. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: زبان پارسی باستان که در دوران پیش از تازشاسکندر به ایران، زبان دربار هخامنشی بوده از زبان‌های ایرانی جنوب غربی می‌باشد. این زبان با زبان مادی دوری بسیار نزدیک داشته که شایند دو گویش از یک‌زبان بوده‌اند. زبان پارسی باستان از زبان‌های هندواروپایی شمرده می‌شود که گمان می‌رود در پدیده کوچ نشینی آریائیان به همراه زبان‌های مادی و اوستایی اندر فلات ایران شده است. این زبان پیش از اندر شدگی به سرزمین پارس در جنوب باختری ایران، بر پایه آنچه از سنگ‌نوشته شلمانسر سوم، پادشاه آشوری به دست آمده در نزدیکی دریاچه ارومیه روایی داشته است. در این کتیبه که به سده نهم پیش از میلاد بازمی‌گردد برای نخستین بار نام پارس در زبان آشوری به ریخت پارسوا گفته‌شده است. واژه پارسوا (pārćwa) شکل دیرینه‌تر واژه پارس (pārsa) دانسته شده است. نخستین سند رسمی زبان پارسی باستان کتیبه بیستون در حوالی کرمانشاه است که به فرمان داریوش بزرگ نوشته‌شده است. داریوش که این کتیبه از زبان او نقل‌شده، زبان به کار رفته در آن را زبان آریائی معرفی می‌کند. به‌همین جهت احتمال این وجود دارد که زبان مادی و پارسی باستان نیز زبان‌های شرقی ایرانی همگی تحت نام آریائی بوده و گویش‌هائی جداگانه در هر منطقه داشته‌اند. دوره آغاز تکلم به زبان پارسی باستان در میان پارسیان مشخص نیست، اما از شواهد و قرائن زبان‌شناختی و مقایسه با زبان‌های اوستائی و سنسکریت که هم‌دوره زبان پارسی باستان هستند چنین به‌نظر می‌رسد که زبان پارسی باستان مدت‌ها پیش از دوره هخامنشیان نیز تکلم می‌شد و اشتباه‌های نگارشی و دستوری در کتیبه‌های متأخر دوره هخامنشی این حقیقت را القا می‌کند که پارسی باستان در دهه‌های پایانی حکومت مزبور احتمالا زبانی خاموش بوده است. زبان پارسی باستان یکی از معدود زبان‌های هندواروپائی دوره باستان است که در زمان رواجش مکتوب شده و اسناد مطالعه زبانی برای امروز به جای گذاشته و از این رو در بسیاری از پژوهش‌های زبان‌شناختی به‌عنوان ثابت به کار می‌رود. زبان پارسی میانه یا پهلوی ساسانی که زبان رسمی ایران در دوره ساسانی بوده از پارسی باستان منشعب شده است. زبان فارسی و دیگر زبان‌های ایرانی جنوب غربی که از زیرمجموعه‌های زبان پهلوی ساسانی هستند همگی از پارسی باستان ریشه گرفته‌اند. کتیبه‌های سده چهارم پیش از میلاد در دوره هخامنشی که به اردشیر دوم و اردشیر سوم …
خلاصه:
زبان پارسی باستان در شاخهٔ زبان‌های ایرانی از گروه زبان‌های هندوایرانی خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی جای می‌گیرد . این زبان به زبان فارسی میانه دگرش یافت که زبان ادبی و نوشتاری و رسمی روزگار ساسانیان بود و سپس به زبان پارسی دری یا پارسی نو دگرش یافت ، این زبان از زبان نیاایرانی (زبان ایرانی باستان) سرچشمه گرفته است . پارسی باستان در کنار زبان اوستایی تنها زبان‌های ایرانی روزگار کهن هستند که نوشتار یا سنگ نبشته از آن‌ها به جا مانده است . زبان پارسی باستان در باختر و جنوب باختری ایران سخن گفته می‌شده است و دیرینه‌ترین نوشته‌ای که از آن برجای مانده به سده ششم پیش از میلاد وابسته می‌شود .