در بزرگسالان، استخوان های جمجمه به طور نزدیک با هم مخالف هستند و بافت اتصال فیبریک شکاف باریک بین استخوان ها را پر می کند. این رشته اغلب پیچیده است و یک پیوند محکم را ایجاد می کند که مانع از حرکت بین استخوان ها می شود. (شکل 9.5a را ببینید.) بنابراین، بخیه های جمجمه به طور عملکردی به عنوان یک سینارتروز طبقه بندی می شوند، اگرچه برخی از بخیه ها ممکن است اجازه حرکت اندک بین استخوان های جمجمه را بدهند. در نوزادان و نوزادان، مناطق بافت اتصال بین استخوان ها گسترده تر می شوند، به ویژه در قسمت های بالای استخوان ها و به این ترتیب به استخوان های کرونال، اسکواسموس، اسکواسموس، و استخوان های کشنده و کشنده اجازه می دهد که هر استخوان به طور گسترده ای به یکدیگر متصل شود. در طول طول تولد، این بافت اتصال به طور گسترده ای به هم پیوسته می شود و به طور سریع به هم پیوسته می شود. در نوزادان، این بافت اتصال به طور گسترده ای به عنوان یک لایه از بافت اتصال بین استخوان های جمجمه به هم پیوسته می شود، به عنوان یک لایه از بافت اتصال به هم پیوسته به یکدیگر کمک می کند. در طول طول طول زندگی، این بافت های اتصال به طور گسترده ای به یکدیگر تبدیل می شوند و به هم پیوسته به هم پیوسته می شوند.
خیاط