برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: علوان در یکی از روستاهای عرب‌نشین خوزستان به نام عبدالخان دنیا آمد. در دوران نوجوانی سخت علاقه‌مند به نوای حزن‌انگیز می‌شود. علوان در ابتدا با استفاده از یک گالن خالی روغن و چند تار موی اسب، ساز ربابه را بازسازی می‌کند و آوازهای حزن‌انگیز خود را با موسیقی همراه می‌کند. او در دوران بزرگسالی بعداز اینکه پسر بزرگش شلش فوت شد به همراه همسر وفرزندانش عامر و عبد از روستا مهاجرت ودر اهواز منطقه عامری و بعدها آسیه آباد ساکن شدند علوان از عشیره الگطارنه / بیت ارباط که بیشتر انها در عراق و بخش قابل توجهی از آنها درآبادان ومنطقه منیوحی ساکن هستند علوان در آوازهای خود بیشتر از اشعار حماسی و اخلاقی استفاده می‌کرد. او همچنین در آوازهایش مردم را به شجاعت، کرم، صبر، گذشت، صله‌ی‌رحم، پیکار با ظالم و یاری مظلوم دعوت می‌کرد. علوان لحنی را خواند که در آن از تمام لحن‌های منطقه خوزستان استفاده‌شده است. او شروع به خواندن اشعار شاعران قبل از خود کرد. در این لحن، هم حالت موسیقی به کار برده می‌شود و هم یادی از شاعران گذشته می‌شود. علوان با جمع‌آوری ۴ لحن حیاوی و البنیه و العربیه و الشریفیه یک لحن جدید به وجود آورد که به نام علوانیه شناخته شد این نوع آواز بعد از مدتی، مورد استقبال عامه مردم و سایر هنرمندان قرار گرفت و به نام سراینده آن (علوان)، علوانیه نامگذاری شد. در ادبیات علوانیه، به نام شاعر یا گوینده کلام، و زمانی که خواننده و نوازنده یکی است نیز اشاره می‌شود. امروزه علوانیه به آوازی توأم با آهنگ آرام و غمگین اطلاق می‌شود که تنها با ساز موسیقی ربابه نواخته می‌شود. این سبک از هنرهای عامه مردم عرب ایران به حساب می‌آید. گفته می‌شود علی الرشداوی یکی از بزرگترین نوازندگان رباب بود که در زنده نگه‌داشتن لحن علوانی نقش مهمی داشت. در دوره شیخ خزعل موسیقی عربی خوزستان رونق و رواج فراوان یافت. خزعل افزون بر نوازندگان عرب محلی از گروه‌های موسیقی کشورهای عربی نظیر عراق، لبنان و مصر دعوت می‌کرد تا در کاخ‌های وی برنامه اجرا کنند. در دوره پهلوی موسیقی عربی دچار رکود شد. در دهه چهل شمسی «علوان ابوشلش» در اهواز پدیدار شد که ردیف‌ها و دستگاه‌های آوازی و انواع شعر مردم عرب خوزستان را می‌شناخت. «علوانیه» با سبک آوازی «امیری» در مازندران مشابهت دارد. سبک علوانیه از مرزهای خوزستان و ایران فراتر رفت و در عراق و بحرین و …
برداشت:
علوان الشویع خوانندهٔ اهل اهواز و مبدع سبک آواز عربی علوانیه است که به نام او معروف شد . سبک علوانیه از مرزهای خوزستان و ایران فراتر رفت و در عراق ، بحرین و کویت نیز رواج یافت . هم اکنون هنرمندان و ترانه سرایان این کشورها این سبک را با نام « علوان اهوازی » می‌شناسند . علوان در این سبک ، با نواختن ساز « رباب » که ساز سنتی خوزستان و جنوب عراق است ، اشعاری از شاعران نامدار گذشته و حال را می‌خواند و همزمان با اجرا و ادای اشعار نام شاعر را ذکر می‌کرد .