ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: فرهنگی هنری
متن: به گزارش خبرنگارحوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ امام علی (علیه‌السلام) فرمودند: نما المرء فی الدنیا غرض تنتضل فیه المنایا و نهب تبادره المصائب؛ ومع کل جرعة شرق- و فی کل أکلة غصص- ولا ینال العبد نعمة إلا بفراق أخری، ولا یستقبل یوما من عمره إلا بفراق آخر من أجله- فنحن أعوان المنون، وأنفسنا نصب الحتوف؛ فمن أین نرجو البقاء وهذا اللیل والنهار لم یرفعا من شیء شرفا، إلا أسرعا الکرة فی هدم ما بنیا، و تفریق ما جمعا؟! انسان در این دنیا هدفی است که تیرهای مرگ همواره به سوی او نشانه‌گیری می‌کند و ثروتی است که مصائب، در غارت آن شتاب دارند و بر یکدیگر سبقت می‌گیرند- همراه هر جرعه‌ای گلوگیر شدنی و همراه هر لقمه‌ای (نیز) گلوگرفتنی است- انسان به نعمتی از آن نمی‌رسد جز با فراق نعمت دیگر- به استقبال هیچ روز از عمرش نمی‌رود جز این‌که از روز دیگری از عمرش جدا می‌شود، بنابراین ما اعوان و یاران مرگیم و جانمان هدف (عوامل) مرگبار و با این حال چگونه می‌توانیم امید بقا داشته باشیم- این شب و روز هرگز ارزش چیزی را بالا نبرده جز این‌که پراکنده می‌کنند-امام علی (علیه‌السلام) در این گفتار نورانی چهره واقعی دنیا را به همگان نشان داده و از بی وفایی و ناپایداری و مشکلات گوناگون آن سخن می‌گویند، سخنی که از جان مولا برخاسته و بر جان می‌نشیند- حضرت در آن به شش نکته مهم اشاره کرده است: نخست می‌فرماید: انسان در این دنیا هدفی است که تیرهای مرگ همواره به سوی او نشانه‌گیری می‌کند و ثروتی است که مصائب، در غارت آن شتاب دارند و بر یکدیگر سبقت می‌گیرند، (إنما المرء فی الدنیا غرض تنتضل فیه المنایا، ونهب تبادره المصائب) - غرض به معنای هدفی است که به آن تیر می‌اندازند و تنتضل از ریشه نضل (بر وزن عزل) به معنای غلبه در مبارزه و منایا جمع منیة به معنای مرگ است- جالب اینکه در این عبارت انسان به دو چیز تشبیه شده، یکی هدفی که تیراندازان آن را نشانه می‌گیرند و دیگر سرمایه‌ای که غارتگران آن را چپاول می‌کنند- انسان آن هدف است و عوامل مرگ‌زا تیرهایی که به سوی او پرتاب می‌شوند- وجود انسان و استعدادهای فراوان او همان سرمایه عظیمی است که مصائب مختلف به غارت آن می‌پردازند و به همین دلیل آرامش واقعی هرگز در این زندگی دیده نمی‌شود- چگونه انسانی می‌تواند آرامش داشته باشد در حالی که دشمنانی از اطراف، او را نشانه گرفته‌اند و غارتگرانی اطراف خانه او جمع شده …
ادامه متن:
چهارمین نکته که بى شباهت به نکته قبل نیست مى فرماید: انسان به استقبال هیچ روز از عمرش نمى رود جز این که از روز دیگرى از عمرش جدا مى شود، (و لا یستقبل یوما من عمره إلا بفراق آخر من أجله) - گرچه هر روزى از عمر نعمتى از نعمت هاى گرانبهاى الهى است ولى این نعمت از سرمایه عمر انسان برداشته مى شود و او را یک گام به مرگ نزدیک‌تر مى کند- این شبیه همان چیزى است که در یکى دیگر از گفتارهاى حکیمانه امام (علیه السلام) (در حکمت ۷۴ گذشت) که مى فرماید: نفس المرء خطاه إلى أجله، نفس هاى انسان گام هاى او به سوى پایان عمر است بسیارند کسانى که از این نکته غافلند، گویى عمر خود را در این دنیا جاویدان مى دانند به همین سبب به سادگى روزها و ماه‌ها و سال هایى را به هدر مى دهند بى آنکه چیزى در برابر این سرمایه عظیم دریافت دارند- این حقیقت را قرآن مجید به صورت دیگرى بیان کرده، مى فرماید: (والعصر إن الانسان لفى خسر)، سوگند به عصر که انسان در زیان کارى است - چه زیانى از این بالاتر که هر روز که مى گذرد بخشى از سرمایه گرانبهاى عمر او کاسته مى شود- آن گاه در پنجمین نکته که باز در ارتباط با نکات پیشین است مى فرماید: بنابراین ما اعوان و یاران مرگیم و جانمان هدف (عوامل) مرگبار و با این حال چگونه مى توانیم امید بقا داشته باشیم، (فنحن أعوان المنون وأنفسنا نصب الحتوف فمن أین نرجو البقاء) - منون از ریشه من به معناى قطع و نقصان گرفته شده و از آنجا که مرگ عمر انسان را قطع مى کند و مایه نقصان عدد انسان‌ها مى گردد به آن منون گفته شده است- تعبیر به أعوان المنون (یاران و کمک کاران مرگ) از این نظر است که انسان با گذراندن عمر خود گویى به مرگ خویش کمک مى کند و تعبیر به نصب الحتوف (حتوف جمع حتف به معناى مرگ) اشاره به این است که عوامل نابودى، بیمارى‌ها، سیل‌ها، زلزله‌ها، جنگ‌ها و حادثه هاى ناگوار هر کدام جان انسان را نشانه گرفته‌اند و سرانجام یکى از آنها تیر خود را به هدف مى زند و به زندگى انسان پایان مى دهد و به این دلیل امام (علیه السلام) مى فرماید: با وجود این عوامل مرگبار ما چگونه امید بقا داریم؟ هیچ کس از یک روز بعد از این و یا حتى یک ساعت بعد آگاه نیست که چه سرنوشتى دارد- آیا در زمره زندگان است، یا در کنار مردگان آرمیده، خواه پیر باشد یا جوان، سالم باشد یا بیمار- حضرت در ششمین و آخرین نکته در تکمیل بحث هاى گذشته مى فرماید: این شب و روز هرگز ارزش چیزى را...