. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: تاریخچه تنفس مصنوعی به حدود ۸۷۰ سال پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. در سال ۱۵۳۰ پاراسلسوس سوئیسی، با به کاربردن دم آهنگری و گذاشتن آن در دهان بیمار و دمیدن آن، به ریه‌ها هوا رساند. فارست برد آمریکایی نخستین دستگاه تنفس مصنوعی مدرن بنام bird mark ۷ را در دوران جنگ جهانی دوم ابداع کرد. در ایران کاربرد دستگاه‌های گوناگون ونتیلاتور پیشینه‌ای بیش از ۵۰ سال دارد. امروزه پیشرفته‌ترین مدل این سازو کارها در بیمارستان‌های ایران به کار می‌رود. امروزه انواع گوناگونی از ونتیلاتورها در دسترسند. انتخاب ونتیلاتور بستگی به شدت روند بیماری، طول مدت حمایت تهویه‌ای، سطح هشیاری بیمار، امکانات بیمارستان و… دارد. پس ماشین‌های تهویه مصنوعی به دو نوع دسته‌بندی می‌شوند: نخستین ماشین‌های تهویه مصنوعی‌ای که اولین بار در همه‌گیری فلج اطفال طرح‌ریزی و ساخته شدند و مورد استفاده قرار گرفتند. این ونتیلاتورها به‌شکل محفظه‌ای هستند که تمامی اطراف قفسه سینه یا بدن (به‌جز سر و گردن) را می‌پوشانند. در زمان دم، هوای درون محفظه تخلیه‌شده، منجر به ایجاد فشار منفی در درون محفظه گردیده، پس از آن موجب کشیده شدن دیواره قفسه سینه به بیرون و اتساع آن می‌شود. نیاز نداشتن به وجود راه هوایی مصنوعی و پیشامدهای پس از آن. اصلاح اکسیژناسیون در بیماران دارای تنفس ارادی همراه با کاهش کیفیت و کارایی تنفس مانند بیماری‌های مزمن انسدادی ریه. کاهش نیاز به استفاده از شل کننده عضلانی. کاهش کار تنفس در درمان متناوب برای حمایت از تهویه به‌صورتی که عضلات تهویه‌ای بتوانند استراحت کنند. استریل کردن و حفظ استانداردهای بهداشتی با آن سخت است. موجب کاهش تحرک بیمار و زمینه ابتلاء به عوارض ناشی از بی‌حرکتی می‌شود. فشار منفی ایجادشده در زیر محفظه موجب بروز عوارض بر روی سایر سیستم‌ها (دستگاه‌های) بدن می‌شود. انجام مراقبت‌های پرستاری از بیمار در زیر ونتیلاتور مشکل است. در هر نوع نارسایی تنفسی نمی‌توان از آن استفاده کرد. نوع جلیقه‌ای آن می‌تواند موجب زخم فشاری شود. ونتیلاتورهای فشار مثبت در زمان دم، گاز را با فشاری بیشتر از فشار اتمسفر به درون ریه‌ها به جریان انداخته، یک فشار آلوئولی مثبت ایجاد می‌کند و موجب گستردگی و اتساع قفسه سینه می‌شوند. در این نوع تهویه، تعبیه و قراردادن راه هوایی مصنوعی یا همان لوله تراشه یا تراکستومی کاف‌دار، ضروری است تا …
خلاصه:
دستگاه تنفس مصنوعی یا ونتیلاتور (به انگلیسی : medical ventilator) دستگاهی است که کار تنفس را برای بیمارانی که به‌طور موقت یا دائم دچار مشکلات تنفسی هستند انجام می‌دهد . به عبارت دیگر در ریه می‌دمد و درنگ می‌کند و بازدم خودبخود انجام می‌شود . آغاز تهویهٔ مصنوعی با لوله‌گذاری تراشه فراهم می‌شود . پس از آن با استفاده از دستگاه‌های پیشرفته که امروزه تحت کنترل ریز پردازنده‌ها هستند تنفس مصنوعی برای بیمار شروع می‌شود .