برای رسیدن به همان نتیجه در فضای کمتر، یک شتاب دهنده ذرات به نام سیکلوترون، ذرات شارژ شده را مجبور می کند تا در یک مسیر دایره ای به جای یک مسیر خطی حرکت کنند. ذرات به مرکز یک حلقه تزریق می شوند و با تغییر سریع قطب دو الکترود بزرگ D-شکل در بالا و پایین حلقه شتاب می یابند، که ذرات را در امتداد یک مسیر مارپیچی به سمت هدف شتاب می دهد. طول شتاب دهنده خطی و اندازه الکترود های D-شکل در یک سیکلوترون، انرژی حرکتی را که ذرات می توانند در این دستگاه ها به دست آورند، به شدت محدود می کند. این محدودیت ها می تواند با استفاده از یک سینکرون، ترکیبی از این دو دستگاه، غلبه شود. یک سینکرون شامل یک لوله تخلیه شده شبیه به یک شتاب دهنده خطی است، اما لوله دایره ای است و می تواند بیش از یک مایل قطر داشته باشد (Figure 20.10 "A" ؟ "سیکلوترون: ذرات شارژ شده در اطراف یک حلقه است") و این انرژی می تواند به سرعت توسط یک دایره قطبی در اطراف این دستگاه ها تسریع شود.
سنکروترون