پرسش: کدام یک از این ها یک سیتوکین پروانفلاستی، اینترلوکین-۱، TNF-آلفا یا لپتین نیست؟ زمینه: علاوه بر عواقب منفی کمبود خواب، خواب و سیستم شبانه روزی در سیستم شبانه روزی اثرات تنظیم کننده قوی بر عملکردهای ایمنی دارد که بر ایمنی ذاتی و انطباقی تأثیر می گذارد. اول، در طول مرحله اولیه خواب آهسته موج، کاهش ناگهانی سطح خون کورتیزول، اپینفین و نورپینفرین باعث افزایش سطح خون هورمون لپتین، هورمون رشد هیپوفیز و پرولاکتین می شود. این سیگنال ها از طریق تولید سیتوکین های پروانفلاستی، اینترلوکین-۱، TNF-آلفا و IFN-g، یک حالت پروانفلاستی را ایجاد می کنند. سپس این سیتوکین ها عملکردهای ایمنی مانند فعال سازی سلول های ایمنی، تکثیر و تمایز، را تحریک می کنند. این یک افزایش عملکرد حمایت کننده در طول مرحله اولیه خواب آهسته موج، کاهش ناگهانی سطوح خون کورتیزول، اپینفینفرین و نورپینفرین است. علاوه بر این، در طول زمان، این واکنش به یک توازن بین سلول های ایمنی ایجاد می کند، مانند حافظه مرکزی، سلول های پروانفلاستی، توازن و واکنش های پروانفلاستی، همچنین از طریق انتقال به سلول های پروانفلاستی، به سلول های پروانفلاستی، به سرعت بیشتری در طول می یابد. در این واکنش به این دوران، به توازن بین سلول های ایمنی مانند سلول های پروانفلاستی، حافظه و سلول های پروانفلاستی، به سرعت رشد می کند و واکنش های پروانفلاستی، به سرعت می افزوده و واکنش های پروانفلاستی را افزایش می دهد.
لپتین