در ژانویه ۱۵۱۹، کارل فون میلتز، نونسیو پاپ در آلتنبورگ، ساکسونی، رویکرد سازش آمیز تری را اتخاذ کرد. لوتر به ساکسون، که یکی از خویشاوندان انتخاب گر بود، امتیازاتی داد و قول داد که اگر مخالفان او چنین کنند، ساکت خواهد ماند. اما یوھان اِک، یک الهیاتدان، مصمم بود که آموزه لوتر را در یک انجمن عمومی افشا کند. در ژوئن و ژوئیه ۱۵۱۹، او با آندریاس کارلشتات، همکار لوتر در لایپزیگ، بحثی را به راه انداخت و لوتر را دعوت کرد تا سخن بگوید. جراتمندترین ادعای لوتر در این بحث این بود که متی ۱۶: ۱۸ حق انحصاری تفسیر کتاب مقدس را به پاپ ها نمی دهد و بنابراین نه پاپ ها و نه شورای کلیسای بی خطا بودند. برای این، اِک نام جدیدی را به جان لوتر، یک اصلاح گر چک، که در سال ۱۴۱۵ در آتش سوزانده شد، گذاشت. از آن لحظه به بعد، او خود را به شکست لوتر وقف کرد. پاسخ: ۰
اگر مخالفانش هم همين کار رو ميکردن، بايد سکوت ميکرد.