. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: اساس الفبای فارسی با الفبای عربی یکی است، اما الفبای فارسی دارای چهار حرف است که واج‌های متناظر آن‌ها در عربی استاندارد وجود ندارد، از آنطرف «ة» (تاء مربوطه) در الفبای فارسی وجود ندارد. یک خوش‌نویس به نام خواجه ابولمال، سه نویسه پ ژ و چ را به الفبای عربی اضافه کرد و نویسه گ نیز پس از چندی دگرگونی، به شکل کنونی درآمد. برخی از حروف فارسی با حروف متناظر خود در عربی متفاوت هستند؛ مثلا حرف «ک» در فارسی در حالت پایانی یا به‌طور تنها، با سرکش نوشته می‌شود درحالی‌که این حرف در عربی در این دو حالت بدون سرکش به صورت «ک» نوشته می‌شود. هم‌چنین حرف «ی» در حالت پایانی در فارسی بدون نقطه است، اما در عربی با دونقطه در پایین («ی») نوشته می‌شود. درحالی‌که عرب‌ها فاقد چهار حرف اصلی (چ، پ، گ، ژ) هستند، بسیاری از حروف الفبایشان را به گونه‌های متفاوت ادا می‌کنند. در جدول زیر حروفی هم دسته قرار داده شده‌است که برای آوانویسی واژگان عربی در خط فارسی به‌کار‌می‌روند و ایرانیان تفاوتی در ادای آنها قائل نیستند. این حروف ۳۳ گانه، دارای حالت‌های متفاوت نوشتاری‌اند. یک حرف یا یک‌شکل یکسان از یک حرف ممکن است نماینده چند واج متفاوت باشد (مانند شکل: «ا»، از گروه «الف» که نماینده مصوت بلند آ در وسط واژه به دو شکل چسبان و جدا (مانند «باد» و «زاد») و هم صامت اعراب، (مانند «ابر»، «امروز»، «اردک») باشد. می‌تواند در انتهای واژه به‌صورت چسبان آورده شود. همانند «سینا». همچنین می‌تواند به‌صورت با کلاه بکار برود، همانند «آسیاب» یا به شکل جدا در وسط به‌همراه همزه بکار برود، همانند «رأی» یا مثل واژه «منشأ» در انتها بهمراه همزه باشد ولی پیوسته باشد. همچنین ممکن است چند حرف متفاوت، همگی اشاره به یک واج یکسان داشته باشند (مانند حروف متفاوت: «ز، ذ، ظ، ض» که همه به‌طور یکسان نشانه واج صامت «ز» می‌باشند) همانند واژه‌های زرد، ذبیح، ضربه، ظریف. این موارد در همخوان‌ها هم وجود دارد. برای مثال حرف «ب» به چهار صورت (اول چسبان، وسط، آخر چسبان و آخر جدا) نوشته می‌گردد. برای نمونه به ترتیب: (باد، سبز، ضریب، آسیاب). همچنین در بعضی واژه‌ها درحالی در وسط قرار می‌گیرد که از یک‌طرف جداست. همانند بادبان، آبشار. درضمن، برای نگاشتن واکه‌های بلند سه‌گانه (آ، ئی، او) نیز از سه تا از حروف …
خلاصه:
الفبای فارسی یک گروه از ۳۲ حرف (نویسه ، وات) است که از الفبای عربی اقتباس‌شده است . این الفبا نمایندهٔ نگاشتن همخوان‌ها (صامت‌ها) و واکه‌ها (مصوت‌ها) در زبان فارسی است . برای نوشتن زبان فارسی ، خط فارسی به‌کار گرفته می‌شود که خود برگرفته از خط عربی است . پیش از حمله اعراب به ایران و ورود اسلام به این کشور ، دو خط اوستایی و خط پهلوی به‌کار گرفته می‌شدند ؛ ولی زبان قرآن بر اساس خط کوفی بود و علی بن ابی طالب خود نیز به خط کوفی می‌نوشت . پس از مدتی ، قلمرو اعراب از افغانستان و ایران تا سوریه و مصر گسترش یافت و غلط‌خوانی‌های زیادی در نامه‌نگاری‌های خلفا به وجود آمد .