برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: خودزندگی‌نامه، شرح‌حال یا حسب حال نوعی از زندگی‌نامه است دربردارنده وقایع زندگی یا بخشی از زندگی یک فرد که به قلم خود او نوشته‌شده باشد. از نخستین زندگی‌نامه‌های خودنوشت می‌توان به کتاب اعترافات (۳۵۳ قبل از میلاد) از ایسوکراتس اشاره کرد و از مهم‌ترین آثار این‌گونه، به اعترافات آگوستین قدیس (بین ۳۹۷ و ۴۰۰ میلادی) اثر آگوستین. قدیمی‌ترین اتوبیوگرافی به زبان فارسی، زندگی ابن سیناست که آن را به شاگردانش املاء کرده‌است. از بهترین نمونه‌های زندگی‌نامه خودنوشت به زبان فارسی در دوران قاجار می‌توان به شرح زندگانی من اثر عبدالله مستوفی و در دوران معاصر به یادداشت‌های قاسم غنی و روزها اثر محمدعلی اسلامی ندوشن اشاره کرد. ادبیات اعترافی در زبان فارسی به دلیل نبودن سنت اعتراف در مذهب و سنت فارسی‌زبانان چندان مورد توجه نویسندگان نبوده‌است. حورا یاوری رواج خودزندگی‌نامه‌نویسی به علل مذهبی در غرب را نظر پژوهندگان آمریکایی می‌داند و معتقد است پژوهش‌گران فرانسوی برخلاف آمریکایی‌ها پیدایش و گسترش خودزندگی‌نامه را به تحولات فرهنگی و اجتماعی سده هجدهم مربوط می‌دانند. به عقیده مایکل هیلمن یکی از وجوه برجسته ادبیات مدرن غرب که در دوره‌هایی مهم‌تر از رمان‌نویسی است، توجه به خودزندگی‌نامه‌نویسی است؛ چیزی که در ادبیات مدرن و معاصر ایران به دلیل خودسانسوری نویسندگان کمرنگ است و از معدود نویسندگانی که به این سبک اهمیت داده و در آن آثاری نوشته‌است، جلال آل‌احمد است. محتمل است که آل‌احمد در این سبک متأثر از ژان-پل سارتر و زندگی‌نامه خودنوشت او، کلمات بوده باشد؛ چه اینکه هیلمن معتقد است آثار سارتر باعث شد آل‌احمد با دودلی‌هایش در مصاف قرار بگیرد. حسن میرعابدینی هنر آل‌احمد را نوشتن زندگی‌نامه خودنوشت می‌داند. جلال آل‌احمد (زاده ۱۱ آذر ۱۳۰۲ در تهران – درگذشته ۱۸ شهریور ۱۳۴۸ در اسالم) داستان‌نویس و جستارنویس ایرانی است. از مشهورترین آثار داستانی او می‌توان به دید و بازدید، از رنجی که می‌بریم، زن زیادی، سرگذشت کندوها، مدیر مدرسه و نفرین زمین اشاره کرد. به عقیده حسین سناپور بهترین داستان‌های آل‌احمد بر اساس زندگی واقعی او نگاشته شده‌اند و بیشتر از بسیاری از نویسندگان می‌توان رد زندگی او را در داستان‌هایش یافت. از طرفی او از معدود نویسندگانی است که می‌توان کمترین میزان استفاده از تخیل را در آثار داستانی‌اش مشاهده کرد …. 
برداشت:
سنگی بر گوری کتابی در گونهٔ خودزندگی‌نامه از جلال آل‌احمد است که در سال ۱۳۴۲ به نگارش درآمد ، ولی تا ۱۳۶۰ منتشر نشد . آل‌احمد این کتاب را به احترام همسرش ، سیمین دانشور ، منتشر نکرد ؛ اما پس از مرگش شمس آل‌احمد آن را به چاپ سپرد . در سال ۱۳۸۴ انتشارات جامه‌دران سنگی بر گوری را تجدید چاپ کرد ؛ و پس از محدودیت‌هایی تا سال‌های منتهی به ۱۳۹۲ ، از آن پس بارها به وسیلهٔ ناشران مختلف منتشر شده‌است . این کتاب کوتاه است و در شش فصل نوشته شده‌است . با این که نوشتن خودزندگی‌نامه یکی از وجوه برجستهٔ ادبیات مدرن مغرب‌زمین است ، اما در ادبیات فارسی معاصر آل‌احمد از اندک‌شمار نویسندگانی است که به آن توجه داشته است .