. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: در سمتی از ماه که ما می‌توانیم آن را ببینیم حدود ۳۰۰۰۰۰ چاله وجود دارد که حدود ۱ کیلومتر قطر دارند، به عبارتی دیگر سطح ماه با آن‌ها پوشیده شده. چاله‌های بزرگتری بین ۶۰ تا ۲۷۰ کیلومتر وجود دارد. سطح آن‌ها نسبتا صاف است بطوری گاهی با تابش نور خورشید می‌توان انحنای کره ماه را در داخل یک چاله تشخیص داد. درون چاله‌ها همچنین گاهی چاله‌های کوچکتری وجود دارد که بر اثر برخوردهای بعدی پدید آمده‌اند. اگرچه که بزرگترین چاله ماه به بزرگی حدود ۶ تا ۸ درصد از بزرگترین برش از کره ماه است (قطر ماه: ۳۴۷۸ کیلومتر) ولی اولین بار به احتمال زیاد این چاله از راه دور توسط گالیله در سال ۱۶۱۰ کشف شد. چاله‌ها هنگامی بیش از همه قابل روئیت هستند مرز شب و روز یا همان سایه مرز در ماه که برای ما در زمین دو بار در ماه قابل روئیت است، در کنار یکی از چاله‌ها قرار می‌گیرد و سایه دیواره چاله به درون آن می‌افتد و به همین دلیل بزرگتر دیده می‌شوند. یکی از نمونه‌های معروف از آن‌ها یک دهانه به قطر تقریبی ۵ کیلومتر با یک دیواره بلند و تیز به طول ۱ کیلومتر و عمقی حدود ۱۰۰ متر پایین‌تر از سطح خارجی چاله می‌باشد. قطر ماه یک چهارم قطر زمین است به همین دلیل خمیدگی سطحی آن نسبت به زمین چهار برابر بیشتر است؛ دیواره‌ها از داخل اغلب به شکل تراس هستند و بین ۲۰ تا ۳۰ درجه خمیدگی دارند ولی در خارج ۲ تا ۳ بار صاف ترند. معمولا در وسط چاله یک برآمدگی یا به عبارتی کوه که ناشی از برخورد است وجود دارد. البته باید گفت که تمام خصوصیات یک چاله در واقع به دینامیک شهاب سنگی بستگی دارد که آن چاله بوسیله برخورد آن به وجود آمده، فاکتورهایی مانند سرعت، زاویه برخورد، شکل شهاب‌سنگ، بزرگی آن و غیره. محققان دانشگاه کرتین به تازگی همچنین در استرالیا با مطالعات خود بر روی بخش تاریک و دور ماه و با استفاده از مدلسازی رایانه‌ای از گرانش ماه و داده‌های توپوگرافی، دهانه‌های برخوردی را شناسایی کرده‌اند که در روش‌های دیگر قابل‌مشاهده نیستند. از تعداد ۲۸۰ دهانه برخوردی کشف‌شده ۶۶ دهانه از دید گرانشی و توپوگرافی قابل‌مشاهده هستند. قبل از همه می‌توان زمان پیدایش دهانه‌ها را آخرین بمباران سنگین ذکر کرد، همان زمانی که سیستم خورشیدی تشکیل شد و سیارک‌ها و اجرام کوچک به ماه و سیارات دیگر هجوم آوردند. زمانی که یک جرم با سرعت زیاد با ماه برخورد می‌کند، سطح ماه یک نیروی …
خلاصه:
یک دهانه یا چالهٔ ماه ، یک گودال با کفی مسطح و دایره‌ای شکل در کرهٔ ماه است که با دیواره‌ای گرد محصور شده‌است . تقریبا تمامی چاه‌های کرهٔ ماه از نوع دهانه‌های برخوردی هستند که در واقع از برخورد شهاب سنگ‌ها به وجود آمده‌اند ولی دهانه‌های آتشفشانی نیز وجود دارد که کوچکتر و کمتر هستند .