برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: درمانگران وجودی به انسان‌ها به عنوان موجودی نگاه می‌کنند که سازنده معنای زندگی خویش هستند. ما موجوداتی میرنده هستیم که به علت اینکه خود آگاهیم، از فرا رسیدن مرگ خود اطلاع داریم. تنها در انعکاس مرگ است که ما می‌توانیم یاد بگیریم چگونه زندگی کنیم. انسان‌ها از خود سؤالاتی می‌پرسند که درباره نگرانی‌های اساسی‌شان است: من کیستم؟ آیا زندگی ارزش زیستن دارد؟ آیا در زندگی معنایی هست؟ چگونه می‌توانم انسانیتم را تشخیص دهم؟. وجودی‌ها معتقدند که در نهایت هر یک از ما می‌بایست با این سؤالات مواجه شویم و همه ما در قبال آنچه هستیم و قرار است بشویم، مسئولیت داریم. به علت اینکه وجودی‌نگرها نسبت به روشی که در آن نظریه‌ها افراد را انسانیت‌زدایی می‌کنند و به آن‌ها در قالب موضوعاتی آبژکتیو می‌نگرند، حساسیت به خرج می‌دهند؛ تجارب واقعی و قابل‌اعتماد از تبیین‌های مصنوعی پیشی می‌گیرند. وقتی تجارب در قالب سایر مدل‌های نظری از پیش موجود ریخته می‌شوند، اعتبار و اصالت خود را از دست می‌دهند و از افرادی که آن‌ها را تجربه می‌کنند، جدا می‌شوند؛ بنابراین، روان‌درمانگران وجودی به جای توجه به طبقات تشخیصی عینی بر روی ذهنی بودن تجارب تمرکز می‌کنند. شک درمانگران در این است که موضوعاتی از قبیل انتخاب، مسئولیت‌پذیری، مرگ و میر یا هدف در زندگی، نگرانی‌های اصلی بیماران هستند یا خیر؟. روز به‌روز، بیماران بیشتری با شکایت‌های عمده درباره فقدان هدف و معنا، وارد درمان می‌شوند. اغلب برای درمانگر راحت‌تر است تا این نگرانی‌ها را به عنوان یک سری علائم در نظر بگیرد و به جای چالش خلاقانه با آن‌ها به عنوان تابلویی از جستجو برای یافتن معنا؛ با بیماره درباره درمان دارویی آن‌ها صحبت کند یا یک سری تمرینات دارای راهنما را تجویز نماید. بسیاری از تشخیص‌ها ممکن است این بحران‌های وجودی را مخفی کند. تنگنا و دوراهی وجودی به دنبال این واقعیت وجودی می‌آیند که اگرچه ما آرزو داریم که گونه انسان‌ها تداوم پیدا کند، در عین حال موجودات محدودی هستیم که تنها در عالم وجود انداخته شده‌ایم بدون ساختار و مقصد زندگی از پیش تعیین‌شده؛ و این‌که هر یک از ما باید تصمیم بگیرد چگونه تا جایی که امکان دارد شاد، اخلاقی و پر از معنا زندگی کند. یالوم چهار طبقه از «نگرانی‌های اساسی» را تعریف می‌کند که دربرگیرنده این چالش‌های بنیادی شرایط انسان است. این موارد …
برداشت:
روان‌درمانی وجودی existential psychotherapy را نمی‌توان مانند سایر مکتب‌های درمانی مانند رفتارگرایی یا روان تحلیلی یک مکتب مستقل در نظر گرفت . این درمان را می‌توان با سایر رویکردهای درمانی ادغام کرد . این نوع درمان به جای اینکه رویکردی تکنیکی ارائه کند که در برگیرندهٔ مجموعه‌ای از قوانین روان‌درمانی باشد ، روشی از تفکر دربارهٔ تجارب انسانی است که شاید قسمتی از هر گونه روان‌درمانی است . هر فردی می‌بایست با موضوعات اساسی دربارهٔ نگرانی‌های نهایی مواجه شود که عبارت‌اند از : مرگ ، آزادی ، تنهایی و معنا.رویکرد وجودی به درمان دربرگیرنده درمانگری است که می‌خواهد سفری به عمیق‌ترین مسائل زندگی داشته باشد . روان‌درمانی وجودی نوعی نگرش نسبت به رنج بردن انسان‌ها است و از هیچ راهنمای درمانی استفاده نمی‌کند .