ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: فرهنگی هنری
متن: به گزارش خبرنگار حوزه تئاتر گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ شب گذشته ۲۴ آذرماه مراسم اختتامیه دومین سوگواره هنرهای نمایشی و آیین‌های مذهبی خمسه در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد و طی آن برگزیدگان بخش‌های مختلف معرفی شدند. امیر حسین مدرس که اجرای مراسم اختتامیه دومین سوگواره خمسه را برعهده داشت، مسئولینی همچون مهدی شفیعی مدیرکل هنرهای نمایشی، ارمغان بهداروند مدیرعامل انجمن هنرهای نمایشی، حسین پارسایی، رحمت امینی، شهرام کرمی و هنرمندانی همچون نرگس آبیار، کوروش زارعی، داریوش ارجمند، امیردژاکام، اردشیر صالح پور و … حضور داشتند. خسروی دبیر دومین دوره سوگواره خمسه در آیین پایانی گفت: نمایش به عنوان هنری کهن، ریشه در آیین و مناسک مذهبی دارد که خرد و هویت انسان را با راز و رمز هستی پیوند داده تا اصالت دین و مذهب را جلوهگر سازد. وی ادامه داد: چنانچه در تاریخ هنر نمایش، تراژدی عامل تطهیر و پالایش است سوگ و سوگواره نه به عنوان مجلس حزن و عزا بلکه آیین و مراسمی را در ستایش خرد و ایمان و ارزش عقل و تقوا می‌شناسیم. در مذهب اسلام و به برکت وجود امامان و ائمه اطهار (ع) آنچه در این جهان ظهور یافته به میراث تعالی معنوی تبدیل‌شده و با پیروی از فرامین آسمانی باید قدرشناس این موهبت و هدیه خداوند باشیم-دبیر دومین سوگواره خمسه اظهار کرد: آنچه در این رویداد دینی اتفاق افتاد حاصل تلاش گروهی از هنرمندان و اساتید و پیشکسوتان و بخصوص جوانان بیریا و با انگیزه بود که با حضور پرشور مخاطبان نوید روزگار خوش پر از معنویت را می‌دهد- سوگواره خمسه به برکت نام نیک خود، محفل هنرمندانهای را برپا کرد که شور و شوق بانیان و حاضران این مجلس یادآور تعزیت سالار بزرگ شهیدان بود-خسروی در ارائه گزارش از روند این سوگواره تشریح کرد: دومین سوگواره خمسه با حضور ۳۸ گروه نمایشی و ۴۰۰ هنرمند و ۲۱۵ اجرا در ۱۴ سالن، میدان امام حسین (ع) و سطح شهر حاصل تلاش جمع زیادی است. وی ضمن تشکر از صلاحی و معاونان و مدیران سازمان فرهنگی هنری شهرداری و مدیران سالنهای نمایشی، اعلام کرد: سوگواره خمسه در دومین گام خود با هدف تجلیل از ارزش هنر دینی تلاش نمود برآیند تلفیق نیاز و معنویت امروز و دیروز باشد. در کنار بخش اجراهای صحنهای و آیینهای عاشورایی، تعزیه و پردهخوانی، نقالی و تئاتر خیابانی، بخش مدافعان حرم در بازتاب حضور پیروان با عزت حسینی نگاه دیگری در پیوند واقعه تاریخی با زندگی و …
ادامه متن:
سینما هم است. فیلمهای تقوایی عاشورا را هم گره زد به سینما. وی تصریح کرد: آنچه در این مکتب اهمیت دارد تجانس همه هنرها با یکدیگر است یعنی به سراغ تعزیه رفتن به دنبال موسیقی، شعر و معماری رفتن هم است برای اینکه این مکتب برای خود تماشاخانه دارد. تکایایی که در آن تعزیه اجرا میشد محفلی برای افرادی بود که خوش صداترین افراد تعزیه اجرا کنند امروز نیز تعزیهخوانان در ابتدا به سراغ آموختن موسیقی میروند تا کار به درستی پیش رود اگرچه من دوست داشتم تعزیه را همچون گذشته خوانندگان بزرگ اجرا کنند. ارجمند عنوان کرد: صدای خوش ما و دستگاههای موسیقی با پرداختن به تعزیه حفظ شد و وقتی امام دشتی میخواند این دستگاهها و کلام نمایشی محافظت شد. تمام این موارد در فندانسیون غریبی استوار هستند که همان ظلمستیزی است که انسان تا روزی که زنده است به آن نیاز دارد. شکسپیر در نمایشنامهنویسی روی خصلتهایی انگشت گذاشته که تا وقتی انسان وجود دارد آن خصلتها هم وجود دارند زیرا تا وقتی ما هستیم جاهطلبی و مکبث است، تا وقتی ما هستیم حسد است. تعزیه ما با تکرار پرشگونش مثل تنفس کردن میماند و ظلم ستیزی یک تکرار است و باید هم تکرار شود باید در یادمان بماند و متوجه آن باشیم پس چه چیزی جز تعزیه کربلا آن را زنده نگاه میدارد. این هنرمند پیشکسوت اظهار کرد: خوشحالم که بخش فرهنگی تهران این همت را به خرج داد تا این سوگواره را برپا کند تا استعدادها شکوفا شوند. همه هنرمندان در دنیا موسیقی را میشناسند و با حرکات ریتمیک وتسلط روی بدن را میشناسند و در ایران تعزیهخوان است که چنین تواناییهایی دارد. سه حرکت استرلیزه سپر به سپر شدن، حرکت شمشیر به شمشیرشدن و یک دایره و تغییر جا در تعزیه میدان جنگ را به ما نشان میدهد و اینها ارزشهای نمایشی ما محسوب میشود. وی گفت: ما تنها موجود انتخابگر جهان هستیم ولی متأسفانه افسار ما همان سر ما است اما انبیا آمدهاند به ما بگویند این را انتخاب کن و ما چرا باید این را انتخاب کنیم. ما اگر بفمیم که چرا بوجود آمدهایم میفهمیم که چکونه باید باشیم زیرا تا چراییها را نفمیم به چگونگیهایمان دست پیدا نخواهیم کرد. ارجمند گفت: به نظر من تئاتر و نمایش تعزیه بدون هیچ حاشیهای قوی‌ترین متن ظلمستیزانه همه تاریخ است. ذات ظلم را روی سکو نمایش میدهد در حالی که مخاطب میدهد که امام خوان اجراکننده نقش امام است و نه خود امام اما آن را باور میکند و این به اعتقاد برشت...