ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: علمی فناوری
متن: ایستگاه فضایی خارج از کنترل کشور چین، تیانگونگ- ۱ بالاخره از اتمسفر زمین عبور کرده و جایی در بخش‌های جنوبی اقیانوس اروم سقوط کرده است. به گفته مرکز فرماندهی استراتژیک ایالات‌متحده، این فضاپیما در ساعت ۸ شب به وقت محلی به اقیانوس افتاده و محل دقیق سقوط ان در همکاری با سازمان‌های فضایی ۸ کشور به تایید رسیده است. با سقوط این ایستگاه فضایی، ماموریت ۷ ساله تیانگونگ- ۱ در مدار زمین پایان یافت و خوشبختانه هیچکس در جریان اتفاق روز گذشته اسیب ندید. تشخیص محل دقیق سقوط تیانگونگ- ۱ کار دشواری بود؛ مسیله‌ای که تقریبا در مورد تمام اوارهای فضایی مصداق دارد. بعد از ظهر یکشنبه گذشته، محققان توانستند زمان دقیق سقوط تیانگونگ را با ضریب خطای چند ساعت پیش‌بینی کنند اما محل دقیق سقوط می‌توانست کاملا متغیر باشد. این ایستگاه فضایی، در مدار پایینی زمین با سرعت ۲۷ هزار کیلومتر بر ساعت در حال گردش بود و بنابراین اگر تخمین‌ها ضریب خطایی یک ساعته داشتند، تیانگونگ- ۱ می‌توانست در فاصله ۲۷ هزار کیلومتری محل تخمینی سقوط کند. تا پیش از اتفاق روز گذشته، محققان برای سال‌ها نسبت به خطرات سقوط این فضاپیما در مناطق پرجمعیت نگران بودند. ایستگاه فضایی چینی‌ها بسیار سنگین و متراکم بود و متخصصین پیش ب
ادامه متن:
ینی می‌کردند که قطعه بزرگی از آن، هنگام عبور از اتمسفر زمین جان سالم به در می‌برد. با این حال، احتمالا برخورد این فضاپیما با مناطق پرجمعیت از ابتدا هم بسیار اندک بود. کره زمین عموما از اقیانوس‌ها تشکیل شده و اکثر خشکی‌ها نیز دست نخورده و کم جمعیت باقی مانده‌اند؛ بنابراین شدیدا غیرمحتمل بود که جان مردم در خطر باشد. در واقع جالب است بدانید که شانس برخورد آوارهای فضایی با اشخاص، چیزی معادل ۱ در تریلیون است. تیانگونگ-۱ که در سال ۲۰۱۱ به مدار زمین فرستاده شد، نخستین ایستگاه فضایی انسانی چین بود. در این سال‌ها، دو خدمه از تیانگونگ-۱ بازدید کردند که یکی از آنها، نخستین فضانورد زن چین را نیز در خود جای داده. این ایستگاه ابتدا قرار بود برای دو سال در فضا باقی بماند و چینی‌ها قصد داشتند با راه اندازی موتورها، آن را از مدار خارج کرده و در امنیت کامل به زمین برگردانند. بعد از آن، تیانگونگ ۲ جایگزین فضاپیمای قبلی می‌شد. اما چین بعدا تصمیم به افزایش طول عمر تیانگونگ-۱ گرفت تا احتمالا مدت زمان بیشتری برای توسعه تیانگونگ-۲ داشته باشد. در سال ۲۰۱۶، سازمان فضایی این کشور به سازمان ملل متحد اعلام کرد که کنترل تیانگونگ-۱ را از دست داده و نمی‌تواند هیچ فرمانی برای آن صادر کند.