. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: الفبای زبان پشتو دارای چهل و چهار حرف است: واژگان پشتو منحصر به خود این زبان هستند اما شباهت‌های اندکی به فارسی نیز دارد. مثلا به واژه چاپار، چوپر می‌گویند. زبان پشتو، چه از نظر واج‌شناسی و چه ازنظر ساختمان دستوری، با دیگر زبان‌های ایرانی تفاوت‌هایی دارد. این زبان را به دو گروه غربی (یا جنوب‌غربی) و شرقی (یا شمال‌شرقی) تقسیم می‌کنند. گویش مهم گروه غربی، گویش قندهاری است و در گروه شرقی گویش پیشاوری اهمیت دارد. اختلاف میان این دو گروه، هم در چگونگی ادای واکه‌ها و هم در برخی نکته‌های دستوری است. ازجمله نام یا عنوان زبان که در قندهاری «پشتو» و در پیشاوری «پختو» تلفظ می‌شود. پشتو ظاهرا از لفظ پشتون یا پختون آمده‌است که نام قومی ایرانی است. این زبان در اصل جزو زبان‌های هندوآریانی است. قواعد آواشناختی نشان می‌دهد که واژه پشتو شکل دیگرگون‌شده‌ای از همان واژه پرسوا (به‌معنی پارسی) است. آثار ادبی پیش از اسلام به این زبان به‌دست نیامده است. در کتاب پته خزانه (گنجینه پنهان) ادعا می‌شود که برخی از منظومات و اشعار پشتو به سدۀ دوم هجری تعلق دارد. قدیمی‌ترین ادعای این کتاب مربوط می‌شود به شاعر پشتو امیر کرور و دارای یک منظومه حماسی، پسر امیر پولاد سوری که به سال ۱۳۹ ه. ق / ۷۵۶ م. در مندش غور امیر بود. البته اصالت این کتاب از سوی پژوهشگران و زبان‌شناسان رد شده‌است. عبدالحی حبیبی، پژوهشگر اهل افغانستان، مدعی می‌شود که آن کتاب در ۱۳۲۲ ه. ش به دستش افتاده‌است، اما به طور عالم پژوهشگران، پشتوشناسان و مورخان نظریه وی را رد کرده‌اند و آن جعلی می‌دانند که در دهۀ چهل میلادی، یعنی کمی پیش از ادعای کشف، جعل شده‌است. اما آنچه که مورخان و زبان‌شناسان به شکل جدی تایید کرد، این است که نخستین اثر به این زبان در سدۀ شانزدهم میلادی نوشته شده‌است. از نویسندگان دیگر پشتو می‌توان به خوشحال‌خان ختک (۱۶۱۳ – ۱۶۹۴ م)، عبدالرحمن بابا (زاده ۱۰۴۲ ه. ق / ۱۶۳۲ م)، حمید مهمند (درگذشته حدود ۱۶۹۰ م) و پیرمحمد کاکر (درگذشته حدود ۱۷۷۰ م) اشاره کرد. در طی سده‌های پیاپی، پشتو تنها در گفتار به‌کار می‌رفته و آثار ادبی به این زبان بسیار اندک بوده‌است. تنها از سی چهل سال پیش بود که دولت افغانستان پشتو را زبان رسمی کشور قرار داد و ازآن‌پس روزنامه، کتاب و آثار ادبی به این زبان پدید آمد و تدریس آن در آموزشگاه‌ها معمول شد. و …
خلاصه:
پشتو یا پختو (به پشتو : پښتو) نام یکی از دو زبان رسمی در افغانستان و از شاخهٔ زبان‌های ایرانی شرقی است . در زبان پشتو ، بیشتر عناصر بومی واژگان زبان پشتو مربوط به زبان‌های ایرانی شرقی است . با این حال ، تعداد قابل توجهی کلمات منحصر به زبان پشتو است . پس از قرن هفتم میلادی وام واژه‌های زیادی از زبان فارسی و زبان هندوستانی گرفته است و واژه‌های زبان عربی نیز از راه زبان فارسی و زبان اردو وارد آن شده است . به آن زبان افغانی نیز می‌گویند . گویشوران آن قوم پشتون می‌باشند که در پاکستان ، افغانستان و هندوستان زندگی می‌کنند . زبان پشتو در اصل جزیی از زبان‌های ایرانی است .