از آن زمان تا کنون، نسبیت عام به عنوان نظریه ای که به بهترین وجه جاذبه را توضیح می دهد، به رسمیت شناخته شده است. در GR، جاذبه به عنوان یک نیروی دیده نمی شود، بلکه اجسام آزادانه در میدان های گرانشی تحت بی حرکت خود در خطوط مستقیم از طریق زمان-فضاء منحنی حرکت می کنند. از منظر جسم، تمام حرکت به عنوان کوتاه ترین مسیر زمان-فضا بین دو رویداد زمان-فضا تعریف شده است. از منظر جسم، تمام حرکت به طوری رخ می دهد که گویی هیچ جاذبه ای وجود ندارد. تنها هنگام مشاهده حرکت در یک مفهوم جهانی است که منحنی فضا-زمان را می توان مشاهده کرد و نیروی از مسیر منحنی جسم استنباط شد. بنابراین، خط مستقیم در زمان-فضا به عنوان یک خط منحنی در زمان دیده می شود و به عنوان مسیر بالستیک نامیده می شود. برای مثال، یک شیء بسکتبال که از یک پارابولا در فضای منحنی حرکت می کند، به عنوان کوتاه ترین مسیر زمان-فضا بین دو رویداد زمان-فضا تعریف می شود. از دیدگاه جسم، تمام حرکت ها به عنوان اگر هیچ جاذبه ای وجود نداشته باشد اتفاق می افتد. بنابراین، خط راست در زمان-فضا به عنوان یک خط منحنی در فضا دیده می شود و به عنوان مسیر منحنی شیء زمین است. (وق زمانی که در آن، منحنی است) می توان به عنوان یک خط منحنی از زمین به عنوان یک شیء منحنی تعریف کرد.
راست