پاسخ به سوال زیر با توجه به این پاراگراف: افزایش استفاده از ایزوتوپ های رادیویی منجر به افزایش نگرانی در مورد اثرات این مواد بر سیستم های بیولوژیکی (مانند انسان) شده است. همه نوکلیدهای رادیواکتیو ذرات پر انرژی یا امواج الکترومغناطیسی را منتشر می کنند. هنگامی که این تابش با سلول های زنده برخورد می کند، می تواند باعث گرم شدن، شکستن پیوندهای شیمیایی یا یون سازی مولکول ها شود. جدی ترین آسیب بیولوژیکی زمانی رخ می دهد که این انتشار رادیواکتیو مولکول ها را پاره یا یون سازی کند. به عنوان مثال، ذرات آلفا و بتا که از واکنش های تجزیه هسته ای منتشر می شوند، انرژی بسیار بالاتری از انرژی های پیوندهای شیمیایی معمولی دارند. هنگامی که این ذرات برخورد می کنند و وارد ماده می شوند، یون ها و قطعات مولکولی بسیار واکنش پذیر تولید می کنند. آسیب این به بیومولکول ها در موجودات زنده می تواند باعث اختلال جدی در فرآیندهای سلولی طبیعی شود، مکانیسم های ترمیم بدن را تحت فشار قرار دهد و احتمالاً باعث مرگ یا حتی بیماری شود (QF 21.30: همه نوکلیدهای رادیواکتیو: چه انرژی بالا دارند؟ یا: چه چیزی؟
امواج الکترومغناطیسی