آیا جمله‌ی اول و دوم بیان یکسان دارند؟ 
- بله
- خیر

جمله اول: من اصلا به امید قرمه سبزی‌های مامان پز زنده‌ام. 
جمله دوم: برات عادی شده زندگی و مشکلاتش. یه زحمت بکش تشریف ببر ایران همون کشوری که تو اسم وطنت هست ببین برا بدیهیات هم سگ‌دو میزنن و باز نمیرسن برو ببین درد ملت از مسکن و ماشین رسیده به خورد و خوراک اون موقع میگی خدایا کانادا هیچ ترکیه ارزوست. نمیدونم چته ولی اینو فهمیدم که غمگینی. 
پاسخ:
خیر