مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: ایشتار اشتارته (עשתרת) در عبری به ashtoreth ترجمه می‌شود. این الهه با جنگ، سکس و حاصلخیزی مرتبط بود. سمبل‌های ایشتار شیر، اسب، ابوالهول، فاخته و دایره‌ای بود که درون آن ستاره‌ای هشت پر که نشان سیاره ونوس بود، قرار داشت. این الهه به صورت گسست ناپذیری با ونوس گره خورده بود. از این رو می‌توان گفت که سمبل‌های این الهه و سیاره ونوس برهم منطبق‌اند. مهرداد بهار، افسانه‌شناس در کتاب «از اسطوره تا تاریخ» درباره «اینانا» می‌نویسد: «ایشتر یا اینانا خدای برکت بخشنده‌است. در کوه‌های لرستان روی کنده کاری‌های تیره‌های پیش از آریایی، نگاره‌های ایشتر چونان دارگونه (الهه) مادر و دارگونه جنگ موجود است. ارتش آشور وقتی به جنگ می‌رفت، «ایشتر» در برابر سپاهیان نمودار می‌شد و آن‌ها را به جنگ برمی‌انگیخت.» شاید به اسناد به همین روایت گفت که در جنگی که بین قوم کاسی‌ها (کاسیان یا کاسی‌ها (به اکدی: کاشی) با آشوری‌ها در گرفته این الهه به عنوان غنیمت به لرستان آورده شده که شهری در لرستان به همین نام وجود دارد که از اسم‌های ایشتار بعد به الیشتر و در همین حال حاضر به نام الشتر وجود دارد. انو پدر و انتو مادر آسمانی وی هستند، ایشتار پس از پیروزی گیلگمش بر انکیدو، به سراغ گیلگمش رفته از او می‌خواهد جفت او باشد و نطفه خود را به وی ببخشد. ایشتار بارها و بارها با نشاط عشق بزرگان را به خواری کشیده بود. از همین رو گیلگمش درخواست وی را رد کرده، ننگ‌های ایشتار را به او یادآور می‌شود. ایشتار برآشفته به نزد پدر رفته و به تهدید نرگاو آسمانی را از پدر خود گرفته و به نبرد با گیلگمش می‌فرستد. گیلگمش در این نبرد نرگاو آسمانی را از پای درمی‌آورد و ران نرگاو را به سوی ایشتار می‌افکند. بدر شاکر السیاب در قصیده‌اش به نام مرحی غیلان، از ایشتار الهام گرفته است. «ایشتر / ایزدبانوی عشق، دشت‏های عراق را همه شکوفه و برگ و بار بخشیده است، پنداری جان من در دل خاک سیاه گور، دانه گندمی است و پژواک آوای تو، آب تو‌ای آسمان، رستخیز مرا اعلام کردی» عبدالوهاب بیاتی در قصیده‌اش به نام قصائد حب الی عشتار، از ایشتار الهام گرفته است. «گرمای زایش را از اعماق زمین برمی‏گیرند و در دل زمین ریشه‏ می‏کنند تا خون را به چشمه‏سارها و آب رودبار را به دریای بی‏کران بازگردانند و پروانه‏ها را دیگر بار به دشت گل‏های سرخ رهنمون سازند! چه هنگام …
خلاصه: ایشتار نام یکی از الهه‌های آشوریان قبل از ایمان آوردن به مسیحیت است. ایشتار (عشتار) همتای اینانای سومری‌ها و مرتبط با الهه سامیان شمال غربی یعنی الهه عشتروت است. آنونیت، آستارته و آتارسامین نام‌های دیگری برای ایشتار هستند. در اسطوره‌ها او را ایزدبانوی نشاط عشق می‌دانند. در اساتیر بابلی اشتار خدای عشق و باروری نیز هست روزی اشتار بر تموز عاشق می‌شود ولی تموز با حمله یک گراز از بین می‌رود و به دنیای مردگان برده می‌شود، که بابلیان بآن دوزخ نام آرلو می‌دادند و ارشکیگال خواهر حسود ایشتار بر آن تسلط داشت. چون ایشتار به آرلو فرو می‌رود توسط خواهرش زندانی می‌شود. 
موضوع:
ايشتار