. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: اپرا (opera) جمع کلمه لاتینی اپوس (opus) به معنای «اثر» است و به این تغییر باید اپرا را به‌طور تحت‌اللفظی به «آثار» ترجمه کرد اما اپرا به‌صورت کلمه مفرد مؤنث از آغاز قرن ۱۷ میلادی به نمایشی گفته می‌شد که به‌جای آواز خوانده شود. اپرا ۳ بخش اصلی دارد: پیش‌درآمد یا اوورتور (او - ور - تور)؛ در واقع مقدمه‌ای برای شروع اپراست که کاملا به‌صورت سازی است و هیچ خواننده‌ای در آن نمی‌خواند. آریا (aria)؛ که قسمت اصلی اپراست و خواننده در آن با آرایش‌های آوازی، قدرت و مهارتش را ابراز می‌دارد. رسیتاتیف (recitatif) ; که نوعی از فن بیان و مکالمه آوازی است و غالبا پیش از آریا قرار می‌گیرد. در اپرای ایتالیایی، رسیتاتیف رابط بین دو آریاست: رسیتاتیف ساده (recitatif secco)، که آواز بدون ارکستر است و فقط با چند آکورد کوتاه همراهی می‌شود. رسیتاتیف آکامپانیه (recitatif accampagne)، که خواننده به همراهی ارکستر می‌خواند و بیشتر در اپراهای فرانسوی معمول است. از جمله رهبران ارکستر اپرا می‌توان گوستاو مالر را نام برد. برای نخستین بار در نوشته‌های اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی به نام «اپرا» و «اپرت» هایی از میرزاده عشقی، علینقی وزیری، پرویز محمود و دیگران برمی‌خوریم؛ با این حال آفرینش اپرا در ایران - با ساختار حرفه‌ای و شناخته‌شده جهانی - در دهه ۱۳۴۰ خورشیدی در دوره پهلوی دوم آغاز شد. نخستین اپرایی که در این دوره از یک آهنگساز ایرانی روی صحنه رفت «جشن دهقان» ساخته احمد پژمان بود. این اپرا در سال ۱۳۴۶ (۱۹۶۷) در جشن گشایش تالار رودکی (اپراخانه تهران) به کارگردانی عنایت رضایی اجرا شد. پس از احمد پژمان، حسین دهلوی با «اپرای خسرو و شیرین» (۱۳۴۹) و لوریس چکناواریان با «اپرای پردیس و پریسا» (۱۳۵۲) نیز برای پدیدآوردن مکتب اپرای ایران گام‌هایی برداشتند. انقلاب اسلامی اما به همه این فعالیت‌ها پایان داد. «گروه اپرای تهران» منحل شد، کلیه برنامه‌های اپرا و باله در تالار رودکی لغو شدند و حتی از اجرای اپرای «مانا و مانی» که حسین دهلوی به مناسبت سال جهانی کودک آفریده بود به دلیل وجود تک‌خوان زن در اپرا جلوگیری شد. در سال‌های پس از انقلاب، این ممنوعیت تنها در مواردی بسیار معدود - به شکل موقت - نادیده گرفته شده‌است. اجرای اپرای «رستم و سهراب» ساخته لوریس چکناواریان در سال ۱۳۷۹ (۲۰۰۰) یکی از این موارد است …
خلاصه:
اپرا یا آپرا (به انگلیسی : opera) نوعی تئاتر است که در آن موسیقی نقش اصلی را دارد و قطعات توسط خوانندگان اجرا می‌شوند اما از تئاتر موزیکال متمایز است . چنین « اثری » (ترجمه تحت اللفظی کلمه ایتالیایی « اپرا ») به‌طور معمول همکاری بین آهنگساز و نویسنده اپرانامه یا لیبرتو (libretto) است . و تعدادی از هنرهای نمایشی مانند بازیگری ، دکورسازی ، طراحی لباس و بعضی مواقع رقص یا باله را در خود جای داده‌است . این اجرا به‌طور معمول در یک تالار اپرا همراه با یک ارکستر یا یک گروه موسیقی کوچکتر اجرا می‌شود که از اوایل قرن نوزدهم توسط یک رهبر ارکستر هدایت می‌شود . اپرا بخش مهمی از سنت موسیقی کلاسیک غربی است .