ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: علمی فناوری
متن: عصر ایران؛ سواد زندگی - در بحث‌های سواد زندگی مراحل هشتگانه رشد انسان از نظر اریک اریکسون را مرور کردیم و درباره یک سال اول عمر انسان با شرح و تفصیل بیشتری سخن گفتیم. در قسمت قبل نوشتیم که اریک اریکسون، روان‌شناس بزرگ المانی نظریه‌ای دارد به نام مراحل رشد هشت‌گانه اجتماعی. او در این نظریه، زندگی انسان را به ۸ قسمت تقسیم می‌کند: ۱ - از تولد تا یک سالگی ۲ - سال دوم و سوم زندگی ۳ - سال سوم تا ششم زندگی ۴ - سال ششم تا دوازدهم زندگی ۵ - سال دوازدهم تا سال بیستم زندگی ۶ - سال بیستم تا چهلم زندگی ۷ - سال چهلم تا شصت و پنجم زندگی ۸ - از شصت و پنج سالگی به بعد (سنین مطرح‌شده، تقریبی اند و این‌گونه نیست که مراحل هر سن، به طور مجزا از قبل و بعدش جدا شود- لذا می‌توان مثلا به جای ۲۰ تا ۴۰ از دوره جوانی و بزرگسالی و به جای ۴۰ تا ۶۵ از میانسالی استفاده کرد-) همچنین نوشتیم: در هر کدام از این مراحل، اتفاقات خاصی می‌افتد که شخصیت اجتماعی فرد را شکل می‌دهند. مثلا در ۱۲ ماه اول زندگی، موضوع اعتماد یا عدم اعتماد در فرد، تعیین تکلیف می‌شود. اگر شرایط زندگی کودک در سال اول زندگی‌اش، مناسب باشد، او تا اخر عمر، فردی خواهد بود که دنیا را جایی مناسب برای زندگی و موفقیت می‌داند، می‌تواند روابط مبتنی بر اعتماد و هوشیاری با افراد برقرار کند و در نهایت، به خود اعتماد کند و همین اعتماد به نفس، زیرساخت توسعه فردی او در تمام زندگی‌اش خواهد بود. از همین روست که اریکسون سال نخست زندگی را مرحله اعتماد در برابر عدم اعتماد می‌نامد. اینک به مرحله دوم و سوم زندگی انسان می‌پردازیم: ۱ تا ۳ سال و ۳ تا ۶ سال. یک تا ۳ سال: استقلال و خودگردانی یا شرم و تردید بر اساس نظریه اریکسون، از ۱۲ ماهگی کودک تا ۳۶ ماهگی او، یکی از دو ویژگی در کودک نهادینه می‌شود: استقلال و خودگردانی یا شرم و تردید. کودک انسان بعد از یک سالگی به این جمع‌بندی رسیده است که می‌تواند بدون اتکای به دیگران، کارهایی را انجام دهد؛ مثلا اشیاء را بگیرد یا پرت کند، ارتباط برقرار کند، از پله‌ها بالا و پایین برود و …. کودک از این‌که می‌تواند کنترل چیزهایی را در اختیار داشته باشد، احساس لذت و غرور می‌کند. پس اگر کودکی دارید که مدام از پله‌ها بالا و پایین می‌رود، حالا علت‌اش را می‌دانید. اریکسون معتقد بود مهم‌ترین چالش این دوره، یاد دادن دستشویی رفتن به کودک است. کودک تا قبل از این دوران، ازاد …
ادامه متن:
ت می‌کشند. برای این که خصیصه استقلال و خودگردانی در فرد نهادینه شود، اطرافیان کودک باید در این دو سال، از او حمایت کنند و اگر چیزی به او می‌آموزند - مانند رفتن به دستشویی - با اهرم تشویق باشد نه تنبیه و سرزنش. رفتارهای کودک در این دوره، نباید منکوب شود. مثلا اگر کودک، اشیاء را پرت می‌کند و آسیب می‌زند، راهش این نیست که او را دعوا کنیم. راه درست این است که اشیاء شکستنی را از دسترس او دور نگه داریم یا چیزهایی مانند قطعات لگو را در دسترس او قرار دهیم تا با خیال راحت پرتاب کند و گاه خودمان نیز او را در این پرتاب‌ها همراهی کنیم. ۳ تا ۶ سال: ابتکار و خلاقیت یا احساس گناه طبق نظریه اریک اریکسون، در سنین بین ۳ تا ۶ سال، یکی از دو ویژگی در کودک نهادینه می‌شود و تا آخر عمر با او همراه می‌شود: ابتکار و خلاقیت یا احساس گناه. بسیار شنیده‌اید که کودکان سه تا ۶ ساله، لج باز هستند و هر چه به آنها بگویید عکس اش را عمل می‌کنند. علت این است: کودک در این بازه سنی، می‌خواهد ابتکار عمل زندگی اش را خود به دست بگیرد و قدرت نمایی کند. بنابراین اگر در برابر بنشین، بایستد، علت اش این است که می‌خواهد بگوید ابتکار عمل و قدرت در دست اوست. کودک در این سنین، وسایل خانه و اسباب بازی هایش را دستکاری می‌کند، خیال پردازی می‌کند و در رویا فرو می‌رود تا دنیای اطرافش را آنگونه که خلاقیت اش اجازه می‌دهد تصور کند، محیط خود را آن گونه که خودش می‌خواهد تغییر می‌دهد و …. سرکوب این رفتارها و تحمیل نظم پادگانی بر کودک به گونه‌ای که صرفا باید از نظامات از پیش تعیین شده تبعیت کند، خلاقیت را در او می‌کشد و کودک را دچار احساس گناه می‌کند. کسی که در کودکی به خاطر دستکاری اسباب بازی‌ها یا تغییر چینش وسایل اتاق اش مدام تنبیه شده و احساس گناه کرده، در بزرگسالی، فرد خلاقی نخواهد بود و این اجازه را به خود نخواهد داد که گناه بزرگی به نام خلاقیت مرتکب شود، قدرت حل مسأله داشته باشد و زندگی اش را بهبود بخشد. والدین و مربیان در این سال‌ها، باید با کودک همراه و همدل شوند و با روش هایی مانند قصه گویی، بازی، رفتارهای هدفمند در برابر کودک و … رویکردهای مناسب را به او یاد دهند تا کودک بدون آن که در وادی احساس گناه بیفتد، از رفتارهای نامناسب دوری کند و اجتماعی شود. اعتماد، استقلال و ابتکار، سه رکن اساسی در زندگی هر فرد است؛ هر که این سه را دارد، زیرساخت‌های موفقیت و...