متناسب با متن زیر، یک عنوان انتخاب کرده و آن را خلاصه کنید

متن: این تست برای همه مادران باردار تجویز نمی‌شود. معمولا در مادرانی که عوامل پرخطر زیر را دارند، توصیه می‌شود: احتمال زایمان زودرس جفت سرراهی نارسایی دهانه رحم حاملگی چند قلویی مشکوک بودن به داشتن برش عمودی زیاد (کلاسیک) در سزارین قبلی افرادی که به دلایل مختلف مانند عمل‌های جراحی در رحم جای زخم و اسکار دارند و یا میومکتومی انجام داده‌اند نباید این تست را انجام دهند. به طور کلی اگر عاملی وجود دارد که اجازه نمی‌دهد فرد زایمان طبیعی داشته باشد این تست باید با احتیاط انجام شود و یا اصلا انجام نشود. برای انجام این تست در مطب پزشک دو کمربند مخصوص به دور شکم بسته‌شده و بعد روی تخت دراز می‌کشید. یکی از کمربندها با استفاده از سنسورهای مخصوص، ضربان قلب جنین را اندازه‌گیری می‌کند و دیگری انقباض‌های رحمی را کنترل خواهد کرد. اگر انقباض‌های طبیعی رحم برای انجام تست به اندازه کافی نباشد پزشک دوز پایینی از داروی محرک اکسی توسین را در بازوی شما تزریق می‌کند تا تعداد انقباض‌ها را افزایش دهد. روش دیگر افزایش انقباض این است که پزشک از شما می‌خواهد نوک سینه‌ها را مالش دهید تا انقباض رحمی به طور طبیعی بیشتر شوند. اگر حداقل ۳ انقباض در ۱۰ دقیقه حاصل نشود، بیمار ۵ دقیقه استراحت می‌کند و نوک پستان دیگر تحریک می‌شود. سپس پزشک منتظر می‌ماند تا مانیتور تعداد انقباض‌ها و ضربان قلب جنین را ثبت کند. این آزمایش حدود دو ساعت طول می‌کشد و افزایش انقباض‌ها می‌تواند کمی شما را اذیت کند. این تست معمولا بی‌خطر است، اما گاهی وقت‌ها باعث زایمان زودرس می‌شود. البته برای زنانی که جفت سرراهی، خطر پارگی رحم و یا سابقه سزارین دارند، خطرناک‌تر است. پزشک قبل از آزمایش به شما کمک می‌کند تا مزایا و خطرها را بسنجید و بعد آزمایش را انجام دهید. اگر در هنگام انقباض ضربان قلب کودک شما کاهش یابد، می‌تواند نشانه وجود مشکلی باشد. در این صورت پزشک شما ممکن است آزمایش‌های بیشتری را تجویز کند. گاهی نیز، بهترین گزینه زایمان زودرس است. اگر ضربان قلب کودک شما در طول تست طبیعی باشد، یعنی مشکلی وجود ندارد. با این حال گاهی پزشک برای اطمینان بیشتر ممکن است تست را مجددا تکرار کند. 
جواب:
"تست استرس انقباضي" میتواند عنوان مناسب و "تست استرس انقباضی (cst) آزمایشی است که در اواخر بارداری (هفته ۳۴ بارداری) برای تعیین میزان فعالیت جنین و تعداد ضربان قلب او با ایجاد یک سری انقباض‌های القایی توسط پزشک انجام می‌شود . در واقع هدف ایجاد القای خارجی و نظارت بر حرکت‌های جنین ، بررسی ضربان قلب جنین است و اینکه جنین توانایی دریافت اکسیژن را طی انقباض رحم که لازمه اصلی زایمان است ، دارد . در طی انقباض رحمی ، اگر اکسیژن رسانی جنین پایین باشد باعث کاهش ضربان قلب او خواهد شد . این امر موجب افزایش احتمال خطر مرگ ، عقب ماندگی و سایر ناهنجاری‌ها هنگام تولد می‌شود ." میتواند خلاصه ی مناسبی برای این متن باشد