این مطلب در وبسایت ویکیپدیا قرار داده‌شده. شما به عنوان یک ناشر، کدام‌یک از متن‌های زیر را به عنوان خلاصه انتخاب می‌کنید؟

مقاله: به تکواژی می‌گویند که به‌تنهایی در جمله به‌کار رود. تک‌واژ آزاد خود دو بخش است: تکواژ آزاد دستوری: تکواژهایی را گویند که معنی جداگانه‌ای ندارند؛ اما در ساخت دستوری جمله به صورت مستقل به کار می‌روند. این تکواژها عبارتند از: ۱) حروف اضافۀ متمم‌ساز مانند: از، به، تا، برای، از برای، در، با و …؛ توجه: در واژه‌هایی مثل بنام (مشهور)، باادب و … به و با جزء تکواژهای وابستۀ اشتقاقی اند (مشتق‌سازند) نه تکواژ آزاد دستوری؛ هرچند در شمارش تکواژ با هم تفاوتی ندارند. ۲) نشانۀ مفعولی «را»؛؛ ۳) حروف ربط همپایه‌ساز مانند: و، اما، ولی، یا؛ ۴) حروف ربط وابسته‌ساز مانند: که، تا، چون، اگر، زیرا و …؛ ۵) نقش‌نمای اضافه (در ترکیب‌های وصفی یا اضافی): کتاب من، خانۀ دوست؛ نکته: اتصال این حروف (مخصوصا حروف اضافۀ ب) به اسم مانند بخانه، بدست، بوجود، بعلت و … با این‌که در رسم‌الخط توصیه نمی‌شود، اما در ساختار واژه اثر نخواهد گذاشت؛ گویی که آن‌ها را به صورت جدا (مانند به خانه و …) نوشته‌ایم. تکواژ آزاد قاموسی (واژگانی): تکواژی است که دارای معنی مستقل است و در فرهنگ لغت برای آن معنی مشخصی می‌توان یافت. همچنین جهت یادآوری، بدیهی است که بن‌های ماضی و مضارع مصدرها و اسامی اشاره نیز در این دسته جای می‌گیرند؛ مانند: ابر، ماه، دست، اسب، رو (بن مضارع رفتن)، خواند (بن ماضی خواندن، این، آن و … نکته: «اینها» و «آنها» همچنین «اینان» و «آنان» از یک تکواژ آزاد قاموسی (این) و یک تکواژ وابسته تصریفی (ها / ان) ساخته شده‌اند. به تکواژی می‌گویند که کاربرد (معنای) مستقل در جمله ندارد و به تنهایی یک واژه به‌شمار نمی‌آید و بر دو نوع است: تکواژ وابسته تصریفی: تکواژهایی را گویند که واژه تازه‌ای نمی‌سازند؛ بلکه حالت واژه را تغییر داده و آن را برای قرار گرفتن در جمله تغییر می‌دهد. همچنین در گفتار نیز خوانده نمی‌شود؛ با وجود این، در محاسبۀ تعداد تکواژ یک جمله به‌شمار می‌آید. ۱) تکواژ صفر در شناسه‌های سوم شخص مفرد فعل‌های ماضی (به‌جز ماضی التزامی که در آن «د» شناسه است) دیده می‌شود: رفت = رفت+φ، رفته‌بود = رفت+ه+بود+φ رفته‌است = رفت+ه+است+φ ۲) تکواژ صفر در فعل «است (هست)» نیز به حساب می‌آید: است= است+φ (۲ تکواژ) ۳) تکواژ صفر در فعل‌های امری دوم شخص مفرد نیز دیده می‌شود: بخوان = ب+خوان+φ (۳ …

متن اول: کوچک‌ترین یکای (واحد) زبان که دارای نقش دستوری و معنایی مستقل می‌باشد تکواژ یا نشانه نام دارد. هجاها و طول آن‌ها نمی‌توانند برای بازشناختن تکواژها ابزار سودمندی باشند. معیار و سنجه بنیادین این است که تکواژ را نمی‌توان به یکاهای دستوری کوچک‌تر بخش کرد. تکواژها از به‌هم‌پیوستن واج‌ها (کوچکترین بخشهای گفتار) ساخته می‌شوند و تکواژها را نمی‌توان به واحدهای دستوری کوچک‌تر بخش کرد. تکواژها را به دو دسته بخش می‌کنند: تکواژ آزاد و تکواژ وابستهدر دانش زبان‌شناسی تکواژها را معمولا میان دو ابرو قرار می‌دهند. مانند: {کن}، {من} شمار تکواژهای یک‌زبان خیلی بیشتر از شمار واج‌های آن است. 
متن دوم: تک واژ
جواب:
متن اول