علاوه بر عواقب منفی محرومیت از خواب، خواب و سیستم شبانه روزی در هم پیچیده شده اثرات تنظیم کننده قوی بر عملکردهای ایمنی بر ایمنی ذاتی و انطباقی دارد. اول، در طول مرحله اولیه خواب موج آهسته، کاهش ناگهانی سطح خون کورتیزول، اپینفرین و نورپینفرین باعث افزایش سطح خون هورمون های لپتین، هورمون رشد هیپوفیز و پرولاکتین می شود. این سیگنال ها از طریق تولید سیتوکین های ضد التهابی پرو-التهابی interleukin-1، interleukin-12، TNF-alpha و IFN-gamma باعث ایجاد حالت ضد التهابی می شوند. این سیتوکین ها سپس عملکردهای ایمنی مانند فعال سازی سلول های ایمنی، تکثیر، و تمایز را تحریک می کنند. در این زمان است که سلول های ایمنی غیر متمایز یا کمتر متمایز مانند سلول های حافظه مرکزی و سلول های حافظه مرکزی، به طور کلی به اوج می رسند. این یک تغییر در زمان است که به طور کلی از طریق انتقال سلول های ایمنی به سمت غدد پرولاکتیون، به عنوان یک پاسخ دهنده به تغییرات در طول مدت طولانی در پاسخ های ایمنی به این نوع سلول ها پشتیبانی می کند. علاوه بر این، در طول زمان، توازن بین سلول های ایمنی و واکنش های پرولاکتیوی در محیط، به سرعت به سمت رشد و واکنش های پرولاکتیون های پروانه ی سلول های ایمنی ایجاد می کند.
هورمون ها