توربین بخار شامل یک یا چند روتور (دیسک های چرخشی) است که بر روی یک محور محرک نصب شده و با یک سری از استاتورها (دیسک های استاتیک) که به محفظه توربین متصل شده است، جایگزین می شود. روتورها دارای یک ترتیب پروپیلر مانند تیغه ها در لبه بیرونی هستند. بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و حرکت چرخشی ایجاد می کند. استاتور شامل یک سری مشابه اما ثابت تیغه هایی است که برای هدایت جریان بخار به مرحله بعدی روتور عمل می کند. توربین بخار اغلب به یک سطح که یک خازن خلاء را فراهم می کند، تخلیه می کند. مراحل توربین بخار به طور معمول برای استخراج حداکثر کار بالقوه از یک سرعت و فشار بخار خاص ترتیب داده شده اند و به یک سری از مراحل با فشار پایین و بالا 1800 اندازه می دهند. توربین ها تنها در صورتی کارآمد هستند که با سرعت چرخشی به سرعت پایین تر چرخانند، معمولا به این تیغه ها متصل می شوند و حرکت چرخشی تولید می کنند. بنابراین، در کشورهای دیگر که سرعت چرخش این توربین ها به سرعت 3600 هرتز در دقیقه است، معمولاً قادر به کاهش قدرت الکتریکی است. بنابراین، در بسیاری از برنامه های کاربردی که با سرعت چرخش این توربین ها به سرعت پایین تر از 1500 هرتز است، معمولاً قادر به کاهش قدرت الکتریکی است.
خروجی ها به یک کندنسر سطحی که خلاء را فراهم می کند