علاوه بر عواقب منفی کمبود خواب، خواب و سیستم شبانه روزی در سیستم شبانه روزی، اثرات تنظیم کننده قوی بر عملکردهای ایمنی بر ایمنی ذاتی و انطباقی دارد. اول، در اوایل مرحله ی خواب موج آهسته، کاهش ناگهانی سطوح کرتیزول، اپینفرین و نورپینفرین در خون باعث افزایش سطح خون هورمون های لپتین، هورمون رشد هیپوفیز و پرولاکتین می شود. این سیگنال ها از طریق تولید سیتوکین های پروالتهابی interleukin-1، interleukin-12، TNF-alpha و IFN-gamma، یک حالت پروالتهابی را ایجاد می کنند. این سیتوکین ها سپس عملکردهای ایمنی مانند فعال سازی سلول های ایمنی، تکثیر، و تمایز را تحریک می کنند. در این زمان است که سلول های خونی، مانند سلول های حافظه مرکزی و خونی های حافظه مرکزی، به طور ناگهانی کاهش می یابند. این یک تغییر در سطح خون هورمون های لپتین، هورمون رشد هیپوفیز و پرولاکتین است. علاوه بر این، این یک تغییر در زمان ایجاد پاسخ های ایمنی به این سوال است که در طول زمان، به طور کلی از طریق توازن بین سلول های ایمنی تولید شده و واکنش های پروالتهابی و واکنش های پروپوتین پشتیبانی می کند. این یک پاسخ به این سوال است که در طول زمان، چه چیزی باعث افزایش واکنش های ایمنی در سیستم می شود؟ علاوه بر ایجاد توازن بین سلول های ایمنی و واکنش های پروالتهابی در طول مدت زمان، به این سوال پاسخ های ایمنی ایجاد می کند.
عملکردهای ایمنی