برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: مک‌گاورن در تپه حاجی‌فیروز در شمال غربی ایران، قفسه‌های شرابی را پیدا کرد که ساخت دوران پیش از تاریخ هستند. در آن زمان، در این منطقه از ایران، شراب را در ظرف‌هایی در بسته، به شکلی که هوا وارد آن نشود، نگهداری می‌کردند. احتمال استفاده از پسته به عنوان مزه در آن دوران، اعلام شده‌است. مک‌گاورن و هیئت تحقیقاتی او، تقریبا در همگی آشپزخانه‌های آن دهکده، به بقایای ظروفی که در آنان، شراب نگهداری می‌شده‌است، برخوردند. مک گاورن بر این باور بود که نوشیدن الکل در آن منطقه از ایران، امتیاز ویژه‌ای برای مرفهین نبوده و تمام مردان و زنان، می‌توانستند که نوشیدنی الکلی مصرف کنند. مک گاورن همچنین در گودین تپه در ایران، با نخستین منبع آبجو، که مربوط به بیش از ۵۵۰۰ سال پیش است، روبرو شد. هنگام ساخت آبجو، سنگ‌هایی هم‌شکل می‌گیرند که باید آن را از آبجو جدا کرد؛ اما ظرف‌هایی که در ایران کهن، در گودین تپه در آن آبجو تهیه می‌شد، به گونه‌ای ساخته‌شده بودند که در هنگام ریختن آبجو، سنگ‌ها به بیرون نریزند. اشپیگل آنلاین در مقاله‌ای نوشت: «جالب است که کشوری که امروزه در آن نوشیدن مشروب ممنوع است و مجازات به همراه دارد، در واقع، از قدیمی‌ترین تولیدکنندگان نوشیدنی‌های الکلی بوده‌است». پژوهش‌های اخیر باستان‌شناسی تاریخ منشأ شراب‌گیری در ایران را بسیار پیش‌تر از آنچه نویسندگان قرن بیستم گمان می‌کنند، نشان می‌دهد. برای مثال، کاوش و حفاری در محوطه گودین تپه در کوه‌های زاگرس نشان‌دهنده وجود سفال‌هایی با قدمت تاریخی ۲۹۰۰ – ۳۱۰۰ پیش از میلاد، حاوی تارتاریک اسید است که تقریبا به‌طور قطع نشان‌دهنده حضور شراب در آن سالیان می‌باشد. حتی شواهدی مبنی بر حضور قدیمی‌تر شراب در تپه حاجی‌فیروز در اطراف شهر ارومیه نیز به دست آمده‌است. مک گاورن و همکارانش (۱۹۹۶) با استفاده از آزمایش‌ها و آنالیزهایی بر روی کوزه‌ای نوسنگی که قدمت آن به ۵۰۰۰ – ۵۴۰۰ پیش از میلاد می‌رسد، وجود مقادیر بالایی از تارتاریک اسید را به اثبات رساندند. کشف شراب در ایران از کشف آن در فرانسه دیرین‌تر است. با توجه به گفته باستان شناسان فرانسوی، نخستین شواهد استفاده از شراب در فرانسه تنها به ۵۰۰ سال پیش از میلاد بازمی‌گردد. به نقل از کتاب سرزمین جاوید، در زمان هخامنشیان و اشکانیان شراب رامیان (شهری در استان گلستان فعلی) شهرت فراوانی در عالم آن زمان …
برداشت:
شراب ایرانی (یا شراب پارسی) که با نام‌های می‌و باده نیز شناخته می‌شود ، از نمادهای تاریخی و باستانی ایرانی است و جایگاه درخور توجهی در اساطیر ، ادبیات و نگارگری ایرانی داشته‌است .