برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: پیمانی که در دسامبر ۱۹۹۷ در کیوتو-ژاپن مورد مذاکره قرار گرفت و برای امضا در ۱۶ مارس ۱۹۹۸ افتتاح و در ۱۵ مارس ۱۹۹۹ اختتام یافت. این موافق نامه در پی تصویب روسیه در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۴، در ۱۶ فوریه ۲۰۰۵ به حالت اجبار درآمد. در نتیجه، در اکتبر سال ۲۰۰۶ تمامی ۱۶۶ کشور و نهادهای دیگر دولت‌ها موافقت‌نامه را به امضا درآورده بودند. استثنائات مورد توجه شامل استرالیا و ایالات‌متحده آمریکا می‌شدند. کشورهای دیگر مانند هند و چین، که پیمان را تصویب کرده بودند، علی‌رغم جمعیت زیادشان، نیازی به کاهش دافعات کربن در زمان قرارداد نداشتند. بر اساس ماده ۲۵ پیمان، در نوزدهمین روز بعد از تاریخی که در آن نباید کمتر از ۵۵ عضو ثبت‌شده باشند، پیمان اعمال می‌شود، اعضای ثبت‌شده کشورهای ضمیمه ۱ هستند که حداقل ۵۵ ٪ دافعات دی‌اکسید کربن را در سال ۱۹۹۰ رقم زده‌اند و اسناد تصویب، موافقت، تأیید و دافعات خود را به عنوان گرو تحویل دادند. برای دو شرط مذکور، شرط «۵۵ عضو» در ۲۳ می‌۲۰۰۲ هنگامی‌که «ایسلند» پیمان را تصویب کرد اعمال شد و با تصویب روسیه در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۴ شرط «۵۵ ٪» کامل و اعمال اجبار به صورت مؤثر آن در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۵ پیاده‌سازی شد. بر اساس جراید منتشر شده از برنامه‌ریزی محیط‌زیست سازمان ملل: پیمان کیوتو موافقت نامه‌ای است که تحت آن کشورهای صنعتی انبوه دافعات گازهای گلخانه‌ای خود را در مقایسه با سال ۱۹۹۰، ۵ ٫ ۲ ٪ کاهش خواهند داد. (اما توجه کنید که این موضوع در مقایسه با سطوح دافعاتی که تا سال ۲۰۱۰ بدون وجود پیمان انتظار می‌رود، بیان شده‌است، این هدف کاهشی معادل ۲۹ ٪ را نشان می‌دهد) هدف، پایین آوردن همه‌جانبه دافعات شش گاز گلخانه‌ای دی‌اکسید کربن، متان، نیتروپن مونوکسید، هگزافلورید سولفور، هیدرو فلوروکربنو پرفلوروکربن است؛ که به‌طور تقریبی برای دوره ۵ ساله ۱۲ – ۲۰۰۸ محاسبه شده‌است. محدوده اهداف ملل از کاهش ۸ درصدی برای اتحادیه اروپا و برای دیگر اعضا کاهش ۷ ٪ برای ایالات‌متحده آمریکا، ۶ ٪ برای ژاپن، ۰ ٪ برای روسیه و افزایش ۸ ٪ برای استرالیا و ۱۰ ٪ برای ایسلند اطلاع می‌دهد. «» این موافقت‌نامه ایست که به عنوان یک اصلاحیه بر روی اصول قراردادی سازمان ملل بر روی تغییرات آب و هوایی unfccc که در بلندترین نقطه زمین، ریودوژانیرو در ۱۹۹۲ تنظیم شد. تمام اعضای unfccc می‌توانند پیمان کیوتو را امضا و تأیید کنند، در حالی که …
برداشت:
پیمان کیوتو (انگلیسی : kyoto protocol) پیمانی بین‌المللی به منظور کاهش صدور گازهای گلخانه‌ای ، که عامل اصلی گرم‌شدن زمین در دهه‌های اخیر محسوب می‌شوند ، است . این پیمان که پیمان‌نامهٔ ریو را تکمیل و ترمیم می‌کند در چارچوب سازمان ملل متحد شکل گرفت . طی سال‌های اخیر با افزایش گازهای گلخانه‌ای نظیر متان ، دی‌اکسید کربن ، بخار آب و اکسید نیتروژن در جو زمین ، دمای کره در حال افزایش می‌باشد که این امر باعث ایجاد تغییرات ناخوشایند در محیط زیست خواهد شد .