ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: فرهنگی هنری
متن: به گزارش خبرنگار تجسمی باشگاه خبرنگاران؛ شب گذشته چهارمین حراج تهران با فروش تابلویی از سهراب سپهری با قیمت ۲ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان، رکورد همه حراج‌های تاریخ ایران را زد و فروش کل این حراجی ۲۱ میلیارد و ۴۰ میلیون تومان بود. همچنین یک اثر دیگر از سهراب سپهری به قیمت ۱ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان به فروش رسید. خریداران بدون توجه به کیفیت آثار و قیمت آن در مزایده‌ها حضور داشتند و وقتی در مورد چگونگی تشخیص اصل بودن اثر از آنها سوال شد، پاسخ روشنی نداشتند و به همان اعتبار نمایشگاه بسنده می‌کردند. اما نکته قابل‌توجه این بود که اغلب خریداران از قیمت‌های تعیین‌شده راضی بودند. همچنین افرادی هم در گوشه و کنار حضور داشتند که بیشتر برای تماشا به حراجی پا گذاشته بودند و تعجب آنها از قیمت‌ها بیش از سایرین بود و سوال‌هایی در ذهن آنها وجود داشت که دلیل این قیمت گذاری‌ها چیست و کسانی که چنین مبالغی می‌پردازند از چه طبقه و قشری هستند که به راحتی این خریدها را انجام می‌دهند؟ حالا با این شرایط می‌توان متوجه شد که هنوز مراجعه کنندگان و افرادی که در مزایده‌ها شرکت می‌کنند آنچنان از چند و چون قیمت گذاری‌ها و کیفیت آثار مطلع نیستند و منبع موثقی برای تایید چنین جریانی وجود ندارد و به نظر می‌رسد که اسم‌های معروفی چون کمال‌الملک، سهراب سپهری، عباس کیارستمی و دیگر هنرمندان معاصر و تاریخی خیال آنها را راحت می‌کرد! البته برای بعضی از این افراد حضور و خرید آثار هنری گرانقیمت می‌تواند یک نمایش و پز هنری و روشنفکران هم باشد. تا پیش از این از حراج آثار هنری تجسمی در حراجی‌های کریستی حرف زده می‌شد و امروز دیگر برگزاری حراج تهران، بعد از گذشت چهار سال به یکی از اصلی‌ترین رویدادهای هنرهای تجسمی کشور تبدیل‌شده است. از همان سال‌های ابتدایی حرف و حدیث‌های بسیاری حوالی آن می‌گذشت که همچنان بسیاری از آنها پابرجاست. نفس عمل به ظاهر پ-ن-یده به نظر می‌رسد، اما در پشت پرده این ماجرا خبرهای دیگری به گوش می‌رسد. پرسش‌های زیادی در این باره همچنان مطرح می‌شود که هنوز پاسخ درست و روشنی به آنها داده نشده است. در سالهای گذشته این سوال مطرح بود که تا چه حد قیمت‌های نجومی که در این حراجی عنوان می‌شود، واقعی است. برخی از این منتقدین به صوری بودن این معاملات اشاره می‌کنند. اما نکته دیگری که مطرح است، این است که برگزاری چنین مراسمی به غیر از جنبه تجاری چه سودی …
ادامه متن:
مندان تجسمی بسیاری درباره برگزاری این حراجی اظهار نظر کرده‌اند و در موارد مورد بررسی اشاره تک تک آنها به بها دادن به آثار هنرمندان جوان کشور است؛ اما جای این سوال باقی می‌ماند که با برگزار کردن چنین مراسمی در محلی مانند هتل پارسیان آزادی که در سال ۹۲، طبق نظر سمیع آذر تنها ۱۵۰ میلیون تومان اجاره آن بوده است، آیا می‌توان آثاری هنری را عرضه کرد که شانس کمی برای فروش دارند؟ این تنها بخشی از هزینه‌های برگزاری این حراجی است. سهم دیگری هم که در سالهای قبل مطرح شده بود، سهم سفرها برای انتخاب آثار و کاتالوگ و غیره بوده است. با این اوصاف باید هم در چنین حالتی، تنها برای تامین این نوع هزینه‌ها آثاری برگزیده شود که از فروش بالای آنها اطمینان حاصل شود و اینجا دیگر ورود برای عرضه آثار هنرمندان جوان ممنوع است! از سوی دیگر باید دید تا چه اندازه در حراج این نوع آثار توجه به بعد هنری آن مطرح است؟ صادق تبریزی نقاش پیشکسوت، پس از برگزاری دومین حراجی تهران در اظهار نظری گفته بود ۹۰ درصد آثار عرضه شده در حراجی تهران اثر هنری نیستند و قیمت‌هایی برای آنها تعیین می‌شود که در حد آنها نیست. امسال هم البته این حرف مطرح است که در میان آثار ارائه شده، آثار تقلبی وجود دارد. حال باید این سوال را مطرح کرد که انتخاب آثار هنری بر چه مبنا و توسط چه کسانی صورت می‌گیرد؟ از سوی دیگر به نظر می‌رسد با وجود چنین حراجی، عده‌ای از سرمایه گذاران دیگر برای سرمایه گذاری روی ملک عطشی ندارند و این حراجی را جای خوب و خوش آب و هوایی برای رسیدن به سودهای کلان می‌دانند چون اثری را که در حراجی سال گذشته خریداری کرده‌اند در سایر بازارهای هنرهای تجسمی به چندین برابر می‌فروشند. در این میان سوال اینجاست که جنبه هنری چنین آثاری چقدر در نظر خریداران مطرح است؟ از طرفی دیگر آیا نمی‌توان اینطور مطرح کرد که این نوع رقابت تنها برای کسب جایگاه فرهنگی بالا برای خریدار و نمایش فرهنگ دوستی و هنردوستی او باشد؟ در سالهای گذشته با برگزاری این مراسم، مخاطبان در نظرات خود بارها و بارها به این اشاره کردند که آیا چنین گروه مقتدر اقتصادی مالیاتی هم می‌پردازند؟ از طرفی دیگر در نگاه فرهنگی جای این سوال باقی می‌ماند که چه درصدی از مردم آثار تجسمی هنرمندان خود را می‌شناسند و چه درصدی از آنها به نمایش و معرفی در رسانه‌ها پرداخت می‌شود و چرا اگر بدنبال ارتقاء فرهنگ کشورمان هستیم این آثار...