. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: در قرن ۱۵ میلادی سیاحان اروپایی به ویرانه‌های کاخ تخت‌جمشید و نقش‌برجسته‌های نقش رستم توجه نمودند و اولین اطلاعاتی که در این‌باره کسب شد به وسیله سفیر ونیز جیوسافات باربارو بود که در سال ۱۴۷۲ میلادی به ایران سفر کرد. گرچه حکایات سیاحان و جهانگردان اروپایی مقرون به صحت و حقیقت نبود، ولی در هر حال علاقه و توجه اروپاییان نسبت به آثار و ابنیه ایران روز به‌روز شدیدتر می‌شد. جیوسافات باربارو سفیر حکومت ونیز در دربار اوزون حسن آق قویونلو بود که تخت جمشید را با نام «چهل منار» توصیف کرده‌است. قریب به یک سده پس از وی جفری داکت انگلیسی، در ۹۷۷ ق / ۱۵۶۹ م به تخت جمشید سفر کرده، و مطلب کوتاه و اغراق‌آمیزی درباره آن باقی گذاشته‌است. اولین آشنایی اروپائیان با خطوط میخی در سال ۱۶۱۸ میلادی روی داد، یعنی در زمانی که سفرای پادشاه اسپانیا فیلیپ سوم در دربار شاه عباسی اول به‌نام‌های راهب آنتونیو دو گووه‌آ و دوک دن گارسیا د سیلوا فیگوروا برای اولین بار در اروپا موضوع علائم میخی را که در ویرانه‌های کاخ داریوش بزرگ در تخت‌جمشید پیدا شده بود به اطلاع محققین رساندند. گارسیا یادآور شد که خطوطی را که دیده به‌هیچ‌وجه با خطوط دیگر شباهت نداشته و صور هرمی شکلی است که به طرق مختلف نقش شده‌است. در سال ۱۶۲۱ پیشاهنگ شرقی‌شناس کشور ایتالیا به نام پیترو دلاواله ویرانه‌های تخت جمشید را توصیف نمود و از پنج علامت خطوط میخی نسخه‌هایی عکس‌برداری، یعنی شبیه‌نویسی کرد. با توجه به سمت و جهت استقرار علائم چنین استنباط نمود که خطوط مزبور باید از چپ به راست خوانده شود. دلاواله علائم میخی را به دقت نسخه‌برداری کرد و جهت خواندن خطوط مزبور را تعیین نمود. در سال ۱۶۷۴ جهانگرد فرانسوی موسوم به ژان شاردن نسخه‌ای از کتیبه‌های فارسی باستان را به همراه خود به کشور اروپا برد. او به اشتباه تصور می‌کرد که کتیبه‌های مزبور باید مانند هزوارش‌های چینی از بالا به پائین خوانده شود. کشف رمز خواندن خطوط میخی بعدها به کندی انجام گرفت؛ بدین معنی که برای خواندن کتیبه‌ها لازم بود معنای هر علامت معلوم گردد، در حالی که هنوز زبانی که این خطوط میخی بدان تحریر شده بود و زمان تحریز و ملت منتسب به آن از مسائل مجهول به‌شمار می‌رفت. در ماه مارس ۱۷۶۵ میلادی، کارستن نیبور مورخ شهیر و نامی، در حین سیر و گردش خویش، چند روزی را هم در تخت‌جمشید گذرانید و از کتیبه‌های …
خلاصه:
ایران‌شناسی مطالعهٔ فرهنگ و تاریخ ایران‌زمین را گویند . البته نمی‌توان تعریف دقیقی از ایران‌شناسی ارائه‌داد که جامع و مانع باشد ولی می‌توان به تعریف‌هایی دست‌یافت که‌بتوان حوزهٔ مطالعه‌های ایران‌شناسی‌را باآن شرح‌داد.ایران‌شناسی شاخهٔ منظمی از دانش‌است که به‌مطالعهٔ دانش فرهنگی ایران از زمان باستان تاکنون می‌پردازد .  (دربرگیرندهٔ ایران‌شناسی کهن و ایران‌شناسی نو) .این‌فرهنگ دربرگیرندهٔ تاریخ ، ادبیات ، هنر و فرهنگ ایران کهن و ایران نو و به‌همراه فرهنگ تودهٔ آن می‌شود . افزون‌براین به مطالعه زبان‌های ایرانی نیز پرداخته می‌شود . ایران‌شناسی دامنهٔ جغرافیایی کشورهای امروزی ایران ، افغانستان ، ازبکستان و تاجیکستان را دربرمی‌گیرد .