برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: «از شیخ نجم الدین کبری تعداد مختصری تألیف برجای مانده‌است. آثار مهم وی در موضوعاتی است که بیشتر به تجزیه و تحلیل تجربه شهودی می‌پردازد؛ او در این آثار در مورد معانی مختلف خیال و شهود و مراتب تجلی شهود (luminous epiphany) -که برای عارف متجلی می‌شود-، درجات مختلف تصور (concept) و خواطر که توجه سالک إلی الله را جلب می‌کند، طبیعت و ارتباط لطائف انسان ب، (subtle centers) بحث کرده‌است. از مهم‌ترین تألیفات شیخ نجم الدین کبری می‌توان به: فوائح الجمال و فواتح الجلال (تصحیح با یک مقدمه جامع در مورد زندگی و آثار نویسنده توسط فریتس مایر، ویسبادن، ۱۹۵۷) ۴ است. الاصول العشرة رساله الخائف الهائم من لومه اللائم (تصحیح ماریان موله همراه با رسائل کوچکتر دیگر تحت عنوان traites mineurs, in annales islamologiques (cario) , iv, [۱۹۶۳] , ۱ - ۷۸): در این رساله امور دهگانه‌ای، به عنوان شروط اساسی و مهم در رهایی سالک از وساوس شیطانی معرفی شده‌است. آداب الصوفیه السائر الحائر الواجد الی الساتر الواحد الماجد علاوه بر این رسائل کوتاه، کبری تفسیری عرفانی بر قرآن را آغاز نمود که نتوانست آن را کامل کند اما این کار، پس از مرگش ابتدا توسط مریدش نجم الدین رازی و سپس توسط یکی دیگر از مشایخ تصوف یعنی علاءالدوله سمنانی ادامه یافت. 
برداشت:
ابو عبدالله احمدبن عمر بن محمد خیوقی خوارزمی کنیه ابوالجناب و ملقب به نجم‌الدین و طامةالکبری و مشهور به شیخ ولی‌تراش از صوفیان سدهٔ ششم و هفتم قمری است . نجم الدین در سال ۵۴۰ ق/ ۱۱۴۵ م در شهر خیوه در ولایت خوارزم بدنیا آمد . [ ۱ ] او بعد از فراگیری مقدمات علوم در آنجا ، سال‌های بسیار به مسافرت پرداخت و نزد استادان زیادی علوم رسمی و متداول ؛ به ویژه حدیث را فرا گرفت و از مشایخ متعددی در طریقت بهره‌مند گردید . از استادان مهم وی یکی شیخ اسماعیل قصری (م.۵۸۹) است که نزد وی به ریاضت و سلوک پرداخت و از او اجازهٔ ارشاد گرفت و به خوارزم بازگشت .