دو نظریه از دو منبع اطلاعاتی مختلف بیان‌شده‌اند. ارتباط بین آن‌ها در کدام ارزیابی قرار دارد؟ 
بسیار مرتبط (الف
نامرتبط (ب
نامشخص (ج

نظریه اول: فردوسی هنگامی شاهنامه را سرود که زبان پارسی دچار آشفتگی بود، و او از ماندگار شدن این آشفتگی و افزونی آن جلوگیری کرد. فردوسی در سرودن شاهنامه بیشتر از پارسی سره بهره برده و شمار واژه‌های عربی در شاهنامه تنها ۸۶۵ واژه است به همین دلیل فردوسی را می‌توان زنده‌گرداننده و هستی‌بخش زبان پارسی دانست. 
نظریه دوم: ۲ اسفندماه سال ۱۳۸۸ پایان هزاره سرایش شاهنامه بود. 
ارتباط:
نامشخص