ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: فرهنگی هنری
متن: به گزارش خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ ۲۳ ذی‌القعده به روایتی روز شهادت امام رضا (ع) است و شاعران آیینی کشورمان اشعاری درباره شهادت امام رضا (ع) سرودند که در اینجا به برخی از این اشعار اشاره می‌کنیم: علی انسانی من دست خالی آمدم، دست من و دامان توسرتا به پا درد و غمم، درد من و درمان تو تو هر چه خوبی من بدم، بیهوده بر هر در زدمآخر به این در آمدم، باشم کنار خوان تو من از هر دررانده‌ام، من رانده‌ی وامانده امیا خوانده یا نا خوانده‌ام، اکنون منم مهمان تو پای من از ره خسته شد، بال و پرم بشکسته شدهر در به رویم بسته شد، جز درگه احسان تو گفتم منم در می‌زنم، گفتی به تو سر می‌زنممن هم مکرر می‌زنم، کو عهد و کو پیمان تو؟ سوی تو رو آورده‌ام، ای خم سبو آورده اممن آبرو آورده‌ام، کو لطف بی‌پایان تو؟ حال من گوشه‌نشین، با گوشه‌ی چشمی ببینجز سایه‌ی پر مهرتان، جایی ندارم جان تو من خدمتی ننموده‌ام، دانم بسی آلوده اماما به عمری بوده‌ام، چون خار در بستان تو محمد سهرابی مرد سماوات زمین‌خورده استکعبه حاجات زمین‌خورده است سلسله جنبان خدا دوستانلرزه گرفته است چرا دوستان؟ حبه انگور چه با تاک کرد؟ مستی ما را ز چه در خاک کرد؟ برق چرا خانه الله سوخت؟ وز همه حجاج حرم، راه سوخت حضرت خورشید ز خود شسته دستحجره توحید به حجره نشستوای از این موی پریشان شدهروایت سلسله جنبان شده رنگ خدا را ز چه نشناختند؟ قافیه را مثل حنا باختندچند قدم رفت و زمین‌گیر شداز سفر این مه به صفر سیر شد جان دو عالم به لبش جان رسیدلرزه ز زانو لب و دندان رسیدزلف شد و پیچ شد و تاب شدقامت او طاقی ز محراب شد رفت و ملاقات، ور افتاده بودهکوه خدا از کمر افتاده بودخالی از اندیشه محراب‌ها چفت شد و بسته شد از باب‌ها در کف دستش دل خود را گرفتدل که نگو، حاصل خود را گرفتنم نمک، از گریه چو لبریز شدای پسرم گفت لبش خود به خود این پسر کیست که ماه آمده؟ یا که به خورشید گواه آمدهاو جگر مرد جگر دار ماستاو پسر دلبر عیار ماست آمده لب ترکند از جام اوگریه کند بر غم فرجام اوغسل کرامت به دستان اوستدفن بلیات به دستان اوست سر به سر از درد چه حالی شده؟ جان پدر نعل سوالی شدهبر سر دامن سر بابا گرفتباز گریزی به فغان پا گرفت روز حسین از همه‌جا سخت تراکبر لیلا شده خوش‌بخت تردامن خورشید به بر ماه داشت بنده به بالین خود الله داشت غلامرضا سازگار سنگ زیر پای تو لعل بدخشان می‌شودخار، …
ادامه متن:
غ و نیزه هاآمد ز پای ساقه یاسش تبر کشید یوسف رحیمی: خورشید سر زد از سحرت أیها الغریباز سمت چشم‌های ترت أیها الغریب تو ابر رحمتی که به هر گوشه سر زدیباران گرفت دور و برت أیها الغریب جاری ست چشمه چشمه قدمگاه تو هنوزجنت شده ست رهگذرت أیها الغریب تو آفتاب رأفتی و کوچه کوچه شهردر سایه سار بال و پرت أیها الغریب با این همه، غریب غریبان عالمیداغی نشسته بر جگرت أیها الغریب از کوچه‌های غربت شهر آمدی ولیداری عبا به روی سرت أیها الغریب آقای من! نگو که تو هم رفتنی شدیزود است حرف از سفرت أیها الغریب شکر خدا جواد تو آمد ولی هنوزبارانی است چشم ترت أیها الغریب یک عمر خواندی از غم آقای تشنه لببا اشک‌های شعله ورت أیها الغریب هر گوشه‌ای ز حجره که رو می‌کنی دگرکرب و بلاست در نظرت أیها الغریب در قتلگاه، لحظه‌ی آخر چه می‌کشیدجد ز تو غریب‌ترت أیها الغریب چشمان اهل خیمه دگر سوی نیزه هاستظهر قیامت است و سری روی نیزه هاست وحید قاسمی: آسمان مدینه در سینهکوهی از بغض و ناله‌ها داردچون شنیده امام آینه هاقصد ترک مدینه را دارد کوچه‌های مدینه می‌دیدندلحظه‌ی تلخ رفتن او راصحنه‌ی التماس کاسه‌ی آبلرزش دست حضرت زهرا به زنان قبیله‌اش فرمود: مرهمی بهر زخم هجران نیستمن به این شهر بر نمی‌گردماحتیاجی به آب و قرآن نیست! توشه راهم به روح پیغمبرصلوات و سلام هدیه کنیدچند روزی برای غربت منای زنان مدینه گریه کنید بین ایتام با رعایت عدلهمه‌ی ثروتم شود قسمتخانه‌ی ساده و محقر منتا ابد وقف روضه و هئیت طبق معمول هرشب جمعهمجلس روضه باز پابرجاستهمه شرکت کنید ای مردمبانی روضه مادرم زهراست خوب بر آخرین وصیت منگوش جان؛ ای قبیله بسپاریدبر مزار غریب اجدادمدر بقیع شمع و لاله بگذارید این سفارش همیشه اشکم رامی برد در خروش و جز و مدبر سر قبر مادر عباسحرف مشک و عطش نباید زد! قاسم صرافان: لب خشک و داغی که در سینه دارمسبب شد که گودال یادم بیایداباصلت! آبی بزن کوچه‌ها راقرار است امشب جوادم بیاید قرار است امشب شود طوس، مشهدشود قبله‌گاه غریبان مزارماگر چه غریبی شبیه حسینمولی خواهری نیست اینجا کنارم به دعبل بگو شعر کامل شد اینجا و قبر بطوس ی که خواندم برایشبگو این نفس‌های آخر هم اشکمروان است از بیت کرب و بلایش از آن زهر بی‌رحم پیچیده‌ام منبه خود مثل زهرای پشت در از دردشفا بخش هر دردم از بس که خواندمدر آن لحظه‌ها روضه‌ی مادر از درد بلا نیست جز عافیت عاشقان راتسلای دردم نگاه طبیب...