ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: فرهنگی هنری
متن: به گزارشحوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ گلچینی از اشعار برجسته شاعران آیینی کشور در رسای حضرت زهرا (س) در اینجا آماده دریافت است. خالق احدی باتو برابرنکشیدهمانند تو صدیقه اطهر نکشیده خطاط تو را غیر شکسته ننوشتهنقاش تورا غیر مکسر نکشیدهتصمیم علی شد که زره را بفروشدچون از توخدا سینه سپرترنکشیده حتی نفسی دست زحیدر نکشیدیآنگونه که می‌دست ز ساغرنکشیده تا شعله نگیرد به پر شیعه مولامانند تو کس جام بلا سرنکشیده الحق و الانصاف که تو فاطمه هستیدر شعله زدی… کار به محشر نکشیده زجری که تو از داغی مسمار کشیدیحلقوم حسین تو ز خنجر نکشیده ششماهه به ششماهه دهد درس شهامتکی گفته به محسن؛ علی‌اصغر نکشیده بال ملک از داغی این منظره‌اش سوختمحسن همه‌اش سوخت علی حنجره‌اش سوخت سعید توفیقی بسترت را جمع کن٬ یک روز دیگر هم بمانالتماسم را نکن رد٬ فاطمه پیشم بمان بی تو یک‌لحظه تو می‌دانی که می‌میرم ٬بمانای جوانم ٬تکیه گاهم ٬سرد و دلگیرم٬ بمانیار تنهایی من٬ تنها ترینم فاطمهباش تا جبران کنم٬ ای بهترینم فاطمه این سه ماه آخرت پیر شدی٬ آب شدیهی زمین خوردی و تب کردی و بیتاب شدیاز همه شهر بریدی و تو سیراب شدیاین همه دردولی باز تو مهتاب شدی همه‌ی عمر علی٬ حرف دلت چیست بگو؟ قاتل محسن من فاطمه جان کیست بگو؟ میخ در، لکه‌ی خون، کوچه، حسن کشت مرانیمه شب، باز حسن.. لفظ نزن.. کشت مراشستن هر ساعت این پیرهن کشت مراحرف غسل دادن و تابوت و کفن کشت مرا پیش چشمم آیه‌های کوثرم سوخت خدا ۰۰۰ پشت در داد زدم که همسرم سوخت خدا ۰۰۰ بعده تو از لیله‌ی تار متنفر شده اماز سکوت خیل اشرار متنفر شده امدیگر از واژه‌ی مسمار متنفر شده امفاطمه از درو دیوار متنفر شده‌ام شرمنگینم من ز رویت‌ای بهاره مرتضیتو حلالم بکن‌ای دارو نداره مرتضی حسین خیریان ببین می‌توانی بمانی بمانعزیزم تو خیلی جوانی بمان تو هم مثل من نیمه جانی بمانزمین گیر من، آسمانی، بمان اگر می‌شود می‌توانی بمان تو نیلوفرانه‌ترین یاس شهروجود تو کانون احساس شهر دعا گوی هر قدر نشناس شهرنکش دست از دست دستاس شهر نباشی، چه آبی چه نانی بمان چه شد با علی همسفر ماندنتچه شد ماجرای سپر ماندنت چه شد پای حرف پدر ماندنتپس از غصه‌ی پشت در ماندنت ندارد علی همزبانی بمان برای علی بی تو بد می‌شودبدون تو غم بی‌عدد می‌شود نرو که غرورم لگد می‌شودو این سقف، سنگ لحدمی‌شود تو باید غمم را بدانی بمان چرا اشک را آبرو میکنیچرا چادرت را …
ادامه متن:
یم لااقل ما به جای مردم شهر به عیادت رویم و سر بزنیم یاد پهلوی مادر گل‌ها خم شده دست بر کمر بزنیم نفسش در شماره افتاده سر به بیمار محتضر بزنیم روضه‌های نگفته را گوییم ضجه‌ها را بلندتر بزنیم وای بر من! بهار را کشتند مادری باردار را کشتند کوهی از غم به شانه‌ها مانده غرق خون چشم کربلا مانده هق‌هق و گریه‌های بی‌نفس است پشت این بغض‌ها صدا مانده پای چشمان مادری چندی‌ست نقش یک زخم بی‌حیا مانده چادری که مدینه روشن کرد روی آن جای رد پا مانده زخم بر روی زخم افتاده رد خونی به کوچه‌ها مانده خسته را، بی‌پناه را کشتند مادری پابه‌ماه را کشتند رعشه در دست و پای بانو بود لرزه‌ای در صدای بانو بود دختری چادرش به سر کرده که پس از این به جای بانو بود سرفه فرصت نداد بر مادر نوبت لای‌لای بانو بود سه کفن روی دست‌هایش داشت یکی از آن برای بانو بود و لباسی که دوخته اما شاهد زخم‌های بانو بود پس از آن یاحسین می‌گفت و روضه‌خوان عزای بانو بود خیس در تن از روضه‌های خویشتن است وای بر من! حسین بی‌کفن است مرد تنهای قله‌های بلند مرد سجاده، مرد بی‌مانند آن که در شهر شوکت و همت سکه‌ها را به نام او زده‌اند آن که مدحش خود خدا می‌گفت لحظه‌هایی که تیر می‌افکند ذوالفقارش اگر که می‌چرخید می‌گشود از سپاه بند از بند میل اگر داشت با در خیبر قلعه را هم ز جای خود می‌کند حال، شرمنده آب می‌ریزد روی یاسش گلاب می‌ریزد شب رسیده، زمان باران است آتشی در دل نیستان است شهر خوابند و خانه‌ای بیدار خانه‌ای در هجوم طوفان است کودکانی کنار یک تابوت روی سنگی تنی که بی‌جان است کودکانی فشرده در بر هم چهره‌هایی که زرد و گریان است ناله‌ها بین سینه‌ها مانده آستین‌ها میان دندان است چند وقتی است مانده بی شانه گیسوانی اگر پریشان است چشم‌ها وقت گریه می‌سوزند سمت مادر نگاه می‌دوزند قبل از ظهور جاودانش امتحان دادآن بانویى که در نهانش امتحان داد. ام الائمه بود و ام الانبیا شدچون بهتر از پیغمبرانش امتحان داد. در شعله ابراهیم پس زد امتحان را …زهرا ولى با جسم و جانش امتحان داد. وقتى بلا تقسیم شد او مادرى کرد مادر به جاى شیعیانش امتحان داد. آیا کسی چون او سه شب هنگام افطاربا بخشش خرما و نانش امتحان داد؟. کورى چشم عایشه، به به خدیجهاین دخترت با خاندانش امتحان داد. با خطبه ى خود اولى را خوب ادب کرداحقاق حق را با زبانش امتحان داد. وقتى على را یک تنه آورد خانهشهر مدینه قهرمانش امتحان داد....