ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: سیاسی
متن: بیرون از جلسه فکر می‌کنم که استکبار با تمام توانش جلوی ما ایستاده، اوضاع ممکن است سخت هم به نظر برسد؛ اما دفاع مقدس نشان داد ما می‌توانیم …. به گزارش گروه سیاسی باشگاه خبرنگاران جوان؛ محمدرضا شهبازی آخرین چیزی که قبل از خاموش کردن موبایل و تحویل دادنش نگاه می‌کنم، قیمت لحظه‌ای دلار است! محسن گفته اسمت رد شده و این بار بدون معطلی می‌آیی داخل. اما من که باور نکرده‌ام ایستاده‌ام و به بالا و پایین کردن کانال‌های خبری مشغولم تا صف میهمانان رد شوند و بعد سر فرصت بروم، می‌ترسم اسمم رد نشده باشد و ضایع بشوم! حالم خوش نیست. ناراحتم و عصبانی. شاید هم کمی ترسان از اوضاع این روزها. این چه وضعش است؟ چه قرار است بشود؟ ما چه کار باید بکنیم؟ همینکه مثل بعضی‌ها در صف دلار و سکه نیستیم و پوشک احتکار نمی‌کنیم کافی است؟ هارت و پورت‌های این یکی دو روزه ترامپ در سازمان ملل چه می‌شود؟ ذهنم درگیر و خسته این سوال هاست. حالا من خیابان کشوردوست را آمده‌ام پایین تا بروم شب خاطره دفاع مقدس با حضور رهبر انقلاب. که چه بشود؟ لعنت بر شیطان! محسن راست می‌گفت. این بار اسمم رد شده بود. سریع چشم از قیمت دلار می‌گیرم و موبایل را خاموش کرده و تحویل می‌دهم و می‌روم داخل. دارم خودخوری می‌کنم و راه می‌روم که مجدالدین معلمی از دور می‌آید. معاون هنری حوزه هنری شده جدیدا. با خنده می‌گوید آقا بنویس ما رو راه ندادن و می‌رود. بدجنس می‌شوم و دلم غنج می‌رود. اولین بار است که من دارم بدون معطلی می‌روم داخل و یکی دیگر را می‌بینم که باید اینور و آنور برود برای هماهنگی ورود. در بعدی را هم راحت رد می‌کنم؛ مثل آقاها! دیگر واقعا باورم شده برای خودم کسی هستم … اما یکدفعه یک نفر سر می‌رسد و با خنده، خودکار و دسته کاغذها را از دستم می‌گیرد: داخل همه چیز هست. هم خودکار هم کاغذ. توضیح می‌دهم که برای حاشیه‌نویسی آمده‌ام و بدون اینها ول معطلم. می‌رود و من هم می‌روم داخل. دوباره غم دلار و … یادم می‌آید. اعصابم می‌ریزد بهم. بدون خودکار و کاغذ دقیقا چه غلطی کنم من؟ شروع می‌کنم التماس کردن به حافظه‌ام که یاری کن و حاشیه‌ها را حفظ کن و آنقدر متکی به کاغذ نباش و از اینجور حرف‌ها که حافظه‌ام می‌زند روی دوشم و وقتی برمی گردم می‌گوید با منی؟ قیافه‌اش را که می‌بینم خودم شرمنده می‌شوم! داخل حسینیه می‌روم دنبال کاغذ و خودکار و گیر می‌آورم. همه جور آدمی در حسینیه نشسته است. انواع اقسام …
ادامه متن:
ی‌دهد درباره تلاش‌های صورت گرفته برای ثبت و انتشار خاطرات دفاع مقدس. خدا خیرش بدهد که گزارشش کوتاه است. بعد از او آقای سرهنگی می‌آید. مرد نازنین ادبیات دفاع مقدس. متنی را می‌خواند درباره اهمیت خاطره نگاری دفاع مقدس. آقای یکی دو بار وسطش آفرین می‌گوید. بعد مجری حجت الاسلام قمی، رئیس جدید سازمان تبلیغات را صدا می‌کند و او می‌آید پشت تریبون. قمی از سفرش به اهواز بعد از حادثه تروریستی می‌گوید. از حاضر شدنش بر بالین مادر طاها اقدامی، کودک شهید شده در حادثه. می‌گوید خانواده‌اش پیراهن سیاه طاها که در هیئت میپوشیده را به او دادند تا برای آقا هدیه بیاورد. جمع منقلب شده‌اند. قمی پیراهن را می‌برد پیش آقا. آقا بلند می‌شوند، پیراهن را می‌گیرند و می‌بوسند. عاقله مردی با لباس عربهای خوزستان از وسط جمعیت بلند می‌شود و با بغض و لهجه اهوازی شروع می‌کند حرف زدن و در نهایت از مسئولین می‌خواهد که انتقام شهدای اهواز را بگیرند. آقا از او می‌خواهد که سلامش را به مردم اهواز برساند و به آقای قمی هم می‌گوید که سلام و تشکرش را به خانواده طاها اقدامی ابلاغ کند. نوبت به خاطره گویی‌ها میرسد. اولین نفر مهندس مرتضی بابایی است که جزو تیم مهندسی ساخت پل بعثت بوده است. پلی که روی اروند زده شد و قبلا هم درباره‌اش شنیده بودم بعنوان یکی از عجایب مهندسی جنگ اما صحبتهای مهندس شنیدینی است. مهندس از ماهی‌های لجنخوار اروند میگیود که بعد از نصب پل آمدند و طبق غرضه شروع کردند به پر کردن درزهای پل و همین باعث استکام بیشتر آن شد. امیر دریادار معنوی که فرمانده ناو سبلان بوده است از درگیری با ناوهای آمریکایی در سال ۶۷ میگوید. بعد فیلمی از پل ماهوت پخش میشود. رزمنده جوانی که دستش از مچ قطع شده و دارد از پل رد میشود، با خنده و سرخوشانه جوری که انگار نه انگار دستش قطع است دارد شعر میخواند روی به دوربین. بعد از کلیپ همان رزمنده بلند میشود و شروع میکند به حرف زدن و خواندن همان شعر: آن یکی رفته خصم را ادب کند این رفته حواله پیکان طلب کند! عجب. پس این ماجراها آن روزها هم بود. حالا شده صف سکه و دلار وگرنه آن روزها هم بودند عده‌ای که بی‌توجه به وضعیت مملکت به فکر پر کردن جیب خود بودند. دوباره یاد قیمت دلار می‌افتم. غم می‌آید. یک نفر بلند صلوات می‌گیرد. آقا میگوید ماشاالله به صدا! خانم فاطمه جوشی که مسئول بسیج خواهران آبادان در زمان جنگ بوده پشت تریبون می‌آید و چند...