علاوه بر عواقب منفی محرومیت از خواب، خواب و سیستم شبانه روزی در هم پیچیده شده اثرات تنظیم کننده قوی بر عملکردهای ایمنی بر ایمنی ذاتی و انطباقی دارد. اول، در طول مرحله اولیه خواب موج آهسته، کاهش ناگهانی سطح خون کورتیزول، اپینفرین و نورپینفرین باعث افزایش سطح خون هورمون های لپتین، هورمون رشد هیپوفیز و پرولاکتین می شود. این سیگنال ها از طریق تولید سیتوکین های ضد التهابی پرو-التهابی interleukin-1، interleukin-12، TNF-alpha و IFN-gamma باعث ایجاد حالت ضد التهابی می شوند. این سیتوکین ها سپس عملکردهای ایمنی مانند فعال سازی سلول های ایمنی، تکثیر، و تمایز را تحریک می کنند. در این زمان است که سلول های خونی غیر متمایز یا کمتر متمایز مانند سلول های خونی T و حافظه مرکزی، به طور کلی به اوج می رسند. این یک تغییر در زمان است که به طور کلی از طریق انتقال هورمون های رشد و توازن سلول های ایمنی در طول زمان می تواند به افزایش پاسخ های ایمنی منجر شود. علاوه بر این، در طول زمان انتقال از سلول های T1، به سلول های پروپوفیز، به سرعت می تواند پاسخ به این سوال پاسخ دهد که در طول مدت طولانی به ایجاد توازن بین سلول های ایمنی و سلول های خونی.
کورتیزول، اِپینفرین و نور اِپینفرین