. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: واژه رند در زمان حافظ، معنایی منفی و نامطلوب داشته و برابر با اراذل و اوباش بوده‌است که به سبب دید انتقادی و ارزیابی دوباره‌ای که حافظ داشت، رند را هم‌پیمان خود کرد و به واسطه دیوان حافظ، واژه رند به کلی تغییر معنی پیدا کرد. در اشعار حافظ، رند انسان کامل یا انسان برتر می‌باشد و شخصیتی است که اهل افراط و تفریط نیست و با این‌که به رستگاری نیز می‌اندیشد، اما بزرگ‌ترین هدفش سبک‌بار گذشتن از این دنیا می‌باشد. رند حافظ، تعلق خاطر دینی نیز دارد و آخرت را هم واقعی می‌داند اما از آن ترسی ندارد. گاهی در ردیف شهود قرار می‌گیرد و گاهی در مسیر شک قدم می‌گذارد. انسانیست که بین زهد و زندقه در تناوب است. به‌گزارش دانشنامه ایرانیکا، در ادبیات نوشتاری، ممکن است از عناصر شخصیتی چند شخصیت، برای ترسیم شخصیت رند بهره گرفته‌شده باشد. در عصر سعدی و سلمان ساوجی، جنبه انسانی رند عموما همنشین با ریاضت زاهدانه است؛ موضوعی که به‌ویژه در رند حافظ برجسته شده‌است و ممکن است فاقد تقوای متفکر دینی باشد، اما بااین‌حال بیشتر از آنان به‌درستی هدایت شده‌اند و در واقع تقریبا بی‌عیبند. این به خاطر آن است که رند حافظ به‌عنوان یک عیار عمل می‌کند، یک لوطی دیونیسوسی که هنجارها و قراردادها را برهم می‌زند و خارج از سلسله‌مراتب اجتماعی قرار می‌گیرد. از آنجا که او نمی‌تواند با پاداش‌های دستگاه حکومت اغوا شود، ریاکاری نظام تثبیت‌شده را آشکار می‌کند و ارزش‌هایش را زیر سؤال می‌برد. نوشتن در زمان و مکانی چون عصر حافظ، فرهنگ لغت طنزآمیز عبید زاکانی و مطایباتش و نیز موش و گربه‌اش نشان می‌دهد که انتقادات اجتماعی و سیاسی از طریق طنز و تمثیل یا شعر، بهنگام مطرح شده‌است. حتی کسانی مانند ابواسحاق اطعمه مجموعه اشعاری طنز درباره ظروف آشپزخانه می‌سرایند. به‌نظر می‌رسد که نمایش تظاهر و ریاکاری معتبر و قدرتمند، تبدیل به یک نگرانی عمده ادیبان در این دوران شده بود. به‌گزارش دادبه، رند و رندی در بینش عارفانه، در قامت دو اصطلاح عرفانی رخ می‌نمایند؛ به‌مفهوم فردی که حتی اگر انسان کامل نیست، اما در رده اوست؛ این اطلاق مفهوم به رند از آن جهت است که صفاتی مانند عاشقی، دردنوشی، پاک‌بازی، دریادلی، وارستگی، سرفرازی، وصول به حق و مظهریت ذات مطلق در شخصیتش دیده می‌شود. به‌خاطر ابتکار و استقلال اندیشه حافظ و دگرگونی معنا و مفهوم و …
خلاصه:
رندی و رند واژه‌ای در ادبیات فارسی است . این واژه در دیگر فرهنگ‌ها و زبان‌ها هم‌پایه‌ای ندارد . سیر بار مفهومی آن بسیار متلاطم بوده ؛ چنانکه تا پیش از حافظ ، جلوه‌ای بد داشته است . معنای نخستش ، سفله و اراذل و اوباش است ؛ اما حافظ با توجه به نگاه ملامتی و سنجش انتقادی‌اش نسبت به هر پدیدهٔ پذیرفته یا ناپذیرفتهٔ اجتماعی ، آن را از معنایی در حضیض به جایگاهی در اوج آورد . در شعر حافظ ، رند هم‌تراز با انسان کامل یا آدم حقیقی است و آن را ولی می‌نامد . بااین‌همه ، رند امروز دوباره در معنای کهنه‌رند ، مرد رند و خرمرد رند درآمده است . افراط و تفریط ندارد . رستگاری را در هدف دارد .