ۲ 
:خوشي کام درل دیگر بر (ندند 


به تیغ رنم کش از بدرب . 








۱ 


۰ 


ا‌ / 
۱ عع رگ کار (یشان ۳ حذان کرد ۹ باعض داع 14 «ردران کرد 
جان ر کوهر امد زشت‌کری چرا زر مهرباني گوش داری 


4 ی تلد راستاربی »,برمث‌ وی 


1 


وش *چمس را نیست آژرم 


م_- 


8 


۳ 1 ۸ ۵ 3 ۳ 
۱۰ زارشدن شاو موبد ازکارراهین وهم درشب بازآمدن 


1/ 


۷ 


۱ 


۱ درزد جور او حندایی کشبدن 


دستت 


, 
۱ 


1 ی آزمود: آز مایم 


| هن شب بادل اورا بود پیکار 


اي تا در جپان بت ی بماند پبذام 


7 » 
اکر ریمه ( دیسه افعاب است 


موه است ار تفش رزشس جها 


ی 


ود اسب ار لبش بارنگ و 
واسوداست ارلبش نوش جبانست 
1 مت اراخوبی حورعیس است 
ای بربوه مرش ؛جسنی 


شه ۵ 


ل بردن بمپر او «دردن 


۲ ۱ ۳ شاهنشاه | که شه زرامدی دگر رن تازه شد (ندر دلش کیری 
که ناک 


ی زد فروسایه رم 11 


0 ۰ و ۰۱ 


علم کردم بزثثی خوبشنن را 
جومینو نیکبخناذر تواباست 


ز مبرش این همه تیمار دیدن 


5 چانم ۲ شریک حانسناذمت 


ک«چون ]تش‌تنم‌رازوعذاب (ست 
که حادم را شرنگ جادوادمت 
کمباسی هجو بو بدبه کییاست 
چنان کزببرپاکی خاک‌شسنن 
چه که ازببرخوشی زهرخوزدن 


چرا بیوده ریم خود نمایم 
۱ جرا اژ دپو جسدم مبربانی حرا 


۰۱ از زهر جستم دلكشائي چرا 


0 2 اردیی جستم مپرکری چرا 


| را در به بند و مپر کردم 


ی 


۳۷ 


1 9 "۳ ۰" بح مس ‌ 
۰ " 
1 ۳ ت_- 
‌ 


‌‌ 


ارم کر جسنم ندید اي 
از غول جسلم رهنمانی 
از ۵اه جسئم اسنواری 


پس انگه بند ر مهر ادرا مچردم 


ميس( مرو ۳۹ 








۲۳۰ [( 


چه | شفنه دل وه خیره رام 
گزبهم 


گزیند کر ها ر 


«پردم مشک خود باه پرائر! 


اه نادانان گزینند 


سرد 


نادان 
مزاوارم ۶5 سم هرحة بدتر 
وین مب زا باون ارم 
دلم را گر خر سناه بودي 
گر اکنون باز پص گردم ازبن را؛ 
ددادم تا چه خوانندم ازیی پصی 
سپاهم گر کپان و گر ماننه 
اگوی : نا مت ۱ . . جوافا۵م۲. سزايم 
همه شب شاه شاهان تا معرکاه 
گپي گفنی که مس زشلی نبوشم 
گبي گفنی هم اکنون با گرذم 
گپبی اورا خرد خشنود کردی 
گبی چون [بگشنی روش رخوش 
جو (ندیشه بکار اندر فزين شد 
هو از خاور بر آمد ماه ثابان 
نبودش ور سرای خویشنن را 
ریامه دابه مپر وبند بذهود 
مراسر بند ها چونان که او بست 


۰۰ رب ۳ 
کیش ظ لد ۵ صون «گب 3 این 


۹1 حندبی آژم ود ۶ آزمایم ۳ 
نشهام [چنان کایشان نشیننه بر 
نشینه زان مپس کور و پشیمان م : 
همیدون‌میش خود کر زیاذر 
۹1 ۳ کورم بکار خویش وم کر پا 
که جانرا از خرته داور ددارم 
همیشه نه چنیی ناشاد بودي. 
همه لشکر شوند از حالم | که 

که تا اکنوی‌همی خواندندناکهن 

همه یکسر مرا نا مره خوانند ۱ 
از انه‌یشه -قمی ۲و2 ۱0/5 1 
بررموانی. د جود کیب ی 
ببل تا در جبان اواز کرام 
گه_اورا دیو خشم آلود کرد . 
خرثد در ۵ همتد رشاث کدری‌زبون‌شد ۱ 
شرنشه باز مرو امد شنایان 

کچا بابند ر مپرش بود درگاه 
بکایکس دید نا برده بناو دست 


سرالی کبک او از بند جسته_ 





۱ مزرشنه ِِ_ِِِِ زاکشای ه 


للابه گنت وبسم را چه کردي 
اُ هو اهربهس شمارا ره دماید 
۲ 1 دزم لسن رودهن اژ درل رفدست 

۱ 
د1 جر[ رددمت کو خول نامداز است 
7 که تازبانه زدش چندان 
4 
۲ سوریس راجسمتزهههجای 


سای کلشی 3 ابوان بوسر 


۱ رتش دید جاد 


ی 


۳ را هرگز گمان بودی که آنما: 
‌ اندر باغ شد شاه جماندار 
ظ تچسبه ریس چون آن شمعهادبد 
۶ برامب‌گفت خیزای پار و بگریز 
مر نا بیش من دیگر نه پائی 
۲ جنگ ما همی آید شینشا: 
ز| ۳ بای که باه رستکاری 
۰ رل دردی ؟: و خواهی کشبزدن 
۰ درد وهمه ی مر( باه 
1 لین زو در پداه پاک یزدان 
۲ | #می گشتم ز بشت بد فسانة 
۲ 5۴۳ 

"| خواه‌خورد یک خره‌ای بی‌خار 
۱ لل رامین بمچاره جدان کشت 





) ۷:۱, 


ولیک گوهر از عقد (ودناده 
بدین‌درهای سذه‌جون ببرده‌ی 
در دسده شمارا کی بیاید 
مگر اعمشب بدیم‌ارده رفدست 
جوعاکش هزاران پیشکراست 

بی جان 
که بل جان گشت دایه *+چو 
نبفت و نا نبفلش زیر د اژبرز 
ند ید زب ری ادن د(رای 
وی تیان ۱۳ 
په بیخن» اندر جراخ نشیم خر 
کبوثر دار دلش اندر به پرید 
کجا از دشمنان نیکوست پرهپز 
که تاریکست با این روشنائي 
مر( شاید که باشد زخم وخواری 
هران‌ثلخ یکهنو خ اهی‌چشیدن 
همه شادی و پدروژی ثرا باد 
مرا بگذاربا این سیل طوفان 


ز تو بومی و زر هل تاز یادة 


ندید‌ی خرمي بی درد نیمار 
کهگننی همچومرد «بی رران کشت 





۸۳۵8 1 


بسان مسورخی بد ماند: بر حای 
ز بر ویس بودش درد بر دل 
پص انگةاز برش بر خاست ,ناکام 
کپ جوی دام بود (ور| شهذشاه 
کر از دام گزند او برون حست 
کرا پیوند گید ننائي 
همه دردی بود بر عاشق باسیان 
دلش را هر بلائی 
مباد( هبچعص را #چر چونان 
جو زامدن از کدار ویص بر حست 
جنان بر شد بر وی ساده دیوار 
جو بر سر شد بدیگر دو فروجست 
سمثبر وی هم برجای بغنود 
بیاه رفنه رامبی کرده بالیس 
بزیر تاب [لف شصت درشصست 
دلش سای و دو چشمش پیاله 
نار دست آن روي نگربن 
نکارین زوی آن ماه حصاري 
به بپای اورا. ؛جندانید پسیار 


فراژ | رل اناد 


چنان بیپوش بود از درد *جران 


خوار باشد 


( 


شل ۶ زوزش هم از دسمث‌وهم ازپاي ۳ )۱ 


توگفني نیز نارکف خوره بردل نا 


بعاو (فدانه جانش حس1هازدام ۱ 


همان درد جدانی پیش اوحاة 
بچاءژرف جانگیر اندرون جست ۱ 


دباشد ادج و 


وگر باشد مبادا هجر یشان 


حو تبری‌از کمان خانه بد‌رحست 


نو آمد بدام و هم نکو جست 
بآزاری که از کشنه بثر بود 


بزیر ژلفب میشکط رن داست سین 


.۲ انگشنش حوماهی بره‌رشست 
رخش عواره بر خبری و ۸1 
چوزلفبنش سیاه و دغزوشیربس 
جو باغ شاه پررنگ بباری 
پباغ انناده دید از آهمان‌مصاه 


نگشت از خواب ماه خعنه بیدار . 


کهجاذانش‌توگفشی ژر سند‌جان 


+ توخود تولي ولیک 


۱ 


۱ 
ل 
/ 

۱ 
۱ ۱ 


راهی"دبی راهی 


۱ 3 باره 


۱ 
پروددث 


1« اندر ند‌یدند یم جانور 
درخنانرا ؛جسئنه 
[ هي جسنندرامین را بصددست 
ارس ره هر درخثی بنگرپدند 
۵۶ کشت با ریس سمنبر 
( بسانم پرئو جه در به مسمار 


جوس رندم‌یکی شب یا رمددی 


خادیویکت ده بندن هیم اسنا 


خره دور از تو ههعو [سمادسی 


بي سود بائو بنه ازر 
اثر من بر بان پند توراذم 


یددد 


«لِ "يب مر 


زبس اب آمد مرا بد 


۹ 0 


در بیش نو صورت شود 


نیمی ,اکر يابي 


همیشه رامني ر دشمني نو 


44 #صز 


۹ 9ب را تو ری 


۲۹/۳۱ 1 


( 
۳ 3 سرب گرذننه 
هن هر درخنی بلگرستنه 


دد انسنید گورا زدست‌شان حدسیت 


شاخ 


بجز ویهه: کسی دیگر ندیدنة 
نئوئی تاچه کارت بود ایدز 
گرفتم 
چو مسرفی از سرایم بر پربد‌ي 
۸ [فسون یگ 1 نبرزک و نه پولاد 


ررژن و هر بام و ددداز 


هو نزدیک بائو چون روانست 


حو دبک مهار ر جون کفش گازر 
ببزار گرد اژ ررانم 
رپانم بر خی باشه مئمگر 
ده بل کی بینست ] هوکه صرد هل 


+ ‌ 
مد مس بت دا 
1 یه 


حرل 


که اژ دیکی مدش مرکشی نو 


:خوانه جادت از دیدنش فریاد 
دل پاکي اگر بيني بدری 
در چشش گربه بيني برئنی‌تو 
تو خول دیوی ولیک آشکاری 
چو چشم نيكنامي زا بدرزی 


و پا از خود که بر تو مپربانم 








۳۱۳۴ 


مگر گفزست بانو دیو زشنی 
و توباه‌ی نعآن‌کت دوسند ارصست 
بجان سس که خوی تو حلال است 
ثرا درمان بجز ذبعم دداید 
گرفت ا(نکة کمندین گیسوانش 
پیک دش پرند آبپ داده 
که دید از آب ر از آهن پرندي 
مش را خواست از مروشدریدن 
ممثبر ویصی را شم‌شیر برسر 
سدپبد زرد کشت ای شاه شاهان 
۱ گر تو خوی اپ با دو پربزي 


باره دروید 


بریده . سردگر 
بسا ررزا که درگیثی بر آید 
جو باد ]ید هر ۳ ماه رریش 
یمین در جئو حوری نجابي 
پشدمان گردی و مودي ندارد 
یکی بار [زمودسنی جدانی 
اگر خمب آیدت آن نگ منگر 
چواواز توببرد یی خوب چبرش 
نج با آهوان بودی :عر 
ی و گور بودی در پیابان 
رامش کردي آن درد و با را 


أ 
که گر زشنی کنی باشي برشنی ‏ 


نه انکت دابه ونگ ]زک پارست ,۳ 


۱ 


کهجانت بریسی‌جانها وبالامست ۳ ۱ 
که مرگت بخشد و جانت سنانه || 
کشید ی ازد‌های جانسانش !۱ 


پدیگر دست مشکیس تاب دا« ث 


۵5 رد ازمشک) واژ عذبر سند‌یي 


گلش راخواست برگل گسنری۵ن ۷ 
ژ درد هچ آن مه بود عم خوز ؛ 
بزی خرم بکام نیک خواهان ؛ 
جو درد خویش را دار و دیزی / 
از برا هیم دانا خون نجوید : 
جنین زیبا رخی فرخ بر ]یه 
به پیچی پیشترزان رنگ‌موبشن : 
بليني در چنو نوري ثبابي : 
بسی خون مر ترا (ژدیده بارد ؛ 
ند پندارم که دیگر آزمائي 
فررژن هم بدو این دست دیگر ۱ 
ترا دیدم که چون بودی برش , 
کی با ماهبان بودي بدربا 
ی شیر بوداي در نیسدان 
5 از برش ترا بودمت ومارا . 


۱ 


ثرا زربوه و مارا از ثو آزار 
ُ (ژن پیمان ور آن سوگند یال آر 
شیر زنبار شاها کت نباید 
|[ اه [دراز حرمتهاي . شهرر 
| ار دی کناهی زد یکی روز 
,| ارثئنبا بباغی در #خشت است 
را بروی همی بندی گناهی 
۱ لین باغي به پردین برده تیمار 
| گرباای کسی درباغ خفتي 
زیر مرغ . بنواند ‏ پریدن 
#اردل ننگ بود آمد درب باغ 
۰ ارس زری ؟؛جو بود‌ست حالش 
۱ گراین خلچر زني بر ویس دابر 
۱ رس گفنار ها و اب زرد 
برد ز گیسو‌نش حلفهٌ چند 
| گزالش دست و بر اندرشبستنان 
* بزان جرانش داد سوگند 
۱ 3عرفی و ده تبری و ذ» بای 
۱ ۳ ابدون همی آید کمانی 
لمی باید که (ذسون نیک داد 
"بر ویس گفتا ‏ کردکارم 
##باشه .گر .توام "زشنی نماشی 


که مرا و تو (می خورد؛م دبمار 


کی خوردی وکردی پزش دادار 


که این باراین خورش جانراگزای 
بیاد ور ز خدمنهاي وبرر 
سردم آین 3 ٍس کازشگفدست 
۹ در وی ۳ گنه راندست را آهی 
بچونین وت از بر چون برنني 
_ دبو ابرن بذد بنواند رید 

ثو خود اکنون نهادی داغ‌برداغ 
پس انگه شم بلغناری بمالشن 
بود زین زخم درد ئو نزوندر 
شش دل بران بثاروی خوش کرد 
بدان گیسو بریدان کشت خرسند 
شبسنان بود از و خرم گلسنان 

زد 

5 |مشب چو برصفیژان چنان 

که تو از جادوانی نیک دانی 

وگرنه از رجقدین کووی تواب 


شحیی 


چو پزدانم نه‌ابه نیک رانی 


1 
1 
أُ 
34 یسم سره ۴۳ پیسی بح سب تچ 
ات 


م‌ 





7 





( ۲۱4 ) 
و ۰ ۰ 2 ۰ ۰ ۱ با 
کف حان صن اژ ددعت رهادد ذبی داد مس از حادت تمیایه ۳۳۱ 
۰ ۲ : 5 ۰ تثِ_ 1 ۳ 
توام کاهی و بزدانم نزاید نوم بندی و یزدانم کشاید ) 


بد‌رد 
کم در در کني که در شجستان 


نمادد 


کجا ار هرچه تو دوزی 


خداپم در بلای تو 
۱ گرتو خسرزی ار بارس بصس 
#ارس مت مار هار8 (#ا رواد 
مرا (مشب ز بند" تورها کرد 
حو مس دل‌ننگ بودم درسرایت 
مخنپای تو با بزدان بگفنم 
بخواب اندر فراز آمد سررشی 


سر پرداشت از کاخ و شبممتان 


ژ دسربن بود و موس :سدر من 
شاد وخ 


بدا خوشی بکام خویش خشده 


چو چشم از خواب نوشیی برکشادم 


ترا دپدم بسان شیر غران 
گر بارز کني ونه چنیس بود 
گر کردار نو برسي سذم نیست 
سخری را کرد باوز 
کرد 


شپنشه ایس 


گناه خوبش را بوزش (سی 


1 14 
تو کاری درب ۳ 


گپم بندی گبی داری به بسنان ۱۲ 


ز چندین بنه مر زندانم رهانه:: 
وگرتو دشمني ار چار من بص دا 
همو باور بوه بی پاورامل ۸ 
چنای کندر تنم موی فیازره ,: 
بدو نالیدم از جور و جفابت , 


دران زاری ر دل نب ۳ 


(خوابانیه در ۳ ر گلستان 
جپان (فررژ رمبن در برع 


ی گفنبم هش خوبش باهم. 
بگرد متلاگای و دسردن ممنرر 1 


(زان خوشي بنا خوشی نقلام _ ۳ 
جو آتش بر کشیده تیغ بران ۳ 
#غواب اندر سروشم همنشین بوه " 
نو خود دانیکهبرخنفنه‌ثام‌نیست / 


مج من ۳ 
کهاگشت ار دررغی راست منکر ‏ 
بدان حال کش تّ بسی کرد ۸ 


1 


ویس و دابه چیزی بیکران داد 


اش رم نا بوده گرننند 


۱ حایري دابان دل فرزدد ]دم 


۱ 


جه باه 0ً_ و (ددو 5 حدوردن 


از اندود نو سودی فزاید 
پس‌آن رامش نشيني 
اگرمبد سال باشی شاد و پیررز 


ار #خْني بری و کم جوئي 


چای بزم ماختن 


6 ::۷[( 


گزیده جامپا و گوهران داد 


ندارد یاه زننه شاد‌ی و غم 
وزان ررزی که نامد چون کي 
همان نا بوده را ثیمار بردن 
نه از تیمار , تو فرد! به ]ید 
زر ءمر خویش روزخوش !#بيلي 
همه عمر دو دیدن یکی روز 


ترا آن ررز باشه کاندروثي 


شاه موبد و شراب 


خوردن با وبی درامین 


٩ ۸ 9‏ 
#ب اردی‌بپشت و ررژ خرداد 
یر 


بان از خوني ه+چو شبسنان 
لرخت رود باری سم یزان 
هی *جاص‌ببارانمجلصارای 
ارثرکس چومانی‌جام در دسمشضا 
وهرشاخبا چوی تاج کسری 
(بزه رری هامون چون زرد 
*عرا ژ سوس رزی حورا 
شمتآئیر‌زمینبازیب‌وخوشی 


۱ بباغ اندر نشصنه شاه شاهان 


ال از خره‌ي حون کر خ بعداد 
شبمنان از کشی *+چو گلسنان 
نوبپاری منک پیزان 
زبانی بلدل کشاده فاخده نای 


تسگ 
۳ 


بنغشه‌مربه پیش اهگند‌جوسست 
ژ پیکر باغبا چوی رری ليلي 
ز لاله کوه رنگد ثر از بده (؟) 
و 


میگ مر ژ‌ اژ بذعشد 1 


عروض ما "تفزان /پافاز وزککتی 


روش ررخن.. ۱9 نوتاخ اي 


۳۸ 








( ۲۱۸ ) 
بدست راسنش آزاده وپرر بدست چمي جبان آرای شهرز 
نشسه گرد رام‌پنش برابر به پیش رام کوسان نوگر 
همی زد را:ه های شاد خواران همي کردند شاد‌ی نامداران 
]و33 مجلس جم يف - رخ #بخواره «خچوی: له ۵ زد معا 
سرودی گفت کومان ذوآئین دزر پوئیده حال ریص و رامبن 
2 کفان کوسان مطرب برحسب حال ویس‌درابن 
اگر نیعو بينديشی بداني که معنی‌چیست اندروی نهاني 
درخنی رنه دیدم بر سر کود ؟ه از دلپا زدایه زنگ اندره 
درخنی مر براررده بکیوان گرننه سایه اش نیمی بکیوان 
دزییا «مي مان !خورشیده جهان درب و بارش بسنه مب 
بزپرش سخت روشن‌چشمةٌآب که آبش نوشر ربکض درخوشاب 
شگفنه در کنارش لاله وگل بلفشه رسئهء و خیری ر سنبل 
جربده گرگيلي بر کنارزش گبی آبش خورد که نو ببارزش 
هميشه آب این چشمه روان باه درخنش «بز کار دری جوان باه 
شرنشه گفت با کوسان نائي زهی شایسنة کومان نوثی 
مرودی گوی بررامین بدساز بدر بررری مرش پرد؛ راز 
چو بشنید این «خن‌وبص‌سمنبر بکند از گیسوان صد حلقه زر 
بکوسان داد وگفت ای‌مرتراباد ‏ اعال من سرردی نغزکن یاد 
مرودی گوی همبر راست پرده ز رری مهر ما بردار پرده 
جو شاهت‌حال ما فرمودگفتن ‏ ز دیگرکس چرا باب نهفتن 


دگر باره بزد کوسان نوائی نوائی بوو بر رامبن گواثی 


تِ 


) ۲۱۵ 


1 هبان پیشد مرودی دغزرا باز 
لرخت بارور شاه جهانست 
۱ برش عز اهمك و برگش‌نیکنامی 
| جباثرا در برو برکش (سید اسمت 
تیش ربص بانو چشمة آب 
۱ نله بر رخانش لاله و گل 
۳ کیلی کار رامین بر کنارش 
ناه این درخمت سایه گستر 
8 آب این چشمه ررند: 
#وومان این نوارا کر پایان 
2 شاللبخشم از جای برجسمت 
گردمت زهر آلوده خنچر 
آخور باس به مپرو ماه سوگند 
رنه سرت را بر دارم از تن 
۱ ی سوگند خورد آزاد: رامین 
نام بودم و باشم بکیبان 
له بود آن روی گلگون 
راو جان شیربن است و ازجان 
لش را فزون شد کینه بر رام 


4 


ِِ» 2 
2 گندش برآن تا مر . بهرد 


۱ سر رامتر‌دو دست شای بگرفت 
0 ز شادروان بالگ (ندر نگندش 


6۱ 


# 


بگفت و آشکر| کرد او 


راز 
لبانشس نوش و دندان درخوشان 
بنفشه رسته و خیری و سنبل 
0 ۹۹ ۹ ۲ 

کی ابش خورد گه تن 
زمینو بان وثر| سایه خوشدر 


4 
همیشه کر کبلی زو چرزد: 


در دل بایان 
گرننش ریش رامبر را بیکدمت 
بدوگفتای بد |ندیی 


وبد|خشتر 
5 دا ویصت نداشه سیر و پجوزی 
که با ننگ توبی مرش تی‌من 
بدادار جپان و ماه و پروتن 
نه بر گشام نه برگردم زجانان 
چذان چوی دیگرانرا مپر گردون 
بکم خویشنن بیریه ننوان 
زبان بکشاه دیکر ره بدشنام 
به خاجرجای مپرو کین بدرن 
توگفني شیر نر ررباه بگرنت 


زدمدش بسند |ن‌هندی پرندهش 





س 


([- ۳۳۳ ) 
شپنشة مست بود (زباد؟ بدپوش بردمت از 1[ کی شه از ر هوش ۱ 
توش | کمن از کار رامدن بماند ندر دلشض اژار رامین 


۰ ۰ ۰ 1 ۷ 
درل / عدثد ده دج ی بدید. ید سه4 ي از عشق ومسلتي 


1 
۸ 


رن دو رل هر تم درل نبودی سر اور 2 گونه یف نبودی 1 


2 


3 ره ۳۳ ۰ , ۲ ۳-2 ۹ س ۰ ۰ ۶ هل 
چومر بر زد خور تابان دگر روز فروزان گشمت رری گيفي اریز . 


ِ ۰ ۳9 ۰ ۰ ۵ ۳ 2 ۳۹ ۲ بت 
هو مراددل 3 سل (د و8 رسب وچ زعفراني‌کشت بت ول 8 ۱ 


ادن بهکوی پیش رامین وپند دادن اور 
- 7 
یکی مرژانه بود اندر خراسان ۵ران کشوز مه اخشر شفاسان 
«جزن گوئی که‌نامشس بودبگوی دود (نکاه تصزن او يك سخی گوی ۱ 
گه و بیگه با راسجی نشستی بأپ پند جانش‌را بشمنی 


ی‌گفاي ي که نو یک زر زشاهی جنگ |ری رهرکسی٩ه‏ خوهی 7 


جو آمد باسد(د ان پیش رام وی ره ک | درف بمهی ناشاه و غمکین ان 
بهرسبدش ۹ در ماد جرائي منت | د# شادی و رامش فزادی ۳ 
جواي داری و اورنگا شاهی جوایر‌هردژ بود دبگرجءخواهی 


خرد را در هوا چندین نه پیجان . روانرا در بلا چندین صر لجان . ۱ 


ترا خصمی کند حان پبشس دادار ژ بم کور هه ي داری د8 تیمار بر 


بدایسی مایه ر رک زنه‌کاني جر کری کی جز شادسابی 1 
گر حکم خدا دیگر نگرده . بانده خوردی از ما. برنگزیه , 


حل باید ای همه (دد‌ره خوردن حه بایه بیهده تبمار بردن , 





دس 


۰ 


|پو#نیداین ی 3 ل‌خسزگ راد 
| مرکفلی‌توبا ی هرد 
دولاث 
ی را چند باشد سازکاری 
حرانرا زثت کزی بیش اژاد.مت 


۱ شا پر هرکسی بارید باران 


بسن برنگدرد هرگز بگی ردژ 


" ۱ 


کر ررژي مرا عامي نماید 


بکام خورشی جامی 9 "خوردم 


ی مل و چونین 


زذد کاني ۱ 
9 1 ۳ وی پات 7 باه 
جه خواري کرد پاسی‌شاه شاهان 
اس (نگه گفت با ای نفک وخواریی 


۱ 3 ی جددن وت درد 


۱ آر 


بر دردی و 


دادن رامین به گوي زا 


ردو گشت | ی‌مر دش م جمهان لین 


ولدکی جوی نمابه چرخ زناي 
که گر غمگدر برد باشد ازر شا 
فللی را جثد لاش بردباری 
5» ما ر| داش و صبروئو|نست 
باربه طوفان 
که ننماید مرا داغ جگر سوژز 
دماید 


و9 لبکری بر دام 


کر هون 
ز هر کل بر دم خاری نشاذه 
که جام زمرش اندرپي تخوردم 
کر( از" دل بر یه شاد‌ماني 
25 دی از خشم شاهنشاه دیدم 
به تخت خویشس شس گدرم تا بمیرم 
که دیگر باره ایشانرا جه ادناد 
به پش ویض با نو ماه ماهان 


چرا خواهی نواز مس بردباری 

جرا پر خون ددآزم هردو درادن 
تك 

عوزی کردن و "خی 


«جو از من خواري بردباري 


5 


8 








۲۲۲ 


باس دادن به گوی رامین ر 


نگرتا پامخش‌چوی داه به گوي 

بدوگشت ی ز :خت خویش‌نالن 
ثرا دول رمد ررژی بغریاد 

ترا تا باشه (ندر دل هوا خوش 
بجانان ‏ دل نباپسنی «پردن 
ندانستي ۵5 جون مبری بکاری 
هران‌گاهی که داری گل جدن کار 
بمپر اندر تو چون بازاركاني 
نو گفنی ,» زیان نه سود ببنی 


کی کو مه کشت پدشه دارد 


ز کشت تا برسنی تا درودن 
تولخم عافقی در دل بکشنی 


ندانسني که نا زر بار بابی 
مگر صدرة درا گذنم آژدن پیش 
حه عشق (ندر دل و حه تبز آتش 
ترا ۳ دوسمتا داشد ماب ماهان 
تو اندر گربه بيفي رنع و خواري 
ثذت باشه همیشه جای زار 
تو با پیل دمان در کرزاري 


تو با شیر ژیان اندر نبردي 


( 


1 
۳ نیزار پاف ی گوئی‌چوادادی, , 
تو شیر ای چند نالی از شغاان 1 


ازان پس کت نمایه چند بیدا _ 


با 
+۰ بای 5 3 ۰ 
دری: نو همچنی .با و . 


۸ 


بر آره مر ترا هر کونه خواری . 
روا باشد اگر دعت خلد خار 7 
يابي گه زباني 


و یا نو ادشي (ٍی د ود پيني ‏ 


چو لنوانسني (زد ه هاش خوزلان 


جنه 


ات # 
-‌ِ ت 


ازر گه سود 


همیشه دل دران اندپشه دارد . 
بسا رجا که باید |زمودن 


ک بار رد شرا حور بپشنی 


. / 
:ی دج ربسی, نیهارد: مب 
مکري بیداد برنازگ تن خویش ‏ 


ِ خوش 
در انش عبش کردن چون بود . 
همان دشمنت باشد شاه شاهان ۱ 
کاس 8 کام صبر و برد باري 
دامت باه همیشه جای ثیماز ۱ 
ندائم چونت باشه رستاري.. 


نداثچونت باشد شیر مردي 





399 


۱ 
۱ 
۱ 


ت 


) ۲۲۳ ۱ 


اه ۵ 3 ده 
۱ 
| بر بکروز بر تو راه گیرد 


۲ 


۱ 
[ ی خاده کرد (و راد سیلان 


ما ۱ : ۳ 
رز طوناني 
"[ثر مدیاره بدام 


در ید 
اندر دشسئی 
مه اه و 
رز نلواني جسنن 
۱ جه ر‌ ۰۰ 
| بسآن خواري ازب خواری دود 
۵ ات 

رورا بیش ازین‌خواري چءدانی 
۱ 
ی سرزاشدات حسرت سرالجام 
1 مان بری پندم بپوشي 


باشد هیچ کش جون صبوزی 
ْ ار مردی کني و صبر جونی 
‌ ترنو دیس را سالی نه بيني 
| ثجر 9 نداري 
خوبر دل جبره 
]سا مبری 
۱ | سا یا 


زنادیدن بکاهد 


شقکه نا دید زدرد است 


| رزي که توببنی‌دل خویش 


| ای مرد‌مان _ [ید 


شم 


همه 1 
۴ و بدینار و بعر هنگ 


جویدد د در شاهواری 


چه نیک و بد نماید روزکارت 


ازو 


ور اکاه گیرث 
خوب 
درد فد بسان #0 دیب‌ستا خوشض 


ثم 


توا با خانه ناگه در رباید 
چو :خدمت بود باز از دامجسني 
رراذت را نباشد زوي رمفن 
کی خودت بود در ؟ ردن‌خویش 
۹1 در دژزخ بمابي جاوداني 
بران سر باشدت واژونه فرجام 
۳ از در صبر کوشي 
«خاصه روز هچر و 5ه دوزي 
بصبر این زنگ را ازدل بشوئی 
بدل جونی برر دیگر گزيني 
جنان گرد یک#خود پادش‌نداری 
به از درری زماشه هب در سان 
اگر دیده نه بینه دل نخولهه 
چذا کز اصل‌کوئی خود تبودمت 
نمانده باد ویص اورا کم و نیش 
بدمت آرنه کار خویش ناچار 






بددپبر و بدسنان و به نبرنگ 





ر ۲۲۴ 


ترا ری پدیه مه ز کیان 
فسانهء گشست (ندر هفت کشور 
5 و مه حون بمچلس جام گدرزد 
یگینی به گمان جونتو ندانند 
همی گوبنه چوی او کس چه باب 
اگرخود ریص‌بودی‌ماه و خورشید 
مباد! درجهان آن خوشی و کم 
حجو رام مر فراژ نام کستر 
اگ ر آلوده شد گوهر بیک ننگ 
چو جان پاک جاویدان بماند 
همائا نیست رامپی را یکی پار 
رفیةی نیک پار از گوهریا. ۹۹ 
نو کام دل زویمه بر گرثفی 
گر صد ال بینی ار همالست 
از ببثر به پاکی د نکونی 
درس پرمایگی ود وین زر جوادي 
هوا زا از دل گمره بردن کن 
(گر ثو دیگری را يار گيري 


جهان از رم و جین وهند ر #ربر 


( 


نه ند‌ببرش همی سازی ۵را را 


۳ پراد[" 
ثرا ۵ر پیوفا تي نام که ار 
همه جز نا جوانمردت "!ره 
که در گوهر برادر را نشا۲ 
خرد را کام و جانرا داز و ۳۷ ۱ 
زس با وبس گردی‌مبرو یو ن 
کزان آبه خرد را زشلیی ۳ 
ینام به بیالودس گود, 
نهوید آب صد درپا ازر زنگ 
بماند نام بد دا جان بمافر 
که اور( باز دارد از چندن کز 
دلی آسان گذار از كشوري # 
ز شاخ ميرباني بر گرفذی . 
نه حوز العبی و ماه آسمان(سمة 
هزاران بیش یابی گر تجرق 
از یر از میانش بر گزبهی 
بسر برد بیک زن چون تون 
يکي ر خویشنی ر |زسون ۴ 


کُد 
۰4 


بدل پیوند اررا خوار گیرو: 


و تا ماهت نبودث تفا 
۲ 
به پیروزی و داری با برز 


/ 
۱ 










۱ ۱ 4 مرو خراهان کشوزت دشبست 





ب خویش را مرز دثرجوی 
به ی بیی دلبرادر| 
نی که با رخسار نیکوش 
بر از وز زندگانی 
مبرت نیابد 





و برانگاه 





زانکه دبدی 
مان تنگدل تا کی نشینی 
نز بزرگان شرم داری 
در | امد گر بزر ۳ باد گثری 
ده لز جواني کام جوئی 
]و اکلون پادشاهی جست مائئی 





رل ربص زر دایه حاد گردی 





ان ثو جویان جاه و پابه 





۱ 


1 
۱ 
۰ 1 


2 نو جویان پادشانی 







.نا ال ۰ ۰ 

نو ررزار لبو و بازی 
1 کرد 
۳ تن یی سییر و00" 









۸ ۱ 


1 ترمم که کر تو بغرجام 


ا ۱ رهی را کر بند‌ی 
شادی شود شادیت رامش 








7 زثرمبرن نیاید ژااحه دیدی 
ُ 






3 زج ممچنبن تاخود‌حه آید 


تخ 





) ۶۲۲۵ 


۳۹ 


زهر ری نکاری‌سیم برجوی 
جه اي ذلمري انیکو نی از ما 


شوه ولد زیاد تو دراموش 


بران هموار کار این جهادی 


نه مس ي‌گفانم مج سن دنو شفید ی 


در بسا ۳ شیریی جدد (د 


ی 
برادر را بسی آزرم دار 
بفال نیک راد داد گبری 
سا رت 
کی جز پاد‌شائي را ذشائی 


کر ایشار, 


ن آبژوی: خوذ ببردی 


توجوپان بازی و نا پارسانی 
تو در میدان بازی جند تازی 
ترا زینسان" بیک باره زبون کرد 
نه (ندر طاعت گیبان خدیفی 
یی گرذی که باب دشمنتکم 
شوی رسئه ژ حند‌یر‌سنمندی 
بلا خوشي ور نادانیت" دانش 
نه ی گفنم سک هتواشنید‌ی 


جپان بازیت زا بازی نماید 





( ۲۲۹۰ ) 
۱ 
تو باشی دزمبان مادر کناره نباشه جز ذرژد‌ی بر ذظا 
چو بشنید ایر-خی‌رامیر بیدل - چنای‌شذ چون‌خری‌درمانده درگ 
ب« ۰ ۹99 ۱ ۳ ب ۳۳ 
گبی جور لاله شد روش نویر گبی چون زعفران شدگاه جوییة :" 


پدرگفت ای‌سزای دانش ودین . رسیده دانشت بر ماه و پروب7 





شدید م پدده خویت را شدیدم 
مراس رای کهتوگفنی چنیی اسصت 
نه بیفی توسرا زس‌پص‌هواجوی 
منم فردا و راه مرو آباه 
نپابم در میان مپر جویان 


جر[ درزم چنین کری بافیه 


پند دادن مربد رپس ر بطریق آذرم 


چون بارامی سخنبا گفت‌بهگوی 
بدر گفست ای بپار ماه رریان 
چه مایه نم بردم در هوایث 
دراژ آهونگ شم ۵ مسر کارم 
ندانم هچ خوبی کان تر انیست 
به از سانیست اکنون درجهان‌شاه 
پیاتا هر دو باهم پار باشیم 
به پرده در تو بائو باش خانون 


در ناهی دول در پادشانی 


بریدم زیی دل نادان برب۵ء" 
دل سس با زوان من بکیری |سحد 
نیارد بر رخم یس پحص هواخوء / 
بگردم در جبان چون گور آزا! 
نورژم . فیز مپر ‏ ماه ردیاال 
که جانم را ازو ناگ است جن 


۱ 
۳ 


شبنهه نیزبا ریض حص وق 


آنتاب مپر جوبان 


مچیر 
حه مایه درد خوردم از حهاینه 
که تو برباه دادی روزکاره" 
تنم هم ننگي کان مرآندسمت 
تو خوبان شاه‌کشنی صي شپذاناا 
بشا‌ی هر دوگیدی‌٩ار‏ باشیم 
که ی شاه جپان باشم به بیرون 


درا باشد هی فرمان رای 


1 ر[ را شم مراسر تو همي دار 


ٍ 1 / زا 


(9 


) ۲۲۷ |( 


9 ری وجای‌نامدار است 


وژبران ئو باشنه 


7 بر اری ۹1 دنو دومان ۵ ایشا 


چرس باشم پمپ تو گرنتار 
ز .سس بپذیر پندم 
۱ آم من ۹« چوننو بدگماذم 
ی (ام هرحه گوید زاست گوید 
| رام درسنی را پاببانست 
[بالی مبر بر گفنار مس نه 
ار باس پمیر دل به‌انی 
جلا نی گرلبی ۹1 شاهار, ن زماده 


بان نگهداری همدي زا 


8 خشم مر.به پرههز 
ر 


شرم‌دار از ردي ورد 
چریر خود پسنه یکان‌هنر جوي 


ترا گرزان. برادر . شرم بودي 
مر این برادر را ندانی 
لوچون نام نیاکانرا 


نپانيي 


1 ن از میرنو حون (مبد دارم 


دبیرانم 





کجا باغی د راغي چون ارات 
و۵ دو همني رصن جذدپی‌سزادار 
راید 


۶ه ارزاني تونی پرداد و فرمان 
#جان ر دل هوایت را خریدار 
دل ازپیهار و فرمامت بریدن 
که می نیکم بنو نيکي پسندم 
داراستي _ بائّد نهانم 
روادم هرحه جوید رات جویه 
زبانم . راسني. .را ترجمانست 
کیایک اراسمت چون گفذارم‌نه 
دگر زد برد بد رائي 
پدرگاهت. ‏ پپوسند 
زس خوشدل تباشد هبيچ بد‌خواه 
که از خهمم بسوزد آنش تبز 
کی کس را براار نیست جون‌او 
همیشه باشد از ننگت سبه ری 


همه 


نبازي 
|سانه 


سرا پیشت هزار آزم بودي 


من از توچون ؛جوبم مهرباحی 
پرادر را ر . مادر . را نشاني 
وگر تاج از مه د خورشیه دام 





) ۳۳ 


بکو تا در دل سنگین‌چه داری نبا دشمني 


۸5 درمپر نوگشدم مر جذان‌«در 


نشاید بیش ازین کردن مدارا 


باس دادن وی موبد ر 


چونبشدیدایری هرن ربص‌دلاراي 


بدو گفت ای گرانمابة خداوند 


مجئین یراج ش‌فشاه زماده 
بوچ مه کامکازی 


ی ده گردون 
کنش‌ای ۱ کزو ونیا هموار 


ذرادا۵سمت یردان شرحجه باید 


هنرهای تورااذر ژ خورشین 


چرا درزم برین سان . ميربابي 
مرا دشمی شده جو لذو خشد(ودد 
۳ رازم د شدفم | کا9 کشده 
بدین "نی چهباید مهر کری 
ز بصن کسد بکوش من ملامست 


دری) دار حان داریکم کشادده 


ونان (ددر دل ص ررشابادی 


تراژی پس نه پرهم جزبشمشیز ۱ 
۹ رازم در حپان کشت اشکر" 


۱ 


۸ 


حو عم ۶ بومناني حجستا ازجای 


گراثثر حکمت اژ کوه اون 7 


بماني . در زمانه ۰ چاودان , 
بدوت آدتاب دامداري, : 


کرد هر ماعني دکرکودر 


یود بر حکم ز بر فره ۰ ی دادار 
کشت را پبشه گشنه زرباا/ 


ور هدس درابد 


هدرهای که 


کنشهای نو زیباثر ز امبه 


کزر ندگی 9 مین 
ژ‌ ری ببزار گشته‌خویش وود 
جان بزچشم مر حون کف 


بدی خواری چه بایددرسند ازی 

۱ ۷ 
دم یکباره در کيني ع(مست _ 
نهادنق " 


۷ 


چرافي. (ندران 
خرد باجان جرا 


درد 


۳ 0 
حجدست اشناتي 






۱ 
۱ 
| بستنم که از مبرت به پایان 
ال سیر **چون زرف دریاست 
گر ا جاردان درری 
" جلن هزاران نوح دارم 
جر با جان :چاره ستیزم 


هر اژ تو هاش - وم وف یرم 







شید 
۵ 1 







آغاز جبان تا ررز فرجام 
نان گردد کة دادارش بفرمود 


5 ۵ 


جواز [غاز گام 







1 7 از دانشس سرشده 


۱ 
پررریده 
3 دربن گيني چه نادان و چه گربز 
گر پاکست طبعم یا پلندسشت 
۱ مس از خوبي ۲ زئني بیگذاهم 
وبزدان سز ثرا پیررز کردست 
# م گفنم که گونه زرد خواهم 
اس گفنم ک پذرفام سلامت 

مر از بر 

ثران زرزی که کش م شادمانم 


۴ و ۰۰ 
ی 


| چاره جه کم این جبن آس‌شیا 


ژگراهی دم هم رنگ تدلمصت 


6 


۲۲۹٩ ( 


دریدندا 


, 
درخت مر ثو بر دل بکشنم 
نیاید جز هلاک هر در گیپان 


ددو ددد 5 کذارش ر ده بیام 


| اژو بیرون ندارم 
چرا (ییوده خوی خوده بربزم 
چرا راه سامت بر نگیرم 
پرفدی کر ما پکسر نید کام 


جذان چون‌خواست اور راه‌بنمود 


یکی حانر 


چذان چون نیکوبد برمانبشدست 
نذ .از سردی دگر گردد ندشنه 
بران 
بکار خویش حیرانند ر عاجز 


ندازه گشنم آفرید: 
کی من خوبشان را بد تخواهم 
همي جان مرا بد روز کردست 
همیشه جلن در دل پر دردخواهنم 
شمه عم خواهم درم و سلامسی 
و 4 از ببر خواري پروربدند 


شکدیه گورزو شادي بر روانم 


هه ی ۰ بو سب ۲ 
توگوئی چر خباجانم بکیی است 


همان چون‌غول؛خنم را دلیلست 








) : ۳۹, 


کنون از جان‌خود گشت چنین‌سبر 
پناخس پرد؟ دل را بدرم 
به دل‌باید مرازین پیش رنه‌جان 
زه اندر دل دزد ررزی مر باد 
اگر یی زس ررزي تباهت 
چو کار من جذدری | شفز»ماند ست 
اگر زامین ازین پصس شیر گردد 
اگز بادست بوی .مس زیابه 
اگر جادومت از کرم بماند 
بدانائی - مرا رشنه ننابد 
پذيرننم هم ازتو هم ز یزدان 
گر کر پرسنش. را بشایم 
دلت خوشنود کن پکبار دیگر 
همائا گردهانم 7 ببوئي 
شهذشه چشم و ردیش را بجوسید 
دگر باره نوازش‌ها 
ز یکدیگر جدا 


ز بکدپگر جنان خشنید کشردد 


دمودشض 


کنیندن خرم 


۱ 
1 


بدده‌ان رده جاني ز پبرم ۳۷ 


۹ 


ده جانم از + ررزی ششوته شاد 1 ان 
بگن بای یکین هرحه؛ خواهق 1 


همیشه جشم:خدم خشده مانهاست ۳ 


ید 
نه پندارم که برمن چیر گرده , , 
گذر بر بام ركوي من تیل زر 
۳ 


و گر کیدست از چارم بمانه 4 


مِ ۱ 


۹1 هرگز نشکذم این عربها و پدمان 
۰ ی ۶ ۳ 
ازبرم پچ دوهزاعنن سس نرادم 


ازو بابی نشان راست گوني 
جو بشنید |نچه هرگز زوبٍء‌نشنیه 
به نییی و ستایش برفزردش . 


