در سال ۱۸۹۰، دانشگاه شیکاگو، از ترس اینکه منابع گسترده آن به مدارس کوچکتر آسیب برساند و دانشجویان خوب را از دانشگاه ها و دانشگاه های منطقه ای دور کند، با چندین کالج و دانشگاه وابسته شد: کالج دِس موینز، کالج کلامازو، دانشگاه باتلر و دانشگاه استیتسون. در سال ۱۸۹۶، دانشگاه با کالج شیمر در کوه کارول، ایلینوی وابسته شد. طبق شرایط وابستگی، مدارس ملزم بودند دوره های تحصیلی مشابه دانشگاه داشته باشند، هر تعینات یا اخراج فاکولتری را زودتر به دانشگاه اطلاع دهند، بدون تایید دانشگاه هیچ تعیناتی را انجام ندهند و نسخه ای از امتحانات را برای پیشنهادات ارسال کنند. دانشگاه شیکاگو موافقت کرد که در هر مدرسه ارشد فارغ التحصیل شده که درجه A را برای همه چهار سال داشته باشد و در هر دانشگاه دیگری که ۱۲ هفته مطالعه اضافی در دانشگاه شیکاگو داشته باشد، بدون توافقنامه ای با دانشگاه یا دانشگاه A منتشر شود. هر دانش آموز یا دانش آموز دارای اعتبار و اعتبار دانشگاهی در دانشگاه شیکاگو، به جز در دانشگاه شیکاگو، حق سفر به دانشگاه را داشت و همچنین می توانست نسخه ای از کتاب های علمی و لوازم آموزشی را به عنوان بخشی از برنامه تحصیلی خود دریافت کند. در سال ۱۹۱۹۰، دانشجویان و اساتاد دانشگاه های وابسته به دانشگاه شیکاگو با توجه به اعتبار و هزینه های خاص، به عنوان بخشی از برنامه تحصیلی و خدمات علمی و خدمات دانشگاه را به دانشگاه اعلام کردند.
چند کالج منطقه ای