متناسب با متن زیر، یک عنوان انتخاب کرده و آن را خلاصه کنید

متن: محمد پسر سلیمان در حدود سال ۱۴۸۳ در عراق به‌دنیا آمد. در منابع معتبر از جمله مجمع‌الخواص صفحه ۱۰۳ حله به عنوان محل تولد فضولی برشمرده شده‌است، اما در برخی منابع دیگر کربلا یا نجف هم آمده‌است. پدرش سلیمان بود که به حله مهاجرت کرد و قاضی آن شهر بود. «پدر فضولی بنا به گفته «صادق بیگ افشار» صاحب تذکره «مجمع الخواص» –که به زبان ازبکی نوشته شده– از ایل بیات بوده که یکی از ۲۲ طایفه مهاجر ترکان اوغوز می‌باشد.» او در حله و سپس بغداد تحصیل کرد و یکی از استادانش «ملک الشعرای حبیبی» از شاعران حروفی بود. حدود هفتاد ساله بود که در بغداد درگذشت. پیش از فضولی در ادبیات ترکی آذربایجانی شکل‌هایی چون مثنوی و غزل رواج داشت و فضولی خود یکی از غزلسرایان برجسته بود، اما «او نخستین آثار ارزنده تمثیلی را در ترکی آذربایجانی آفرید (بنگ و باده- صحبت الاثمار). فضولی مانند نسیمی کوشید تا شعر ترکی را با اوزان عروضی سازگار نماید اگر چه او موفقیت چشمگیری به دست آورد ولی واقعیت این بود که ترکی با وزن هجایی سازگارتر است.» بعضی از منتقدین ادبی سبک اشعار فارسی فضولی را نزدیک به سبک هندی و صائب تبریزی که صد سال پس از وی این سبک شعر را رواج داد می‌دانند. برخی محققین او را یکی از بزرگترین غزلسرایان جهان اسلام نامیده‌اند «بسیاری از مضامین فضولی را بعد از او در شعر شعرای نامدار مکتب اصفهان یا سبک هندی می‌بینیم.» و حتی او را «از جمله پایه‌گذاران سبک هندی» شمرده‌اند. فضولی در فارسی به دو معنا به کار می‌رفته‌است: ۱ - کسی که کار بیهوده کند. ۲ - آنکه بی‌جهت در امور دیگران مداخله کند. این دو معنا دقیقا با معنای این واژه در زبان عربی انطباق داشت. اما از حدود قرن هشتم هجری به بعد این مفهوم به «فضول» داده شد. در عوض واژه «فضول» که در عربی یعنی «زبان‌درازی و مداخله بیجا در کار دیگران» در فارسی «فضولی» خوانده شد. مثلا حافظ می‌گوید: که در این‌جا فضولی به همان معنایی است که ما امروزه به کار می‌بریم، و این عکس معنای عربی این واژه است. به هر حال محمدبن سلیمان این تخلص را به معنای عربی آن به کار می‌برد یعنی: «زبان‌دراز و مداخله‌کننده در کاری که به او مربوط نیست»، یا به تعبیر امروزی «فضول». فضولی در مقدمه دیوان اشعارش به زبان فارسی دلیل انتخاب این تخلص عجیب را با زبانی شوخ‌طبع توضیح می‌دهد: دیوان اشعار ترکی. دیوان …
جواب:
"محمد فضولی" میتواند عنوان مناسب و "محمد فضولی (ترکی آذربایجانی : məhəmməd füzuli‎ ، ترکی استانبولی : fuzûlî‎) یا ملا محمد بن سلیمان بغدادی ‏ (۱۴۸۳ - ۱۵۵۶) شاعر و ادیب آذربایجانی است . او را « بزرگترین شاعر ترکی آذربایجانی در سدهٔ دهم » می‌دانند . پدر وی ساکن حله در عراق امروزی بود و محمد فضولی در آن‌جا به‌دنیا آمد و در بغداد پرورش یافت از این روی ، سه زبان ترکی ، فارسی و عربی را به خوبی می‌دانست و به هر سه زبان شعر سروده‌است . او را یکی از پایه‌گذاران سبک هندی می‌دانند ." میتواند خلاصه ی مناسبی برای این متن باشد