۰ 1 
سدان دلن که 4 لشگر ۳ ۰ 


نو گنا نخم نوتم را بکشننه ‏ 


1 


اجازت خواسنن رامین ازموید ورفتنی ‏ . : 


بکشور ماه و زجیدن از ربی 


چپان‌ر| رنگ و نبلي‌بوشماراست 


۷ 


ده بر ذيك رنه بر بد پایدار است 


۱ ۱ 


) 


واه بود ررزي برف‌وباران 


۱ ۰ "۰ ۳۷ 7 
و از ابر پستن تجره *گرده 


هوفرات خواهد انگذدن ز ساده 
ْ لا خواهد گرفشی تب بفرجام 
هررامدر‌سدر کشت اژ نییان 

بلامي ازننادن 
ِ شاهدشاه 


هر زماني 
1 ی خواهم ز شاهنشاه موید 
مار پابم نشان تندرمتی 
۱ و رم ز. 1 
جوم خوثتری عبر كامي 
اي گیرم به یوزان غرم و آهو 
کون کرهي از کوه اندر آرم 
تن زا ببازان . [ژمايم 
هرادهی که فرماید شهپنشاه 
خرش آمد شاه را پیغام رامین 
رامین خیمه بیررن زد بشاهی 
بل وبس شد کورا به بیند 
اگذمت اژ حای تاهنشاه بر خدزژ 


۳ ۳ جاي شاهننه نشسنی 


( 


۵ ود 


لز 


دد دشان اژ بامداد ان 


زباه و رعد گني خیره گردد 
پدید ان ز پیش اورا ببانه 
ز پیش ثب شکستی گیرداندام 
شب و روز از پیی جانان دریدن 
نید سرزنش ازهرزباني 
۹1 خواهم شد بمرز ماه آبان 
بود کم آن بپنر بسازم ٩(‏ ) 
2 من باشم بران کشور مدپبد 
بباشم ‏ (ندرانجا چند کاهي 
کي گیرم به بازان کبک وتیپو 
بیاموی بوز را بر وي گمارم 
(چشم و سر درا ایّم بدرگة 
بداد از پاد‌شاهي کام رامین 
زناگه مردبي (ل کشت ملقفي 
حو او را دید باشد بر ذشدژه 
پرافشاندآدت‌خند ان‌برودسشنت 
دو ۹1 باهي ژزجای ملوپ رهدرز 


حنان پاش که کم او فجسنرن 








۲۳۲ ( 


ثر ۱ ین کار حسدی هرن زر وداست 


ز پیش ار دژم برخاست رایس 

۷۹ 
همی‌کنت ای‌دل بددخت نار 
ز مبرریص چندین نم ديدي 
مباد| کس که از زن سبر جوبد 
بن مپر ژنان قمچوی دم خر 


به پیمودم دم خرچنه کاهی 


یاس ایزه دار دارم 
چرز بیبوده گم کردم جونی 
وریغا. آن گذشنه ‏ ررزکارم 


بدستٍ خود کگلوی خود بربان 
پپدکام مد ابر بدغارة سرد 
جدائی را پدید مد بهاذه 
جوم زر دل‌همی خواهم(ریدن 
جنین پیغاره از ببر بریدن 
کنون کم داد درامت را یگانی 
گریزای دل ز آسیب ز مانة 
درس |زد‌يشه اند رام ببدل 
سمتبرویص چون: اررا دزم دید 
پشیمان گشست اژان پل و5 گفنار 


/ 
مکر ان ر: دیوتث دمودست 
کندد8 ژدر لب بر کت نعردن 
بگر دا ایر‌رددت از ییا خاست 
کنون بزگر که از وی جءشدید‌ی 
که در شوره ببابان کل روبد 

نگردت آن ز پیمودن فزین در 
گرفدم در هوای دیو رادي 


حر بر باد ددم زدد کانی 
دریغا ۰۰ «دل اسیدرزرم 


۶ باری زر دلم را ززد‌شد" هرد 


بپل تا هرچه وبران ثر شود زو" 


معط 3 را نون امد کرانه 
چرا نام ز بیغاره شفددن 
بصه گوهر پبايستم خریدن 


گر بز ای‌دل ز نی ناتونی 
گریز ای دل ز ننگ جاردانه 
گر اکنون نه گربزی کی گریزی 
جو ریشی بود ]گنده بغلغل 
دل خود را پر از پنکن شم دید 
کزان گفنار رامین شد دلاژاز 


۲ 


( بر 8 


۱ ۲9 شاهوار آورد . بیررن 
در اپشان جاملی بسفه ردگشی 
۱ هر یکی *+چون بباری 
۱ رخوي ریکی چون بخمت رامیی 
ان او زا جامپا پوشنه هموار 
8 د ال اندر باننه زر 
0 اس انگه دست پکدیگر گرفیند 
ژالي خرمی کردند. ر بازی 
زگ روی ‏ یشان باغ رنگین 
از پیوند ر بازي «ر در خندان 
ممثبر رپس کرد« دیده خونبار 
عیشین لبش فدررژ کگشده 
بي چشم رهزار ابرگیر بار 
پمشی آلوده فندق کل شخود: 
ی گفت اي کرامی بیونا بار 


: 7 0 بو ,۴ 7 " 
۴بن گفنی مرا روز اخسنین 


"لو از مبر ماچندین نرننست 
ثمال وبسم همان خورشبد پیکر 
جزمبرووفا ازمن چه دیدی 
۱ گر مر وت گ‌شدست پدد| 
هن رامین جفاي هجر با من 


من رامین که باز ]ی پشیمان 


۳9 


بدر کرده عدوسی نخت مدنون 
همه منسوج روم و شستر وچجن 
برو کرده # گوذه 
فرسنال آرهمء زی رختر امد 
تبای لالم گون ولعل و دسناز 


چو زری بددل و رخسار ولبر 


نگاری 


4 تلبا هر دو اندر باغ رفخند 
ب2 +-چیده بپم هر در نیازی 
ز بوی زلف ابشان باد مشکین 
گه از دره جدائی هردو گربان 
رخان همرنگ خون آلود دینار 
جبان بر حال او دل سوز گشنه 
یکی جسم و هزاران گوذه نیمار 
ز خون آلوده نرگض در نمود: 
چرا روزم کنی**چوی شب ناز 
6 ای بسنی توباس عبدپیشین 
دلت از مهر مبری برگرفصت" 
همان آزاده سرر پاسمی. بر 
2 پکباره دل از مپرم بریدی 
کین مپر مرا مفکن_ بدریا 
دش 


که دوسنی بشکسده پیمان 








) ۳۹۴۴ 


چو نمچ بیش مي بناني 
کنون گرگی و اه میش گردی 
بدل در آتش #جرم بدابي 
زمی بینی همان غم کز تودیدم 
یی دشي کنم بائو همی راژ 
جوابش دله رامین "ردان 
همی دا ۹1 اژ و ناشکیجم 
جبان اژ بر نو نند دشن من 
پلنگ سی شاه ]هو بو صعرا 
زه ثابد مهر بر من جر خواري 


ی 


۰ 


زبس ببعازه کز مردم شفیدم 
همی ذرسم زب خوهان و باران 
ژ دسمت هر که گیرم ربا آب 
#خنواب اددر همي شمشیر برخم 
همي رم که شاهتشاه دغیان 
هران کاهی که بسنانند جادم 
بصن آن بوخر که آن برجایي دارم 
هران کاهی 5۶ خوش, جانم دجاشد 
جه خوشنر زانکه هردم در تذم‌جان 
خه باشد گر بود سالی جدائی 
بلینی هر شبي آبستنن 


چپانرا چند گونه رف ر بفدهست 


آبد 


ددرخ برخاک بایان بای 
و زجب ومنی دروب شگردی 
بان دیدار مس جونی نیابی 
چشی از هن هما‌کز توچشوهم 
به نیک و به مکاعانت کم باژ 
که از راز مس [کاهست یزان 
و لیک از دشمغایت با ندیم 
ز مس بیزاز شه پیراهس من 
ذیذگب مس شده ماهی پدربا 
نبارن اپر بر من جن بزاژي 
فیاسسته را درین گینی بدیم 
حخانگه از وشمئدان و کدده داران 
همی فرسم که آن‌زهری بودئاب 
پلاگ 2 (زدها و شیر بیذم 
بیک ندرنكك بسناند ز مر جان 
۷ 
جان مبر ثرا بر پاي دارم 
بگینی .. چوننو جانانم نباشد 
وبا جان در برم باشی ذو جانان 


) 

چه داني کزپس*جر ر جداني 
[ اگرچه روژکام 
۱ و گرجه درل سال و ماهم 


خداونه ی که باس راست ود(ست 


۳۳9 


درد‌مند 


"۸ ررز رذم و خني درگذاربم 
مراثا جان بود (مبد پاشد 


يپ ر نا زربت نباشب 


۱ بمی "غني بدیدم از زماده 

چناندانمکه ای *خذی پسیس است 

شاید پاد نوبباران 
(»مشا 


سس بر وبسص گفت آری چذین 
ده پندارم که حون بازم زباید 
ژان ترمم که ذو ررزی بگوراب 


چشم 


ببلا مرر و سررش پا سم . بر 
پس ارزم د ونای من نداري 
گر تا نگذري هرگز بگوراب 
ز !ی خوبان ومپر ریان؟ه ببنی 
ووزیین, خویشن سردم رار نمایند 
چنان جوی باه هنگام بپاران 
گرچه پیذه ب در هه 


( 
حه مایه بود خواهد ررشنائی 
بدرماش همي " (مپدوارم 
امید از روز پیررزی نکهم 
هنن رد علیي! میاه العف 
ي دربر آربم 


كهررزي جفت سر خورشید باشد 


چپانم جز چنا ن مویت نباشد 
ترباک مهر تو بهانه 
دزی پس بشادي بریقین امت 
ده «خنی پیش اه را بندومسمار 
جو بنده برفب را کوة ساران 
ولیک ريت ماهر تام لکد اسممت 


ی 
دماید 


ر 


دگر و« رری و باءن 
3 ببنيد خنری‌چون در خوشاب 
اچپره ماه و ماهش مشک پرور 
دل بی سبرخویش ادرا -پاری 
۹1 آج دل همی‌گردد جو دولاب 
بر گزيني 
9 ر موی زیبا . دلرپاینه 
رباید برگ گل از شاخساران 
نداني. . دل ازیشان 
چو گبرد شیر گور و بوز [هو 


باز رستی 








۲ ۰ ۲۳۹۰ 1 


اگر داری هزازن دل چو سندان 
جهان افررز رای گفت اگر ما: 
مپیلش باره باد تاج خورشدد 
همه کفثار او باشه بغرهنگ 
لبانش نوش باشد بوسة دارو 
دهد دیدنش پیران را جوني 


ججان تو که مپر نو نکاهم 


پر ادگه یکدگر را بومه د۵(ددد 
دو جشم خویبش‌خوذدی رود کردند 
چو[: حسرت ازدل 
هوا دوخ شد از بس ا؛ ايشان 


حو میل فرفت از دیده براندند 


بر عشددند 


در بیدل ردو حون شندی | دماندند 


بمانی بیدل از دیدار یشان 
بیایه پیش مر گدرد یکی ره 
سماکش عقد باشد طوق ناهید 
همه کردار او باشد به دیرنگ 
رخانش ننذه باشه چشم جاور 
لبانش مرد کار | زندکاني 
بدا مه تور سهرت تخواهم 
زپای با جنان اورنگ و زیور 
هزاران پار رخ بر رخ ترادته 
چو بکدیگر همی پدرود کردند 
بگردون برهمی گردون کشیدند 
زمبی از اشك شان دریای‌جوشان 
بکشنی در همی گوهر فشاندنه 


میا درخ و دریا بماددند 


رثن رامین بکورابی 


واشت 


و رامبن پر دشمت و رخت رن زرری صبر دلبر پرد 5 بر ۵ ث, 


فضا اژ فامت ریهه کمان ماخت 
شدء رامجن جو ذير دور پر تاب 
قضای " به . ترا در ره نگنده 
ذکارا نا تو پاشی مادده در راه 





که رامبی راچوثی راز وی بینداخت 


کمان بر جای رتی ر[ لوده خونناب 
شکیب از مس جد| شد ثا توا نی 


هوای دل مرا در حه نگند: 


هوا جوی تو باشم ماوده در بماة 








۳ 


و 


> او 


ِ بعذدان عم ی گند ایس ِ» دی 5هدردشنی نبا شدشصت‌ف رسنگ 
91 رد چشم را ز بس نم چودرزج کرد جانم را ز بس غم 
[ ار خواب در چشم نیاید عزه گر عبر در جانم نپا 
1 تس ۰ 2 "۱ 
| ربا در که ارد به مادم بدوزخ در که ارد کرد رام 


دا لك ثر ز انکه و کم بان همی ودم که دشمری مهو ما بان 


امد ۳ ‌ 1 تب راهب د پرژیس شل خروش نا ی رودشی 
ت شد گرد مواران که اور( اشک رامین بود باران 
ار چه بود آزرده ژ دبر کیا داغ جفا بودش بدل بر 


۱ " 77 
8 ید 2 ون ل ۱ ع‌ِ 
هي «عدل پر درد جهاني دم مگ بر رخان رل جناسی 


ند هدیم عاشق صبوزي امه ررز جر ر که دوری 
جرباشد دز ی ل شکتیا سرآورا ددست | مقر عشق زیبا 
1 له پادت را ی مرژباني بدرگاه ‏ برادر پبلواني 
1 ۹ 1 رم 1 
۱ وی ردص و فرمان ی عحی دول جت ض آب ملفی 
۱ بلشت او > ز پادشانی ‏ گرنده رای غرمانش"وائین 
#ر ثبری ر هر حاد ي گدر ؟ کرد پددرا اژ جپان زد و بر کرد 
۹ ۵ ا 3 : 4 
بان و باز بد در حل ساری رفدقی و حفعت کیک کوهساری 
[لي‌خوردن و خوشی درامل توگفني بودش آب رن شا پل 


۲ ار همه مردم بکمش نشسنه‌روز وشب باعیش‌ورامشس 
۱ ۱ ۳ ۲ سم 








( ۲۳۸ 
دشمله یا میاهی در سیاهان 
زگرگان تا ری ر اهوار و بغداد 


جهان‌چوی‌خفنه [سوده به هخني 
زمانه بز نیاز آزاد 1 
دل بر گرفده 


حسودان از جان 


جورا» جر کرد مرژ خویش برتشت 
سر افراژان چو شاپور و رفدد 
یکایک ساخنددش 
تهچیی. گاهان 
۴ 


همه بشکار زدندد 


"کی ۰ 


گبی شیران گردنند از ذیسنان 


با صید ر گه با تبر و خدجر 


( 
که بود از مرژ ها بپثشر میاهان: 
بگسنرده بساط رامش و دا۵. 
همه کص شادمان اژ دیاش :خی 
ولایت جون بیشت اد گشده 
از سعادت بر گرنده 


4 دی ار دوش را سر الجام 


درخدان 


جنان امد که ب رگوراب بگفششا 
دران کشور چوماه و مهر پید( 
سنوده جام‌ای 
بکام زرک روزان صی 


1 در دزم و که بارره و ساغر 


ورد 


پسر بردنده در عیش و شکري 


دیدن رامین گلل را و عاشق شدن وزن کردن 


دل رامپس به هشیاری ر مسدی 
+4 ۲ 2 ِ ۴ 
گر او ذبری ب» *چبری نگندي 


بدپ مان بود حالشس ئ یکی ررز 


نكاري نو بباري شمکساري 


بجوبی پادشانی دل‌رباني 
وبدزج . بوساني جلتهانعي 


حونار آگنده بود از درد وحسني 
دل برد تیری نگند‌ی 
درب _برا۳۵ 
بره بردید خوردیدی دلفروز 


هوای 
ز خون دیدتان 


سمگاری بدل بردن سواری 
دلکشانی 
دشانیه 


۳ و رد 


) ۳۲۳۶۹ 


[ لش خوانه:کتبهر فسوني 
آاش گهنه شفاي ه رگزندی 
| شم آدرده تیر انگن به (فجاز 
۱ زفانش اخت دیبا هاي‌شستر 
۱ ای جو نگل ۸ (مره ریش یبرد 
لی بر سینه اش گشنه زره گر 
زا درمبان پروبی نگنده 
ی گشنه داش را سنگ وذولاد 
نام : هد گلنار ثر بر 
ی را چشمهٌ نوش آب داده 
تفن تک چون میم عقیقیی 
[برف و شیر رخون رسی رخانش 
زا بر کزان مشکدی جرا زه 
۹ *ر ثصسب (ندام چون سیم 
ارب انسیی از مشک و عنیر 
رهش زسر تا پای گیموی 
[رنخنه از شب شبا‌نک 
ترش چو دیبای پرازگل 
# ی تن گدازی دلنوازی 
اي از و پررین بارش 
ری بو بدکریده. دلهار 


گل دیبا و در پوشیده فیبا 


" ۳ 
کرفده باب در جمی #ر وی 
بجرد 5 اب هر شدای و فنذدهی 
 * 1‏ هم 
ام زرا 
ابادشی ددگک شکر های عسکر 


کی‌جون در که در ری باده ربزد 


یکی بر نرگسش گشته کمان ور 
کمان را ثوز مشکی ‏ بر فگنده 
چذان جون زد اورا سرو وشه‌شان 
در زلفش را لغب زجیر دل بر 
يکي را دشت فنذه تاب داده 
دودند انش ک4چ ون رخشند «چرربری 
زنده و نوش و شهد ودردهانش 
يکي ر بر میا رخشان سناره 
چو اندر آب ردشای مالهیی شدم 
درازش انسري از زر د گوفر 
ببوی»مشاكث و رنگ جان جاروی 
و بابرمشك و برمه بسقه اررنگی 
طرازی کرده بر دیبا ز سنیل 
خونن آواز ی سر انرازی‌بنازی 
باری از گل و موسی نکارش 
بت آرانش 
رخش زییا و بنگریده یبا 


نکارید: دگر بار 








) ۳۶۰ ۱ 


ط 
ربص زور ۶( ی پر ز زبور زبس گوهر چو اي رت لا 
همي : باربدش از سرفول عنبر چنان کزنقش خامه درر گوه! 


ر‌ 1 ۰ ۰ > و ۰ ۳ ۰ ۸ 
دک فرسنگی از را روشناني دمی هل ی دِ پوندم | شفاای زر 


مپش ازتاج و سپر از روی تابان ‏ سپیل از گردن ر پررین ز دداا 
ز خوشی *+چو شلهی رجوانی از شبرینی چوا" ام" زنه‌کادی(/ 
تصوي همچو باع نو بپاری زكشي جون گوزن هرغزاری! 
زخوبان گرد او هشناه دلبر پفان جبن و روم ز هه ول وه 
نم گردش در گرد سر و نسرین همه پیشش جوپیش مادپرودر " 


جو رامین دید آن سرز روانرا بت گوبا و سا باروان ۱ 


نو گفنی دید خورشید حبان تاب ‏ کهازدیدار ار چشمش گرد 


۱ ۰ 


نبودش دد؟5 ر دیدار باور که دت زیژد همیي و مرا داخو 


بباغ دلبری ‏ آزاده سررست ددشست خرمی‌نازان تذرو آسسش 
دربن (زد‌یشه یود ازاده رامین که امد درد او ان رو تمیهدر 
توگفنی بود دبرب دوسند ارش فراز آمد گرفت (ندر کذارشر: 
بر گفت ای جبانرا نامور شاه زتوچوی ماه ررشن کشور *: 
79 (مشب بنزد مافرد ای غمی یگشنی پکی‌ساعت بهاسام 


ما برذیر یشب مببماني که دازیه‌ت بناز و شادمانی 


زد لکوت ارم ززسری و خوس ک دارد بویمک ورنگ ۳ 


ز بیشه شنباید [رست خود رری _ بنفشه آرستگ*چودر خوت+و 


) 






|۲۴ 
ژ لوا [رست کبک کوهساری 


رباغ آرم گل ور آژاده سومن 


) 


آزست_ ید مامی 
۱ کرمی دارمت چون جان‌شبربس 
ول |فروژ رامیس گفت اي سا: 
ها نامي رز کدی جایگاهی 
الر با 8 پیونه:: نجویه 
جرراب از کدامی تم زادی 
ار فد ترا باشد بها جان 
اب نوشیتو پر شهد و دددست 
1 بر از #۶عکش پنپان نماند 
هویش داد خورشین سفن گوی 
آنم هي که پوننیدمت نامم 


امک گر بابا . رفید| 
۳ رم براد ر سرزبادست 


#مادر بزیر وْل زان است 
8 کوهرم (زمام ر از باب 
کل برلت گل بوی گل اندام 
سا هست این نکوئی مادر [ورد 
چیر؟ ماه رویم هحچو مادر 


۸ تب 
#را «یمین باورین دست‌سپمبن 


بت 


۳ | 


( 
ژزپشنه برف و ریواج بباری 
چواز حلوان بره نوررژ کاهی 
مرا از نام و از توهر گن | که 
سرا خواهی بجفلی یالخواهی 
ی ی و 
*جاري دو ک باشن سعمن ارزان 
نگوئی تا ازان قندی بعندمت 
همه که مپر بانان را بداند 
مرزش د لکش آن حورپری‌روی 
درین کشور بنام نیک پبدا 
پپلوادست 


گل‌خوثبوی نام ی نپاد(ست 


که |ذربایکاذرا 
مرا دایه به مپرو ناز پرورد 


پبلا سرر قدم چون برادز 


بارمی تام ر بر بوی نهرین 








ل .ار ) 


ببای بومه ام ری است وگرگان 
چه پرمی از مس و از خاددانم 
نو زامینی شپفشه را برادر 
دلت (سشمت بر ری دایهٌ پیر 
تو بشکیبی ز دیدارش بئوزاب 
جد| ماني تو زان شمشاد ]زا 
شول شسئنه ژ جانت این تباهی 
نو ننوانی که ازری باز گردي 
جو زر نشکیبی ار باش تغها 
شپذشه از تو خشم آلود کشنه 
حو بشنید این مفی |زاه رامین 
کها از ببدلی گشت او علاست 
دگر باره تشاد گفت دا ماه 
بدر گفت ای نار سور پال 
ز توگوراب چرخ و [نناب است 
ز تو پیرابه اث گام حمااست 
سکن مردی بلا" دیداه ملامت 
همه کار جبان از خلق راز است 
مرا بر سرمزی کم کار زنندست 
مکری باه از گذشته کار گیپان 
اگر فرمان بری ماه ۵و هفنه 


به نیبی مر مرا انباز گردی 


و مري 


نام و نزادت یلگ داذم ‏ 
که مر ویس با جانش برابر , 
یاون ساخنه مسماز و زجرر ۱ 
گر هرگز شکمدد ماهی از آب ۱ 
ی دجله حدا ساند ژ بعداه , 
گر اژ زنگي شود 2 سداهی ۱ 
وبا پار دگر لباز گردی , 
تو زر رموا و او نیز ازتو روا , 
خد! از هر در ناخشنود گشفه : 
بدل مر پیدلی را کرد نفرین . 
شندد اژ هر که در گیدی ملاست 
سای که برد اورا دل ازراه 
بت خورشیه چپر ماه سیما 
سرایت از تو کاة سیم ناب مت 
ند|ند کی 6 رگنچت جه‌مسااست 
ژیزدآن خواه ئ باشی بملاستت 
قضا ر| دست برمردم درازاست 
نباشی بای گیر اژ کر رفن 


به انبازی مرا دسساز گردهی 






3 


) ۲۴۳ ( 


(دي بذد‌یش 


ی و اسررز بینی 
توباشی آفتاب (ندر حصارم 
ر ی بابم از تو کمساری 
ترا دگزبرد از ؛خشنده شاهی 


اوپاش اکذون بکام دل مر مان 


خخش ز کيني هرچه دارم 
ام را نباشه جز تو بانو 
"شران اهي که پابم از تو پیوند 
#نا باشه بکینی کوو و هرا 
زچشه آب خبزد زاب ماهی 
الب مپر وماه [" و 
جد باه صبا بر کود ساران 


ی جز نو باری 9 دنوش 


بو ازوّبس نیعو تر مرا یار 


مرا (ژهر که بینی بر گزینی 
رخت باشده بپار اندر کنارم 
(یابی توزس کاسي که داری 
مرا نگزبرد از رخشنده ماهي 
باشم بکام دل ثر شاه 


5 سصي 
و گر جانم بخواهي پیشت آرم 
روادم ز دو دیرو 
خورم بر راسنی پیش‌تو موگند 
رود کون و دجاه سوی دریا 


نماید خور فردغ و شب سیاهی 


را بدا شه -_ 


بباله زاه سر بومنانی 
تن گور ژیای ‏ در مرغزاران 
بمپر یکد‌گر داریم (سدد 
کم [ثر که دپد‌سدم دراموش 


پدو گینی شدم زر نیز بیزار 


جواب دادن 014 بر امین 


جوربش ده خورشبه گل اندام 
#مي آنم یه در دام نو آیم 
از و نبایه پاد‌شائی 
۸ میداز 


مرا کامپست ازتو گر بیابم 


مسمدغ ر(سا مر از جادرنی دام 
چند بی رئیع در کم توایم 


ی پر از آشوب لشکر نه (یوانی پر از دینار و گوهر 


مر از فرمان و رایت بر ننایم 








( ۳۴۴ ) 
توباشی پیش سس شاه جباندار حوس پاشم به پیش نوپرسدار 
گر مپرم به پرررنن توانی ونای من بسر بردن ثونی 
نبابی در جبان‌جون سس یکی‌باز وفا ورژ روفا جوی ردنا دار 


تباپیر: مر ترا مرز خرامان ‏ هم ایدرباش‌دل شاد وترن آسال 


مشو دیگر بنزد ری جادو زن مود کجا شاید زد تو 


مکن زو باد اگرچه ممریادست کیبا چپ زکسای زان: کساد بستا 
یک بیمان که ه مپرش پرسنی زه پیغامش‌دهیله کس‌دره‌نی, 
اگر باس کنی زین گونه پیمان تن مارا دو مر باشد بکی جن 
جو بهنیداین مخی‌رامین ازان‌ماه _زبال خود. ز پاستخ کرد کولاه 
پذبره. کرد گل _ را ایری ببانه ‏ گرننش‌دست وبردش‌موي‌خانه 
حو رامدسی شد در ایوان ردید| گرفذه دوست ماه مرو پا 
گپرصد جام در پایش نفاندنه بگه ‏ زرنارش بر نشاندنه 
در و دیوار در دپبا گرنننه زسبی ور عنبر سارا گرنند 
مراسر دل بر(مشس بر کشادند پشاد‌ی ماد را بر شاه داد 


نزو را‌ین باگل 


پص انگه نامداران زا بیخواندنه , وگر ره زر و گوهر بر فشاندند 
جبان افروژ رامین کرد پیمان . بسوگندی که بید ]ئیر شاهان 
که نا جانم بماند درتس سس گل خورشید رخ باشد زن من 
تچولم نیز وب بدگمان را ده جزری نیکنوان این جهان‌زا 
مرا تامی زیم گل یار باشد دلم از دیگران. بیزار باخد 
بل کلبیی _ باشد دل ‏ کشايم زسین کدور بود گوراب جایم 


تفس 









مرا ثا کل ود" سوصن ه بودم 





بس‌|نکه گل (خویشان کص فرسناد 






"زهر شهری بیامه شهریاری 
آزلران دري رقم رز جپاهان 
۱ یسنان در شد اژ ادج وه مساهان 


دبل درد‌نگ |ذینپا ده دسئنه 






(بس بر دسنبا پر می پیاله 
جوررز آمد ز هر شهری درردی 
وب بودی زهردشنی ورراغی 

ءتباش بود سنگ کوهساران 
"(بص برراغ دیدند لپو و بازی 
۱ [(س بر روی سرا مشك ودیبا 
۱ رن در مرغپا دسنان سرائی 
رس می راخنن بر کوهساران 
"ار بوی خوش چون ابر بسنه 
# و مه مرد و زن بودند پکاه 
ی ژد ببری زدند و گاه طذبور 


#ی جوکان زدند و که #عیر 


#ی . ساغر زدند و کاد چرگان 


ی آهو رمانیدنه از کوه 


) ۲۴۵ ( 


ی تا مه بو (خثر جویم 
همه کس را ازبن‌حال آگبی داد 


هر مرزی بدامرن مرز داری 


همدر 


ز خوژسنان و کوهسنان دا ان 


چو ایوان پر شد از [نبوه شاهان 


همه جقتی .دی خورلین نم‌چنزده 
ثو گفني بود یکسر دشت لاله 
پلوش آمد ز هرگونه سرودي 
بر جانی ز مي بودی جراغی 
چونوشین بو آب جوبباران 
پیاءبخنند گوران پای بازی 
همه جون خر شرف رکه مت *عرا 
همه سرغان شده چنگی ر دانی 
ز می سبل آمد اندر جویباران 
به می‌خوردن‌همه گردان نشسنه 
۹ حچیر و برامش که و بیکاد 
گبی مسنان بدند و که «خمور 
گبی در رامش و کاهی بدلگیر 
گبی دسنان زدند و اه پیکان 


ی از دل ژوانیدنه اندوه 


او ر گوز از رری سرا 


۵ت بوز ورگ رده بیالا 








۳ 


ام بی غم نباشد کاه و دبکه 


جهاني ماشقی و معشوق با هم 
کشاده دست «خششس دراد ۳ 
بزرگا راجت وان 


(مبران 


(بر حدزی تاج معشوقی هر یک 


ث‌ 
لام 


رن شادی همی ۳ یاه 
همي بودند یک ۸+ همبریی‌سان 
سرایان هربکي در هن راملی 
ر ی گفتدد راما خاود‌ان زی 
پراسيي که ,خی 


به پیروزی فزول * کشت کاست 


عامکاری 


د وس ۱ 


کنون هموارن گل بربار داري 


ناب امد کارت 


بيشني گل نباشه چوی گل نو 


کلمت از بوسنان 
بدي ماها نو 


مرو روادست 
کل بر بار داری 
کنو همواره گل در پیش داري 
بای باش باوی 45 نی گلستان 
گلي کز نگ اد آیه حجوابي 
گلي‌کش‌خار زاف مشک سایست 


گاي کور( در کزدم باعبادست 


دران کشور نبوده اندوه یکماه" 
دشسده ررژ و شب ای زا و ی عم 
روائی خاسنه خنیاگران رل" 
ضعیغان و غریبان رز اسبران" 
مگت و بوزان و آهواز پی تک 
درامش‌کرده جرخ و شمس باماد. 
نبود از چرخ چشم بد بر اپشان, 
مرودی ذغزو دسئان لو | تدن 
بکام درستان درر از بدان زيا: 
رام تین ۹ خو|هی نامد‌اری : 
ه برنژیل ایو سجن نت 

حو گل شایسنه خوبری؟ تنایی 
کل خوبي شگفت اندر کذارت 
همدشه گل پرسدي کر داري 
که گلزار مد ایس گل را کل تو 
کجا داني 
نو ثر انکه کل بی 


همدشد کل دِ 


5 جونننو گلستادست 
خار داری" 
رهني کیشداری 
نم تا بسنان پدیرد به زمسنان 
چنان کز بویش ید زند‌اني 
عچب ثر انکه خارش دلربایست 


۳ 


) ۲۴۷ ( 


مکش بومنان ماه ذوهفنهاست 
سانی که با نو که و دیاه 
اي با ببی مشک و رنگ باد: 
اي کورز بدل. بایده که جوئي 
ل عثبر فروشان بر کذارش 
اس گشته .بر گل عاء 
ابابال ابر گل اندردست رامیی 
چلبی :۱۵ به پیروزی چنیر باد 
1 ۳ 

| چوبک مر هي دردند هموار 
۱ 

درامشس آسایش گرفنند 
ار بو نراز آسه بت آرای 
ابش چنان شد ماه گوراب 
افش گفلي نار اندر نگار است 
۹ مشش اندر گدسوان کرد 
۱ 
رما 0 ودش ود 
#(ّف وابررانش را به پیراست 
از هردر رخ آب جواني 
"ان روی ار چون بل چدن 
7 (بن رری پار دلستان دید 


ی دید زلف ۰ مشکپارش 


کد امین کل‌جو او بر مهن گفخسشت 
کي در باغ بانله کاه بر گاه 
فوشدة گشکه زضوان آب |۲۵ 
گلي کورا :جان باید که بوثي 
گلي شکر فروشان بر گذارش 
نپاده فننه کردش عندرین دام 
ر با ارجام مي بر دست‌رامیرن 
جهان یکسربکام آن و این باد 
-چوکان و نبید و رود و (شکاز 
برننند آن سنوده نا‌دارن 
بشاد‌ی بر دز گوراب ردئند 
نارید آن ممنبر را سرا بای 
5 از دیدار ار دیده گردت آب 
بگوشش: بهار انر برار (ست 
حو سرمه‌(شل ردوجشم آهوان کرد 
جذان حون لول حشمشض حا۵‌وانه 
بنا کوش و رخانش را ببارامت 
چومردی در زرو گوهر گرذنه 
جننانن: کز-تو: لمیعه. ب 2 زنقانی 
نگاربدست *+چو زلف پر چدن 


رخفی دا حول 6۸خ ای در 


بابر اندر سخازه وش وارشل 








۲۳۵, ( 


در زلفش جون ز عنبر حلقه درهم 
لب خندان چو پاقوت خن‌گوی 

بگردن بر ز سرواریه چندان 

اگر پیدا بدی در روژ اخثر 
بدو گت ای تخوبي ماه گوراب 
مرا امررز ثو در مان جاني 

توچون ویس ی لب ازدوش ون ازسدم 
گل [شفنه شه از گفتار رامبی 
جنیی باشد کون آزاد کان ر 
میادا در جبان چون ربص دیگر 
سباد| "در جبان جون دابه جادر 
نم( ایشان حنیی خود کام کرد‌زد 
چو دانسنم مس از دو زرد سبري 


۰.۳ کی رازه و ۰ ی 
بق توا هرز خوزي از خویشدی!(ر 


رخانش جون ز لاله بود بر هم" 
ز رنگ و بوی مادند بشب دوی, 
چو بر سو من‌چلیده فطره باراد 
چنان بودي که در گردنش‌گوور: 
برد« رري خویبت هآ 

که ویس دل سنانرا نیک مادی: 
تو گوثی کرد: شد ميبي بدوند. 
1 ای بداندیش بد | تب 
چنبن باشده کنقن شاد گان و 
یه آغاز و بد چام و بد (خفر 
کزر گبرد همي مرمایه جادر 

ز خود کامي ترا بد نام کردند 
نبايسنم. چنین . کردن دلبری 


ده از ثو بر خورد از داز دیگر 


نامه نوشئی رامین به ویس و.»زاري لهودن 


چو رامین دید کورا دل بیازرد 
زپبش‌گل حربر وکلک برداشت 
ب |هتژتا ای *عب ددغ حفا ر 
بکی نامه نوشت آن بیونا پار 
بنامه گشت ویسا نیک دانی 


خدا! و حز خدا از سس بیازرد 


نگر تا پوزشس آزار چون کرد 
حریرش را داب مزشی) رات 
3 


رد دل 
۰۵ هه 


پدونده وفا ر 


بیار بس رفا جوی ودا دا 


ده چنه [مد مرا از تو زباني 


-[ 


۱ 
نیم که نصبعت که ملامت 

وفنیمبرهن بود ای جب کین 

نی هر که نام سس شنجدی 
۱ ۱ برس مان زشت گشنه رری ناسم 
۱ ۳ پر ثار کم شمشیر بودی 
لبوام تا ترا دیدم بدل شاه 

ریب مس ز ثجرانت فزورن دوه 

بر می ز دیدارت بر بوه 

لب ررز از و دور ماندم 
۱ ی ررز دیدار تو دیدم 
اي گربه‌ي بیم تن در جان 
دی ز پیش مهربانی 
۱ زار آهو بل :چشمم هر ۳ 
جوشبلم ببر بادی چو دریا 
"هي زبون ید ی ور 
در هو پرراز کرديی 
بوند کام من چندان دویدی 


1 
4 9 چشم, درز بدرن بود 


نا ثرا دیدم بدل شاد 


رش پر ز خوشي بود جانم 
بو ,۵ر. شه‌شاد 


بودم 
بود 


ان (س حال من‌دبدیکه چون 


] ۳۶ ( ۱ 


مر درگيني ع(مت 
5 سرد و ژن بران کردنه نفربن 
بزشلی پومنین سس دربد‌ی 
وزین به تر بزثدی رری کاسم 
گبی در ره گذارم شیر بودهی 
نجمت (ندر دل مسکدی‌می‌باد 
که پا او چشممس دربای خون دود 
5 با او سم جان تابتع اس 
که زه جیعون ز ۵و دیده براندم 
5 نه مد گوذه درد دل کشبدم 
نبودی شرم خلاق و بدم یردان 
که چون خود کام بولم درجواني 
چو ماهی به به پیشم هر هنگی 
توگفني خود ز سس کردنه صفرا 
حنان جچونکاد تبزی تیرو شه‌شیر 
مه و جوزژا بگرددن ناز کردی 
کا اندیشه کنرا در رسیدهی 
نشاط مر چو رهواری بزیتن بود 
ند(دي یکزمای هرگز مرا داد 
ز شادي پر ز گوهر بود کنم 
بدشت جنگ در پولاد بودم 


همان (خت زبودم ر زیون ود 


۳۲ 


۴ 








۲ ۳ 9 


جوانه مرو قد سم دونا بود 
هوا پشت مرا چو چنبری بو 
حود متا مه قآ تش‌دردام ربخت 


شرد دیدم آواره گشنه 


ز مس 
کمان ور گشاده هرکس در زمانه 


همه زر بود سنگ کوهساران 


کنون از من درودت باد بسیار 


ترا که کلم اکنوی . ژ کارم 
بدان ویسه که تا ار تو جدایم 
باب صابری دل را م 
گل خوشبوی را در دل ‏ بکشنم 
کنون پیشم همیشه کل بباراست 


مرا گل زن بود نا روز جارید 
سر جادان‌کزئو دیدم زد وخواري 
همانا جانم از نی بر پربدي 
مهو راد ]ید کذشنه سالیانم 
که چندان صبر بر نا کام چون‌کرد 
ری انگه اژ جبان که دجودم 


دو هفده ماه اخساصی سپا بود ۱۱ 


زمانه گفنی از می دیگری بود 


دشاط مس بصد 1 سنگ پگراشت ۱ 


بدوست عاشقیی «عاره گشخه | 


ملاس دبر و حان 0 تشاد 


سا 


همه در بود ریگ جویباران زر 


جه پایسش سلاست دیزبر سر | 


حه 5 پسني‌زدن مر متا رادسمت 


رگرچه گشنم از مبر تو بیزار 


5 چو خویست بی نو ررزکارم ۱ 


3 


مت 


بدل بر هر مراي پاد‌شايم ز 
بکام خویش جغني نیک جسنم ۱ 
که با آن گل همدشه در بپشدم ۱ 


گرم در دهم و که (ندر تما راسمت 


| شایسنهجون‌جان و جهان بین 


چو او باشد تخواهم ساه ر خورشیه 


حصار سس زکل جون گلستانست 
ازر بیذم فشاط و شا خواري 
اگر با توچنین ردزي بدبدي 
به بخشاید همی بر خسده حادم 
به یهار تو حند ان ژهرچون خورد 


که در سخنی‌همی شادی فرودم 


تا ۱ 


۸ ا 


اد آگه نبودم همچو گمراه 
نون زان خندگي 


ان بند بلا بر 


ببدار گشتنم 
بصع 
(* با گل خوشبوی سواند 
#بزدان خپان و ماه و خورشید 
13 شم زبم با گل ونا چوی 
لی‌عاعمت؟ه باشم جفت این‌ماه 
امد سال جونان زندکانی 
9ّپس مال و ماه ر روز مشمر 
۳ زراه هجر سن_ دراز است 
#۹ اش آیدچذیس روز وچلی‌کر 
#بانی کن ای ماه جپان تاب 
پواین نامه بپایان برد رامین 


أ دماری دار خود و داد 3 درسول 


۱ #ازي‌دار چون بادرران شد 
۳۹ 
بزران شاه را | کاه 


کردند 
( ۵ نامه زو بسند فرر خواند 
مبكث زامرج (ه ویس دلسنان داد 
۲ مار گفت حشمت باه روش 
۱ هد رامدی و در گوراب ژن کرد 

۱ جو موب نامه رامیی بدو داد 
#وپيك و سرد رام از در درآمد 


اطع بشید نا 
وزان مسنی کنون هشدار گشام 


بجستم 


۰ 2 ۳ ۳ 5 


وژان زندان بد ررزی 


بدین و دانش و فرهنگ و امدد 
بشاد‌ی کرد با ار روي در زبی 
نشسته شادسان در کشور ماه 
که زندان بود بر جان و جواني 
پراه و ردز من بسبار ماکر 
کودل از چونئوباری‌بی نه زاست 
شیبائی به از زر اغررار 
که مر باشم کنون در مرز گوراب 
بعنوان بر نهادش عبر زربن 
که نامه نزد جانانش بر زود 
بیکبفنه بمرو شایکان شد 
هم از رامش بنزد شاه بردید 
درا گغنارها خبره فروماند 
ز کر رام وبرا مزدگان داد 
که رامیی با گلست اکنون بگلشن 
ترا با داغ دل بر باب زن کرث 
درخش حسرت اندز جانشض افناد 
طرافی از دل ویسه بر مد 








۳ ۳ 


من داد اندران ساعت گوائی 
ر«خدي خونش |ندردل :جوشدد 
ار تون از بررن مون/ ۶/9 خنداان 
لیکن صبر کرد ر دل فررداشت 
چومینو بود خرم از برونش 
خندء می‌نرفت از دلش‌تنگی 
خشس از دامه‌خواندن شد زربری 
بس انگه گفت سرو سیم پیکر 
بدو گفت از خد| این‌خواسدممن 
کذون اندر جپاذم هدم عم درست 
سي اندر کام وناز و +خت پیررز 
مگر شاشم در رثای نگوید 
بدپری شادی بدرویشان دهم‌چهز 
هم اواز غم درس (کنون رهم من 
کنو دل شاد دارم در جوادی 
مرا گرمرة بشد ماندمت خورشید 
سرا از ثو شود روش جبان ین 
هم ی گفت‌ابری رل با زدان‌نه 
جوبدرون رفت‌شاه ار را تب آمف 
داش در برطهان#چوی کبوثر 
جکان گشده ز اندامش حوی‌سرد 


سمی «روش چو بید از بادلرزان 


1 راحجن کرد با وی بیوفاتی 
ولیک حالش از مردم بووشبه : 
داش بود ازد رون جوتپاتاوسند |ن : 
نه بنمود آن تباه یکاندرر دنت ؛ 
چو دوزخ بود, , نفموه ,درزنخین / 
برهواری همی پوشید لنگی . 


۹1 مبد‌انست ؟ سای دبجری) ‏ 


۴ ب 
بپاسییشاو را .در تقان ۶ ۳ 

5 جانم ر ز نو پیم سئم دد+ستا 
7 
8 حخوش حوزدم د# حوش ت 
ببانه هر زمان بر من تچوید 
بسي گوهربه آتش‌گه برم نیز 
بیفتاد از مان 
باسانی گذارم زندانی 


همه کس ر ۱ «خورشدف امت (مدد 


بازار دشمن 


مت 
۰ 


چه باشد گر ذه بینم رری رامبن 
سخ را آشکارا جون نپان ذه 
ز تاب مپر جانش بر لب آمه 
اسر پمال طاهتی ۳99 ار 
چو قطره شب نشسنه بر گل زرد 


ز نرگس برسمن بافوت ریزان 










بزرین پاره سدمدر سیده کوبان 


مي قلطیدو ر خا ک‌وهمی کشت 






ره )۳ ۰ 
دااکتاسث اپنکه‌روزم راسده‌کرد 





| بای لایع اد یر که ناگاه 


ی ءم 








رفت زر مرا در خاک ادگنه 


| وغوه داری خبریا منمت گویم 
رامین و در گوراب زن کرد 
۱ #مي گل گشنم و گل پروریدم 
برر[در مرا اکنون چه گویند 
بلی‌ازمان تجو از بیر جانم 
چون ایس خبر بشنیدبایست 
اون نه زر باید نه گوهر 
جبان بارام خوش بود 


جان 


۱ ۳ ارجان شیریری ول فک 
۱ 

رازه گا 30 
7 ی ری ۰ 29۳۲ 
| یشان دهم حیزیکه دازم 
, 


نش" "چون در مسب درز 
1 


یه فوم دهاز کیان 


اما دیزی همد ن هم همان زوز 
خد| 3 داد 


۱ بسا :۳ 


از رام 


(‌ 


9 









. ۵۵ 


بمشکشی (لعفب رازن بوم ردیان 
موی 

جح ندر است|بن که | مد چشممس 
ج+رر زاس ابر که جادم راذجه کرث 
در ]مد همچو طوذان از کمدری کا: 
خسک بر را؛ مبر سس پراگند 
که از رامین وه آمد برردم 

پس ادگه مزد ان دامع مر کرد 
9 ن ‏ ری2 ارا۳9 
ط گر سرد و ژن برس بمویند 

که من زین درد جانرا چون رهاذم 
گرم مرگ امد ی از پیش شایست 
۹ ان بارن ۹ سادر ۸ برادر 
بکام خویشی زر ببربد وان 
وژ ایزد خویشدن"را چاره جویم 
مگر 11 
که رام‌دری گرده از 


زباران ثر و بفسرده تنش ز[ب 


۳ 


9 چون‌دل مس زارو ۳۳۹ 


که ی وی مب همی پدخچم امررژ 


کي ار راچو مس بی صجروازام 





۲۵۴ 


( 


درد نیت د ایک ‌ (صی 1 و شکیبای آه‌وختن 


۹ بش داد دابه گشت جندیی مبر اندوه در هجران رامدری" 


مخور ددوار رزدای ازد اس زگ 
دن آزرده را چذدین مرنجان 


میک 


ن‌ پید(د بر جان 


ور جواتی 
زب کین روی کلکون را زنی نو 
رخی نیعو تر ازباغ ببشنی 
جپان حذد |نکة داری بیش راید 
هران کاهی که ثبوه جان شبربن 
حو پسهردم من اندر تشنگی‌جان 
هران‌کاعی که گینی‌کشت بین 
همه مروان بزن گردن دلدراند 
گراز تو سبر شه رامین بد مبر 
3 مبر گل همیدون سبر گردد 
اگر بیند هزاران ماه و اخدر 
گل گورابی ار چة ماه رریست 
عونز؟ زتر بای نوز رریش 
کسی کزباد خوش درز باه 


جو رامدن اژئو تنپامانه و جور 


بخرسددی وج موی و فرهنگ ۳ 
دل 7سوده را چندان مهن 
9 1 ی 

5 جان‌راسرث به زین‌زند‌کانی | 
زبس کیی‌مویمشکیس راکنی نو" 
حو روی (هرمس کردی بزشدی ‏ 
و لبك از ببرجان خویش باید/ 
د۸ داده بان و ده شا و کل رامدری: 
مداد (ندر جمان‌بک قطره باران: 
سراجه‌دوست وزگبنی حهدشمس 
که رویت را همی*جد: برد‌مهز 
زبان بروی ترا شم‌شیر گرده 
بچب 

بغواری پیش توچون حاک 
که خوشترخا ک‌پای ژوزبوبش 


رگر ژن کرد بر مس هت معدور 


اس دادن ویس داپة ر 


هیر وهی کشت ای دابه‌داني 


ُرشودست بر من بهما اسمت 
پم خویشنی را آب و سابه 
درم . از ببر دینار 
۳ دایه :خرسندی مرا پند 
1 بالبن و بستر آتشیی است 
ترش مبر کرد چون نواذم 
1 رس پیش خرهددی‌مفرمای 
یر زهرالوه تا پر 
مس لرمان نراید هد دانا 
۱ جای دب زب پیک روان گیر 
1 4 اورد . مشک آلود نامرع 
ار [زیر نالا دل . خویش 
ای عاشقان 
۳ 


تا جر 


را ص ز روی مهربانی 


کت دوسثان از مس پدیرید 


۰ ۱ ۸ , 9 ‌ 
رو پندم را ندوشید 


1 ترنرل رز حود هشیار دانترد 
پیذرن ور دل در کس محژد دنل 
ال عاشفی در دل مکرید 
ار چرن حال ژار دری ددائیف 


) شق انشی‌دردل رآدروخت 


۱ 
۱ 


اگر بارست بص نام‌پریان است 
چو کم کردم ز بر دود مایه 
کشون بی ه‌دران ماندم‌به‌تیمار 
11 برآتش نهخسید هب خرسئد 
باتش دبو عشقم همنشیناست 
وگر سنگشن ر ررئیس است‌چانم 
بمن بر باه پیبوده مپيماي 
نشاند این پیک آن :مر ۵ربر 
مرا حاره دد‌ازد هجم کایا 
که ناکه بر دام زد. نایک بدر 
ازر شه ویس خون آلود جامه 
ببارم خون دیده بردل ریش 
مثم از بیدلان امروز - مپنر 
نصیعت کرد خواهم رایگانی 
دهم پذدن شما گر دزد گر ول 
دگر در عشق ورزیدن مکوشید 
ژ مر نافسان بیزار باشیه 
بباري #«چکس را :دل. میفدین 
و گر ارید جان او را سپارید 
«خون بر رخ نوشدم تا :خوانید 


موختا 
که ها هن دشرا کر دا و 
و هه ی و ( ۰۰ ی 








۲ ۳ 


ما 


پرگل 

۲ وت 
‌" ۳ ی ۱ زب 

سس حشمست‌ایری #حوی ی 


جپان کردم زاب دید: 


پروزش دادم بر دش مهد 


هد(ذمت او ز دستا صس پربدان 
کمن برلم 5 [و ذیرد شکاری 
یکی زاگه ژ سنا سس رهادی 


کذون ۳ دام ار دس 45پوم 


دزی بط رم رنده . ررزکارم 


بکردم در جبان چون کاررانی 


مر[ هم دل بشد هم دوست ازبر 


کنم پر کوه ماران سنگ بالیی 
دل از مس ردت اگر یابم نشانش 
مرا تا جان چنین پدررد باشد 
مذم از دوست ناخوشا ی کشناده 
سرا بي کارد اي دایه تو کشنی 
دربی راهم تو بودی کرر رهبر 
مرا چون ار نو ۳ض دزد شاید 
بسدي راه کس بر خیز ر منشی 
بهو ی بیونای بدگمان زه 


