از سوی دیگر، در مهار غیر رقابتی، یک مولکول مهار کننده به آنزیم در مکان دیگری غیر از محل فعال، به نام یک محل آلوستریک، متصل می شود، اما هنوز هم می تواند اتصال سوبسترات به محل فعال را مسدود کند. برخی از مولکول های مهار کننده به آنزیم ها در مکانی متصل می شوند که اتصال آنها باعث تغییر سازگاری می شود که وابستگی آنزیم به سوبسترات آن را کاهش می دهد. این نوع مهار به نام مهار آلوستریک نامیده می شود (شکل 4.9). اکثر آنزیم های تنظیم شده توسط آلوستریک از بیش از یک پلی پپتید تشکیل شده اند، به این معنی که آنها بیش از یک زیر واحد پروتئین دارند. هنگامی که یک مهار کننده آلوستریک به یک منطقه در یک آنزیم متصل می شود، تمام سایت های فعال در زیر واحد های پروتئین به گونه ای تغییر می کنند که آنها با سوبسترات خود با کارایی کمتری متصل می شوند. همه فعال کننده ها و همچنین مهار کننده ها وجود دارند. برخی از مولکول های مهار کننده به آنزیم ها در مکانی متصل می شوند که اتصال آنها به یک تغییر سازگاری از محل انزیم به سوبسترات آن را کاهش می دهد. این نوع مهار کننده به نام مهار کننده فعال است. برخی از آنزیم ها از این نوع مهار کننده ها به گونه ای که وابستگی آنزیم را به یک زیر سایت فعال کاهش می دهد، به نام می دهند.
مهار