. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: در گذشته، موسیقی بر روی صفحات گرامافون (فونوگراف) ذخیره و توسط دستگاه گرامافون خواند می‌شد. اما به دلیل مشکلاتی که این دستگاه‌ها داشتند که از جمله این عیب‌ها می‌توان به اندازه بزرگ این رسانه اشاره کرد، شرکت‌های فعال در این امر تصمیم گرفتند که رسانه‌ای تولید کنند که بتوان موسیقی را به صورت دیجیتالی بر روی آن کد کرد. علی رقم اینکه دلیل اولیه پیدایش این رسانه‌ها، ذخیره موسیقی بر روی آن بود، اما به سبب پیدایش الگوهای مناسب برای ذخیره کردن اطلاعات به صورت دیجیتالی بر روی آنها، بعدها مورد بهره‌برداری گسترده‌تری واقع گشتند. نخستین تلاش‌ها برای تولید سی‌دی در سال ۱۹۷۰ توسط شرکت فیلیپس صورت گرفت. این تلاش‌ها ابتدا با هدف تولید دیسکهایی تحت عنوان alp صورت گرفت که بتوانند جایگزین مناسبی برای صفحات گرامافون معروف آن زمان یعنی «وینیل» vinyl records باشند. از جمله ویژگی‌های مدنظر این شرکت برای این دیسک‌ها به منظور حضور بهتر و قویتر در بازار و توانایی رقابت با نمونه‌های مشابه به این قرار بود: ۱ - توانایی پشتیبانی از سیستم پخش صدای چهار بانده. ۲ - سایز کوچکتر.۳ - توانایی ذخیره کردن یک ساعت موسیقی اما به سبب محدودیت‌های موجود، دیسک مد نظر آن‌ها قطری معادل ۲۰ سانتیمتر را احتیاج داشت که انتظارات آن‌ها را برآورده نمی‌نمود؛ لذا پروژه به‌طور موقت ترک شد تا اینکه ۷ سال بعد یعنی در سال ۱۹۷۷ با پیگیری جدی‌تر پروژه توسط مسئولین شرکت فیلیپس، پروژه به نتیجه نهایی خود نائل آمد. در ابتدا نام‌هایی همچون compact rack, mini rack و mini disc برای این رسانه پیشنهاد شد، اما نهایتا نام «لوح فشرده» برای آن برگزیده شد و امروزه ما این رسانه را تحت عنوان این نام می‌شناسیم. بعد از آن اولین سی‌دی در ماه مارس سال ۱۹۷۹ در شهر آیندهوون هلند، توسط شرکت فیلیپس، به بازار معرفی شد. در شکل ۱ تصویر کنفرانسی که در طی آن از اولین سی‌دی پرده‌برداری شد را ملاحظه می‌کنید. همچنین در شکل ۲ اولین دستگاه پخش سی‌دی، ساخته این شرکت نیز دیدنی است. بعد از آن طی سفری که شرکت فیلیپس به ژاپن انجام داد، با شرکت سونی بر سر وضع یک سری استاندارد برای تولید سی دی‌ها به توافق رسید که این توافقات موفقیت و فراگیری هرچه بیشتر این رسانه را در بازارهای جهانی تضمین می‌نمود. از جمله این توافقات آن بود که دیسک تولیدی توسط شرکت فیلیپس قطری معادل ۱۱ ٫ ۵ …
خلاصه:
لوح نوری (به انگلیسی : optical disc) نوعی لوح تخت با یک لایه پلاستیکی است که داده‌ها (اطلاعات) به وسیله لیزر و با ایجاد حفره‌های بسیار کوچک در شیارهای حلزونی مارپیچی (همانند اثر سوزن بر روی شیارهای سطح صفحه گرامافون) در سطح آن ذخیره می‌شوند . این اطلاعات به صورت ارقام دودویی (باینری) بر روی دیسک ، کد شده و با لیزری ضعیف‌تر و یک چشم الکتریکی (فوتوسل) در دیسک‌گردان‌های نوری خوانده می‌شوند . دیسک‌های نوری در اندازه‌های متفاوت از ۷٫۶ تا ۳۰ سانتیمتر (۳ تا ۱۲ اینچ) قطر یافت می‌شوند ، با اینحال رایج‌ترین دیسک‌ها دارای قطر ۱۲ سانتیمتر (۴٫۸ اینچ) می‌باشند .