متن زیر چه موضوعی را مورد بحث قرار داده است؟

متن: کوچک‌ترین یکای (واحد) زبان که دارای نقش دستوری و معنایی مستقل می‌باشد تکواژ یا نشانه نام دارد. هجاها و طول آن‌ها نمی‌توانند برای بازشناختن تکواژها ابزار سودمندی باشند. معیار و سنجه بنیادین این است که تکواژ را نمی‌توان به یکاهای دستوری کوچک‌تر بخش کرد. تکواژها از به‌هم‌پیوستن واج‌ها (کوچکترین بخشهای گفتار) ساخته می‌شوند و تکواژها را نمی‌توان به واحدهای دستوری کوچک‌تر بخش کرد. تکواژها را به دو دسته بخش می‌کنند: تکواژ آزاد و تکواژ وابستهدر دانش زبان‌شناسی تکواژها را معمولا میان دو ابرو قرار می‌دهند. مانند: {کن}، {من} شمار تکواژهای یک‌زبان خیلی بیشتر از شمار واج‌های آن است. 
موضوع:
تك واژ