در بزرگسالان، استخوان های جمجمه به طور نزدیک با هم مخالف هستند و بافت متصل فیبوری شکاف باریک بین استخوان ها را پر می کند. این بافت اغلب پیچیده است و یک پیوند محکم را تشکیل می دهد که مانع از حرکت بین استخوان ها می شود. (شکل 9.5a را ببینید.) بنابراین، بخیه های جمجمه به طور عملکردی به عنوان یک سینارتروز طبقه بندی می شوند، اگرچه برخی از بخیه ها ممکن است اجازه حرکت اندک بین استخوان های جمجمه را بدهند. در نوزادان و نوزادان، مناطق بافت متصل بین استخوان ها گسترده تر می شوند، به ویژه در قسمت های بالای استخوان ها و به این ترتیب به استخوان های کرومونی، اسکواسیوس، اسکواسیوس، و استخوان های کشنده و کشنده اجازه می دهد که هر استخوان به سرعت به هم متصل شود. در طول طول تولد، این بافت های اتصال به طور گسترده ای به هم متصل می شوند و به طور ناگهانی به هم پیوسته می شوند. در نوزادان، این بافت های متصل به طور ناگهانی به هم متصل می شوند و به طور ناگهانی به هم متصل می شوند. در نیمه اول زندگی، این بافت های متصل به طور گسترده تر به هم پیوسته می شوند و به هم پیوسته به هم می شوند. در نوزادان، این بافت های متصل به طور گسترده تر به هم پیوسته به هم پیوسته به هم پیوسته به هم می شوند و به هم پیوسته به هم پیوسته به هم پیوسته به هم می شوند.
بخیه