از سوی دیگر، در مهار غیر رقابتی، یک مولکول مهار کننده به آنزیم در مکان دیگری غیر از محل فعال، به نام محل آلوستریک، متصل می شود، اما هنوز هم می تواند اتصال بستر به محل فعال را مسدود کند. برخی از مولکول های مهار کننده به آنزیم در مکانی که اتصال آنها باعث تغییر سازگاری می شود که وابستگی آنزیم به بستر آن را کاهش می دهد، متصل می شوند. این نوع مهار به نام مهار آلوستریک (شکل 4.9) نامیده می شود. اکثر آنزیم های تنظیم شده از بیش از یک پلی دپتیپت تشکیل شده اند، به این معنی که بیش از یک زیر پروتئین دارند. هنگامی که همه این مهار کننده ها به یک زیر واحد فعال متصل می شوند، اما باز هم موفق به مسدود کردن اتصال بستر به محل فعال می شوند. برخی از مولکول های مهار کننده به آنزیم ها در مکانی که اتصال آنها باعث تغییر سازگاری می شود که وابستگی آنزیم به زیرشرکت آن را کاهش می دهد، به آنزیم ها متصل می شوند. به عنوان یک مهار کننده فعال، تمام مهار کننده ها را به یک زیر واحد فعال متصل می کند، اما باز هم می تواند اتصال بستر را به محل فعال متوقف کند.
مهار