واکنش های حرکتی: واکنش های حرکتی، اجزای حسی و حرکتی نخاعی را با یک ورودی حسی که مستقیماً یک پاسخ حرکتی را ایجاد می کند، ترکیب می کنند. واکنش هایی که در معاینه عصبی مورد آزمایش قرار می گیرند به دو گروه تقسیم می شوند. یک واکنش تاندونی عمیق معمولاً به عنوان یک واکنش کششی شناخته می شود و با ضربه قوی به یک تاندون، مانند در رفلکس زانو-جرک، ایجاد می شود. یک واکنش سطحی از طریق تحریک ملایم پوست ایجاد می شود و باعث انقباض عضلات مرتبط می شود. برای بازو، واکنش های رایج برای آزمایش، بیسپس، براچیورادیال، تریپس و انعطاف دهنده های انگشتان است. برای پا، واکنش زانو-جرک چهارگوش مشترک است، همانطور که رفلکس معده برای مچ و تاندون تنها است. عضلات در داخل هر یک از این ها با یک لاستیک لاستیکی ضربه می خورد. اگر رفلکس کششی عمیق باشد، نتیجه اش یک ضربه قوی به یک تاندون است. یک واکنش سطحی از طریق تحریک ملایم پوست ایجاد می شود و باعث انقباض عضلات مرتبط می شود. برای بازو، واکنش های رایج از دوگوش، رفلکس های دوگوش، رفلکس حساسی زانو-جرک و حرکتی برای انگشتان است، و رفلکسورهای چهارگوش مشترک مشترک مشترک است، همانطور که رفلکس واکنش گوار برای رفلکس گوار و شانه است.
واکنش ها