برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: بعضی از این آیات شامل موارد زیر است: طبیعت به عنوان نشانه در قرآن: «سنریهم آیاتنا فی الافاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق» یعنی «آیات خود را در دوردست‌ها و در درون خودشان به آنان نشان خواهیم داد تا جایی که برای آنان روشن شود که این قرآن حق است». «کل فی فلک یسبحون» به این معنا که «کل آنها در فلکی حرکت می‌کنند» در اشاره به حرکت خورشید و ماه وستارگان است که دو بار در قرآن آمده است. فلک در تفاسیر اولیه به معنای چیزی که به دور خود می‌چرخد و بدین ترتیب به حرکت ظاهری خورشید و ماه در آسمان تفسیر شده است ولی در مبحث اعجاز علمی، فلک را فضا یا کهکشان تعبیر کرده و تفسیر آنرا در شناور بودن خورشید و ماه و ستارگان در درون کهکشان یا همراه با کل کهکشان در فضا می‌دانند. «الله الذی رفع السماوات بغیر عمد ترونها» (سوره ۱۳ آیه ۲) به این معنا که «خدا همان کسی است که آسمان را بدون ستونی که قابل‌رؤیت باشدآفرید» به وجود قانون جاذبه تفسیر شده است. «والسماء بنیناها باید و انا لموسعون» (سوره ۵۱ آیه ۴۷) به معنای «آسمان را به قدرت بنا کردیم و ما همواره وسعت دهنده آن هستیم» ادعا شده است که به نظریه انبساط جهان که توسط هابل کشف شد اشاره می‌کند. «ان السماوات و الارض کانتا رتقا ففتقناهما» به این معنا که «آسمانها و زمین پیوسته بود پس باز کردیم آنهارا» (سوره ۲۱ آیه ۳۰). در تفاسیر این آیه هم به معنای بارش باران از آسمان و رویش از زمین تفسیر شده و هم به این معنا که آسمان و زمین به هم متصل بوده‌اند و از هم باز شده‌اند. معتقدین به اعجاز علمی قرآن می‌گویند که این آیه با نظریات علم فیزیک دررابطه با مراحل اولیه شکل‌گیری جهان تطابق دارد. «وتری الجبال تحسبها جامده وهی تمر مر السحاب» به معنای " کوه‌ها را می‌بینی در حالیکه آنها را ثابت می‌پنداری و حال آنکه آنها همچون حرکت ابرها درگذرند آیه به روشنی می‌گوید، کوه‌ها در حرکتند اگر چه به نظر ساکن می‌آیند. مسلما حرکت کوه‌ها بدون حرکت زمینهای دیگر که به آنها متصل است معنای ندارد و به این ترتیب معنای آیه چنین می‌شود که؛ زمین‌ها همه با هم، همچون حرکت ابرها با سرعت در حال حرکت هستند. به متحرک بودن کره زمین تفسیر شده است.. از سایر آیات می‌توان به واقع بودن ستارگان در آسمان نزدیک (انا زینا السماء الدنیا به زینت الکواکب)، بزرگی جهان و تعدد ستارگان (فلا اقسم بمواقع النجوم و …
برداشت:
نظریه اعجاز علمی قرآن ادعا می‌کند که قرآن در بیان مطالب علمی که در زمان نگارش قرآن ناشناخته بوده دارای اعجاز است . سابقه نگارش در پیوند علم ودین به آثار ابن سینا ، فخر رازی ، و ابوحامد غزالی بازمیگردد ولی در دوران معاصر افزایش چشمگیری یافته است . از نویسندگان این زمینه می‌توان به نعیم المحصی ، موریس بوکای ، رفیعی محمدی ، و رضایی اصفهانی اشاره کرد . این تفسیرها ادعا می‌کنند که بعضی از آیات قرآن نشان‌دهنده اظهارات پیشگویانه دربارهٔ طبیعت جهان ، رشد بیولوژیکی و زیستی و دیگر پدیده‌هایی است که بعدا بواسطه تحقیقات علمی تأیید شده و بدین طریق گواهی بر الهی بودن قرآن ارائه می‌کنند .