این مطلب در وبسایت ویکیپدیا قرار داده‌شده. شما به عنوان یک ناشر، کدام‌یک از متن‌های زیر را به عنوان خلاصه انتخاب می‌کنید؟

مقاله: زبان سمنانی در بهمن ۱۳۹۴ از طرف سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری، در فهرست میراث معنوی کشور ایران ثبت ملی شد. برخی از این دستورات بر این پایه‌اند: دستورات جمع نام‌هایی که آخر آنها در مفرد حرف «یا» بیاید در جمع تغییری نمی‌کنند: کنجی (مفرد) -کنجی (جمع) = کنجد. نام‌هایی که آخر آنها حرفی صامت بیاید در جمع «یا» به آخر آنها افزوده می‌گردد: غلیف (مفرد) -غلیفی (جمع) = کماجدان. نام‌هایی که آخر آنها مصوت کوتاه است، در جمع مصوت کوتاهشان تبدیل به «ای» می‌شود: رجه (مفرد) -رجی (جمع) = بندی که بر آن رخت پهن کنند. نام‌هایی که آخر آنها مصوت بلند باشد نیز در جمع مصوت بلندشان تبدیل به «ای» می‌شود: استا (مفرد) -استی (جمع) = هسته. دستورات مؤنث و مذکر سوم شخص مفرد فعل ماضی، مؤنث و مذکر دارد: ژوبشا (مذکر) -ژین‌بشیا (مؤنث) = او رفت. افعالی که آخر آنها در ریشه زمان گذشته حرف صامت «دال» باشد، صرف مذکر و مؤنث آنها یکسان است: ژوهاکرد (مذکر) -ژین‌هاکرد (مؤنث) = خاو کرد. افعالی که آخر ریشه زمان گذشته آنها حرف صامت «ت» باشد در مؤنث مصوت کوتاه «-» به کلمه اضافه می‌شود: ژوبخت (مذکر) -ژین‌بخته (مؤنث) = خوابید. سوم شخص فعل بودن در مذکر و مؤنث یکسان نیست: ژوگوزه (مذکر) -ژین‌گوزه (مؤنث) = او بزرگ است. صفات با اسامی مذکر و مؤنث، تذکیر و تأنیث پیدا می‌کنند و با اسناد فعل بودن در سوم شخص تذکیر و تأنیث آنها آشکار می‌شود: دزار اسبیه= دیوار (مذکر) سفید است. عدد «یک» تذکیر و تأنیث دارد. عدد یک مذکر با معدود مفرد مذکر و عدد یک مؤنث با معدود مفرد مؤنث می‌آید: آی وشکا= یک پسر - اییه دتره= یک دختر. صفت اشاره مفرد برای اشاره نزدیک با نام‌های مذکر و مؤنث مفرد حالت تذکیر و تأنیث پیدا می‌کند: ان کوتر= این کبوتر نر - انه کوتره= این کبوتر ماده. صفت اشاره مفرد برای اشاره به نزدیک با نام‌های جمع مذکر و مؤنث تغییری نمی‌کند و مفرد مذکر آن با این نوع اسمی بکار می‌رود: ان شیلکی ترشین= این زردآلوها ترش هستند. نام‌هایی که از زبان‌های دیگر وارد می‌شوند، گروهی مذکر و پاره‌ای جزء اسامی مؤنث طبقه‌بندی می‌گردند: ماشین و دیپلم= مذکر - صندلیه و کمده= مؤنث. چندین گویش در اطراف سمنان رواج دارند که شامل سرخه‌ای، لاسگردی، افتری، سنگسری و بیابانکی می‌باشد.

متن اول: سمنانی
متن دوم: زبان سمنانی (به سمنانی: سمنی زفون)، یکی از زبان‌های ایرانی است. زبان سمنانی از شاخه زبان‌های ایرانی شمال غربی است و در عین حال زبان انتقالی میان زبان‌های ایران مرکزی و کویش‌های کاسپینی به شمار می‌آید. گروه زبان‌های کاسپین به دو گروه گیلکی و مازنی (طبری) تقسیم می‌شود و همچنین مشتمل است بر زبان تالشی که در غرب دریای کاسپین در هر دو سوی مرز آذربایجان ایران و جمهوری آذربایجان گویشور دارد و همچنین زبان تاتی که در نواحی جنوب و جنوب غرب قزوین و نواحی از آذربایجان ایران و زبان تاتی جمهوری آذربایجان و داغستان گویشور دارد. در گروه‌بندی زبان‌های ایرانی نو، زبان سمنانی متعلق به گروه زبان‌های مرکزی ایران است.
جواب:
متن دوم