نمرد از آب جشمم آتش دل: 


یکی باه ده #ردردام درصثه دازا 


مرا باشد همیشه عمگساری 
ندانم کو کجا شد, با جراژی 
نشان. ‏ باشة گم کرده جوم 
دریغا این دل اسیدرازم 


که خود روژیز رجم بر خورد» 
مگر یاببم رگن لول ۶ تشاني 


کی 
ز جور اب دل چون کوة ساگدن 
دهم ای خسده حانر| مزد‌کانشش 
لام از #خت‌جون خوشنود داشد 
مذم از اخست خشم آلوده گشنه 
ک 2 عشق در جانم ان 7 
چودر چاهم نگندي توبراو 
که درمانم کنو هم از تو یا 
پبر پیغام من یکیکت "براهد, 
تو کردی با دسی دیکر کمانژ 


تو اخت مردمی را شور کردی 


ری ) 


) ۲۵۷ ۱ 


زواز کزدم جو گوهر جانگزاتي 
نوماری وز تونابه جز گزیدن 
اطبع توهمیی آید که کردی 
ره من ز دردی دل فکارم 
به با کسی و بد مینذیش 
[لر پسر بشد مپرم زیاه 
رن خوبی ز پیش من بردلي 
مرب اه بودت خوب رخسار 
رو پار نو کردهی را باد 
۱ »ی چنداین 
۱ رن نو کند‌ی بکوراب 
توشانه کردی در کپسنان 
ارگل. بعشنی 
وبا دقرامي 
ار نو کرد نو را 
ح ار ماای گرنتي نو بگوراب 
ار لو اخنری: دادت بمیذو 


ي لو 2 رده عا. مرا م 


کپن دار 
دگهد ار 


۱ ۴ 
این #خن‌هاویس»* رد 


اولفنی چشم او بد ابرنو روز 
ليم گرده در سئکنه چنان شد 

۱ ۱ 

بلفني دابه ای حور پر زاد 


ین دای دران مع زری) «وزان 


په‌نگ ار بگذری ؟وهر نمائی 
که از زنباربان زنبار خوردي 


مرن ارزادبي 
کج حون بد کني بد [یدت پیش 


میان مپر بانان_. شرم _ بادت 
۰ ۳ و ه 0۰ 

فرامش کردی ان< بری ک کفدی 
بزیز لاله خعده در سده مار 


کدی 


۰ ۲ ۰ 9 
د# هر کو دز ریابد دمنده 0 


پم ۳ ۱۱9 


نباید بست از جوی کبس اب 


5 خاده مک 


در مرو ویران 
ز مرزش بر مک آزاد: شمشاد 
۳ هر خمی ترا امی 
کمورن ر دیز بدپود؟ 
2 روز آبد سح آن ماد دناب 


ری 


دهد بار 


مبازار 


ای مه اخثران باشد ده دیکو 


زهرجشمی روان‌بررخ در صدجوی 
۰ ۱ ۰ ۰ 
که می پاریه بر باغ دلعروز 
که از گربه رخشن چون زعذرانثد 
مکی حذل ین ز بخ ت خوبش ربا 


همي گفت ای ببار دلفرژان 


۳۳ 








7 


([ ۲۵۸ ) 
مرا در آتش سوززده منشان کلاب از دید بر گلذار مفشا م 
که من گیرم هم اگنون راه گوراب ‏ شوم‌دزره چوتوبی‌خورد دبی‌حواب. 
کذم با رام هر چاری که دانم مر جان ترا زین غم رهانم. 
رذترن دایه بکوراب پیش رامین 
چنان تٍری که باشد «خت پرتاب ز مرر شاجان دا شهر گوراب. 
چو اندر مرز کوراب [مد از راد !را پیش مد بیونا شاد 
پسانی شیر خشم آلود تازان بکوران ر گوزنان و گرا زان 
و8 پر رل *مهو حصاری حصاریگشنه در وی «ر شکری, 
ز بس در چرم ایشا ازده ثير توگفني پر ز پرگشننه خچیر 
هوا پر باز بود ر دشت پر هگ شنایان هردر در پرراز ر دراگ , 
3 کرده هوا را بی پرنده یکی کرده زمدن را بی دواد 
زرگ ر خونبدشت رکوه بررنگ جوننگ دوه پر آهو شده ناگ 
چو دایه دید رامین را به چیر دلش‌گشت از جفای رام پرتیر 


کجا رامین چو اورا دید در راه ‏ نه اژ راهش بیرسید و ذه از ماه 


پدر گفشت ای پلید دیو گوهر بد هد 
۳۳ 


۳ بفريغني صدره به ددرنگ زص بره‌ی جومسنان «#وش و فر 
دگر باز آمدی جون غول ناگاه مرا از راه خواهي کرد تمرا: 
نع بیند نیز دباد‌تو عبارم نگبرد نیز دست ئو مارم 
ثرا بر گشت بابد ه 


.۰ لو بر که همست این[ «دن بیس ان 


) ۲۵۹ ( 


بر با وی سگو از مس چه خواهي 


دل بزه بسذار کردی 
لو کاهست اگر بوزش نماني 
جوني هردوان بر باد دادیم 


[ لرتوبر خواهی گشت زابدر 
از مد سال دیگر سیر کاریم 
انم من از ررشن 
[ #رجبزی که آن برتر ز گیبان 
[ #م‌با وی ؛ "جویم نیز پیوند 

1 1 مر پیوند با وی باشد | ناه 


ال من جنان مد که گوید 
کسی تا کی نشینم 
۱ "ها تبره کي وت فرخ ور 3 
[ وتا ‌ِ واني بار 
ای 


۱ اه مال رنه حند باشد 


ی بود چون طارس رنگدن 
#می تا می رس با آن بربروی 
۳9 ار بده بپار زند‌کاني 
#۷ عشق ربزان شد بهارم 
سالی بپار آید بگلزار 


8 


| جوهر 
۱ 
۱ 


چرا سبری نداري از تباهی 


زز سم هسبلا" بقیار"آخوزدي 


پشبعاني تغوزی نزاني 
تس 


ازبن پص مس باشم باتو پارر 
دنو کیرد تا بعرجامش چه داریم 
«خوردم پیش یزد! سذدمت اه گنل 

بچان پاک ماه و مپر تابان 


دو کيني بر سر ک 


بچز جو نا نکه بومنده خردمنه 
۹4 ۳۷ مان زمی را *ن بوم شاه 
خر تو زعی که یره 
که اور با دگر کس جفت بیلم 
اگر وی زيستي سالی بامید 
همی گویم دریغا ۱۳ 
تین از وی مرا ریاد دردست 
خی بود چون آورنگ سنگین 
4 تا باوی مرا پیوند باشد 
یسا با 5 خواهه رفت دز جوی 
خی جون بپازر بوسناني 
اتکی سنرده شه نکارم 
يعي خار 


ُم 


بهار سس دیارد جز 








([ ۳۲ ؟ 


شد آن روز و شدان ودث جوالی 
اگرباشه خزان را طبع نوروز 
زک تا دیز بدپوده تگوتین 
هم اکشون باز گرد دی را گوی 
ترا دداز شوی نیک دای [ 

۳ نیک اخثری اور زگرد از 
کی گر دو حدبری پلردز باشي 
شرت سالار داشد مر برادز 
ازبس سنردر جبان باشي نکو نام 
نصبی را که ی کرام ذگ‌داز 


۱ 


درردشن ح ر سس اذرا هزاران 


پس انگه‌خشمنات ازد اوه بر؟ نشدستا 
اطغی وید از گغنار رامین 
همی شد باز پس کور و پشیمان 


اگر تیمار کایة بود جندیس 


نگر تا جند بود آزار آن ماه 


وف کشت ۴ حشا [وزد بارش 
پیاهی برد شیرین 


زا نز 
باران 
درخشس امد ژ درری بردل ویس 


که من پرباه دادم زندگانی : 
مرا باشد همیشه طبع آن ررز 
د پبری طبع رات نجوئي 
زدان‌را ندست‌چیزی +دراز شوی 

2 #بیط 
1 چرخشس د ات خورشدن وا 
چز ار هر مرد را نابوده انگار 


به پیروزی ‏ جمان انررز باشي 
حپانت بنده باشد کت جاور 
وژانی سر جاود ان گردی زوا کم 
به خت خویش مود را مبازار 
گ دردت ر دبا شد ی درمان 
شم ۵ |ب#جون زندان شدآن‌دشمت 


۱ ۳ 
ات 


دید (ز دیدار رامیس 
کسسته جان پردردش زدرهان 
کدی د]آن خواری از دیدار زامن 
۹ دشمی گشت اورا دوست ناکاه 
بدیی عم در مپردش ررژارش 
ژلبا گرد از دل دود خنزان 
جواب آدرث بان از خاجر 
بد که زهر [لود پیکان 
هموم مد ز خواری برگل دیس 


رل #بد 3 تیش 


نه باران 












بیمار شدن ویس 








1 بستر زجادش پرغم ر درد 

لاش 
أ بلی گفني که چشم بد *خسدش 
ی همه فرهنگ خوانده 
1 اي‌گنني‌همهراجش زمود(ست 


ز هر شبر آمده |خدرشنا مان 
























1 ی گفنی قمر کرد این بمیزان 
۱ تس 

ری ود راقاری ۰ تشسده 
ن. وژرادان دشسعم 
بل )4اه ۰ 

۱ بدشفش. پبالیی زاز و گربان 
1 7" 7 

1 ای کنا وه داني ماه ماهان 









در عالم از تو کیست بیثر 
ی که, بودندش ببا لین 
۱ یی کین زر نظرت زسیه۵ه|ست 
رم سوزان ماه را دل 
بر ویس گربان‌بر دل خویش 
حو اژ شاه حپان دسا (ماددی 












وی 


[م, ۳ . 


از ثراق دامین 


بریده گشت گفني سرر آزاد 
همع پالین ز رریشن پرکل زرگ 
زنان مپئران و دام جویان 
بهی گفنی که‌انسونی ببسنش 
ز حال درد او خبره بمانده 
یک ی‌گفنی همه دردش [صضغراستب 
گزپذان خراسان 
يکي گفنی زحل‌کرد این بسرطان 
ژ تم ریس یکسر دل. شکسده 
پسان ماهیی بر ناوه بریان 
که رشک ماه وشني درسواهان 


حکیمان ۲ 


۰ 


تعیب سادد؟ در جال نکاریری 
بی گفنی‌پری ار را بدیدستب 
چ*رزج او راجنخسی | ژا۵»کرثاست 
ودره ماو مان شاه ر دل 
گهر ربزان ز ثرگس برگل خویش 
ز خون دیدکان دریا برادد‌ی 


که خان صایری را پرشگفتي 








)( ۳ 


جرا ای) عاشقان عیرت نگبردد 


مرا پینید و دل درکس مبددید 


با 8 ب ۰ ۳ ۳ 
پسوزین ار درد یم بشنددث 
ی از دش شتا 
وه ۰۰ 12 هه ۲ چم 


مرا زین گونه آتش در دل‌انناه 
بسوژ دل مرا لباز کردند 


مرا عذرست اگر فریاه خوانم 


در ون رد بیغ ون تاو اي م۶9 


وه دادن کو #جای مری 82 دنل کرزك 
ی دل کرد ببکام 


مر زبس لو سرد 


مر[ حون بای بامن بکی انیم 


یک‌شید م «می 
5 ۰ ۱ ۳ ۸ 

کدون اژ #خست ور دل ببزار گشدم 
ال 5 درو ودام 
چو پارم دیگری بر سین گزیند 


زبه بخني (جز مرگم چه پاید 
(گر مادر سرا بد :کت مت 
کجا مشکین دببرش بود دیردی 


با بخت به ماز 


س«صدعرن ۹ بذٍ ب !۱ 


هر( از م ی 
کهیصن ۵ کذهي رصری رسد یدای 
سرا ای عاشقای از دوز ینید 


تصبعنبای من برگوش 


نت عاشقای پبراز کردذ ۵) 
5 سس فریاه ازی بیداه خواد. 


پدو نم که حه رم آزمود. 
که مس در دوستي باری نکردم, 
یکی به بود جاذم را بصد کرد 

که (کنون ۵شمن‌سری‌شد سر اجام, 


جو راز دوسنی بر وی کشادم 


۰ ۰ ۱ ۱ ۰ ۹ 
ز دیگان؛ مد 4 نال‌چون حد دري است 


نبد با آبکینه سنگ را ساز 
هر دو بیزاری نبشنم 
ز جام گشنه دسترحسرت| گین 
نفرین شفودم 
همان بپدر کهجادم مر پیند 
چوس‌بد بخت راخودسرگس‌شاید 


بدام 


دعا نردم جرا 


بل بر م‌باداست 


نمود اورا همه حال دل زیشن 


حرا جدد دی 


همینه راز دارریص ر راهن 


۳ 


۱ 
ترگفژا که مشکینا نو دی‌ی 
گر موی بر داخن برشي 
تم کز آتش آب 
اندر حسدن رامم همه مال 
نی #5 چون رسو| شدستم ب 


خرن 





ی از جان بح بدزار ۷11 شدم 
پاد‌شانی پادشادٍ 
بایه 


1 ۷ اندر 

هی نا کرده 
کی از بر وصلش 34 
[ ار لام هزاران . جان ‏ شبرین 


ن بناد انی 


۳ 
پال‌ا ك 


ارام 
اي شا نیت مرن 
/آزارش (سي کردم 

ی بار او تجان من 4 آن 


۳4۹ یا 
یی 


بدنگند 





ی ی 


شیر جورش سر بریداست 
اي چون کذم با 


۱ دزی 15 


ی 
درئو ردت و زن کرد 

ین کل کش وگل پروریدم 
آشاگه دايه را با یک جگرتدر 
۱ رکفنی دابه راهرگز ندیداست 


ین اتدا هزم بر بستر مس 


۱ 


ز ۳ 4. () 


ت_ رامبی پدوفا هرگز شدیدی 


دل رن ند 


سل بر دیبسی 
رنوش تات زهر داب خیزد 


ون کر دل 
چه 


جان و ذن و مال 
و در پادشاتی 


برع ون پرسدم 
موز مت و دشمی خوار گشلم 
نه ‏ اند پارمائی پارسايم 
جسدن در فرمان ررائی 
گبی از *جر ردیش موه سوبم 


ده پردازم بکی از عشق رامبن 


بزرگي 


کنو پشت مرا یکباره پشکست 
کنون اصلش برید وخ برکند 
نوی صبرم ببرد آزار دوری 
دابا شکیبانی توان کرد 
مرا زوبین *جرش دل دریداست 
صبوری چون کذم با دل دربدن 
پس انگه مزد کان ناسة پم کرد 


کل ی منز ی ريدم 


۳ ۳ م1 


ت 








۲۹۴ ( 


۱ 


فرمودن ویس مشگیر را 


دلم 


دپ گرمم ییاد . ا#تبخفیدم 


پرگیو مشیینا_ ییات ایب 


توخود دادی *خن درهم مرتان 


سول با خردا نیه و بیند یقن 


حري 


اگر باز آوري لیرا بلفدار 
کف 


تو داناني و پر گفتن تون 


نامه نوشئرن مشکیری 


چو بشنیدای سفر‌فرزادهمشکدن ز فرهدگش جانرا کرد 


یکی نامه نوت ازریس خودکام 
حریر نامه بد ز ابربشم چین 
ی به 

دبیر از شیر بابل جادرنی ثر 


از مهم بود اب از کل خوز 


حریرشا جون بر وحن ی 


دام ری 
دبیراز جادرشی چون غمزتانش 


یامست ویسه بزاری 


قلم. ریزای ز نو خود سدامی 
سر نامه بلفظی سخت شهربن 
تا ار 


زسرری سوخده وز #ن 


زماهی ور معاق از مهر تابان 


۱ 
) 


بسن نامه نوی از به کوراب 


یامه یاه کی همواره دردم 


پنامه هرحه به باید دوشدی : 
پجدری | ذرابدونیکی و پس ریس , 
ِ ب و بم زا 
بوم ۳ دي رتم ای رس وتو ۳ 
اسان در دسبیا 


ول مرن وا ۱ 


از ویس برامین 
دار ۸ 
چومشک ازتبت وعلبر زنسردن . 
دویت از عیرس عود سهکهر؛ 
این |میخزو گوهر بشکر 
ی 
مد (دشجو دوز لفس ویس خ و2۳ 
ربس کزرام دیدآزار ر خواري, 
سخیی چون درو شکر در دهابشن 
دید از گفشا شا وا تباهمي 
نیسشه وصف.حال‌ویضو زان 


بسرری (ز خدن 


۱ ین 
زاخي کت کشرز هاموا ر 
ری ند بی زر بماند: 


ِ بالونی بکیی 
۱ ژلپری ۳ 
از گلزار 


[وت تبره چون شورید: ابي 


دز دمادد 5 


معرب زسددة ؟ 


مدوم س 3 دده 8 


رعثفی اب او از 2-۷ ۳94 


۱ ز بای سل #ي در و "يي | ما 


"(هولي درعذاب ر رج و *خدي 


۰ 


( طبعی دروفا بیدار گشنه 


اب و خوبي زر زهبد:ة 


لري "هجو دیداری برآتش 


زار نیک پر مر و رداجوی 
رجشمي‌مال و 20 "وب وبراب 


ی ببکمن ر بی بار گشنه 


قم نامه از حال چنان زار 


م در انش خواری گد‌اژان 


9 .عبت .ما ,سالبانی 


۳۴ 


بکانی در چپان گوهر نذانده 
ببادوتی دیا حی در درادن ۶ 
کدرا بدرلت 


دی شگشید 5 


و ۰ هر 
د ای ناسوز حون افدابی 


بمبری بر زمان کهش بماین 


۹ ۰ ور ۰ 
د عبی گرم دوث و سرد کش 


بدریای همه پر در خوشاین 


۱ . 0 
چایی در شواي نیک کتضي 


بطبعی 


۲ از هوا بیزار کشنة 
#چشمی خواب خوشد ردی ۵:۵ : 
بروی شحو دیبای مدفشی 
بیاری شوح بی ثرم‌وجها نا 
بچمي‌سال ره* پ رخوابب ی آب 
پشاهی بر جبان ساار کشنه 
کهجان‌ازدن‌تن ازجان‌کشت‌بیزار 
نواي در جاس شادي نرازان 
نوني را جغا را کشنه دسذوز 
لو 


+عنقی دودی و مپردا تی 








( ۲۹4 
بعش آنکه ما وم دمساز (عق [نگه ما بودوم همراز 1 


بعق | ذکه ص هم حفت بودیم 
بعق آنکه سي کردم بحایف 
بعق ‏ آنکه 


بدان راما که کینی کرد گرد (مست 
کین راچست و کدی شاد‌مانی 
به نیک رو بد جبان بر می سراید 
ژسا ۳ درین لین و ضازه 
فان ما همه گینی بخواننه 
توخود دانی که ازما کپسمت بدنام 
هي اژپاکی چو فقطره [#1 بودم 
نگشنه جدرة هرگز مرد بر هن 
هم از گوهر سزیدم پاد‌شاتی 
چوگوري بودم اندر سرفزازان 


توبودی بنه رداس دام ۵ارم 
مرا دزدام رسوائی نگنه‌ي 
مرا بفریقتی وز ره ببره‌ي 
پدان «رمر ترا طرار ددم 


1 ۶ ۰ 16 م4 
زه بای نیز تو سوکند خوردی 


( 


بعق 


انگه ماهر‌گفت بو بم 


8 ندکی و ده دادم مر رضایت " 
بعق آنکه رازت پر کشادم ‏ 


ازو که تفدرسنی کاه درد اسمت 


وژان پص ما جبان دیگر ابه ‏ 


دران نی جزای حداود (د۸ 


کییا از نام دی حدزه هم> کلم ۱ 


ز خوبان جپانم برگزيدي 
سس اژ خوبی جو بر ارزو بودام 
ژمانه زا د‌انده گرق ری 


هم اژ پاکی گزیدم پارسائی 


دنل ول دام و داش دم دازان ۱ 


"۳ 
هی 
۵ 


۵ | 


< 
۹ 
٩ کل‎ 


تت 
- 


ی 


نمرا در چاه رسوائی ب؛ بن‌ي 


کنو زنهاربا جانم :خوره‌ي 


بدیی "سر مر دول عدار لبهم , 


۳۹۹ پا وینهم زداثشاف عم و پیودد 


که تا جار‌کاري از من برنگزو‌ی 


۲۹۷ ) 
ین متا گرم زدری(»وسو رگند ند کدامین رامضداذم زبس دوبدوند 
نز موئند . چوب باد وزانهمف ترا پیوند چون [ب‌ررانست 
پززکست از جهان ايری هردورا نام و لبکس نیست شا برچاي[رام 
۷ لميچونسند سيگرد ان ببررنگ ‏ وباهمچون‌زري گردان ببرچنک 
زبااي جو سس در مرياني جو تو باس نمانی باکه ماندي 
برتا چنه کار بد بکردي که آب‌خویش د آب‌ص ببردی 
ی بفریغنی حشت ,کماثرا ده دنگ ]لوده کردی دودسانر( 
وم مرگند ها بدروغ. کردي نودا زنباربا ز نبار خوردي 
بر گشني از پار ونا دار بیآن‌کز ري‌رهبدت‌رئم و تدمار 
هزم نا سز گنني بر انیس ک» ریرا دردوگینی خود توئی‌بس 
مي آن ‏ ویسم که ماه نیکوانم م آن ویسم که شاه چادوالم 


ی آزوویسم که چبرم نوبباراست ‏ من [ن‌وبسمکه مبرم‌پایدارات 


ی آن ریسرکه ماهم بر رخانصت " من آنوبسم که نوشم درلبانست 
۱ م باشد به از نو درجهبان شاه ترا چون می‌نباشددرجبان ماه 
هران اهي که دل از سی بنابي چو باز[ئی مرا دشخوار بابي 
مک راما 7 دو توگرد‌ی پشیمان بيابي درد خود جز ویس درمان 
مش ما که آزگل سبر گرهي ازین_بلائی آخر زیر کرد‌ي 
من راما که تو (سریز مسني ژ میشی بل ری برس‌شکسنی 
ان زا که چون هشیار گردی ز گيني ببس ور بی بار گردي 
بساررزي که در پیشم بنالي . ددرخدر خاک‌پای من !هی 


ثل از کینه بهوئی ‏ مبر تابي مر جوثي بصد دسئان تبلبی 





مت سروس 





۲۹۸ ( 


نو حجدون پامسی نسازی باکه سازی 


تف گوبم هرا ن" کنو مر بازد 
ژبد «خندس بح بای ! رن نشانی 
در پنمو رخشان 


خیالم را :خواب اندر بدیه‌ی 
<و بوی مس وخ رتنس برگذشفي 
ج فد (ست] دميبی رایدببهوش 
دک رگفنی که ؟ مر کردم جوا جواای 


م2۹ 
را کم 9 2 جوادی 


گمان بردم که شاخ شکری 


در هوایت 
دو 


ٍکشدم پس به پررردم به دیمار 


چو بادبارم: ازان : رجتي روکد پرم 
بی آتش ی 


بجه مایه «خدي رخواری کشیدم 
مر تو جاه تندی دایه زد دسمت 
نو هبزم‌کردي رآتش برافروخت 
دنم فژ دو بالم ی ژ‌ دایم 
اکرحة 


وراک رد حه ]دهم دز دل 


ددم از نو بيوفاني 


وک(ی 


( 


ز کل هم عبر کرد‌ی بی گماذم : 
هوا پا مس نبازی باکه بازی 
کرا ریسه نسازد مرگ سازد ن, 
زتو - بسند , فووزاورس اختابین ز 
۳۴ ۲ 
انش کنق تلو گم شه گله‌نانی 


كهبودي از هوابي صبرربي‌هوشض 
۳7 0 
من برد‌ی 1 برشاهی‌رمیدی 


4 4 مِ 
ددت گر م‌ 


ها جم«» 
رد8 بودی ژدل ۷ کشني 


۹۹ یی و شادی ۳ دراموش ۳ 


همددری زندکادی دار وفایت 
بکارم نا شعر بار آدري نو 


حو دج ررسني کدست ]وردیم بار 


و زان‌درد‌ی که از مبر توخوردم 


۱ هم 


بهرجام از نو دبدم | دبدم 


دراه در فگند |سول 8 بدشجدتا 
+ 


۰ 
2 راچم را ز هر در بید صایه 


نپاد‌ی بر دلم داغ جداتي 


ی ۲ 7 
مرا مرادن در دز کل وکین 


) ۸ 


۱ 


گرحا چم مرس خونبار کردی 





۱ ۲ ۰ ً نت 
دم ناه به پزدادست سهردن 


۱ زبس خواری 8 هر رد روم 


میا شادماني 


رای مس 


۱ میرنال اب دردات ‏ دید کانم 


۳۹۹ 


( 
کنارم رود ججعون بار کردی 
جغایت پیش بزدان‌برشمردس 
زدل تنگی همي مابه بگويم 
مرا بي نو مبادا زند‌گانی 


رام اول در صرفوت آرزوه‌ندی 


وش ل لوع خواهم کفت نامه 


می 


پِ 


نکم 


# خو در فرائت خواب ناید 


ی 


هلا کشانم دزی جر ان که دشمس 
ری گبي دل را کذم خوش 
۳ ره هجران را بکردي 


رد چون به بیده دید مس 
۲ ءِ تب 

۳2 دشست آیس‌درد درری 
۶ خواب در گرما همه کس 


کآن. سررم که هجران نوام‌کند 


8 


حررف نامه ارلسبو ر یک‌ماهی 


سلام و آرزری ۳ ۶۰ 


مر جح فجر ندمایزد 342 
و گر ید خیالت در رباید 


ری 


بش «خشاید هم حون دوسمت 


توگوني میکشم آتش باتفن 
بززري "خون بگرید پیش دزدم 
کذم درمان دردي هم بدردی 
تو با بدخواه می خرم نشسنه 
مپار دوسنان در دست دشمن 
که ار چیزی نسوزد جز صبوزی 
درآتشس خواب چون آید مرابس 
يکام , دشمنان "از پای (نگند 








( ۲۷۶ ؟) 


سر ]نگل رخ بدم کز درد*جرت 
کنون آن کم تو دیدی سرو بالان 
همالام چو دی تیه 
اکرحهة کی بالدذ 


۰ ۰ ۳ ٩ 
مه م دهد‎ 


پذاله می بدانسنند حالم 
(گر مرک ید و سالي . نشینه 
به #چر اندر نز یکسی پینم 
مر[ | ند و5 حون کپسار کشلست 
مباد! هرگز از دردم . رهاني 
ولی شد کوتبي از خوی خود یر 
5 متا 
دروغ | مت (پری که جان‌دردی (خو 
نگرا تا تو بودی در :ر *ن 
سزها گربي رخت سوزم بر آذر 
برننی تا بردمت از من همه کام 
جدا شد ام سس تانو جداني 
چنان ور هچر برس بلدره روز 


ار گربم برس نیمار «بعرست 


چنین پزمرده کردیدم ززجرت: .| 
به بمتر در فناده گشنه نالان ,؛ 
مرا گه گه به پرسیدن در آیند ۲ 
چنانم از نزاري کم به بینند و 
مگر بدهار سا ردئست بشکار 
که از دیدار بیننده نبان کر ره 
کنو ننوائم از سسني که تالم , 
بجان تو که شخصی من نهپیاه ر 
که از مف [یمنم تام جدیلم 1 
زه مجرم بدو دشوار دشدست ۱ 
اکرضر صبر دارم در جداني ر 
5 جز سوزنده در آتشض زمادن 


درو آرام چون باید دکرٍ چیز, 
دست 
مراخونندست وجانم مانده: چو , 
تنم چون شاخ بود و گل برهدن , 
که خود‌سوزد ههءکص‌شاخ ی بر 
زه دیدارت نو 1 [ام ۱ 
پیایه باز ۳ تو باز نانی 
توگوثی با نلك در کرزام 
چنان چو بی |مبرآشفءلشکر, 
که دز صجر( پر آهو بگذره پوژ : 


) ۲۳۳۱ ,( 


بي يار و از دردم بسی بار 
9 ای نو کم اب جباني 
 ‌‏ 

0 بلشني گر دلم خر هوایت 


سم 4 کار د در عشقم ی از 
همازا کم تو بودی زند کاای 


شون ]بش ده از حوی وفایت 


سس روی سرا یکبار دیگر نگر تا در جهان دیدی جابژر 


ارت دشمنی باس بکینی 
ترجه 
کون 
| مان بیمار از طبیب مت 


بییفا و . بدسکالی 


پیماری و نالان 
0 تلا مس خنانت کرد بای 
۱ مر 8۳ بای این درد بای 
از ؛خت و از دادار نوسید 
ار - و باشم ‏ [رزرسند 
از خوژشید " ری توبر ید 
#جشا ین مرا دیر بغه وشصی 
گرایین ناس اخواني باز نادی 


۱ ۳ ۳ ۰ ی 
۱ ۲ من مر دتجی دری دو 


ببخشاد!ی جو رژی مس بهبيني 
بدرد من نو از مس بيش‌نالي 
طبیبی جوی نا سازدتدرمان 
#راخدر نج وئیمار ازطبیب است 
دماند از عدر ‏ او این درد بامرن 
ثرا <ودم که وز سمالم توداني 
که باز ]ید مر[ تابنده خورشید 
ندارم دل بذا دیدن خردزد 
و مار ری مرن سز آید 
حه باشد گر بخشانتي .9 ری 
گِ 


به ی رحمی هم بر رک وی 


رام دم دریاد آوردن خیال دوست 


۳ " ز پیش سس برننی 


چا پابمنت پیش ص برننس 
« دادم ترا دل تا بدانی 


38 


دام را با نها از می گرنفی 
۹1 ۳ و خو الم زند کانی 


حگونه نوم کشم از جذبر ئو 





۲ 
دلم پا تست هرجانی که هسني جو ببماری که جوید تندرسنی ۲ 
دلی کو بانو همرا هست دهم بر حگوذ؟ مبر ورد جای دیگر ‏ 
دلی کورا توهم جاني وهم هوش ازان دل چون‌شود بادتگ راموش ‏ 
ژ‌ #جرت گرچه" ین دید جددین درر شبربن تری اجان شبربن ۲ 
جه باشد گر ژو کره‌ی بی رفائی بدذا دانی زس جسئی رهاتی 
ودای و مس اکنون بیش دارم جفامهی که کردی باه نارم " 
کنم جاد یس واه و« می فاد 5 جر خویش و مپرم !۵ اي 


۱ 


ثرا چوی بیوفانی بو پیشه جراع سنگدل خوانی همدشه " 


نی 
‌ 0 0 ۰ ۰ ۰ ی ۰ 
انم مذگیی دل و در مپربانی وف «ر شمدگکی دعس حاودابی 


وفا ر در دام زیر دراگ اسستا یه اد راژین دام بدیال‌سدگ‌است ۷ 


كت 
۳۹ 


وگر مسکین دلم منگین نبودی درنگ مپراو چندیی نبودی " 
دلم درهاشقی می زانابان‌خورد مر( زبی‌گوده مست جارد‌ان‌کرد ‏ 
حو مصنان (ا رم گر ماه یام جلان دام که تاری حاه پیدم 
رگ غورهید بینم چوی برایه مرا. خورشید, رری نوانه‌ایه / 
زوم سهده_برم پیش منوبر همي گوم توئي بالی "در ! 
ببوهم (21 را در ماه نیسان همی گودم نیع رخسار حانان زر 
جو باد آرث نسم ضّ سی کان کده پویشی سرا از بویت | که ۱ 
بدل‌گویم هماکنون در زسد دوعت ‏ کجالببوی‌خوثبوی تن‌ارمت ۰ 
بخواب اندر خدالت پیشم ید مرا در خواب دصل ثو نمایده 
کی با ری خوست درعنیدم ی از ثبر حشمت درجم 
جو در خوابم همی سبرم نمائی جوبی خوادم همی راعجی فرادین 
رگید 


ب ‌ ۰ ۱ ٩‏ 
اگر در خواب مپر من گزیفی به بداری چرا پامن ی 








اقواب ‏ (ندر کربم و مهربانی 
اخوانم 
8 خوادده: بیانی 


4 #بداری نیائی چون 
را خواب 
۱ 
در "جر دیدار خدالت 
[دپدارت مرا نیمار مارد ری 
ی ُم دل بنوهستآر زومدن 


۱ ب) ذر‌ذهی تون جندیی دیا کام 


| ۸ مادر دها کرد.-ت گوئی. 


۱ ؟ در عشق هموارد جنینم 
جافسلی است ای دل تبه‌اربیی را 
(اخت خویش حذه آن ناژ یم 


بودی کر اخفنی دید کانم 


| خوابم تا ثرا دیدم شب و روز 


۱ خفن تا زم 


ن ببربد‌ی اکلون 
۶ کردست اين ‏ زمانه 
بمی نا خفشی از بص ناز کردن 
۱ (اس ناخفتن اندر مپربانی 
جه پانشد گر بوم صد سال بیدار 


را اشنم ی تا حنم "عذواب 
7 جون گوهرمت و عشق جوئان 
ار گرم در بکررژ دامن 


۸ دل خوهش ودن زار داری 


2 


) ۲۷ [( ۱ 


د ببداری عدل و جاسنانی 


بدا ثا پیشنر باشد فغانم 


۰ به 0 ۰ و 
چه از مس رنه آن ورژ وسالت 
ز دیمارت دل پیمار مارد ست 


بدیدار خبالت هست خرسند 
چو مرفی کو بود خرمذه در ۵ام 
که از تو درربادا هرچه جوی 
بر آن شادم 5ه د رخوابت بءعبیذم 
ک» شادی داید دوه جدسی ] 
کچ در خواب رویت باز دنم 
ترا دیدی خواب اندر رواذم 
زبص تا ررز بسن کم داهررژ 
میا آیی دو نا خفنه مبانه 
یکی نا خفدی از ذیمار خوردس 
چوبینم دومت را یکیار دیدار 
دهد کشت مرا از دید کان آب 
ژزکن گوهر نشایه کندی آمان 
دسا شرصاکه خواهی پردن ادن 


فوار. سل پشکند زنبار خواری 





) ۷۷۴ ( 


مر بزدان جپان را ندست داور نمایده در وفایم رن بی مر نب 





نام .و درببوند حسخری با دهدست ِ 


تجائی اي در هفنه ماه تابان 
ترا باشه بجای مس همه کس 
مر( گویند بدهود: زا 
نبره عهق را جز عشق دیگر 


۷۹ 
یه 


ی 


نداند آنکه این گفغنار گوید _ 


اگرجه آب کل پاکست وخوثبوی 
کسی کش مار شید| بر جگر زد 
شک هرچد خوش دارد دهان زا 
مرا نون کزان -دلبر . بریدند 
ز دپگر کص مر[ حودی نداید 
رز دست سی‌بریده شد به خاجر 
تو خورشیدی مرا از رشناني 
بکاه وصات ای خورشید پیکر 
صدف چو شد تموي ازگوهرخویش 
کر.(و, گوهر: بگین , بار: قدیگر 
یز باشد هه جر -جمازید عرا 
دماح ون جن‌هزاران گون» معذیسمت 
گر بر تو بدل جوم نیابم 


نه اسلم در درادت رری و وم 


۳ 


جر گشنی کون مس شدایان . 
۰ / ما ۰ دب ۶ 11 
جرا چندین ز بد مري سي ۱ 
چرا یاری نگري زو کور 
۳۹ ی 

که دشده وا دواید اب جوید 7 
دای تا ر حون اب درحوی 
3 ۳۳ ۵۷ 

ور ترباگ سازده نع طبر زد ؛ 
وه حون کشکاب ساژل خسنگانر| ۹ 
حسولد ام پکام دل رسدددد 7 


کی 


دیگر بای او دشاید ۳ 

۶ هیا ۳ 7 7 
چه سود ار مس کذم دسنی زکوهر 1 
نیاید ررز ی تا و نبالی ) 
کذار مس صدفب دود و و گوهر 
نه بیند باز گوهر در بر خویش * 
راب گرم بگدرم دار دیگر ۲ 
بدلی نبود مگر پاکیزه جان وا " 
ماو توجانین و جاسرا ریب ۲ 
دیایای دجم مه حون آفنابم 


پران ت #وی) و از حول دشویم 


)# ۲۷۵ ( 


۸ 

مرت ایدون یاد باه کسي دیگر ز سس چون شاد باشه 
1 مسکیری هی گوئ ی که خانست ان اندر ز مرت کروانمت 
1 اپشان نه پردازنه خانرا نباشه جای دیگر کروان را 
۱ ام زد موی‌کشت از رنیم+ردان دام چون سنگ مد از صبر کراان 


۱ هنگ اندر نکارم مپر دبگر که گردد تم ر رنجم هردو ي !رز 


کرچه از پيشم تو ددري 
نی مجوی از مس جدائي 
آزار تو نوردز خرم 
ای کبک جفا مس کود اندون 
ارم هست چوی دربای پر آب 
نان چون شدی از مي شکیبا 
مرو جویباری‌چشم سس جوی 
لسرفی نارا می گل زرد 
بر آی سرخ گل بر زرد گل نه 
ثرا بی توندری نیست جانرا 


۱ «خواب سانده کاه و پدگه 


۱ مر گویند شو بار دگر گر 


۱ | کز مپربانان نیست ررزی 
مب مهری 25 ورزیدم مرا بس 


درم را چشم و چشهم راتونوری 
که در گيني و خود بامن‌سزاني 
هراندنه بو این هردو با «م 
بود همواره جای کبک در کوه 
هانم حون صدفب پر در خوشاب 
که ذشگیيد مصدت هرگز ز وربا 
وطی گه بر کذار جوی هن‌جوی 
تو از شاد‌ی شگفنی وم از درد 
که در باغ این در گل با همدگربه 
او اب نید مت چون 1۳0۳۰ 
دم حون خقنه از گيني نه | کاه 
گر ارگیرد سناره تو قمر گیر 
جرا جویم ازینشان دلفررزی 
ازین پص من * ورژم مبربادس 


چنان نیکو نیامد رنگم از دست که باید نیز پایم را درو بست 
رثا کثنم چه بوه آورد بارم که دیگر رنیم بینم نیز کارم 


بالءشق بح باد ای که کشنم 


65 


خط بیزاری از خويان نوشتم 








تچ 


) ۲۷۹ ( 


فروٍ کشنم بدل در آنش از 
من آن مرغم که زبرک بود نام 
دا بازارگان دربا نشیند 
بدل بکرا دری [ رخمت بسنم 
درازست ار بگویم سرگذشنم 
بموج (ندر کنونم بیم جانست 
اگر رسفه شوم زین موج منکر 
در |ندر جر تو سوگند خوردم 


باری دل نه بذدم در دگر کس 


بر در بای (دنان» دمم 


چو بازرکان بدربا در 


9 
۹4 سودش گوهر شهوار بددت 1 


45 حون توله حگوذه غرق گشنم 


ددرده سول و سرمایه ژیادست 


همي جويم زدریا رسنگری 
دگر ره نسیرم دربای دیگر 


5 دیگر گره بد مرا ذگردم 


خدای هردر گيني بارس بس : 


رامع چاْرم در جد| ی و آمید داش رد وست 


چه خوش ررزی بود ررز جدااايي 
اگرحة مر باشد فردت . پار 
شتا اید وه تفباني کشیدن 
وصال درست را آهوست بسیار 
بثر آهو عشق (ددز صلالمت 
فراق دومست سر دا سر |مید است 


و 
هرکه که د 


ا 


ق 
م 
همی گوبم دلا گر را بابی 


اگر , با وی" نباند , پی‌ونانی 
درو شدرین 
اگر باشه امیده باز دیدن 
عناب و ناز و خشم وجنگ و آزار 


روز خمی دل زا نوید است 
ببار وصلت و شادی در آرده 


چو بیدم دومت را بکروز دبدار 


> -جه 


1 
ثر یکروز با دلبر خوري نوش 
ه ای دل و کمی از باغباني 
#ببنی باغبان چون گل بکارد 
8 بود :نورد و :+خواب 
کی ازببر ار خوبش رمید: 
یه آن همه تیمار بیند 
بني آنکه دارد بلبلی را 
اررا شب و ردز آب و ذانه 
للار باشد همدشه خرم در کش 
1 نی [ نکه در دریا شود 
۱ همدثه خور و خوات بانشد 
۳ ین ایمنی دارد نه با آن 
بامدد ابی همه دریا گذارد 
1 ببني | نکه گوهر جوید از کان 
شب خمسید زه روزآزم پابد 

سنگ رآهن بار دارد 
| لامرن این همه آزار یادن 
از گر جبان (مید و آز است 
همدش, تا بر [ید 1 و خورشدد 
ذ۵ر دل درخت مهرباني 
#شاخش خش گردد رز سرما 
تمدش سب و لعز و آبدادر ارت 


کت 


۳ 


( 


کني دیمار صد ساله فراءوش 
نه مر توکم است از گلسنانی 
حه مایه عم خورد تا کل برارد 
گبی پیراید اورا گه دهد آب 
۳۹ از خار او دساخی خلید؟ 
که تا ررزی برو گل بار بینه 
5 از بانگش طرب خبزد دلی زا 
کدی اورا ز عود و ساچ خانه 
پران امذف کو باگی کنده خوش 
حه مایه زو تیب و نج برد 
میا موج وپاه و اب باشه 
گبی از مال سی رسد گه ازجان 
مگر سوی بیابد ز | له دارد 


بکان دار از ماید رج جندان 


ده ردزی ربج ۳ |لتجام پابد 


همیشه کود کندن - کار دار 
برای تا گوهری شهوار - یابه 
همه تس را بربن‌هردر نهازامنت 
مرا , باشد ‏ بوصل پار (مبد 
چ» ماد بسرو بوستاني 


ذه برگش زرد گرده ردژ گرما 








۲ 


تم در دل درخمتا مبرنی 


دٍ رهنه گشنه پار. مانده 


د :ی 
همی دارم امید ررز کاری 
وذا باشد خعسنه بر و بارش 
دو < جندان دز من است (میدوا ی 


۱5 


]۰ ۹ 
2۴ دون شاخ دشده باژر سس زان 


مذم درریش با درد و دلا حعت 
همي‌گريم بدردت زب بثر نیست 
چه بچاره بن آد سوگواري 
چو بیمارم که در زاري. ر سسني 
چنان مت عرييم بدرجیان: خنوز 
نشسته چون غریبان بر مر راه 

همی گوینه ازر امید بردار 
همي گوبم بپامیم تا (جاوید 

نه برم از تو (مید ای نکربن 
مرا ذا عششق صبر از دل براندست 
منبوزد چاي_می یکباوت.در تاپ 


۳ (میدم نماد رای جانم 


بچه ماند بگلزار خزاني 
کل و برکش برننه خار مانده 
که باز آید ز مهرت نو بباري 
گل صد برکب باشد خشك خارش 
ز تو بر هس وید و۳ 
ابرر باران با 
#خشایش ژدمت 


توئی *+چون هوای 
توني اررن ی 
۸5 جز گربه مرا کاریدگر ندست 


ده 


که جز فرد 


ددارث هی کری 1 
نبرد جانشس (مید تندرسني 
بیاه شبر وابوم خویش !مار 

همی پرمم ز حالت گاه و بیکه 

5 اسید تو نوسددی دهد پار 


بامیدم بامیدم یامید 


که تا از سس ببرد جان شیرین 
بردن سید جان من بماند امث 
5 (سیدت ژدد کر گه برو آب ۱ 


که بی امبد یک ساعت نمانم ‌ 


نامع 4مجم درجفا و سرززش کردن 


‌ کی ءشوق 


ثرا دیدم که چونیس کش نبودی 


چففی ریرن وحدان مرکش دود ی 








سس 





) ۲۷۹ ۱ 


۱ 
۱ 


نا ددم که ون از مین (لمیی 1۳ ژ اهت بر فلگ گششی سده مراو 


زخوری‌همر شکب راه بودی بکام دشمی ر بد خوا: بودی 


1 و جان و زبس تاب چودربا بوه چشم توزبس آب 
۱ رال ری کزبن شردو بمانم تا خون ببارد دیدک: 


























۱ , نت 
ره روزی که توکمتر گرسنی جپادرا دجلة دیگر گرستی 
للوي افزون در اژ جمشیدن گشني مگر همسایه خورشیّن گشنی 


۱ ملرآن ررژ ها کردی دراموش ش ‏ **بودي توچنانبی‌صبرو بیبوش 


۵۵۹ گشتی از نیام که من بر توچگونه مپربانم 


۱ ار رلجی که دیدی‌زدت از بان کا بر مس ن 5شیدی د ست بددا۵ 


جرا بآمن به ی هچ دوشی چو باهروس به‌شیریای جونوفی 


5( من خروي و ی ددد تواعت اي 
بر با مد گر پد 


ی ۳ ی ِ از و بیش 
ثونازم که تو ژبای دازي بسازم با نو گر با می بسازی 
زان گرجه زربت دو ببازست همیشه بر رخانت کات ببار است 
#ار خرمی با کس نماند جبان ررزي دهد روژی سناند 
شش چندین گمان پردومنانت که ناکه بشئنه روژی گمانت 
ار پر تبر داری جعده ناژ همه ددرت تیک عاشق مدنداژ 
"بر م‌تو جله ی جوروخواری کعا ررزی سانش بباری 
رل خون کباب | است ی‌پري‌چپر نگنده ررز شب درآنش مهر 
بل باشد این آتش دررزان کبابی را که ری مسوژان 


(6 





ی 


مکوی 


جددایی سم حانا برین دل 
۳۷۹ آرها ۲ 3 ۰ 
سس سس یز طحچون ثو دبازی 


| 


۳ درد جدادی 


نه بصی جان 
بکشی بر فاک بردی‌تن‌ خویش 
ده جح مس صیملص تونه خدانیع 
زمر ان 7 ی 


گر هسنی دو چون خورشید وال 


دلی‌همچو دلت ۳۹ واشم ز بزد‌ان 


بسن دال رسده باندد 


خد اودد حذد 
رخی دهم ترا چون باغ رنگین 
دریغ [ید مراکت دل‌چانیی است 
گر تو هجر جوئی مس تجویم 
وفا کارم گر ئو غدر کري 
1 ر زاد مادر جون سرا زا 
سس کرث با سس ۳۹۹ حفا کرد 


۱ 


ور 1 


حرا کرد 


انم <. کرت اجرم 
همی زن تا نگوید کص ج 

اگر خواننه آرش را کمان 
تر اندازی بجان ص ار گوراٍ 
ترا زیبه ذه آرش را سواری 
حفا سفغذه کنی از راه حندین 


: و 
دلم کردی دض «تی ‏ گاررن 


گیر 


که ما هردو ازین خاکدم ویس کل 


نکردم با ثو چفدین سرئرازی " 


که نپزش درد بيزاري نماتی 


زجب [نش زد ی درخرس‌خویش. . 


مر حفلدبری حفا دای نمابیي 


شپانگهم فرود با نون ز با 
میاه و مرکش ر بد مپرو نادان 


همان اژ دوست ان ر‌دل خسیهباشن 
دلیی بیدم در حو ی 


رکه 


کوه ساکدن 


درف دویت| آهندی زمتشی 


وگرتو سید گوئی مس نکویم 
99 آب آرم اگر توت اری) 
جفا را زاد مادر چوی ثرا زاه 
بلا #خربده و خود را در بلا کرد 
9 کردی ترس بر کسا د 


5 از ساری و ددر 


همی هر ساعنی سب ددرریر تا 

که صد فرسنگ بلذننی ز ساری 

۱ ۱ ن 

۱ ۳ ۳ ۲ ۳ ۲۵ داري <ه 
۳ ی ۳ ۱ 


رهم کردی ز خون دید حون 


| رو 


۳ 


0 2۳ 
75. 


