یک توربین بخار شامل یک یا چند روتور (دیسک چرخان) است که بر روی یک محور محرک نصب شده و با یک سری از استاتورها (دیسک های استاتیک) که به محفظه توربین متصل شده است، جایگزین می شود. روتورها دارای یک ترتیب پروپیلر مانند تیغه ها در لبه بیرونی هستند. بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و باعث ایجاد حرکت چرخشی می شود. استاتور شامل یک سری مشابه اما ثابت تیغه هایی است که برای هدایت جریان بخار به مرحله بعدی روتور عمل می کند. یک توربین بخار اغلب به یک کند کننده سطحی که خلاء را فراهم می کند، تخلیه می کند. مراحل یک توربین بخار به طور معمول برای استخراج حداکثر پتانسیل کار از یک سرعت و فشار بخار خاص، به 1800 مجموعه از توربین های با فشار بالا و پایین و با فشار بالا متصل می شوند. بنابراین در کشورهای اروپایی که معمولاً با سرعت چرخش پایین تر از 3000 هرتز در سرعت های بالا، در مقایسه با سرعت چرخش یک گیره با سرعت 1500 هرتز در دقیقه، معمولاً در برنامه های کاربردی با سرعت چرخش پایین تر از 3000 هرتز در سرعت، در ایالات متحده آمریکا نیز این نوع از توربین ها به طور معمول نیاز دارند.
برق