. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: یوکیو میشیما بانو آئویی را بر اساس نوی کهن آئویی نو اوئه به سال ۱۹۵۴ نوشت. نمایشنامه سرگذشت آئویی نو اوئه از داستان گنجی را روزآمد کرده و در بیمارستانی به تصویر می‌کشد. هوشنگ حسامی این متن را به فارسی درآورده است؛ ولی نمایش بیضایی بر اساس این ترجمه نبوده. (بیضایی سالیانی پیش‌تر آئویی نو اوئه کهن را نیز به فارسی درآورده بود.) هیکارو شامگاهان به بیمارستانی می‌رسد که آئویی در آن بستری‌شده. پرستار از آشفتگی حال روانی آئویی می‌گوید و این‌که اینک تحت تأثیر دارو به خواب رفته‌است. پس از گفتگویی که در آن معلوم می‌شود که در شب‌های پیشین که هنوز هیکارو به بالین آئویی نرسیده بود زنی آراسته به عیادتش می‌آمده، پرستار می‌رود و آن زن مانند هر شب پیدا می‌شود. زن میانسال همانا یاسوکو روکوجو است که سالیانی پیش‌تر با هیکارو سر و سری داشته. در گفت و شنود میان هیکارو و خانم روکوجو معلوم می‌شود که روکوجو هنوز دل در گروی هیکارو دارد و عیادتش از آئویی برای شکنجه وی بوده، و این امید هنوز در دل روکوجو زنده است که وصال هیکارو را بازیابد. ولی هیکارو به آئویی وفادار است و از عشق جوانی پشیمان. از روکوجو اصرار و از هیکارو انکار، و در این اثنی آئویی در خواب پریشان‌تر و پریشان‌تر می‌شود. سرانجام پس از بگومگویی روکوجو می‌رود، و چون هیکارو در پی روان می‌شود، او را نمی‌یابد. تلفن را برمی‌دارد و با خانه روکوجو تماس می‌گیرد. می‌گویند که روکوجو در خانه بوده و جایی نرفته. با خود روکوجو هم تلفنی حرف می‌زند، که از ماجرا بی‌خبر است. در همین حال صدای روکوجو از پشت در می‌آید که برگشته تا دستکش‌هایش را که فراموش کرده بردارد. هیکارو مات و مبهوت گوشی تلفن را می‌اندازد، دستکش‌ها را برمی‌گیرد و به سوی در می‌رود. صدای روکوجو از گوشی تلفن می‌رسد که از سکوت هیکارو گله می‌کند. در همین حال آئویی با رنج و به حال نیمه‌هشیار برمی‌خیزد، و می‌افتد، و می‌میرد. بیضایی، پس از هجده سال دوری از صحنه نمایش، سال ۱۳۷۶ از اقامتی کوتاه در استراسبورگ به تهران بازگشت تا کارنامه‌ی بندار بیدخش را به نمایش درآورد. همین زمان همسرش مژده شمسایی می‌بایست در نمایشی بازی می‌کرد تا از دانشگاه فارغ‌التحصیل بازیگری می‌شد. شمسایی درباره کیوگن پژوهش کرده بود و نمایشنامه‌ای هم که برای بازی برگزیده بود نوی نوین بانو آئویی کار میشیما بود. بیضایی که سالیانی …
خلاصه:
بانو آئویی نمایشی است که بهرام بیضایی در سال ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ از روی نمایشنامه‌ای به همین نام کار میشیما یوکیو در تهران نمایش داد . علی‌رغم میل بیضایی به نمایش دادن آثاری از جمله از سه‌آمی و شکسپیر و اکبر رادی ، این تنها کارگردانیش با متنی از نویسنده‌ای غیر از خودش است که بخت نمایش همگانی یافته .