مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: وزن شعر سنتی فارسی، که به آن وزن عروضی نیز گفته می‌شود، براساس طول مصراع‌ها و چیدمان هجاهای هر مصراع آن است و جزو اوزان کمی طبقه‌بندی می‌شود. تقابل هجاهای ضعیف و قوی در این نوع وزن مبتنی بر تقابل میان هجاهای سبک (تک‌مورایی) و سنگین (دومورایی) است. در فارسی سه نوع هجای کوتاه، بلند و کشیده وجود دارد که ترکیبات خاصی از کنار هم قرار گرفتن این هجاها وزن‌های مختلف شعر سنتی فارسی را تشکیل می‌دهند. در شعر نو فارسی، گاهی همان اوزان عروضی سنتی با کوتاه و بلند کردن نامنظم طول مصراع‌ها درون یک شعر به‌کار می‌روند (مانند اشعار مهدی اخوان ثالث و فریدون مشیری). گاهی نیز این کار همراه با ایجاد تغییرات کم و زیاد در به‌کارگیری قواعد عروض است (مانند اشعار نیما یوشیج، فروغ فرخزاد و قیصر امین‌پور). سیمین بهبهانی حدود چهل وزن بی‌سابقه یا کم‌سابقه را در غزلیات خود به وزن و عروض فارسی معرفی کرده است. نوعی وزن شعر عامیانه نیز در فارسی وجود دارد که براساس کشیدگی و کوتاهی واکه‌ها نیست، و همه واکه‌ها در آن کمیت یکسانی دارند. اساس این وزن، تکیه‌بر یا بی‌تکیه بودن هجاهاست. از زمان شمس قیس رازی تاکنون، تلاش‌های زیادی برای توصیف علمی و تدوین نظریه درزمینه وزن شعر فارسی صورت گرفته‌است، اما بسیاری از آن‌ها در جهت حک و اصلاح یا ترجمه و فارسی‌سازی اصطلاحات به‌کار رفته‌است و تلاشی برای یافتن راه دیگری که انطباق بیشتری با ویژگی‌های زبان فارسی که از خانواده زبان‌های هندواروپایی است و هیچ نسبتی با زبان عربی، که از خانواده زبان‌های سامی است، ندارد داشته‌باشد، صورت نگرفته‌است. خلیل‌بن احمد فراهیدی (قرن دوم ه. ق) برای نخستین بار وزن کمی را، که قرن‌ها پیش از او در زبان‌های سانسکریت و هندواروپایی تدوین شده‌بود، بر زبان عربی منطبق کرد. قواعد او برای زبان عربی بسیار خوب است، اما شمس قیس رازی در کتاب المعجم فی معاییر اشعار العجم، و نیز محققان پیش از او، عینا براساس قواعد عربی و بدون توجه به مسائل خاص زبان فارسی، اقدام به تهیه قواعد عروض فارسی کردند و حتی برای نامگذاری وزن‌ها، از همان نام‌های عربی استفاده کردند. خواجه نصیر طوسی هم، هرچند در معیارالاشعار سعی کرد بخش‌هایی را که نمی‌شود بر فارسی منطبق یا تحمیل کرد، نشان دهد، اما برخورد مستقل و جدیدی برای تدوین قواعد وزن‌شناسی فارسی انجام نداد. ازجمله کسانی که در دوره معاصر …
خلاصه: وزن شعر فارسی، اوزان در شعر فارسی بسیار متنوع و فراوان هستند، مهم‌ترین دلیل آن، سابقه طولانی فارسی‌زبانان در سرودن شعر و دلبستگی آنان به ادبیات است. زبان فارسی اساسا دارای دو نوع وزن شعری متفاوت و بسیار پرکاربرد است: یکی وزن کمی یا عروضی اشعار ادبیات فارسی، که تقابل هجاهای آن مبتنی بر کشیدگی و کوتاهی واژه‌هاست، و دیگری وزن تکیه‌ای هجایی اشعار عامیانه فارسی که برمبنای هجاهای تکیه‌بر و بی‌تکیه است. وزن شعر ویژگی‌هایی دارد که از مهم ترین‌های آن‌ها می‌توان به: ۱: انتقال بهتر عاطفه و احساس ۲: غنی‌تر ساختن فضای شعر ۳: بعد از عاطفه مهم‌ترین و مؤثرترین عامل وزن است. 
موضوع:
وزن شعر فارسی