ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: فرهنگی هنری
متن: به گزارشحوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ رمضان، ماه روزه و ماه نهم از ماه‌های قمری بین شعبان و شوال است، رمضان در لغت ‏به معنای تابش گرما و شدت تابش خورشید است. بعضی گویند رمضان به معنی سنگ گرم است که از سنگ گرم، پای روندگان می‏سوزد و شاید ماخوذ از رمض‏ باشد که به معنی سوختن است چون ماه صیام گناهان را می‏سوزاند به این خاطر، بدین اسم موسوم شده است زیرا ماه رمضان موجب سوختگی و تکلیف نفس است. اما صوم و روزه که در این ماه تکلیف شرعی مسلمانان است عبارت است از احتراز از خوردن و آشامیدن و مفطرات دیگر از طلوع صبح تا غروب. از همان آغاز که رودکی پدر شعر فارسی، بلند بنای کاخ ادب را برافراشت، مفردات روزه، رمضان، صوم و صیام در آیینه شعر فارسی انعکاس یافتند. این انعکاس در تمامی انواع شعر مدحی، اخلاقی، تعلیمی، غنایی و رثا دیده می‏شود. در شعر شاعران دوره اول، کاربردها سطحی است و از اعلام ماه رمضان یا عید رمضان و مبارک باد گفتن آن فراتر نمی‏رود. یکی از اشعاری که در ماه رمضان مورد توجه قرار می‌گیرد مناجات‌های شاعران با خداوند در قالب شعر است. در اینجا چند نمونه را می‌آوریم: ژولیده نیشابوری: یا رب اسیرم و دل من در پناه توستبی تابم و قرار دلم یک نگاه توستچندان اسیر خواهش نفسم که غافلماز دست رفته را طلب بارگاه توسترو بر متاب از من آلوده، ای کریمگوید دلم که قهر خدا از گناه توستگفتم ز بس که توبه شکستم، شنیده ادر بسته‌ای و توبه‌شکن رو سیاه توستگفتی بخوان مرا که شب استجابت استدرگاه دوست منتظر یا اله توستگفتم به دل‌شکسته جوابی نمی‌رسدگفتی جواب درگه ما سوز و آه توستگفتم سزای جامعه‌ای پر گناه چیست؟ گفتی دعای هر شب و اشک پگاه توستگفتم دعا و اشک و مناجاتمان کم استگفتی رضای من به همین گاه‌گاه توستای روزی دعا و مناجات نزد توحالی بده که اهل گنه عذر خواه توستبا اشک خویش امر به معروف می‌کنیمغم دیده‌ایم و اشک شب ما سپاه توستجز درد دین بر این دل ما نیست مشکلیبیمار عشق روبروی پیشگاه توستما دوستان یوسف آل پیمبریمچشم انتظاری دل‌خسته گواه توست یا رب اسیرم و دل من در پناه توست بی تابم و قرار دلم یک نگاه توست چندان اسیر خواهش نفسم که غافلم از دست رفته را طلب بارگاه توست رو بر متاب از من آلوده، ای کریم گوید دلم که قهر خدا از گناه توست گفتم ز بس که توبه شکستم، شنیده ا در بسته‌ای و توبه‌شکن رو سیاه توست گفتی بخوان مرا که شب استجابت است …
ادامه متن:
لعفو محمد جواد شیرازی: دلیل دارد اگر سر به زیر و غمگینمنمانده باطنی اصلا به ظاهر دینمنگاه کردم و دیدم تمام شد عمرمهنوز جاهلم و بنده‌ی شیاطینم دلیل دارد اگر سر به زیر و غمگینم نمانده باطنی اصلا به ظاهر دینم نگاه کردم و دیدم تمام شد عمرم هنوز جاهلم و بنده‌ی شیاطینم گناه کردم و از رو نرفتم و حالامرا زمین زده این کوله بار سنگینمقساوت دل آلوده‌ام سبب شده استامام عصر خودم را اگر نمی‌بینمهمیشه بر در این خانه محترم بودممنی که مستحق ناسزا و نفرینمخودم اگر چه خودم را دگر نمی‌بخشمولی به رحمت پروردگار خوش بینمدرست نیست بیایم به خانه، می‌دانماجازه هست کمی پشت خانه بنشینم؟ اگرچه شیعه نبودم تمام عمرم راخوشم به لطف علی در صف محبینمشنیده‌ام که علی همدم فقیران بوددر آرزوی علی سال هاست مسکینمخدا کند که بیاید کنار من باشدخدا کند که بیاید زمان تلقینممرا به مرهم و طب و طبیب حاجت نیستکه اشک روضه‌ی عباس هست تسکینمشکسته‌ای کمرم را بلند شو برویمسکینه را چه کنم من شهید خونینم؟ هزار شکر که‌ام البنین نمی‌بیندچقدر غنچه‌ی تیر از تن تو می‌چینم گناه کردم و از رو نرفتم و حالا مرا زمین زده این کوله بار سنگینم قساوت دل آلوده‌ام سبب شده است امام عصر خودم را اگر نمی‌بینم همیشه بر در این خانه محترم بودم منی که مستحق ناسزا و نفرینم خودم اگر چه خودم را دگر نمی‌بخشم ولی به رحمت پروردگار خوش بینم درست نیست بیایم به خانه، می‌دانم اجازه هست کمی پشت خانه بنشینم؟ اگرچه شیعه نبودم تمام عمرم را خوشم به لطف علی در صف محبینم شنیده‌ام که علی همدم فقیران بود در آرزوی علی سال هاست مسکینم خدا کند که بیاید کنار من باشد خدا کند که بیاید زمان تلقینم مرا به مرهم و طب و طبیب حاجت نیست که اشک روضه‌ی عباس هست تسکینم شکسته‌ای کمرم را بلند شو برویم سکینه را چه کنم من شهید خونینم؟ هزار شکر که‌ام البنین نمی‌بیند چقدر غنچه‌ی تیر از تن تو می‌چینم مهدی رحیمی زمستان: گفتیم چه شبها همگی بار خدایابسیار ز تو گفتیم بسیار خدایابیست و دوشب از ماه گذشته ست و هنوزمدر آتش دوری تو باید که بسوزم گفتیم چه شبها همگی بار خدایا بسیار ز تو گفتیم بسیار خدایا بیست و دوشب از ماه گذشته ست و هنوزم در آتش دوری تو باید که بسوزم درجا زده‌ام پیش تو تغییر نکردمدر وادی عرفان خدا گیر نکردمچون مرغ ضعیفی که پر و بال ندارداین بنده هنوزم به دعا حال نداردخوبان همه جمعند سر سفره‌ات انگارمن را ز خودت رانده‌ای...