برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: جزم‌باوری - از دید فلسفی - بیانگر اندیشه غیردیالکتیکی، متافیزیکی است، که بر معارف حاصله - بدون کوچکترین انتقاد - باور می‌آورد، آن‌ها را به‌طور کلیشه‌ای در شرایط جدید پیاده می‌کند، بدون این‌که خود به تحلیل و واکاوی آن‌ها بپردازد، بدون اینکه به تعمیم تئوریکی آن‌ها اقدام کند و بدین طریق به پیشرفت معرفتی راستین یاری رساند. دگماتیسم، مشخصه خاص بعضی مذاهب و بعضی نگرش‌های مذهبی است. جزم‌باوری به معنای مکتب جزمی است. البته سخن جزمی و قطعی چند نوع است. این اصطلاح را غالبا فقط در یک مورد آن به کار می‌برند. گاهی گوینده سخن خویش را با برهان عقلی و دلیل منطقی همراه می‌سازد و آن را به صورت قطعی و جزمی بیان می‌کند، مثل اثبات بسیاری از قضایای هندسی و مسایل ریاضی و موضوعات منطقی و فلسفی. گاهی سخن مبتنی است بر واقعیات و عینیت‌هایی که در طبیعت از راه مشاهده و حس و تجربه ثابت شده‌است، مثل غالب فراورده‌های علوم تجربی، اعم از زیست‌شناسی، فیزیک و شیمی. به همین دلیل به صورت یک قانون قطعی و حتمی بیان می‌گردد. گاهی برخی مطالب و سخنان به امور فطری و بدیهیات اولی و معلومات حضوری استوار است، به گونه‌ای که با اندک تأملی صحت و درستی مطالب بیان‌شده و مورد تأیید و تصدیق قرار می‌گیرد، بدون این‌که نیاز به دلیل و برهان باشد. در همه موارد سه‌گانه بالا، سخن به شیوه قطعی و جزمی بیان می‌شود، ولی هیچ‌یک از آن‌ها از مصادیق جزم نیست، بلکه سخنان پوچی که فاقد برهان عقلی و واقعیات باشد، ولی با اصرار به عنوان امر قطعی و حتمی بیان گردد، منسوب به دگم می‌باشد. از سوی دیگر به نوشته لغتنامه دهخدا: «دگماتیسم به معنای فلسفه مبتنی بر یقین، و آن مجموعه افکار کسانی است که معتقد به حل مسائل مابعدالطبیعه با روش علمی هستند. 
برداشت:
جزمیت ، خشک‌اندیشی یا دگماتیسم یا جزم گرایی (به انگلیسی : dogma) عبارت است از روش اندیشه‌گری غیرانتقادی ، غیرتاریخی و متافیزیکی ، که بر بنیاد نظرات و باورهای ثابت استوار است ، بدون تمایل به بحث عقلانی باورهای ثابت را بمثابه حقایق همیشه همان و همه جا درست ، می‌انگارد بی این که آن‌ها را در روندهای تاریخی شناخته شده مورد آزمون قرار دهد و بر بنیاد دانش‌های تازه و آموزه‌های عملی نوین به بازبینی درونمایه حقیقت آن‌ها و ارزش معرفتی آن‌ها بپردازد .