. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: آرامی شرقی نو در زبان‌ها و گویش‌های مختلف دیده می‌شود. تفاوت چشگیری بین زبان آرامی مورد استفاده یهودیان، مسیحیان و مسلمانان دیده می‌شود. زبان‌های مسیحی اغلب سریانی نو (یا نئو-سریانی، به ویژه در هنگام اشاره به ادبیات آنها)، خوانده می‌شوند؛ چرا که حدود بسیار زیادی تحت تأثیر ادبیات و زبان مذهبی سریانی میانه قرار داشتند. با وجود این، ریشه‌های این زبان به گویش‌های آرامی محلی بسیار زیادی که در گذشته شکل نوشتاری نداشته‌اند، نیز مربوط می‌شوند و نمی‌توان گفت که آن‌ها صرفا اسلاف مستقیم زبان افراییم سریانی بوده‌اند. سریانی غربی نو (که در حد وسط نئو-آرامی غربی و نئو-سریانی شرقی قرار گرفته‌است و آرامی نئو مرکزی نیز نامیده می‌شود) معمولا توسط زبان تورویو که زبان طور عبدین است، ارائه می‌شود. یکی از زبان‌های مربوط به آن به نام زبان ملحسو نیز اخیرا منسوخ شده‌است. زبان‌های مسیحیان شرقی (سریانی شرقی نو یا نئو-آرامی شرقی) نیز با نام بومی «سورس» یا «سورت» خوانده می‌شوند. در برخی موارد آن‌ها «آشوری» یا «کلدانی» نیز خوانده می‌شوند؛ البته این نام‌ها و اسامی مورد قبول همه گویشوران واقع نشده‌است. همه گویش‌های مختلف این زبان نیز برای گویشوران آن‌ها قابل‌فهم و درک نمی‌باشد. جوامع سریاک شرقی اغلب یا کلیسای کاتولیک کلدانی یا کلیسای آشوری شرق هستند. زبانهای یهودی آرامی نو امروزه اغلب در اسرائیل تکلم می‌شوند و بیشترین آن‌ها در آستانه منسوخ شدن قرار گرفته‌اند (گویشوران مسن و قدیمی این زبان را به نسل جدید انتقال نمی‌دهند). گویش‌های یهودی که خاستگاه آن‌ها جوامعی است که روزگاری بین دریاچه ارومیه و موصل می‌زیستند نیز تماما برای یکدیگر مفهوم و قابل‌درک نیستند. در برخی از نقاط، از قبیل ارومیه مسیحیان و یهودیان در یک محله واحد گویش‌های مختلفی از آرامی مدرن شرقی را به کار می‌برند که برای یکدیگر قابل‌فهم و درک نمی‌باشد. بازمانده‌ای از این زبان به نام لشان ددان در دوران معاصر نیز در شمال غربی ایران صحبت می‌شد که امروزه منقرض شده‌است. همچنین در نقاطی دیگر؛ از قبیل موصل گویش‌های مورد استفاده در دو جامعه هم-کیش فقط تا حدی شباهت دارند که امکان برقراری مکالمه بین گویشوران آن‌ها وجود دارد. تعداد کمی از منداییان که در استان خوزستان ایران زندگی می‌کنند، به مندایی مدرن تکلم می‌کنند که با سایر گویش‌های آرامی کاملا متفاوت و …
خلاصه:
زبان‌های آرامی نو یا نئو-آرامی زبان‌گونه‌های نوین زبان آرامی هستند که از دوره قرون وسطی تاکنون مورد استفاده قرار می‌گیرند . این زبان‌ها صورت تکامل‌یافته آرامی میانه که خود حاصل تکامل آرامی باستان است ، هستند . امروزه تعداد سخنوران مسلط آرامی نو به طور قابل توجهی کاهش یافته‌است ، و نسل‌های جدید آشوری‌ها عموما به طور کامل به این زبان مسلط نیستند ، به خصوص که بسیاری از آن‌ها به کشورهای دیگری مهاجرت کرده‌اند . این زبان‌ها عمدتا به دو شاخه شرقی و غربی تقسیم می‌شوند . تعداد سخنوران مسلط زبان‌های آرامی نو تقریبا از ۵۷۵ ٬ ۰۰۰ تا ۱ میلیون نفر تخمین زده می‌شود . بزرگترین گروه سخنور به این زبان‌ها آشوری‌ها با تقریبا ۵۰۰ هزار گویش‌ور هستند .