مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: جامیان عنوان سلسله‌ای از پادشاهان مسلمان است که طی سده‌های ۸ تا ۱۰ ق (۱۴ - ۱۵ م) بر سند حکومت کردند. در نسب، جام‌ها که از قبایل سمه بودند. پس از مرگ بنیان‌گذار سلسله جامیان، فیروزالدین شاه جام انر بن بانبینه، در دوره حکومت مشترک برادر او، علاءالدین جام جونه (نخستین دوره حکومت: ۷۵۳ - ۷۶۸ ق)، و صدرالدین جام بانبینه (حک ۷۵۳ - ۷۶۸ ق) دامنه متصرفات جامیان تا بهکر گسترش یافت (بکری، همانجا؛ فرشته، ۲ / ۳۱۷). وی در آغاز به انتقام خون برادرش، دست به کشتار ترکان در بهکر زد. عده‌ی بسیاری از ایشان گریختند. استقلال شاهان سمه از این زمان آغاز شد. در ۷۶۷ ق / ۱۳۶۵ م سلطان فیروزشاه تغلقی برای تصرف تهته، تختگاه جامیان، به آن ناحیه رفت. این لشکرکشی یک سال ادامه یافت و سرانجام با وساطت عارف بزرگ، جلال‌الدین حسین بخاری، و پس از اطاعت دو حکمران جام، تهته به تصرف سلطان فیروزشاه درآمد. به خواست سلطان، جام جونه و بانبینه را – که شمس سراج از او با نام بانهبنه یاد کرده‌است – به دهلی بردند. در غیاب آن‌ها حکومت تهته توسط خیرالدین جام طغاچی، پسر علاءالدین جام جونه، و رکن‌الدین شاه جام تماچی (نخستین دوره حکومت: ۷۶۸ - ۷۷۲ ق)، برادر صدرالدین جام بانبینه، اداره می‌شد. 
خلاصه: علاءالدین جام جونة بن بابنیه دومین فرمانروای جامیان سند بود که دستی هم در شعر فارسی داشت. او دو دوره به حکومت رسید که نخستین دوره حکومت او ۷۶۸ - ۷۷۲ ق و دومین دوره آن ۷۷۱ - ۷۹۱ ق بوده‌است. 
موضوع:
جام جونة بن بابنیه