. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: اسطوره واژه‌ای معرب است که از واژه یونانی هیستوریا (historia) به معنی «جستجو، آگاهی، داستان» گرفته شده‌است. نجف دریابندری در کتاب افسانه اسطوره توضیح داده‌است که این واژه در زبان فارسی پیشینه چندانی ندارد و معادل فارسی دقیق‌تر برای لفظ myth و mytos («شرح، خبر، قصه») در زبان‌های اروپایی، در فارسی «افسانه» می‌باشد؛ ولی برخی نویسندگان دیگر مانند ژاله آموزگار و جلال ستاری همچنان واژه «اسطوره» را بسنده دانسته و به کار می‌برند. همچنین محمدرضا حقدوست (سیمرغ) در مقدمه کتاب «بازی سایه‌ها در نیمه‌شب جمعه» و طی چند سخنرانی در تلویزیون در تعریف اسطوره چنین بیان داشت که اسطوره از ریشۀ story یا history ریشه گرفته که تعریف صحیح آن چنین می‌شود: story behind history or history behind story [به معنی داستان پشت تاریخ یا تاریخ پشت داستان] در واقع تفاوت اصلی اسطوره و افسانه این است که اسطوره ریشه تاریخی دارد، ولیکن افسانه یک هنر فولکلوریک بوده و از دل مردم، باورها، اعتقادات، ترس‌ها و ندانسته هایشان نشأت می‌گیرد. اسطوره‌ها خواسته و ناخواسته در زندگی امروز نقش دارند و حذف آنها از زندگی روزمره به هیچ وجه امکان‌پذیر نمی‌باشد. بسیاری از مردم که زندگانی خود را با عینک آفتابی سطحی‌نگری در مقابل آفتاب حقیقت و در سایۀ روزمرگی طی می‌کنند، اثرات اسطوره را بر زندگانی خود درک نمی‌کنند. ارائه تعریف کاملی از اسطوره که در برگیرنده همه مفاهیم آن باشد کار آسانی نیست. در فهم عامه و در برخی فرهنگها، اسطوره معنی «آنچه خیالی و غیر واقعی است و جنبه افسانه‌ای محض دارد» یافته‌است، اما اسطوره را باید داستان و سرگذشتی «مینوی» دانست که معمولا اصل آن معلوم نیست و شرح عمل، عقیده، نهاد یا پدیده‌ای طبیعی است، یعنی به صورت فراسویی که دست‌کم بخشی از آن از سنت‌ها و روایت‌ها گرفته‌شده و با آیین‌ها و عقاید دینی پیوندی ناگسستنی دارد. در اسطوره وقایع از دوران اولیه نقل می‌شود. به سخن دیگر، سخن از این است که چگونه هر چیزی پدید می‌آید و به هستی خود ادامه می‌دهد. شخصیت‌های اسطوره را موجودات مافوق طبیعی تشکیل می‌دهند و همواره هاله‌ای از تقدس قهرمان‌های مثبت آن را فراگرفته است. حوادثی که در اسطوره نقل می‌شود داستان واقعی تلقی می‌گردد، زیرا به واقعیت‌ها برگشت داده می‌شود و همیشه منطقی را دنبال می‌کند. اسطوره گاهی به ظاهر …
خلاصه:
در فهم عامه و در برخی از فرهنگ‌ها ، اسطوره (اساطیر) معنی « آنچه خیالی و غیر واقعی است و جنبهٔ افسانه‌ای محض دارد » یافته‌است ؛ اما اسطوره را باید داستان و سرگذشتی مینوی دانست که شرح عمل ، عقیده ، نهاد یا پدیده‌ای طبیعی است که دست‌کم بخشی از آنها از سنت‌ها و روایت‌ها گرفته شده و با آیین‌ها و عقاید دینی پیوندی ناگسستنی دارد . در اسطوره سخن از این است که چگونه هر چیزی پدید می‌آید و به هستی خود ادامه می‌دهد . علم اسطوره‌شناسی به بررسی اساطیر می‌پردازد . بنابرین ، تاریخی که بر روایات و داستانهای شفاهی متکی باشد بنام تاریخ اساطیری یاد می‌گردد .