. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: پیدایش حوزه زبان‌شناسی رایانشی به عنوان یک حوزه علمی و مطالعاتی، در واقع به قبل از پیدایش هوش مصنوعی (حوزه‌ای که زبان‌شناسی رایانشی اغلب زیر شاخه‌ای از آن محسوب می‌شود) بازمی‌گردد. محل تولد زبان‌شناسی رایانشی را باید در تلاش‌های ایالات‌متحده در دهه ۱۹۵۰ جستجو کرد، یعنی زمانی که آن‌ها در تلاش بودند تا بتوانند با استفاده از رایانه به شکل خودکار متون زبان‌های بیگانه، به خصوص منابع علمی به زبان روسی، را به انگلیسی ترجمه کنند. از آنجایی که سیستم‌های رایانه‌ای، پردازش‌های ریاضیاتی را بسیار سریع‌تر از انسان‌ها انجام می‌دهند در ابتدا چنین تصور شد که مسایل تکنیکی ترجمه ماشینی به سرعت حل خواهند شد و آن‌ها قادر خواهند بود تا ماشین‌های ترجمه با توانایی‌های مشابه انسان بسازند. هنگامی‌که ترجمه ماشینی (نام دیگر: ترجمه مکانیکی) طراحی‌شده آن زمان نتوانست از انجام ترجمه صحیح متون برآید، بحث پردازش زبان انسان بسیار پیچیده‌تر از آنچه پیشتر تصور می‌شد به حساب آمد. نام زبان‌شناسی رایانشی به عنوان نام شاخه‌ای جدید از علوم متولد و ایجاد شد که به بررسی و تولید الگوریتم‌ها و نرم‌افزارهای بررسی هوشمند داده‌های زبانی می‌پردازد. زمانی که در سال‌های ۱۹۶۰ زبان‌شناسی رایانشی پا به عرصه وجود گذاشت، به عنوان زیر شاخه‌ای از هوش مصنوعی که به بررسی، فهم و تولید زبان در سطح هوشی انسانی می‌پردازد در نظر گرفته شد. بعد از بررسی نحوه انجام ترجمه صحیح توسط انسان‌ها چنین مشاهده شد که فرد مترجم می‌بایست به دستور، تکواژشناسی و همچنین قواعد نحوی هر دو زبان آگاهی داشته باشد. مبانی آگاهی از نحو نیز، داشتن دانش معناشناسی، واژگان و همچنین کاربردشناسی شناسایی شدند؛ بنابراین تلاش در جهت تحقق ترجمه ماشینی به شاخه‌ای پیچیده از علوم برای توصیف، نمایش و پردازش ماشینی زبان‌های انسانی تبدیل شد. در مورد استفاده از آن از جمله می‌توان به کاربردهای زیر اشاره کرد: نوآم چامسکی توانست تشابه زبانهای طبیعی و زبان‌های برنامه‌نویسی را به اثبات برساند. یعنی یک‌زبان رایانه‌ای مانند زبانهای طبیعی دارای یک دستور زبان و یک فرهنگ می‌باشد. تفسیر یک متن از تجزیه واژه‌ها lexicon آغاز سپس با تجزیه نحو syntax و در آخر با تجزیه مفهوم semantic آن پایان میابد. مقاله اصلی: ترجمه ماشینی (خودکار) این شاخه از زبان‌شناسی رایانه‌ای زمان درازی کم‌اهمیت جلوه می‌کرد …. 
خلاصه:
زبان‌شناسی رایانشی (computational linguistics) حوزه‌ای میان‌رشته‌ای است که می‌کوشد با بهره‌گیری از روش‌های آماری و قاعده‌بنیاد (rule-based) ، به مدل‌سازی زبان طبیعی بپردازد . به شکل سنتی زبان‌شناسی رایانشی در قلمرو کاری دانشمندان کامپیوتری قرار داشت که در حوزه‌ی پردازش یک زبان خاص توسط کامپیوتر تخصص لازم را کسب کرده بودند . امروزه زبان‌شناسان رایانشی به عنوان اعضای گروه‌های میان‌رشته‌ای به فعالیت می‌پردازند ، که اعضای این تیم‌ها می‌توانند شامل زبان‌شناسان (به شکل خاص در زمینه‌ی زبان‌شناسی همگانی تخصص دارند) ، کارشناسان زبان (افرادی با پیش‌زمینه و تا حدی دارای مهارت‌های عملی مرتبط با پروژه‌ی مورد نظر) ، و دانشمندان علم کامپیوتر باشند . زبان‌شناسی رایانشی دارای زیر شاخه‌های نظری و کاربردی است .