برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: اسمعیل بزاز، یکی از دلقک‌های دربار ناصرالدین‌شاه بود که در ابتدا هم به شغل بزازی (پارچه فروشی) اشتغال داشت [و به همین دلیل اسمعیل بزاز خوانده می‌شد] و هم یکی از اعضای دسته‌های طرب و بازیگرانی بود که به منازل اعیان و رجال می‌رفت و از راه لودگی و مسخرگی، اسباب خنده و شادی آنان را فراهم می‌ساخت. وی به تدریج کارش بالا گرفت و به دربار ناصری هم راه پیدا کرد، و به اصطلاح «شاه شناس» شد. هرچند که برخی در مورد وی گفته‌اند، که وی در زمان کودکی از غلام بچگان خانه ملکزاده خانم عزت الدوله، خواهر تنی ناصرالدین‌شاه بوده‌است. در همین ارتباط مهدی بامداد، از قول دوست نزدیک خود، دکتر خلیل خان ثقفی اعلم الدوله، شرحی بدین مضمون از آغاز زندگی اسماعیل بزاز نقل کرده و در ضمن آن توضیح داده که این شرح را، خود اسمعیل بزاز، در ضمن عملیات خود، برای حضار نقل کرده‌است: محمدحسن خان اعتمادالسلطنه، در یادداشتهای خود، به نمونه‌هایی از اعمال اسمعیل بزاز و طرز مسخرگی او، اشاره کرده‌است. وی از جمله می‌نویسد: یا در نمونه‌ای دیگر، می‌نویسد: «۲۱ ذی‌الحجه ۱۳۰۵ هجری قمری: هنگام مراجعت شاه از شهرستانک به تهران، به اغلب ملتزمین [=همراهان شاه]، شال و خلعت داده شد. اسمعیل بزاز هم که مقلد معروفی است، عرض کرد: «حالا که به هر سگ و گربه خلعت دادید، ما را هم از این نمد، کلاهی [بدهید]!»، شالی هم به او مرحمت شد.» و یا نمونه‌ای دیگر: و همچنین این نمونه: و نمونه‌ای که بیانگر میزان درآمدی است که اسمعیل بزاز از دلقک بازی خود بدست می‌آورده‌است: گفته می‌شود که اسمعیل بزاز، عضو اصلی گروه تقلید یا نمایشی بود که به هنگام افتتاح تالار دارالفنون، نمایش طبیب اجباری، اثر مولیر را به روی صحنه آوردند. در این نمایش که جزو نمایش‌های روحوضی طبقه‌بندی می‌شود، به جای استفاده از ترجمه اعتمادالسطنه از شیوه متداول نزد خود بازیگران گروه، یعنی از شیوه بازی فی‌البداهه استفاده‌شده بود. ناصر نجمی نیز درباره اسمعیل بزاز نوشته است: اسعیل بزاز، در اواخر عمر خویش دست از کار خود، یعنی دلقک بازی و تقلید و مسخرگی کشید و تائب شد. وی برای زیارت خانه خدا به مکه رفت و حاجی شد و نامش به حاج اسمعیل بزاز، تغییر یافت. وی سپس از پول هائی که در مدت کار کردن خویش در دربار برای خویش جمع‌آوری و اندوخته کرده بود، مسجدی عالی در نزدیکی خانه مسکونی …
برداشت:
اسماعیل بزاز ، یا در اواخر عمر حاج اسمعیل بزاز ، از جمله مشهورترین دلقک‌های دربار ناصرالدین شاه قاجار بود ، که از اهالی شهر اصفهان محسوب می‌شد و در دربار شاه ، به کار تقلید و مسخرگی و لودگی اشتغال داشت . از شوخی‌ها و اعمال قبیحی که وی ، به منظور خنداندن شاه و درباریان انجام می‌داده ، مطالب بسیاری در تاریخ قاجاریه ذکر شده‌است که نمونه‌هایی از آن را می‌توان در کتاب یادداشتهای روزانه اعتمادالسلطنه مشاهده نمود . خیابان مولوی تهران ، قبلا بدین دلیل که سکونتگاه وی به‌شمار می‌آمد ، به نام وی ، خیابان اسماعیل بزاز خوانده می‌شد .