. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: هجوم همه‌جانبه مغول به ایران به‌رهبری چنگیز، از سال ۶۱۶ ه. ق، با تصرف فاراب شروع شد. حملات مغول، درهم‌شکننده و همراه با شدت عمل بود؛ آنچنانکه رعب و وحشت، سراسر مناطق تحت حمله از جمله خراسان و فرارود را فراگرفت و موج فرار مردم این نواحی به مناطق امن‌تر مانند کرمان، فارس و عراق شروع شد. اتابکان فارس یا سلغریان که در مصالحه با خوارزمشاهیان، حکومت فارس را در دست داشتند، با اوگتای و پس از آن با هلاکو از در صلح درآمدند و اینچنین، سرزمین فارس از تاخت‌وتاز حمله مغول در امان ماند. در دوره سلغریان، شیراز دیگربار پایتخت ایالتی شد و آبادانی بسیار در آنجا صورت گرفت. پس از دوره‌ای از دشمنی ویرانگر میان سلسله‌ها و قحطی در اواخر سده ششم ه. ق، اتابک سعد بن زنگی، پنجمین حاکم سلغریان فارس، با حکومتی عادلانه، مالیات‌های پایین و حمایت از هنر و کشاورزی، برخی موفقیت‌ها به‌دست‌آورد. بدین ترتیب، شیراز مرکز ادبی و علمی روزگار مغول شد. در سده‌های هفتم و هشتم ه. ق، به‌دنبال حمله مغول و درگیری‌های ایلخانان، آل مظفر و تیموریان، سرزمین ایران شاهد دگرگونی‌هایی در زمینه نظام اجتماعی و فرهنگی بود. عدم ثبات و بی‌خاستگاه بودن حکومت‌ها، سبب فشار حکومتی بر مردم می‌شد. در آشوب و آشفتگی، حکومتی به قدرت می‌رسید و چندی با روش و هنجار و سیاست اجتماعی و فرهنگی ویژه خود حکم می‌راند و سپس جای به دیگری می‌داد. این جابه‌جایی‌ها قهرا بر روش اندیشه و الگوی رفتاری طبقات اجتماعی سرزمین فارس و رسوم و سنت‌های مردمانش اثر منفی می‌گذاشت و معیارها و ارزش‌های اخلاقی جامعه را متزلزل می‌نمود. پس از مرگ ابوسعید بهادرخان، آخرین پادشاه ایلخانی در سال ۷۳۶ ه. ق، سرزمین‌های تحت حکومت ایلخانان تجزیه شد و در گوشه و کنار گروهی از سرداران قدرتمند ابوسعید، دعوی استقلال کردند و اینچنین، حکومت‌های محلی و منطقه‌ای متعددی سر برآوردند. از میان داعیان حکومت در این روزگار، آل اینجو پس از مرگ ابوسعید جایگاهی یافتند. در میان افراد این خاندان، شیخ ابواسحاق، حاکمی اهل ادب و شعر بود و نویسندگان و شعرا بر درگاهش گرد آمدند. در مقابل، مظفریان و به‌ویژه مبارزالدین به ادب و علم توجه ویژه‌ای ننمودند. آل جلایر نیز به شعر و ادب توجه داشتند و شاعران را مورد تشویق قرار می‌دادند. سلطان اویس به شاگردی نزد سلمان ساوجی بود و عبید و محمد عصار و شرف‌الدین …
خلاصه:
خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدین محمد حافظ شیرازی (زادهٔ ۷۲۷ هجری قمری – درگذشتهٔ ۷۹۲ هجری قمری در شیراز) ، مشهور به لسان‌الغیب ، ترجمان الاسرار ، لسان‌العرفا و ناظم‌الاولیاء ، شاعر فارسی‌زبان سدهٔ هشتم ه.ق شیراز است . بیش‌تر شعرهای او غزل است . مشهور است که حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی گرویده و همانندی سخنش با شعر خواجو مشهور است . حافظ از مهم‌ترین اثرگذاران بر شاعران فارسی‌زبان پس از خود شناخته می‌شود . در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی اشعار او به زبان‌های اروپایی نیز ترجمه شد و نامش به محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت . هر سال در ۲۰ مهر مراسم بزرگ‌داشت حافظ در آرامگاهش در شیراز با حضور پژوهشگرانی از اقصای دنیا برگزار می‌شود .