رابطه‌ی بین دو گزاره‌ی داده‌شده را تعیین کن (مرتبط هست، نامشخص، مرتبط نیست)

گزاره اول: «تسبیح»، به معنای مقدس شمردن و مبرا دانستن (تنزیه) خداوند از صفات سلبی و از هر نوع ضعف و نیاز از طرف موجودات هستی به علت وجود کمالات در هستی خود است. 
گزاره دوم: مفسران بر این باورند که همراهی تسبیح و حمد خداوند، به معنای آن است که بندگان از توفیق و لطف خداست که تسبیح خداوند می‌گویند. 
رابطه‌ی گزاره‌ها:
نامشخص