یک توربین بخار شامل یک یا چند روتور (دیسک های چرخشی) است که بر روی یک محور محرک نصب شده اند و با یک سری از استاتورها (دیسک های استاتیک) که به محفظه توربین متصل شده اند، متناوب می شوند. روتورها دارای یک ترتیب پروپیلر مانند تیغه ها در لبه بیرونی هستند. بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و باعث ایجاد حرکت چرخشی می شود. استاتور شامل یک سری مشابه اما ثابت تیغه هایی است که برای هدایت جریان بخار به مرحله بعدی روتور عمل می کند. یک توربین بخار اغلب به یک سطح خازنی که خلاء را فراهم می کند، خازن می شود. مراحل یک توربین بخار به طور معمول برای استخراج حداکثر پتانسیل کار از یک سرعت و فشار بخار خاص 1800 جهت ترتیب داده شده اند و به یک سری از توربین های با فشار بالا و پایین و با فشار بالا متصل می شوند. بنابراین این توربین ها تنها در صورت اتصال به سرعت چرخشی در لبه خارجی هستند. بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و حرکت چرخشی تولید می کند. در کشورهای اروپایی و دیگر که معمولاً در آن ها با سرعت چرخشی پایین تر از 3600 هرتز به سرعت یک ساعت، در ایالات متحده و همچنین در برنامه های کاربردی بزرگ که معمولاً قادر به تولید برق هستند، در ایالات متحده و همچنین در کشورهای دیگر با سرعت چرخش پایین تر از 1500 هرتز به نصف سرعت نیاز است.
اروپا 