کچب [نداز نوچند! 


۱ 
۱ 
۱ 


۱ 


) 


ن‌ رن ۳4 


ک 


نی باشه چذیی کزمپ رخویش 
فمرل! نو مگر [ که بداري 
پار آید جو بارده ابر بسیار 
ار آیه کنم بروی گلفشان 
کرش بر فشانم در ر مرجان 
ار ررژی دنه پکررز دادار 


رگ 


( 


نه فرمايم همانا [هنیز 


1 
چومونی شد بباردگي را تن 
شود دومیه از دیدار رریشس 
که در باران بود اميدواري 
مگر باز آیه از بارای سس بار 
جو باز آید کذم بروی دل افشان 
پوصلش بر فشانم دیده بر جان 


خوشا زوز 3۹1 باشد روز دیدار 


ار جابی فرونشددم دصرل عاق بر [نشانمدو صد جان‌پیش ‌جادان 


یز رز پیش من برننی 
بر آب من بارذ براندی 
ون دادم که خود بادم نیاری 
اخشاني :8 از بزدان بنرسی 
چلٍن باید ودا و مپر بانی 
نام بلویا از تو نالم 


پلاید آمرن مر از درد *جران 


عم نیاشد 


4 " م۹ 
۰ اي قشی ی ۳ 
ی مخت آیدم کز نو بنالم 


م4 ششم در ببوفالی دوست و خواندن و نواختن 


چه گوئي نا چه فرمائی‌شگفنی 
مرا در شپر بیکانه بماندی 
چو بیماران بماندهی بی طبیبان 
کة هم بد مپر و هم بد و بذاری 
زحال خسنکان هرگز نهرسی 
1 اي مر ث رمیبان موج خولست 
که من بي تو بمیرم تونداني 
که من بي ثو بزاري برچه حالم 
کعاشق‌هست باجان *+عو+جان 
خوشی و عاشقی ۴ هم دیاش 
1 


بنالم ۳ شوی که ز حالم 


۳ 








سب 


۲۸۲ 
ترا دل چون دهد پارا نوی 


ده پم بود انکه از پشم برفدی 


مر ان اگبی مایت بایست 
_ 


عمخوار 


0 «ی توچدس 
ن: نو [نیکه بر مس فنده بوديی 
سی آثر که جاذمت باز دادم 
۲ توانی که جز یادم سذوردی 
همانم مس که خورشید نو بودم 
هماذم مر 5ه بوثم حفت جات 
۳ | کون ی آنم دو له آفح 
چرا باص بدل انباز گشنی 
مگو آسان بربدی راه تیمار 
تو در دریای تجرم غرزه بودي 
دامث با بار دیگر زان (* پبوست 
چه باشد گر تو پار نو گرنیی 
بساکی کو خورد سرکة وان بر 
وصال من‌ثرا خوش بود چون می 
تو مخموری و از مس سر ننابی 
رگرچه ؟شنة از من برین سان 
ار بان گزیده پار پدشیی 


کرد نو را نگهدار 


چونو 


3 


وی ) 9 


( 


کجودشهر جفای درست‌جوني 


۹5 ردنی دیز باری نو گرفنی 


گرم« رک آمد ی از پیش شایست 


دشصدی ی 0 ر بار 
یر دد از گشرره 


توئی بی من 
نو 
چو برگ‌دی«می پزمرد: بودی 
ذرا با بخت 


نت از صي جدین 
مرخ ساز دادم 
نی از خاک پایم سرمه کرد‌ی 
بليتي کام و تایه ار تون وگ 
کییا بی: سس بود‌ی ایری جیاذمت 
ز تو کدس امست ر ازمن مبرباني 


جه بد کردم که اژ سس باز گفتي 


کبا از مهرمی بودی سبکپار " 


رموچ غم بسی رچ آزمودي 
کپ غرده ب,ر حیزی زدد دست 
نیاید مر مرا ژبن بس شلگفای 
ماه پیش او حاه‌ای کار 
فرائم جورق خمارش بوده در پی 
هران:گاهی که بوی من بیابی 
ذرا جز سی نباشد تچ درمان 
تو بر بار گزید: هجم مئزین 


گبن 


۵ 
را نیز بینوده میازار - 


) ۲۸۳۲ ( 


7 بو مر دل سردم دو گوهر ازو پرمسایه و باه نگو دو 


گرد مپر تو با دلبر تو چذان چون رنگت تو در گوهر نو 


رنه کمتر چون نو بود رنگ چه آن گوهر که بی رنگست دچه 
8 |خدر نباشه چون یکی خور نه هفتندام‌باشد چویبکی‌سر 
: هر آرام چون آرام پیشین ‏ نههریاریست چون بارلخستین 
لزان یار همچون بار پیشین تو بریار گزیده " هدیم مگزین 
مس بابم چو نویار دلزار نه تویابی چوصی بار ونادار 
من بنوانم از تودل بربدن نه تو بنوالي از من سر کشیدن 
8 توماهیس‌چوخورشید . تو بان باشي رس باتو جارید 
هم از سن ررنفاني بسي گردي ر هم‌بازيب من‌آني 
ال منگر که ازسس دور گشني چنیی تابنده وپر نور گشتي 
۱ لو اي سنکدل برخیزرباز ی مراد خوبشدن را رم منمای 
# مس با توچنان باشم ازین پی که دانش بارران و وشي با مي 
رات نفل سخت مد روانرا ؛جز دیدار تو نکه‌ایه آثر 
۱ خور زسی روژکار رفه تشویر وفا و مبر پروردن ز سر گیر 
جه باشه گر دی درمپر باز, ی نهال دوسنی ببرردي از جاي 


۰ ۰ ِ 4 پد 

نام «ج دز ذکر جدالی و گریستن 
1 اي اباز گرینده پدوردژ پیا گربه ز چشم سس بیامور 
اگر چون اشك س بارنه باران جیان گردد بیک باران وبرار 


همي بارم چندن و شرمسارم ‏ همی‌خواهم‌که مد چندیی ببارم 


(۴ ۱ 








۲۸۴ 


بدبریعم ۵ رخوژم چا د یس وزیس بیش 
یی خوناب و هي خون . بکرم 
هران ررزی که زب هر دز بمادم 
مرا چشم ازپی دیدنث باید 
بگریم ۳ کم ای حو دربا 
عفا (ل* زی در چشم میل بارم 
د‌جون‌صبراند عاصی گشده ری 
چونیس روز جوبد هترکسی بار 
اک رصبراعت‌باسی نجسض هم پشمت 
مرا دل در بلا ماندست ناکام 
که مس صبرم يکي شاج بیش 


دلا نو درزخی 


ِ 
در [نش و دوف 
داتفا تن نی وبا ی 
نخواهم روی مجرم را که یام 
در دردی که باشد‌عصجر ندکوست 
توزدازن۱ مرن + ونتگ 7 با دازام 
گر خرسند کردم 
من اندر کار تو کردم دل وجان 


بر جد| تي 


هران عاشق ۳۹ کر مر ررزد 


باین که باه مپریانی 


چلدی 
اگر درد مس از جور تو زایه 


به ندکعی داد باد |ن روژاری 


( 
ولیکن مفلهي آرد مرا پیش 
شو زپرن هردو بمانه حون باریم 
«چای ‏ خوی ببارد دید گادم 
وگر دبد* نباشه بی ثو شایه 
پنالم تا کلم سوت 
[ در ررزی جذیی هسننه پارم 


و با جبن دل مرا 


مگر با 


مرمیی خارا 


ا ید خواهة ور دشمی 
رای ز مس گشنند بیزار 
و گر بخنست خود :خنم مراکشست 
کذون صبرم بدل کردست پینام 
مر( بردی و دردوزخ بكشبي 
از بر صي ز نو بگراخنم زرد 
مرا از مبر ررزیدن *عال 

ببل تاهم به بی ۱ 
ولاری درد صبر اژ عاشتقی|هوست 
مرا نیکو نباشد مبر و آرام 
زسن بان بباني 


اه 
و 1 3 خواهی کر بدیشان 


باشد 


دعجان و جبان پیشش چهارزد 
همی تا ان فا 


به ی فزاید 


که بد اندر کنارم حوئنو ری 


39 


۲۸۵ 
ب۵ خغفه درو و بخت ببدار 
جل اس کر " دارد جاوداده 
را از چشم مس ناگاه ببربد 
را خون همی بارم ز دید؛ 
۱ سا بی رری دو ناله دد پم مت 
درد سی همه همسابتانم 
امي گوبند ازین ناله پیاسای 
نی عاشقان بسیار ددم 
لاله که ایری گفغنار گوبد 
رکشت آن بست روی جانان 
تنبا بماندی در (خواري 
#ص بوه آنکه از پیشم‌سف کرد 
ئر الم همی بر داد ثالم 
لد مزا زبس که ذلي 
8 تامرانی بر" نشمنه 
۲ ارزین آمد ای عاشق ترا درد 
«لسني که پارت هست خورشید 
#ی نزدیک. باشد باتو که دور 
۳ سس ز دل نی چذانم 
بسن مادر گم کرده فرزند 
جو دپوانه پدشت و کوة پوبان 


دارم کیش اژ درث .و ازار 


بد (ندبش (ندک ر امید بمیار 


برد 


رك له 


خوشی شمشیر زمانه 
دل من زان بریده خون بباردد 
که خون آید ز اندام بریده 
رایخ * جر بروجانم, مبقی» (سست 
فغان بر داننند از یس فغانم 
دل سا سوخنی بر ما بباخشای 
ده چو نو ستنمند و زار دیدم 
شکچ یا نواند آب جوید 
چو باه و آتشی اندر بیابان 
جو خان زد گذر مر گذاری 
که شد اندر سفغر پار دگر کرد 
که ایی(ست |زجفا ی دوس حالم 
زیر ناللن را حمالی 
چو لغچیرم بچنگ یوز خساه 
که پارت در سفر باري‌دگر کرد 
همه کس را :خورشیدست سید 


بداله 


نت 
که خون پاتو چه مبگویم ند(دم 
ز فم بردل دود کوهی دماونه 
زهر سودز جپان فرژند جویان 
و پا ناگه مرر بر دل گزد مار 








۴. ۲۸ 1 


عجپ دارمکه برس چوی پسندي 
۳ کم ی ۲ ۶ ِ 1 ی 
ین بر ٍِ_ِ" 0 ازاز 


بئرسم از فضای آسماني 


زبس خواری 45 شجر ارد ری 
سباق| شادسادی 


90 


دلر دهد که پا 


چذين‌زاري وچذدین‌مسنمندي 
۳ نز پیش دار 


ز دل تنگی دی مایه نوم 


مرا بی ثو مبادا زند‌کاني 


رام هشمم در صعیثی نمودند 


و جبر ددوست پرسیدن 


دلی دازم بداغ دوست پریان 
چو روز پاک برس‌تیره‌گون‌گشت 
بکيني حلهم ایگه 


ی 


براهمت سس هنمد له شم دازم 
براهمت. مس همیشه دیده پانم 
همی گوبم که دید آن ببونا را 
که دید آن ماه رری دلسناترا 
که دید آن ماه روی (شکری زا 
خبر دارید کان دلبند جودست 
خبر داربد کو در دل احه دارث 
دگر بای خورده زنهار با نه 


گوا بر حال او در چشم گریان : 
جبان پر چشم او چون کوی تارب 0 
شبم از تبرگی بذگ رکه چون گشت . 
که آن رخسار جان افررژ بیند _ 


1 
با دیاب 


نو کوئی باز خواه کررانم 
۹ از حالت نردم زو نشابی 


که نشداسد بلیخی جز جفا را ۱ 


5 جز فئنه نیاسه زر جهانرا 
که بزدان آنریدش دلبري زا 
کم سست امردز مرش با فزونست 
ب‌ی بر زحمت رد یا نیارد 


مر( با ار بد دیدار 


دا ده 


۳۷ ۱ 


۱ زنبک و بد چ* خواهد کرد بامی 
رس خوشنود باشه یا دلازار 
زس باه آورد گوید که چون باد 
تس پرمد که چونی چ ی ست حا ام 
گرا حالم نپرمد آن دلفروز 
شمازست (وکه می‌دیدم‌همانست 
بت گلچیرد نار است 
۱ رده او مرا ناشاه خواهد 
ح س. اورا شاد خو(هم حاود |:4 
آه از دلبرم آگاهي آرد 
مس آنکس راچوچ شم خویش دارم 


۱ 
۲ ۰ 
"پر گویه شادمان دیدم فاثرا 


۱ 
۱ رات بروي دي گمازم 
رای باد‌ي کزان کشور ب رآد 
۱ انم ح<و باشد باه خوشبوی 
اززلفش آره بوي سنبل 
"رازم سرد باددی زین دل ریش 
1 ای خوش یم نوبباری 
(ببي زلف اویم شاه کردی 
#مي‌گورد دل مسکین ص وای 
لو چون دیدی آن سرو سبی را 


ح 


یکام دوسنان و کام دشمی 


3 ب 
دمي کو سال و مرع دارد مسرایاد 
بدل در دارد ام دن وصالم 
رل ال دی یر نله سا 9۱ ٩‏ 
ی مر یمس زززر 
(صان ص همع دیداد خواهن 
سل ایم 


۰ ۱ ۰ 4 
ن‌ ر‌ دددال زماده 


سه 
۰ 


4 ادکم مد کان شاهی آرد 


کمچشمش دیده باشد روی‌بارم 
من از شادی بدو #خشم رراثرا 
ز بپر دوست اورا درست دارم 
مرا چون جان شیربر درخوراید 
که شاد و تددرسدست آن‌بردروی 
چو از رخسار او بوي مي وگل 
نمایم باه را حال دل خویش 
تو بوی زلف ]بت روی‌داری 
ولیکنی بر دام بیداد کردي 
۸ بویزاصاردبد‌ي دگرجای 
که دارد در بلاجان رهی را 





۲ ۵0 

منم زین آ: سرد و چشم گرپان بمانده ذرمیان برف و باران ‏ 
#ن هست آن جر یر بدا بل برگرهعهازجخ هو 1 
چو نامم بشنود شادی نزاید و یا از ببوفائی خشمش ید 
پبر پاد| پیام مي بران ماه که ببریدش فضا از ی لناگاه ‏ 
بگو ای رفنه مپر مري ز پات مبانی میربانان شرم بادت پ 
حند 


مش باشد ودا و مرباني و صی بی و بمبرم نو ندابي 


جوادمردهی شجوي درزی (لیپان جوادمرد ان حذین داردد چدمان 
هزاران دل بدیدم از حغا ربشس ندیدم‌درجم‌أن‌دل‌جو‌دل‌خویش 
حفا باند پعشق اندر پر ژیی که پاداشی بود مپر مراه‌کدن ِ 
نیرسی اژ فسی نام و نشانم نه بخشانی بربی خسنه روائم :* 
نه برگيري ز سس درد جدائي نه حال خوبش درنامه نمائی ‏ 
ددم مر ثر( دل پر جه سانست مرا باری بکام دشمنان نک 
حنان گوشم بدر چشمم برا هست نوگوئي خانهم‌زندان وجاهست 
اگر مرغی به پرد اي دارای دل سکین سس بر پرد ازرجاي 
دل سس ژان رخ طاس پیکر کبوتر وار شده ثحچوی کبوتر 
نامع هم در صفت زامن 


توشنرن ددبی رحپی معشوقی 


گرا سرو دا ماه رریا بپشنی پی؟ 


ي را ژجیر موی 
زبی رحدمی سر تاکی نماتي دربع درری و درد جداتي 


بجان توکه ابی نامه بخوانی بکایک حالبای" من بدانی 


مداد و خون دل درهم سرئدم پص اذگه ان جغا نامه نوشدم 





) ۳ 


8 لام نبنادم . نام " نامه 


1 دد‌فاو 
ن بیوناتی 


جو یاه آید هر 
۲ زهفتاند| مس | نش بر |نروخضت 
۱ چوبی تدبیر و چاره ماندم 
حرنپای پزمرید د 
لپ خاره رهازیدم دلم را 


۱ نامه حواخت سس مخاهست 


لش این 


وحلفه 1 بر مم نج ومبه‌ش 
حون (م تاسع ی دود ات 
مس وتو وابممجمست رز خرم 
ی گرد ۳۹4 اژ پیشم گذر ذیست 
۱ سر نامرد بنام کردکار است 
| در مر تو برمسی او کشاد است 
۱ ار خویش داوز کردم او را 
ار ثانی شفیع و داورم را 
دارم مس شغیع از ایزدم بیش 
وان این نامه با زنبار چندین 
بیش ازبس زذبارجسنی 
و نیز اکنون 
جواپن‌نامم *وادی زان بوندیش 


مک "عم کمانی 


۳۷ 


۹1 بروی خون هی باره زخامه 


دام ها را در ادگش رت 


ز. دیده بر فلم باران فشاندام 
همه دشقطه بر ایشا خون حکید ! 
نوشتم فص جان دزم را 
همه نونش جوپشت مر دوناعست 
(مدد ی شکسته هجو جبمش 
درا *مچون الغبا تاست راست 
بسان (م الق ببعیده در هم 
مرازبن کوي بر خسه خبرنیست 
خدارندی که پر ما کسکار است 
وف در جان من هم او باه است 
و با نامه شفیع آوردم اور 
شا اس دل بی بادرم را 
دی اه گر فزون ازنامخویش 
تا آزار چندین 
گلنار جسني 


نگر درد و 
و 
پذبرفتم ز هر گونه پیاست 
بدلی یاه ار مر ی 
که دازم گرانت بود رجان‌نوه‌پش 








7 


۲ ۳ 


نون ازچنگ گر من بجسني 
چو ای نامه اخواني زان بباد آر 
گنوی از خواب‌خوش بیدارگشنی 
م آن بارم چنان برتو نیازی 
من آن بارم چنان برتو گرامی 
کنو نامه همی باید نوشان 
دران شرری که بود م شاه و مپدر 
مرا بینید هر کو هوشبارید 
مرا بینید و دل در کص مبندید 
مرا بینیه و بص هوشیار باشید 
نارا خود ترا زین‌سر ژنش بص 
حگودد هر که ای نامه خواند 
مر گوید عفا ال ای ونا دار 
ترا گویه جزا الله ای جفا جوی 
رمیده این نامه دلبر به پایان 
پنالیدم بمی از ررز کاران 
عثابر با نو هرگز سر نابه 
همی نا بائو گوبم باره گفنار 
شوم فرپاه خوانم بردر آن 
ازر خواهم نه از تو روشنانی 
دری کو بسث برس ار کشاید 


ببرم دل ز هر چيزي رزر د* 


چو کرگ اندر کمی‌‌نشستی 
که لعدت خفده بود و عشق‌پبدار 
منت خفدذه بدم ثو مار گشنی 
که کردم با تو چندان دلنوازی 
که کردم با تو جددای شاد کامی 
بر ین #چارگی خرسند گشنن 
ز بخثك بد منم خوار و کبثر 
دگرمپر کسان در دل مکاریه 
بياري هبه کس را نه پسندیه 
ز مپر نا کسان بیزار باشید 
که باشه در جهان نام تونالص 
وین نامه بان ی بداند 
٩‏ چندین جست مر بیوفا پاز 
که خودد ر وی نبودآزمردسی‌بوی 
مرا با تو *خسي مادده فراوان 
هنوز اي نیسنم یک از هزاران 
وژین گفثار کامم بر نیابد 
شوم ( به کنم در پیش د(دار 
که نه حاجب بود وبرا نه دربان 
وزر جویم نه از تو آشنائی 
کشاینده جز ار هم کس نشایه 


5 او از هرحه در گینی سرا به 








دلی پرآتش ر جانی پراز دود 
بر هر شب «ع رکه پیش دادار 
خرش من بدرد پشت ایوان 
جذان گرم 5 گربد بر آذار 
نان چاو نم که دربا جوشد از باد 








از شب نرر شویم سیاهی 
نان از حسرت دل بر کشم [: 
(بم‌کز دل کشم آه جهان موز 
زبس گزجان بر آرم دود اندوه 
#بن‌خواری بدین زا ری بد یی درد 
هی گویم خدایا. کرد 
وپار بیدلان ر بی کساني 
رم گفت راز خویش باس 
بینی؟» چوی خسنه ررانم 
ام با توگوبه هرچه گوید 
نوده جان مرا زیس غم رهانيی 
تل آن منگدل را نرم گردان 
باد آور دلش را مبر دپردن 
#ی زد غم که مس دارم برو نه 
باضل خویش ادرا زي من اور 





نای‌چون‌سوی ورخساری زر اندود 
بمالم پیش او بر خاک رخسار 
فعان من ببنده راه کیون 
چذان نالم که نالد کبک کسار 
چذان لرژم که لرزد مرو و شمشال 
بیا غارم زمین تا پشت ماهی 
کج ره گم کذد پر [سمان ماه 
ز خاور بر نیارد آمدن روز 
پبددد ابر یره کوه تا کوة 
مره پر آب گرم دردی پر گرد 
گرا بردبارا 
چارة بی‌چارتاني 
مگر با تو که دشمت مس‌نونی بسن 


رک 
همدشه 


همی ببي ک1 حون بسده زبانم 
روائم از تو جوید هرچه جوید 
تو بردار از دلم داغ جدائي 
بناب مپر لخنی گرم گردان 
پس‌انگه در دلش‌کن مهرشیربن 


که پاش بار ار از هر کسی مر 


ریا زنده مرا نزدیک او بر 








۲۹۲ ( 


( 


کشاده کی بما بر راه دیدار کییا خود بسن گرد راه تیمار 


همی تا باز بینم رری آن ماه 
بجر مبر منش نیمار منمای 
وگر رریش تخواهم دید ازین ٍس 
خدایا جان من بسنان بدر ده 


گویم 


نگویم ببش ازیی درنامه گغنار 


نک را جند نام جند 
نباشه گفنه بر گوینده ثاران 
بگعدم شهرحة دم از دغایت 


اگر کردار تو با که بکویم 


بخشاید مرا برنگ و دلت ده 

مرست 
مرا چون سنگ بودي این دل 
دروف از مس بران شمشاه آزاد 
درود از من بدان یافوت سعده 
و وت بان یی نکن 
دررد از مس بدان باعغ شگفنه 
دررد اژ من بدا شاخ صنوبر 
درود از من بدا ماه در هفده 
درود ازسن بدانگلبرگب خذدان 


۰ ۰ ۰ / 
درد از من بدا فرخنده لاله 


دررد از من بدان ۵و رسنه گوهز 


درود از من بدان ديباي رگن 


دگم‌داارش ز جشم و دسصت بدخواه 
یج زعشق .من آزار مفزای 
سر بی‌رریش از جلن‌رجمان‌بس 
کم بی جان و بت بادرجا !4 
بزاري چند گریم چند »وم 
وگر جه هست صد جندیس‌سزاداز 
چومایه کم بو مودش فرلوان 
ازجا در تو داني با خدایت 
بمودد سنگ با می چون هویم 
بگاه مردمی سنگ از دلت له 
دلت فولالگشت وسنگبشکست 
۹ دزد درمیان پوشیدک پولال 7 
۹ دارد ی ی زیرش ن‌شده 
۹1 دارد سر مر[ از خواب ملس 
که دارد خانهٌ صبرم کشفنه 
که دارد شاخ «خفم خشک بی‌بر 
25 د|رد ماه تحت صرق ودره 
ک» دارد مر اسر[ هموارد گریان 
که ذاره . چشمم [گنده بزاله 
درزد اژ مرن ددان دو خوشه عدجرر 


درود از س‌بدان مپناب سنکچن 









۳ 


( ۲۹۳ ) 
لزرد از من به‌ان. پیردزگر شاه درود از می بدان بیدادگر ماه 
رد از سس بدان تاج مواران دررد از سس بدان رشک بهاران 


لز ازس بدان ماه ممن بو درود ازمن بدان عرر مش‌گوی 
درول از مس بدان بار جوانم دزوث اژ ری بدا مرو ررادم 
ازرد از من‌بدان‌کورا درزد است رابی ار دوددیدهجون دورود (مت 


| درل از مس فزون از هر شماری که داند . یا شمارد هوشیاری 


۲ ژورن از ربا , کپسار و بیابان فزین از فطر دریا . و باران 


[ بزن از زم‌دنی بر کوه و *عرا فزون از جائور بر خشك و دربا 













از ررزکار ددی. دورای . فزین از اختران بر چرخ گردان 
| ژون . از کونه‌گونه تخم عالم . فتزون از نر و ماد: نسل ]دم 
۱ رن از پرمرغ د موي حیوان دزین‌از حرف دنر های‌گیهان 
۱ اون از فکرت و افديشة ما , فزدن از وهم 2 پم و پیشه ما 


وبا خت فرخ [شنائی مرا از ماه رریت روشنانی 


۳ از هي دررد جاردانی مرا از نو وفا 5 مر بانی 


فزاران بار جوددن بان جوندی دعا از مس یت نیک رامدن 


برامین بدست آذین 


موی 


وی جو از نامه به پرداخت لها اورل هر چاری که بشناخت 


جو مشگین کرد‌مشکیی نوک ‌خامه نوف خامد مشکدی کردنامء 


ارذت ان دامع را ریهه ز مشکین . سه‌چاکردشز #وي زلف مشکیین 


ببك دزمنگ وی نامک وتکش :هم شنم *مچو بوی‌جامٌوبس 








۱ 


) ۲۹۴ ۱ 


پس‌انگه خواند 7 7۳ ر برخوبشس 


اگر بود‌ی تونا (مررژ جچاکر 
بچاه (ندر ترا اباز بانشم 
ثر[ خواهم فرسناهن برامین 
۷ فرزندی مر[ رامبی خد‌اودد 


مکری در ره دراگ و ژوده بشناب 
کهص‌زیس پس براهت چشم دارم 
جفانک یکت نه فد دوسمتاود هن 
درودش ده زسس بیش از سمناره 
سس از توبد کنش آن رن دید م 
فرامتشس کردی آن‌سولند و ژنبار 
چه آن سوگند رچه باه گذاری 
تو آن کر‌ی بریری‌مسکیس‌دل‌من 
بکا بک هرچه کردی‌پیشت یاه 
تو پنداری ۸5 دردی بامآپر دد 
ذشانه شه روانش سر زنش را 
کج اپیری ید به‌نیکت در شمارند 
جر[ از دوسنان دل در گرننتي 
سرا چون ([۵ها بر جان گزید‌ی 
کبا یابی تو چوسس دوسنداري 
اخوشی حوی خر(سان جاپگاهي 
فرامش‌کردی آن‌نيکي کددیدی 


یش ۰" 


ردوگشت ایس شایسدهجون خو ۱ 


1 
به مپر اندر ثرا همراژ باشم , 
سرا در خور ثرا جان وجیان(بن ۱ 
۳ 
عزیز دل خداوند امحت زدرزدد ۱ 
3 


۲ پ ۱ / 
ِ مد ور 2 7 
جو سنگ جدیق و تیر پرتاب 


گبي ررز ر گبی ساعت شمارم - 
برامدی پر پیام و نامگ ۳ 


لو اي نا کس زنبار خواره" 
که درد مرگ را صدره چشیدم " 
۹1 خور‌ی بای وهی تیار[ 
چه آن ژذبار ر چة ابر بباري ۱ 
که هرگز ذه کنه دشمس بدشمی ۳ 
بجای کت نباید کص بغریاد " 
بچان من 5 کردی بادی خود / 
جو بگزید ازکنشپا (ی‌کنش را 
پس اززما برنارسنان نارند. 
جوا از دشه‌نان دلبر 7 0 
جو از شیر کسان جانان گزیدی 

جو شاهدشاه موبد شهر پاری ۱ 


زس رزشه په رکامی رمیه مي 








| ای سوه . زا یکی نام 
۱ بربرگنجش همه فرمان‌مرا بوذ 
]2 (رخوردی ز گنج شاهوارش 
شوران چز گزید ٩‏ ذهنش‌ثی 

ترشبدی بجر دیبای صد رنگ 
رای می‌جز از بافوترخشان 
۱ بت روبان سناره پیش کارت 
#بعال رچنین کاروچنیی‌جای 
ری بدل بر ما چه بودت 








دی مود و سرمایه فشاندی 








برداشت از رن توفید کفيم 
۱ #تدانی ۸ اپ 





مایة افش 





بل لاری (هرچيزي بکی ظ 
اگای هام 





ناب ر زر خود روی 





۱ اي ناز و میرن رلج و کدذه 
ی آب زروت 7 اپ یز 
لو با تو تال 
ای به با گلسنانی شگفده 
به با گلسنانی پر از گل 
# ین هر سر پیعام *بشنیه 


با( و پبگر 






بسیاری 








د# بدا کو 1 








5 


) ۵9 3 


ترا پود از همه گینی همء کام 
7 اندر همه چیزی ثرا بول 
چنان از از و رخت بیشمارش 
مرها جز گرانمایه نبسئی 
چبن آررده نیعو ثر ز ارژنگ 
چو مریخ از مبان مر تاپان 
ووبسة آنناب |ندر کنارت 

دل آوبزودل افروژ و دل آراي 
۳۰ جای‌این‌ژیان چادست سودت 
نبردی‌هديو بی مایه بماندی 
کنون‌دانگی‌همی‌جوئی بصه رج 
5 از بسیار نیکی پر زياني 
جنانکه از زر بدل دارند ارزیز 
بدل دارد زمانه آهن زز ری 
بعای در خوشات آلگدنه 
#جای»مشاكنابت خاک کویست 
چذی بدخوهنی را چوپهنددی 


14 نیکو ثر از ماه دو هفنه 


همع پیرآمنش خدری و سنبل 
همانگه باه پای نند: بگزید 


۳ 


([ ۷*۷۲ ۲ 
سیلابی ‏ دوند: بدشست اندر جو عفریبت زودد5ن: 


بکوه اذدز 


جر 
حذان‌لبود ی 1: همجوی خفنهب رکه ۱ 
‌ ۳ ۹ 
جو پزدده بر آتش برگذثني 


بدر هفته ز مرو آمد بگوراب, 
۱ 


به پشنش بر سوار |سوده دراه 


درا (ددرد»خوردش:+ول وذه خواب 





چا 


رتش ادین وزاری کردن ویس برنراق‌رامین. * 


چووبص دلب ر]ذین را گسی کرد 
هران سردی که اس سوب «خوادد 
کیپ 
مرا کز آنتاب مد جدائي 


پرانم زین در چشم دیره ثر رر" 


سل نی خي‌رزه روژگازم 


اگر نه آذتاب از سس جدا شد 
مام پیمار و نان زین شب اغاز 
نکردم به بکس تا ده ره یم 
ز بخت بد دلم زا هر زمسانی 
دلی بسنه بچندیی گونه بیداد 
دلم در عم همیشه. ابر دارد 
درل نردم اژ بس عم که دراورسث 
ده بندد ابر که که پر کذاید 


از پرا شد رخم همرنگ دیذار 


۸ ۲ 


دذرت و داعغ دل موه («سی کر( ۱ 
ان 8 دل بو بددل بمازدا" 
که ماه و ]ام کرد بدرر( ‏ 
جهان برچشممن چون شب چراش ‏ 
که درشب بیش باش درد پدما " 
چرا اکنون ز بد ررزی چایدمن 
زا رل خور درو و ده وژد با 
رز یزز زیی. در چهما سیل باو 
۳ بار پسژن پ رگرددشپوسمن, 


دللاد 
مه 


+ لیا دای | 


چرا ابر دلم 


که کرد کشت زرد از آب دنهس 





۱ ۱ 


۱ مك ۰ ۵ ۰۰ ۱ 
پر خدصت عششق از مس دبیری 


» .۰ ۰ 
ً ر(خ ددسشد۵ ون گونه 


ای با 


۱ ۳ 
دا اف [یذگة رکش جون‌ژریر 


3 


ما۳ انشي دردل برادروخمت 
11 
۱ لرنی دانشیکرد این‌دال ربش 


ررزا که بود ۳ ی 


بر دل همدشه زحه‌یرش آید 


ان وت 12 ژو تا یز 
۱ وثیری ۳ کمانم در جدانی 


۱ رز رو( بیند‌پشم ز #جران 





ددم با 








جوی بباد [رم جفایت 





۲ 


ي دارم بدسنت زینهاری 


۱ 

کت ۲۳ 
۹۳۳۱ 
چون خواهد ازارش‌نزودن 


۱ 0 ی 


پیز یا لول سس 





۸4 یز 





۸ ورن ‌ 

راز 5 
س بر دو 3 وت 5 گزب‌ی 
۳ ۱ ۳ 
ار با خان حن لدب سدیرزی 


۷س [: 


۱ 







۹1 جودم دلغروزت 








٩۷ 


کیرات ری ۳۳4 ع مت[ 


2 


جرا ببپوده خون 
زخم 
۳۸ 


۲ . ) 
بربس پزمرد» رخسار زردری 
عم خطبای دمونه 
دپدرست 
ده بعدس امحت اد ۰ گ*عشف! اور 


خروش 


دلم‌باهرچه درزی !2۸۵ سوخ شا 
زبس کز عشق ویرا زحم تآید 
چذین شد اجرم از کردخویش 
رد از من دل ی 
ن ۵اغ جر 


5 م2 ۴ 4 4 
مرا دج حون‌کمانی کش ره دوتا 


حو ۳ دبر ۴ پبشم بیائی 


آژان شمشاد ده زلف دودایمتا 


فرارش بردن و راجش نمودن 


نه او مپر ثرا حون دایکادست 


د# رخسارشو بودش‌ماه وخورشید 
طبر ژد ۳ تداست 4 حشره‌ی] 
بریزی 


ت 


۲۳۹۶۸ ۲ 
به آزویت بو "همواره ندیمم نه بوپت بود همواره نسیح " 
ده رری ی ز عشقت گشت زرین نه(شکساسری ز جورت‌گشت خونیر/ 
نه رود از هجر و بررخ کشادم نه منک 9 دل نپاددم ۳ 
بجز تو نیست درگینی مرا کس . نء‌زد‌گیني‌هوایس‌تویبس ۷ 
مرا ديمي ز پیش از مبربانی کنون گر بینیم گوئي نه آنی,: 
نه آنم سی که تو ديدي نه [نم که آنگه تبر بوه اگنون کمانم ز 
زدم بر رن‌در ه‌ممش‌خویش‌چندای ‏ که نیلونر شد آی کلنار خندان, ! 
دهم آبش از در جشم ببخواب 3 زیلوفر نباشد نازه ٍی دبع 
پنالم تا بناله , زیر بر .مل ببارم تا ببارد ابر بر گلر, 
دوچشم من زسرخ ی + چو ((۸است بدودر شلک ری مادند ژالهاسسته ,. 
درخت رن *ن گشنست بی پر تن امبه مس ي ماند ست ی ۳ 
مرا دل دشمنصت ای‌وای برهن چرا چاره همی جویم ز دلگهن . 
چه نادانم که از دل چاره جوبم که خود بی‌چاره ید 


/ 


دل سس گر نبودی دشهن من چای عاشق‌نبودی, در دن ك ۲ 
تضا مارا چنین کردست ررزي ه من 2 همه‌ساله ی 
/ 
حیانم فرن ام از دیدگانم چس آنگه كشني اندروی برا فم" 
عدیل ماهیان باشم پدریاب که *عجون ماهیان هموازه دز آب. 
ژ خونبرن حامه سازژم بادبادم بیاه سرو خود شني پرانم ۱ 
جوباه از بود دریا هم ازصی نباشه کشنیم را- باد. دشذیيم 


فر-مادم به پیش دوست نامه برو باعیده خون الوده جاصار 









) ۲۹۹ ( 


خرانه نام سی یا نغواند 
اشایه مرا از مر گو ني 
شلد روز وصال و ررز خوشی 


تدم تا جنس روزی ددیدم 
۳ زشر گزاینده نف ورد م 
ارترکت ص‌ آنگه در رسیدی 
رز سر کامرانی 
تون ابری که باری درد و زاری 
" رن بای که ید موی گلزار 
حه لا کردم 5 اوبامری ي حندری است 
۱ 0 هار رآن یوت ر پبم شگفنه 
۱ 
# می ژز من 
انا خاکی در گبنی زص به 






»ور سارد و 






«بر شدن رامین ازکل 





خو رامی حندگه باگل په‌پدوست 





بت 











به‌نرسود چوآب از چشمة خوشی بیالود 


بار خرمي شد پزمریده 
۱ لمان ‌ 5 ای بل گکسسمله 
۱ طراز حامکٌ ۵ دبا 


بداده زاریی سس با زداند 
کند" با س بپاسخ مبر جوئی 
که چشم نامه میدارنه هر ررز 
که مر‌بادوست کردم نازر کي 
ر گر خ«چم بود در خواب دیدار 
ر ژان پایه,بدین پایه رسیدم 
چرا در روز بة ررزی نه مردم 
مگر چشمم چذدن ررزی ندیدی 
بسی خوشئر ژ چونیس زندگانی 
« بربیدل‌کنی خواری همیشه 
از و بر بیدانث منگ پاری 
همي [ره بس بر بوی گلنار 
مک باه ثو با هم‌بکین است 
زمین را در گل و لاله گرفه 
چو جان‌پاک از مر دورماند: 
که او را نوبپارصت و مرا نه 


وباد کردن عهد وپس 
شد از پیوند ارهم‌میر وهم‌مست 


7 


) ۳۳۳۳ 

چنال .بدا . رام "را پبوند گوراب که خوش دارد سبوثا نوبود آب ۱ 
جومی بد مبرگل رامدنه مبخوار بشاد‌ی خورد ازو دا بود هشیر ؛ 
دل *خوار تا وارد بمی آز بسی رطل ربسی‌ساغرخورد با ,۵ 
بفرجامش ز خوردن دل بلیرد . ز مسنی آزش اندر دل بمیرد ۱« 
نخواهد میی اگرچه نوش باشد ‏ کجا" دنوش" وبرا هوش پاش 
دل را میذه از گل میر گشنه همان دیدار ویسه دیبر کشده اي 
بصعرا ردت روزی با سواران جبان‌چون‌نقشجبس‌بودازببارل داد 
سبان کشی لاله دیه نازان میان شاخ بلبل دید سازن سر 
زمبن ‏ همرنگ دیبای. سنبرق بنفش و زرد و سرخ و هب زر الق . 
ز بارانش. بکی حور پربزاده بلفشه داشت یکد سنه بدو تاه , , 
دل رامبن" بیاد آررد ازان. روژ که پیمان کرد با ریس دل از ما 
دشسنه وی بر تخت شیخضاه ز روریش میرنابان رز برش ۶ ار 
برامشی داد کد‌سنه بنفشه بیادم دار گفثار ایری همیمه یر 
پس انگه کرد - نغرین فراوان ‏ بران _ کو بشکند ازدومت مار 
چنان دل خسته شد آزاده رامین " که تبره شدجرانش‌برجبان!:ر, 

زچ۵دش‌تیره خوی‌چندان بباریه . که آی سال اژ هوا پاران نید 
جهان ثیره بروشی چشم. ار بود کهبر چم آمدن‌سوزان‌دلش بو 
سرشاگ و چام اکن پیش بارد " که اند چشم آورا ددرهة درد 
نه یی "ابر تیره" گر بباران "که ار را بیش باشد میل وباران, 
جو نو شه یاد وید بردل رام فزرن شد باز مهر اندر دل رام 
ند گفلیی [فدات ميرباني بروی ]مد ز سبغ بد 9 


/ 
ده دام 


جو یه فناب از ابر بیرون" دران ساعمت بود گرهاش افزون: 
/ 








) ۳۳۷ [( 





دل 


يي بر زمانه کرد 
۹ درشهروجای خویش رلجور 
ی با اوست کردن بردباری 
کفت ای دل رنجور تاکی 
۷ 

"لت چه خزان و چه گلسنان 


در ! بر 





كٌٍِِ 
دب دیسر 
۱ ِ! بمتا 0میترسا ماذی 


۱ عابیخا کی رجه بر دیبا نشید 
]جر 


"12 








ِ# ۵, ارگ ۱ 10۹ 
11 ی ۰ :ی پدمان نمانی 





۱ ۳ سر ۱ 4 ۰ 
امش جای اسدبت رت 





۱ « ۳ * ۰ 
۱ و "جاور گست و دداشست 





لاب آمدی پیمان شکسنی 





أ 1 " 0 ۰ 


۳ اژ ری ۹1 سس هنکام درزری 





گفني که رو یار دگر گیر 





جان 





# و «از " جانان . بریدم 
وه چون غرته در دربا بمان‌ی 








۳ "۷ ۰ 1 ۳ 
۱ توکفنی مرا کز دوست برگرد 


| #ترگفتی ۸ سس بان 


م 


۱ 


ح 


8 لشرن+بر ر ونا چتبر ژ باران دور شد رامین بد مر 


شکسرزه 


درار از جان‌درنگ از رخگسسته 
که جانش راهمیشءد اشت غمگیین 
گبلت از خانمان و دومنان دور 
کی بت دوست بودن زارداری 
درا ببنم بسا مست بي می 
پیشت چه بهار وجه‌زسسنان 
که زشت زخوبونیکازبدندانی 
ژ ناد اني پسندی هرچه ببئی 
هوا را جون خرد بایسنه دانی 
ز ناداني بهر تنگي ری 
کمیری گاه دیا (ندهانی 
دز اسیدواری را فرز بٍست 
مرا گفلی برسنم می نرمتی 
که با بان نو در کشنی نشسنم 
کنم 5 درد دا دیدن صبوری 
دل‌از مپر و وفاي درست برگیر 
مرا بر کام بد خواهان بکردی 
جای او یکی دیگر گزبدم 
مرا در آتش «جران نشان‌ی 
چوبر گشنم ب رآوردی زس‌گرد 


کوشت ۳ شکیبی د .بیدا 








‌ 

پشیمانم جرا فرماک بردم 
چرا .بر دانش ئو کر کردم 
گمان برنم که از غم رسنه گقنی 
دود 


در ساند: هو ون مرعغ نادان 


دلا زثبار با جاذم و خوردی 


چرا کار کسی بپهوش کردم 
مه گر مس حدداطظ باشم گرننار 


سرزك گر خوار و انده خوار گُشذم 


مزد ور ال 


تیمار دبدم 
یمهم 5 ۱ 
ده 2 ازم کنون را دلربایم 
چه‌شوخم مس چهب یآب رچه بي‌شرم 
کشدم 
همی تا عشق بر سی‌گشت فدروژ 


کشت از بیکنگنم 


بدا روژا. ده در ديا بر 


در غدرت 
نچوی بخت باس هیچ پبوند 
جو رامی ددز ین اش (ز انبوه 
پنپان رفیدا 


بیدل 


4 
رفدد| هرد راعبی کفدت ۳ 


همی شد درپیش 
ندول که ازور رامس 
دور گفت ای چراغ نامداران 


ده مرازل از کاسا کایزد رد(دت 


ور 


( 
مهار خود بدست "و سپردم ۷ 
درا و خویشدی ر ت از کردم سِ 
جو بیذم خوددوا کنون بسنه‌گشاتی 
کذون دوده ندیده دام پنیان اي 
مرا پر کام رل خواهان تو کرد‌ی ۳ 
که خود ذادان جفین‌باشم سزاوار بٍ 


ک شمع دلن دد‌سست خود بکشدم 1 


۳۹1 شاخ شاد کمی خول بریدم ۲ 
رسد دل اه اندر فگذدم 


دل پر داغ وبرا چون ه‌ایم . 
کنا «انسرده مپزی" را کم کم 
6 

بش دیغ عشی شادی ر کشت 

ددیدم ۹ پشدی ز شاه بکریز . 


کی در فردت از دیوانگانم 
ونم بع اقا #رن عنای 3 فرزند 


نِة 


۳ 


نی گشنه پر داماد شید _ 7 
باشی بعشق آتبن بل 
زیان دکشای اژ راميري بپرسین " 


سوگواران 


(نده بدادت 


جدیس 


چرا داری نشان 
حرا دبو |ورث 


1 





ات 


) ۲ 


#ورامبنی اي تا سواران 
۱ | لرچه در زماده پبلوادی 
۳ داری و اورنک شاهی 
ی بر اخت چادیر نا پسندی 


۷ ۰ ۱ ِ" " 72 
۱ هو اژ بالبی حزت سر گراید 


۶شن دله رامین دلزار 
اوسذوری ۹4 دردم ۳ ندادی 


آشنائی 
از هم ری 


۱ چَ 
باله جامة حون 
سس زار کم دارم از پشان 


۱ 


و 7 


[ ۶ "وراب شهرو جای‌خوبشست 
شماشه 





درمیان دوسنانی 








تربی گرجه باشد پادشائی 
نی ز بیر خویش باید 
ارچ بازوشادی*خمت نیکوست 
چنان کز بر خود خواند همه نام 
۳9 رشک آید اژ و گاه کاهی 








] مي باشنه با تو خویش و پیوند 





از ایشان و ایشان از نو خرم 





1 
| 






ن یز روزی‌چون توخود کام 


پرادرت . آنناب شهریاران 


بنام نیک بیش از مپنرانی 
ازدس ببنر که توداری چه خواهی 
که آرد بایسندهی مسنمند‌ی 
ثرا جز خاکت با ليني نشاید 
چومن نایم چرا بی,وده خواني 
ه درد ثلخم چون درد جدائي 
بلریه رز چوشاخش را ببری 
جر 24 ردمت پاران و < بشان 
د#جون ص خوار در شهر کسانی 
بکرید آذنائی 


8 دزی 


ون 
همع درو رز (ر ریشی بارن 
گرامی‌تر ز صدشاهی یکی‌دوست 
ژ پر .د سکان خواهه همه کام 
جو از شهر اندر اني با ز راهي 
مدمه هون لگ پدوسنه ۳ 
ده پار و ده دلارام و ده فرزده 


مبان خویش و پیوند و دلارام 











/ ۳۴ 


چه خوش بود آن خجساه روزکاران 
چه خوش بود آنکه ازعشغم لا بود 
گبی بودم ز در نرگس دلزار 
همانا آن همه تیمار خوشس بود 
جهخوش بو آن و 
«چز عشقم نبودی در جبان کر 
جر زالن کسی کایرن کاز. دارث 
جهخوش بو آن پوصل! رعدا بشس 
اگر در هفده ررزی پرده کردی 
4 خوش بود آن مار بوسه‌کردن 
صدد ار 
جح خوش بول آنکه هر رززی دور 
مي اه گشنم از کرده پیشمان 
چه‌خوش‌بود ار بمان‌ی بریکی‌سان 
پس انکه آفریی خواندنش برچان 
گبین زلف بلست خود شکستن 
مرا آن ررژ ردز خرمی بود 
مراگه گه ز گل تیمار بودی 
ز نرگس خوده کرا آژار باشد 
آزار دپدم 
چو سنبل کرد با م راه گيري 


چنین بودم *» بودم ررژتاري 


گر از نرس بکی 


مبان آن همه شایسننه" پاران 
مرا از دوست گوذا گون جفا بود 
کیتا بو م زدو لاله به دیهار 
که ثرگس‌مست بود ولاله‌کش بود: 
درز بردن باب از خشم دندان 
جز یارم نبودي بر رران باز 
جرا[ ؛ ود کسی کل دی بار وارد 
چه خوش بود آن نیازاندرجواپشضس 
مرا *مچون آمیران برد: کردی 
بر عذری در صد سوگند خوردن 


ازد درپاد خواددم پیش ۵( ؛ 


دوصد با آنریی خواندم بران جان 
بي وردال خوان 1 | فربری‌خوان 


دو صد ره گشذن 


گبی از دست ار زذار بسنس 


گمان بردم که آن روژ عمی بود . 


