مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: توپوایزومرازها اولین بار در سال ۱۹۷۱ توسط جیمز سی. وانگ با شناسایی توپوایزومراز نوع ۱ در باکتری e. coli کشف شدند. در حین بررسی درهم‌تنیدگی‌های منفی دی‌ان‌ای، وانگ متوجه شد که یکی از یاخته‌های آزمایشی‌اش فاقد درهم‌تنیدگی منفی است. پس از چند ماه انجام کروماتوگرافی، وانگ موفق شد آنزیمی را که موجب ازبین‌رفتن درهم‌تنیدگی‌ها می‌شد، جداسازی کند. او نام این پروتئین را ω گذاشت. در سال ۱۹۷۶، دومین توپوایزومراز در باکتری e. coli کشف شد. این آنزیم، که با نام توپوایزومراز نوع ۲ شناخته می‌شود، هم یک توپوایزومراز و هم یک ای‌تی‌پی‌ایز وابسته به دی‌ان‌ای بود. این آنزیم می‌توانست در حضور ای‌تی‌پی ساختار دایره‌ای دی‌ان‌ای را به صورت منفی پیچش دهد و در غیاب ای‌پی‌تی، پیچش منفی دی‌ان‌ای را به آرامی آزاد کند. آنزیم‌های توپوایزومراز به دو خانواده کلی تقسیم می‌شوند: خانواده نوع ۱ خانواده نوع ۲ آنزیم‌های نوع ۱ یک‌رشته دی‌ان‌ای را از برش ایجاد شده در رشته مقابل عبور می‌دهند. به بیان دیگر، توپوایزومرازهای نوع ۱ تنها یکی از رشته‌های دی‌ان‌ای را برش می‌دهند. این خانواده از توپوایزومرازها به دو زیرخانواده نوع ۱ آ و ۱ ب تقسیم می‌شوند. در صورتی که پروتئین به فسفات ۵ ' رشته دی‌ان‌ای متصل شود، در زیرخانواده ۱ آ و در صورتی که به فسفات ۳ ' رشته دی‌ان‌ای متصل شود، در زیرخانواده ۱ ب قرار می‌گیرد. تمامی آنزیم‌های این گروه، مونومر هستند. این آنزیم‌ها یک برهم‌کنش کووالانسی فسفودی‌استر ۵ ' با سایت فعال تیروزین در انتهای رشته دی‌ان‌ای ایجاد می‌کنند. این گروه از آنزیم‌ها شباهت‌های بسیاری با توپوایزومرازهای خانواده نوع ۲ دارند. این آنزیم‌ها یک برهم‌کنش کووالانسی با سایت فعال تیروزین بر روی آنزیم و فسفات ۳ ' در رشته دی‌ان‌ای ایجاد می‌کنند. توپوایزومرازهای نوع ۲ ب برای این کار از یک سازوکار دورانی بهره می‌برند. آنزیم‌های توپوایزومرازی که هر دو رشته دی‌ان‌ای را برش می‌دهند، در خانواده نوع ۲ قرار می‌گیرند. تمامی آنزیم‌های این خانواده دیمر هستند. آن‌ها به دو رشته دی‌ان‌ای متصل می‌شوند و هر جفت آن‌ها را برش می‌دهند. این برش با استفاده از یک برهم‌کنش کووالانسی بین اجزای دیمر و فسفات ۵ ' دی‌ان‌ای انجام می‌شود. این واکنش دو سر دی‌ان‌ای برش‌خورده را از هم جدا می‌کند. بعد از این واکنش، ناحیه‌ای از همان دورشته دی‌ان‌ای یا دورشته دیگر، از …
خلاصه: توپوایزومرازها (انگلیسی: topoisomerase‎) آنزیم‌هایی هستند که مشکلات ساختاری دی‌ان‌ای را، در خلال همانندسازی، رونویسی، و نوترکیبی ژنی، با ایجاد برش‌های موقت تک‌رشته‌ای یا دورشته‌ای در آن برطرف می‌کنند. علاوه بر این، این آنزیم‌ها میزان پیچش دی‌ان‌ای را برای تسهیل برهم‌کنش‌های آن با پروتئین‌ها تنظیم می‌کنند. عبور رشته‌های دی‌ان‌ای از توپوایزومرازها از پیچش بیش‌ازحد یا بازشدن ناکافی آن‌ها در فرایندهای دگرگشتی جلوگیری می‌کند. دلیل اصلی نیاز به توپوایزومرازها، ساختار مارپیچ دورشته‌ای دی‌ان‌ای است. در اکثر فرایندهایی که نیاز به دسترسی به اطلاعات ذخیره‌شده در دی‌ان‌ای دارند، دو رشته دی‌ان‌ای باید به صورت موقت (فرایندهای رونویسی یا نوترکیبی ژنی) یا دائمی (فرایند همانندسازی) از یکدیگر باز شوند. 
موضوع:
توپوایزومراز