در سال ۱۸۹۰، دانشگاه شیکاگو، از ترس اینکه منابع گسترده آن به مدارس کوچکتر آسیب برساند و دانشجویان خوب را از آن دور کند، با چندین کالج و دانشگاه منطقه ای وابسته شد: کالج دِس موینز، کالج کلامازو، دانشگاه باتلر و دانشگاه استتسون. در سال ۱۸۹۶، دانشگاه با کالج شیمر در کوه کارول، ایلینوی وابسته شد. طبق شرایط وابستگی، مدارس ملزم بودند دوره های تحصیلی مشابه با دانشگاه داشته باشند، از هر تعین یا اخراج دانشکده ای که در نظر گرفته شده بود، به دانشگاه اطلاع دهند، بدون تایید دانشگاه هیچ تعیناتی در دانشکده انجام ندهند و کپی از پیشنهادات را برای پیشنهادات ارسال کنند. دانشگاه شیکاگو موافقت کرد که در هر فارغ التحصیل از یک مدرسه ارشد وابسته که چهار سال درجه A داشته باشد و در هر دانشکده ای دیگر که دوازده هفته تحصیل در دانشگاه شیکاگو داشته باشد، مدرک تحصیلی اعطا کند. یک عضو هیئت علمی یا دانش آموز مدرسه وابسته حق تحصیل در دانشگاه شیکاگو را داشت. به جز اینکه دانشجویان دانشگاه شیکاگو معتقد بودند که در هر مدرسه وابسته، دانشجویان می توانند با هزینه های اضافی در هر دوره تحصیلی شرکت کنند و نسخه ای از کتاب های علمی را بدون هزینه دریافت کنند. و همچنین با توجه به شرایط و اعتبارات دانشگاه شیکاگو، دانشجویان می توانند با توجه به کتاب های علمی و کتاب های رایگان و بدون هزینه پرداخت هزینه ای دریافت کنند.
کپی امتحانات