این مطلب در وبسایت ویکیپدیا قرار داده‌شده. شما به عنوان یک ناشر، کدام‌یک از متن‌های زیر را به عنوان خلاصه انتخاب می‌کنید؟

مقاله: دست‌کم یک مورد مومیایی از جسدی ۵۵۰ ساله و «خود-مومیایی شده» موجود است که به یک راهب بودایی به نام سانگها تنزین نسبت داده می‌شود که در هیمالیای شمالی واقع در هند یافت شده‌است. این مومیایی در معبد روستای گو واقع در spiti, himachal pradesh نگه‌داری می‌شود. این مومیایی به سال ۱۹۷۵ و هنگامی‌که استوپا، بنای قدیمی که مومیایی در آن قرار داشت، تخریب شد، کشف شد و گفته می‌شود متعلق به قرن ۱۴ میلادی باشد. این دقیقا زمانی بود که حاکمان اسلامی به هند رسیده بودند و آیین بودایی در آن‌جا از میان رفته بود. این راهب به احتمال یک dzogpa-chenpo تبتی بوده و مومیایی‌های مشابهی در تبت و آسیای خاوری یافت شده‌است. ماندگاری این مومیایی برای بیش از ۵ قرن تنها به سبب هوای سرد و خشکی منطقه امکان‌پذیر شده‌است. طبق گفته پاول ویلیامز، سکوشینبوتسو، رسم ریاضت‌طلبانه shugendō به احتمال الهام‌گرفته از کوکای، بنیان‌گذار شینگون باشد که با کاهش و سپس توقف خوردن خوراک و آب در حالی که دعاهای بودایی بر زبان می‌راند، جان خود را گرفت. این‌گونه ریاضت‌کشی و سپس مومیایی شدن در چین هم مشاهده‌شده اما با چه‌آن (آیین زن در بودایی‌گری) مرتبط دانسته می‌شود. رسم‌های مشابه سکوشینبوتسو وجود دارند. به‌طور مثال می‌توان به خودسوزی در ملأ عام در چین اشاره کرد. حادثه معبد فایو که به سال ۳۹۶ میلادی رخ داد، تنها یکی از این موارد در چین است. این رسم در واقع گونه‌ای انکار نفس بوداسف به حساب می‌آید. یک شاخه از بودایی‌گری برخواسته از کوهستان‌ها به نام shugendō در قرن هفتم میلادی ظهور کرد تا میان واجرایانا، شینتو و تائوئیسم گونه‌ای همتایی توحیدی ایجاد کند. این شاخه بیش‌تر بر رباضت‌کشی تأکید داشت. این شاخه در دوره ادو رشد یافت. یکی از رسوم ریاضت‌طلبانه این شاخه، سکوشینبوتسو (یا سکوشینجوبوتسو) , به معنی ریاضیت‌کشی در کوهستان برای دست‌یابی به buddha-nature در جسم فرد ریاضت‌کش است. این رسم در یک ناحیه کوسهتانی ژاپن که شامل کوه هاگورو، کوه گاسان و کوه یودونو می‌شود، نشو و نما یافت. این کوهستان‌ها در آیین shugendō تا کنون تقدس خود را حفظ کرده‌اند و هم‌اکنون نیز این رسوم در کوهپایه‌ها و دره‌های این کوهستان‌ها انجام می‌شود. در ژاپن عصر میانه، کم‌کم روند سکوشینبوتسو کامل‌تر شده؛ به گونه‌ای که یک راهب قادر باشد آن را از ۳ ٬ ۰۰۰ روز تا حتی ۱۰ سال به انجام …

متن اول: سکوشینبوتسو (؟) گونه‌ای مومیایی بودایی است. این واژه به یک رسم در آیین بودایی اشاره دارد که در آن راهبان با ریاضت‌طلبی به سرحد مرگ می‌رسند و بدنشان مومیایی می‌شود در حالی که هنوز زنده هستند. این رسم در برخی کشورهایی که آیین بودایی در آن‌ها جاری است مشاهده‌شده اما از واژه ژاپنی «سکوشینبوتسو» برای نامیدن آن در همه‌جا بهره برده می‌شود. باور بر این است که راهبان بی‌شماری اقدام به انجام این کار کرده‌اند اما تا کنون تنها ۲۴ مورد از این‌گونه مومیایی کردن یافت شده‌است. اما در چین گم شد. 
متن دوم: سکوشینبوتسو
جواب:
متن اول