از سوی دیگر، در مهار غیر رقابتی، یک مولکول مهار کننده به آنزیم در مکان دیگری غیر از محل فعال، به نام یک محل آلوستریک، متصل می شود، اما هنوز هم می تواند اتصال سوبسترات به محل فعال را مسدود کند. برخی از مولکول های مهار کننده به آنزیم ها در مکانی متصل می شوند که اتصال آنها باعث تغییر سازگاری می شود که وابستگی آنزیم به سوبسترات آن را کاهش می دهد. این نوع مهار به نام مهار آلوستریک نامیده می شود (شکل 4.9). اکثر آنزیم های تنظیم شده توسط آلوستریک از بیش از یک پلی پپتید تشکیل شده اند، به این معنی که آنها بیش از یک زیر واحد پروتئین دارند. هنگامی که یک مهار کننده آلوستریک به یک منطقه بر روی یک آنزیم متصل می شود، تمام سایت های فعال بر روی زیر واحد های پروتئین به گونه ای تغییر می کنند که آنها با کارایی کمتری به سوبسترات خود متصل می شوند. همه فعال کننده های آلوستریک و همچنین مهار کننده های فعال وجود دارند. برخی از مولکول های مهار کننده به آنزیم ها در مکان هایی متصل می شوند که اتصال آنها باعث تغییر سازگاری آنزیم با سوبسترات آن می شود، که وابستگی آنزیم به یک زیر سایت فعال را کاهش می دهد. این نوع مهار کننده برای ایجاد تغییر سازگاری فعال به آنزیم ها به نام می برد: A - A - Q - (((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((
مهار کردن