توربین بخار شامل یک یا چند روتور (دیسک های چرخشی) است که بر روی یک محور محرک نصب شده و با یک سری از استاتورها (دیسک های استاتیک) که به محفظه توربین متصل شده است، جایگزین می شود. روتورها دارای یک ترتیب پروپیلر مانند تیغه ها در لبه بیرونی هستند. بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و باعث حرکت چرخشی می شود. استاتور شامل یک سری مشابه اما ثابت تیغه هایی است که برای هدایت جریان بخار به مرحله بعدی روتور عمل می کند. توربین بخار اغلب به یک سطح که یک خازن خلاء را فراهم می کند، تخلیه می کند. مراحل توربین بخار به طور معمول برای استخراج حداکثر کار بالقوه از یک سرعت و فشار بخار خاص ترتیب داده شده اند و به یک سری از 1800 مرحله با فشار پایین و بالا می پردازند. توربین ها تنها در صورتی کارآمد هستند که با سرعت چرخشی بسیار بالا چرخش داشته باشند، معمولاً به این تیغه ها متصل هستند و حرکت چرخشی تولید می کنند. بنابراین در ایالات متحده آمریکا و اروپا، در حالی که سرعت چرخش این توربین ها به طور معمول به سرعت 3600 هرتز در دقیقه است، در اکثر برنامه های کاربردی که سرعت چرخش در یک موتور الکتریکی را کاهش می دهد، معمولاً قادر به افزایش قدرت الکتریکی است.
آمریکا