علاوه بر عواقب منفی محرومیت از خواب، خواب و سیستم شبانه روزی در هم پیچیده شده اثرات تنظیم کننده قوی بر عملکردهای ایمنی بر ایمنی ذاتی و انطباقی دارند. اول، در طول مرحله اولیه خواب موج آهسته، کاهش ناگهانی سطح خون کورتیزول، اپینفرین و نورپینفرین باعث افزایش سطح خون هورمون های لپتین، هورمون رشد هیپوفیز و پرولاکتین می شود. این سیگنال ها از طریق تولید سیتوکین های ضد التهابی پرو-التهابی interleukin-1، interleukin-12، TNF-alpha و IFN-gamma باعث ایجاد حالت ضد التهابی می شوند. این سیتوکین ها سپس عملکردهای ایمنی مانند فعال سازی سلول های ایمنی، تکثیر، و تمایز را تحریک می کنند. در این زمان است که سلول های ناچیز یا کمتر متمایز مانند سلول های حافظه مرکزی و مرکزی، به عنوان یک نقطه اوج (به عنوان مثال، یک نقطه اوج) در خون، سطح خون هورمون های لپتین، هورمون رشد هیپوفیز و پرولاکتین را افزایش می دهند. علاوه بر این، در طول زمان، این تغییرات به سرعت در پاسخ های ایمنی به این هورمون ها منجر می شود. علاوه بر این، در طول زمان، انتقال سلول های ایمنی به سمت پرو-التهابی، به عنوان یک پاسخ دهنده به واکنش های پرو-التهابی و یا واکنش های پرو-التهابی، به سرعت در طول زمان تولید می شود.
لپتین