متناسب با متن زیر، یک عنوان انتخاب کرده و آن را خلاصه کنید

متن: اصطلاح بالذات ممکن است متوجه وجود باشد یا متوجه صفات وجود. در صورت نخست موجود مستقل و بی‌نیاز از شیء دیگر را بالذات و موجود وابسته را بالعرض اطلاق می‌شود. اما اگر این اصطلاح متوجه صفات وجودی باشد آنگاه مراد از بالذات این است که چیزی خودش حقیقتا صفتی را دارا باشد. اما «بالعرض» بدین معنا است که خودش حقیقتا متصف به صفتی نباشد، بلکه در اثر ارتباط و اتحاد با شیء دیگر به این صفت متصف است، مثال معروف حکما این است که اگر کسی در کشتی نشسته‌است و کشتی در حال حرکت است، در این‌جا کشتی «بالذات» حرکت دارد، اما فرد نشسته «بالعرض» متصف به حرکت می‌شود؛ بنابراین حرکت برای کشتی «بالذات» بوده و برای شخص نشسته در آن «بالعرض» است. غالب تقسیم‌بندی‌ها در فلسفه به صورت دوتایی و بین یک مفهوم و نقیض آن تحقق می‌یابد به همین دلیل این تقسیمات دوتایی جامع همه افراد بوده و از نگاه عقل بشری همه افراد موجود و مفروض را دربردارد. تقسیم میان «بالذات» و «بالعرض» همین‌طور است. یکی سلب دیگری است؛ بنابراین اگر موجود را به دو قسم بالذات و بالعرض تقسیم کنیم جامع همه افراد است. علاوه براین، تقسیم دوتایی بالذات و بالعرض در بسیاری از مسائل فلسفی راه دارد. مثلا «علت» را به دو قسم بالذات و بالعرض تقسیم می‌کنند. نظر ملا صدرا این است علت معده علت بالعرض است و نه بالذات، ولی علت حقیقی علت بالذات است. 
جواب:
"ما بالعرض" میتواند عنوان مناسب و "لغت بالذات به معنای ، به خودی خود و موجود دارای استقلال بکار می‌رود ؛ اما لغت بالعرض به معنای موجود وابسته به غیر بکار می‌رود . این دو تعبیر در فلسفه کاربرد زیادی دارند و کلیدهای مهمی برای فهم بسیاری از مفاهیم و مباحث فلسفی است ." میتواند خلاصه ی مناسبی برای این متن باشد