برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: در موسیقی کلاسیک، مهم‌ترین ترکیب‌بندی چهار ساز در موسیقی مجلسی، کوارتت زهی است. کوارتت زهی غالبا از دو ویولن، یک ویولا (ویولن آلتو)، و یک ویولنسل تشکیل شده‌است. محدوده صدای انسان در کوارتت شامل: سوپرانو، آلتو، تنور و باس (بیس) است. در کوارتت زهی، دو ویولن محدوده سوپرانو و آلتو، ویولا محدوده تنور، و ویلنسل محدوده باس را می‌نوازد. آهنگسازان شاخصی که آثاری در قالب کوارتت زهی دارند عبارت‌اند از: یوزف هایدن (۶۸ اثر)، ولفگانگ آمادئوس موتسارت (۲۳ اثر)، لودویگ فان بتهوون (۱۷ اثر)، فلیکس مندلسون (۶ اثر)، فرانتس شوبرت (۱۵ اثر)، یوهانس برامس (۳ اثر)، الکساندر برودین (۱۳ اثر)، بلا بارتوک (۶ اثر) و دمیتری شوستاکوویچ (۱۵ اثر). تعداد کمتری از کوارتت‌های زهی برای ترکیب‌بندی دیگری از گروه‌نوازی زهی نوشته شده‌اند. این تنظیم برای یک ویولن، دو ویولا، و یک ویولنسل است؛ مانند آثار کارل اشتامیتس (۶ اثر). همچنین، تنظیم نادر دیگری برای یک ویولن، یک ویولا، و دو ویولنسل نوشته شده‌است؛ مانند آثار یوهان آلبرشتس‌برگر. در کوارتت زهی به‌طور معمول از الگوی چهارموومانی پیروی می‌شود، که به‌ترتیب شامل موومان تند، موومان کند، موومانی مرتبط با تم رقص، و باز موومان تند است. بتهوون شانزده کوارتت زهی آفرید که این آثار دارای نوآوری بسیار و حالت تماتیک است. او در سه کوارتت پایانی خود، بار دیگر از قراردادهای کلاسیک پا فراتر گذاشت و کوارتت‌هایی با پنج، شش، و هفت موومان آفرید (کوارتت‌های زهی اپوس ۱۳۲، اپوس ۱۳۰، و اپوس ۱۳۱). کوارتت زهی شماره ۱ در فا ماژور، اپوس ۱۸، شماره ۱: این کوارتت یک‌بار نوشته و سپس دستخوش تغییراتی می‌شود و سپس به‌عنوان اپوس ۱۸، شماره ۱ انتشار می‌یابد و مشهورترین کوارتت از میان کوارتت‌های نخستین بتهوون می‌شود. موومان آغازی این کوارتت در فا ماژور، آلگرویی درخشان با فرم سونات است. پس از این موومان، موومانی کند در ر مینور می‌آید که فرم آن نیز سونات است و از صحنه سرداب مردگان در نمایش‌نامه رومئو و ژولیت ویلیام شکسپیر الهام گرفته شده‌است. سومین موومان این کوارتت، موومانی چالاک در فا ماژور، اسکرتسویی به فرم aba است. سرانجام، فینال گردبادگونه این کوارتت، فرم سونات-روندو دارد و بخش بسط و گسترش آن اغلب دارای بافت پلی‌فونیک است. کوارتت سیزدهم در سی بمل ماژور، اپوس ۱۳۰: این کوارتت …
برداشت:
چارنوازی ، چارسرایی ، چارتایی یا کوارتت (به انگلیسی : quartet ، به فرانسوی : quatuor) در موسیقی به معنای یک گروه اجرایی برای چهار خواننده یا اجرای سازی یا یک آهنگسازی برای چهار صدا و چهار ساز است . فرهنگستان زبان و ادب فارسی برابرهای چارنوازی ، چارسرایی و چارتایی را برای « کوارتت » تصویب کرده‌است .