برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: گرنوت ویندفور، ایرانشناس، این احتمال را مطرح می‌کند که زبان اوستایی توسط قبایل ساکن در مناطق شمال شرق ایران و زبان قدیم فارسی در منطقه جنوب غرب ایران استفاده می‌شده است و او معتقد است که این زبان هم‌ریشه با سانسکریت و نزدیک به پارسی باستان است. زبان اوستایی که با شمال‌شرقی ایران و زبان پارسی باستان که به جنوب غربی ایران تعلق دارند، هر دو شاخه‌هایی از زبان نیا-ایرانی یا ایرانی کهن هستند. زبان هندی کهن نیز همریشه‌ای نزدیک به این زبان‌هاست که همه‌شان برگرفته از گروه زبانی هندو-ایرانی است. زبان‌های ایرانی عموما به دو شاخه «شرقی» یا «خاوری» و «غربی» یا «باختری» رده‌بندی می‌شوند که چارچوب زبان اوستایی در شاخه شرقی است. زیرا تفاوت به معنای محدود این است که اوستایی تکوین‌های زبان‌شناختی‌اش را در چاچوب زبان‌های ایرانی شرقی بیانجامیده، نه ایرانی غربی؛ چون که در آن زمان هنوز زبان‌های ایرانی شرقی و غربی از همدیگر جدا نشده بودند. زبان اوستایی هیچ‌یک از نشانه‌های صرفی یا ساختواژه‌ای ایرانی (جنوب) غربی؛ همچون پارسی باستان را نشان نمی‌دهد از اینرو نمی‌توان آن را ایرانی غربی برشمرد. باری این جمله بدین معناست که این زبان فقط «زبان غیر-غربی ایرانی» است و از اینرو «شرقی» نامندش. زبان اوستایی نیز مانند زبان پارسی باستان دارای دگرش‌ها و تکوین واژگانی خاص خود است برای نمونه صفت «اش» (به اوستایی:، aša) که بایستی از دگرش واجی rt* بوده‌است زیرا همریشه‌ها و هم‌ارزهایش در زبان‌های پارسی باستان «ارت» (به پارسی باستان:، arta) و سنسکریت ودایی «رت» (به سانسکریت: ऋत، ṛtá) هستند. زبان اوستایی کهن (بخش گاثاها) به پارسی باستان نزدیکی بالایی دارد و ذاتا با سنسکریت ودایی همریشه است. اعتقاد بر این است که زبان ایرانی نو پشتو یکی از انشعابات اوستایی باشد. تاریخ متروک شدن زبان اوستایی به‌درستی دانسته نیست. کهن‌ترین قسمت اوستا (سرودهای زردشت) محتملا میان قرون ۱۰ و ۶ ق. م. تنظیم‌شده، ولی قسمت عمده آن‌که جدیدتر است متعلق به دوره هخامنشی است. اوستا که تنها اثر این زبان است به خطی که در اواخر دوره ساسانی برای نوشتن اوستا از روی خط پهلوی تنظیم‌شده، نوشته‌شده. تحقیق زبان اوستایی با توسعه زبان‌شناسی تطبیقی پیشرفت بسیار کرده، اما هنوز فهم همه نکات اوستا به آسانی ممکن نیست. از دید زبانشناختی، اوستایی به دو شکل …
برداشت:
زبان اوستایی که در گذشته آن را زبان زند نیز می‌شناختند ؛ از شاخهٔ زبان‌های ایرانی باستان و جزو زبان‌های شرقی ایران بوده و از درخت تناور زبان‌های هندو-اروپایی است . نسک‌های اوستا ، کتاب مقدس زرتشتیان را بدین زبان نوشته‌اند . مایکل ویتزل در کتاب خانه آریاییان این احتمال را مطرح می‌کند این زبان در متون ایران شرقی و در سرزمین‌های باستانی سیستان ، مرو ، هرات و باختر مورد استفاده بود . بیشترین تأثیرپذیری فرهنگ زبانی اوستایی از فرهنگ بلخی-مروزی یا فرهنگ یاز (به انگلیسی : yaz culture) بوده‌است از اینرو اوستا و زبانش را از دسته زبان‌های ایرانی خاوری رده‌بندی می‌کنند . تنها اثر به جا مانده به آن اوستا است . لهجهٔ پسین‌تر لهجهٔ سایر قسمت‌های اوستای امروزی است .