. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: جنبش فلکیش در اواخر سده ۱۹ ام میلادی با الهام از رمانتیسم آلمانی و شیفتگی به گونه‌ای رایش قرون‌وسطایی شکل گرفت. وحدت با تأخیر مردم آلمانی‌زبان تحت یک رایش آلمانی در سده ۱۹ ام خود به شکل‌گیری این جنبش یاری رساند. اگرچه عنوان völkisch نزدیکی با واژه volk (عوام یا عوام‌الناس در آلمانی) دارد و در می‌توانست مفهومی دربرگیرنده قشر پایین جامعه باشد، اما نظریه‌پردازان جنبش فلکیش توانستند به völkisch بار و جهتی برتری‌طلبانه با سمت و سوی بالا بودن مردم آلمانی بر دیگر مردمان دهند. اندیشمندانی که توسط کسانی چون آرتور دو گوبینو (۱۸۱۶ – ۱۸۸۲)، ژرژ واشه د لپوژ (۱۸۵۴ – ۱۹۳۶)، هیوستون استیوارت چمبرلین (۱۸۵۵ – ۱۹۲۷)، لودویگ ولتمان (۱۸۷۱ – ۱۹۰۷) یا آلکسی کارل (۱۸۷۳ – ۱۹۴۴) رهبری می‌شدند به ارائه برداشتی ناقص از نگره فرگشتی داروین پرداختند تا بتوانند بر پایه آن «جدل نژادی» و دیدگاه پاکسازی نژادی را توجیه کنند. آن‌ها ساختاری نژادگرایانه و دارای طبقه‌بندی اجتماعی از مردم جهان متصور بودند که در آن آریایی‌ها (یا مردم ژرمن) در قله «نژاد سفید» قرار می‌گرفتند. به باور آن‌ها خلوص و پاکیزگی این مردمان توسط عناصر خارجی، به ویژه نژاد سامی و یهودیان، آسیب‌دیده بودند. واژه volk در این دوره برای اشاره به انواع جدیدی از ملی‌گرایی‌های قومیتی استفاده می‌شد و توسط حزب‌های سوسیالیستی بین‌المللی به عنوان مترادفی بر پرولتاریا در سرزمین‌های آلمانی به کار گرفته شد. در میان چپ‌ها، عناصر فرهنگ مردمی به حزب‌های متشکل از طبقه متوسط گسترش یافتند. اگرچه دلبستگی اصلی جریان عرفانی ژرمنی در زنده ساختن دوباره سنت‌های پاگان بومی بود، مسئله پاکی نژاد ذهن زیربخش‌های سیاسی این جریان را مشغول خود کرده بود. همه انجمن‌های فولکلور پیوندخورده با ملی‌گرایی رمانتیک اما صرفا در آلمان واقع نشده بودند؛ جنبش völkisch هوادارانی نیز در اتریش و سوییس داشت. خلأ سیاسی و فضای عدم قطعیت پس از جنگ جهانی نخست باعث پدید آمدن زمینه‌ای مناسب برای رشد موفق گروه‌های گوناگون völkish به ویژه در برلین شد، اما اگرچه تعداد این گروه‌ها به سرعت در جمهوری وایمار بالا رفت، تعداد پیروان و شرکت‌کنندگان آن‌ها چندان بالا نبود. تعدادی از نویسندگان völkish تلاش کردند تا آنچه به باورشان آیینی به راستین آلمانی (deutschglaube) بود با معرفی دوباره خدایان باستانی ژرمن زنده …
خلاصه:
جنبش فلکیش (به آلمانی : völkische bewegung) جنبشی قومی و ملی‌گرایانه در آلمان بود که از اواخر سده ۱۹ میلادی تا دوران نازی فعالیت داشت . این جنبش از انگارهٔ « خون و خاک » الهام گرفته و بر پایه‌های نژادگرایی ، عوام‌گرایی ، ارض‌گرایی ، و ملی‌گرایی رمانتیک شکل گرفته بود و با افزایش هر چه بیشتر زمینهٔ قومی و اختصاصی آن ، از ۱۹۰۰ به بعد رویکردی یهودستیزانه نیز به خود گرفت . جنبش فلکیش دارای مجموعه‌ای از باورهای منسجم نبود بلکه « خرده‌فرهنگی متنوع » بود که از مخالفت با تغییرات اجتماعی-سیاسی مدرن برمی‌خواست . تنها عامل مشترک در میان نظریه‌پردازان این جنبش اما افسانهٔ « نوزایی ملی » بود که خود برگرفته از رسوم مردم باستانی آلمان به‌شمار می‌رفت .