یک توربین بخار شامل یک یا چند روتور (دیسک های چرخشی) است که بر روی یک محور محرک نصب شده اند و با یک سری از استاتورها (دیسک های استاتیک) که به محفظه توربین متصل شده اند، متناوب می شوند. روتورها دارای یک ترتیب پروپیلر مانند تیغه ها در لبه بیرونی هستند. بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و باعث ایجاد حرکت چرخشی می شود. استاتور شامل یک سری تیغه های مشابه اما ثابت است که برای هدایت جریان بخار به مرحله بعدی روتور عمل می کند. یک توربین بخار اغلب به یک سطح که خلاء را فراهم می کند، تخلیه می کند. مراحل توربین بخار به طور معمول برای استخراج حداکثر پتانسیل کار خاص از سرعت فشار و 1800 درجه تنظیم شده اند و به یک سری از توربین های با فشار بالا و با فشار بالا متصل می شوند. بنابراین اگر آنها به سرعت چرخشی توربین متصل شوند، بخار بر روی این تیغه ها عمل می کند و حرکت چرخشی تولید می کند. در کشورهای اروپایی، معمولاً در مواردی که سرعت چرخش این توربین ها به سرعت 1500 هرتز یا کمتر است، به سرعت 3600 هرتز نیاز دارد. بنابراین در بسیاری از برنامه های دیگر، معمولاً در کشورهای اروپایی با سرعت چرخش پایین تر از یک گیره و سرعت 1500 هرتز، به سرعت پایین تر از یک گیره به سرعت یک گیره می تواند به شما بگوید که در آن نیاز به یک سیستم های الکتریکی دارد.
آمریکا