مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: ذهن انسان از دستگاه‌های شناختی مختلفی تشکیل‌شده است. بعضی از این دستگاه‌ها، وظیفه پردازش اطلاعات بیرونی را برعهده دارند. مثلا دستگاه بینایی یکی از این دستگاه‌ها است که با توجه به طول موج‌هایی که از محیط اطراف به آن رسیده، نقاشی روی دیوار را تشخیص می‌دهد یا دستگاه شنوایی، دستگاهی دیگر است که با توجه به نوع نوسان‌های هوای رسیده به گوش، صداها را تشخیص می‌دهد. برخی دیگر از این دستگاه‌ها، در سطحی انتزاعی‌تر عمل می‌کنند. مثلا دستگاه زبان، وظیفه این را برعهده دارد که صداهایی را که دستگاه شنوایی تشخیص داده، از لحاظ گرامری و معنایی بررسی کند و در نهایت معنای جمله‌ای را که به فرد گفته‌شده، از دل آن استخراج کند. برخی از این دستگاه‌های شناختی تشکیل یک پیمانه فودوری را می‌دهند و برخی از آن‌ها تشکیل پیمانه فودوری نمی‌دهند. دستگاه‌هایی که تشکیل پیمانه می‌دهند، باید این نه ویژگی یا بیشتر آن‌ها را داشته باشند: پوشینگی: یک دستگاه شناختی را در صورتی پوشینه‌ای می‌نامیم که در حین پردازش ورودی‌ها، نتواند به اطلاعاتی که بیرون از آن دستگاه ذخیره شده‌اند، دسترسی داشته باشد؛ تمام چیزی که در دسترس یک سیستم پوشینه‌ای است، از یک‌طرف اطلاعاتی است که ورودی‌ها دارند و از طرف دیگر، اطلاعاتی است که در درون خود آن سیستم (به عنوان مثال در داخل یک دیتابیس اختصاصی) ذخیره شده‌اند. به عنوان مثال، فرایند ادراک را در نظر بگیرید که در طی آن از داده‌های سنسوری و حسی به نتیجه‌های ادراکی می‌رسیم. ادراک یکی از پیمانه‌های موجود در ذهن ما است. به عنوان شاهدی برای پوشینگی آن، می‌توان به خطای دید اشاره کرد. حتی زمانی که صراحتا می‌دانیم که خطای دید اتفاق افتاده است، باز هم نمی‌توانیم که از دیده شدن مجدد آن خطا جلوگیری کنیم. مثلا در نمونه‌ی معروف آن، خطای مولر-لایر که تصویر آن در مقابل دیده می‌شود، طول خط‌ها با هم برابر است، اما ما به اشتباه یکی را بزرگتر از دیگری می‌بینیم. حتی اگر با خط-کش خط‌ها را اندازه بگیریم و به دقت بدانیم که دو خط اندازه‌ی یکسانی دارند، باز هم نمی‌توانیم بر خطای دید غلبه کنیم و همچنان با نگاه کردن به آن‌ها، خط بالایی را بزرگتر می‌بینیم. علت این است که پیمانه‌ی ادراکی، در حین پردازش داده‌ها، به اطلاعاتی که خارج از این پیمانه است (مثلا به داده‌های حافظه) دسترسی ندارد و در نتیجه، همان نتیجه‌ای را …
خلاصه: پیمانه‌ای بودن ذهن ایده‌ای است که می‌گوید، ذهن انسان برخلاف تصور رایج، یک سیستم کاملا یکپارچه نیست، بلکه مجموعه‌ای است از بخش‌هایی مجزا و جدا از هم که با نام پیمانه شناخته می‌شوند و ارتباط بین این پیمانه‌ها با یکدیگر، با محدودیت‌هایی مواجه است، محدودیت‌هایی بیشتر از آن چیزی که در نگاه اول ممکن است به نظر آید. ایده ذهن پیمانه‌ای نخستین بار در سال ۱۹۸۳ توسط جری فودور و تحت تاثیر ایده‌های نوآم چامسکی مطرح شد و تاثیر بسیار ژرفی در علوم شناختی دوران معاصر داشته است. 
موضوع:
پیمانه ای بودن ذهن