. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: هرودوت، در کتاب «هیستوریای»، در زمینه پرداخت‌های ساتراپ‌های امپراتوری هخامنشی به داریوش، از مردمان تیبارین، ماکروین، موزیکان، و مارد (آمارد) نام برده‌است. یحیی ذکا، در کتاب «کاروند کسروی»، آورده‌است: ایگور دیاکونوف، نام مردم آمارد را «آمرد» یا «آماردوس» می‌آورد، و می‌گوید گستره‌ای کوهستانی در جنوب شرقی ارس و بخش‌های نزدیک سفیدرود، که به‌دست کادوسیان و کاسپیان بوده‌است، فرمانبردار ماد نشده و بخشی از سرزمین آنان نبوده‌اند. ابراهیم پورداوود نوشته‌است: در نبرد گوگمل، در گرداگرد داریوش سوم و همه خانواده و بزرگزادگان هخامنشی او، جنگاوران هندی، کاری، آناپاست (anapast) و آماردی بودند. نیروی جنگندگی آماردها همچنین در نبرد ترموپیل و دیگر نبردها با ساردها یا نیروهای بابلدیده می‌شود. به نوشته کریستوفر برونر، آماردها، تا دوران فرهاد یکم اشکانی، در گستره آمل مازندران می‌زیستند؛ و آن‌که فرهاد یکم، بخشی از این مردم را می‌کوچاند به گستره دربند در قفقاز، و بازماندگان آنان آمیخته می‌شوند با سکایی‌تباران تپور—که از پارته (parthyene) کوچانده شده بودند به بخش‌های میانی جنوب دریای کاسپین (مازندران کنونی) —و مردم مازندران (تپورستان) را تشکیل می‌دهند. 
خلاصه:
آمارد ، امارد ، یا مارد (به زبان سکایی : آمارد ، āmārd ؛ به زبان پهلوی : آمویی ، āmui) ، نام یک تبار باستانی آریایی است که به مردمان داهه و سکایی پیوند داده شده است . که در شمال ایران ، به‌ویژه از رودبار تا آمل و در کرانهٔ سفیدرود ، زندگی می‌کرده‌اند . آماردها ، مردمی جنگجو و خودپا بوده‌اند . آماردها ، به گفتهٔ ریچارد فرای ، آملی کورت و کریستوفر برونر ، ایرانی بوده‌اند . ادوین نوریس مردم شناس و زبان شناس بریتانیایی آمارد‌ها را با داهان و سکاها مربوط دانسته و این تیره‌ها را مردمی می‌داند که از یک ریشه و اساس بوده و به زبان‌های شبیه به هم گویش می‌کردند که احتمالا با زبان سکایی متفق بوده است .