یک توربین بخار شامل یک یا چند روتور (دیسک های چرخشی) است که بر روی یک محور محرک نصب شده اند و با یک سری از استاتورها (دیسک های استاتیک) که به محفظه توربین متصل شده اند، متناوب می شوند. روتورها دارای یک ترتیب پروپیلر مانند تیغه ها در لبه بیرونی هستند. بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و باعث ایجاد حرکت چرخشی می شود. استاتور شامل یک سری مشابه اما ثابت تیغه هایی است که برای هدایت جریان بخار به مرحله بعدی روتور عمل می کند. یک توربین بخار اغلب به سطحی که خلاء را فراهم می کند، تخلیه می کند. مراحل توربین بخار به طور معمول برای استخراج حداکثر پتانسیل کار از یک سرعت خاص و فشار 1800 تنظیم شده اند و به یک سری از توربین های با فشار بالا و با فشار بالا متصل می شوند. بنابراین اگر آنها به سرعت چرخشی توربین متصل شوند، بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و حرکت چرخشی تولید می کند. در ایالات متحده، معمولاً با سرعت چرخشی بالای 3600 هرتز در دقیقه، آنها قادر به تولید برق هستند. بنابراین در کشورهای دیگر، معمولاً در برنامه های کاربردی با سرعت چرخش پایین تر از 1500 هرتز به نصف می شود. بنابراین، در ایالات متحده، معمولاً می توان از یک سیستم چرخش با سرعت چرخشی پایین تر از 3000 هرتز به سرعت پایین تر از 500 هرتز در هر دقیقه استفاده کرد.
سرعت بالا