من می دانم که پاسخ به این سوال " کدام یک از هورمون های زیر از تعامل بین APC ها و سلول های T پشتیبانی نمی کند: لپتین، پرولاکتین یا اپینفرین؟ " در " علاوه بر عواقب منفی از محرومیت از خواب، خواب و سیستم شبانه روزی در هم پیچیده شده است نشان داده شده است که اثرات تنظیم کننده قوی بر عملکردهای ایمنی دارد که بر ایمنی ذاتی و انطباقی تأثیر می گذارد. اول، در اوایل مرحله ی آهسته موج خواب، کاهش ناگهانی در سطح خون کورتیزول، اپینفرین و نوراپینفرین باعث افزایش سطح خون هورمون های لپتین، هورمون رشد هیپوفیز و پرولاکتین می شود. این سیگنال ها از طریق تولید سیتوکین های پروالتهابی: انترلوکین-1، انترلوکین-12، IFNF-T و اپینفرین-NAMMA را تحریک می کنند. این سیتوکین ها عملکردهای ایمنی مانند افزایش سلول های ایمنی را تحریک می کنند، از جمله افزایش عملکردهای ایمنی مانند پرولیفره، تثبیت و انطباق. این همچنین می تواند به طور کلی در طول زمان انتقال از یک واکنش به یک واکنش توازن بین سلول های ایمنی ایجاد شده و حافظه مرکزی، به عنوان یک واکنش توازن بین سلول های T1، می کند و یا به طور کلی، به عنوان یک واکنش های ایمنی ایجاد می کند. این واکنش به سرعت از طریق ایجاد می شود.
اپینفرین