سوال: آیا جمله دوم می‌تواند منظور جمله اول باشد؟ بله، خیر، شاید

جمله اول: تسبیح یعنی تنزیه. یعنی ذات خدا را از آن چه که مایه نقص و ضعف اوست، مبرا دانستن و برتر دانستن او از آن چه که در شأن مخلوقات است. 
جمله دوم: ثنای خدا به دو شکل است: یکی تسبیح و دیگری تحمید. «حمد» توصیف پروردگار است به صفات اثباتی، او را ستایش می‌کنم که همه نعمتها از اوست. 
پاسخ:
شاید