. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: مشکلات خط فارسی از زبان فرزان سجودی: نبود نشانه برای واکه‌های کوتاه که سبب می‌شود یک کلمه را بتوان به شکل‌های مختلف خواند. به‌دلیل نبود حروف مستقل برای واکه‌های کوتاه، حرف «و» در موارد زیادی به جای واکه «» استفاده می‌شود که با واکه بلند «و» مانند واژه‌های «بو» و «نور»، ابهام ایجاد می‌کنند. وجود حروف متفاوت برای یک واج به دلیل آمیخته شدن با زبان عربی: وجود شکل‌های متفاوت برای بعضی از حروف؛ مثلا «ه» در ابتدا، انتها و وسط یک کلمه، به شکل‌های متفاوت نوشته می‌شود. سرهم‌نویسی و جدانویسی چندان شکل و قاعده مدونی ندارد؛ مثلا این‌که آیا باید «می‌روم» را سر هم بنویسیم یا «می‌» را جدا بنویسیم؛ چرا «می‌روم» را معمولا جدا از هم، اما «دانشگاه» را سرهم می‌نویسیم. وجود حروفی که خوانده نمی‌شوند؛ مثل «و» در واژه‌های «خواهر» و «خواب» (این مسئله جنبه تاریخی دارد و به آن املای تاریخی گفته‌می‌شود، چون زمانی تلفظ این کلمات به همین شکل بوده و به مرور «و» در گفتار حذف‌شده) برای برگرداندن کلمه‌های فارسی و اسامی ایرانی به الفبای لاتین قاعده رسمی و یگانه و پذیرفته‌شده‌ای وجود ندارد. اغلب رسانه‌ها شیوهای ساده‌ای را معمول کرده‌اند که ظرافت‌های زبان در آن گم می‌شود؛ مثلا «باد» baad و «بد» bad و حتی گاهی «بعد» baed و «بعید» baeid، به‌دلیل سهل‌انگاری، به‌صورت bad نوشته می‌شود که مشکلات تلفظی ایجاد می‌کند. برای نمونه، هنگام گرفتن گذرنامه، به‌عنوان سندی رسمی و حقوقی، در نوشتن اسامی به الفبای لاتین، با توجه به استفاده سلیقه‌ای از حروف لاتین، سردرگمی ایجاد می‌شود. مثلا سه برادر یا خواهر ممکن است نام‌خانوادگی خود یا نام پدر خود را با املاهایی متفاوت نوشته‌باشند که می‌تواند پیامدهای حقوقی و مالی داشته‌باشد. به دلیل مشکلات مختلف خط فارسی، عده‌ای به فکر جایگزینی خط لاتین با آن افتاده‌اند، اما این ایده مخالفان و موافقانی دارد. ابراهیم پورداوود در بخش «دین‌دبیره» از کتاب «اوستا» چنین می‌نویسند: احمد کسروی در کتاب «زبان پاک» چنین می‌نویسند: در ادامه در همین کتاب، الفبای پیشنهادی خود را آورده‌است؛ که بسیار همانند الفبای رسمی است. کورش صفوی. موافق با جایگزینی دبیره لاتین برای پارسی صادق هدایت، انتقاد از دبیره پارسی امروزی اما دسته دیگری هستند که از طرفی عقیده دارند که خط کنونی …
خلاصه:
لاتین‌نویسی فارسی نوشتن زبان فارسی به الفبای لاتین است که فینگلیسی (فارسی + انگلیسی) ، فارگلیسی (فارسی + انگلیسی) ، پنگلیش و پینگلیش (persian + english) یا فینگلیش (فارسی + english) نیز خوانده می‌شود . در سال‌های گذشته به دلایل فراوانی شیوه و ساختار خط لاتین برای زبان فارسی پیشنهاد شده‌است . اولین بیان‌کنندهٔ این ایده میرزا فتحعلی آخوندزاده بود که در صدر مشروطیت رساله‌ای نیز در این راستا نوشت ، اما مورد استقبال قرار نگرفت .