. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: پژوهش‌های بسیار زیادی درباره نسل‌کشی ارمنیان انجام‌شده و می‌شود؛ که قریب به اکثریت آن‌ها وقوع چنین نسل‌کشی را واقعی و انکارناپذیر می‌دانند. امروزه کشور ارمنستان خواهان به رسمیت شناختن این نسل‌کشی است اما دولت ترکیه علی‌رغم عدم انکار وقوع چنین واقعه‌ای از پذیرفتن این واقعه با عنوان «نسل‌کشی» خود داری کرده و وجود سیاست سیستماتیک برای نابودی ارمنیان را قبول ندارد. ترکیه معتقد است که در آن سال‌ها علاوه بر ارمنی‌ها ترکهای بی‌دفاع نیز قربانی آشفتگی‌ها شده‌اند. صاحب منصب‌های ترک اجازه وارسی آرشیو تاریخ جنگ را به گروه مستقل تحقیقاتی تاریخ را ندادند. همزمان با نسل‌کشی و اخراج ارمنیان از ارمنستان غربی در سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶ م، نه‌تنها اموال قربانیان به تاراج رفت، بلکه کلیه کلیساها و دیرها، که غیر از بناهای مذهبی، مراکز علمی و فرهنگی ارمنیان به‌شمار می‌آمدند و در آن‌ها آثار فرهنگی ارزشمندی وجود داشت، غارت شدند و بیش از بیست هزار نسخه کتاب‌های دست‌نویس که قدمتی چندین صدساله و گاهی بیش از هزار سال داشتند نیز از میان رفتند. بعد از وقایع آن سال‌ها بناهای تاریخی، همچون خانه‌های متروکه ارمنیان برای یافتن گنج‌های پنهان کندوکاو شدند، زیرا روستاییان ترک و کرد منطقه این باور را داشتند که ارمنیان با هدف بازگشت به خانه خود کلیه اموال قیمتی را در خانه‌هایشان پنهان کرده‌اند؛ لذا تخریب‌های انجام‌شده در این دوره زمانی چندان گسترده و سازمان‌یافته نبود که باعث محو بناها شود. اولین ویرانگری‌های سازمان یافته ارتش ترکیه در پایان جنگ جهانی اول در آنی (شهر باستانی)، انجام شد. دولت ترکیه بعد از اشغال شش ولایت ارمنی ترکیه، در ۱۹۱۵ م، اقدام به از بین بردن تمامی آثاری که از ارمنیان در دورانهای مختلف تاریخی در این منطقه به وجود آمده کردند. از جمله این اقدامات تغییر اسامی اراضی اشغالی از ارمنی به ترکی است تعدادی از این اسامی: بر طبق اسناد موجود دولت ترکان جوان طی سال‌های ۱۹۱۴ – ۱۹۱۸ م ضمن مصادره دارایی‌های غیرمنقول ارمنیان، که شامل ۲ ٬ ۰۵۰ کلیسا و ۲۰۳ صومعه بوده، بسیاری از آنان را تخریب کرده در حالی که طبق گزارش اسقف اورمانیان، خلیفه وقت ارمنیان استانبول، در ۱۹۱۲ م ۲ ٬ ۲۰۰ کلیسا و دیر در ارمنستان غربی فعال بوده‌اند. در گزارش ارائه‌شده از سوی بوغوس نوبار پاشا و آوتیس آهارونیان به کنفرانس صلح پاریس در ۱۹۱۹ م شمار …
خلاصه:
ارمنی‌ستیزی نیز به عنوان احساسات ضد ارمنی و ارمنی هراسی ، اشاره به دشمنی با سیاست‌ها و فرهنگ ارمنی ، و کشور ارمنستان و همچنین اشاره به حسادت ، تبعیض ، تعصب ، نژادپرستی ، به ارمنیان به عنوان یک گروه نژادی ، قومی ، زبانی ، مذهبی پذیرفته‌شده در سراسر جهان دارد . ارمنی‌ستیزی مدرن ، معمولا مخالفت با اقدامات و موجودیت کشور ارمنستان ، انکار نسل‌کشی ارمنیان و مخالفت با مسئله ارمنی و افکار ناسیونالیستی ضد ملت ارمنی می‌باشد .