در قرن پنجم قبل از میلاد، لوسیپوس و دموکریتوس استدلال کردند که تمام ماده از ذرات کوچک و محدود تشکیل شده است که آنها آن را اتم نامیدند، اصطلاحی که از کلمه یونانی برای  نامرئی است.  آنها از اتم ها به عنوان ذرات متحرک فکر می کردند که در شکل و اندازه متفاوت بودند و می توانستند با هم ترکیب شوند. بعداً، ارسطو و دیگران به این نتیجه رسیدند که ماده از ترکیب های مختلف ذرات چهار عنصر  آتش، زمین، هوا و آب تشکیل شده است و می تواند به طور نامحدود تقسیم شود. جالب است که فیلسوفان در مورد این اتم ها و عناصر به عنوان مفاهیم اولیه ای فکر می کردند، اما هرگز به عنوان یک نظریه جدید از نظر ارسطو منتشر نشد تا اینکه با استفاده از نظریه ی کوچکترین عناصر، نظریه ی ترکیب اتم ها به طور قابل قبول در نظر گرفته شود. در اینجا، نظریه ی ارسطو با استفاده از نظریه ی کوچکترین عناصر، به طور آشکار به عنوان یک نظریه ی متجاوز از اتم ها در نظر گرفته می شود تا زمانی که نظریه ی کوچکترین عناصر در نظر ارسطو با استفاده از نظریه ی کریستال به عنوان یک نظریه ی متجاوز از اتم ها در حدود دو هزار سال پیش توضیح داده شد.
اتم ها