ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: علمی فناوری
متن: &nbsp;عصر ایران - اریک اریکسون، روان‌شناس بزرگ آلمانی نظریه‌ای دارد به نام مراحل رشد هشت‌گانه اجتماعی. او در این نظریه، زندگی انسان را به ۸ قسمت تقسیم می‌کند:۱ - از تولد تا یک سالگی ۲ - سال دوم و سوم زندگی ۳ - سال سوم تا ششم زندگی ۴ - سال ششم تا دوازدهم زندگی ۵ - سال دوازدهم تا سال بیستم زندگی ۶ - سال بیستم تا چهلم زندگی ۷ - سال چهلم تا شصت و پنجم زندگی ۸ - از شصت و پنج سالگی به بعد &nbsp; (سنین مطرح‌شده، تقریبی اند و این‌گونه نیست که مراحل هر سن، به طور مجزا از قبل و بعدش جدا شود- لذا می‌توان مثلا به جای ۲۰ تا ۴۰ از دوره جوانی و بزرگسالی و به جای ۴۰ تا ۶۵ از میانسالی استفاده کرد-) در سه قسمت پیشین سواد زندگی درباره ۶ سال اول زندگی انسان نوشتیم (مراحل اول تا سوم- اینجا&nbsp;، اینجا&nbsp; و اینجا) و امروز می‌خواهیم مراحل ۶ و ۷ و ۸ را بررسی کنیم. مرحله ششم: بیست تا چهل سالگی این دوره، نخستین مرحله از دوران بزرگسالی است. فرد در این دوره یکی از دو راه را می‌رود: یا در مسیر توسعه روابط شخصی و اجتماعی حرکت می‌کند یا فردی منزوی می‌شود. مهم‌ترین موضوع در این دوره این است که فرد بتواند روابط شخصی نزدیک، متعهدانه و پایدار شکل دهد. اگر کسی در این امر موفق باشد، دارای هویت شخصی مستحکم و تثبیت شده‌ای خواهد بود. این هویت منسجم، می‌تواند به او در توسعه روابط اجتماعی بسیار کمک کند. سرکوب نیاز به ارتباطات متعهدانه شخصی در این دوره می‌تواند به تضعیف هویت فردی بینجامد. در چنین فردی، تعهدات اجتماعی و اخلاقی نیز ضعیف خواهد بود و او شخصی منزوی خواهد بود. &nbsp; در این سال هاست که فرد یا می‌تواند بین انزوا و تعاملات اجتماعی تعادل برقرار کند یا نمی‌تواند، بستگی دارد که آیا توانسته است با برقراری روابط متعهدانه انسانی، به هویت منسجم برسد یا خیر. بنابراین، توصیه اصلی به افرادی که در این دوره از زندگی به سر می‌برند این است: با شناخت هویتی از خودتان، روابط شخصی و متعهدانه‌ای را بنا کنید که از آن رضایت دارید یا روابط موجود را به سمت رضایت ترمیم نمایید یا اگر نمی‌توانید، قط
ادامه متن:
ع کنید و روابط جدیدی را جایگزین نمایید. این روابط می‌تواند از گروه دوستان تا ازدواج را شامل شود. عدم مدیریت این روابط می‌تواند به بی تعهدی، انزوا و هویت مخدوش بینجامد. این امر می‌تواند زندگی انسان در مراحل بعدی تحت الشعاع قرار دهد. مرحله هفتم: از چهل تا شصت و پنج سالگیاز این مرحله به بعد، انسان وارد نیمه دوم عمر می‌شود. چهل سالگی، دوران بازبینی دهه‌های پیشین زندگی و احیانا بازنگری در آن است. فرد در این دوره، در اندیشه خانواده و اجتماع است و می‌خواهد اثر خوب از خود به جای بگذارد. افراد در این دوره آگاهانه یا ناخودآگاه در این اندیشه‌اند که چه نقشی در جهان دارند، آیا کارکردشان مثبت است و آنچه از آنها باقی خواهد ماند، تحسین برانگیز است یا خیر؟ مثلا ممکن است یکی بگوید فرزندان خوبی را تحویل جامعه داده‌ام، دیگری به این ببالد که کارش را به نحو احسن انجام می‌دهد، آن دیگری روشنگری هایش در عرصه اجتماعی را محصول زندگی اش بداند، فردی هم مدرسه‌ای که ساخته را یادگار زندگی اش بنامد و …. کسانی که در این دوره، احساس مفید بودن برای خانواده و جامعه دارند، افراد شادتر و از نظر روانی سالم‌تر هستند و برعکس. مرحله هشتم: &nbsp; از شصت و پنج سال به بعدکهنسالی، دوران جمع بندی و ارزیابی زندگی است. افراد کهنسال به سال‌های گذشته عمر می‌نگرند؛ اگر ببینند که عمری مفید داشته‌اند، خوشحال و سرزنده می‌شوند و شکل جدیدی از امید در آنها ایجاد می‌شود که با واژه خردمندی ارتباط دارد؛ بدین معنا که می‌کوشند برغم ضعف جسمانی، دانش، تجربه و محصول عمر خود را به جوان‌تر‌ها منتقل کنند و بدین ترتیب احساس جاودانگی و نشاط نمایند. برعکس، اگر نتیجه نگاه به گذشته این باشد که عمر را بر باد داده و انسان مفیدی نبوده است، یأس و سرخوردگی سراغ شان می‌آید. یکی از راه‌های روان شناسانه تکریم کهنسالان این است که سال‌های عمر آنها مورد تمجید قرار گیرد. مرگ برای کسانی که در نگاه به گذشته زندگی شان احساس خوبی دارند، آسان‌تر از دیگران خواهد بود به گونه‌ای که اریکسون از آن به عنوان عروج خود نام می‌برد. &nbsp;