مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: ۱ مدحی ۲ مذهبی و فلسفی ۳ اخلاقی و زهدی ۴ سیاسی و اجتماعی مشهورترین قصیده سرایان مدیحه گو: رودکی، منوچهری دامغانی، فرخی سیستانی، عنصری بلخی، انوری، خاقانی قصیده شعری است که مصراع اول و مصراع‌های زوج مصراع‌های دوم هم‌قافیه‌اند و تعداد ابیات آن از ۱۵ بیت بیشتر است. ارکان اصلی قصیده از شش بخش تشکیل می‌شود: مطلع: بیت اول قصیده را مطلع می‌نامند که باید در لفظ و معنی جذاب و دلنشین باشد و دو مصراع آن هم‌قافیه باشد. مثال: (با کاروان حله برفتم ز سیستان با حله تنیده ز دل، بافته ز جان) (فرخی سیستانی) تنه اصلی قصیده: این بخش، اصلی‌ترین قسمت قصیده و تمام مقصود شاعر را در بر دارد که معمولا محتوا و مضامینی چون مدح، رثا، وصف، پند و اندرز و موعظه، شکوه و شکایت، حکمت، عرفان و مسائل سیاسی و اجتماعی را در بر می‌گیرد. شریطه و دعا: شاعران معمولا در ابیات پایانی قصیده با ذکر شرط‌هایی برای ممدوح خود آرزوی دوام و بقا می‌کنند؛ مثلا عنصری در پایان یکی از قصایدش چنین می‌گوید: (همیشه تا به همه وقت خلق عالم را به شادی و غم از ایزد بود قضا و قدر) (بقای شاه جهان باد و عز و دولت او دلش به رامش و دستش به باده و ساغر) مقطع: بیت آخر قصیده مقطع نام دارد که معمولا شاعران در آن به هنرنمایی پرداخته، در انتخاب الفاظ و مفاهیم سعی زیادی می‌نمایند. از آن‌جا که در این‌گونه شعر، نظر شاعر اغلب به شخص و مقصودی معین توجه دارد آن را قصیده یعنی مقصود نام داده‌اند. طبق نظر علمای ادب، در قصاید فارسی مطلع باید که مصرع باشد و هرگاه که چنین نیست، به آن شعر قطعه می‌گویند و نه قصیده. اگرچه پیشینه قصیده به شعر عربی در دوران جاهلیت می‌رسد، لیکن در شعر فارسی از قرن سوم هجری رواج یافت و دوران اوج شکوه آن تا قرن ششم هجری بوده‌است. از قرن هفتم به‌بعد، به‌دلیل از بین رفتن دربارهای مقتدری که مشوق شاعران مدیحه‌سرا بودند، قصیده رو به ضعف نهاد. موضوع قصیده‌ها از قرن نهم به‌بعد، بیشتر تجلیل و ستایش اولیای دین است. در دوران متأخر، ملک‌الشعرا بهار با وارد کردن مضمون‌های اجتماعی و سیاسی در قصیده‌ها، رنگ تازه‌ای به قصیده داد و این قالب شعری را احیا کرد. 
خلاصه: قصیده یک قالب شعر کلاسیک فارسی است که معمولا ۱۵ تا ۷۰ و گاهی تا ۸۰ بیت است. موضوع قصاید مدح شاهان و بزرگان، تهنیت جشن‌ها، وصف طبیعت و گاه پند و اندرز است. در این نوع شعر بیت اول با مصراع‌های زوج هم‌قافیه است. شاعران ایرانی قصیده را از شعر عربی گرفته‌اند. تفاوت قصیده با قالب غزل در تعداد ابیات و موضوع شعر است. کمی یا زیادی بیت‌های قصاید بستگی دارد به اهمیت موضوع، قدرت و قوت طبع شاعر و نوع قافیه و اوزان شعری. شاعر می‌تواند قصیده را در وزن‌های گوناگونی بسراید. 
موضوع:
چكامه