+ - نها هی 
و با از گل کرا تبمار باشد 
ز عاده 


هزاران ‏ خار : دیدم 


مر برهاید دوش از ول 5 خدری 


ي از کر 3 پیشه‌ان 


ازر بود‌ی : 


مت ۸ 
سوت و 


مُ 


1 


ربودم وی ناز از هر مواري /۱ 


ززری درست یندم کل «کرزار زر موی دوست مشیکم ر پادبار ۲ 

























ی و 


1 


99 ) 
ای شادی گبی خچیر کران گبی باده کپي بوسه شمردن 
0 ازکه درسنی برد د نازان که من گفام که بیمارست و نالن 
ی گم که مس در عشق زا کهبی گفتم که من در شهرخوارم 
زاره آن زاری نماندست . کنوی خوارمکآی‌خواری‌نماندست 


گفتن رفیدا حال رامین با کل 


پواز کچیر باز آمد رنیدا یکایک راز بر گل کرد. پیدا 
# را یکدذه کشت و مهر بدرود همان گوه رکه درتر داشت بلموه 
جارید ویر آزمائی دش جوئی و نبکوئی نم‌ائی 
آرمن مال بر آتش نبی بر نگیرد قبر هرگز گونة شیر 
ان مارمت مرت گزیدن همان گرگست هنکام دریدن 
رت ثلتم هم تلم آدرد بر وگرچه ما دهیمش آب شکر 
اترمد ر ای سس و رری بدالودن نگردد زر خود رری 
آترزامبن بکس شایسته بودی ونا خود ویص بانورا نموده‌ی 
#ورب‌ویس وسویدرآنشایست درا خودجشت او بودن ندایست 
ار پا دگر کسیا تخت , بداهانچح هوای (و گزیدی 
‌ بل زامن همیشه زرد سیراست ز بد سازی, بدخوئیجوشیراست 
رو راستي‌جسنی زرامبن چه اندرشوره جسئی‌تازه نسرین 
بل از پر" جنتي , جیز از بزجنمل تب چمنین 


ل ی با 






۰ ۱ تس 






۳۹3 


۳۳ ۲ 
بجزم شاد خواری لوز چذان بو کوگفنی‌همي رشخصی‌بی ردان وا 


برخ بازار مهررپان شکسده ! 


ررازمیط ,,حون ز سور انش بر اررده 


مرو جوادة 
به بیکر ذفز جون ماه دور هفده 
رخ برهر دلی بانده ]تش 
جذان بد پیشر-رامین [ن‌سمفبر 
ژنش برجای‌مانده دلهبرجای 
امد گمانی 


زپاده : 

۲ 
یمه بو 1 و سوسري شگفنه و , 
چذانکه از نوک غمزه تبر آرش . 
5ه باشد پیش سرده گم و گرد . 
ب رآزردی ز جان هردم یکی‌وا کین 


۲ 





ددل سویه کان در بویهٌ حعت 
چه خوشدر باه از بزم جوادان 
مرا این بزم ر ان ابواه خرم 
حذان ادف نگارم کماني 
نداره ای از ردزکارم 
یه پربن ناله ری در جدانی 
همی گوید کنون آن دلجر من 
مضص تون جه بذوشت بر سر سس 


ر جون او در حهان باشد مذمگر 


ز بس خواری؟شیدن چون دم 


یی . بنج ازسودن آهنینم 


رش 


پم خرم نشصده مهر پادان , 
‌ِ 


بدل نا خوتدر ست ازجای مانم 

که ی هسنم کنون در شاد ماني ۱ 
که من جون مستمند و دل گرم 
دم از میرم بیا-ودست رامین 
۵ 


آشفائی 


برد [ 


۴ آشفایان 

: ۱ ِ 
که وام:. پیونا رنب از ای مر" 
همی #مچم چو مشکین‌چنبراوی * 
ده خواهد کرد ر مس اخفر طن " 
5 خواهم برد ازان م۲ سخ‌گونی) " 


۹ جون سس درحهان‌باشد ستمپر ! 


رل 


#ل 





۱ 4 0 
بفرمودم ژ تاب رقم بسیار بجز مائم که تا سردر کشم بار 
و گوهر ز ان خواشش جوم همان درمان جان خویش جویم 
۱ #ی مت ای کج درد ی بگیرپان چون اورا بدیدیکشت درمان 
مر[ درك آمای اژ یا دیدن دوست کون درمان ری هم دید ی‌اوست 
م شادی وغم شردو ازانست که دردل‌خوشر ازجان,حرانست 

3 کم خوث حذدد ری سخدزم خر( از ک ار خود چذدین گریزم 

راز طبیب خونش پوشم با پیش آورد گر بنش 7 
شابن بادل مدا را کنر رزش 7 بقینی نکر 
# بگذشت آب د رت از خر بربن عالم مدارا نیست در خوز 
وت گویم هرچه گویم مگررنگ جفا از خود بشویم 
]ب س ز تدمارش چنیذم دمادم ژندء یا رریش ده بیذم 
اون زاه شیر دوست گیرم اگر میرم پراه اندر رم 
لدم گور باري بر سر راه هده گینی شوند از حالم ]6اه 
#ني * خاک را به بینند زماني بر سر خاکم ذشینژد 







۱ 





#فشایند چون خالم بداننه به یکی بر ژبان تام برانند 


۱ ذبی بد تعاس0 رن ژ رن روانش ۳ پیاسم زاد بزدان 





نان را غریبان دوشت دازنک ازبرا بکدگر را . بادکاردد 





3 , ۳ ۳ ور 1 ۳ 
رش اناد باشد دنگ کات 7 ۵5 مري‌گشنه شوم یا دوسمت دتم 





ل‌ 





۹ 5 ۳ و با جچید جنگ (ندر شدم از هودوان چبز 









بومن ۳ پیش ۳ کسر بنده تضا پیش سنانم 








و ۳۳ ۲ 


ژ خواری هرچه مر‌کردم بدشمن 
بدامت کین ژ دشمری زسلنة گشذم 
نبوهي مگ را هرگز یم راه 
ندانم چوی شوم ثنها از ایدر 
مرا تدپا از اپدر رفت راید 
اگر تفا شوم راهم به بیم ات 
اگر لشکربرم با خود ازین راه 
دگر باره مرا خواري نمایه 
ز باران دشنما را درد خی زادمت 
کون پر برب باشه کشور هرد 
بدیی هنکام مرد و برب و سرما 
همم سرما_ اژ (پدر رفت باید 
بر زیس راه مخت و برنآنهست 
نه آمرزد مرا نه رخ نماید 
نه از خوبی نماید هب ,دار 
بماندم‌خسده دل حون حلقه بردر 
نام بلندم 

راهوارم 
مرا کاري برون [مد ز گیبان 


دریغا مرکبان 
نبیبم نیست از رئین خنجر 
نپیجم ژان رخ چون آفثاب است 


هنربا ذل ندانم چون نمایم 


بکرد اکنون فراق دوهث با« 
بددمت ص جادان حسله کشتم 
اگرنه فرتنش بودی کمین گام 
که زه لشگر برم با خود نه زهبر:؛ 
که گر لشر برم با خوه نشاید( 
کهکوهاز برف*چورن کان‌سدم اممت ! 
ز حال مي خبر یابد شهنشاد! 
ز یه کرم بر دیاید 
ز مرما دام و ۵۵ را زو گری زاست. 
هوا کفور بارد 
ندانم چوي شوم در راه تنم 
وگرچه برف جانم در رباید, 


در هر( مرو 


4 ان م*رزی درس دلگراذسبت 
نه بر بام |ید و نه در کشاید, 
نه از پوزش نماید هیهم گفنا 
شده حاد. ند 

جوادي نز ددع یر 


دریعا دوهدان ی 


شماره 
ئة پاری خواست ددواذم ازایشار 

#0 
نبردم نیست با فغقور و دیع 
نبردم با دل پر درد و ی 


ور بسنه بمردی حون کشاد: 





( و۳۰ 





نوی «سپزی 


۱ هه دس را ژ توشادي‌رنازاست 
اش در آتش که در آب 
زو با عم خوش بود:4 کاخ ومبد|ن 


#با گردان #عرا (سپ تازم 
در ۵ موب نام ججویم 


گ راو و دسنان دلفررز 
ِ بکوهسنان ۲ خوزسضشان و گرکان 
رده باد مس بر هر زبانی 
۱ ای ببنی ببر دشني درت‌ي 


1۱ 


هش در شبر خواننده جوانان 


۱ 


ال در خانة و سردم بیازار 
مرا درموي سر آمد سپیدی 
الرزاژهی‌هما بمت روی حوزاست 
0 ی زردی همی مادم بدیخار 
یتوانم 
شای روزي که م باره درانم 

مر مومیی شد آن سنگینه پشلم 

ملور م‌که تاک بفزردی از گور 
یوزانر! 
۶ کشني دران زور آزمايم 


دوددن 





سوی غرسان دوادم 


( 
مرننک |زچشم رآ از رخ چدربزی 
مرا از ِ ی نیز است 
دررزم خ 
» نع ۸ وی و د6 


نه پا پارلن بمیدان گوی بازم 


نه در بزم جونان ام جودم 
نه از خوبان يکي را برگزینم 


بگوشم مر زش ]رد جاوروژز 
رطد رسیان و آران ز دهسدان 
فیال» تام من در هلف 


۹ 4 ری ۱ 
کی ۵ برهام 


«رردی 
همش در دشت داننده شبانان 
گویند هموار 


یامن 


مرول مس صت 


هنوز. در" ولم. نامم:انهزدی 


بسا 
کهصبر و خواب رهوشم هر ستدورا 
زب سسئی همي مانمبهبیمار 


ژ سسد ی بگسلد موی و ف 


رون شدان روئینة مشدم 
نه بازان را سوي کبکلن پرانم 


یه با مدخوارکان رامش فزابم 








) ۳۲۳ ۷ 


هسالادم همه ی «خت) دازند 


گروهي گلشن [رایفد و ایوان 
گروهي با بنان بکیو بباغزد 
گروهی را بصر بر راد داش 
مر ون جبان دار دل گرفادست ۱ 
چو پیکم ررژ و شب در را؛ مانده 
و 


دیبو گرم 


نك ۱ ۲ 


گبي با 
دربن گيني ند یلم شا کی 
مرا بپرب تیخ ‏ . . ميرباني 
تا دیگران یکی سگلند 


تیارم ۱ 


دز بیابان 


همی 
ری اندر ۵ام مپر و ند عشقم 
دلا تا کي ز عشق آتش نروزي 
بی‌دادشني از حد پبردهی 


نل از ناخوشي کش 


۵لز 
چیوی: زا فشای 
مبادا چون و کس‌دل را نگیبان 
حو زامدبی‌کرد با دل بکزمان جاگ 
دلش هرگ کزر تندی بدیدی 
حنان دل تنگ‌شدراسی زان بزم 
فرود آمد از تخت کوسارش 


به بشمته رخشی 5 دیکر گر |مد 


کي اپ و گبی سازش‌طرازژنه 
گررهی 
گررهی 
هی را #دل درو رامش 
دم گوئ که جون:خلم. «خدنست 
و مه در عاه سانکه 


باغ پیرایند وپستان 


شاد‌مسا رد2۵ شا وراعدك 


م۱ 
چو آبم 9 
مرا هست الم وان‌هرد و هدزیس 
؟ 


۳ مق ۹ ۰ 3 
اي 5 شسگر ۲۹ وم ث ( دلسش ن‌ 


دران ۹ ترا وم نيكنامي 


ز کام این بان و آن جهاني 


بخوب4 جان به خواهان بمالنه , 
رخ بددآر یک رن فرژدد عم 
مر کشنی عم 3 دول (مردی 


بمپر |ددر جبان بي بيراشفي 

س 

که سس هن ني‌زبص بببوش ونال 

هموازدل‌هزیمست شدد ران جنگ 
چو مرفيسر بریده مي‌طپبد‌ي 
کزر بگربضت *مچوی بددلازرزم 
رت 


دوگفتي ترهش ار زا پرپراضه 


بیاررد ند 








/ 


( درواژه (رزن ا سل شیایان 


[ فوثابادا که از مشرق برآید 
۱ 


زخزر خبر ر سمندرر و ز تبصور 


۱ دا خوش باشن دسچم داد خاور 


دلبر ید 


۱ ۳ از گلستان بوی نس 


سمی کز کدار 
تن 
تابن نم بمی گلسنانسی 
۱ وب داسمت ای ۸5 امدد (بی داد 
زب (دیشة بوه ازاده رامین 


۱ ادن ز بدیه از درزبشداخت 


ار نرید آمد زباره 
ح ره رژي در خذدان رنت آذین 
۳3 





زد بوی عود و بوی عنبر 
1 سخ بود آذیس پیش. را*بن 







ال انکه هر در (سوانرا به پستنه 





8 از پرسیدش- خراوان 
اه پص داد آذپن نامه ریس 


مب جامه 1 مر ۳ 






فّ 


( لرژه سصی : 





۵ دو دست‌وپایش 









۱ 


اا۲ ) 


تم 7 
باز | مدن راب از وراب خراسان و مرو 


گرفنه ارم سای 
توگوئی از گلسنان اندر ]ید 
نیارد بوي مشربلی ر ءود و کذور 
تخاصري جون بود بر بوی دالجور 
ز بوي مشک ر عذبر خونرآید 
جذان‌چون :وی وبس[مدب رامین 
همابا "وی دیس داسدانننتس 
مرا ازبوی دلبر آگی داد 
5هپیش آمدش؛خستافرر زآذین 
هم‌انگهرخش کون راب روناخمت 
نه باره پاکه پيليی بد :چاه 
زمدن بوسه‌کنان در پیش رامیی 
نه بوی مشکب و عذبر موی دلبر 
چه درخوربودراميي پد ض آذلن 
چنانکه اندر بهاران‌سرو وشمشاه 


ژ رده حالپایي روزکاران 
همان پیرای ور وانامٌ وپس 


نو کودي گور دشنی شیردر دید 


ربودش «وش ‏ باه دلربایشی 





۳ ۱ 


۲ ۳۳ 


حفان درز ردست او در ایذاد 
و ویر دلبر همي خوادلن 
گبی برخ نبادی جامهٌ وریص 
گبی بوئید مکش آلود نامع 
یکی ابر از در جشم او بر امد 
وزان ابر اونتادش برق بر دل 
گپی ازدیده‌ران‌ي گوهری جوی 
*بي جو دیو زد ببهوش گشتي 
گبي بیبش برر (ندر فنا‌ی 
چو لغتي هوش باز آمد #جانش 
همی گذدت | دازی بت نگونسار 
مر( ببرید اژان سرو جواده 
مر( ببرید ازان خورشیه تایان 
ز چشم سس ببرد آن خوب دیدار 
ز دید‌ازن بدل دادست حامه 


طراژ جان من زین چامه 


پص اگه پامخي بنوشت زببا 


سم 
| م۵ 


/ 


۹ آن نامر ز مت او بدغداد ۱ 

۰ ۷ 
ز دیده سبل (جاده همي راند ۲ 
تن دوسین حون | لود حامه ۳ 


که بارانش عقیق رگوهر آسد 1 
در مد آتش سوزنده در دل 
گبی‌از دل‌کشید‌ی | ذربن‌هوی ۲ 
کات 
بسی خوانسی و بس خاموش " 


ژ بی.وشیش 
صدف شه در دهاش لولوادش * 
که نم رم کشت وبار تدمار ۸ 
که سروتتان او #خستت وخانة /) 
که گردونش شبه‌ناذستواپوان ۲ 
چو از گوشم ببرد آن نوش‌گفنار؛ 
ز گذنارش بدل دادست نامه ار 
بپار تا ( موی زار نامه ]مد : 
بسی نیکو تر از منوج و دیبار 


سك 


باس نامع ویص ۱ ز راهن 


مر نامه پدام تن ۳۳ ‌ نی 
رت پدلستگین و گوز سیمدن 


درخحت پر کل و باغ باري 


۳ ۰ ۱ 








۱ 


زد 
3 خونگوار و داروی هوشض 
]خر ابوان ر مپناب شبستان 
خوشبوی و مروارید خوشاب 


۸ پهرایه 2 ناج 


۲ بی و مبادا زندکانی 
گم ماه رخسار تو دیدن 
ارم همی ذرسم ۹1 با من 
ارجا این کذه از بري مرا ددسست 
9 هي 
۱ 
۲ ی بمپر نو نه ه بود 
1 توداني نس دز میربانی 
وان کدی آن خرم مرایم 
۱ نمی گویم اکنون بی گذاهی 
" مربپر سان نو داری 
۲ گرحه اژ "نو درر گشنم 
من در جر نو 
ان دو 45 ئ اژ تو جدایم 
ی دارم ز هجران تو پردره 
نو بگد ارم گواهان 


[۶ چشم میل بارم [شنایش 






که م 


تشسردة 








زر آندوده بيني دو گوایم 








) ۳ 


۳۴۰ 


گنبد عاپ 


ثپٍِ«آ۳ ۳ ۰ و که 
رنه آزبوثرن 


سبی هرز بلوربن 


پرنه شاهوار و گوهر ‏ ناب 


نیارم نوش گفتارت شنیدن 
کنی کاری ۳۹1 داشگ کام دشمی 
ذه بر تو نیادن هم روا ندست 
بدآن کاهی که از پیشم براندی 
مر دای «خول کمی دلبری 
کنات آممان. برد زمین. ب 
بر (دگندم سرای جاوداای 
5 بود از خرمی رامش نایم 
ژثو فرمان و از مس 
دلم را با نوای تو بپشتم 


بردباری 


نو گوئي در دهان ازدهايم 
گوا دارم بدر در کون زرد 
بیارم با گراهان آشنایان 
در سرد آشنا با در گوایش 
شون اود: ببني آشنایم 





ت 


)۰ ۳:۱۳ [ 


ز مس جز راسد و راز د#بیای 


حقا کردی حغا دیدی ,دا 1 


کذون ؟ ز خویشدن ي پوزشمود‌ی 
ز سر گیرم وفا و مهپربانی 
ثرا دادم ند|نم دوسنان ر 


فرر شویم از دل رنگ جفایت 
نکاهم . میر تو گر تو نکهی 
چرا جویم: ز رري نو جدانی 
چرا از مر زلفیلت . بدابم 
پبشت و حور خ اهددل ز بزدان 
جه باشد کر برم در مشق تو راج 
دیا ۳ ۳ حپهادرا راد ریم 
تو با ی باش*+چون بوی با کل 
توباس باش همچو رنگ با زر 
ات مس نباشد شادماني 
مر( حلجر خو ابر زهر. بار است 
چوباشد تیر تو و خلجر من 
همی زا در جبان دربا ر روداست 
هن ای 
کچا من در پس نامه دواذم 


بدانی رلمنی گفغنار ایشان# 


مرا در راسنی عاجز نه بیفی ز 


گذاه رده را پوزش فهرودی!" 
کدم درز کار مرت زندکادی 


۱ باب 
ترا خواهم "خواهم 


ان و آن زا 

بدر دیده بخرم خاک پافتتل؛ 
در بخشم دل و جان گر بخواهی ۲ 
برم" ز خوزشیه "]نائی ! 
مشک تبني 


هر 
خوشگر س_ بایمک 
مرا ماها توهم اینی و هم آن 
نشایه یادمث ی رم از جها کف 
ز روز رفنه هرگز یاد ناریم" 
که سس با تو بوم‌چون رنگ بامل | 
کی جرج دوبوم مممی درو و۱ 
ترا غمزه چو تیردل گذار اسش 
کیبا زنده ‏ بماند هییر دشمن 
ثرا از ص به دیکی ضد دروك |استنز 
میخپا کرده ام دز ناسمه کودا: 
اگر هل رذن ۵ آرم دگسل زر 


۹۹ ددر اندار هو و ۳ درجاد 





) ۳۷۵۵۷ 


]مان ادررزرامدس از پس اوی 
نله هریز هنجار. خراسان 





رسبدري نام ر 


*#ن 
ترده عشو مر تا ۳ زیادمست 





#رتادي بود. دیدار فلبز 
اپنی#مچر عانشق هیچ رلجور 
کل ررز و شب چوی دید؛ بانان 
سنبر ود پیال بود جوندی 
۹ شنی دشفه بر امبد باران 


لین را بدید از دور ثازان 


علای خ شد از دیداد اد 
2 ز دبدار دبس 


تاک پاد کرد 






هآ مه ار از هو بو 


۱ ۱ م۲ ۰ 
گرا ی کچمب ریس ممنجبوی 






آبرز بهزن هزاران بومه دادش 








الا 3 : 
۱ رورا بومکا: ششس؟ ود شورونی 


۸ روز آن نامرن ۳ اژ دست نابات 


۳ 5 در رسد ۵ آزاد: رامبی 









۱ 


۱ 


چوباه از پیش اربرگشت آذیی 
چو چوکان دار تازان از پس گوی 
بر |یشان کشسی راج ره اسایت. 


مدان هردو شان ررزی مداده 


وس و حرم شدن 


همه رن ذن (ددوه حادسست 
يکي شادی مکنوب است وپیغام 
دو شادی سده با تیمار بی سر 
اخاصه کز بر‌چانان بود دور 
براه نامه ر پینام حاذان 
ذشسنه روز ر شب بر راه رامن 
و با بیماز بر امید دزمان 
چو شاخ از باد نیسان‌گشت‌لرژان 
کدگفني بافت مللشمصر پاچشی 
میب عشق رامین را فژون بود 
و پر گفتار او نامة "گوا نود 
رامین رده بد بانامة ایی 
گپی برچشم که بردل نیاددش 
بمشعیی خفن کرد نی 
گبی »بخواند وه بومه همی داد 


ددیم غمارش ول آیی 





۱ 

پص انگه روی مه پیکر بیاراست 
نبا از زر و گوهر تاج برمر 
چوار دیبای گونا گون بپوشید 
رخش گفنی نار اندر نکر امست 
در زلفش مایٌ صه طبل عطار 
بروی شوب دلپای جوانان 
ب,ششی بود گل بوی ر شی‌رنگ 
به نسرین برشگفده زلف پر چدن 
نکاری بود کرده سخمی زیبا 
ص_ 

درزلف از بوی و خم چون عنبردن 
شلفنه بر کنار جیم نهرین 
چذین ماهی امیر مپر گشنه 

۱ نکاری بود گفني نغزو داش 
شنایش را نب اندر دل نداد: 
بریده کرد هچران سنخوانش 
ببام قصر مود بر بمانده 
بسا دانه بر تابه نشانده 
بسا ماهیی بر تابه بی رام 
شب امه ماهثاب او نیاسد 
توگثنی بسئر دیباش هموار 
«عر که ساعتی جانش بیاسود 


تعمت از خو ب #+مجوریل بوزد سرل 


۱ 


) ۹ 


مرمشکیکله بر گل به پهرامت ا 
جو خورشیدی که از مه داردافسر بر 
فروخ مر بر گرددن بپوشیدن 
تذش گنني ببار انار ببار اممت رل 
لبانش داردی صد شهر بیمار , 


۸ 


بزلف اسیب جان مپربانان, 


رگن مد ی 0 حد,, 
مسفن کافی رتش بر چدن ر. 
دهان نگ ثمچون شکربن صم,, 
نعنه درصبان میم نار 
تن میمیاش زربن چبر گشذد 
نپاده: دست مر اور بر انش 
فیاد » لشکر عم دور روانش 
۱ 
بهر راهی یکی دیده زشاند: ‏ 
بر دلبرش 
دما وله چشم بر را* دلارام) 


۷ 
دیده ممانده 


بشد [رام و خواب اور نیامد" 
بزیرش مهو گلبری بود برخار" 
دلش بیپوش‌گشت و جشم بغنود 
یکی [: از دل نالان بر آورد 





) ۳۱۷ ( 


رریس لرژان و 
۱ بدابه گشست هرگز مر دیدی 


28 شیی هرگز 9 (مشب 


سخنری دپو بدخو حه نموت 
جو دراب رودد 5 عکسس خوزشدن 
۶ نو بر محر 3۳ بلینی با شدبدهی 


که اسد حان مر صدباره پرلب 


ای زیر می ماسو يچ بستر بمارو کزدم آگندستب یکسر 


۱ مر کت رم جون‌ شب ‌سیاهسمت 
باهي از شجم اه زداید 
تون در خواب دیدم ماه رویش 


حنان دیدم 11 دسمت مس خولی 


۱ خواب اند ر ده پرمش ]مد سم 


ری نيایم زانکه دشمی 


4 ۰ ۲ 
71 اژ ص گرد |رزد عم 





۱ ۳" بام‌ای روت و بهپینم 


ٌ 1 بلرس ای باررنگ (ندر برم‌گذر 
۳ از زلفکادت عذد گ 


رین تن 
ش 
9 ي دل وفا و مپر مسن‌جوی 


45 ما کت مس حربرة دماید 


جبان پرمثاث وعنبر کردمویش 


بدان یاقوت مشک ]لود گفا 

مان شدستم 
درا همواره اس 
ررادرا چون نگمدارنه از هم 
۳ مس از داغ رمي تو چذینم 


۹1 از بد خواه دود 


0 بر 
که ی خوش پاشد انز هم‌می 


لجم نوتم ص کرن 


۱ سّ نندي کهباشت اژ نو آعو بربست 9 روری ین 


۱ 











۳ صبر و بی‌جاره نباشم 





أ سا دا (خت ازان مع در د|رث 





از ری شنیدم 
عم خواره تبباشم 
بدین غم هر کسم معذور دارد 


«خذیای چذین 





) ۳۴۸ ( 


ره‌یدن رآمیس بشهر »رو 


کمي کو بوك در *رو دلارای 
بخامه چون بود در مرر بارش 
نگر چون پود رامین دلزاز 
هم از باران ر خویشان دور گشنه 


۳ ۳۳ 


نباشد بار جون پار 0 


مت ۳ ۱ 
میسن جون بش وخاق جوی 


دران کشور چنان شد جان رامین 


و گفنی در زمدن ۶ اجان 
چونزدیک دز مرر آمد از راه 
فرود مد همانگه مره دیده 


یکا یک دایه را زد آگبي 2۵ 


روا شد تابه پجخشی ریس بانو 
پلزگ خسروی آمد گرازان 
سیم دولت مد مزده خواهان 
درخست شادکسي بارور شد 
ببار آرث شاج مپر ثئو بر 


دسدد1 کشت مج اژ خاور پام 


خوشا مروا ژمبس شادخواران 
خوشا مرا بپانبز و زم‌سدان 
حگونه زیسدری داند دگر جای 
چگونه خوش گذارد روزکارش 
گسسته هم ز مرو و هم ز دلهار 
هم از بار کین صبجور گشنه 
ذه هرمعشوق چوی‌معشول پیشون 
بچشمش‌هر کیاهی بودچوی مرو 
لش چون غالیء‌نرگسج دور 
که در ماه بپاران شاخ دسردن 
در میئو دکشاد یکسان 


ببام صر پر دیده شد | کارا 


ار 


بشادی راه را با رخشن دیده 
دل دایه شه از انديشه [زاد 
گفت مد بدردت‌نوش دار 
هزیر شاهي آمه سر فرازان 
که آمد نوبپار نیک خواهان 
همان باخت سئهلر قاد گر شد 
وت آررث کان وصل گوهر 

هلفنه شد بار از کشور عم " 


0 






60 


۱ 93 ) 
[ امبد فرخي امد ز دولت دوید ش يب امد ز وصامت 
ِ ۵ بيني 99 تون روز زرشی . - نجمهانی خر م شدة ماننه گلشن 


۱ ۸2 ببلی کاب دیا (ذی کش وان ‌ بدلی بای عذد ر وی گشردة 


۵ ببثی شاخ شادی با گرد ه د بددی توب (دد و و ك 
۱ ۳۳ ی 
۲ لبرداز و 7 زیالاین وت بش بر کشای‌واین ی جحهان 


۱ ی تاربک دل هبرگ #مویت کون رخشند دشن جون مادرود مت 


(اول ۶ جبان از زنگ اندوه «مي خندد زمبجس از کودثاکوه 





جبان خرم ۳ از رري رامین هوا مشکین‌شده از بوی رامین 
بل ذیک رامبی آمد اژ راه . همی پیومت خواهد مم‌رباماه 
ری آن دابند: _بيني/ نو گوني.ساه را نرزند بینی 
درا ایسنال: بار خواهان ز کدن و خشم نو زنمار خواهان 
دل خسده [و را دل شکمنه مبان هر در ان در های بسند 
بر دلربای خویش بههای (مید جانفزای خورش بفزای 
سثبر ویحر. گعنا شاه ک ۳ بل در خواب او شادی ذ,غذست 
۱ ترا از خواب خوش بیذار گرد جران از مت ها بیزار گردد 
چاره بکن کو خفنه ماند نبان ما و راز ما ندانه 
۱ رگ دای سوني خوازد پر شاه تو گفنی شاه مرده کشت یاگاه 


(رسللن خواب‌نوشورندرربودش چنان کزگيني ]کاهی نبودش 


لشستن وس ۶ و زن تخس گفتن بارخش رامین 
ِ پس انگه ویس هحون مرا رزشی تشستکت اژ رده در موراخ ردژن 
ً الزن روي رامجبن دید چون‌مپر ‏ شگفنه شد بجانش‌درگل مپر 








) ۳۲۰ 


ولیکن صبر کرد و دل فررداشت به نموه آن تباهي کندروهاشت 


مهف با رخش رامیب نگفت یکسر 
ثرا مس داشدم همئای فرزند 
نه از ژر ساخذم (سنام و تنگت 
نه از سیم ر رخاست کردم آخور 
چرا زان آخور سس بر کرنثی 
ترا نیکی نسازه چوی بدیدم 
ترز آخور چنان سازه که ديدي 
کر نسازده خار سازد 


خرما 


حر[ رهز 


بپار کوه پبکر 


بردني و اخوزی دیگر گرنني 


دریغا رلجپا کز تو کشیدم 


کر منیر ذسازد دار ساژل ‌ 


باس دادن رامین وبی ر 


<ِ رامتس 
هزاران گونه لابه کرد ر پوزش 
بدو گفت ای ببار مپر بانان 


مذاره یامد(د و ماد ررشی 
طراژ نیکو ان عالار شاهان 
گل صد گنبه آزژاده سومن 


چرا چندین بخون مس شدابي 


منم رامیس ترا باجان برابر 


منم رامیی ترا شایشده کبدر 


مذم رامبی 5 شاه بید اذم 
توتی وسرةه که ما نيكواسي 


دید بانو را دلازار ز لب باریه زهر [لود گفنار 


ی پر و پبون۵ه رز 
ر پا لپنگت ۰ 


همه ساله ز کنیون داشتم پر 


ز جان پر تیب و درد و موش ۱ 


لاب مدا 


۲ 
چم رة 


عس 


جراغ کشور و خورشدد برزن 


بهشت دلبران (ررنگت ماهان : 


جرا زویت همی اژ م 


ن بنابی ۱ 
ژوثی ویسه مر ! ز جان فزوتثر ؛ 


ح ۳ ‌ 


۲ 


توئی ریسه مرا بایسته ممثر ؛ 


ز مپر نو بليني داسنانم 


۰ ۱ ۳ ۰: ۰ ۳۹ 





).- 2۳۳ 


8 رکردی بفول دشمذان گوش 
گر مرگند ها کردي فراموض 
بکدل شدی با دشمی من 
آن مر و.ان (مبدراری 
۱ ی ررژید جادم پا دای شاد 
# لب خشت وذه بکر وز اسود 


نوبیار ول" روثان 
1 بیه (ذدرر صد جای, نوده 
۱ 

۱ بانگ مد در و دمری و دادل 
۱ 
۳ 


۱ ای کود 


بش و( کدی 


۱1 ۳1 
ژد 


امرل 4 مسنان جد(تی 


ك اي در | مب سال و کی 
اف آبي در مه روزاری 
۲ ان دیوار ساددمعت و 64 ۷ باع 


[للپشان ‏ درخنانش بکندند 


| 


همان شایسنه پار مپرپانم 
ای تن دماني دلگرانی 

| 
ده زی وی کشت‌انمپرجون 
چود رناهر زسایع ره بزنیی چوش 
ر با آتش زه‌ی درخرمن مس 
یهام سرا ادا نویب یایب 
جان خویش کردم باغبانی 
جذان کزدبدگان آنش همی‌داد 
برع باعبا در بفرسود 


در | مرن رل و دسرپری ور و از 


ک 


دما بویش چوبوی۸ک سود؛ 
چبان که مورد و حروثل شاج بروز 
ز خوبی «معو کر نیک !نان 
دگر مرفان بر آوردنده غلخلي 
3 دیواری که کوهی نام پردار 
بگرد رود زربی. مرغزاری 
چذان کز رش شبر مرغزارزش 
درو در ابر و باد بيوفاتي 
که ویران شد درو هر جايکاهي 
5»درری‌خشک شد هررود باری 


لک ۳ ۰ 1 ۰ 
نه [ن کوه رنه ان‌رود و نه آن راغ 


در و دپوار او برهم دوییدد دنه 





" 


( ۳۲۳ .) 
رمیه‌ند آن همه سرغانش افو جه کبکازکودوجه بلبل‌زهاموی :2 
وفاآی همه مره وگل وبید .درخ آی. زار رن رامیه ۱ 
نه از زر بوه مبر ما ژگل بو . ذمچویبهکست‌بی‌برگشتربی 
ول از دل دور گشت ر پار ازبار غم اندر غم نزرد د بار در با" 
پکام دل رسید اژ ما بدآموز که چو بدخولاخود گشنه,بدررژا 


۳ 


بل 


کنوی به گوی ما ازرنج مارست برآنود ر بکام خوبش بنشست 
پیامبر یت اکنون و نه همراز ذه بد گوی و نءبدخواه وذه‌بدساز! 
ده دابه رنج رنف ده نو ثیمار ده سس درد. دل و ن» موبد ازاز ۱ 

ندست 
بجز س درمیان کس راگنه‌ندست ‏ که اخت‌کص جواخت‌س سید 
بنالم زیی سدبه‌بخشت نگونم کدس از او همه جاني زبونم/ 
مرا گویه جنان شو نورش [زای که آژاده زبون باشد بیر جای" 
اگرنه خورسني بختنم سياهي مرا نفربفني دیو تباهي 
کسي کودیو را باشد. بفرمان . بدل‌چون‌من بود کور و پشهمای: 
بجای عود خام و مشک سارا گنه چوب ببه در يت ۴عرال 
بجاي ژر اب و در شهوار پذیرنته سغال و زگ کبساو! 
؛جابي بادرفنار امپ تازی گرننه. کم یبا اسپ طرازي 
نگراذه 8 پنداشی کی زماني درسنی راشنی کین 
چوس کردم جفاو زشت کري تو کری با مس وفا و برد باري: 
گناه از بی ترا بوه اي دلا رام گرنتاری مرا آسد بفرجام, 
گناهی را. که تو کردي يکي ررز هززران عذر مبخواهم.م|مروژا 
کم نزه " تو چندان لبق زار که بزدايم ز سبرت زنک. آزار 


گناه از خوبشنن بیذم همیده . کنم تا مرک بانو عدر پوشه 











نی گویم چو خواهم از تو زنبار 
ای گونم چو جويم از تو درمان 
ندانددی دبر سس پادشانی 
ریس پس کب پاشدويگييبي 
ر اخشایش از سی باز گیری 
1 آچا بند درکاه تو گیرم 
1 ر جای ناتوانم 
]مش ماها و بر جانم بة:خشاي 
| کن: آید گیبان‌دیده پیران 
| +بن ار من کنه فردم‌يکي بار 
8 ار .هم . بر هر در آید 
7 _ناگبان از من خطائي 
۸ بنده توئی زیبا خهاوند 
جوري توانم بردن از .یار 
1 وري به از هجرانت دیدن 
۱ هرگز مپاد( از تو دوري 
1 تا تو برس دل‌گراني 
ای دل گران باشي بة ید (د 
اش مسرت اندر دل گه جنگ 
| ازدات نش در دل انناد 
ار تشن ننوز گرد آیه همه کش 
دربا برییی ‏ آتشض نهاني 


رندن 







)۲ ۳۷۳۲ ۰ [( 


دشیماد م پشیمانم پشیمان 
توانی کم عقوینها نماتی 


خد(وند‌یي و رادی و رحجمی 
تپ توسنوی؟ / پذبری 
که ذشاینه: جزتو کسص ندانم 
رل این دس که ار م‌ بیش‌معزای 
خطا آید ز داننده دببران 
ٍ جز سس ندسمت‌در کبنی‌گذهکار 
برنده تیغ هم کذدتی نمایة 
مرا منماي داغ هر جفائی 
ز بيزاري مفه بزپايس بنه 
جز آن کز من شود بکبار بیزار 
مرا کزي به از تلخت شنیدن 
ترا هرگز مباد از من متبوری 
گرا 


نباشد آب در فولاد و در هنگ 


ن‌باشد‌همیشه سنکت و دولاد 


ژو پر فریاد آن نو سس رس 
آذشم را زد زیادی 


زدایشد 





7 


۳۲۲ ۲ 
چهان پردود کشت از درد حانم چو؛خنم شد بناريکي جهانم ۸ 
جهان بر سس همی‌گرید چوطونان . ازیر(امشاین‌برف(ستدباران " 
بازشگه رنه دروذم بو برف می‌ماند رو ۳ 
بددن گوذه ددم را مر کردست که نیمی سوخدنه دمی فسرد متا / 


ک 


کب ۰ و سح ۳0 ّ ۳ و۲4 1 ۰ ِ ۰ 

دشت بر مس اژ ا دشن کدازان کود رد انش حذدربابرف ‌سازان 
فسی کور وفا 8 خان سرشسلت به برف اندریکشدی*عدت زشدست : 
شمان دردام ۳۹1 از انش رهادی دد ددم ۹4 دز برد م نشادی 
منم سپمانت ای ماه دو هفخه بدو هفنه در مساهه راه رفک 


بمهمانان همع خوبی پسندنه نه ژیذسان درمبان بث پذددنه . 


بجه 


گر شد کشتنم بر چشمت آسان ‏ ببرف اند رمکش‌باریبدیسان 


سم دادن ویس رامین زر ۱ 


۱ 
۷ 


جوابشن داد ویس ماه پیگر جوابي همچو زهر | لول خاچر ۱ 
پرر راما (مید اژ مرو بر دار مرا و مرو را نابیده پندار 
مکن خواهش‌چو دیگر بار کردي ببراین درد چون آتش‌ببردی 
تو بشکسنی فا و عبد و سوگند چه بایستابر‌فسون‌ورشته وبند . 
مرا بفریفتی یک ره بگفذار کنون بغربشث نئوانی دگر بار " 
برر نیرنگ با چون گل همی ساز رناو مر را باوي همی باز 
و گرچه هوفياري و *خن دان نیم من نیز نا هشیار ونادان 
تونیز .. انصونبا بمبار داني به پیش‌هر کمی‌بسیار خوانی 1 


4 


درا دیدم دی 2 ازسودم فسوست دیز دسیاری شوم ۱ 






























۱ [ ۳۲۰ 
وموس‌وزین نسونت دزی بازتچبای گونه گونسمت 


رات ازین انموی شنیدن فسون . جادران . بسپار دیدن 
واه جسنن از سود جداتی نه با او کرد خواهم بیوناتی 
(ی‌گببان مراشایشنه خود اوست که با بدهای مسی‌دارد مرادوست 
دوسلی را خوار کیرد نه ررزی از سر می بار گیرد 
مرا بکدل همیشه دوه‌دداراست . ه جوننو ۵ دالوژنبارخوارست 
ون دارد دورب جام در دست. ‏ بکام‌خویش لاشاد|استوسرمسست 
شست خوش ژبیر شاه بای . ترا هرجون که باشه جای‌شاید 
۱ قمی تسم که آید در شبستان گلش ر[ رفنة برنده در کلمغان 


مر[ حرید دبای خغنه در جای بکار می دگر ره به کدف رای 


راهم کو بیازاره ق کت بار ۹۹ بعی و او دگر باشد مرا کار 


اشاست انبم ونم حْد ی ۵۸5 ۵م مرگ صدره | مرف اژ جان رب م 


۷ دام زان همه زذبار خواري مگر بد دامي ر نوميدي واری 
زد شه (ز ی شبربارم هم آزرده شه " ازمن کرد 
جونی بر هر مرن نبادم درگیتی را بنام بد بدالم 
] مرن مضایم دست دردست که جد: 


دزی ی نسم جز باد در دسمت 


: مت اس زا - 7 دیداد 
]ی چندانکه گوپم مر ذیایه ترا زب ناج برکب و برنیا؛ 
ان درکمدی ‏ نومید برگرد بغبیهوده مکوب اینآهن سرد 


۱ 1 1 ۱ ۳ ۰ 2 ۰۰ 
۱ 1 ی دز همه مو ار پدومت دم بکسرل وبکاره درف دنه شا 
أُ تون بر خویشدری گرم تانی در و تا بر مت ناید مج ی س 

۱ میا 


[ بت .فرخنده باه و ریز نرخ همیهه بار. توا گل نام گلرخ 








(ِ‌« ۱ 


ز ۳۳۳۴ 6 
گل‌اندام که زلخش مشاکساییست عهبتر آنکه مشکیی دلربایست ۲ 


زءبارش‌داد و ده دیگرسخی کشت * 





ژ روزن باز کشت و ردی بذبوات 
همه چبری گردنه جای و ]رام 

ي. نالیه پیش کردارشف 
همی گنت ای‌خد(ی پاک دنا 


هه 


همی بینی مرا دبدکانه مانده 
بکه بر میش و بز را جایگادست 
مرا ایدر ذه آرامست و ۵ جاي 
که من نومید از ایدر بر نگردم 
(گر مردن همي بایه بناچار 
گر این برف و دمء شنمشیر بودی 
ز نزد وبصس مس ننیادمی کام 
ول تو آن دلی کز پیل و از شدر 
چه ميدرسي کنو از باد د اران 
ذه باد آرم همه سال از دم مرد 
اگرپاز آمدي آن ماه رخشان 
مرا گشني ببم زان بوسه فیروز 
همی‌گفت این خن رامییبیدل 
همه‌شب چشم رامین (شكگ ربزان 


همه شب (بر گریان بر مور رام 


۳7 مم 
کیرات 2 


شده ز درد رام دار 
ابی رام مارد ۷ ۷.۹ ۲ دل رام 


که از +خمت سیاه و گه زپارش 


نوئی بر هرجه مبخواهی توانا 


هم ازخویش و هم ازجا نانه سازد < 


رن 


گر جونا نک بو شرا مره 


۸ 


۴ 
۱ 


۱ 


جپنده باه و ببر و شيربودي 
نه ترسود‌ی نواز زربدن و شمشیر 
۹ خود هر دو در( هسناه پاران 
ذه بر آرم ز دود جان پردرد 
سرا جه بر بودی چه کلفوشان 
مگر کردی کنار خویش دو ررز 

دمنابد» ۳ بزالو رخشض در گل 
هو بر رخش او کنوز بیزان 








واسبی بر تن 
۱ مه با وب گریان درشجستان 
۱ تم ما نم تا 
#میگفت اینچه برف و این سس 
لا لی ابر گوبان پر سر رام 
ردب زعشران کردی. رخانش 
ون همی 
از اي آبر بعساعمت بیا سای 


1 ای باه تاکی تنه باشی 


م۸ 
ْ ۶ باد یه از وی بوی بردی 
1 در [کنون رق بخشانی دران تن 


ا ای رف دربای شمند 5 


| با و جامةٌ 
۱ 


بر وی بنالي 


ثاهر چند 5 وهر هاست رخشان 


ماج 7 نو همدٍ 


۱ 





۳ و دیق 
۷ (مشت رها گ زد از ایدز 
چا ای شرمم حه با نیرنگک ر ,اسان 
ی پرورد:: اندر دز دییا 
/ گلزار 
بلقت اپین و دگررره شد پرژژن 


۱ | ره گفت با رخش رن چام 


سلس.ست) 


0 آزاد» راهب 


ام - و و و 
1 نش جو. فرزند دلفروژ 


نو بان 


۱ ( ۳۷ ) 
۸ شب رخش ار باران شده ثر به برفت 


ف اندر موارا ز رخش بنر 
زسرما پاک بفسرده چو آهن 
پناخری پاک تخبون : گلسنان 
کزیشان رملخیز و پس پرخاست 
ترا خود شرم باد! زان کل اندارم 
بسان- نبل گر دی ناخنانشضن 
و لیگ تو بربی- ناله" وهالیت 
مرا نیمار بر تیمار مفزای 
حه باشد گر زماني کنه باشی 
جمان از بوي وی خوشبوی‌کردی 
کزان خونثر بود نسربن و سوسن 
عي پیشن رام له عو! برد 
نگ چون دست رامبی‌گوهرافشان 


ببنبارده ترا اژ گرد لشگر 


1 آموله نشسدم دار گلاهکان 
بمانده در میان برقفت و رما 
بو سرما بهبرگ گل ژیا کار 
و-روزی- تج هه بخورشوهم زود 
دی رخشا همی بر شم مري کام 


‌ِ ‌ ۰ ۱ 
پدو چم ٩‏ 


نی و این روز 








] , ۳۳ 


چا همراه بذ جسنی و به خوا! 
اگربا ئونه این 
کون بر باه شد (میدر راجت 
برد ناز و کپبت |زدیگران خواه 
بر راسا تونیزاز مرو بر گرد 
بسا روژ که از تو باز جسلم 
ره بر درکاه خوپشم پار دادی 
بساشبیا که و خوش خفدهبود ی 
نو خفانه درمیان رام ساعان 
کنون آن دد ٩‏ کرد ی باز دیدی 
گر تو نازی 


رگربودم ثرا بک روز در خوز 


ای شاخ موحنی 


(ز (مید دومری 
اگز 
کون 


دل جون بربذم 
(سدد رلچور ی زمایه 
که از امه واری 
از شورش دریا برسدم 
ز خوزمندی گزیدم 
کنوی کت نیمست روزی ازکبنباز 
کپسي دیثار پافونست نامي 


اد هرزم| ر 


+رودع پر حفا هر 
گر بر رریه از گورم گیا زار 


وگر چه نیک بر 


ن ۸۵9۲ ۸0 رل +2 


دش رای بودی ثرا بر چشم و جانم جاي 


ژونشنید ی +هه ر|هس توب راد 
بودی 
بعانت هست ازین دز شنم ها 
دل گم کرده را از دیگران خواه 
پزدکی جوی وکم کری ازخود |بری درل ۱ 
چو زنباری ز تو زنبار جسدم 
ده با زنهاربان زدپار د(دی) 


«خون مس بدل |شعده بودی 


مری انناده براه اندر کل ر [ب 


بلا را با بلا انباز دیه‌ی 
هرائینه نٌ نازک ثرا ضی . 


