. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: تهوع واستفراغ به وسیله تحریک وابران از مرکز استفراغ در مغز به عضلات شکم و سینه ایجاد می‌شود. نوروترانسمیترهایی که اغلب با تهوع و استفراغ همراه‌اند شامل استیل‌کولین، هیستامین، سروتونین و دوپامین است. بسیاری از اپیزودهای تهوع و استفراغ، به صورت حاد و خودمحدودشونده است و تشخیص بیماری براحتی بر پایه تظاهر بالینی بیمار گذاشته می‌شود. تهوع مزمن واستفراغ برای بیشتراز یک ماه برای پزشکان یک چالش تشخیصی ودرمانی است. بسیاری از موارد تهوع واستفراغ نیازی به درمان ندارند و فقط باید رژیم غذایی تغییر کند و وضعیت مایعات بدن باید کنترل شود. براساس شدت علایم داروهای ضد استفراغ به طریق مختلف (خوراکی، تزریقی، مقعدی) تجویز می‌شود. داروهای رایج جهت تهوع واستفراغ شامل آنتی‌کولینرژیک‌ها: اسکوپولامین (به انگلیسی: scopolamine) آنتی‌هیستامین‌ها: دیفن‌هیدرامین و دیمن هیدرینات (به انگلیسی: diphenhydramine) بنزامیدها: متوکلوپرآمید (به انگلیسی: metoclopramide) بنزودیازپین‌ها: لورازپام (به انگلیسی: lorazepam) بوتیروفنون‌ها: هالوپریدول (به انگلیسی: haloperidol) کورتیکواستروییدها: دگزامتازون (به انگلیسی: dexamethasone) فنوتیازین‌ها: کلروپرومازین (به انگلیسی: chlorpromazine) آنتاگونیست‌های گیرنده سروتونین: شامل اندانسترون (به انگلیسی: ondansetron) گرانیسترون (به انگلیسی: granisetron)، دولاسترون (به انگلیسی: dolasetron) اندانسترون، گرانیسترون و دولاسترون جهت جلوگیری از تهوع واستفراغ متعاقب شیمی‌درمانی و رادیوتراپی استفاده می‌شوند. این داروها همچنین در تهوع و استفراغ بعد از عمل، نیز موثرند. اما داروهای ارزانتر مانند دگزامتازون و دروپریدول نیز اثر مشابهی دارند. آنتاگونیست‌های دوپامین: شامل فنوتیازین‌ها، بوتیروفنون‌ها و بنزامیدها از طریق بلوک رسپتورهای دوپامینی عمل می‌کنند. فنوتیازین‌ها اغلب برای تهوع و استفراغ شدید مؤثر نیستند و عوارض جانبی بالایی نظیر خواب‌آلودگی، افت فشارخون و عوارض اکستراپیرامیدال (به انگلیسی: extrapyramidal) دارد. متوکلوپرامید: برای تهوع واستفراغ شدید موثرتر ولی عوارض جانبی بالا یی دارد آنتی‌هیستامین‌ها و آنتی‌کولینرژیک‌ها در جلوگیری از تهوع واستفراغ مرتبط با اختلالات گوش داخلی، بیماری حرکت، سرگیجه ومیگرن موثرند گاهی این داروها منجر به گیجی در فرد می‌شوند بنزودیازپین‌ها این داروها در …
خلاصه:
استفراغ یا بالا آوردن یا هراش * [ ۱ ] (به انگلیسی : vomiting) خروج با فشار محتویات درون معده جانداران از راه دهان و گاه از راه بینی به بیرون است . این محتویات می‌تواند غذای خورده شده یا دیگر مواد درون دستگاه گوارش مانند زردآب (صفرا) باشد . هراش یا استفراغ ممکن است به دلیل نوع ماده بلعیده شده (مثلا غذای فاسد) یا واکنش مغز به علت وجود تومور ، حاملگی ، استرس‌های عصبی و غیره باشد . به حالتی که پیش از استفراغ (هراش) در بیمار ایجاد می‌شود تهوع (احساس بالا آوردن) می‌گویند . تهوع و استفراغ هر کدام می‌تواننند به‌طور مستقل رخ دهند اما معمولا با یکدیگر مرتبطند .