. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: رویکرد پروسه‌ای و منطقی دو الگو مهم برای تولید سیستم معنایی نرم‌افزار بودند. رویکرد پروسه‌ای در lisp [mccarthy et al.۱۹۶۲] که در آن پروسه‌های بازگشتی بر روی ساختار لیست عمل می‌کردند پیاده شد. رویکرد منطقی نیز به روش اثبات یکنواخت حل قضیه resolution theorem provers [robinson ۱۹۶۵] پیاده شد. بر اساس رویکرد منطقی، در ترکیب پروسه‌ای اطلاعات آن «تقلب» محسوب می‌شد [green ۱۹۶۹]. planner برای اهداف پروسه تعبیه اطلاعات [hewitt ۱۹۷۱] اختراع شد و ردی بود بر ترکیب پروسه‌ای اطلاعات [robinson ۱۹۶۵] که در آن: همه چیز به فرم clausal تبدیل می‌شد. تبدیل همه اطلاعات به فرم clausal form مشکل‌ساز بود برای اینکه ساختارهای زیرین اطلاعات را محو می‌ساخت. سپس برای بدست آوردن استدلال از ترکیب اضافه کردن فرم clausal به تناقص قضیه استفاده می‌کرد تا آن را اثبات کند. استفاده از این ترکیب به عنوان تنها قانون استنتاج مشکل‌ساز بود، به این دلیل که ساختار زیرین اثبات محو می‌شد. همینطور استفاده از اثبات با تناقض نیز مشکل‌ساز بود زیرا مسئله axiomatizations تمامی محدوده‌های اطلاعات متناقض در مسئله می‌شدند. planner یک‌گونه هیبریدی مابین الگوی پروسه‌ای و منطقی بود زیرا آن قدرت برنامه پذیری را با دلایل منطقی مخلوط کرده بود. planner یک تفسیر جملات منطقی را برجسته ساخت که در آن مفهوم فرم (p implies q) می‌تواند به فرم‌های پروسه‌ای زیر ترجمه شوند: forward chaining (antecedently): if assert p, assert q if assert not q, assert not p زنجیره‌سازی عقب‌سو (consequently) if goal q, goal p if goal not p, goal not q با احترام به سیستم طبیعی استنتاج منطقی در رشد planner تأثیرگذار بود (به خصوص آن یکی که به وسیله frederic fitch [۱۹۵۲] درست شد) یک زیر مجموعه به نام micro-planner توسط gerry sussman, eugene charniak و terry winograd [sussman, charniak, and winograd ۱۹۷۱] پیاده‌سازی شد و در برنامه فهمیدن زبان طبیعی shrdlu ی winograd کار eugene charniak در مفهوم داستانی و کار thorne mccarty در دلایل قانونی و دیگر پروژه‌ها استفاده شد. micro-planner یک هیجان زیاد در زمینه ai به وجود آورد و همچنین یک مباحثه و جدال به وجود آورد زیرا پیشنهاد جایگزینی برای روش منطقی کرد که یکی از روش‌های پایه‌ای ai بود. در sri jeff rulifson, jan derksen و …
خلاصه:
پلانر (به انگلیسی : planner) (که با وجود اینکه مخفف نیست ، به‌طور معمول در نشریات به صورت planner دیده می‌شود) یک زبان برنامه‌نویسی است که توسط carl hewitt در mit طراحی شده‌است و برای اولین بار در سال ۱۹۶۹ به چاپ رسید . در ابتدا ، زیر مجموعه‌هایی مثل میکرو پلانر و پیکو پلانر پیاده‌سازی شدند و سپس کل زبان در popler پیاده‌سازی شد . مشتقاتی مثل qa۴, conniver, qlisp و ether (نگاه کنید به جامعه علمی metaphor) در دهه ۱۹۷۰ ابزارهای مهمی در تحقیقات هوش مصنوعی بودند ، که البته در تحولات اقتصادی مانند kee و art تأثیرگزار بودند .