برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: اهلی از دوران جوانی به تحصیل علوم و فنون پرداخت و چون طبع شعر داشت با سرودن اشعار، شهرت یافت. او از پیروان مذهب شیعه بود و حتی پیش از ظهور دولت صفوی و رسمیت یافتن تشیع در ایران نیز باورهای شیعی خویش را آشکارا در سروده هایش بیان می‌داشت، چنان‌که در دیباچۀ مثنوی شمع و پروانه که در زمان سلطان یعقوب آق قویونلو سروده و بدان سلطان تقدیم شده، فصلی را به ستایش علی تخصیص داده و او را با پیامبر اسلام، دو نور دانسته که از یک شمع، مشتق شده‌اند. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود. او در غزلی که حکم وصیت نامۀ او را برای تعیین مدفنش دارد، خود را شیفتۀ حافظ شیرازی و او را قبلۀ خود معرفی می‌کند: با این حال، تأثیر دیگر استادان گذشته در شعر اهلی بسیار بیش از حافظ است. اهلی در خاتمۀ مثنوی شمع و پروانه، خود را در فن مثنوی، فرزند کوچک نظامی و جامی می‌خواند: همچنین غزلیات بسیار لطیف او به سبک سعدی است. نیز تعدای از غزلهای به شیوۀ وقوعی او در وزن و قافیه با غزلهای بابا فغانی شیرازی شاعر بسیار مشهور اواخر عصر تیموری و اوایل عصر صفوی، مشترک است، اما با توجه به هم‌سن و معاصر بودن این دو و همترازیشان در درجۀ استادی، به درستی نمی‌توان دانست که تأثیر از کدام سو بوده و تأثر از کدام سو. در قصیده‌سرایی پیرو استادان بزرگ قصیده‌سرایی گذشته است به ویژه در قصاید مصنوع که از سلمان ساوجی الگو می‌گیرد. مثنوی سحر حلال اهلی در پاسخ به مثنویهای کاتبی نیشابوری است. اهلی در دیباچۀ این مثنوی بیان می‌دارد که کاتبی نیشابوری مثنوی‌ای سروده که هر بیتش به دو وزن خوانده می‌شود و ذوبحرین است و مثنوی دیگری سروده که هر بیتش دو جفت قافیه دارد و ذوقافیتین است و خوانندگان در کار او اعجابها دارند، اما من یک مثنوی خواهم سرود که در آن واحد، هم ذوبحرین و هم ذوقافیتین باشد و افزون بر آن، آکنده از تجنیس باشد. شاعران معاشر اهلی، این کار را محال دانستند و به همین سبب پس از توفیق اهلی در این کار، حاصل کارش سحر حلال نامیده شد. این مثنوی مصنوع، در ۵۲۰ بیت و در بیان داستان عشق جم و گل است و هر بیتش را می‌توان نخست بر وزن فاعلاتن فاعلاتن فاعلات و سپس بر وزن مفتعلن مفتعلن مفتعل خواند. همچنین هر بیت، دارای دو لایه قافیه است. سحرحلال چندین‌بار در بمبئی، تهران و شیراز به چاپ رسیده‌است. نمونه‌هایی از سحر حلال: دیگر مثنوی مهم و مشهور اهلی، شمع و …
برداشت:
محمد بن‌یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم ه.ق که در حدود سال ۸۵۸ ه.ق.در شیراز زاده شد . اهلی به سال ۹۴۲ ه.ق در هشتادوچهار سالگی ، درگذشت . آرامگاه وی در جوار حافظ قرار دارد .