. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: در یک اثبات، هنگامی‌که منظور اصلی، بدون هیچ اطلاعات اضافی منتقل شود (واقعیتی برای طرف مقابل آشکار می‌شود) که به‌آن اثبات با دانایی صفر می‌گوییم. در این نوع اثبات، متقاعد می‌شود که صاحب اطلاعاتی است، اما به‌هیچ طریقی نمی‌تواند این اطلاعات را استخراج کند. در یک پروتکل دانایی–صفر می‌توان کارهایی از قبیل شناسایی، اثبات یک واقعیت یا دیگر عملیات رمزنگاری را، بدون فاش‌کردن اطلاعات محرمانه در هنگام برقراری ارتباط، انجام داد. من می‌دانم ۲۶۷۸۱ یک عدد اول نیست، و برای اثبات، دو فاکتور آن را به دست می‌آورم: ۱۱۳ * ۲۳۷ در اثبات دانایی صفر، شما تلاش می‌کنید به فرد دیگری بقبولانید که ۲۶۷۸۱ یک عدد اول نیست و در عین‌حال نمی‌خواهید دو فاکتور اول آن‌را هم برایش آشکار کنید. فرض کنید حل یک مسئلۀ دشوار را می‌داند. برای اثبات این آگاهی به‌صورت زیر عمل می‌نماید: با استفاده از اطلاعات خود و با انتخاب یک عدد تصادفی این مسئلۀ دشوار را به یک مسئلۀ دشوار جدید تبدیل می‌کند. این مسئلۀ جدید باید هم‌شکل (به انگلیسی: یک‌ریختی) مسئلۀ اول باشد. سپس با استفاده از اطلاعات خود و آن عدد تصادفی، مسئلۀ جدید را حل می‌کند. مسئلۀ جدید را برای ارسال می‌کند. از می‌خواهد که یکی از دو کار زیر را انجام دهد: ثابت کند که مسئلۀ اول و مسئلۀ جدید، هم‌شکل هستند. جواب مسئلۀ جدید را بیان کند و نشان دهد که پاسخ آن است. موافقت می‌کند و انجام می‌دهد. مراحل فوق را بار تکرار می‌کنند. تصدیق‌کننده هیچ معلوماتی از پروتکل به‌دست نمی‌آورد: تصدیق‌کننده با اتکا به خودش نمی‌تواند مراحل پروتکل را طی کند و به کنش و واکنش اثبات‌کننده نیاز دارد. پروتکل هیچ اطلاعات محرمانه‌ای را فاش نمی‌کند، در غیراین‌صورت پروتکل را با حداقل افشاسازی می‌نامند. اثبات‌کننده نمی‌تواند تصدیق‌کننده را فریب دهد: با تکرار پروتکل، احتمال موفقیت اثبات‌کنندۀ متقلب را می‌توان به‌اندازۀ دلخواه کاهش داد. در این پروتکل‌ها با اولین اشتباه اثبات‌کننده می‌توان اثبات‌کنندۀ متقلب را شناسایی کرد. تصدیق‌کننده نمی‌تواند اثبات‌کننده را فریب دهد: تصدیق‌کننده نمی‌تواند از اطلاعات اثبات‌کننده آگاهی یابد. تصدیق‌کننده نمی‌تواند خود را به‌عنوان اثبات‌کننده برای شخص سومی معرفی کند: تصدیق‌کننده حتی نمی‌تواند به شخص سومی اثبات کند که اثبات‌کننده دارای اطلاعات سری است. برای استفاده از …
خلاصه:
اثبات دانایی صفر یا پروتکل دانایی صفر در رمزنگاری روشی است که طرف (اثبات‌کننده) می‌تواند به طرف (تصدیق‌کننده) ثابت کند بیانیۀ ارائه‌شده صحیح است . این روش فقط صحت بیانیه را تصدیق می‌کند و هیچ اطلاعات اضافه‌ای را بجز این حقیقت که بیانیه واقعا صحت دارد ارسال نمی‌کند . ما معمولا در ریاضی یا حتی زندگی واقعی می‌خواهیم چیزهایی را به دیگران تفهیم کنیم . برای نمونه ، من می‌دانم درست است و اگر بخواهم شما را هم قانع کنم که درست است ، سعی می‌کنم تمامی حقایقی که می‌دانم و همچنین نتایج ضمنی‌ که درست بودن را نشان می‌دهد برای‌تان رو کنم . اثبات‌کننده () سعی می‌کند تصدیق‌کننده () را متقاعد کند که ادعایش صحیح است .