. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: تونل زنی کوانتومی در ابتدا با مطالعه تابش گسترش یافت و در سال ۱۸۹۶ توسط henri becquerel کشف شد. مسئله تابش بعدها توسط piere curie و marie curie آزمایش شد، که برای آن در سال ۱۹۰۳ جایزه نوبل فیزیک گرفتند. ernest rutherford وegon schweidler طبیعت تابش را مطالعه کردند که بعدها توسط fredrich kohlrausch به صورت تجربی اثبات شد. بعدها نظریه نیمه عمر و عدم امکان پیش‌گویی واپاشی از کار آن‌ها نتیجه شد. friedrich hund اولین کسی بود که در سال ۱۹۲۷ وقتی‌که حالت پایه چاه دوتایی را محاسبه می‌کرد به پدیده تونل زنی توجه کرد. اولین کاربرد این پدیده یک توضیح ریاضی برای واپاشی ذرات آلفا بود که در سال ۱۹۲۸ توسط george gamow انجام شد. دو محقق دیگر به نام‌های ronald gurney و edward condon هم مستقلا این کار را انجام دادند. این دو محقق به‌طور هم‌زمان معادله شرودینگر (به انگلیسی: schrodinger) را برای یک چاه پتانسیل درون هسته و یک رابطه بین نیم عمر ذره و انرژی تابشی یافتند که مستقیما به احتمال ریاضی تونل زنی وابسته بود. بعد از یک سمینار توسط gamow، فردی به نام max born کلیت تونل زنی را دریافت. او پی برد که تونل زنی محدود به فیزیک هسته‌ای نیست بلکه یک نتیجه کلی از مکانیک کوانتومی است که در چندین سیستم مختلف ظاهر می‌شود. اندکی بعد، هر دو گروه موضوع تونل زنی ذرات به درون هسته را مطرح کردند. در پی آن، مطالعه مواد نیمه رسانا و گسترش ترانزیستورها و دیودها منجر به پذیرش تونل زنی الکترون در جامدات، در سال ۱۹۵۷ شد. کار leo esaki و ivar giaver و brian david josephson، زوج‌های کوپر ابررسانایی را پیش‌بینی کرد که در سال ۱۹۷۳ جایزه نوبل فیزیک را برای آن‌ها به ارمغان آورد. تونل زنی کوانتومی شامل حوزه مکانیک کوانتومی است. آنچه که در مقیاس کوانتومی اتفاق می‌افتد به‌طور مشخص قابل‌مشاهده نیست، اما برای درک بیشتر، در اندازه‌های ماکروسکوپیک مجسم شده‌است که مکانیک کلاسیک به اندازه کافی قادر به توضیح آن است. برای درک این پدیده می‌توان ذره‌هایی را که سعی در عبور بین دو چاه پتانسیل دارند را با توپی که دور یک تپه می‌چرخد مقایسه کرد. مکانیک کوانتومی و مکانیک کلاسیک در این زمینه رفتارهای متفاوتی دارند. مکانیک کلاسیک پیش‌بینی می‌کند که ذره‌ای که انرژی کافی برای عبور کلاسیکی از چاه ندارند قادر به رسیدن به سمت دیگر نیست، پس یک توپ بدون …
خلاصه:
تونل‌زنی کوانتومی (به انگلیسی : quantum tunneling) به فرایند کوانتومی تونل زدن یک ذره بنیادی در یک سد پتانسیل - که از نظر کلاسیک ، ذره قادر به عبور از آن نیست - اشاره دارد . این پدیده مهم در چندین پدیده فیزیکی - برای مثال ، در واکنش‌های هسته‌ای که در ستارگان رشته اصلی (به انگلیسی : main sequence stars) مثل خورشید اتفاق می‌افتد - به چشم می‌خورد . همچنین کاربردهای مهمی در ادوات الکترونیکی مانند دیود تونلی دارد . این پدیده در اوایل قرن بیستم پیش‌بینی شده بود و در اواسط همین قرن به عنوان یک پدیده کلی فیزیکی پذیرفته شد . تونل زنی معمولا با اصل عدم قطعیت هایزنبرگ توضیح داده می‌شود .