. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: وی در سمنان زاده شد و پس از تحصیل در آغاز جوانی به تهران رفت. پس از سفر به حج در سلک دراویش نعمت‌اللهی سلطان‌شاهی درآمد و مدتها در گناباد از محضر سلطان علیشاه استفاده کرد. روزگاری نیز در نیشابور، نهاوند و خراسان به‌سر برد. او بیش از هر چیز به دیدار و مصاحبت با عرفا مایل بود، به‌طوریکه در آثارش مشهود است در برخی کشورهای آسیایی و عربی به سیر و سیاحت پرداخت. اشعار رفعت، در «نامه سخنوران» تالیف اسدالله ایزد گشسب، ۴۵ ٬ ۰۰۰ بیت تخمین زده‌شده است. اما رفعت در مقدمه‌ای که بر کتاب «سرالاسرار» خویش نوشته، آثار خود را ۵۰ ٬ ۰۰۰ بیت ذکر کرده است. به‌هرحال اکنون تنها حدود ۱۱ ٬ ۰۰۰ بیت از آثار او باقی‌مانده است. یعنی در حدود ۷ ٬ ۰۰۰ بیت در دیوان اشعار و ۶ ٬ ۰۰۰ بیت در سرالاسرار (تفسیر سوره یوسف). رفعت در افکار، قصیده‌ها و غزل‌ها نوآور نبود، همان‌طور که در اشعار یکنواخت و یکسان دوره قاجاریه و ابتدای مشروطیت ابتکار کم بود. دکتر ذبیح‌الله صفا در مقدمه دیوان اشعار رفعت، ضمن ستایش از برخی از شعرها و تفکرات عارفانه او، به مواردی از خطاهای شاعر در کاربرد واژه‌ها و ایجاد ترکیبات درست اشاره کرده و دلیل آن را دور بودن رفعت از محیط‌های رسمی و کلاسیک ادب دانسته است. رفعت تا پایان عمر، زندگی بی‌تلکف خود را رها نکرد و تا زنده بود مجرد زیست و همسری اختیار نکرد. وی سال‌های آخر عمر را در تهران به‌سر برد و در سال ۱۳۱۰ خورشیدی (مطابق با ۱۳۵۰ قمری) درگذشت و در محوطه آرامگاه شاه‌عبدالعظیم در شهر ری به خاک سپرده شد. 
خلاصه:
محمدصادق رفعت سمنانی معروف به رفعت سمنانی (۱۲۶۱ - ۱۳۱۰ خورشیدی) از شاعران صوفی‌مسلک ایرانی است .