این مطلب در وبسایت ویکیپدیا قرار داده‌شده. شما به عنوان یک ناشر، کدام‌یک از متن‌های زیر را به عنوان خلاصه انتخاب می‌کنید؟

مقاله: هجوم همه‌جانبه مغول به ایران به‌رهبری چنگیز، از سال ۶۱۶ ه. ق، با تصرف فاراب شروع شد. حملات مغول، درهم‌شکننده و همراه با شدت عمل بود؛ آنچنانکه رعب و وحشت، سراسر مناطق تحت حمله از جمله خراسان و فرارود را فراگرفت و موج فرار مردم این نواحی به مناطق امن‌تر مانند کرمان، فارس و عراق شروع شد. اتابکان فارس یا سلغریان که در مصالحه با خوارزمشاهیان، حکومت فارس را در دست داشتند، با اوگتای و پس از آن با هلاکو از در صلح درآمدند و اینچنین، سرزمین فارس از تاخت‌وتاز حمله مغول در امان ماند. در دوره سلغریان، شیراز دیگربار پایتخت ایالتی شد و آبادانی بسیار در آنجا صورت گرفت. پس از دوره‌ای از دشمنی ویرانگر میان سلسله‌ها و قحطی در اواخر سده ششم ه. ق، اتابک سعد بن زنگی، پنجمین حاکم سلغریان فارس، با حکومتی عادلانه، مالیات‌های پایین و حمایت از هنر و کشاورزی، برخی موفقیت‌ها به‌دست‌آورد. بدین ترتیب، شیراز مرکز ادبی و علمی روزگار مغول شد. در سده‌های هفتم و هشتم ه. ق، به‌دنبال حمله مغول و درگیری‌های ایلخانان، آل مظفر و تیموریان، سرزمین ایران شاهد دگرگونی‌هایی در زمینه نظام اجتماعی و فرهنگی بود. عدم ثبات و بی‌خاستگاه بودن حکومت‌ها، سبب فشار حکومتی بر مردم می‌شد. در آشوب و آشفتگی، حکومتی به قدرت می‌رسید و چندی با روش و هنجار و سیاست اجتماعی و فرهنگی ویژه خود حکم می‌راند و سپس جای به دیگری می‌داد. این جابه‌جایی‌ها قهرا بر روش اندیشه و الگوی رفتاری طبقات اجتماعی سرزمین فارس و رسوم و سنت‌های مردمانش اثر منفی می‌گذاشت و معیارها و ارزش‌های اخلاقی جامعه را متزلزل می‌نمود. پس از مرگ ابوسعید بهادرخان، آخرین پادشاه ایلخانی در سال ۷۳۶ ه. ق، سرزمین‌های تحت حکومت ایلخانان تجزیه شد و در گوشه و کنار گروهی از سرداران قدرتمند ابوسعید، دعوی استقلال کردند و اینچنین، حکومت‌های محلی و منطقه‌ای متعددی سر برآوردند. از میان داعیان حکومت در این روزگار، آل اینجو پس از مرگ ابوسعید جایگاهی یافتند. در میان افراد این خاندان، شیخ ابواسحاق، حاکمی اهل ادب و شعر بود و نویسندگان و شعرا بر درگاهش گرد آمدند. در مقابل، مظفریان و به‌ویژه مبارزالدین به ادب و علم توجه ویژه‌ای ننمودند. آل جلایر نیز به شعر و ادب توجه داشتند و شاعران را مورد تشویق قرار می‌دادند. سلطان اویس به شاگردی نزد سلمان ساوجی بود و عبید و محمد عصار و شرف‌الدین …

متن اول: خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدین محمد حافظ شیرازی (زاده ۷۲۷ هجری قمری – درگذشته ۷۹۲ هجری قمری در شیراز)، مشهور به لسان‌الغیب، ترجمان الاسرار، لسان‌العرفا و ناظم‌الاولیاء، شاعر فارسی‌زبان سده هشتم ه. ق شیراز است. بیش‌تر شعرهای او غزل است. مشهور است که حافظ به شیوه سخن‌پردازی خواجوی کرمانی گرویده و همانندی سخنش با شعر خواجو مشهور است. حافظ از مهم‌ترین اثرگذاران بر شاعران فارسی‌زبان پس از خود شناخته می‌شود. در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی اشعار او به زبان‌های اروپایی نیز ترجمه شد و نامش به محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هر سال در ۲۰ مهر مراسم بزرگ‌داشت حافظ در آرامگاهش در شیراز با حضور پژوهشگرانی از اقصای دنیا برگزار می‌شود. 
متن دوم: Hafez
جواب:
متن اول