آیا جمله‌ی اول و دوم بیان یکسان دارند؟ 
- بله
- خیر

جمله اول: او بدون نگاه به آنها، مجموعه‌ای از لباس‌های من را بر روی تخت انداخت، بنابراین من تصور می‌کردم وقت آن رسیده که لباس پوشیدم. 
جمله دوم: بدون نگاه کردن تعدادی لباس روی تخت انداخت و من به این نتیجه رسیدم که زمان لباس پوشیدن من است. 
پاسخ:
بله