در این روش، اکسیژن به جای دی اکسید کربن به صورت یک قطعه در آب جذب می شود. این فرآیند می تواند به کاهش کارایی فتوسنتز منجر شود. این فرآیند ATP و اکسیژن را مصرف می کند، CO2 را آزاد می کند و هیچ قند تولید نمی کند. می تواند تا نیمی از کربن ثابت شده توسط چرخه کالوین را هدر دهد. چندین مکانیسم در خط های مختلف تکامل یافته است که غلظت دی اکسید کربن را نسبت به اکسیژن در داخل کلروپلاست افزایش می دهد و کارایی فتوسنتز را افزایش می دهد. این مکانیسم ها مکانیسم های غلظت دی اکسید کربن یا CCM نامیده می شوند. این ها شامل متابولیسم اسید Crassulacean، تثبیت کربن C4 و پیرنوئیدها هستند. کلروپلاست ها در گیاهان C4 قابل توجه هستند زیرا آنها یک دی کلروپلاست متمایز را نشان می دهند.
روبیسکو نمیتونه بین اکسیژن و دی اکسید کربن خیلی خوب تمایز قائل بشه