این مطلب در وبسایت ویکیپدیا قرار داده‌شده. شما به عنوان یک ناشر، کدام‌یک از متن‌های زیر را به عنوان خلاصه انتخاب می‌کنید؟

مقاله: ریشه تاریخی نام «ابوعطا» مشخص نیست. به گوشه ابوعطا و آواز ابوعطا چند نام دیگر هم داده شده‌است: سارنج، دستان عرب، و سرنی. فرصت‌الدوله شیرازی معتقد است ابوعطا همان سارنج است (که یکی از شعبه‌های بیست و چهارگانه موسیقی قدیم ایران بود) و آواز ابوعطا را قسمی از فرود شور تلقی می‌کند. گن‌ایچی تسوگه نیز احتمال ارتباط بین ابوعطا با یکی از راگاهای هندی به نام سارنگ را مطرح می‌کند. با این حال نام سارنج نیز در مآخذ قدیمی موسیقی ایرانی دیده نمی‌شود. حدس زده می‌شود که نام ابوعطا از دوران ناصری رواج یافته باشد. آواز ابوعطا بر محوریت دستگاه شور است. درجه دوم دستگاه شور (که نت شاهد دستگاه شور نیز هست) در ابوعطا هم نت آغاز و هم نت ایست تلقی می‌شود. درجه چهارم شور نت شاهد ابوعطاست و درجه پنجم شور در ابوعطا بر خلاف خود شور نت متغیر نیست و کلا هم از اهمیت کمی برخوردار است. بیشتر ملودی ابوعطا در فاصله درجات دوم و چهارم شور متمرکز است و اگر چه گاه روی درجه سوم توقف می‌شود اما این توقف گذراست. پایان آواز ابوعطا با فرود به دستگاه شور همراه است که این خود مهم‌ترین دلیل است برای آن‌که آن را وابسته به دستگاه شور می‌دانند. با این حال، تمرکز ابوعطا روی درجه دوم شور باعث می‌شود که از نظر تونالیته با شور متمایز باشد. از همین رو، درجه دوم شور را می‌توان «نت شاهد دوم» این آواز نامید، اگر چه روح‌الله خالقی و علینقی وزیری آن را نت ایست ابوعطا در نظر گرفته‌اند. مهم‌ترین گوشه‌هایی که در ابوعطا اجرا می‌شوند، عبارتند از سیخی، حجاز، چهارباغ و گبری (که همگی جزو گوشه‌های دستگاه شور هستند). همچنین گاه گوشه‌های کرشمه، دوبیتی و بسته‌نگار نیز به دلخواه خواننده اجرا می‌شوند. گوشه سیخی از نظر مد تفاوتی با ابوعطا ندارد و تفاوت این دو در ملودی آن‌هاست. داریوش طلایی در کتاب تحلیل ردیف گوشه رامکلی را هم برای آواز ابوعطا برشمرده‌است. گوشه چهارباغ از یک متر سه‌ضربی آهسته برخوردار است و می‌تواند به عنوان درآمدی برای گوشه حجاز نیز استفاده شود؛ اگرچه، فرود آن به آواز دشتی شباهت دارد. گوشه گبری نیز در پرده‌های حجاز اجرا می‌شود و روندی نزولی از درجه پنجم به نت پایه شور، یا برعکس روندی صعودی از درجه چهارم به درجه هفتم شور را دنبال می‌کند. این گوشه معمولا با اشعاری در بحر هزج مسدس مقصور (بر وزن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل) و …

متن اول: ابوعطا یکی از آوازهای موسیقی ایرانی است و از ملحقات دستگاه شور دانسته می‌شود. این آواز بر محوریت دستگاه شور است اما شروع آن از درجه دوم شور است و نت شاهد آن درجه چهارم شور است. گوشه حجاز در آواز ابوعطا نقشی کلیدی دارد و اوج آواز ابوعطا در این گوشه اجرا می‌شود. اجرای آواز ابوعطا معمولا با فرود به محور اصلی دستگاه شور خاتمه می‌یابد. ریشه نام ابوعطا مشخص نیست؛ این آواز با نام‌های سارنج و دستان عرب نیز شناخته می‌شود و ممکن است با یکی از راگاهای همنام هندی مرتبط باشد. 
متن دوم: ابوعطا
جواب:
متن اول