من می دانم که پاسخ به این سوال "چه کسی فکر می کرد پاپ خطا پذیر است؟" در این است "در ژانویه 1519، در آلتنبورگ در ساکسونیا، کارل فون میلتز، نونسیو پاپ، رویکرد سازش گرانه تری را اتخاذ کرد. لوتر به ساکسون، که یکی از خویشاوندان انتخاب گر بود، امتیازات خاصی داد و وعده داد که اگر مخالفان او چنین کنند، ساکت بماند. اما، الهیات دان یوهان اِک مصمم بود که آموزه لوتر را در یک انجمن عمومی افشا کند. در ژوئن و ژوئیه 1519، او با همکار لوتر، آندریاس کارلشتات، در لایپزیگ بحث کرد و لوتر را دعوت کرد تا سخن بگوید. جراتمندترین ادعای لوتر در این بحث این بود که متی 16:18 حق انحصاری تفسیر کتاب مقدس را به پاپ ها نمی دهد، و بنابراین نه پاپ ها و نه شورای کلیسای بی خطا بودند. برای این، اِک یک جان هوس جدید به لوتر نامید، به اصلاح گر چک و هرمتی که در سال 1415 در آتش سوزانده شد اشاره کرد.
لوتر