. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: وی در سال ۸۲۶ قمری به مناطق جبل عامل سفر کرده‌است. در آنجا به روستای جزین رفته و از فرزند شهید اول اجازه روایت دریافت کرد. اینکه او چرا و چگونه به این سفر رفته، مشخص نیست، ولی شاید زیارت قبور پیامبران و حضور در نخستین قبله‌گاه مسلمین - بیت‌المقدس - و نیز دیداری از عالمان آن دیار بخشی از اهداف سفر عارف حلی بوده‌است. در سال ۸۴۰ قمری، از طرف حکمران بغداد، اسپند میرزا برای مناظره با علمای اهل سنت به بغداد دعوت شد. مجلس مناظره بر پاشد و ابن فهد و عالمان شیعی در یک‌طرف و بزرگان اهل سنت در طرف دیگر به بحث نشستند. ابن مناظره‌ها پس از جدالی حساس در حضور سلطان به پایان رفت و ابن فهد حلی توانست در اثبات حقانیت تشیع حکمران بغداد را اقناع کند. بدین ترتیب اسپند میرزا حاکم بغداد مذهب شیعه را اختیار کرده، سکه به نام دوازده امام زد و مذهب شیعه را مذهب رسمی حوزه حکمرانی‌اش قرار داد. پس از آنکه سید محمد بن فلاح یکی از شاگردان وی، ادعاهایی پیرامون مهدویت مطرح ساخته و اقدامات عملی خود را برای کسب قدرت شروع کرد، ابن فهد فرمان قتل وی را صادر کرد که البته اجرا نشد. میرزا حسین نوری درباره ابن فهد می‌نویسد: محمدتقی مجلسی در اجازه‌ای از او به عنوان «شیخ ربانی و عالمی صمدانی» یاد می‌کند. علی بن محمد بن خازن حایری احمد بن متوج بحرانی؛ عالمی بزرگ و عارفی کامل، مفسر و شاعر بوده‌است. ضیاءالدین ابوالحسن علی بن محمد بن مکی (فرزند شهید اول) علی بن یوسف بن عبدالجلیل نیلی بهاءالدین علی بن عبدالکریم بن عبدالحمید نسابه؛ او را از بزرگترین استادان ابن فهد شمرده‌اند. وی شاعر و عالمی عامل و صاحب مقامات معنوی و کرامات بوده‌است. سید جمال‌الدین بن اعرج حسینی فاضل مقداد؛ از متکلمان بزرگ شیعه. جلال‌الدین عبدالله بن شرفشاه حسن بن ابی الحسن دیلمی؛ عارفی بلند مرتبه و از محدثان والامقام امامیه بوده‌است. مشهورترین اثر او «ارشاد القلوب» است. گفته‌اند او در فقه و حدیث و عرفان و سیره‌نگاری نیز از مردان سرشناس شیعه بوده‌است. نظام‌الدین علی بن عبدالحمید نیلی ابن طی عاملی؛ مؤلف کتاب «مسائل ابن طی». از شرح‌حال او چنین به دست می‌آید که وی بیشتر به موجب فزونی معرفت ابن فهد، شیفته و در خدمت وی بوده‌است. ابن عشره؛ فقیهی وارسته بوده که از حالات روحی او بسیار نوشته‌اند. احمد بن محمد بحرانی ابن راشد قطیفی شمس‌الدین محمد حولانی عاملی …
خلاصه:
ابوالعباس جمال‌الدین احمد بن شمس‌الدین محمد بن فهد حلی اسدی مشهور به ابن فهد حلی (زاده ۷۵۷ قمری در شهر حله - درگذشته ۸۴۱ قمری در کربلا) ، فقیه و محدث شیعی قرن ۸ و ۹ قمری که در اخلاق ، مقامات معنوی و سلوک عرفانی از بزرگان شیعه می‌باشد . وی همچنین در دوره خود از بزرگان فقه شیعه بود . پس از فراگیری خواندن و نوشتن به حوزه علمیه حله رفته و تحصیل علوم اسلامی را شروع کرد . وی در سال ۸۴۱ قمری درگذشت و در باغ نقیب علویین کربلا به خاک سپرده شد .