رفلکس ها رفلکس های حسی و حرکتی نخاعی را با یک ورودی حسی که مستقیماً یک پاسخ حرکتی را ایجاد می کند ترکیب می کنند. رفلکس هایی که در معاینه عصبی مورد آزمایش قرار می گیرند به دو گروه طبقه بندی می شوند. رفلکس تاندون عمیق معمولاً به عنوان رفلکس کششی شناخته می شود و با ضربه قوی به تاندون ایجاد می شود ، مانند رفلکس زانو-جرک. رفلکس سطحی از طریق تحریک ملایم پوست و ایجاد انقباض عضلات مرتبط ایجاد می شود. برای بازو ، رفلکس های رایج برای آزمایش دوسر ، براچیورادیالیس ، تریسیپس ، و فلکسورها برای شانه های انگشت است. برای عضلات پا ، رفلکس زانو-جرک چهارسرخ مشترک است ، همانطور که رفلکس کلیه برای هر گستروکنیوس و ریفلتکس نخاعی رایج است. رفلکس سینگیال برای عضلات که به طور مستقیم باعث ایجاد یک واکنش عصبی می شود ، مفید است.
واکنش ها