سوال: آیا جمله دوم می‌تواند منظور جمله اول باشد؟ بله، خیر، شاید

جمله اول: تسبیح یعنی تنزیه. یعنی ذات خدا را از آن چه که مایه نقص و ضعف اوست، مبرا دانستن و برتر دانستن او از آن چه که در شأن مخلوقات است. 
جمله دوم: عبارت «موجودات هستی خالق خویش را بالاتر از شأن خود و از هرگونه عیب و نقص پیراسته معرفی می‌کنند.» بیانگر مفهوم «تسبیح» است. 
پاسخ:
بله