. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: بایسنقر هنگامی‌که پدربزرگش، امیر تیمور، در سال ۸۰۷ ه. ق / ۱۴۰۵ م درگذشت، کودکی بیش نبود. در توصیف بایسنقر گفته‌اند که او پادشاهی خوش‌طبع، خوش‌سخن، هنرپرور و عیاش بود و آنقدر که ممکن بود عالم را به خوشی گذرانید. به قول دولتشاه «جمالی داشت با کمال… و از سلاطین روزگار بعد از خسرو پرویز چون بایسنقر سلطان کسی به عشرت و تجمل معاش نکرد، شعر ترکی و فارسی را نیکو گفتی و فهمیدی، به شش قلم خط نوشتی.» از او سه پسر به یادگار ماند: میرزا ابوالقاسم بابر که در سال ۸۵۳ ه. ق به حکومت رسید؛ میرزا رکن‌الدین علاءالدوله؛ و میرزا سلطان محمد. مرگ زودرس بایسنقر به دلیل افراطش در شرابخواری روی داد. دولتشاه می‌گوید: «شبی از فرط شراب به فرمان رب‌الارباب به خواب گران فنا گرفتار شد و سکنه هرات سبب آن وفات سکته پنداشتند و وقوع این واقعه… در دارالسلطنه هرات در باغ سپید بود در شهور سنه سبع و ثلاثین و ثمان مئه (۸۳۷ ه. ق) و عمر او سی و پنج سال بوده.» مدفن او در گورستانی است متعلق به مدرسه گوهرشاد در هرات. این مدرسه در ۱۳۰۲ ق / ۱۸۸۵ م ویران شد. لیکن آثار مقبره‌ها را همچنان می‌توان مشاهده کرد. روشن نیست که خسارت‌های بعدی این گورستان ناشی از گذشت زمان است یا به دلیل جنگ اوایل دهه ۱۳۶۰ ش / ۱۹۸۱ م که بر اثر آن، بخش قدیم هرات به‌شدت آسیب دید. بایسنقر هرگز به حکومت نرسید؛ پدرش شاهرخ، بر خلاف تیمور، جانشینی برای خود انتخاب نکرد. دو فرزند شاهرخ، بایسنقر و جوکی میرزا در زمان حیات او درگذشته بودند و فرزند دیگرش، الغ بیگ، بیشتر اوقات در سمرقند بود و به‌عنوان مهمان به دربار پدر دعوت می‌شد و در امور سلطنت دخالتی نداشت. با این وجود بایسنقر در اداره امور حکومت تیموری سهمی عمده داشت. او هفده ساله بود که والی طوس، نیشابور و استرآباد شد و بنا به گفته فصیحی خوافی در ۸۱۹ ه. ق / ۱۴۱۶ م امیر دیوان شد؛ و این احتمالا به‌معنای سرپرست «دیوان عالی امیری» یا شورای عالی شاهرخ در هرات بوده‌است. ظاهرا پس از آن نیز برای مدتی والی تبریز بود، اما مجددا به مقام پیشین خود بازگشت. تا جایی که وظایف مملکتی اجازه می‌داد، ترجیح می‌داد که به جای اقامت در ولایات، نزد پدر در هرات بماند، زیرا در مسئولیت‌های خطیر، پدر به او اعتماد می‌کرد؛ از جمله در ۸۱۷ ه. ق که شاهرخ در پایتخت نبود، نیابت سلطنت را بر عهده گرفت. هر چند رسما به جانشینی منصوب نشده بود …
خلاصه:
غیاث الدین بایسنقر (تولد ۸۰۲ ه.ق/ ۱۳۹۹ م ، درگذشت ۸۳۷ ه.ق/ ۱۴۳۳ م) از شاهزادگان تیموری ، پسر شاهرخ و نوه امیر تیمور گورکانی بود . او شاهزاده و امیری هنرمند و هنرپرور بود و از سیاست‌مداران ، حامیان بزرگ هنر ، معماری و فرهنگ و از خوشنویسان طراز اول عهد خود به‌شمار می‌رود . نام کامل او « میرزا غیاث الدین بن شاهرخ بن امیر تیمور » است و به نام‌های بایسنقر میرزا و سلطان بایسنقر بهادر خان نیز شهرت دارد . از آنجایی که چندین نفر از شاهزادگان و امیران تیموری در ایران و گورکانیان هند دارای نام « بایسنقر » یا « بایسنقر میرزا » بوده‌اند ، نباید با آنان اشتباه گرفته شود .