. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: پیش از توسعه ناوهای تمام فلزی در اواخر قرن نوزدهم، کشتی پایگاه در عصر دریانوردی به عنوان کشتی شناخته می‌شد که بر اساس سیستم رتبه‌بندی نیروی دریایی سلطنتی، کشتی جنگی بزرگ متعلق به رتبه‌های اول، دوم، سوم یا چهارم، و به شرح زیر بودند رتبه نخست: دارای ۱۰۰ یا بیش از ۱۰۰ توپ که به‌طور معمول بر روی سه یا چهار عرشه حمل می‌شدند. کشتی‌های ۴ عرشه‌ای در دریاهای طوفانی ناتوان بودند، و شلیک توپ از کوچک‌ترین عرشه تنها در شرایط آرام دریا امکان‌پذیر بود. رتبه دوم: با ۹۰ – ۹۸ توپ. رتبه سوم: با ۶۴ تا ۸۰ توپ (با وجود اینکه کشتی‌های ۶۴ توپی کوچک بودند و در هیچ عصری به‌طور متداول مورد استفاده قرار نگرفتند). رتبه چهارم: ۴۶ تا ۶۰ توپ. در ۱۷۵۶، این کشتی‌ها برای نبرد بسیار ضعیف قلمداد می‌شدند و در عوض، عهده‌دار وظایف جانبی بودند. با این وجود، از آن‌ها در آب‌های کم‌عمق دریای شمال و سواحل آمریکا، جایی که امکان استفاده از کشتی‌های بزرگ‌تر وجود نداشت، نیز بکار گرفته می‌شدند. ناوچه‌ها در رتبه پنجم، و ناوچه‌های کوچک و ناوچه‌های سبک در رتبه ششم قرار می‌گرفتند. در پایان جنگ‌های ناپلئونی و اواخر قرن نوزدهم، برخی از ناوچه‌های بزرگ‌تر و قوی‌تر، در رتبه چهارم جای گرفتند. اصطلاح «کشتی پایگاه» برای نخستین بار در ۱۹۰۹ بکار گرفته شد، و به‌طور رسمی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۳۰ میلادی در معاهده نیروی دریایی واشینگتن، معاهده نیروی دریایی لندن، و معاهده دوم نیروی دریایی لندن مورد تعریف قرار گرفت. بکارگیری این عبارت نیز به‌طور عمده به انقلاب دریدنوت بازمی‌گردد؛ عصری که رزم ناوهای دریدنوت (که تحت عنوان دریدنوت و سپس رزم‌ناو خوانده می‌شدند) و نبرد ناوها بسیار مورد توجه بودند. در قرن بیستم، بخصوص در جنگ‌های جهانی اول و دوم، کشتی‌های پایگاه معمول، نبردناوها و رزم‌ناوها بودند. تمامی این کشتی‌ها، نزدیک به ۲۰ ٬ ۰۰۰ تن یا بیشتر ظرفیت داشتند، و به توپ‌های کلیبر بزرگ و تسلیحات سنگین مجهز بودند. ناوهای سنگین، با وجود اینکه کشتی‌های مهمی بودند، اما به عنوان کشتی پایگاه شناخته نمی‌شدند. استثنایی که در این رابطه در جنگ جهانی دوم می‌توان بیان کرد، رزم‌ناو کلاس دوشلند بود. گرچه این نوع از کشتی، مشابه یک رزم‌ناو سنگین بود، اما به سبب مجهز بودند به تسلیحات سنگین، در برخی موارد به عنوان کشتی پایگاه شناخته می‌شدند؛ زیرا آن‌ها …
خلاصه:
کشتی‌های پایگاه ، مهم‌ترین کشتی‌های جنگی هستند ؛ و به‌طور معمول بسیار بزرگ‌تر از سایر کشتی‌های نظامی است . کشتی پایگاه ، معمولا محل فرود هواپیماها یا کشتی اصلی یک ناوگان دریایی است . ویلیات اس.لیند در کتاب آمریکا کن وین (ص ۹۰) کشتی پایگاه را این‌گونه تعریف می‌نماید : " یک کشتی پایگاه خصوصیاتی دارد : اگر کشتی‌های پایگاه در نبرد شکست بخورند ، در واقع نیروی دریایی شکست خورده است . در حالیکه ممکن است سایر بخش‌های نیروی دریایی شکست خورده باشند ، اما کشتی‌های پایگاه همچنان به فعالیت خود ادامه دهند . دکترین ماهان بوسیلهٔ نیروی دریایی سلطنتی ژاپن در نبرد بندر پیارل و نبرد با ناوگان اقیانوس آرام آمریکا نیز بکار گرفته شد .