. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: این سنت به قبل از دوران صفویه بازمی‌گردد. علامه مجلسی را پایه‌گذار این سنت نام برده‌اند. «چاووش» واژه‌ای ترکی است، به معنای جارچی، پیک، پیشرو کاروان، کسی که دعوت رفتن به زیارت عتبات عالیات و خانه خدا کند. در اصطلاح روستاییان خراسان، چاووش، کسی بوده که در فصل مناسب زیارت، در دهات و روستاها، سواره یا پیاده به راه می‌افتاده و روستاییان را به وسیله جارزدن و خواندن اشعار نغز و دلکش در مدح و منقبت امامان معصوم علیهم السلام برای رفتن به زیارت تشویق می‌کرده‌است. در فرهنگ دهخدا، واژه «چاو» به، «بانگ و سر و صدای گنجشک، هنگامی‌که از بیم دزدیده شدن جوجه‌اش بانگ برمی‌آورد» معنا شده‌است. در بوشهر وسیله خبردادن به مردم محل یا شهر از سفر زیارتی، چاوشی‌خوانی بود که امروز نیز کم و بیش اجرا می‌گردد. چاوش با خواندن چاوشی هم حاضران را سرگرم می‌کرد و هم غایبین را به حضور در مجلس دعوت می‌کرد. اشعار چاوشی بیش‌تر ساخته ذوق و تخیل علاقه‌مندان است و سرایندگان آن‌ها اغلب نامعلوم هستند؛ به همین سبب است که بعضی از اشعار چاوشی فاقد قافیه مرتب است. چاووشی معمولا در دستگاه «چهارگاه» از موسیقی ردیف ایرانی است و بدون همراهی‌ساز، اجرا و معمولا توسط چند نفر خوانده می‌شود. دو یا چند خواننده اشعار چاووشی را با آوازی مشخص بین یکدیگر مبادله و بهم جواب می‌دهند. حتی ممکنست زنان نیز در این هم‌خوانی با مردان همراه شوند. در امتداد هر چاووشی (دوبیت)، خواننده در فرود آواز خود، با خواندن بیتی مانند: که خدا فرموده بر همه آیات به غریب خاک خراسان رضا، صلوات یا: که خدا فرموده بر همه آیات به قد موزون علی نور محمد، صلوات پایان کار خود را اعلام می‌کند. حاضران نیز درپاسخ اشعار او، صلواتی بر محمد و خاندانش می‌فرستند. اشعار چاووش‌خوانی در بوشهر، دوبیتی‌هایی است که اغلب بروزن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (بحر رمل مثمن محذوف) سروده شده‌است. 
خلاصه:
چاووشی‌ یا چاوشی (در زبان محلی چوش) ، آواز مذهبی شیعی مخصوص بدرقه یا پیشباز زائران اماکن زیارتی است . رسم چاوشی‌خوانی برای زائرین کربلا یا مشهد از دورهٔ صفویان و قاجاریان مرسوم شده و در سدهٔ اخیر مورد توجه فراوان قرار گرفته‌است . رسم چاوشی‌خوانی ، علاوه بر استان بوشهر در استان‌های دیگر مثل استان خوزستان ، استان هرمزگان و استان‌های شمالی ایران مثل استان مازندران نیز معمول است .