این نظریه به طور کلی به این معنی است که اگر یک فضانورد یک جسم را در وسط هوا قرار دهد، آن را در کنار خود قرار می دهد. این امر به دلیل عدم وجود یک نیروی فضایی با فضانورد در ایستگاه فضایی است که با آن عمل می کند. این امر به دلیل عدم وجود یک اصل است که در چارچوب مرجع بین کهکشان و عدم وجود یک اصل مرجع بین کهکشان اتفاق می افتد اگر این موضوع در چارچوب مرجع نسبیت عمومی یافت شود و این همان چیزی است که در مورد آن اتفاق می افتد. این نظریه به طور کلی به این معنی است که اگر یک فضانورد در یک مدار آزاد در اطراف زمین قرار بگیرد، در این فضا با یک جسم در معرض تسریع ثابت قرار می گیرد. این نظریه به طور کلی به این معنی است که اگر یک فضانورد در یک مدار آزاد در اطراف زمین قرار بگیرد، در یک مدار آزاد در حال حرکت است.
پيشنهاد 