برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: به‌طور کلی طلاب و روحانیون دارای پوشش مخصوصی نبوده‌اند. تا اواخر دوره قاجاریه با ورود مدرنیته به ایران و فرنگی شدن لباس عموم مردم ایران لباس پیشین مردم که تقریبا شبیه به همین لباس ویژه روحانیت می‌باشد از بین رفت و لباس روحانیون خاص شد و به چشم آمد. پس از انقلاب اسلامی ایران که نظام آموزشی طلاب و روحانیون سامان یافت، برای استفاده از لباس ویژه روحانیت مقررات خاصی وضع شد؛ از جمله این‌که: طلاب خواستار پوشیدن لباس روحانیت باید برای اخذ مجوز تلبس، حداقل پنج پایه را در دوره بلند مدت و حداقل یکصدو سی واحد را در دوره کوتاه مدت تمام کنند. طلاب خواستار پوشیدن لباس روحانیت باید مورد گزینش علمی و اخلاقی از سوی معاونت تهذیب حوزه قرار بگیرند. طلاب مجاز به پوشیدن لباس روحانیت ملزم به رعایت نکات اخلاقی هستند واگر از یک سری قوانین تخطی کنند طبق قانون حق پوشیدن لباس روحانیت را ندارند. طلاب و روحانیون اجباری به پوشیدن لباس روحانیت ندارند، اما در مقابل، حق اخذ مدارک سطح سوم و چهارم تحصیلات حوزی (برابر مقاطع کارشناسی ارشد و دکترای دانشگاهی) و حق استفاده کامل از شهریه (کمک‌هزینه تحصیل و زندگی) منوط به پوشیدن لباس روحانیت است. در مذهب اسلامی شیعه، آمورش و هدایت روحانیان و عالمان دین، دارای اهمیت زیادی است. غالبا شکل‌گیری روحانیت در تشیع دوازده‌امامی را به عصر گزینش وکیل از سوی امامان دهم به بعد، تحلیل می‌کنند. در سده بیستم، دو انقلاب مهم در ایران روی داد که نقش روحانیت شیعه در هریک گوناگون بوده‌است؛ انقلاب مشروطه و انقلاب ۱۹۷۹ م که «اسلامی» نامیده می‌شود. انقلاب مشروطه نخست شاهد برآمدن روشنفکران مدرن بود که از ایدئولوژی‌های ناسیونالیسم، لیبرالیسم و سوسیالیسم تأثیر می‌گرفتند، قانون اساسی کاملا غیردینی مدون کردند و به نوسازی جامعه خود امیدوار بودند و پرداختند. اما در انقلاب دوم، علمای سنتی (روحانیت شیعه) فعالیت کردند که بنا به دیدگاه یرواند آبراهامیان از «دوران طلایی اسلام الهام می‌گرفتند. پیروزی خود را با طرح و تدوین یک قانون اساسی کاملا دینی تضمین نمودند، قوانین شرعی را جایگزین دادگاه‌های موجود کردند و مفاهیم غربی همچون دموکراسی را مفاهیمی الحادی دانستند و مورد انتقاد قرار دادند.» به صورت کلی فرصت‌های شغلی طلاب و روحانیون به سه دسته: علمی، تبلیغی و حقوقی تقسیم می‌شود. 
برداشت:
روحانی در اسلام به کسانی گفته میشود که تحصیل کرده حوزه علمیه‌اند . همچنین به کسانی که در حوزه‌های علمیه به تحصیل علوم اسلامی مشغول هستند طلبه گفته می‌شود . گاهی دو عنوان روحانی و طلبه به صورت همزمان بر یک نفر صدق می‌کند . کاربرد واژه طلبه ، معادل کاربرد واژه‌های دانش آموز یا دانشجو در مدارس و دانشگاه‌ها است . اگر چه این واژه در زبان عربی جمع واژهٔ طالب می‌باشد ، ولی در زبان فارسی به صورت مفرد به‌کار رفته و آن را به صورت طلاب جمع می‌بندند .