این مطلب در وبسایت ویکیپدیا قرار داده‌شده. شما به عنوان یک ناشر، کدام‌یک از متن‌های زیر را به عنوان خلاصه انتخاب می‌کنید؟

مقاله: واژه رابی از ریشه سامی رب به معنی بزرگ و مورد احترام نشات گرفته‌است. این لغت معادل لغت عربی رب به معنی ارباب و خداوند است. در عربی معمولا واژه رب تنها برای اطلاق به خداوند استفاده می‌شود با اینکه مانند عبری دارای معنی ارباب نیز است. رابیهایی که دارای احترام زیادی باشند تنها راو خوانده می‌شوند. شغل رابی در کتاب مقدس یافت نمی‌شود و نسل‌های اولیه قوم اسرائیل از واژه رابی برای اطلاق به کسی استفاده نمی‌کردند. اولین اشاره به واژه رابی در میشنا (بخشی از تلمود) در حدود سال ۲۰۰ میلادی است. این واژه برای رابی گملیئل بزرگ، رابی شمعون پسر او و رابی یوهانان بن زکای استفاده شده‌است. این افراد همه جزو اولین سران سنهدرین (دادگاه شرعی یهودی) بودند. در عهد جدید واژه رابی چندین بار بکار رفته است. در اناجیل متی، مرقس و یوحنا واژه رابی به صورت یونانی ῥαββί وجود دارد. این واژه در عهد جدید برای اطلاق به کاتبان تورات و فریسیان و همچنین شخص عیسی مسیح بکار رفته است. بر اساس تلمود، تلاش برای رسیدن به مقام رابی یا پژوهش‌گر تورات، از احکام (میتزوه) سرچشمه می‌گیرد. حتی کوهنها نیز باید مانند بقیه به رابیها احترام بگذارند؛ ولیکن اگر فرد ملاقات‌کننده دانشمند مهمتری باشد احتیاج به ایستادن ندارد. در بسیاری موارد رابیها دارای چنان قدرتی بودند که بتوانند افرادی را که به آن‌ها بی‌احترامی‌کنند، از جامعه طرد کنند. دولت پادشاهی‌های اسرائیل (پادشاهی شمالی) و پادشاهی یهودا بر اساس پادشاهان، پیامبران، و اعضای دادگاه شرعی یهود بود. این افراد باید قضاوت شرعی خود (سمیخا) را به صورت نسل در نسل از موسی دریافت می‌کردند؛ ولیکن معمولا به این افراد رابی اطلاق نشده و بلکه آن‌ها قضات (دیانیم) یا شوفتیم نامیده می‌شدند. تمامی این افراد باید اطلاعات کاملی از تورات و دستورهای خداوند داشتند و از این رو در اصطلاح امروزی تمامی آن‌ها رابی بوده‌اند. بعد از نابودی معبد دوم اورشلیم و از بین رفتن پیامبری و کاهنی تلاش دانشمندان مذهبی یهودی به گروهی به نام افراد جامعه بزرگ (انشه کنست هاگدولا) منتقل شد. این افراد شروع به تهیه آنچه که امروزه قانون شفاهی نامیده می‌شود کردند. این مطالعات به تدریج نوشته شد و میشنا و گمارا را ایجاد کرد که بعدها به صورت تلمود گردآوری شد.

متن اول: رابی یا ربن (به عبری: רַבִּי) در اورشلیم به آموزگار تورات گفته می‌شود. رابی به معنی استاد من و به صورت جمع ربانیم (به عبری: רבנים) پژوهشگر مرجع دینی در جامعه یهودی است. رابی گاهی نیز به صورت راو (به عبری: רב) به معنی استاد یا ارباب اطلاق می‌شود. شکل اولیه رابی در دوران فریسی و روزگار تلمود، هنگامی‌که آموزگاران یهود به تدوین قوانین نوشته‌شده و شفاهی یهود پرداختند، بازمی‌گردد. در فرقه‌های مختلف یهود، الزام‌های گوناگونی برای برنامه‌های رابی و کسی که به عنوان رابی، به‌رسمیت شناخته شود، وجود دارد. 
متن دوم: ربی
جواب:
متن اول