من می دانم که پاسخ به این سوال "وِسلی چگونه عشق لازم برای رسیدن به کمال در این زندگی را توصیف می کند؟" در این است "نعمتی تقدیس کننده آن لطف خدا است که مؤمنان را در سفر به سوی کمال مسیحی حفظ می کند: عشق حقیقی به خدا با قلب، روح، ذهن و قدرت و عشق حقیقی به همسایه ما به عنوان خودمان. لطف تقدیس کننده ما را قادر می سازد تا با هدایت روح پر از روح و زندگی مسیح مانند به سوی عشق به خدا پاسخ دهیم. وِسلی هرگز این حالت کمال را برای خود ادعا نکرد بلکه اصرار داشت که دستیابی به کمال برای همه مسیحیان امکان پذیر است. در اینجا اصلاح طلب انگلیسی با لوتر و کالوین جدا شد، که انکار می کردند که یک انسان هرگز در این زندگی به حالت ای دست می یابد که در آن نمی تواند به گناه سقوط کند. چنین مردی می تواند تمام تمایل به بدی را از دست دهد و می تواند در این زندگی کمال یابد. "
راستش