یک توربین بخار شامل یک یا چند روتور (دیسک های چرخشی) است که بر روی یک محور محرک نصب شده اند و با یک سری از استاتورها (دیسک های استاتیک) که به محفظه توربین متصل شده اند، متناوب می شوند. روتورها دارای یک ترتیب پروپیلر مانند تیغه ها در لبه بیرونی هستند. بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و باعث ایجاد حرکت چرخشی می شود. استاتور شامل یک سری مشابه اما ثابت تیغه هایی است که به هدایت جریان بخار به مرحله بعدی روتور کمک می کند. یک توربین بخار اغلب به یک سطح که خلاء را فراهم می کند، خروجی می کند. مراحل یک توربین بخار به طور معمول به گونه ای ترتیب داده می شوند که حداکثر پتانسیل کار را از یک سرعت و فشار خاص 1800 افزایش دهد و به یک سری از توربین های با فشار بالا و پایین تبدیل می شود. بنابراین اگر آنها به سرعت چرخشی توربین متصل شوند، بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و حرکت چرخشی تولید می کند. در کشورهای اروپایی که معمولاً با سرعت چرخشی پایین تر از 3000 هرتز در هر دقیقه، در بسیاری از برنامه های کاربردی که معمولاً با سرعت چرخشی پایین تر از 1500 هرتز در هر دقیقه، در ایالات متحده و همچنین در کشورهای دیگر که قدرت الکتریکی تولید می کنند، به طور معمول فقط در یک دستگاه با سرعت چرخشی پایین تر از 3000 هرتز در هر دقیقه مورد نیاز است.
اروپا 