نگفذم جاودان اندوه مس بر ؛ 


ژ دومیدی پاسانش رمبدم 
ز بومددی بسی نومیدی آید : 
همی بردم بدرهای شماری 
دل از امیده بی‌وده سم 
که خرسندیست مهر پارسانتي ۱ 
برر باری که‌نو کردی نگم‌داز 


ِ گرنه پار تو باشد گرامی 


(ردثد ه مر درو ید پار دیگر 
ارم بو او 7۳ 
زد انسنم که گردد مپر دل پبر 





۰8 


17 ۳۷ ) 
۱ "چوی از مر دگر ره مپر باني که ناید باز پیرانرا جوانی 
شمانم ص‌ ۹ او دامع نوشذی دذامرع دام ی بردی بزشنی 
مر از مرت مد زشت ناسی که جر پائو دکردم مهر بانی 
رم در جبان جز تو دگر پار تونیزاز خشس‌بودی خبردار 
۱ مگرچون کمان دز مر دوناست جوذوراست از جغاگفنار م‌راست 
ال تو جوی نشانه شد بر [ز ار نشانه ات را ز پیش نیر بردار 
بر تا نثنوی گفنار دل گیر ژ‌ تقی چو مت و زخم‌چوی‌تبر 


باس دادن راب ویی ر 
بیش ال رامی گفت ماها زغم خواهی مر کردن دداها 
در جهان طرار چوی مبر که صبر از دل رباید گونه ازچپر 
| چنان آمان رباید دل ز هشیار که از مسنان رباید کبمه طرار 
3 گرپیر شد میرم ند پیر نواي نوتوان زد بر کب زیر 
مرت درس جان پاکست ز پيري جان مردم را چه باکست 
۱ #لن برس فموس مر بسیار_ که بيماري لخواهد مرد بیمار 
ن طعذه مرا ی ثو درسنی که ده می‌خواسنم ایس دردوسسنی 
مس برري خود بدیدی علم از بي‌نیازی برکشيدي 
۶ را دلم با تو نمودم چرا تیمار جاي خود نردم 
[ رم من بعال دل نمودن دليري تو اجان د دل ربودن 
1 آنکسکه بنمایددل‌خویش. کهه+چون‌روزس‌روز آیدش‌بیشن 
۱ ثرا گر توگشتی پر بنان مه تو خود داي ده مپنر دادگرده 
لو گر مپنري گشنی تواگر بعال مردم درربش بنگر 





۴۲ 








/ 

اگر مس گشنم اندر ثو گذبگار 
همی تا از باند در جهان چبر 
گذه کرد آدم (ندر پاک میئو 
سکه سر را فضا بر مر ندشسنت 
ده دانش روی بر نا بد فضا را 
چه آن‌کو بی‌خرد باشد چه تخرد 
کنا دی دش ادلی ژ دستم 
یمپر (ندر کنم ژدپدر فرد| 
اگر بشکستم (ندر مپر پیمان 
دران شموی» چرا آزام گیرنه 
اگر پرزشض نکو باشد زژ کهفر 
پبا مرز این گناهی را که کردم 
گر زلت 
نو دیدم فراوان خوب 
گنه .. کردم از بپتر آزمایش 


‌ 9 ک‌‌ 1 در ۳ 


م 
ری 


ان 


‌ 


گنا هم را پیامرز و چذان 


زبی‌رحمی دلی بی اب دبد: 
همی گوئي ترا هرکز ندیهم 
نکربنا حجوی از سس رهاني 


چا این زعتر دشوادم چشیهدن 


۳ 


نیم 


دگرد ۵ جل مردم از گذه سهر 
هرائینه منم از گوهر او 


حذایٍن ملاست را مزاوار 


نه مردی دمست بر 3#عه بلا را 
نخواهد خویشخسی ر ۰ س‌ب۵ه 
تو فردا که مبرت چون پرسدم 
که دی | خود تباید هیچ دای 
بجز پوزش نمودن چبست درهاه 


که عذ‌ری بر گذاهی نه پد‌پرند 
نکو تر اشد آمرزش ز مپدر 
که هبگز گرد کل دیگر دگرده 
عشو کران «بودی سمپذر درا 
سگر «خمایشس و آمرز کار ی 
5جون (اري دار ]مر زش‌نمایشس 
که یکی گم نگرد د در دو گدهان 
بای آمي‌بس|ت‌ایس بردباری 
نو حشم مردمی بر هم دپاد؛ 
زبانی هه خی مه 
وگر-دیم امبه از تو پرید, 
همه چیی همی‌کن جز جداتي 


بدوش این بار ننوادم کشیدر 





۱ ) 
ار باشد دلم از سنگ خارا 





دام 
.۳ 





س کت ای‌بی‌خرد رام 
بر دل زند خشمت گرانش 
۱ دنای نو سرا در دل بداند‌مست 
۱ داد دردلی هم کذرو هم دیری 
ربا آرم ز صد گونه جفایت 
نزخود داي که هي با توچه‌کردم 
ال اه توبجای مر ج» کردي 
ی بر سرم باري گزی‌ی 
زاس اژتو <ه کار مد کة کردی 
ی دال» منور و بسنده خر 
۳ چون‌جای رب ر شوزنادست 
بل بردم که تو شیر شکاری 


طلاستم ,که تو روباه پبری 
۳ 








جرا حون شصده بودی خوبشن را 
چر بکداتني چام میء و شیر 
اس بود آنکه از پبش بردنی 


#(س بود آنکه دیگر پار کردی 





۳ 


) ۳۱ 


دد‌اند کرد ی جرت مدار 


۳ خواهده ز پزدان و سرا ذء 


دادن دبس رآمین را 


نداري از خردمندی بجر نام 
بماند جاردان در دل نشانش 
چذان کز دل ونای تو براندت 
تگفییی در بري هم مبرو هم کذن 
نمازد در دلم بوی ونابت 
پامیه وفا چه و بببزوم 
بکشنی چه کشنی‌خود بخورد‌ي 
نگو کردي تو خود اورا مزیدی 
که +چون کرکسان مردارخوزدی 
ترا خود جون‌منی کی بود درخور 
بر ار باغ فرمودن چه بایست 
نگيري جز گوزن مرفزاري 
بصه چاره یکی خرگوش گبري 
فشاندی برئنت خاکستر و خاک 
نشمسنی بز پلاص و شال و خلغان 
نبادی پیش خود جام‌نگ سیر 
پشپر دشمنان باری كرذني 


مرازی دوست دشمی‌خوارکردی 








‌ 


[ 


3 


) ۰۳۳۳۲ ( 


نه بح بود آنکه خود نامه‌نوشني 
ابا چندان جغا و خشم ر آژار 
اب پیشتررتمهاپرنمی 
پونین طراز پر دسنان ده دایه 
تو اررا غرچه و نادان گرنتي 
هم اورا هم مرا دسنان دبای 
نوئی یی درد جادوئی‌گر 
و کردی بيوناتي مً دکردیم 
ببود‌ی حند که شیر زور اب 
همی کوئی «خنپای نکاری 
منم آن نو شگفنه باغ صد رنگ 


کر 


منم ان گلشن شهوار نیکو 
وچ ۱ چم / 
مین لبق جشمهکزوی اب حوردی 
۰ و ۰ م۶ ۳ "۱ 
کون از تشنگي بردی بهي‌تاب 
نبابسنی زج شمه آب خوردن 
وبا [کنو‌کهکردی چشمه را خوار 

باس دادن 
دگر باره جوایش. داد رامبی 
جبان چون [نیانی گرد‌گرداست 
نماند حال. ار هر کز بیکسان 


سو و نو هرد فرزدها. بچپانجم 


نهادی بار جندجی بر سر بار 
سگ‌جادری پرد سنانش خوانه‌ی ؛ 


توئي حادو توئي پسبار مایه 
بریب جادوان باری بلفنی 
هزاران داغ مان برجان نها‌ي: 
5 هم نیرنگ سازی هم فسونگر, 
ثو خوردي ژیدبار و ص تخورد بم 
کنون باز آمدی با چشم پرآب 
دررنش. |هنین بیررنش زرین 
که تو بروی بگعنی آن‌هده دنگ 
که بر چشم نو بودم پکسر آهو 
چوخوردی چشهءرابرخاک‌کردی. 
شدابان آسدي کز من خوری آب 
چو خوردی جرا پرخال‌کردن 
نباید آب ازور خوردان دگر بار 


رامین وبه ر 


بدر گفت ای ببار بربرد چین 
5 ارش‌جادی کردنده کرداست 
گپی آذار باشن که نیسان 
ابر یک حا 


لنبودن جوق ‏ قوادیم 








) ۳۳۳ ۱ 


اي بیمار ز هی 


دنل رسزرست 
۱ پرداید بگره مب 


5 گرا باشدش سرما 


و بائوا نست 

ر نم گرا 
اجوژد 
اجربد خورد و اژ خوردس ببالد 
اوه آرژریت مخت چیرست 
گرچنه ار خوشی 
زسلی کاس بر 2 وبااسمت 
شش چون بر مرای چبر گردد 
ثر بار" چو کمی 
گ ثر از تیز و تن باش 


3 آید دماند + تندی 


از کام پابد 


#ست آز دل 
ی "خني برد تا چپر گردد 


1 برتابن ِِ« ناز حجادان 


ند گرد 


ی جوز #جرانش جداتي 


| خور مشسمتاریس مادست وعاجز 


ک کاهی پیروگاهی ژوجوادست 
جوکاعی (ور مد وکا ۳ 


۹ ی پدروز اخمت و اه بدبخت 
تمس 
یا جر 
۸ بر این بسرسا رم سرمسا 
چوسما آیدش گرما !جوبد 
پص اه اوهم از خوردن بنالن 


نما 


۹4 لح( ی‌گوشت ۱ مد 


عی <ون ندید زوث مگرمست 


چو پابن کام حبوگ ۳ بر ننابد 
ازابرا در پیی امش ملال(ست 


همانگه از مراد او سیر گردد 


از آز دل بکم دل 

گبی در ام سر و کند باشد 
و اند نماند هی کندی 
نباشد آخدری رحشنده چویمبر 
که دل دی صبر وبی آ رام گرده 
جو کام دل پیابده سیر گرد 
دع پر تایه ز دوری بار *جران 
کین اژ خشم و آزارض: رها نی 
نداره صبر بر یک حال هرگز 


ز دست آز رهدی کی دوادم 








۱ 


ی 


) ۳۳۴ ( 


٩‏ 1 اِ 
هميشة گرد پر واز کردم 


ور 


تو 
و ژان پص چو‌نوخشم وناز کر‌ي 
پرفخم دا ز4 یام خشم و نازت 
دلي کو با تو ران‌ی کمکری 
دران شبری) کول م 1۳ و مر 
که رننن چنان ]مد کمانم 
5 دای فانک درگ ۳ 
ره ره نیا « ی ملاس 2« 
(سبوژل عشقی ر حز عشق خر 
جو عشق نو کند دیدار در دل 


مر حون 9 وسیا ن‌ فد رک در 


نباشد عشق را جزءشقی درمان 
کنون از خشم ثو رفتم بکوراب 
گبی جسنم ز رربت بادكاري 
گيي گلبوی را در راه دیدم 
ده بت دیدم یدان‌قدو :ان رری 
دل اندر مپر آن(مت روي بسلم 
همي خواندم فمونی بر دسوني 
بسی کردم نمپان و اشکارا 
ندیدم در مدارا هیچ سودي 


‌ و تام ۰ 
حدان کز در گروه | مرل دس بسن 


ببازار 


کها بر سر يبکام آز کرد" 


همی زشنی مرا نیکو نمود [[ 
زبه سري در نو باز کردی( 
پبرد» کبك مر از پیش بازت. 
هم[زنوچون شيدي خشم وخواري: 
ز خت بد شل سدم خوار و گپد. 
که بی تو زیسنی ]مان نوانم, 
برو بندم دلی کز نو بشویم 
جدان حون دشکدب آشن باه 
کین را کم شود بازار در در, 
کبن راکم شود در شهر مقد| 

که عششعت ر ببرد عشق دک 
دشاید کرد سذها(ن جز بهددآن 

پسان ذشنه جوبان در جپان‌آس 
وین جسام ز چرت غمکساری, 
گمان بردم که رخشان ماه دیده 
نه گل‌دیدم‌بران راک ربرآن‌بوی, 
همی گفنم ز عشق ریص رسن 
«می سم ز ول خونی !وس 
«خوشي پا دل سنئلیی مدارا 
که دل هرماعنی دی فزودی 


ِ 


۹1 نی در سوز بول ور دل پشیوی 











۱ ال زا بوه هب اندر ذی آرام 





1 موی اکن 
رون گر با دش «ي ند دم 
1 بلوار 1 سانده 





نش دی 





ور 
( 


وبي تو رسفذیز آسد . بان 







بر "خموران ز باده بود مسنم 


۱ 






نی چم و دل ور جان ر جهانم 





ای یک و دد درمان «ردم 





ال پا ن تکار ۱ هرجه خوهی 


|۶۰ ۳ ۱ ۶ 
ی دشم‌صرا وهم‌نولی دوست 







»1 
روبص گریان پر لب بام 
شد سین 





و ی ۰ 


ارچ رس ‌بررامیر همی سوخت 







وبرزد [تش مپرش ز دلذاب 
ار کرت ای وردجاد د «فن گنوی 


۵ 31 ۹ ."۰ جر .۰ 
و شر باه را لدوان کدی 






تر ردني ز مپر ن‌ بکرراب 


بردلی تا ده بینی خشم و دازم 









#ی جسنی ز ریم پاد ری 





۳ 


) 0۳9۳1 


نه غم را نیز بو (ندر دل ااجام 


؛ مار 


‌ خوش خوردم نه خوش گفتر 
۱ 4 

جر باز امد چاره نداتم 
هم از باده گرفی حارء جسذم 
غم و شادی و درديشيی کین 
نوتي خورشدد و ماو آسمانم 
نوی شیرین و دای وگرم زسرلام 
و تو برس خداوندی وشاهی 
پنو تالم که در دل د(دري نو 


باس دادن ویس راهین ر 


همی‌بام از رخش گشنهرشی‌فام 
۶ نش ازسنگ خاراکی شود‌زود 

نوخخا 
ز رئک رنثه در دل کین همی 
پیاسد,رشک و برآش نشاند آن 
در انگنده بمیدان سمخ گوی 


ره خوز بگل تدوان دپلدري 
کمرمر 
پسان تشنه جوپان درجمان ات 


بردی کبک مپر از پیش بازم 


7 0 ۰ 
قي جسنی ز شجرم غماهداری 


۰. 





سیب 


۴ ۳۳ 


نیودت چار جز یار دبگر 
گرفنم دازام نت گفني 
آن تن لاس نوشنی 


جرا بر دایه خشش لو بودی 


جر 


ک درصودت که پیش دشمناشی 
ترل پندی دهم گنرگوش داری 

ثي بدل پنداشنی را 
بجنگ اندر خردمند کورای 
ترا دیوی چنان کین دردل انگند 
تو نشنیده ی که دو دیو ژیاننه 
یکی گوبد بکی ایس کار ر مندیش 


جو کرد» شد بیایه ان دگرپار 


ی 


خسنین دیو پیشیس درد داد ان 


نبایست از بنه آزار جسنن 
گنه نا کرد وربی شک نالا 
زخوره ناسنا پرهیز کردن 
ترا گر ای خرد انکاه بودي 
مرا نیز ار خرد بودي ز آغاز 
چنار, جوناوپشیمان گشنی امررز 
همین گوبم چرا رري تو دیدم 
کنون تو همچو آبي مس برآنش 


ِ ۳۹ ۰ ۷ 4 
ببادم زین سپس سس نو همرزر 


گرثفی نا شود اندره کمخر 


۹ 
زپیش خویش *+چوی سکت بران: 
بدانش بشنوی گرهوش داریز 
بمادی جای این آثنی را 
بماند انفی. را لخنکی جای : 
2 نغم آشفی از دلت بر کند, 
در ری سردم ان 
کزبن‌مودی بزرگآیدتراپرش 
ِا گوید جر[ کردی حاد ن کر 


کرد شا پشیمار 


مد ۸ 


کلون درو وسیی 


کنون این پوزش بسیار کفت ‏ 

۳ ج 
بسی اسان تر از پوزش نمودر 
دبسمت از دار دی دصیار خوردر" 


ز بادت لغتعی کوتاه بود ی 


نبودی گاه مپرم چون تو اند " 
پشیمان گشت جان سس همانر" 


۰۰ 4 ۰ ر 


توب رای رس بر نددوسرکشر / 


نباشد آب و [تش را بهم سدا 


) ۳۳9 1 


لِ 2 1 
ب‌ 
کت را ولد 
جح و کمن 771 
ار شت بینم شمی |مشس بان 


سا 2 که بر من 4ب آمد 


7 هی ا میم‌مان 4 
3 دق #0 
رانا بر گرفدم از 
نا خوازد همع دس ۳ جوادمرد 


لا من 


ریا 3 


ثرا ده باه دارزد 
بان مانه خود 

1 2 
تا نمجنگ رای مت 


ار خول داد ی 5: پاحاندست بازی 
۱ # مي که از سرما گریز 
3 ن 4٩‏ بر کردم ز کویمت 


۳ اي و نباید زنداني 


ج دادن 7 وس ر 


تسه ۶ 


تو مارا کرد 
مرا و رخش راجان برلب مد 
دجم مج 

چرا گيري ازمشتي 
۳ بط نوزی دلم ر شادعان کن 
ِ رس کامشب پیت 


جو و کاة 


چو و توف بر نومید بر گرد 
بزنلي بر شارند این بازار 


درا از جملهٌ زننان شمارند 


و با دیربذه کینی ادسخاد اشسس 
جر باجانم چندیذت کی اسنتا 
جندپن کون درد ۲ دازی 

بو با وی سنبزم 
ملر جانم بر آید پیش روبت 
ز مردن حاود ان تام گیرم 
چومرگم پیش وید بنا کام 
از نز کم دباشد کامراني 
پدو در زدل: *مچون مرده بودم 


جرا 
شهمی داجان 







۴۳ 





۳۳ ۲ 
جو بی ثو دز شمار زندکانم چرا خواهم که بی و زنده مانم ؛ 
مر بی‌توجهان جحشری *عالست 5 بی تو جان ص برص‌وبالست ! 
باه زمسنان 


1 ای تم 3 بباور برنبت ر جانم زرد دسنان ۱ 


مرا مردن میان برف خوثتر ز جور ررژار ر خشم دلب : 


تفي سنگین و جان‌مفت ررئین بمانده درمبان برف چندین 1 


پاسخ دادن وبی رامین ر 
گرننار بلا گشني بفرجام 
شود ررزي بدام اندر گرفنار" 


همیدرن مرغ جسنه باز دامست؟" 


۳ 


سمنبر ویص‌گفت ای ببوفا رام 
جذد باشده مر اجام گذیکار 


نبیه خورد: ‏ ناید باز جاست 





مرو اندر کنون بی خانة تو 
نه هرگز یابی از مس‌خوشی رکام 
پس آن بپتر که بیبوده نگوئی 
چواز دمدت پشد معشوق‌پیشین 
ترا حون کل دلارامی نشسنه 
سرای موب و ایوان موبد 
چنان مپمان با فرهنگ پاشد 
مبادا در مرايش چونتو سیمان 
مرا از و دریغ آرد همی ره 
تو ارزانی نهٌ اکنون بگویم 
ثرا هر حند از خاده برانم 


توئی راند» چو ازد: ررمناني 


و چندین. دوننان ی 
در صرر بابی جای آرام؛ 
بشوره درگل ر سوس "جوئی 
بشاد‌ی باگل خوشبوی بشلی 
2 ۳ 
جرا باشد.. بریفسنان :دا شکب 
همایون باد بر میمان مود . 
سل 

بچون تو جاردانی تنگ باشد ‏ 
که نزوی شرم دارینه ز بزدار, 
چگونه باشی ارزاني به رو 
همی گوئثي مس اباجا میهماد _ 
که [ن ده را سکالد کد خدائی 


۱ ( 


) 


۱ ۳۹ از خانه برندی 
چرااین راه را بازی ۳ 

1 مروت خاده بد نء وبسه انباز 
نادان دل تو دشمی آمد 
چه نیک و گفت با جمشید دستور 


۳ ه مالر بوی نه سپهدار 
وی تا مپترد مار گهلفي 
از بر ز‌ي از بی نیازی 
۱ وی ازمن هی جان‌تو زخواهی 
1 کام و باز پاش زه مرائی 


ید از من ببر اي شیر مردان 


ندانسني ۶ باشد +رف و باران 
نیبب عشق طنازی گرنتی 
جرا کرد‌ي ز مسنان راه بی ماز 
| از تو ملاست در سس مد 
کة با نادان نه شیوی باد نه سور 
دلم را روز ر شب بودی نگهداز 
بیعباره ز صی بیزار گشني 
همی کردی به‌ن انموس و بازی 
(هی مه در همی نوروز خواهی 
چوباد و برف باشد بر س آئی 


مرا آزاه کن از ببر بزدان 


باس دادن رامین ویس را 


ام گنت رامین دلازار 
بهی عندپ که از پیش‌بران‌ی ز 
1 «ل‌چندبن؟ه آب سن‌ببردی از 
ثبر چفا برس ازیی پیش 
ها زج آآید ازان بثر برددم 
تخشانی از من در گذاری 
گر سنگدل خواندت دشمن 
ثارش‌رو بت ص 


۵ ا لوگ 


ی 


ی ۳[ رد ریش 
که توگوئي دریغ است از و کوبم 
5 این ابوان مود نیست باري 
۶ه راه شاپکان ؛خشائی از می ؛ 
یاوه ت+ضهودن- زد فاع ات 
بمانند آنتفي را جای درجنگ 








/ ب 


۳۴۰ ) 
چرا تو آشني در دل نداريی مگرچون ما مرشت ازگل‌نداري : 
کنون‌گر تو نخواهی گشت خشنوده وفا ردت اژ میان و بودنی بود ( 
مرا ژیدر ببایده رفت ناجار بمانده ببدل ر بی‌صبرر(ی پار با 
ز زلفینت مرا ده باداری ژ و(شاسه مرا ده غمگساری 
یکی حلقه بم 2۵ ژان در زلچچر که گیرد جان ورنا ود دل پدر , 
ممگر چانم شوه رمثه ببویت چنار ۳ خسن بکویت ‏ 
مگر حون جان سر پابد ات را هم دل بگدره دز جدانی 


3 


باس دادن ویس رامیر زا 

ونم وت ویس میا پدگر ۹ از حنظل نشاید کرد شکر 

رت ممربانی ابه از سنگ نبیه ارفواني تایه اژ منگ 
نگرد‌انه مرا باه نو از پای نه جنبانه مرا زور ثو از جای 

مر در دل دمادد از ده پکی درت ۹ درمانشی بافدوي 3 دوان کرد 1۷ 
مرا بر جان نگندی درد و آزار زدودی کی توا آنر! بگفنار؛ 
جفاهای تو در گوشم نشمتست ره دیگ ر#ضر بروی ببه«‌سنست! 
تو | گند‌ی بدست خویش گوشم سخذپای نو اکنون چون نبوشم ۱ 
بسی بودم ز روی وصل خندان بسي بودم . ز روز جر گریان " 
کدون از کرده ی ]رد دنل ۹4 جادم مپر دل ر ددست درل" 


۱ 


(2 به به اکنون‌شیر فشذشت که از چوننو حریفی‌سب رکشذمت ؛ 


۲ ۱ ۱ 
نت آن دل ود ی ۵ شمیی مر 


/ 


يا 
۱ و چشدمي ده دی ردگ رریبت 
تسام ۹ عاشق کور باشن 
]هم گوبم کلون ای بخمت پیروز 
#۵ را روز فرخدده کنون سینت 


خواهم چز .در دام اوننادن 


با 


تن 
۱ 


در رة گفت رامین ای سمثبر 
تاد ۳ دو ازسی سیر گشنی 
در دل نیایه از تو مبری 
لو نذدی ز از مر خوش زبانی 
1 آزار ۳ زر از بو تدابم 


رو 


1 
۳ +#بن بزشنی نام بردی 


و مه 
رین تو چوی آفربی است 


بر کنی بک چشمم از سر 


ترجه و تن زار . جوئی 


وش آید هرچه توگوئی بگوشم 


#رتوفاء‌ش شوی گویم چ* بودی 
بذاری ژبان را برکشادی 


۳۴۱ 


سم 


۵ 


( 

م۸ خوی دگراشد دز دی مري 
#ر ۰ ۷9۳2 

و یا ونم شنبدی کامیه دت 
‌ -خدش ,۰ 7 مدش شورپآنرد 
۰ سا 5 7 
کی بودی نگوئي تا بامروز 
دم ر چشم بیننده کنو است 


تخواهم هردرز اپ تر ر کشادن 


2 دادن راعین وس 


دلم ر هم دو د(دی هم تومی بر 
همان کین مرا در دل بکشثی 
ارم بر جغا جسئس دلبری 
ژ نو دشدام‌وز مس مس مپربانی 
* سن_ چون تو یکی دیگر نیابم 
۰ پیش دعدت آرم چشم دیگر 
چذان دادم که خوبی باد کردی 
که گفنارن بٍگوشم شکرین امت 





ز دنددی سر پسر دشنام گئی 
دو گوئی بادگ مطرب هي انم 
۹ دیگر بار آزاری نمودی 
و گرحه مر مر دشخام د(دي 


م را هم #رو دردی فزانی 





) ۲۳۴۲ 


اگرچه بینم از تو ده خواري 
همی گودم مگر خوشنود گردی 
کون گر مرگ جادم دای 
اگرچه مرگ جایم را ؛خسنی 
منم اکنون نگرا چون يكي ٩س‏ 
دلش باشد زبیم هر دو خسه 
گر ابدجا ام توخود باس چذینی 
و گر بر گردم از پدشت ندانم 
میان این در بذیاره بماندم 
اگرجه مرگ باشه مت تن 
تدم در آب دیده غرقه گشنست 


دلم داری دران زلف معنبر 


بامم دادن یش رامیری را 
مسا رخسار دمتا زاجیر زلف نوش گفنار" 


جوابشن ۵ رین 
برر راما و دل خوش کن (ددري 
ژبان بکشاد پس یمه دگر باز 
مقر هرحند کم گوثي درا به 
زواذرا رلج بیبوده نمائی 
نه مرن آشفنه رویي تست رایم 


بص‌اسمت‌ایس‌داغ‌کم بردل‌نهادي 


همي دارم امیه منگری 
زیان دومنی را سود گردی: 
مرا این درد دل بکباره بود‌ی : 
تنم باری ازبی مخنی برملی : 
ی پیشش شبریاشد پیلش ازپیی ۱ 
بلا بروی ژهر مو راه بسده 
کء همچون دشمنان بامس بکینی, 
که جان |زبرفت‌وباران جون و دم ۱ 


زدر بنیاره چاره بماندم, 


بر یمتا ۷ 


جپان برس جو زلعت 1 


‌ : ۰ 
«جودن ۳ کسا باشد متخ 


دد(نم یت ۳ بددل ازیدرر. 


۱ ۳۹5 


5 ما بر دل زدیم آب صبوری" 


۱ 1 
در هر حده کم ب# مر 9 
۱ ۳ معا ۵۱ ان 
گة حددین ! سوه ازمادر ۸ 
ص_ ی 
که جندیی ازموده ازمای. 
دشادی 


د 


7 


۱ ( ۳ ) 
ج ناک پروزز حه رکب برد بکوششس نگرود هب ۳ 
ترازیی پیش بسیار . [ زمود. و گفنی کزدم و مار آزمودم 
اب رام بودي در نمایش نمودی گوفر |ندر آزمابش 
ی ۶ از من زنه‌کانی . مین هردر ننگ. جاودانی 
گر نیمه خواهم بود دلشاد تخواهم دادس ورا ذیز برباه 
آل پیشین ونا کشنی چه دارم که تا زب پص رذایت نبزارم 
رم #پربی مهران ازبی پیش که نه دشمیی شدسهم بردن‌خویش 
ن ماور سر[ از ببر تو ژاث و پا ایزد مرا یکسر بنو داد 
زس تیمار ده ماله که بردم و یا اندوه بیپوده که خوردم 





/ زان پیش چون باشد که حجسنم چ» دارم زان وفا جسنن بدستم 
نا گردم پیش ر به کردم (زیرا ۱4 دلی پر داغ و دردم 
# لس بر جفا گردد پشیمان من آنم کز ونا گشتم پدینسان 
/ 3 ۴ رم رن مق 4 نوم زهرگشه مت و دوست دشدی 
اي خود چنه باشدتاش‌چندیی رسد |سیس و رن ازس رداک 
اي ۵ از سنگ و آهنن ‏ ماند‌ستم کنون: یکت فبره اژ‌ن 
ارات مینمایه زره سبری ر لیکن نیست دل رااین دلبری 


0 زبیم و خسته از رام :گر ره کي نید دز دام توگام 


باس دادن را ویش ر 


ثرا جوایش داد رامیی ‏ مراز چذیر مکشی ماهچندی 
ژبی گفثاررا حاسل نداری ‏ ۸ بیل صبر‌ترسم گل نداری 





۳۴ 1 


زب نت با دلتت "زاهی نداره 
دل را در شعیبائی هنر تست 

و جون‌طبلیکهبانگه,‌منادست 
ژیادمت دبگر است و دام دپگر 
خد(ی مس بنا در]سمان ندسث 

ست 

ولیک بخت سس مشب چنین 

سرادر برف جوی گمراه ماندمت 
نیارم پیش ازبن برجای بودن 
تو نادانی و نشنید‌ی مگر آن 
اگر نادان بود شایسته فرژند 
من |بدر در میان برف در سرما 

همي بيني مرا در حال چونین 

حگ # اپ تدای درازاصست 
دی رن نا کرده کوئاه 
مرا مردن بود در رزمگی 
جرا در برف ور باران س بمدرم 
نخواهی مر سر با تو منم‌نیست 
ثرا مود همایوی باه در در 
چوص برگردم از پدشت بدانی 
کنو رننم تو از مس باش بدررد 


ص‌ ّ خواشم 5 و باشی شک 


تو موی را و موید مر ثرا باه 


ه وه سار ۰ 
دلت زین گفنه | کاهی ندارد 
پس ارراز نکهمیگوتی خبرندت , 
که این از حنظل مد آن زشعر" 
نم مسب اا 
که چون بد خواه مریباصن بکدن 


ذ 


ز سس نامرک یکبیراه‌ساندست 
درب برف و شرا [ ژسودن " 
5 از بدخواه بدثر دوسصت نادان!" 
اژ و ببرید بای مرو پیودد 
تو در خانه مبان خزر دیب 
همی گوثي «خس های ناربین + 
جه روژ |ی‌هد؛ از وناز استن 


گلوی صس‌ بگیرت مرف نا کاقم 


که گرد من بود کشنه سپاهید. 


/ 
حجو ی پاشم مر دلدار کم رشن | 
مسر[ حز دو وم دلدار دیگب 


تن دددایي در[ | دفه ار 


دی رن ایس نواگر رگسلد ر ۱ 


چه خواهد کور جز در چشم 


پدام نیک خواهان با دل‌شاد. 


۳۳ 
۷ 


ز 


) ۷۹ 1 


پا 


سلبر ویس گفنا *مچنین باد 
۱ ۳۹ ۰۰ 


#تاخوش باد رروزت*+چوشب 


۱ 
۱ 


ان شایسنه بارم کم تو دیدی 
زغم چون‌ماه روش هست پر ثور 
ِ ری تن مری ره مسا پر 


تز ادگه بوه ماه نو رخانم 


]ثتاب نرکوادم 


پر-خار 


9 
۵ را بود حوزان 
اند پیش روی‌س بود خار 
لور پیش باایم بوه چنگ 
شم از خویروبان شاه شاهان 
٩‏ کیسه را از خفنه طرار ج 
شیر گور و یوز [هو 
زوم مویه خبزد دلبران را 
بو نز هرکس خوار سایه 
هه پیش تو خوار و زبونم 
رت ّ همو بایدت نهٌ من 


# 1" ۰ 
تن پیش اسدت اپ باوه تدبیر 


۴۴ 


دادن وس راهچ / 


یو ی 4 تک ب# 0 
دس ۳ و و 

ک عون ند بدین» شذندی 
ذه مشکییمویس کانور گشا.ست 
په تبکوتي مر رز 


نه در (ندر دعانم ؟ کشت بی آب 


لو : برد 


دی سیمدری کوه مري کش یی (غر 
کون خورشید خوبان جمانم 
بعم‌زه پاد‌شاه جادوانم 


لیام را بوه رضوان . خریدار 
چو گوهر پیش دندان‌بود منک 
کز دلربانی میا تاو 


ته2 


چو من 1 بخمزه ی 4 
و رم ناله خیزه کفران را 
حرا گشنم به نز نو بقایه 


سیک ویران شود شهری بدرمیر 








"ی 


) ۳۴۶ ( 


کپ دیدی در تدغ (ندر بیامی 
دلم از (باه و نادان ده بود‌ی 
وگر دادان سم از دو جدالم 
#جای آور سپاس: و شکر, یز ان 

رنتن وی آزروزن 
ز روزن باز کشت و روی بنیغت 
مخسپرد (مشب و پبدار باشید 
کبا( مشب شب بس‌سممناکست 
ز باه تنه و هزاهز باران 
جپان [شفنه جون آشفنه در یا 
چو رامین را کوش مد زجانان 
که امشب مر بسر بیدار پاشید 


امبد از دید جابان ببرید 


و پا هم ررز ور شب |ندرمقامی ا 


بچوئنو ببونا- #چان , تبودي ! 
نگ 


خداوند ترایم 


درایم ۷ 


۹ حورن مسودل ئّ شم حشت نادان 0 


و تنها ماندن رامین 


۸ 


بیاس (ندر همه هشیار باشبه 


چبانرا از دمه بیم هلاکست 


«می دازند پدداری سواراري 1 


نوان‌در موجش این دلکشنی([سا 


۸ 


۱ 1 9۹ 
#خواهد هر زمان کشني شکسدرن 


0 


گفنار ار با پامپانان" 


۱ 
۱ 


بیاس اندر همه هشیار باشید" 


کچا بادش همه پپلو بدرید 


بازگشنی رامین ؛خشم از پیش ویس 


همی شد درمیان برف جون کوا 


کی 
«میگفت ایدل [زگ دشده حا دار 


که۸1 دساش‌همي جنبند و ده پای! 


هم از جان گشنه نومید وهم ازیار 


فزون از کوه دیرا بر دل (ندوه" 


گر دبدی ز بار خوبش خواري 


۱ 


۲ 
۱ 
۱ 
8 


۳ 
۱ 


) ۳۴۶۷ ( 


شق انفر جندی بسیار باشه 
رت روزت آمد رمناري 
و آزادي و هرگز میم آزاه 
۳ اي بار ودرممتا مکزدن 
]و عمریکه؟م کری‌همی‌موی 
ین رم زننه ررزکرا 
ابنا  .‏ آن همه امیدراری 
۳ همه رن ثم و دگ دپوی 
و ی گام دا بر کرد ازین راه 
کت زبانا راز مکشای 
اس خواری نماید دومت مارا 
" چوننو 8 نزاسردم: کشاني 


٩‏ دوست جذدان‌ناز و کی 


۳ 4 بود خاموشی ز گفنار 
نک مثانی ژد # يدرست 


همیشه مر عاثشق خوار باشد 
مکن زین پسبنانرا خواناري 
جو بنده بر زغاید چور ور دید(د 
بداع ان پسوی معشوق بدشیی 
ی زین معشوق‌یادآری‌همیگوی 
۹1 آژیذسای شد دربغی مازد مار 
5 شد نا چیز چون باه گذاری 
ک در مددان سر در۵ 5 نشدگوی 
که پیش آید ازیی پص مرترا حاه 
همی دیدم مس این روژ شکارا 
نبانی هرحه هست درا نماتی 
که در مرش دمازد هیم خوشي 
چدیس خوار 
ده خاسوشی زناد آن *خت نیکوست 


بخشم رثن راهب وپشیان کشتن رش 


از ازردن رامین وفرستادن دایه را ازمشب 


طفنا ور فربیا ررز کارا 
ی دل ِِ# دارث 11 غمگیی 


* بازي: نمایه این" نجپره 


که چون دارد زبوی خویش ما را 
گپی با مپر باشد گاه با کین 








"سا 


) ۰۳۴۸ ( 


مگرما را جز ای گوهر نبایهت 
مگ نبودی بسن از 
نه کس را در جبان‌گردن نمادهی 
9 مرت جشکی, زان 
چه بودي گر کپرمان بي نیازی 
حنان کاددر مبان ویس و رآمدن 
چورامبس باز کشت از ویص‌نومید 
کرد #خویش 
همی بارید چون ابر بباري 
مه وریش ز گربه گشت چوگل 
نه بردل زدکه سبزد ماگ برمنگ 
ژو ده مخ 


پشیما رن کهتسنیو با 


ازبری داز 


همی گت |: 0 


چرا ثیمار جان خود خربدم 
حدل بود ای 543رد م ۴ ذن‌خوبش 


بد(ده گفشت دای خیز و منشد 


سفتا 
نگر تا هييکصر ادن وداد.-امست 
سر( اس بدر «کاستبا وناگر 


مرا پر دسط جام نوش‌وس سست 
مه با حعفا ۲ کشت کرد 9 
دو حدهان ک هو بارد ار دم 


مفم ازخرمی و عیش گشانه 


نکردی از کزی با هیچ دمساژ: 
2 رلجیین درجبان برتن نبادهی ‏ 
نه جسنی از بزرگی جز خدائی 

یله کردی جهان افسوس د بازي 
بکسترد از پض مپر آن همه کدن/ 
ژ مپر هرد شد اپلیس دومید: 
دلن نالادش گشت آزرد؟ خویش: 

پآی اندر روا «خچون سماری/ 
ز دود دل همی زد سنگ بردل/! 
ژناله هجو زیر جنگ برچنگ. 
و کین شاج انده را ۵رخاء 
بوست خود گلوی خود بریده 
چرا گشلمبدینسان دش خوزش 

کنون خود کرد را درمان که دا 


ذمونه اخت خسله جان‌من لین 
۲ 


بءبخت من ز مادر رود ات 
بزررش باز گردانیدم از در 
پمسئی جام را بفگندم از دست.. ۱ 
کنو بر سی بلا بارید زمر 
درد شب بر دم بارد همی س 


چراغ خود بدست خویش کشنه / 


۱" 


مت 


8 مب ) 
تکارین 


۱ 
أْ 1 ای دایه تون باد بشتای 
۱ عنانش گیرو یک ساعت فرود آر 

] داش هدم عا ۷ 

ی بي. درببی 
ان انار عناب و ناز باشد 
ای نو حقدقعت بد به کردار 


ی .هی مر مپرجوني 

| دلجر حر[ بان تبازی 
نوآزرد: یت از من بیفتار 
7 بود از تر آن کردار نیکو 
ثر [ خوله #عنیر کردارشایسمت 


رای دایبه (رر ۳ صس آیم 


۱ 
۱5 
1 


۱ 
اه ۵اه مبک چون مرغ پران 
اي کز سبر باشد 
| ث برف را گلبدرگ پنداشت 
"#سثبر ریی چون«ردي کرازان 
و آفتاب آمد . ز رریش 
رپ شمب جیان شد "روز رشن 


۳ ‌ 5 ۰ ی 
لش برف‌ازان (ندام سیمیرن 


4 ِ ۰ 
ون اندام ار بد پرنت ژیبا 


نا شکدبا 


دجرم را زرد دریاب 
بو ای رده از پیشم به تیمار 
دباشد هد عشقی نی عنيبي 
بعشق اندر امید و آز باشد 


جفاي من *جازی ید به گفتار 





5 خود درری نبا شدگفمت دگوني 
5 خود با ری نذاید کردنازی 
من آزرده شدم ‏ از تو بکردار 
چرا بود از من این گفنار آهو 
مراخود بیش وگم گفتن‌نبایست 
45 خود پوزش‌جو بایدس نمایم 


رئتن دابه از عثب راهن 


نه از بادش زیان بد نه ژباران 
نه از گرما بترم نه ز سوما 
برامین در رمید اورا فروداشت 
ذن چوی‌برنش اندر برف دبازان 
نسیم نوببار آمد از بویش 
میان برف شد چون رری‌گاشن 
همیدرن باد ازان ژلفدن مشکیی 


م۳ 
چدان زژلفدن ار بد باد بویا 





۱ ۱ ۱ 
ی 


) 
ز چشنش بر زمی نگوهرنشان‌بود 
و گفني حوز :ی فرمان تضوان 
بران تا چا رامین را رهاند 
همه کس را به بنچد دل ز آژار 
همه کس‌ام وکام رخویش خواهد 
چنان ک کنو جفای مر ترا بود 
دلت را گرجفای من بکدی کرد 
دگرتا خویشنن را جه" پسندی 
جران 5« دوست باشد گاه دشمن 
اگر دشمن بکامت بانشد امررز 
کسی کو چو نو باشد زندت‌کردار 
نگر تا نو ؛جای س جه کردی 
«جز کردار نا خویت. که دیدم 
زنا خوبی نباد‌ی بار بر بار 
نه بس بود آنکه پیه‌ان را شهسنی 
رگر چاره نبود از مپر کشدن 
زویص رو دایه بيزاري نمودن 
چه‌بفزردت ازان زشنی که نردي 
گر شرمت نبود از ننگ یارت 
نه با مر خورد؟ صد بار سوگند 
گر شاید ثرا سوکند خوردن 


جرا اژ ی ذشایه باژ گفشی 


) ۰ 


زصویشش درهوا عنبر هشان بود 
بذاگاه از بیشت مد بکیپان 
ز #خت اورا یکام دل رسادد 
همهء‌کس راجفاخت آید از یار 


و کر بسیار داره بیش خواهد " 
ز پیشیی این‌جفای ذو مرا بود 
کره ‏ 
بپ رک س آن پسند (ر هوشمندی / 
گبی 9 
بکام دشمنان باشي دوه یکرز | 
باشه دل زار ۰ 


جفای تو دلم را آهنین 


4۲ 


پگ غذار ی حرا 


۰ 


پزشدی دام نیک چند بردی ! 
ز بي سبری نزردی کر برکر 


۰ ۰ و م9 
چذان نامه چه بایمتی نوشن 


و > ‌_ 


وت 


پرسوائي ر خواری بر فزودن ز 
مرا چندین بزشنی بر شمردی رر 
همی ذزمی نجود " ازاکشد ارت 
که هرگز نشکنی مر مرا بند 
پس آن سوگندها بدررغ کردن , 


ترا به گوهو و به ماز گفذن . 


تا وت نبا 


( اه 
که ننگست ار بگویندت بگفتار 
نگویند ه و 79 گفنار سردم 


ددارن <جزٌ لام بر گزیهارن 


[ 
چرا کردای چندن رازرنه کرداز 

۱ نی که شد کردار سردم 
حو نواني ملاسما کشودن 
| ۸ کن 


درهمه روزی چودردات مکی بد تاذه ببنی بدمکافات 


اثرجنگ ادرپ کیغر بری تو و گر کاسه دهي کوزه خوری تو 
نی کر بگوئی بشنوی نو نباهی گر بکاری 


بدرری ذو 


۱ #کن دل‌ددگ برس کمت‌رواندست 
ارکشنی تلو بازش درودی 
۱ همان دردی وه تو مار دمانی 
هنن نازگ مباش ای‌شیرسرد‌ان 
1۹ نو کرد و خود خشم گیری 
۳ دارر باش و پدد! کی گناهم 
لوزم ند چوی سروست و چذار 
الوم هست سنبل عفبر آکین 
لوزم بر رخان لاله (ست ونسرین 
آید . ز روبم 
آمو دیدی اندر تس نگوئی 
4 
۱ 





ناب 


13 خوبی ز بک مادر بزادم 
شهرو را منم شاپسته فرزند 


٩ ۳‏ زیر هر مسوئی بر اندام 


ببر حالی گناه تو مرا نیست 
و گررکقني کنون پاسخ شنودي 


رو داشد وم ذو دیز آزمائي 


دبک باره عذان از ما مگردان 
نگوئی تا ۹ دادت این دليري 
و پوزش مس ندادم ازچه‌خواهم 
و با ازموی‌ووريم چوذه نی کوسی 
هدوزم رری‌جچون ماهمت وگلنار 
هنوزم هست شکر گوهرآگین 
هنوزم‌در دهان زهره استد پروین 
نسم نو بهار آید ز موبم 
«چز یکدنا دلی ر راست گوی 
بغد. سازکاري سازکارم 
نه در آزادگی از یک نزادم 
زه خویاسرا منم زیبا خداوند 


هزاران دل ننادمننه در دام 








یس 


۳۰9 ۳۴ 
مر( ژیبد همددرن نام خوبي که دارد اب زلغم دام خوبی 
بر زد مه سا 1 
گل زربم بود عموازه بر بر سر رهم همه ۵ معدبر 
گر ردی سر ریذد بپاران فرو ریزد ز شرم از شاخساران 


.8 گلزار 


گر اژ سبر ووفاب س ات م9 کشنی 
جوان مردی رن و پنپان‌ههي دار 


بخشم اندر بکی لخني ‏ مدار 
نه هر کس کو خورد:آگوشت نانرا 


خرد مند ان تسي ر[ مرد خوااد 
نداند راز او پیراه ‏ له 
تو نيزاير‌دشمني دردل ي‌داز 
مبر از کینه ره شادماني 


مبر از مبر چون صس دلفررزی 
جپان هرگز ؛عالي 
گر کد 


1 ۰۰ ِ ۸ 
مرا امدت زان »پر 


5 


باس 
2 


جوابش دله ر 
نگرا هرچه تو کردی بدیدم 


مدا اددل 


ی 


ک او خواری زدادن 


۵ زار ۱3 


بدلپا بر رخان و مال 


مک یکباره بار خویش را خوار 
مک بد مبری خویش آشکارا 


بگردن 


که راز دل 


باز بندی (سنخونر| 
بفتنی ده دواند 
نو موی گاه بانند در ناه 
سر مدمای حندیس زج و اژاز 
مش یکباره 


ملر مپرم بکار ]یدت . روژی . 


پس هر روژ روز دیگر 


ینم اسان گرا / 


دگر ره در بیی 


دادن راه‌ین ویس رز 


۱۱ 


|دد ! 
+ ۷ 


تی در خور ایشانرا. سمزلوار ؛ 


همیدون ,۳ رده دو ۳ ي شنیدم. 


