مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: قوس نزول، سیر تنزلی انسان از عالم اسماء و صفات الهی به عالم طبیعت است. عوالم سه‌گانه عبارتند از عالم عقل، عالم مثال و عالم طبیعت یا عالم ماده. پایان قوس نزول، انسان است. پایان قوس نزول، ابتدای قوس صعود است. انسان در عالم طبیعت یا ماده زندگی می‌کند و با تزکیه نفس می‌تواند وارد عالم مثال شود و در صورت ادامه تزکیه نفس، وارد عالم عقل و بالاتر شود. پایان قوس صعود، خداوند است. قرآن می‌گوید: «ای انسان تو با رنج و زحمت به سوی پروردگارت در حرکت هستی و عاقبت او را ملاقات خواهی کرد. نکته: ذات خداوند و کنه صفات ذات الهی، قابل‌دسترسی نیست و دستیابی به صفات فعلی خداوند یا وجه الله، مورد انتظار اولیاءلله است. قوس نزول و قوس صعود، تفاوتهایی با هم دارند. اولین تفاوت این است که قوس نزول، مکان استعداد یافتن است و قوس صعود محل کسب وفعلیت و به ظهور رساندن استعدادهاست. انسان در قوس صعود با اختیاری که خداوند به همه انسانها داده است، راه درست یا نادرست را انتخاب می‌کند. دومین تفاوت، یکسان نبودن این دو قوس است. دکتر نصر این حرکت را مارپیچی می‌داند و آن را شبیه حرکت پیچ و مهره می‌داند که مهره در یک دور کامل، ظاهرا به همان نقطه می‌رود اما در حقیقت مرتبه‌ای بالاتر یا پایین‌تر آمده است. 
خلاصه: قوس نزول و قوس صعود دو مرحله حرکت حبی هستند. براساس نظریه‌های عرفانی و در نظرات ابن عربی، در قوس نزول، آفرینش از تنزلات و تقیدات وجود منشأ گرفته‌است. وجود مطلق، قیدپذیر است و در نتیجه به‌صورت جزئیات متجلی می‌شود. پایه و بنیاد هستی بر وحدت بنا شده‌است. جز حقیقت یگانه و مطلق هستی که آفریننده است، همه چیز، تعین، تقید، تجلی، تشأن و ظهور آن حقیقت مطلق و واحد است. در سیر از اطلاق (مطلق بودن) به سوی تقید، اصالت وجود کم، و نمودهای وهمی پررنگ‌تر پدیدار می‌شود. قوس صعود همانند قوس نزول بحثی هستی‌شناسانه و شهودی است. 
موضوع:
قوس نزول و قوس صعود