. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: مفهوم مهار عصبی (در سیستم‌های حرکتی) برای دکارت و معاصرانش به خوبی شناخته‌شده بود. مهار حسی در بینایی توسط ارنست ماخ در سال ۱۸۶۵ استناد به استنباط شده است؛ همان طور که در نوار ماش به تصویر کشیده شده است. مهار در سلولهای عصبی حسی منفرد در سال ۱۹۴۹ توسط haldan k. hartline، هنگامی‌که وی از لگاریتم‌ها برای بیان اثر زمینه‌های گیرنده گانگلیون استفاده می‌کرد، کشف و مورد بررسی قرار گرفت. الگوریتم‌های وی همچنین به توضیح آزمایش انجام‌شده توسط دیوید اچ هابل و تورستن ویزل که بیانگر تنوع پردازش حسی، از جمله مهار جانبی، در گونه‌های مختلف است، کمک می‌کند. در سال ۱۹۵۶، هارتلین طی آزمایشگاهی که با کمک هنری ج واگنر و فلوید راتلیف انجام شد، این مفهوم از مهار جانبی در را در چشمخرچنگ نعل اسبی (limulus polyphemus) مجددا مورد بررسی قرار داد. هارتلین به دلیل عملکرد مشابه و آناتومی فیزیولوژیکی خرچنگ نعل اسبی با نورهای گیرنده در چشم انسان، آناتومی اوماتیدیوم را در آنها جستجو کرد. همچنین، گیرنده‌های نوری آنها بسیار بزرگتر از گیرنده‌های نوری در انسان هستند، که این امر مشاهده و ضبط آنها را آسان‌تر می‌کند. هارتلین پاسخ سیگنال اوماتیدیوم را زمانی که یک پرتوی متمرکز سه واحد از اطراف هدایت شد، مقایسه کرد. وی همچنین از نظریه خود در مورد مهار جانبی حمایت کرد زیرا سیگنال پاسخ یک واحد زمانی که واحدهای اطراف در معرض نور قرار نبودند قوی‌تر بود. جورج فون بیکسی در کتاب خود به نام مهار حسی طیف گسترده‌ای از پدیده‌های بازدارنده در سیستم‌های حسی را مورد بررسی قرار می‌دهد و آنها را از لحاظ تیزکننده تفسیر می‌کند. مهار جانبی در فرایند پاسخ دیداری، کنتراست رنگ‌ها و تندی را افزایش می‌دهد. این پدیده در شبکیه پستانداران رخ می‌دهد. در تاریکی، یک محرک نور بسیار کوچک فرق بین دریافت کننده‌های نوری (سلول‌های میله) را مشخص خواهد نمود. میله‌های مرکز این محرک‌ها، سیگنال «نوری» را به مغز منتقل می‌کنند؛ در مقابل، میله‌های مختلف در خارج از محرک، سیگنال «تاریکی» را بر اثر مهار جانبی توسط سلول‌های افقی به مغز منتقل می‌کنند. این کنتراست بین نور و تاریکی تصویری واضح‌تر ایجاد می‌کند. (مقایسه پوشش ناپسند در پردازش دیجیتال). این مکانیسم همچنین اثر دیداری نوار mach را ایجاد می‌کند. 
خلاصه:
مهار جانبی (به انگلیسی : lateral inhibition) در علوم اعصاب ، ظرفیت یک نورون هیجان زده برای کاهش فعالیت همسایگان است . مهار جانبی باعث افزایش پتانسیل عمل از سلولهای عصبی برانگیخته به نورونهای همسایه در جهت جانبی نمی‌شود . این مهار جانبی یک تضاد تحریکی ایجاد می‌کند که باعث افزایش ادراک حسی می‌شود که به آن آنتاگونیسم جانبی نیز گفته می‌شود و در درجه اول در فرایندهای بینایی ، بلکه در پردازش لمسی ، شنوایی و حتی بویایی اتفاق می‌افتد . سلولهایی که از مهار جانبی استفاده می‌کنند ، در درجه اول در قشر مغز و تالاموس ظاهر می‌شوند و شبکه‌های بازدارنده جانبی (lin‌ها) را تشکیل می‌دهند . تصور می‌شود این پدیده به تبعیض رنگ کمک می‌کند .