در تابستان 1521، لوتر هدف خود را از تقواهای فردی مانند غفران و زیارت به آموزه های قلب عمل کلیسای گسترش داد. در "در مورد لغو مراسم خصوصی، او این ایده را که می گوید مراسم یک قربانی است، محکوم کرد و در عوض ادعا کرد که این یک هدیه است که باید با شکرگزاری توسط کل جماعت دریافت شود. مقاله او در مورد اعتراف، آیا پاپ قدرت لازم را دارد که این را درخواست کند، اعتراف اجباری را رد کرد و اعتراف و اعتراف خصوصی را تشویق کرد، زیرا "هر مسیحی یک اعتراف کننده است". در نوامبر، لوتر، قضاوت مارتین لوتر در مورد نذرهای راهبی را نوشت. او به راهبان و راهبان اطمینان داد که آنها می توانند نذرهای خود را بدون گناه، زیرا نذرهای بیهوده و تلاش غیر قانونی برای به دست آوردن نجات، نقض کنند.
اعتراف کننده