برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: به سختی می‌توان تعریفی مختصر، درباره فلسفه قاره‌ای ارائه داد که دربرگیرنده تمامی جریان‌های فلسفی پیشین خود باشد. عبارت فلسفه قاره‌ای، مثل فلسفه تحلیلی، فاقد معنی‌ای معین است و فقط می‌تواند به یک شباهت کلی بین فیلسوفان مختلف، اشاره داشته باشد؛ با این حال، مایکل روزن به طریق زیر، به مشخص کردن مسائل اصلی و ذاتی که به‌طور معمول، در همه فیلسوفان قاره‌ای، مشاهده می‌شود، پرداخته‌است: فیلسوفان قاره‌ای به‌طور عام علم گرایی را رد می‌کنند، دیدگاهی که معتقد است علوم طبیعی یگانه راه و دقیق‌ترین شیوه فهم پدیده هاست. بر خلاف فیلسوفان تحلیلی، که بسیاری از آن‌ها کار خود را در ادامه علوم طبیعی یا زیر مجموعه‌ای فرعی از آن می‌دانند، فیلسوفان قاره‌ای عنوان می‌کنند که علم به‌طور کلی وابسته به شکلی فرعی از تجربه پیشانظریه‌ای است (تفسیری از شرایط امکان‌پذیری تجربه کانتی یا مباحثی از پدیدار شناسی) و اینکه روش‌های علمی برای درک هوشمندانه شرایط، ناکافی هستند. فلسفه قاره‌ای به‌طور معمول شرایط امکان یافتن تجربه را قابل تغییر می‌داند: شرایطی که دست‌کم به صورت نسبی توسط فاکتورهایی مانند مفاد مختلف، زمان و فضا، زبان، فرهنگ یا تاریخ معین می‌شوند؛ بنابراین فیلسوفان قاره‌ای به سوی تاریخ گرایی متمایلند. در حالیکه فیلسوفان تحلیلی مایل به برخورد کردن با مسائل فلسفی به صورت مجزا هستند، و این موضوعات را قابل ارزیابی، جدای از ریشه‌های تاریخی‌اش می‌دانند (بسیاری از دانشمندان هم تاریخ علم را برای تحقیقات علمی غیرضروری می‌دانند). فیلسوفان قاره‌ای عموما بر این نظرند که «مسائل فلسفی را نمی‌توان به دو قسمت متنی (تئوری) و شرایط مفهومی ظهور تاریخی‌اش شقه کرد». فیلسوفان قاره‌ای به‌طور عمومی معتقند که آگاهی انسان می‌تواند این شرایط امکان‌پذیری تجربه را تغییر دهد: «اگر تجربه بشری صرفا یک موجودیت یافتن تصادفی است، با این وجود این امکان‌پذیری می‌تواند به راه‌های گوناگون و متفاوتی بازآفرینی شود.» بنابراین فیلسوفان قاره‌ای به یگانگی نظریه و عمل معتقدند، و مایلند که تحقیقات فلسفی خود را وابسته به شرایط فردی، اخلاقی، تغییرات سیاسی و… کنند. این گرایش در سنت مارکسیستی به وضوح دیده می‌شود («فیلسوفان فقط جهان را به شکل‌های گوناگون تفسیر کرده‌اند، در حالی که مهم تغییر دادن آن است») و جدای این سنت هم این نگرش، به عنوان …
برداشت:
فلسفه قاره‌ای (به انگلیسی : continental philosophy) ، در کاربرد معاصر ، به مجموعه‌ای از سنت‌ها در فلسفهٔ سده‌های ۱۹ و ۲۰ میلادی در قارهٔ اروپا گفته می‌شود . این عبارت ، نخستین بار ، در نیمهٔ دوم سدهٔ ۲۰ میلادی ، به منظور اشاره به حوزهٔ اندیشمندان و سنت‌های خارج از جنبش تحلیلی به کار رفت . جنبش‌های فلسفی قاره‌ای عبارتند از : ایده‌آلیسم آلمانی ، پدیدارشناسی ، اگزیستانسیالیزم ، هرمنوتیک ، ساختارگرایی ، پساساختارگرایی ، تئوری آسیب‌شناسی روانی ، نظریه انتقادی و نئومارکسیسم .