Apollo 4 (AS-501) اولین پرواز بدون سرنشین زحل 5 بود که دارای CSM بلوک I بود. در 9 نوامبر 1967 ، توانایی سپر حرارتی ماژول فرمان برای زنده ماندن در یک بازگشت ماه به ماه با استفاده از موتور ماژول سرویس برای ضربه زدن به جو در بالاتر از سرعت بازگشت معمولی به مدار زمین نشان داده شد. این در 4 آوریل 1968 توسط Apollo 6 (AS-502) که یک CSM و یک ماده آزمایش LM را به عنوان بالاست حمل کرد ، دنبال شد. هدف این مأموریت دستیابی به تزریق ماه به ماه بود ، با یک بازنشستگی شبیه سازی شده نزدیک ، با استفاده از موتور سرویس برای دستیابی به سرعت پیش از موعد زحل. دو موتور غیر سرنشین در مرحله سوم پرواز Apollo 6 ، اما ناسا قادر به تعویض عملکرد آن بود. پس از استفاده از موتورهای غیر سرنشین ، موتورهای سرویس 6 قادر به جلوگیری از آسیب های جدی از سوخت سوخت به زحل. پس از یک آزمایش ، موتورهای سرویس دوم قادر به جلوگیری از آسیب های جدی از دست دادن موتورهای سوخت به زحل. در مرحله سوم ، موتورهای Apollo 6 به طور قابل اطمینان از خط های سوخت غیر سرنشین استفاده کردند.
موتورهای S-II