ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: فرهنگی هنری
متن: در ابتدای مراسم جواد طوسی، اظهار داشت: به سهم خودم درگذشت دوست و همکارم را به جامعه منتقدان تسلیت می‌گویم و جا دارد که از زحمات هیئت‌مدیره خانه سینما تشکر کنم که حق مطلب برای رفتارشناسی صنفی را ادا می‌کنند. وی ادامه داد: سهم من از محسن سیف رفاقت بیست ساله است و هرچه این آشنایی به همدلی و صمیمیت بیشتر نزدیک می‌شد، فهمیدم که اصول و آداب زمانه را بلد نباشی رنج تقدیر تو می‌شود و واقعا تکلیف افرادی مثل محسن چیست که می‌خواهند ادامه‌دهنده یک حیات فرهنگی باشند. این افراد باید از یک حداقل‌های معیشتی برخوردار باشد. طوسی گفت: عقبه محسن سیف کم نیست و با نام‌های مستعار نیز در ادبیات کودک می‌نوشت، او یک آدم خلوت‌گزیده بود. وی گفت: این شرایط و بودن در خانه استیجاری حق او نبود، باید سعی کنیم در این جدا افتادگی بی‌رحمانه به موقع همدیگر را دریابیم. سپس منوچهر شاهسواری، اظهار داشت: من به خانواده ارجمند آقای سیف تسلیت گفته و روزهای بهتری را برایشان آررو می‌کنم. وی گفت: بعضی به دلیل کار اندیشمندانه‌ای که انجام می‌دهند، نیازمند گوشه‌ای خلوت هستند و سیف فراتر از نقد سینما رفته بود. او به تفکر در سینما رسیده بود. من رفاقت زیادی با وی نداشتم، اما همواره پیگیر نقدهای ایشان بودم. وی ادامه داد: ماه پیش گزارشی خواندم، مبنی بر این‌که محسن سیف معلم بود و او را مثل سیاوش در عبور از آتش توصیف کرده بودند. چه قدر خوب است که به کمیت نپردازیم؛ چون گاهی حضور یک نفر بالای سر ما به اندازه هزاران نفر ارزش دارد، وی در آخر از حضور منتقدان تشکر کرد. سپس شاهین عقیلی خاطره‌ای از محسن سیف را تعریف کرد و از هوشنگ گلمکانی دعوت کرد تا دقایقی صحبت کند. گلمکانی پس از عرض تسلیت گفت: اولین خاطرات من از او برای زمانی است که نمی‌شناختمش و آخرین تصویرم برای دو هفته پیش است که روی تخت بیمارستان خوابیده و به استقبال مرگ می‌رفت. وی گفت: او یک روزنامه‌نگار حرفه‌ای بود و آچار فرانسه یک نشریه به حساب می‌آمد. او شعر و نقد و داستان می‌نوشت و در دورانی تا اواخر دهه شصت کم‌کار شد ولی پس از آن تبدیل به آدم دیگری شد. البته روحیه آدم‌ها به طور کلی تغییر نمی‌کند؛ مثلا او هیچگاه اهل جلوه‌گری نبود. گلمکانی گفت: گاهی وقت‌ها که تند می‌رفت و من ازش می‌خواستم کمی خویشتن‌داری کند، طوری متن را دوباره می‌نوشت که باعث شگفتی من می‌شد. وی استعداد‌های عجیبی داشت اما متاسفانه زودتر از آن چه …
ادامه متن:
د. سپس از سیروس الوند دعوت شد تا دقایقی پیرامون محسن سیف صحبت کند. الوند اظهاراتش را با قطعه‌ای از مولانا آغاز کرد و گفت: محسن سیف پیوند غریب آگاهی و انزوا بود. در اواخر دهه چهل وقتی دعوتی شد از چند جوان برای نوشتن در مجله فردوسی، یکی از جوانان محسن صیف بود. او در آن زمان‌ها خیلی قلم غریبی داشت و می‌فهمیدیم که با همه ما فرق دارد و از همان ابتدا به شدت آرام و منزوی بود. من با محسن سیف خیلی خاطره دارم اما به طور کلی همیشه آرام بود و حیای غریبی که این روزها نایاب است را با خود داشت. سپس کیوان کثیریان درباره محسن سیف گفت: وجود سیف برای فرهنگ و هنر خیلی مغتنم‌تر از آن بود که در این حیاط با این تعداد کم دور هم جمع شویم. من یادم نیست که در مراسمی محسن سیف نیاید. او روح بزرگواری داشت و تا ابد مدیون او هستیم که قدرش را ندانستیم. محسن سیف به جایگاه نوشتن اعتبار داد. در زمانه‌ای که نوشتن بهایی ندارد، او تنها از قلم پول درآورد. سپس جابر قاسمعلی گفت: همیشه پلانی از محسن سیف در ذهنم نقش بسته بود که در گوشه‌ای با خودکار و کاغذ داشت می‌نوشت. سپس طهماسب صلح‌جو درباره محسن سیف گفت: وقتی برای درگذشت عزیز دیگری با سیف در حیاط خانه سینما بودیم، از من پرسید برای ما هم چنین مراسمی برگزار می‌شود؛ اما خیلی زود این اتفاق افتاد و من فکر می‌کنم که او داش می‌خواست مرگش هم با یک فضای فرهنگی همراه باشد. وی ادامه داد: خیلی از اهالی فرهنگ و صاحبان قلم درد مشترکشان همین است که بهایی به آن‌ها داده نمی‌شود. وی گفت: از قلم نان درآوردن تخصص خاصی نیاز دارد که کار هر کسی نیست، اما محسن سیف این گونه بود. او نشان داد که یک نویسنده است اما به جایگاه واقعی اش نرسید. او در عین قدرت فرهنگی در این فضا گم شده بود. او حتی بیماری خودش را هم بروز نداد. در آخرین لحظه هایش هم در تخت بیمارستان می‌خواست، نقد بنویسد. سپس مدیر مسئول روزنامه جهان سینما که محسن سیف در آن جا قلم می‌زد، گفت: دوستان همه از سجایای قلم و خاطرات سیف گفتند، اما من در دوران پیری ایشان را شناختنم. اما این جا هستم که بگویم ایشان بسیار سجایای اخلاقی داشت. در بیمارستان هم ایشان به نحوی امیدوار و قدردان بود. سپس خواهر محسن سیف اظهار داشت: خیلی راحع به تنهایی برادرم صحبت شد اما من فکر می‌کنم، همان طور که مسیر رندگی اش طوری بود که کمتر کسانی از آن راه می‌روند، امرور هم کمیت مهم نیست. کسانی به...