زتاداني در ۳ خواری ومادد 


۰ 


4 7 


ه ]نم مرن که در خواری ند(نم 


مرا ایس رد به جز دیو د#نمول 


بیمودم بکم دیر راهي 


گمان بم دزی ‌ کذم یابم 


پکوهسنان دشسکه خرم و شاد 
چنه ان خرمی دل بر گرننم 
مزارارم بدین خواری که دیدم 
تون گشنمس از کردة پشیمان 
1 تاهان ببوش خویش نازد 
مر[ دمت زمانه گوهری داد 


در ماهه راد پیمودم !«خنی 


ووکردم با زمانه . نامپامي 

۱ چومن گفتم که نهناسم ترا چبز 
#و کردی 31 از پیشم براند‌ي 
من گر چنیری نادان نبودی 
| ون برگرد و اندر می میاویز 
ر ی تاري شم ئ ررژ "*عشر 
و خوبانرا خداونه‌ای و سالار 


0 تس گم ۹1 ده نو ماه روتی 





و دار ی حلقه های»مشل پر عاج 


دن ]سود: در خواری بمادم 
پشیمانم ازان کم دبو فرمود 


م بت *#ور رن یام 
ی از رم د دل از اندیشه [زاد 
جددی ظّ کمای در بر گرنقم 
جرا دل زان همه شاد‌ی پر ید م 
دادم حون دول دردم بدرمان 


بدی ساژه کرا نبکی زساژزد 





چو بعکندم بجایش اخنری داد 
بفرجاش چه دیدم شور بخنی 
که گر جونیری (جود ی خود نشایست 
زمانه 5 ۵ ۳ ی ناشنامی 
زسازه گفت دشنااحم درا دیز 
بن طرار ور داد دم خوانی 
شم ناکسان جان نبودی 
چنان‌چون گُغني از مبرم بپرمیز 
نه پیوند یم ازین پس یک بدپکر 
چو خوبی تو نوئی أجور پندار 
۳ میمیی بازو و ده مشک موئی 


طرب باشد برویت نیکوانرا 


تو داری از پنفشه ماه برناج 
۳۴۵ 





ِا 
"سس 


) ۳۵۳۴ [ 


تو بر دیدار جو خرم بباری 
ولجکن گرحه ماه و آففابی 


برض ات زنه كانتي 


ازبن 
نو داری 
لجم از تشنگی گرد 7 روم 
گر عفق من آنشر. ماه موز 
هران آش که باشد سر بسر دود 
بمی آهو بفني درا تن مس 
کنوی آن گفنبا کرذی فراهوش 
ده بینی وه خودکردی زخوازی 

بان زر سای ای ما تمذبر 
ود یه ار دخشر ن» پدند 
خر خوه که خود بکضر توگوئی 


کم آهنو ۵ ببدلن از مری دا دو بوءي 


مرا دل سرد کشت از مهربانی 


7 ید ری ذشان تو بيش‌داري 
اگر: «رگر تو زری ص ندیدی 
اگر یارت 


شدمبت‌تاریک و ضرن‌بی جاز و بتی باز 


تبودم دیرکاهی 


گنه را پوزش بسبار کرگم 


وه از خلوبتي پکنی گفنار بودت 


ی چدین بی رحم بودن 


ثوبر رخساز حون خدنی نگری 


و ح ف 
خوادم گر جادنی در هی بدابي 


بمکره ۹ زر ۵ 


۹1 باقوواوخ بسن 


نیز کرد ئو 


ان و جوانتی 


بمیرم ثشنه آب از ئو جوم 


نه یی دی سهشن اورا فروژان 


همان پبثر که عاسنر شود زود 


دو صد حنذانکه گوید دشمن هن 


نه دردلجایان داری‌نه‌درگوش 


1 می. پیز و وفا امد داری 


که پاش در کنارش کور دخثر 


همان داساد ‏ بی آهو گزیند 
بنام هو 5 یل آهو دو جوئي 
۹ جدد ین 


رن خشم ‌ آژارم دمودی 
جرا چندپن مرا را بیی مبرخوامتي ,ر 
که#بی‌زرحمی و زففی پدشههاري ‏ 
نه در گینی نشان هن شنیدی 
بلفنار اب «مه خواری هودان ۱ 
بدم مرد ینت دور راهتی 
بدست باه و برفت (نهر گرتدار 
هزاران (ابه و زنهار کردم 


نه از نبهی يكي کردار بودت 


) ۳۵8 ( 


بر ۵رکاه موبشم پار داي 


نوی 


۱ ۵ بخشودي راج مش بر هن 


۱ 
۱ ر در برب و در پاران ماندی 
زای رحه‌ی د دی دسنگدرم 
ار ريزي ترا رشعي . نمودم 
1 بی‌شره‌ی ر چه زن‌بارخواری 
ادن خرد همي یكحال یگوست 
71 مپر دامش خوننود بودی 
۲ موه‌ي ناشن ز الچه کردی 
1 مدي بزرگ مد پدیدار 
۷ 00 
نون کز جال دو | که کشنم 
اس از , کردکار وال گر باه 
و 1 وف دار صد را 
0 وان هی 11 جون ارساه باشد 
جوهارا دا :خت ندرک پیوند 


۵ تل مجدی مرا زدپار ددی 
تنل مرکم بکالبدری حو دنم ن 
-خواری انگه از پیشم براندي 
به‌ان تا هري 04 (رفب ادد ر بعنرم 
بدوت ,مرت | ,ارزاني.. نمودم 
که مرک دوستذانرا خوار داري 
5 دشناسد بدو در دم ودورسیت 
ز مرب من ترا چه مود بوديی 
بدیدی آن گمان به که بردی 
۹1 وید | کشت عدار اژ وذادار 
دل سنگینت را بد خواه کم 
کول ! 
1 


بارحم اری شم بی خواب 
جا مر نودانگ جونیر زد 
۸5 جاذم را ز بنده مهر بکشاد 
کل گلبوی زیی گینی مرا ببن 
11 او با سب داش پجشنتن میاه 
۵ جون او ماد یابی دوجوم‌شاه 
زه دیرا "4 چوم می شاه پانند 


دادن وی رآمین را 


خفن رپس کریان و خررشان درچشمه‌خونش از درچشم جوشان 








) ۳۹۳ 


دریده ماو پیکر جامه در بر 
همیگفت|ی سرا چون‌جان گرامي 
توئی بخت مرا همثای رادی 


سدر بر بخمت سس یکباره برده 


اگر من بر تواخني ناز کردم 


مجوی‌از رشک مس جند ین فصانه 
جو شش ماه ازجدااي درد خوزدم 
نداشه هد یر ی بی دریبي 
کرا از عشنی باشه در دل |آتش 
عذاب دوستان در ول و *جران 
دزی باه هر ررزی ریدم 
اگر منگي ز گردون اندز ید 
پشیمانم چرا کردم عليبي 
گمان بردم که کردم برتو نازي 
اگرمیری نمودم با تودر ناز 
ار بودم بناز اندر گذدکار 
اگر من جلدیی بر ثو براندم 
جو بودم روز شاد‌ی با و دمساز 
نو خود دای که با ثو بد دکردم 


کون دست از عنانث بر دگیذرم 


اگر بیذدبری ازسس پوزش «ن 


نگند» (/۸ گون واشامه از سر 
دم را کام و کامم را تماه‌ی 
توني جان مر( همنای شادهی 
مکن جان سرا در مبر برد" : 
نمک بر سوخدة 1 
ر یا بر نو زمانی ناز کرام 
مک پا را جداني را بپاده 
زر بد گر زماني از کردم 
چفان‌چون هییمعشقی بی عنيبي ۱ 
عغاب دوست باشد پردلش‌خوش 
بمانه تا بماند حای آیشان " 
که هم ثبمار مس‌گشت این عنیجم ۱ 
همانا, +مافشان. ۰۶۱5 شزا اند 
کزان بفزرد جانم را نهيبي ۱ 
شد آن ناز مرا بر تو نيازي ‏ 
نگر تا چون ترا جویم همي باز " 
شدم با توبه برت آندر گردتار 
آزان حله‌ی کنون خیره بماندم ؛ 


کنو از حجت از تو برنگردم . 
رت تالم بزاریي ۳ 


7 


[1۳ ( 


1 چولین . نورزم . مبر باني 


ِ" + دای ۹ جسخن جداتی 


۳ دادن رای 


۱ 


۱ 
۱ وا 
1 


9 افروزرامب گت ازین پس 
7 مپر نا خواری ده بینم 
و بابه روز شاد‌ی کرم خوردن 
۱ 1 49 
1 خواري همین ید بروبم 
جز وزج نباشه هیيم جایم 
آزاد و هگز هبيم آزاه 
له هبه 
ار ازروی تو نابانست خورشید 
۲ گر اباب باشه ور جبانسنگ 
ره ی 
ار در زیر وسلمشاه سنت صد گني 
1 تن بر کنم گردل دگر بار 
آرژین دل جدا مانم مرا بص 
ار اخت مر[ نیکی, درب برد 


۶ را کز آغازش بوه سخت 


بر دل نیم صس 


05 ون خوبشس 


یاه سخگر نباش هیم آزاده 


برم درمانت چون فرمان داداز 


دربدن ان کي از سس وانی 


۱ ۹ ,۷ ۰ 
و لیکی باز ندوان پدو نید 


ی وی رآ 
دپندارم 5ه از می بر خوزدکس 
عم روش جهان بدس را نة بینم 
دی آزاد خد را پبنده کردن 
ز «سص‌خواری بکامدشمن‌خویش 
مزد گر نیز مپر کس جوم 
اگر نیز آزموده مایم 
جو بنده برنگیرد جور و بدداد 
سذمدر 
مس از خورشید نو ببربدم"[سید 
بود در شصست‌می‌زریکذرم‌منگ 
گر زبنننگ‌ورسوانی رهم من 
ندرزد جسفشل با اب‌همه رن 
کند مپر و با مپر در پار 
کههرکس‌راهمی خواهدمرابصس 
که (مشپ‌مسهر ثو یکبازه کد‌بود 


مر |اجامش بهنیکی‌آورددشت 








سس" 


) ۳۵۸ ( 


بسا کارا کز آغازش بو خوش 
کذد ۵(دار که گه کارها رامست 
کنون کر مرا مشب چنان کرد 
پرسالم زان همه گفثارر پوژن 
چنان بي اج 2 ی غمگت‌جانم 
توگفنی بنده بودم شاه گشنم 
نه پینا چشمم اکنوی کشت بینا 
جوپای ازدام خواری رمده کردم 
گر تا توفه پنداری که دیگر 
هران کوطبع‌بگ سست ازجان پا 
نوبی رلجی کدامم زندکانی 
تونیز اربخردی رو هوشیاری 
آگیر ضیب سال . دیگر مپر کاربم 
رد ورزي و خرسندی نمائی 


کیت وی چم ام ای 


سر افچام‌ش هل هو ززد و آتش ۱ 
۳ 
چدان کز ری‌ند اند یه کس خوا 
که از خوبی بکام درسیان کرد : 
و زان بُم‌خوردن و نیمار ور موزش | 
زمین بودم ز بربرماه گشام ! 
جو ناان :خام اکنون کشت انا 
چهخو شکاری4» من امررزکردم | 
مرا دیدی‌ده پبنی‌خوار و غم‌خور ۱ 
نباپد هرگز اورا از جبان پاک / 
جوم از بیم زیانی.: 
چوص باشی در غمدر دل‌نداری: 


ازر در دست جزبادی نداریم؛ 


۵ 9 


بآخر 6 پشيماني بماریر 


ا ۲ 
"۷ 


باس دادن ویس دآمینن را دز ۱ 


سمنیر رن دست رام د رد سمش 
زبس مرما تنش جون بیدلرژان 
همي‌گفتابی رچوی دیهد رخور 


زرری دومنی شایسئه باری 


و نوا زش : 
9 اي( بوش چون مسبت 
زد گر بار‌مری با امومیاو هل 
سدم را ماهنابی ررزز خر 


۷ 


ز رری یام زیبا پر یازی 


/ ۱ 


تع 


درون 


برد ۴ 
شش حدد ٍ 
با ثا هز کوان دل شاد دارم 
یت رنه را دیگر اگوئيم 
0 تک ازدن خوار ی که دبد‌ی 
لني نامور ثر پادشائی 


تر تیک 


ن کمان کج 


1 رازم 1 جاام و م و برذی 
‌. ۶ خوامی ردز: رسداخیز "ردن 
با ریز ید مرا زین ررز بدر 
وب گر 0 پار بوي 


زثورنت‌خواهی پص مبردل 


تال ختوری ۵۵۵ نحسد 


ی جدای 
[لي کت همی خواندم وفادار 
ابا آن ۶ پیمان که بسئی 
0 ۰ كثٍِِِ« 

ال خود کم از رصان رون شف 
7 ابذر هرا چندین جه داری 
7 7 نی خواهی زود برگرد 
الرتوبر نگردی ای ممنبر دب 


با تو بضوار عبر بافنان 


* ای رزیا " تو جویم کاهرانی 


م ‏ برین غم حضرتت بنتباژ خوردم 


و آزار مرخ ی زم دو جندیی 


نیز تیمار 
به نیکی بگدگر را یال دازیم 
باب مپردل ها را بشوئم 
و زان گفتارها کزر مر شنیدیی 
بیوسه خاک پای دلرباتی 
ند دیز از ناز _ شان برد بودننگ 
مدارا کر که غارت هم توگرد 

٩‏ خون چون»نی داری‌بگردان 
که نی دل بینم اندر پر ذه دلبر 
#- دل دیدمت باری پاربودی 
دلو دادار هر در بسنّت خولی 


۳۹۹ آتش باردم زبس ی ره یز دلن 


ز رریی هن بربدس آهداني 
دای پکباره ور 
به بسنی باز بیهوده شکسنی 
کهد (ندحال او گفارن که چوی ته 


کذون از هی ش 


خمارین چهم سر خونیس اد اری 
که مرا بر کشید و ‌‌ کر ‌ 


79۹ در رئی ‌ دز اه 


6 تج دا دوب متسیس و و سس و و نس سس 





"سس 


(۳۹ :)) 
اکر صسث برد ذو پر ی ب‌ری 8 خاچر دسنم از دس دا 
بگیرم امدست و دو بیایم زسادی ی دو ر مرول نشایم 


ها گرسی دلي چون کود دارم بر ندیشیدن. *جرت نیارم. 


«خواهی رفدن ای خورشید تابان 
ژ رودم ردگ‌وژ دی زورو فرهنگ 


بخواهی بردن‌آن دیبای صدرنگ 

02( ۱ ۱ ۱ 
چه بی رحمیچةبيبری ج*(ٍي کزیر لاه ذشد سنگین دلت‌نرم 
هجیي گذت ای سخنها ویسدلبر 
دل زجب دشد زان لاه خشنول 


همی راند اژ دودیده: رود بر در 
زبس *خدي نوگفني هنیر‌بوف 
باز شة س دص و دأیک از بش رامین 


و پشیم‌ان شدن راه‌ین وباز آ مدن 

و با ویص بیوعتن و یکجا شدن 
جو ویص و دای نوسبدی گرفنند ژ رامدی باز گشنند و برفدند. 
بفه ویس و بشد ماه جپانناب دلش‌پردود و تش دید‌پرم: 
هم از رامدی‌دلش برگشنه‌نومیا. 


هم از سر ارتاس) پل رزنلهه بجوی: بیك 
31 گوئی هسستباجا ر‌مدذش خور 


همیگفت ویس زدری :خمند وا زون 
باجان مس جچندیس سنیزد ‏ که روزی خون من ناگه رز 


زسی ناکس تر ای دیهد دانی اکن ده ورزم مپربانی 

رگر زین پیش باشم میرپرور بیا ز الگشت چشم می برآر 
حنان بمعاره گشت (ذدر تم جا کان ک» ی ی خماهد بردرث ۵ خاکسخزی 
گرداین خدرت بمیژد کیلش" هیی, «گورش: نه بدیوز 


ی 


ببس وج سس سس ی سس ِِ 





- 


لزجآن ر اژ جانان بریدم 

۱ 

1 ندرم ببي‌زیس بر نیست 

۱ از ۰ 
بر از رامین 
ِ رثذن پول ره ژهر هلاهل 


۱ سا ابری دیامن صیي #4صومست 


حی۵( ند 


یز برف را درون 
1 بسزه ر|1 رامبی بی ابا 
اش در برت بود ودل درآتش 
ان کشت ا زگفتار بی بر 
روشی ناگپان از وی جدا شد 
نی رهش را چوی باه برتافمت 
بوهسني بیدل ازرخش اند رانناه 
گت ابصنم برس +خشای 
ٌ #س ژناداني در ثو شد 
/ آن زشنی که ۳ رم 


بست با توچشم دیدار 


) ۹ 8( 


جه خواه م دید ای بغر که دید م 


سم 


هو حون مد ۲ (زد‌ها ان 


و در ساءعت ور سرد اژو دل 


دم دیدار بیننده ده 


حذا ن‌کاسیم» کش جسمبراروی ( ۹( 
چو بنده راه کشتی موچ ,دریا 
۹1 دا دول جر جرا شد دند و م رکش 
ز دبده سل مرجان راخت بریر 
و گفنی حان و تن از هم رها سرت 
بمبم دم یهن ر دز راد دریافت 
ما 
۱ ی 
مر[ دیمار 


ی 


بیدا در دست فریاد 


بر نیمار مفزای 
تا نیکو ‏ «چشم مي دکو شد 
دو باره اب روی خیث بجردم 
زپادرا نیت با توجای گفذار 

زیانم را گره بسذمت گوئی 
دل از صبرو تن از آرام بیزار 
بمیر اندر پدید آورد کندي 
روان از مپر ثو بببوش گشفه 
ته بی تو ره بکر خوبش داذم 
من طاعت همیشه از دوفرمان 








سا 


) ۳۹۲ ( 


حنانْ دجوی ی و7 #تن 
از مسر مر | 9 آوری 2 تشن 
بگیرم مس ترا در درف دامن 
مرا کس ندست ج ئو درجپان‌نیز 
با مرگ جویم چونفو باري 
ار شاید ۶ مس پدشست بمجرم 
*ران گهی #5 چوندو پار دارم 
مرا هم و بوشنی 2 دی حوری 
مام با توتوباس نا ؛جاوید 

,رامدن 


م ‏ و رم 


همکعت س‌ 


ابر 
هعسای و رت باره دگفنزن 
دراز آهنگ شد گفنار ایشان 


دل وبسه چوکوهی بود سنگدن 
4 زان گفنار رامدر درم سل یک 
حو تنگ امد «خاور لشکر شام 
دل رامین ز شیدانی بذرمید 
کجا رامین شدي از مپر شید 
جو پام مد نپا کشت کوتاه 
پص انگه دسمت پکدیگر گرفنند 
مراي و کوشاگ را درها به پسدند 
ز شادی هر درچو‌گلبرشگفنند 


4 م2 ‌ و , ٍُِ ی 
س دودي |سبانی خشست لمع ط 


‌ 


ادخ 
م من 4 


حدو 09 زدد» دمادم دو همان دز 
۱ رُ مت سا 
بر ن, تیلی ۵ رام اری 


جرا در سر پای ئو نگیرم 
نبومی ,روز * یوار رازم 
5حوید در جهن زب هردو درری 


نبرم هرگز از مهر نو سید 


روان: از دیده بر رخ زرد خودین 


حهان ماد ش گت اژ کر اپشار 


ده از سرما ببارشگشت بی راگ 


بر[مد چوی درفشی پذکر از با 


۱ 


۲ ۱ ات 
دل وس ۳ 7 دی بر 


همان ولسگ شد‌ی اژ عشقی رس 
ز بیم دهشان در خاده ر فلل, 


دل اژ کدرن 2 روان اژ عم دش هل 


میای قائم و دیبا خفن 


سبط 


د ان دو سمثدر ث د دک 


سر 


ك 


) ۳۳ 1 


بالیس پر از ۶۰ بود ر پرربی 

۱ زرری ر موی آبشان در شبسنان 

ما۵ چون در دیا ردي بر رری 
لین بودند یک مه در نیازی 

تشه رامت کرده بر نشان تب بر 

1 بال» ژ جام ژر 6 برفدفد 
ی کفور و گل بر هم نهادزد 
| ار بود دلها شان پر ر آزار 


| افسته شاع 


بر ادرنگ زربی 
تروش را یخن 
اسود؛ دل از اندوه کجپان 
# خویش در 
بم ماهه دشاط و نیک ۳ 


آلانست او ۹ نی 


دام اوونال: 


7 

۰ ی 
۷ عشق وگر باه ۲" ای جنان باد 
حل 
۱ ۲ ۰ 9۰ ۰ ۳ ۰ 
ی و چددن‌عبشر رح نیس 
اد » ۰ ۰ ۹ 
ی اندر موی فالیی ددارن 


را 93 من . عشنی: آزمودم 


4 زا اه او بر دنل دکشدسست 
۱ 


۱ 

3 
7 

۹ 


۰4 مِ 
همع ٩‏ کل 1 


نکارسنان به و خرم گلستان 
4ننه ی تور . موی 


۵ مرو در بر ین 
حجو خزو ده بر چم دبادذن 
رو بوسه خواستندش عذر بسیار 
نبوه آگه ز کر رین ررامه 
دنشسدژه ررز و شب با دلربایش 
به دیغ دنگ بدریده سر نام 
بیا کُدد» دلشص بر عشق جادان 
بت ر بدک دلجر دداد: 
رف اژیاد شا شان‌شش ماههخغنی 
تحتف بای از کی جوا ندال 


ئم آبد مرد عاشق را جندی دال 
و دا بسی کر عشق آنتال براید 
چندن بگروز زوا خنزم نود 








سیب 


۰۳۳۳ 


۶ کردن رس بارامین وبا م عیش 
دن و آشکازه شدن راه‌یرن برشاه موبد 


چويك مه ربص ورامیی‌شادبودند 
جبهان خوش‌گشت و گم شد برف و 
چپان افردژ رامین گفت مار 
ز پیش 1 راز ما بداند 
دو این چاره برند‌بشید گیو 
يکي منزل زبس از مرو بکذدشت 
همی شد بر ره مرو ]شکارن 
هم اندر کرده راه و حامةٌ را" 


خدر وادن شاهدشاه ر ژزد 


۰ ۰ ت اٍ 
جبان انررژ رامی امد از راه 
چو پیش شاه شد ازاد* رامدن 
بش0 شاد شین حون ری او دید 
جبان افروز رامین گفت شاها 
زهرکسی دزرن در بان کامست 
به یکی ررز کارت جاودان باد 


مرا در کودنی نو پرورندي 


در آم.د پیش دال اهنگ گرا 
بموبد کشت بایده آشکر 
چا زیس پیش پوزش در نمانه 
۳ پخپان پرون |مد ازان دز 
چوررز امه دگرون باز پسگشت : 
بد‌ررازه درون شد یک سواره 
همی شد راست تا پیش شهنشا: 
که خورنشید بزرگي رری بنموه 
به پیکر هچ و سروی بر سرش‌»ا: 
نمازش را درنا شه سرر سبمدن 
هم اژ راه ز هم از جایش بدرسدد 
نکو ناما بشاهی یک خواهاز 
ز پبروژیت بد خواه ذو بد ررزه 
به به ررزی دک ثر باد داسمتا , 


باه 


بشاهی دعستب درکت کاسران : 


و بشکنید ز دیدار خداودد 


ِ ( ۳۵ ) 
۱ توداهمي سر[ هم حاه وم ماو کفوذ م با رگ 


4 5 هم‌نامور شا 
راز نا دیدست بىبا ک بانشم (گوهر دان کاس نا پاک‌باند شم 


| مرا دربان ‏ سزد برقبه کیوان اگر باشم بدرگاه تو ۳ 
۳۹ اژ ثو شیبائی .نمايم که با درد جدائی . بر نيایم 
لمات 8 اه بگرکلن_ «تبین کردم که ودسنش زگرگان 
] #بسنان زاچنان کردم بشمشیر که آهو را همي فرمان برد شیر 
ول تا بشام و نا به (رسی ‏ شهنشه را نماندست یم دشمن 
بر شاه حال سس جنانست که پیشم کمنردین بنده حهادست 
1ب چيري هی ۵(دست دادار اجز دیدار شاه نام بردار 
+ از دبدار شاهذشه جدايم ئو گوئی در دهان ازدهايم 
دیما که با عدلست ود(دمت همه‌چیزی بیک بند: ذد(دست 





8 #وبودم روزرشب تب آرزوسند :جان افزاي دیدار خداونه 
‌ ین تیا 9 زگوراب شنابای همچواز کپسارسیلاب 

بر 9 هیر کردم چو شیران پکسره تخیر کردم 

کل تا و سار درکاه دبدم باه م 
دا باغ بهاران گشمت گوثی یکی جانم هزارا گشت گوئي 
[ دوامت پاددم هموا رٍ آسند , تلهم اخمت را بر تاج خورشید 
مه خود به پرش‌شانخوردی پسص الئه باز عزم راه کردن 
او کري جزاین فرمایدم شاه نیام پیشر از فرمان او راه 
ها 


ادی شبات ر در کاه دید 


ن‌ کرمان »۱ ر پیش دارم کییا فرسان شش ر جان سچارم 
اف انگه زندگی پابم تنومنه که جان بدهم بدیدار خداوند 


چو شاهنشاه پشنید ای خن زر تخنیای بیم_ آرد ‏ نیکو 





ی 


) ۳۹٩ 


بدو گس فك کردی‌نیک کردی دمودای رای ِ شدر مردی 


ار نون باشهان دبغرور 


موی‌باری ژمسدا) دستاو شرفما نتم متا 


جو . اندر وزگار نوپهاران 


مه ۳ نت 
من آیم با توتا گرگان به چیر 


۰ #سم ۳ 
کنون بر خیز و پرکن حامه راه 
۱ ۰ م۳ 4 4 و۵ ۱ 
جر کین زاس ارب یهن اراد 
سگ ماه ] دیا دمادد آزاده رامدسی 
به پیررزی «وای دل هی راند 


صفت بهار ورس 


جهان از جرمي جویی بود‌نان ند 


جپان دنر ورد شم دود پار 


برعنانی یکشاد بلبل 


بدعشه شان دو زاک‌خرد بشکست 


زبان 


عروس شن بدامن اژ سدا ره 


پیشت. ال ز, نیغ ,کید هیر 


از و سبری :کج يابم بکی رز 
دبای ررزرشب ج رود ومی خوامت 
درا در ره (ي باشند پاران 
که باشد در بپاران خاده دلگیر 
بگرمابه شوو رخثی دگز خواد 
شپنشاوشی ی ونان 
دد‌یدش‌جزهوای دل جپان ببن 
دبادی ویس داجر را همی دید 


این 


هوا از شاه پو رده همی 


۰ ۰ 1 ۰ 
حذای کز ری نبردی کدانی 


شا موب بشکار 


بدشت چویبار و کودساران 


زبس دیبا و زر ر مشک وگوهر 


جو لااسنان وفایه مرخ در پنست 
فلک تا زنده بر تاهش سناره 


بررن امد بهار از شاخ شبگیر 


۱ 
1 
۱ 
۱ 


۱ 
1 


۲ 


۳3 نوروژ ر خلعت 


۱ 


( ۷ب ) 


۳ افگند 


1 کدی نار زر و گوهر 


ً 
ود ات رز 


بازاه. خرهی. چندان . بیفزرد 


۱ ٍ ۰ ۳ ۰ 
۱ *جوس دوش هو و دعز هدام 


۷ برد با دل رای خچیر 


| کت تشکر شناسان را فرسناد 


# ۴ ۰ .۳ 
۱ 9 ما خوهیم رن رضب کرکان 


#1 را در آورس 


ونان .و یوزان 


ز کپسار 


٩( 8‏ گفات ویس نماه: پر 
۱ <و | کیان ریس از رفذری شاه 


۱ ایام کفیرت ۱ 5 1 
٩۱ ۰ 1‏ کشت اژین 9 ت دادیي 


۲ و , همه 3 مر 


۱ بکرکان ردمت خواهده شاه موده 


چون صبر باشثد در جدی 


با جان بخواهد رفت ناکاه 


چو فردا ف گیرد منم ۲ سر رای 


کول بیاغ هم ۱ ۱ 1 
۱ 7 6 و ۵ جران ناف «زیبانی د خدان اخهران شص 


ز صد گونه رای کیال پراگذد 


و ی د(دجون شاه ۰ سس 


تام ود 
+ ,۲ تا 
حذان و ده شمیت حت 1 : دس 


جو: بلدشلي بگلزاز و عمی, زار 

رک ۷۳ 

که کف 
سا 


سدری 32 دمس‌مسرو 


که گفنی فطرة باران خرمی‌بون 
که کینی نازه بوه و روز بدرام 
5 داشد در بماران خادءدلگبر 
که و م* را ز اشکر ] گبی داد 
کوزنان را ز بیشه کرد آزار 
آهه هر دواثرا خورل ؛ دادن 
فناد اندر دلش سوزنده آذر 
جشد‌شر کاه‌تاری گشمث حون جان 
کها زنده اخواهم زندکانی 
بصد جا خسنهٌ شه‌شهر گشتم 
و۸ ژوزش تاش داد ر طالعش بد 
ازیس بهیار؟ جووت یام یره و 
حدیث زندگانی کشت کوتاه 








| 


) ۳۹۸ 7 


ببر کاس که بنبه رخش رامدن 
چوگردم در ازان شاه جوانان 
نگیدارم رهش را جون طلیه 
بی از وی غرییان را دهم آب 
مگر دادار بدیوشد نی 

بلا مارا بر پاش از شاه 

مگر بابم ز دست او رهادیي 
کنون اي دابه رر تا پپش رامدن 
بگه او را ۸5 ای جان د دل مس 
بدان تا خود جه خواهد کردیامس 
اگر فرفا خواهد رفت پا شاه 
بکو با |یههمه داغ جداني 
نگر نا زر را از مس ندابي 
ز در آنکه ثا مابي ده خاده 
مرو با شاه و ایدر باش خرم 
ترا بایه که با نیک خني 
بشد دای هم اه پیش رامین 
پیام ریس یک پات گفت با رام 
گرفت از غم دل رامین طهیدن 
زمانی درا جوابش زار بطردسیت 


گبي رج گبي ورد دگبي جبم 


پس انگه گفت با دایم که موبد 


مرا دای تیه بر جان شدرین 


ژ جشم خوپشنسی سازم سقایه 


ی پابوت و مرو ارید خوشاب 


۳ ۰ ۲ 


شِ 


کبک را مت وید خویست وید خ واه 


نیابم هر زمان درد جداتی 
بگو حالمکهچونین اسش‌رچونیس 
مرا ایدز سمل در کام دشمی 
بک 
(خواهد رفت دل با ار به همراه 
کی زد بمانم ماو ۳ ۱ 


کی 2 مر 


(.۵ه دیابی 
بدست | ور ز گینی یک بهانه , 
نو بي غم باشض رورا داردرعم 
مرراو را سال وه کوری و"خي 
نمککردازسخس بر ریش راهن . 
ثو گففی ناو کی بود آن‌نءپیغام . 
رز که ال زا زاون ری ویب 
ز بیم حان همدشه دل بدو نوم 
ازین نه نیک باس گفت و نةبد 





۱ 


۱ 


8 


7 


یلار 


1 ۸ خود گفت و 6 ]اه 


1 


ی درستزان 
ابدون کم بغرمایه برفخی 


چواو شد تس :۹ انار بچایم 


۱ | پوزش بود با کردن ره 
| مرا *چیر باشد رامش افزای 


۱ نس کما دی 


]ات زرم 
8 گر ریت آید 


۱ و لب» وب را زین آ کاهی داد 
جوگردرن کود را اسنام زر داد 
۴ خررش آمد ز دز ررئبنه خم را 
۴ جونبدند گردان 


و سوار آن 
همی مد از مرو انبوه لشکر 
۱ 
پیش شادشد رده رامد 
بل ازاد» رامبن 
#نشه پیش گردان دلور 
هرا و ای ساژ رفذن آمدستي 
بر بسنان زگ جوز اه باین 
۶ رای ز پیش شاه نا کام 
چورامبی راد کد رن را کمر بست 
پاکیم پراة افناه رامنی 
چواکه کشت وب از رفدی رام 
۱ وان با دل موزان همي‌گفت 


مگر او وا درامش ۳ از باه 
ادگ 


4 ناد 


ی 
سازم انگته درد 
لثم شهراهمی_ از دردم 
دلیکن راه_ نقوان کرد ! 

1 مس خود دردمزد د زار وارم 


دما دی " 


پا دی 


م 


ثء 
۲ 
4 


11 


ی پای 


بماندم در بهشت جاودانیی 
دو گفنی مزل و شاهنشیی 
رس را دیز فرشی پر گپر درد 


درای ونای ر کوس ر کاودم را 


دواد 


چواز شاخ درخنان نو بهاران 
جذان کز بت درا سو ج مدگر 
نگرد * ساز ره بررعم و این 
بدرگفت این چه تیرنگ هت‌دیگر 
دگر پاره مگر نالان شد‌سئی 
5 ما را صیه بی تو خوش نباین 
جوماهی‌کش ود افنال: در دام 
توگفدی گرف ردعرا چگرخست 
چگر خسنه به تیرر دل بزربدی 
من و بکباره آرام 


یر دسا اژ حا 


دوای ژاز اژ باد‌یدن حت 


ر 








۲۲ ۴۳۷ 1 


جر تیمار پنهاني بهارم 
دلی خو کرله در شادی و در ناژ 
تیابم یار چوی يار آخسنین 
مرابی درست‌خامش بود نآهومت 
سمخ شد خون دیده چوی ژبانم 
گر باور نداری دابه دردم 
زجانس خویش نالم نه ‏ دلبر 
بیک دلچون کشم اب نزو تیمار 
دل بی هبر جون آرام باه 
چو رامین را بدیه از گوشه بام 
میانی جوی کناغ پرنیانی 
غبار راءه بر زلعش 
نکر خویشنس را کرده بدرود 


دل و دس ز دیدارش بر آشقات 
دروف از مس نگر معذری ر 
درود از مس ریق مهپر ن را 
مرا بدرود نا کرد برنئي 
تو با لشگر برنفی وای چام 
به بسلم دل بصد زاجیر پواه 
گر حادم دماند در جدانی 
فرمثم میعپا از دود جادم 


کذم پر آب زر سچرزی جایک هت 


جرا ینوت نبارم 


اه 


۵ یک اسعشوق حون مع۵هو ق پیشدی 
گرسشی برجدانی«خت‌نیکوست 
همی گوید همه کس را هام 
ببیی ایس (شلث مرخ و رری زرم 
که باشد زو همه دلها گرانبار 


که با صبر این بلا هم بر بدابد 
براه اناد با صوید بدا کام 
درو دسده کمریند کیانی 


بداغ درست رنگ اژ رخ کیره 
چو گمره در کوبر و غرثه در رود 
دران آشفنگی با دل همی کشت 
بهرود , از. رن مواز شوه( 
دررد از من امپر نیکوان .را 
همانا دل ژز مپرم بر گرنني 
۹1 مد لشکری 


۰ 


هم بگسست وبا بو دز ( (فدان 


از اندهانم * 


بمانم در جداثي تا توآئي 
برین ادازم این 
نباران . گرد بنشانم. از راهمت , 


زرز پا دم ۱ 


۳ 


) ۳۷۱ ( 


کپ ری دو بانان و ‌ باران 


۱ | جورامبن رمث یت مدزل (زان‌زاه 


1 


شبی چونان 


"زبس اددیشپاکش بود در دل 
۱ پرا: اندر همی بالدد هموار 
ِ در *غنبای همی گفت 


ثبي جونان بدیدام دار ادن 


تلون ررزی آهمی بیفم چو |مررز 
[ با شد خرمی و ناز درشدی 


رزوی درمت بر روم کلمتان 
بدیده دید گاذم 
ه روزاست ینک آنش اه حانست 
هبانا گر بیاید دعر کیال 
ئ ۳۹ ۳ تام بر 
چو ساهدشه درود امد به مدزل 
گزاران گونه بررریش گوا بود 
رام شکرد باشادونه‌می‌خواست 
0 (اوپسدو رشد تا شی‌جنین بود 
9 پردره درخ پر گرد بودش 


بباران را بباید ابر و باران 
از طلّ | کا 
آمد بمنزل 


نان دبس کجبت تال ز پیمار 


دبود از بیدلی 


نبود | کاه 9 


که گوید : اکه تنبا ماند از حفت 
11 بوسه یر بود و دل نشانه 
5 |هوگشت جانم ی و پوژ 
عقیق شکریس در نوننین 

شب تاريكت ازر چون روز رخشان 
ین ررزي !۵بدان چون توانم 
بای روزژکار 
8 بدمایه ازی بت ررز صد سال 


عاشقانسی 


به پیش شاه شه رام بددل 
5 آورا صیر و هوش از تری جد(بود 
ببانه کرد بیماری و بر خاست 
دلش گفنی که باجانش بکیی بود 


همه تن دل همه دل درد بودش 


زاری کردن ویس در فراق رامین 


وی دورگکشت ازربس دل بنه 
شمیشه ماه بود نگاه شه خور 


3 
لیاسون از حدیت و پا رامد 


دشاط و کم زر ببرید پیوند 
چدوزرد ز چاوبی‌خواب ربی‌ خور 
تکار بن رخ ؛خون کرد نگرین 








0 


۴ ۳۳۲ 1 


ودل[د۸ کشت داد حار؟ ساژ 
بد ام دل بناداني ژ ۵سایم 
مست از شراب بار کشنم 


مس 


سکن زین بهدلی برمن ملامست 
بکبی [ تش زعشی اندر می انناد 
به پیش آب م رآتش زبونگشمت 
کذون ررژ ست ووفت جاثزگاهست 


همی تا هر آن دل سوز بینم 
همی ریز زیر پر سیل باران 
سب سی دوشه+چونانکه کقنم 
ددم بر مرس جچه نبشست است 
شوم در ۵ تدش گردم جون شبانان 
نراوای بشت "خود را آزمودم 
حدم : رادم 


تیا ی روژار 


جواپ دادن 


که رفته بار بد مهر آیدم باژ 
جر اواهی: بوصل ,موهت بفو اب 
شکب و صبر ای فرفمت دد(رم 
که چون ]ب رران آن بر نو خوادم 
کنون از بيدلي گوئی که مسئم 
چنین در مانده و *مخوار گشتم 
5 خود, بر خاست از جاذم سلامت 
سر( در دل ثرا در دام افناد 
مرا از آب (یآتش فزون‌گشت 
#چشمم حور شب‌ناری سباهستا 
که در مان از رخان دوسمت باشد 
ده درسان پا (م و نه ررز ببنم 
5 دید آنقن دزاینده ز باران 
مر بر سوزی و بر خار خقنم 
کدکار بت باس مت زشاست 


ازو جز خسنه و غمگین نجودم 


ازسایم 


جو جیز ازموده 


داپه ویس رٌ 


جوابشی دا داده کشت هرگز تباید بودن اندر کار عاچز 


9 


۱ 


ای گربة وزیی ناله آید 


| همه سال جدر‌در رن و دردی 


ده 
۰ 


همالان تو در شادی و دازا دش 
چهان از ببر جان خویش باید 


]در دادست 


ان هم ربغر رهم درو ددسنست 


پوشبرو داری اندر خانه_ مادر 
| جورامدن پار و شایسته پباری 
کلچست: 1 گند, بگوهر 
1 زرگي ر همیی باشد بهانه 
۱ اوموه را بسی زشنی نمودي 
]اس اکنونچارة درسان خود جوي 
آزیش که سود دمت یاید 
! او ر| ال زماهر در بکین است 
لور دل کن ۸5 او یک روز ناکاه 
یی تو همیی ببغر ز رامین 

وبا نو باش تا او شاه باشد 
خرد بسبار کرد‌ی 
پاورت بایده فاوان 


با 
آ#ملشن 
6 شاه و یالب با مر وید بکبی اند 


ی جارد دل مت آور بداشی 


ون کی گر توانی کرد کاری 


(۳۳ 


حز | کت م بعم درمی‌فزاود 
بعم خوردن ببردی 
رک م دل هه کورد زا دراز ادن 


فرارم را 
همه ف یی ریش بایه 
ژنیکو نامي و فرمان‌ررائی 

جرا درد نو از دارو گذ‌شنشسی 
بر(در 
سزای خسرری. و شهر پاری 
همه بنشست ر بسهار لشکر 
بزرکی و ماو کم کن ایری فسانة 


۵ ۱ ‌ _ 
شمندون چند بارش |زمودی 


چودیرر یاور و فرخ 


۳ ی 
کم تم است‌وهم پسی رهم جو 
دل ون ماننابه 


کدی «اچون شیراند رکمین است 
کال 


ز کین 


چو ره یابد ببایه از کمبی 
سر برده مر ار را تاج زربین 
هم او با تو چو خور با ماه باشه 
زمبر دل بلا بسیار خورد‌ی 
پس اه نامور بگزیده شاهان 
همه رامین و ویرر را گزیننه 
۸5 اپ اندوه ها گرد برامش 


ی 


رس در دی بی روزگاری 








) ۳ 

مزر (ندر زه شاهست و نء‌لشعر تو داری گم شاهنشاه پکسر ۱ 
جه مایا رذع بر ۵ات اولزدن گنچ کنون تو پاننی همواره اي رل ۷ 
زپیش آنکه او از تو خورد شام توبروی چاشت خورتالوبری نام *:۱ 
گر این تدبیر خواهی‌کردمذشین ‏ ز حال خویش نامه کن رامین بش 
بگویش تا ز موبد باز گرده برننی باه را همباز گرد اد 

چواو آیه بلی چاره بسازيم که موبد را به بدررژی بنازيم * 
جوبشنید ای *عس ریص‌سمابوی بر آسد لا خودروش اژ رری ۳ ! 
ورس دلبر از دایه حنان دید بدل گفتار اورا خوش پسندیه , ! 
۳1 
نامه لوشتری :سس رامیزی ر ۳ 
حربر رمشگ وعنبرخواست رخامه زدد دل برامین کرد نامه ي ۱ 
يکي نامه نوشت از سوی رامیی بدو در آشکارا مپر و هم کین | 
مخ در نامه [ژاری جنان بود که خون از حرفهای (رچکان ود :اد 
(۱ ای مپریان زر مپر پرور چنان کن نامه نزد یار دلجرام 
ز بار مپرپان. عاشق زار بیار سنگدل رز مبر یزار ۷ 
ز بیدل بند8 بی‌خواب ربی خور سچپرده دل +شاهی جون»*رخور | 
کجا ایی‌ناسه گرخوانی‌توبرسنک ‏ ز منک آید بگوشت ال چنگم : 


ز نان عاشقی بیمار و مبچور بکم دشمنان دزم دل ثرا 


سه4ه 
۰ ۰ 


ژ‌ بجان کبدری سوزژان بر انش جها شرت فش مت هدز 
ژ گربان حاکری‌بد :ختهسکدن روان از دیدگانش سبل خولین را 


ز بیدل خسله شسکه رراتی عفیقی دید رین رخالي ب 


نزندی درد مبد‌ی مرمه هد ی) سل 5 بر رش هر مودی چوبدفیر ۳ 


مر 1 
أ۱ 


زری 


َِِ 1 


۱ سب انده‌گسارم 


7 


) ۳۷۵ ۱ 


دلفکار ی 


| شم دامغ از ۹ ری تک ری 


7 
و چون‌شمع سوزان اننک 


حور 
امد 


ردشم 
۱ ‌ اق م4 راز دادیم 


۱ د؛ سکیا 5 1 : 
ا ۵ ام ۹1 کردم زار جندی 


9 ۱ 


لجم پیروز گشنه 
ی چشم و هزار ابر گپر بار 
فان » ی یکی نش برافروخت 
_ دسنی 5 این نامه دو وشفم 


]ثم بل 


«لِ 


وی از #س رم دید 
۱ " کرد چشیمم 3 زر بح آب 
ی خویش را پر آب بابم 


ی 3 دوز ماندسنم ژ رردست 


0 ورن موانم کام جسدن 


1 


کی آن ردی‌چون خور 
ار بدی ژازی بماندی 
آفثات (ست 

[خخرانند 
کت ۷۳ اددوه دارم 


۱ گ رم مرا کو 1 آز راید 


ددد ۰ ۵ بي : 
6 رازی رهر حچشمش زودد 5 زو 


بازی 


۲ بعخت 
* جونمن دیست اکنو هیهبد 
‌ وی 

لبم 2 انش دبمار بریان 
چو ابر نیره از دل درد خیزان 
(دربای 


جدائی در عریقم 


وشدری 
یکی دسنم بدل 


۳1 


خودابه 
دبخر پجالین 
جپان 0 حال تن دلسوژ کشنه 


یکی جا 
۹۹ ور رابدل اندرهمی موخت 
دی‌اط و خرمی ۳ در نوم 


دلم بغربخت ازیص غم. کشیدن 


نا و هزاران کون ندهمار 


نمادم 


باب 
ز باریکی جز بویت 


که جاذم 


رابخد| ل‌مسادد سمت ود ری 


من چون 


جان د ررانم بود در خور 
سرشک از دیدکانم بر فشاندی 


که پاشه هر کسی |زده گسار ۱۰ 


#جای آب ازر جز خون نباید 








(( ۳۳۹۲ ) 
نصیتا ان می‌کذندم دوسنا ذم ملاممر‌یی م ی کذذدم دشمذ انم 1 
ز بس‌کردن دصیيري راملاست سر[ کرد زد در ای علاستا ار 


زمر است این که اف 5 بارسبغ 
چرا مردم دل اندر مهر بندند 
بسا روزا که خندیدم بریشان 
بخندیدم بریشان مچو دشمن 
اگر دوتا شود شاخ گرانبار 
به پیکر حون کمان گشن‌خمید: 
مر ابدر دیس ژاری یماده‌ی 
مرا گویند بیپوده چه نالی 
بررژ رنه مان پار رفده 
۳ 1 ۱ ۰۰ ۱ 
شب امت |کون که خورشيد م!ر 
ژر باشه که پنشیدم بامدن 
دکارا 


بنوروژ 


بط 2 ون ۱ 


مر اندر مپر آن بودم‌که دانی 


مرا در مر بسیار ازمودی 


هچرستای کزهر آلودتغ ممت. ی 


کنوي گشنم ز خندیدن پشه‌ان بث: 


. ۱ ر ۰ # 
کون ایشا همی گربند در «ن ل» 
1 
۳۷ 

۴ 
جو زه بر تن کشدده خون دیداد ,لا 


رخسارکانم کپربا شد 


كُِ- یگ 4 ۲ 
برننی: رخش فردمت را براددي ای 
بجای سر مق رجش »منشسست / ؛ 
همه 


که 


۱ 
ی رید ز راه دیده جاذم مز 


از-بستبارناایدن هو زو 
حر[ داری بدل دیمار رقده ار , 
که باز آید نکرم بام خورشید ۶لر 


ببارم ففر باز آیه يکي ررزا , 


شکب 


۵5 دالهم جان ددل در بر ۲۳ 
که صد پاره گرامی نر ژجادست 
ترا جوم جوبم ای جپانرا 


(4مسر امدر ز تن خوشنول کر زر 


7 


( ۳۷۷۲ ) 
| کنون انز وثای نو همانم کو دارم ز خوندن دید کم 
| اک فه مت" بغنانی بیا تا اپ گو(هانرا به بيني 
ری من بیفی چو دینار بران . دینار ؛کرده: در" شپوار 
۱ تابر ببنی بر افزرن شده مبل دلم ژ آند‌اژه درون 
چم من بیفی چوججعون . جیار را ازهردرجوسونبراز خون 
پب تا قدص ببمی. خمیده زشاط از ی من از مردم رسیذه 
ب تا لت مس ببلی جذان زار که منم راست بر صد ساله بیمار 
[ 0 ث» زوه نزد می شتابی چو بارآئی مرا .زنده نیابی 
| ح این تاسة :شوانی باز گردی سب زوزه" 5 بررزی دز نوردي 
زدادار این همی‌خواهم‌شب وروز که رویمت باز بینم ای دلفروژ 
گر جانم, بگبرد رن ددردم ز داغ عاشقی دیواند ‏ گرد, 
وه از منی‌فزون از فطره باران. بران. عاه من و شاه. سوارای 
۱ رود از مین خزری از آب دری. بر آی خورشید چپ سروبالا 
فدایا جان. مر بگذار چندان که بینم روی او اناه بسنان 
1 ۲ این داغ اگر جاذم برایه ز دود جان می گینی مر ]ید 
۱ چرس دلبراز ناسه بپرداشمت ‏ نوندی,را همانگه موی ارتاخت 
1 زد یکان او گوئی. دلور بدد. " بر کوهم کوهی تکور 
گ#چون کرگس بکوهان برگذشتی: بیابانرا چو ناسمه . در نوشنی 
شب خفت ونه روژ آسودادرراه برامین برد چونین نام ها: 


