این مطلب در وبسایت ویکیپدیا قرار داده‌شده. شما به عنوان یک ناشر، کدام‌یک از متن‌های زیر را به عنوان خلاصه انتخاب می‌کنید؟

مقاله: در کتاب مقدس عبری، این کتاب با عنوان «ستایشها خوانده می‌شود. عنوان این کتاب در کتاب مقدس یونانی برگرفته از کلمه‌ای به معنای» به صدا درآوردن زه‌ها «است و این نشانده این است که در بند بند نوشته‌های این کتاب، موسیقی مستتر شده‌است. اما کلمه» مزامیر " در عربی جمع مزمار به معنی سرود و ترانه است. شعری که با موسیقی خوانده می‌شود. کتاب مزامیر را هفت نویسنده به نگارش درآورده‌اند: داوود پادشاه، ۷۳ مزمور پسران قورح، ۹ مزمور (مزامیر ۴۲، ۴۹ – ۴۴، ۸۴، ۸۵، ۸۷) آساف، ۱۱ مزمور (مزامیر ۵۰، ۸۳ – ۷۳) سلیمان، مزامیر ۷۲ و ۱۲۷ موسی، مزمور ۹۰ هیمان، مزمور ۸۸ ایتان، مزمور ۸۹. هویت نویسنده پنجاه مزمور باقی‌مانده روشن نیست، ولی اغلب «عزرا» را نویسنده آنها می‌دانند. مزامیر در طول هزاران سال، سرودهای عبادتی یهودیان و مسیحیان (در کلیسا‌ها و کنیسه‌ها) بوده‌است. کتاب مزامیر را نمی‌توان بر اساس موضوع تقسیم‌بندی کرد، اما اغلب آن را به پنج مجموعه یا کتاب به شرح زیر تقسیم می‌کنند. هر کتاب شامل موضوعات مختلف نطیر بیان رنج‌ها، درخواست کمک، اعلام توکل به خداوند و پیروزی در او، بخش‌هایی از تاریخ قوم اسرائیل و حمد و ستایش خدا است. هر کتب با جمله‌ای در ستایش خدا به پایان می‌رسد. کتاب اول: مزامیر ۱ تا ۴۱ کتاب دوم: مزامیر ۴۲ تا ۷۲ کتاب سوم: مزامیر ۷۳ تا ۸۹ کتاب چهارم: مزامیر ۹۰ تا ۱۰۶ کتاب پنجم: مزامیر ۱۰۷ تا ۱۵۰ سعدی شاعر قرن هفتم: همچنین در قرآن سه بار به کتاب زبور یا مزامیر اشاره شده‌است.

متن اول: مزامیر داوود
متن دوم: مزامیر یا زبور داوود (عبری: תהילים تهیلم)، یکی از بخش‌های تنخ یهودی و عهد عتیق در کتاب مقدس است. مزامیر به صورت شعر بی‌وزن عبری نگاشته شده‌است. قسمت هائی از مزامیر به همراه برخی از متون دیگر نمازهای سه‌گانه یهودیان را تشکیل می‌دهند. همچنین خواندن تهیلیم را به مناسبت‌های گوناگون نیز انجام می‌دهند. در این کتاب نام بسیاری از آلات موسیقی قدیدیمی مانند دف، کینور و… ذکر شده‌است و در بخش هائی از آن بر اهمیت موسیقی و رقص برای ستایش پرورگار تأکید شده‌است. سرودن این اشعار را به حضرت داوود از انبیاء و پادشاهان بنی‌اسرائیل نسبت می‌دهند. از ۱۵۰ مزمور فقط سی و چهارتای آن عنوان ندارند، که به آن‌ها مزامیر یتیم گفته می‌شود.
جواب:
متن دوم