در تابستان 1521، لوتر هدف خود را از تقواهای فردی مانند غفران و زیارت به آموزه های قلب عمل کلیسای گسترش داد. در "در مورد لغو ماس خصوصی" ، او این ایده را که ماس یک قربانی است ، محکوم کرد و در عوض ادعا کرد که این یک هدیه است که باید با شکرگزاری توسط کل جماعت دریافت شود. مقاله او در مورد اعتراف ، آیا پاپ قدرت لازم را دارد که آن را درخواست کند ، اعتراف اجباری را رد کرد و اعتراف و عفو خصوصی را تشویق کرد ، زیرا "هر مسیحی یک اعتراف کننده است". در نوامبر ، لوتر ، قضاوت مارتین لوتر را در مورد نذرهای راهبی نوشت. او به راهبان و راهبه ها اطمینان داد که می توانند نذرهای خود را بدون گناه نقض کنند ، زیرا نذرها نامشروع بوده و تلاش برای نجات هستند. "به این سوال پاسخ دهید. توجه داشته باشید که پاسخ در متن موجود است. اگر کسی به اعتراف اشاره کرد ، آنها به عنوان یک اعتراف عمل می کنند؟ 
اعتراف کننده