رسیدن نامه ویی براه‌ین 


| (ا من یامه سرو روان درد نو کفثی صورت ؛عدستت حجوآن دیدن 
۴۸ 








۱ 


) ۳۷۸ ( 


پبسددش بدر یا وت شکر 


حو ند نامه بکشاه و در خواند 
بر آمد درد بی صبری ز جانشض 
م۳ 
«عخنبای بکشت از جان پرتاب 
۳ تاکی رو داری حددی حال 
نا آندسن ک۵ دزم و کام چیووب 
نترسد بیدل از شمشیر بران 
نه از بر ور دمه نز موچ دریا 
دلاگر عاشقی چندین چه ترمي 
ز تو فریاه و زاری که ذیو شد 
پسر باز انگن این بار گران را 
اگر یک ررز باشه شادخواری 


کنون يا بند بربایه کشادس 


نیایم بپشر از سم براهز 


4 سردم گر گذم زد 9 مدارا 
زدشهر‌کی حذر چوندهفرجوی 


بدریا در گبرجفت نپنگ است 


شراب و خام را کامست شمشیر 


شیران بر گذر و زجام خور می 
ز ای 


وراوان راج 


دید دام داری 


"لیر 


زبادش. بردر گلذار و دو عجهز 
ز دید سیل بر بجاده می‌راند 
ببارید آب حسرت پبررخانش 
که شایه گر نویمندش بزر تب 
که از غم ماه بیفی . رز بلا مال 
ذه با فرهنکگ و با آرام جویّد 
ده از پیل دمان و شیر غران 
ده اژ پاران ده از گرما یه سرصیا 
ز هر کص‌چار؟ ر درسان چه‌پرمي 
نچوتوخود را نکوشی پص کهکوش 
ز دل بیردن کین ایذل این وآثرا 
یکی ستالعت ک تیمارداری 
ریا پعباره ‏ سر بر خط یادن 
برادر را به از شمشیر پاور 
بما تا گردد ای راز [شکارا 


بجز شنشیر بر جانم چه بارد 


ز دربا کس 44 پرشدرد گرجوی 
سمت 


چه نوش ندز دهان‌جفت شرنگ 


حو راه خرصمی در بدشگ شیر 


که دی مه را بود نوررژ درپچی 
نی" نیاید نيكنامي 


بدشست وگو ۳ گدرد شکاری 


۳ 


۱ رت تا 


۱ ۱ 
زا 0 


مشورت رن انخ ۱ حود درعشق ویص 

1 خوه چندینمنیزم چرا آبی بربن آتش نربزم 
۱ جرا آیس ۵ام را برهم ندرم درخت ننگ را وش زم بزم 
#ي اندر دام و پارم نیز در دام نباده- دل برنیم او درد ناکم 
رگن چیزها را جاباهسی همیدونرها را رقت و گاهست 
۱ رنه ور آبه ماه نیسان بدی مه بر درخذان یانت نئوان 
9 زر با اکنون مر مد برذب آن ررز د روز دیگر آمد 
۱ گذشت اژ رنج ماد‌یماه «خني کنون آمن پپار زگ بخني 
۱ چورامد ر‌گفت زینسان چندگفتار بدرد دل همی 4#چید چون مار 
۱ نش دز راه بود ر دل بر وی "چشم اندر بماند: پیکر ریس 
۱ ترارش مادده بول و صبر نا شب ز درد دل دشسده کرد پر لب 
| #ثادر بوه چشش تایی ید سیاه شب که راهش برکنتاین 
1 چو دود شب بر [مد ز آتش روز فعر بنوشت خیره مفرش زوز 
| چوشه برپشت اشقر آفتابش پدیه مد . نشان ماهثابش 
۱ 11 لشکر که براه افغاد رامدن دیهش #+چکس جز ماهر پرربن 
1 ر-ول زبس پیشش با چپل‌کس هه بودی هریکی با لشکري بس 
[ ی تازان گبی پوبان چو گرتان بیک هفته بمرز آمه زگرکن 


۱ 
۱ 


آمدن رامین از گرگان بمرز 


۶ رام از ببابان رت بیرین بماندش رام ره پکررزژه ادخرن 








3 


) ۳۸۲۲٩ 


رئول ویس را از ره گسی کرد 
که ار آگپي از ما نبانن ده 
مگو این راز جز , با ویس در دابه 
بگو ای بار ار ما چنان شد 
دشاید دید ازی پبس رری سوبد 
تو فردا شب بدر در باش‌هشیار 
بگو جائی که مس پیش توایم 
بان دار ایسخسی تاص رسبدن 
فرمناده بشه از پیش رامجبن 
پس انگه سیمبر ریس کل [ندام 
همچدون گذم های شاه گریز 
مپیبد ززه امی ‏ ونواشس 
گزین شاه و دسنور برادر 
نگیجان بود دبس دلسنان را 
نرمناده جو باه مد ژ گرکان 
پس آنگه چوی زنان پوشید: چادر 
کچا خود وس را آئین چنان بود 
زنای مپثران زي او شدنه‌ي 
بربی نیرگ یبا مرد جاددي 
بگفنش مر بسر پیغام رامدی 


ئ‌ 
که دنه "فت‌جو به شادیق وبهلی. 
دو گفن سفلمي دم روأن یادیت 


ز بپزریص آندر زش بمی کره 
که راز درست از دشمن نان به 
که‌خود دابه است سار مود وماید 
که (ددز هر زبابي د|منان شده 
0 


ز شب يك نیمه رفذه گوش‌سبد ار 


رگر دم سزاوار م 


به پیررزی نرا راهي نمایم 
5 پر پرد: که مي‌خواهمدریدن 
براه اندر شنابان ثرژ شاه 
بمور اندر کیری روز ر شب آرام 
دپادة بود همواره دران دز 
که بیش از مال موبد بودمالش 
بطلم و خواسنه قاروی دیگر 
همیدرن داده فرهمان جهان زا 
ز درواژه شد اندر مر پفیان 
به پیش بسن بانوشه. اسر 


5ه هر ررزش یکی سور زان سس 
بشادي هفنه با ار بدندی 
دبان اززرد شه نا پیش بانوی 
بسان در و شکر خوب و شیرن 
ژ. سرد چاره گر آزادیی دیس 
و پا مردة دگر باره روان بافمت 


تست ال تست 





۱ ی کبس اتکی 




















) ۳۸09۵ 7 


۸ وبرد بافت خنی درد نی 


بادشگاه خواهم روت (مررژ بکار نیک بودسن 


خورش بغزایم [تش را بهخشش 
«پرجد زرد گفنش ه+چنین کن 
همان که دیص شد با دوستداران 
بدررازه باتش . که جمشید 
حه مایه ژر و گوهر ر بر |فشاند 
چه مایه رخت خون گومفندان 
جوشب برردی گردون‌سایه‌گسنرد 
دبی ایوان 
بمانه آی ررز در گيني . نبفته 
اگرچه کر باشد مپمکین مخت 


ژ لیگانه کرد ذد 


چلان چون ر ی‌درامب رابراسد 


کشان ری با رامین بمانژند 


حپل دا مرث ردان دلارر 
برین چاره . زدررازه برننند 


گروهی . پیش ایشان شمع داران 
بربن یرنگ رامین را بدز برد 


جو در دز شثد ره دروازه بسنند 


که«خذم درش درخواب | گببی د(۵ 


کون ]مدش حال تفدرسني 


کی رو نيکي ر برامش 
هميشه نام نیک وکار دین کرن 
زنان مهنران 2 پیش کاران 
که بود اژ کرد های شاه جمشید 
چه مایهدیل‌سيم و زرز کف‌راند 
به بخشید آن‌همه بر مستمندان 
برادی رفث و رامین را بیاوزد 
ژ بون مشنری شد ماه و کیوان 
باد در شاخ شلفته 
بأسانی بر آید جون بود بت 


زا مر 


درخمت ناژ و شادی را برآنبد 
همان بیکانان از دز برفتد 
همانگه جنگیان ر بر دشاندید 
دشیده جون نان در روی جادز 
ژ آتش گاه را دز گرفنزد 
گررهی خادمان و پیش کران 
نیغده ماند ازبس چاره گناهش 
نبعده زیر چادر با چبل گرد 


9 بارهة پاسبانان در دشدیتن 


آتش انروز ‏ . 





۸۲ ( 


غزرش وهاي و هوئی بر کشیدند 
چوشب‌تاریک شدچون جان بی مر 
هو از فعر دریا تیروثر شد 
بر امد لشعر گردرن زخاور 
دلیران از مین رون دوبد‌دد 
چو موزان آتش اندر دز ففادنه 


جو خفده کش پلاگ ید بیالدی 


سرای . ویس پز لشمرن: بدبدده 
تو گفنی دود فبر اندود برجچهعر 
فاک جون قعر دربا. پ رگپر شد 
چنان عامه زتاربغفی سکندر 
چو برگ مورد خذجر برکشیدند 
همه شمشیر در سردم دباد‌دد 


پبالین برادر 


رفت رامدی 


کشتن رامیری زرد رأنجنگ 


-جست | زخواب زردوذیخ برد اشت 
برو زد بانگ جون شیر دمنده 
نجوپدلی مست‌بارامیس د ر[رتخت 
مر اورا گفت رامین تبغ بفکس 
رامین ترا کپنر برادز 


بیفکی دیغ سم ست. بدد زا وه 


ام 


سپپبه چون شنید آراز راعدن 
برامیری تاخت چون شیردژ | که 
بدو گشت ای بد وازونه اخثر 
همی و(ذسنم از توپیش آزیس سس 
زدل مارا بد‌ی دشمی همیشه 
وس بایه کنونت زینپاری 
برد دشخوار پر تو کار شاهی 


"جاچون‌شیردرکودش, هذرداشت 
پبدشت اندر یکی تبیغ در ند 
بیامدمرگ وبا جانش درامبخت 
5 درحانت گزندی داید از ی 
منه جانرا ز بپر کین برآذر 
که بند از مرت ور از کشذی‌ترابه 
بزدنی بردنام نیک رامین )٩(‏ 
بزد شمشیر بر تار کش ناکاه 
پدید آوردی آنکت بود گوهر 
که توهسنی‌شهنشه را جودشهن 
کنون خود دشمدی کردی توپیشه 
که افداده پشپر و شهریاری 


نيابي در زمانه فده خواهي 


ی 













بگفشت ایس ر برامی تاخت ناگاه 
۱ # 2 ۵ 

8 آن درخش دیغ اردید 
«پردر رري زرد آهنگ او کرد 
ی ح ۸ 

«بکت رامیی -پر آوزد در مر 
مینه» دیخی "بر هرز زرد 
سرش بت نیمه باهش ببعگند 


رد ۳ تارف رامیده 


۰۰ ۳۹ ۲ ۰ بو | ۱ تب 
و 
‌ " ۱ ۴ 
9 بر رای 
جناند انسنت کر پده ید شک صدد سمت 
یت .وا ورد الما 
پرر بگدشت با تینی چو الماس 
فرو مانداو یکی عاعت بران‌جای 


کگ اد 


مس سس 


خروش و نعر؟ »ردان 


او پخ ‏ او هه 
7 + گم ۴ مب 


بر بامی یرت کهیگ بود 
بسا کز بار؟ آن دز بعستنه 
بسا کز کین دل بیکار کردند 
[ ماده بود آن شب بردو | ندن 
شبی رنگش سبه #+جون زمانه 
جهان راهرچهبمدی این است 


/ ۳۷۶ 





- 
1 


۹ 


یر 


گرفنه تج جیوا بناو 
همان در کینء باري میغ اودید 


3 
ب رآوره آن برنده تیغ را زره 
که پا رامییی نبد رر باه ار شیر 
یکی دیمه سپر بفگند حلچر 
چنان زخم آمدازدست‌چذان‌مرد 
ز خونش مرخ گل برگل‌پبراگنه 
شد اندر دز نبرد دیگرار سرت 
که کشته شد بدسنش زرد ناگله 
ریا از نیغ‌ار زخمي رسیدمت 
دهانی دیده تیره مهو انفاس 
نه از پ‌دید رامین رنه آزپیشن 
جهان پر بادگت کوس ونالنای 
همی شد تاء بایوان ‏ آندران" دز 
ز بیم آنکه بر رویش چکدخون 
بر رود ز که پشنه بود 
زبیم مرگ وز دی هم برمتند 
زیر روبص هم جامزبفوده 
شب بد خواه بود و ررژ رامین 
برامدین حاود اد4. 


بزیر نوش وممرش زهرولی است 


داد یام 













‌ 


( ۳۸۴ ) 
گلش با خار و نازش باغمانست هوا با رن ر سوذش بازیادست 
هم باسیو دیدویراکشنه برخاک همانا جامهءر( برسینء‌زه جاک 
همی گذت آرخ ای فرخ برادر مرا با جان و با دیده برابر 
بو خلجر باد دست او بریده بزریدن باه نات ری دریده 
چرا چوننو برادر را بکشدم 1 بشکسدم دم خویشند۵م1م 
گر یابم هزاران گم ر گوهر چا یام دگر چونتو برلدر 
چو راسدری, سوبه برکشة+سی کرد هما‌یی مود | ند وهی بسی خورد 
نه جای مویه بود وکرم خوردن که جای رزژم بود و نام, کردن 
جوزرد |زشوراخفی بی‌رران ذشت. مه درپیش‌گرگانبی شجا‌گشت 
شبي بود آن‌شجاز؛ببای‌نامی چو مبر وب رامین#را گرامی 
جپان افررز رامبی بامدادان به خمت خویش خرم بود‌وشاه ان 
چو رو زآمد به #خت‌شاه رامین بدز بمنند از شاهیش [ تین 
گربخنن‌ویی ورامین وخزینة موبد با خود بردن 
نشسنه آشکرا با دلرام دلش خولرایگشنه(خت‌خودکام 
پص انگه گرد کرد از شهر یکسر بررزي هرچه اشتربود و اسفر 
مراسر گنچهلی شاه گربز نباده بود ییباره دران دز 
مرامر گنی‌های شاه برداشت. ازان بکد‌شنه‌درگلچش نه بگذاشت 
پمرر انار درکش بود دو "روژ پراه دای با یار دلفروژ 
نشانهه:ویصن راءدر صید زربن چو مه پیراس کیوان و پرویس 
شتر درپیش و اشتر ده هزاري. بزر دینار ر گوهر ری 


همی مه براه (ثدر شتابان گرننه ررز و شب راد بیابان 






























‌ 
بدک هوز دوهغفه راه مدرازد 
جو شه [ که شد از کردار رام 
ز نزدین ‏ در زمین دیمان ی 


(من دیاهان جائیست »کم 
بثاری شب ازیّشان ناوک انداز 
کررهی نایک اسطبر داردد 
پیندازند زربین را گه تاب 
جو دیوانند کاه کوشش یشان 
سپر دارند ایشان درگه جنگ 
9 مد نام و ننگ ند 


شاهار, 


مر 
۵ آن 0 + #بروزی شاد 
و ز آن مرز دوشبزه بمانداست 
چو رامین شد درآن‌کشور بشاهی 

همانگه چرم کاری را بگسترد 
ی زریذه جامش بر سر ادگند 
بر یک مرزبایی را فرسناد 
جو هم دل بود ویرا هم درم بود 
چو از گوهر همی بارید باران 


۶ بیخ بود. اور -جاهی 
| جیان همواره گرد آمد برو بر 


بزرکاني ۹1 پیر اون بودند 


۳۹ 





/ 3 


بدر هفده بیابان باز پس ماند 


بان انروژ رامدری دٍ 
درفشس دام او #ر 
برد ی اژ ثبل ز دپلم 
ژدشد 


ر بهمرود ی 
آممان ‏ 


بآراژ 
جو آنداژه کمانور تیر پرتای 


جپان از دست (یشان شش پریشان 


از دور مردم را 


حو دیوری نکاریده بصد رذگ 
زسردی سال و مرج باهم :جنگازن 
کی بوددف شاه هت کشور 
نه با کشور بر آن سردم نهادند 
بدا دک شاه کام دل نرانداست 
ز بخت نیک دیده نیک خوافی 
دو اجه :شرا سیم و زر دران کرد 
ن زر بر انگند 
دلشاه 


بزرن و 
بدان داژو همه کردنه 
هوا ۵ار ر هوا خواهش نه کم بود 
شگفده کشت ِِِ را بم‌اران 
زبرگس وررگک ۳ آب ر ماهی 
5+ بر دینار و گوهر 


اد فرمانش ر طامت نمود‌دن 


د در رامبن 





۴۳۷۹ 


جو گشه‌پریل و چو ادین جووبرد 


شهان دیگران برجای هی 
جغان ند لشکر رامین بیک ماه 


بزرکش. ‏ بود 


۴ 


2 


سام و کیلو 


دهاهی 


وزیر مهربادشن 
درسداددد راسمدی ر 
که تنک [مد برایشان‌راه و بی‌راه 


رژبر " مهربانش بود. کپلو 


ریز 
کی او پادشاهی 


سه روژ این راژ را از دی نمقننده 


د نی ۳ درث ده 


چو اگه شد جبان بروی سر ]مد 


ماع (ع مرش او 3 او براشعت 


رتست اچ گوزه جار؟ خوزشی 
کبیی اي ( ررم سوی ۳ 


نکوگد 
ونیری بز شبان وا توس ۳ 
همه کس رای دید از وی‌نبفشدن 
دگفدنه 


زرگان ۳ را 67 


دمامی کار او ۲ 
تو گفنی رستذیز او در [مد 
خرد بکباره اژری. رری بذیشمت 


پیش 
ده که ی بسله یل زاهوش هی و3 
۹ ان بان رنه وبهن و6 کر رگان 
بزنتفی در جیان آواز گردم 
ور ر‌ ناد او بر خراسان 


نداذم جون. دهد یاري رونام 


عزدمت 9 مولی بجنک رامین 


جو ماکان 6 با مس ري اذل 


مد رتش همست 


ر‌ خوردم ۳ دعهبت دد! ۵ 


بشاهی جهله رای را گزینند 
درخت. دولش بر اسنانست 
سدم مقلسی کنون و ار توانگر 
زبپز, ار هم .بر هم , تیاگام 


۹ 
ج 3 


) ۳۸۷۰ ( 


#رات مدز دزی 
هزد گر من :4 بدررژي دشیم 
ی هه سپه_را رری ننموه 
چنان انتاد تدبیرش. بفرجا, 
مان زرد را "در دل . گرننه 
دی پرادز 
همی نذکت من ث شب رگشذ راز جنگ 


بنباره انگژد 


نالده بر درد 
چولشکر که بزه بر دشف [مل 
۵ گشمت هرا حون گلستنان 


جپان را . گرچه . بیار آزمايم 
هاني دیست اژ بددش بان در 
جمهان خوابست رمادر ری خبالدم 
حال اور 
بل کاه مر نیک از به بدانه 


جه آن کز او نیو شد ین 
دمایه جیزهای گونه گوذه 
بکار بو لیب ماند شزا سر 
کاه 


ی ۰ 
8 ساره «خوان 


زهر گوزه مسب 
ول میارن ۳ مرن کمالور 


کاروان 


ی دز ری ید 


ی بر رامین دلم را کرد غرمند 
که گفنار ‏ زذان را بر گزیفم 
دو صد ره پای (ندیشه به پیمود 
که با رامین بکوشد کام و نا کام 
سبه +خنش رخ (ندر گل نبفنه 
زده از درد ار دردلش [قر 
ز گران سوی آمل کرد ]هذگت 


عصتای اژ ساز دشکر کشت پرگل 
دبهدان از خوشی «+چو‌گاهنان 


کشنة شدن موی بزحم گراز 


را رذن رازش حون کشایم 
۹ جچدزي اژ تضای از روان ثر 


گ طبعش را همیشه ساز ری 


به م رکس بوسر بردن تواند 
چه آن کز کور جوبد ديدباني 
درزنش راسعت بیررن وازگونه 
درردنش دبگر و ببرونش دیگز 
همیشه گرواني را دزاو راه 
ولدگ دیرگه 


5 بانشد پشت جانش خوه کمانگیر 








)) ۳۷۷ [( 


بر کرد همه ساله مان را 
هران ثبری ۹ از دمنش رها شد 
ژنی پیرست پنداري نکو ردی 
همی جودنیم گفتپشض راببشدت را 
سداهی ببنی ر شاهی بسی که 
چوررزي بگذرد برما زگیبان 
چو او بگذشت روزی دبگر ید 
مراباری:چشم ای بس شگفنصت 


دد انم حدسمتا ایری کشت زسانه 


جم‌اند اریي دو شاهدشاه مرو لد 


پأسل 


مپان را مر سر خلعت فرسناد 


کجا چون برد لشکرگه 


تسده شاه با ردان لشکر 


ز لشیراه . شاهنشه , کناری 
گرازی‌زان بکی گوشه برون جست 
گررمی نعره دنبانش نادند 
گراز آشفده کشت ([ پانگ هریاد 
شرخشه از سراپرده ,بر]هد 
بداسم (ددر یکی خشت سیه بر 


جو شهرتر بران ۹ 9 دزم تاخمت 


بذاربکی همی اندازد آن را 
نداند 9عکص جوری شد کی شط 
که در جاه (دگند هردم یگی‌شوی 
پر انگاهی نه ما مانیم و به گام 
پس انگه ده موه بيني و ده شاه 
ز مردم هم رهش بيني وان 
زما با ار گررهی دیگر ید 
رژیری اندپشه |م سود! گرفنست 
ور بر جان سس چندین برادة 
جهان را زر بسی ديك و بسی‌بد 
بمادن در دل ر چشمش همه کام 
همه شب خورد با آزادگان مل 
کهار| ساز جنگ و سیم و زر داد 
خمارش بینک4چوی بد باسداد ان 
بر امد ناگپان ی نگي ژ اشکر 
کر پپوسنه. ودب روفتازیت 
ز تندی*+چو پیلی‌شرز؟ مست 
گررهی نیز در دامش نادند 
بلشرگاه شاهنشه در فتاه 
ده پشت خنگ این ۳ امد 
بسی به خواه را کرده سیه بر 


سده برخشت «عانر | ددنداخت 


دا 


۳۸۹: ( 

فریب ررزار و کشت گردون 
طا لد خشت مد خوک چوی بان 
به نددی زیر خنکت (ددر بخرید 
خدکت و شاه باهم 


بد شاه جمان ۳ 


پیشنادند 

هنوز افناد: 
درید از ناف ار, شا زیر سیذه 
چراغ مپر شد در جانش مرد: 
روزکار شاه شاهان 
جنان شاوی 


جبلانا 


نیم مد 
"0 
دی ۳ 
جددبی کاصمر|ذ, 


رما وتو باب ؟ خواهم 


چو مبرت با دگر کس آزمودم 


‌ ۳ یا حجان کوئي ۸ دنکست 


جاي تو نوی نا چه کردیم 


نگر تا همت جونئو هیچ سفلغ 
کی ما را همین در روز مپمان 
نو سا گفنیم ما را مییمان کن 
چه خواهی‌بیگناه|زما چه خواهی 
ثرا گر هست گوهر کات 
چرا چون [ سیاب گرد گردی 
جو خالم ۳ بجاو (ذدر نگذدی 
ثرا کرو حاود‌ان بیدم همبدی 


شود کوهی 


همیی دریا و بيشه 


( 


۵ 


«ردن بازییا دگ رگون 


بدسمیت ردای‌خذک وس درافشال 


آورد 


بزه ذسک و زهارش را بدرید 
حو گشنه #مچو جرخ و مانباهم 
که خوک اور( بزد نس روانگیر 
دریده کشت جاي مر و کینه 
همبدون | تش گدذه فهرده 
سیه شد ررزکار نیک خواهان 
دگو تا جو ئده شه رایکانی 
فریب ئو دگر ذشنید خواهم 
ز دل زنکر مپرتو 
ثرا از بخت‌ما گونئیکه ننگست 
جر (لکه (یدرو دانت .خورد یم 
بجملا 


زرد م 


5» خردک د(د* بسنانی 
پص (ذکه‌جان ما خواهی‌بناوان 
پس|ذگهدل چذیی بر ماگرا نکن 
ک ربزی خون ما بر بیگناهی 


پیاکنده پآب ر باد و گری 


و 


مرا زان جه کنوچندیی بلاد‌ی 


هی موی جر حور اي آب‌رژسینی 


همبیی زشاست کارت جور پدشة 








۱ 


) ۳۹۰ ( 


هران مردی که جور تو بدادد 
خداوئند. ثرا دانف ثرا ده 


!کی باس رای 


0 ۱ ب 4 
هو کاعی پرامیی شه ز مود 


اگرچه بو رامین زر دازار 
دلش از کرد خود شد پشیمان 
چرا ۳ ار خدادتت کرد پدشه 
بذل گفت ای دول ناهوثبارم 
ره او یا ررزکارت بول مپثر 
بهای ار جرا آزار بوت 
و زشنیدی همانا کشت دود 
براو تنگی شه گیغی ازیس غم 
يکي هعیه بشونیا شاه ددشمت 
ی وف 3 خورد و ذ4جوکان ژلبهبد ان 
ز دیده. خون دل باریه بررخ 
مرا ئو هم پدر بود‌ی ور هم شاه 
مرا پشت وپناه رپار بوای 
همدشه کر گيي‌این چذدریاست 


ثباني شکر دلدار جیان کرد 


ثرا جز سمفله رنادان اخواند 
ببر حاجت ازور جوید ثرا نه 


ریا خود بر زبان ناست برانفه 


ازکشته شدری موید 


که اورا جو فرو برد خثر به 
بزر شد . روزررش جون‌شیا او 
که پاموید جرا بشکسمت پبمان 
جرا وله بآزارش همدشه 
چرا گشنه تو سیر از شیر یارم 
نه او بودت همین فرخ برادر 
نباني زین نشان بازار بودت 
۶ هرکس بدنند باز ]بدش‌بد 
بمرگ شاه بذشست_ ار بماتم 
هر کمي دل خود را فرویست 
ذشد دلشاد و دعلب کرد خفدان 
همي گذدت‌ای منوله شاه مرخ 
مرا ود ی ثو هم دبیم و هم ژ 
چیاق وا هر بسی کر وی 
گبی بااشتی کاهي بکین (ممت 
بسولت اندر نشسنه همبراوی 
5 ار فرچام موبد راچنان کرد 


۱۳9 


مر امد ررز چون ار پادشاهی 
هزاران «جد ه کرد ار پیش دا۵ار 
براني هر کزا خواهي ز کیان 
زو نا ژذده باشم 


دند کات 


4 ریدم 


مدا دا 


وم 
دو ام در پاد‌شاهی داد درسمای 


ِ‌ 


تو ام باری ده. اندر پادشائی 


توام پشني نوام باری ببر کر 


تخفین پیش دادار 


ایض 


همانگه بار ر درصوق بسخی 
بر آمد پانگ کوس و ال نای 
اونا جذدان 


جپان الررز رامبن با دلغهروژ 
(ملی: ررژرام و روز شنبد 
بزرگان پدشی او رننند پکسر 
مر او ر| پا کف شاهنشاه خواندند 
چو ابری بود دمنش نو بباری 
یه 


0۰ وه دون دح 
ی هعید 1 ل‌ 9 ط 


ده خونی رده شد در مازه 
نید زن. هدیم رامین را گناهی 
همي گت ای خد‌اوند نکوکار 
توداني کم نا کامای نپادن 
1 چوندن کرها , کردن توانی, 
براري هر درا. خواهي بکپژوان 
۶5 خشنو ترا خود بذده باشم 
هبيشه راسصت باندم راسمت گویم 
چود رخود ام ی ود زربشن (خشای 
که باری دادنم را خود نو شائی 
ذوني از دست‌و شم بد داز 
5 پاشد بندکلن رااج زتوهم تو 


د زين معني«عن‌ها گفت بسیار 
سوزان وبنه را بر نشستن 


۶ (ژ باد صبا در ابر دیسان 


ما 


/ ۳ ۰ 
همی امد مد و شاد و پدررژ 


بدبمپمشی بر انگذهد‌ند گوهو 
زعدل و ۵ اگ از خدرو دمارد نین, 


همی 3 ر رن در شاهوار ر 


نف 


دسادر زد همی رطل ۵مادم 








۸ ۳۹۳ 


مر هفدة زمی خوردن بیاسود 
که روژ رفنه را ثیمار داث 
پشیمان گردد از کرده گذاهان 
بسوي نامداران کس فرسئاد 
رران هی :خرد و اخدر شفاسان 
ژگرگان دري و فم ر سپاهان 
موی رامین شدنه آن ناسداران 
بغرمود آن زسان آزاده زامن 


چنان حصدي جا روش در ازماه 


زگردون ‏ اخثران نظاره بودند 
ژنان مپنران و ماهرویان 
زبان... مپتران. و سرفرازان 


مملبر ویس را از شاه رمدنن 


سعو 
‌ 


۳ ۰ 
ب؟ تور شمان اور 


که رای روثنش آن گونه ذرسود 


بگید اعدم نيکي‌ها بکارد 
خواهد پوزش سا زبزدان 


بزرگان را ز کرش گبی داه 
زمرز مرر تا مرز خراسان 
5 رامدری ر( بدندی‌ندک خواهان 
سران لشکر و جابک سوازان 
ر نوا ئین 


بکرد!ه 


۹ حصنش پرمسن و مارد بوددد 


همه زیبا رخان ر مشک صویان 
ذشمنه پیش رامبن‌شاه و نازان 
شبش چوی روز بود و ردز نوررژ 
پیش اه ارانی ۵ ۱۳۰۳ 


کابورن دزی رامیر و یسه را 


دل ویسه بیعباره برآسود 


دل هر در ز تگرال گشت بیي۶م 
یت 


دگر باره وفا از سر گرنئند 


ژ رامبی شدبرای کردار خوشنود 
مپااخخ غز بسر رهظ کی 
دراه شده بریش هر دو مرم 
قچیر او سبرزر رای کراو 96 


۳ 
"۷ 


« 


۲ 











(,, بوسر ) 


چوگردون هفتهُ زین سان گذرکرد 
بایران در نزاد اور کبانی 


میت 


همیدون داد شیر ری 4 بهروژ 
بران کاهی 5 او با ویس بگر+خت 
بری بپروژ کرد ش, هيماني 
گ‌ نيکي . جرم نیکی سزا بود 
بن ‏ دیکی و در درباش انداز 
رژان پس داد گرگان را باذین 
بدرگاهش مچربد بود 
دو پیل ممت در شیر دلاور 
چو هر شهری به شاه داد گر داد 


براه افراد ‌ لشگر سوی مرو 


رو 


خرامان سر بس رآذیی به بسنند 
۶ راهی ادرا چوی بومنان شد 
ابا بود برری آفرین خوان 
چو در مرو گزین شد شاه رامین 
تغوبی *مچو نوروز درخشان 
مه مادآن جمله | ذیری دسده‌ماندند 
رون رامش نه خود مروگزیری بو 
چو از بیداه او آزاد گشنند 


توگفتی بکسر از دوزخ برماننه 


دل رامین همی عزم سفر کرد 
۳۹ ادمرث نکو بت تگو دام 
بزرگی در نزادش باسنانی 
5 بودش دوم‌ندار و ننک موز 
بدام شاه موب در دیامبعسي 
اخاده داشت حفدیگه نبادی 
کپ ار خوه بر ديکي سزا بول 
که روزی در کذارت آزرد باز 
که او خود دوس بکدل بود دبربن 
چو سردنک سرایش بود شهرو 
بگوهر ریس بان را برادر 
نگيباني بر مرزی درسژاد 
5 


9 
چا دیدار ار بد دیدن مسرر 


پری‌رویان بای ها نشسندن 
" ۳7 اد ر 
شمه هی برر کوهر فشای قف 
چو دلبا در هوای او گردکان 
بپشنی دی در وی دسکه آذین 
۰ ‌ ۳ ده ۲ ۹ 
ردحوشی *جو روز دك (خدان 
وژیشان ررژ ر شب دوهر فشاندزه 
# ۰ ‌ ۰ 
کج پکسر خراسان: نی بود 
بد اد شاه رامیی شاه گشنده 
طودین دشسردن 


سای 


بزبر 


م۱ ! 








) ۳۳ 7 


بدا ز| بد بو زوژ سر چام 
مک ب۵ در جبان و بد مبندیش 


حه لیکو گفت خهرو کمشران را 


آزان گوشر که شان [درد از اغاژ 


دماند دام شان حاورد درف نام 


7 ۰ سر 
کییا کر دد کني بد ایدات پذش 


۰ س_5 
رز دوزخ آنریه ایزد بدا ر 


۰ 


تیایان هم پتران گوهر برك باز 


عرندی کردن سس راون 


س_ ی رین <ه بی‌معدی‌جبابی 
تر| هر روژ دیگر گوذه ردگسمت 
ترا هر چند کردش دیش بیدم 
اگر چند از تو انکریم و حلران 
ما هر ساعفین . کاری_ غزاشی 
ترا چون بدگرم هر روز کار اممث 
جنان چون بود کار دس رامین 
فرمناد ادگبی کس نزد ویرر 
اخواند نگاه انا 
پران .زسمی که بود | نیس آیشان 


5 
شکر 


سوب ان زا 


ژ گردان و سنمداران 


بدو . نیک ثرا صد باز ادیدیم 
ک1 بر یک حال یکساعت فه‌انی 
5 در هر رگ درس ان ۵رنگست 
همان هی زیان و که سوق |سمتا 
8 پر کام و مرا خویش بیدم 
در[ با این بلا داريم جون جان 
که زر چون بوالمچب بازی‌نمانی 
۸5 زو در روز دیگر پاد کار است 
کراع اس انار رکه + ٍ 

اي خر لد وب "مرن 
دک دی ئ حلدی دولت کیرا پیوثه 
ره بیداه بر کيني غرر بست 
پداوردند 
گزید» 


پسر بردند شغل شکر یردان 


ر شهزاد ۲ شهپبرو 


زبرکن ۴ مود آن زر 


نغاری کرد هریک خوب در خور 


), 7۴ ۲ 


1 


سول 
لاف یمام ازیجن دراعده 
(گرحه یی کراذه 

بکام خویشس بر اررنگ شاهی 


و رداطی. کرد خوانی 
جپان آموده گشت از دزه وطرار 


رایج دددید 


عدل گرذن 


ز بیداری شده ولا فراموش 
گرب ! ررمیشان فزونی 
سر هفله سده را بار د(دی 


دشاط 


0 جسلی 
بدادر که داوران را 
بداور که 
پیش او به‌ی شاه جهان گدر 
:4 پیششی سرد با فرهنگ دنا 
وی سال راهس در چپان دوک 
مدان حاه و حدشمت ماک پا صال 
زمبی از داه ار باه گشته 
کرش گشذه مه چیز از جیان کم 
هی جاذرا خورش داد مل. ژ لدانلون 


کی دول زد و طبر مزا ن‌ 


آیاد 


اد از شاه و چاکر 


همه دسلی ددیم چام می بود 
5 چون خرم شدند از عشق‌دیران 
بکام دل گر تا جون رسیدنی 


دشر و 
7 ۳ ۰ 


دشایر ب 


ی 
د. هلاه ادبانی 
اه ج(زاری! 8 

ز کرد و شول یوج 


شا رامین 


نونگر گشت هر ده بود در عورش 
» دیکی پند شان بسیاز دادي 


بکندي بیع و بر بد گوهران را 


کی دود دد درریش 7 توانگر 
بگاه داد جسشی ی ژنی پثر 
گرامي بر ون و ۱3۳ 
بماند ]ن نامور هشناد و سه مال 


ان از زو بو .شاد وود 


یکی جور و درم تخل و موم نم 
کب دزي را جرا کردی برامشی 
کین #چبر کردی در کپسهان 








۳۹۹ [( 


فزران . چهمه ر کریز به‌شاد 
کی زان شپر ها (هواز ماندست 
افو گرچه او اهاز وان 
هي خوش زدگی بودمت وخوش 
ده جون او بد بشاهی سر درازی 
نگر نا جنک نه نیکو فاد است 
زش نست آنگة حنگ و |فرا ری کرد 
* + دردمت ویس میمذری کرث 

دو درژدد ]مدش زان مااپدگر 
دوخسرو نام آن‌خورشید وجمشید 
ری خاررت 9 
يکي را سغد خوارزم و چنان دا 
چذان درد مض‌رپس دلسنان بود 
همیدرن کشور اران د ارمن 
بشاد‌ي سالیان با هم بماندزد 
مهار عمر خود حندان کشیدند 
جوبا ر اسیری ناو هشناد و سه مال 


( 
پررایشان شهر و ده بنباد بنراد 
که‌شاه انگاه شیر رام خواند مت 
پداقتر مرش 93 
5خوددر لظ ایشان‌خوش بود رام 
نه چوی او بد بشادی رده سازی 
دکو ذرکي نبه زان کو نباد (ست 
که آثرا جنگ نام آنرا جذیی کرد 
مراورا پاد‌شاه خویشنی کرد 
چومادر خوب و چون بابا دللور 
جبان در ی هر در دسده امدد 
زمیس باخنرد ادش 4 جمشيد 
يکي را شام و مصرو فیرزان داد 
دلبسی جایش اآفربایگان بود 
مرا سر به بدست آن ممن تن 
ة ديکي کم دل با هم بر(دددد 
1 فرژددان فرزندان ‏ بدیدزد 
زماده مرو اورا کرد حون نال 


دوذا شد پشت اوه*چو‌گونه )٩(‏ 


وثات کردن ویس 


کر( دشمی نجاشن در جهان کسص, 


چو دبای شم ار خول نببار‌بس 


چه نیعو گت نوثروان عادل چوپبری مرد را زد تیر بردل 


۲ ۳۹۷ ( 


جبان و پیری آن کردند با مي 
بلبنی باز کردم ای>جب پشت 
اگرجه ود از گینی وفا دید 
چذان با گردش گيني زیون شه 
پم انگه ناگیان‌مرگ ازکمی گاه 
دل رامین بدرد آمه زمبرش 
همی گغمت ای‌گزید»جفت‌ناسی 
«دیدم در جیان چورتو دنا دار 
به باسی جند باره عمد کردی 
چرا از عبد خود کرده بگشنی 
وئا از چون ثو پاری دانی آید 
شلفني نیست گر با تو جفا کرد 
مر( بس بود بردل درد پبری 
چرا دردهی دگر بر من نهادی 
ه#می گفنا زبان خوش مرابت 


مرا این پادشاهی بائو خوش بود 


کنون ان لپا بر من وبالست 
کون بی‌تو بدرم _ جامه. در بر 
جا من پبرم و کری نشاید 


پس انگه دخمه ور ول شوار 
بر آرردش ز انشن اه برژین 
به پدکر #مجو عوهی کرد #عکم 


او ۰ ۳ 
ی ددوادست کردن نت دسمس 


هم ار از گردش گینی حفادیه 
۱۳۰ 


که هنشت اددامشر آزسسنی_ زیون 
پیامد در ربود آن کاسنه مای 
«مي مالید رخ برخوب‌چپرن 
تشم را جان و جانم را گرامي 
چرا گني زس یکباره بیززر 
که هرگز ردزی ازمن برنگردی 
وفارا با حفا باهم سرنتفی 
جغا از ررزکر جافی . آید 
زمانا در حپان با که زدا کرد 
هادي بر دلم بنه اسیری 
در اندوه بر جانم کشادی 
بر مس بار را با خاک پایت 
جم‌انداری بریی چوذفوکش بود 
مرابی‌دو جهان دیدن تعالست 
بمرل آوبریزم خاک پرسر 
که از پیران چفی رعنائی آید 
چذان شایسنه جفنی را مزاوار 
مر کخش مانبد: ب» پروان 
ز عورت چون بيشني بود خرم 








۷ ۳۶۶ ) 
هم آنش که رهم دخمه جنان بو که رضوان را حسدپرهر دوانبود 


جو زاتش کاه و زدخمه بدرد |اخت بسی مآن جم. ن‌بدگرکه جون ساخمت 
نشاندن رأمیر خورشد را برشث 


مرسال و خجمنه روز نو روز جبان پیروزگون و #خت پدردژ 
پسر را خوادد خوزشید مبان را همیدون شهر پاران جبان را 
مر وا پرشین-خود برقه | بدشاند , مرا ورا. خسرو وشادچهان خوابه 
به پیروزی نهادش تاچ بر سر پدر گفت ای خجسنه شاه‌کشور 
همایون باد ایلی تاج کبانی همبدرن ‏ لخت‌کاه - خسروانی 
جهانداری مر دادمسب بزدان سس آين داده ترا دادم توده‌دان 
ثرا مي در هنرها آزمودم همیشه ‏ آزمودنی شاد بودم 
تزا ددم لاه شیر پاری ده داري شهرياری نیک پاری 
ز‌ ب گوپان جپان پرد |خدم پاک +ریری‌سان‌بااش نوی بیروبٍی پا اکب 
مرا مال اي بصرد دی نبغزرد ‏ جبان برمن‌گذ‌شتو بودنی بود 
کنون هشناد ود؛سال است ناس نشاط دوسئانم را دشهی 
کد ن‌ شاهی ذر | زیدد ۹1 دای که هم توذولنی و 2م جوانیی 
مر[ دیدیی درین شاهی و فرمان ‏ بران»ورت که من راندم‌همی ران 
هرالچه ابزه ز من پرسد معشر من از توباز پرسم پیش دازر 
پنام نیک ۳ را بیارای مک بد پرکس و کس ۳ مفرسای 
به است از روی نبکو نام نیکو ثو آن کن کت بود فرجام نیکو 
جو داد آوردگ زربی را :خورشود بربد ازناج و اخت شاهي (ممدن 














ر ۳۳ ) 


در 1 ذشگه »جاور گاشت ویدشست 
بخ۵! ن رزژ دادش پاد‌شانتی 
اگرچه پیش آزان ار مهنری بود 
جهان رمان او بردی و ار ناز 
چو آزاین جبان از دل برانداخت 
دلی کان دل ز کار اپن‌جپان رست 
جوشاهنشه سه سال از غم پیاسود 
گهی در مائم دلبر نشمئنی 
جهاد پيري و فرئوتی که ار بود 
به سه سال آن ثی‌نازک هذان‌شد 
ی ازدا گرپوزش‌همی خواست 
جو |ذدر دزی تواداتی دمادد‌ست 


4 یزدان با دل وجان پاک شسنه 


دل پاکبزه ( پزدان پدوممت 
۹ خرسندی گزید و پارمائی 
همیشه از را چون کهپنری بود 
زبیتر کم دل فرمان‌بر ]یز 
دری ازرنيج و دلاز اددوه پرد آخنسس 
کی در ادد؟۲ او خون گر حبي 
سه سال از گربه ر زاری نیامود 
چا رکش چو رنگ زعفران‌شد 
کذ|ن‌شجگیر: برد ان بیش خواندست 


ز دست سس بسیار ۳4 


م2 
سبر ی سدن روزگا رشاو رامین 


یز ین بزد .وی پردند 
زوان هر دوان پر هم ده دسمیین 


پخبتور_ از رران 


بشه ویس و بشد رامینش ازپس 
جبان برما کمیی‌دارده شب و روز 


همی گونوم دازآن در جراکاد 


دور وفادار 


پیامد با گروهی نیک خواهان 
دو شاهی نامور هم ج مت کبردند 
بمیئو حای بکلا دیگر نشسذنب 
عررحي ند ر دامادي دک داز 
حندر‌خواهد شدن ژابدرهمهکم 
دو بژداری که ما مشیم و او بو 


زحال (چه از سا شد ده | کاد 








9 ۱ 


) ۳ ( 


شمي گوندم داناندم و ۳ 
نوانیم از کجا بود آمدن مان 
دردن آرام داني بسده (مند 
همی داندم کیدر بر گزاريم 
حپان بند‌ مت و ما ۳ بند خورسدد 
چوما از رننکانی گفذیم اخبار 
خنک آنکش بود فرجام 
بلبني حال ما گوبنه چوندین 
بکفنم د(سفنانی 


نیکو 


حون بباری 
(( ای وابل فرخادد " اخذر 
فرو خوان سر بسر این‌دامدان را 


ئوثشی کز بندکان پوش پدبری 


در خنم کت 


دررد از ما فزین از ابر د باران 
سیم باه دوررزي بر 


به پلوست ابر دوات بر < الي 


شاد کمي 


امد 


خجمنه جشی ور خرم رزاری 
همین از خززرس حله دارد 


بکار خوده جذان حدران و عا جر 
و با زیدر کجا باپه شدن مان 
نردد پشیم ازان | رام جاوید 


لنش دید را 


۱ 1۳ 
و تبخن 7و۰ "9 و9( 


تخواهبیم ۲ شنائي با خداوند 
زما فردا خبر گوپنه نا چار 
ز فرمان بر دلش ااجام نیکو 
که ما گفنیم حال دیس ررامدن 
در وهر بیت چون زیبا نگاری 
حسین پاک طبع پا ک کوهر 
کزو شادی راید دوسدان را 


رواذم را بگفتارم نه گیری 


م7 
پ گوید 
بجان مصطفین و چار یاران 
ملور سل هوای تب دامی 
همی بارد سعاد‌ تا بر موالي 
زماده شا و هرکس‌شاد خواری 
هوا از ابر زردن 


۰ ۱ تب 
به پیرزی جوماه و مپرنابان 


ک۸ دارد 


بمار قل 
موه بش مب 


1, 








۱۳۵ 
۳ 
۳ 
۹ 
۱۸ 
[۹ 
۱۷۸ 


۱۸۰ 


۳ 


اط 
مرر 
لش 


ارام 
ده 


بر ایض 


۰ 
2 
1 


بو-بدی 


کت م 
م۳ 


خودداجدر 
گرازان 
ری 
نشاطهشه 
حدفدت 
شب ستان‌مرابانو 
درد رن 
بدل‌بر 
ازجسنش )٩(‏ 
ی 


شرم 


۸ 











طً 
۱۳ 
۱۹*۰ 
۱۹ 
۳۰ 
۳۰۵ 
۳۹۳ 
۳۱۸ 
کی 
۳9 
۱۳۹ 
ابضا 
۲۳۸ 
ایصا 
۷ 


۳۳۸ 


(9 


8 
۳ 
ف 3 


بدرها 








صقر 
۳۸۹ 
۰ 
۳۹۹ 
۳۹:3 
۳۹۲ 


۶+ ۰ 


و 


) ٩ ( 


غلط ای 
خشت آمسد خوک خشت وآمدخوک 
همه رای رز هی رز 
بیداری بیدادی 

اورا ور 
زسانا ز ساره 
ما5 پر تابان ماد مپرو ایا 





۸۲ 0 ۱۲۲8 
۸ 
۱ ۱2 
نهر ور مر مت ها م۳ هعشاو ۸۲ 
24 
ما۸ ۲۸1۲۲1 
,010 براآ۸ ,۸1-1۸1611۲1 


«چ (چ 5 


۲ 1۱۵1۲1 
را بایان اد ۱ ار 


۸ ۸ (۱ 


۸ 02۵1۱1 ۸۵ ۱۱۱۵۸ ۱ ۰ 


بمب ۵ 68 #بمت 


,میرن( مارب ((۵ر) مد( هه هار۱ 
,1 )رآ شن) 


1 506 ۰. 














(۳ 
۱۱۷۷ 
۱۱۲ 





1 چم نت با 
زابل۳ 


۳ 


۳۳۳( 
شوت ۱ , وین 


ِِ 1 تس 1 ۳ 


61 3 
۷ 1 ۱ تا 
۷ ۳ رل یت وی د سا 


ور 2 7 فا 


مرب نیم۳۷ 
1۳ و 1 ۲ 


بات 4 زو وت 





