مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: بنابر منابع روایی شیعی، پیشوای یازدهم شیعیان پس از تولد فرزندش امام مهدی (عج) کوشید تا ایشان را از خطرات امنیتی که از ناحیه عباسیان متوجه آن حضرت بود، محفوظ بدارد. محدودیت‌های سیاسی و اجتماعی و خطرات امنیتی از زمان مأمون رو به افزایش نهاده بود. از این رو پیشوای یازدهم شیعیان نتوانست آشکارا خبر ولادت فرزند خود را منتشر سازد و تنها شماری از شیعیان نزدیک به خود مانند ابوهاشم جعفری و احمد بن اسحاق و خواهرانش حکیمه و خدیجه را مطلع ساخت. شرایط بحرانی که پیشوایان شیعه در زمان عباسیان با آن روبه‌رو شدند، ایشان را واداشت تا ابزار جدیدی را برای ارتباطات با شیعیان و اعضای جامعه خود جستجو کنند. متون شیعه امامیه حاکی از آن است که پیشوای ششم شیعیان، نخستین امامی است که نظام زیرزمینی ارتباطات (التنظیم- السری) را در جامعه خود به کار گرفت در زمان پیشوای یازدهم شیعیان نیز آن امام از طریق وکلای خود با شیعیان در ارتباط بود. در این مدت چهار نفر نائب خاص او بوده‌اند و شیعیان از طریق آن‌ها با امام در ارتباط بوده و مسائل خود را طرح می‌کرده‌اند. این چهار نفر عبارت‌اند از: عثمان بن سعید، محمد بن عثمان، حسین بن روح و علی بن محمد سمری (سیمری).۱ - ابوعمروی، عثمان بن سعید عمروی اسدی که به مدت چند سال کوتاه (بین ۵ تا ۷ سال) نائب بود و در حدود سال ۲۶۷ هجری ق وفات نموده. ۲ - ابوجعفر محمد بن عثمان بن سعید عمروی؛ وی در حدود ۴۰ سال مقام نیابت خاصه را به عهده داشت و در سال ۳۰۵ هجری درگذشت. ۳ - ابوالقاسم، حسین بن روح نوبختی که در حدود ۲۱ سال متصدی مقام سفارت بود و در شعبان سال ۳۲۶ وفات کرد. ۴ - ابوالحسن، علی بن محمد سمری به مدت ۳ سال عهده‌دار این منصب بوده و در نیمه شعبان سال ۳۲۹ دار فانی را وداع گفت. وکالت این افراد عام و مطلق بوده‌است. البته در این دوران در موارد خاص و در شهرهای مختلف افراد دیگری نیز بوده‌اند که وکالت امام را بر عهده داشته‌اند که برخی معتقدند این وکالت بدون واسطه نواب خاص بوده‌است. از جمله این افراد احمد بن حمزة بن الیسع، محمد بن ابراهیم بن مهزیار، محمد بن صالح و ابومحمد وجنائی را می‌توان نام برد. غیبت صغرا با وفات نایب چهارم یعنی علی بن محمد سمری پایان پذیرفت و همراه با آن غیبت کبرا آغاز گردید. در سال ۳۲۹ هجری، مهدی موعود (عج) پایان سفارت و نمایندگی و شروع غیبت تامه (کبرا) را رسما اعلام نمودند و چنین …
خلاصه: غیبت صغرا یا نهان‌زیستی کوتاه (به عربی: الغیبة الصغری) در ادبیات شیعی به معنای غایب شدن کوتاه مدت است و بنابر باور شیعیان دورانی است که در آن مهدی زندگانی مخفی و فقط از طریق نمایندگان چهارگانه خود با شیعیان ارتباط داشته‌است. این دوره از سال ۲۶۰ ه. ق (۸۷۴ م) آغاز و در ۳۲۹ ه. ق (۱ – ۹۴۰ م) پایان یافته‌است. پیشوای یازدهم شیعیان، مدت شش ساله امامت خود را در خفا و تقیه زندگی می‌کرد؛ زیرا خلیفه وقت، معتمد عباسی، ارتباطات او را محدود کرده بود و از طریق جاسوسان خود، وی را به‌شدت زیر نظر داشت. از دیدگاه امامیه سلسله امامت با امام دوازدهم خاتمه می‌یابد. 
موضوع:
غیبت صغرا