. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: ایلامیان کشورشان را «هلتمتی» (ha (l) tamti / hatamti) به‌معنی «سرزمین خدا» می‌خواندند، اکدیان بدان «الامتو» (elamtu) می‌گفتند و سومریان آن را با اندیشه‌نگاشت nim به معنای «بالا و مرتفع» می‌نوشتند. نام دو استان در ایران برگرفته از نام باستانی آنان است. علاوه بر استان ایلام، نام خوزستان نیز از واژه ūvja آمده که از روی کتیبه نقش رستم و کتیبه‌های داریوش در تخت جمشید و شوش، به معنای ایلام بوده و بنا به گفته ایرج افشار در «نگاهی به خوزستان: مجموعه‌ای از اوضاع تاریخی، جغرافیایی، اجتماعی و اقتصادی منطقه» در یونانی uxi تلفظ می‌شده و اگر گفته ژول آپر را بپذیریم در ایلامی xus یا khuz بوده‌است. سر هنری راولینسون نیز تلفظ پهلوی ūvja را hobui دانسته که ریشه نام اهواز و خوزستان است. این لفظ از حاجوستان و هبوجستان به دست آمده که در مجمل التواریخ و القصص (ابتدای قرن ششم هجری) در اشاره به خوزستان آمده‌است. در عهود قدیم ایلام اطلاق می‌شد به مملکتی که از این ولایات ترکیب یافته بود: خوزستان - لرستان - لرستان پشتکوه - کوه‌های بختیاری. حدود این مملکت از طرف مغرب دجله بود. از طرف مشرق قسمتی از پارس، از سمت شمال راهی که از بابل به همدان و کرمانشاه می‌رفت و از سمت جنوب خلیج‌فارس تا بوشهر. شهرهای مهم این مملکت را چنین نوشته‌اند: ۱ - شوش که مهم‌ترین شهر ایلام و چنانکه معلوم شده از قدیم‌ترین شهرهای عالم بوده. ۲ - ماداکتو روی رود کرخه.۳ - خایدالو که گمان می‌کنند در جای خرم‌آباد امروزی بنا شده باشد. ۴ - اهواز. اهالی ایلام، مملکت خود را «انزان سوسونکا» می‌نامیدند. کلمه عبلامعیلام به معنی کوهستان است و اطلاق آن به قسمتی می‌شد که کوهستان بود. نام ایلام، از سوی همسایگان این تمدن به آن‌ها داده شده‌است و ایلامی‌ها سرزمین خودشان هتمتی یا هلتمتی می‌خوانند، که البته به صورت (هیلتمتی) یا (هیلمتی به نظر می‌رسد ریشه‌ای برای واژه (ایلام) بوده باشد. درست مانند امروزه که ما کشورهایی مانند یونان، مجارستان، اتریش و… را به فارسی تلفظ می‌کنیم که بعضی از آن‌ها شبیه نام‌های ملی آن‌ها و برخی مغایر بانامهای داخلی آن‌ها باشد. در حالی که در جامعه بین‌الملل و در میان خودشان تلفظ درست‌تر آن به‌کار برده می‌شود. در کتاب استر بارها به بیره (دارالسلطنه) شوش اشاره شده‌است. (۲:۱؛ ۳:۲؛ ۱۵:۳؛ ۱۴:۸؛ ۶:۹؛ ۱۱:۹) در (عزرا ۹:۴) به مردانی از …
خلاصه:
ایلام ، یا عیلام (به فارسی باستان : اووجه ، هووجه (ūvja) ) نام یک تمدن در منطقه‌ای است که بخش بزرگی در جنوب غربی فلات ایران را در پایان هزارهٔ سوم قبل از میلاد در بر می‌گرفت و در دورهٔ هخامنشیان به منطقه جغرافیایی سوزیانا شوش (susa) کاهش یافت . ایلامیان کشورشان را « هتمتی » (ه (ل) تمتی) (ha (l) tamti/hatamti) به‌معنی « سرزمین خدا » می‌خواندند ، اکدیان بدان « الامتو » (elamtu) می‌گفتند و سومریان آن را با اندیشه‌نگاشت nim به معنای « بالا و مرتفع » می‌نوشتند . در ۲۷۰۰ پیش از میلاد ، نخستین شاهنشاهی ایلامی در شوش (در جنوب غربی ایران) تشکیل شد .