. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: نام این شهر از عربی برذعه (به عربی: برذعة، bardhaʿa) برگرفته شده که از ارمنی کهن پارتاو (به ارمنی: պարտաւ، partaw) بوده‌است. گفتنی است که نام ارمنی نیز خاستگاهی از زبان‌های ایرانی دارد. چنان‌که آن را برگرفته از پیش-ایرانی پری‌تاو (pari-tāva) به معنای برج و بارو است که از دو پاره *پری (pari*) به معنای پیرامون و ستاک *تاو (tā̆v*) به چم افکندن است. در سده ۴۶۰ پیش از میلاد، شاه واچه دوم (به ارمنی: վաչե բ) آلبانیای قفقاز زیر سلطه شاهنشاه پیروز یکم (به پهلوی:) ساسانی درآمد و پارتاو را به عنوان نشتسگاه و پایتخت خود برگزید و به افتخار شاه ساسانی آن را پیروزآپات (به ارمنی: պերոզապատ، perozapat) نامید و جایگزین پایتخت پیشین آلبانیای قفقاز یعنی قبله (به ترکی آذربایجانی: qabala) نمود. برپایه نقشه‌های سده هفتم، آشخاراتسوئیتس (به ارمنی: աշխարհացոյց، ashkharatsuyts)، به نوشته جغرافی‌دان و ریاضی‌دان نامور ارمنی، آنانیا شیراکاتسی (به ارمنی: անանիա շիրակացի، anania shirakatsi)، برده بانام پارتاو (partaw) در روزگار باستان شناخته می‌شده و در بخش اوتی آراندزناک در استان اوتیک (به ارمنی: ուտիք، utik) جای داشته که تحت سلطه آلبانیا (و گاهی نویسندگان به عنوان استانی تحت‌الحمایه ارمنستان یاد می‌کرده‌اند) بوده‌است. در سال ۵۵۲، پارتاو به عنوان نشتسگاه جاثلیقی کلیسای آلبانیای قفقاز تبدیل گشت. در میانه سده هفتم، جوانشیر، از شاهزادگان خاندان مهران پهلوانی، که فرمانروا و سرور گاردمان (به ارمنی: գարդման، gardman) بود، جنبشی را برای آزادسازی ایران بانام مرزپان - که منسوخ و شکست خوده بود را - از اوتیک راه انداخت و پارتاو را به عنوان مرکز فرماندهی برگزید؛ از اینرو کلیساها و ساختمان‌های بسیاری در آن شهر ایجاد نمود. کارها و کرده‌های این سردار ایرانی در نوشته‌های تاریخ‌دان ارمنی، موسس کاغانکاتواتسی (به ارمنی: մովսէս կաղանկատուացի، movses kaġankatvac'i) که از روستایی در همسایگی آن شهر بوده؛ یادداشت و ثبت شده‌است. در نزدیکی‌های سال ۶۴۵، پارتاو بدست تازیان افتاد و بانام برده (به عربی: بردة، barda) یا برذعه (به عربی: برذعة، bardhaʿa) در زبان تازی نامور شد. تقریبا در سال ۷۸۹، در استان ارمنیه دوباره به عنوان پایتخت دیگر (پس از دوین (به ارمنی: դուին، dvin)) در فرمانروایی (استیکان (به ارمنی: ոստիկան، …
خلاصه:
بردع (به ترکی آذربایجانی : bərdə) شهری در شهرستان بردع کشور جمهوری آذربایجان است که در جنوب یولاخ (به ترکی آذربایجانی : yevlax) و سمت چپ لبه رودخانه تارتار (به ترکی آذربایجانی : tartar) جای دارد . این شهر پایتخت آلبانیای قفقاز در گذشته بوده و گمان می‌شود که در سده چهارم زایشی بنیادگزاری شده‌است . در روزگار اسلامی این شهر به پایتختی استان اران رسید و تا پایان سده دهم همچنان پایتخت کهن و کلاسیک اران ماند . جمعیت این شهر بر اساس سرشماری سال ۱۹۸۹ میلادی ، ۳۰ ٬ ۹۰۸ نفر و بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی ، ۳۸ ٬ ۲۰۰ بوده‌است .