برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: نوا از شمال به کوه خرتاب (خردکوه) از جنوب به کوه مجیله دوش و در پشت آن دوبرار و از غرب به کوه یا تپه زراینجک و در پشت آن روستای ایرا (آمل) و از شمال به روستاهای نیاک و کنارانجام و زیبادشت و گیلاس (آمل) و کندلو و دره هراز و کوه دماوند در وراء آن، از شرق به مراتع زیبای آزو (آزاب) و کوه بلند ابرت با قله معروف پاشوره منتهی می‌شود. همچنین از جنوب غربی به وسیله یک راه مال‌رو بعد از عبور از اسپه خاک (خاک سفید) و [سنگین او (سنگ نو) به روستای لاسم ختم می‌شود. اسپه خاک در محدوده نوا قرار داشته و دارای چشمه‌ای می‌باشد که در سالیان قبل روزها اهالی نوا و شب‌ها اهالی ایرا از آب آن استفاده می‌نمودند. معروف است که چون در این روستا نسبت به روستاهای اطراف بادهای شدید نمی‌وزد نوا نامگذاری شد. نوا = نه + وا (وا در زبان مازندرانی به معنی باد است) اعتماد السلطنه درباره امامزاده‌ای در نوا چنین نوشته‌است: آزو، سلک، زرینجک، رئیس کوه، پلور، دوبرارک، پاشوره، خرتو سپس عباراتی را که بر در حرم حک‌شده این‌گونه نقل می‌کند: در نوا امامزاده‌های دیگری نیز هست به نام‌های امامزاده ذکریا، امامزاده اهل-علی، امامزاده عبدالله که بنای ناچیز دارند. در دهکده نوا تکیه و مسجدی بزرگ و قدیمی است، بر جرزهای دو طرف طاق‌نماها گچبری‌ها نسبتا ظریف است. بر یکی از جرزها کلمات زیر خوانده‌شده: {عمل کمترین قرباعلی جغتایی-کتبه مشهدی حسین روضه‌خوان} نام اصلی قلاپیش (قلعه شروین) بوده‌است که در غرب نوا ساخته بودند زمینهایی به نام قلا میرک تا به امروز معروف و مشهور است، تا چندی پیش برج و باروی قلعه برقرار بود اما امروز نشانی از آن نیست. نوا به ۱۳ محله مختلف تقسیم می‌شد که به مرور زمان این محلات از بین رفته و به ۱۳ طایفه تبدیل گردید و از این طایفه‌ها نیز به مرور زمان تعداد ۶ طایفه دیگر نیز از تاریخ پاک شدند. 
برداشت:
نوا روستایی است مرتفع از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل.این روستا در دهستان بالا لاریجان قرار داشته و بر اساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته ، جمعیت آن ۱۸۵ نفر (۴۸ خانوار) بوده‌است . مردم نوا به گویش آملی که گویشی از مازندرانی است صحبت می‌کنند .