مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: چاه‌ورز اسم مرکبی است که از دو واژه چاه و ورز تشکیل‌شده، چاه فارسی که همان چاه آب است و معنی ورز در این ترکیب مشخص نیست. یکی از حدسیات آن را با واژه فارسی ورد به معنی گل مربوط می‌داند. ورد طبق قاعده ذال معجم تبدیل به ورذ شده‌است. قاعده ذال معجم به این‌گونه‌است که اگر قبل از دال مصوت بیاید دال به ذال تبدیل می‌یابد، در لهجه مرسوم به شهرستان لامرد، ذال معجم رعایت می‌شود. چاه‌ورز در فارسنامه ناصری با نام چاه‌برد آمده‌است. برد در لغت‌نامه دهخدا، اسمی فارسی به معنی سنگ آمده‌است. یک روایت محلی می‌گوید که در چاه‌چاه‌ورز گاوی بوده که آب را از چاه می‌کشیده‌است و به وسیله آن گله را آب می‌دادند و به همین «چاه‌ورزا» نامیده شده‌است. ورزا در لغت‌نامه دهخدا و فرهنگ معین به معنی گاو نر است. ورزا در فرهنگ عمید به معنی گاو نر مخصوص شخم زدن زمین آمده‌است. در این منطقه اثری از دوره اشکانیان یافت شده‌است که احتمال این امر که در این دوره چاه‌ورز مسکونی بوده باشد را می‌دهد. با پدیدار گشتن امپراتوری ساسانیان با توجه به آثار زیاد یافت شده و منابع موجود چاه‌ورز مسکونی بوده‌است. قلعه گلرخ که در آن کارگاه سفالگری وجود داشته هم‌اکنون این محوطه‌ای از آن برجا مانده و در بخش کوهپایه واقع شده‌است و به صورت تپه‌ای به ابعاد ۱۶۰ در ۳۶ متر است. آثار معماری موجود در سطح این محوطه را سنگ‌های لاشه و ملاط گچ تشکیل می‌دهد که امروزه کمتر از نیم‌متر از ارتفاع این آثار در سطح محوطه باقی مانده‌است. در سطح این محوطه سکه‌ای متعلق به سال ۶۱۱ م به ضرب ضرابخانه دارابگرد از خسرو دوم پادشاه ساسانی به دست آمده‌است. این سکه از جنس نقره است و خسرو را با تاجی که در بالای آن دو بال عقاب باز شده، نشان می‌دهد. در این محوطه قطعه سفال‌هایی یافته شده که یک قطعه سفال آن متعلق به ظرفی با لبه مثلثی شکل است که خمیرمایه آن به رنگ قرمز و پوشش گلی سطح آن به رنگ قهوه‌ای است. قطعه سفال دیگر، متعلق به ظرفی با لبه مثلثی شکل است که خمیرمایه آن با پخت نامناسب و کیفیت ساخت متوسط به رنگ خاکستری است. بومیان چاه‌ورز ابتدا آب را از کوه‌های شمالی به صورت قنات استخراج کردند و سپس به آسیاب منتقل کرده بودند بعد از آن با کانال، حوضچه، سازه پخش‌آب زمین کشاورزی شمالی زیر آب قرار می‌دادند. بومیان با این سیستم آبیاری کشاورزی را در چاه‌ورز رونق داده بودند و به دلیل شور …
خلاصه: بخش چاه‌ورز (تلفظ راهنما·اطلاعات) چهارمین بخش شهرستان لامرد، همچنین هشتاد و چهارمین بخش استان فارس است و مرکب از دهستان شیخ‌عامر و دهستان چاه‌ورز می‌باشد. براساس سرشماری در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷ ٬ ۰۱۰ نفر (۲ ٬ ۰۱۱ خانوار) بوده‌است. این بخش در دشت علامرودشت ۳۵۰ کیلومتری جنوب شیراز واقع‌شده و مرکز آن شهر چاه‌ورز است که در ۴۸۶ متری از سطح دریا قرار دارد. جنوب آن به رشته‌کوه علامرودشت محصور است و از شمال آن نهر چاه‌ورز می‌گذرد که به رودخانه فصلی علامرودشت می‌پیوندد و سرانجام به خلیج‌فارس می‌ریزد. آب و هوای بخش نیز گرم و خشک است. سال ۱۳۷۳ دهستان چاه‌ورز ایجاد شد. این کتاب به ترکی ترجمه شده‌است. 
موضوع:
بخش چاهورز