بسیاری از گونه های زنده برای اطمینان از بقای فرزندان خود طراحی شده اند. گونه هایی که شکست می خورند منقرض می شوند. بنابراین تنوع ژنتیکی لازم است تا در تغییر شرایط محیطی یا استرس، برخی از فرزندان بتوانند زنده بمانند. خودپرده برداری منجر به تولید گیاهان با تنوع ژنتیکی کمتری می شود، زیرا مواد ژنتیکی از همان گیاه برای تشکیل گامت ها و در نهایت زیگوت استفاده می شود. در مقابل، گرده برداری متقاطع یا بیرون گرده برداری منجر به تنوع ژنتیکی بیشتری می شود زیرا میکروگامیتوفیت و مگامیتوفیت از گونه های مختلف مشتق شده اند. از آنجا که گرده برداری متقاطع برای تنوع ژنتیکی بیشتر امکان پذیر است، بسیاری از گونه های زنده برای اطمینان از بقای فرزندان خود طراحی شده اند. در برخی از گونه های گرده نشت و تخم مرغ، برخی از این گونه ها به گونه های مختلف نیاز دارند تا در شرایط تغییر محیط زیست یا استرس، برخی از فرزندان زنده بمانند. این پدیده به تولید گیاهان با تنوع ژنتیکی کمتری منجر می شود، زیرا مواد ژنتیکی از همان گیاه برای تشکیل گامت ها و در نهایت زیگوت استفاده می شود. در مقایسه با سایر گونه های گیاهی، گرده برداری با گرده نشت های نر به راحتی از دو حالت مختلف را دارد: گرده برداری با گرده نشت های نر و گرده نشت های ماده.
گیاهان مختلف