برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: در سال ۱۸۶۲، نخستین بار یک ستاره‌شناس آمریکایی به نام الوان کلارک در حال آزمایش تلسکوپ ۵ / ۱۸ اینچی خود، همدم شباهنگ را دید و اما این همدم که به نام شباهنگ - b خوانده می‌شود خود یک معما است. در طیف‌سنجی مشخص شد که سطح آن از خورشید ما گرمتر است اما ستاره‌ای بسیار تیره‌تر از خورشید ما می‌باشد. این موضوع نشانگر آن است که قطر همدم باید کم و در حدود ۲ درصد خورشید یعنی دو برابر زمین باشد. این مقدار از نظر نجومی مقدار بسیار کوچکی است، لذا این ستاره داغ و کوچک نام کوتوله سفید را به خود گرفت. شباهنگ، بهمراه هم‌دمش که یک کوتوله سفید است. اکنون مشخص شده‌است که کوتوله‌های سفید، باقی‌مانده ستاره‌هایی مانند خورشید در هنگام مرگ هستند؛ بنابراین مرگ خورشید ما با تولد یک کوتوله سفید همراه است. شباهنگ – b با وجود کوچکی، همان اندازه وزن خورشید را دارد. جای گرفتن این همه جرم در حجمی باین کوچکی، باید جسمی آنچنان چگال و فشرده را تشکیل دهد که نظیر آن در کهکشان راه شیری وجود ندارد. در حقیقت یک فنجان از مواد تشکیل‌دهنده یک کوتوله سفید صدها تن وزن دارد. جالب اینجاست که ستاره درخشان صورت فلکی سگ کوچک یعنی شعرای شامی نیز یک همدم کوتوله سفید کم‌فروغ دارد که مشاهده آن نسبت به همدم شباهنگ کمی مشکل‌تر است. شباهنگ – b هر ۵۰ سال یک‌بار به دور ستاره شباهنگ می‌چرخد. البته تفکیک همدم شباهنگ از درون تلسکوپ‌های آماتوری تقریبا ناممکن است چراکه این دو ستاره بسیار به هم نزدیک هستند و شدت درخشش شباهنگ (در حدود ۱۰ ٬ ۰۰۰ بار شدیدتر از نور همدم) مانع از تفکیک همدم خود می‌شود. حتی در سال ۲۰۲۵ که آن‌ها بیشترین فاصله را از هم خواهند داشت برای تفکیک آن‌ها به یک تلسکوپ ۱۰ اینچ و با شرایط رصدی مناسب نیاز است تا این همدم کم‌نور را از ستاره درخشان شباهنگ تفکیک کرد. از روی فاصله و نورانیت ظاهری اندازه‌گیری شده کوتوله‌های سفید، محاسبه درخشندگی حقیقی آن‌ها امکان‌پذیر است. کوتوله‌های سفید ستاره‌های بسیار کم‌نوری هستند، برای مثال می‌توان به منظومه شباهنگ و همدم کوتوله سفیدش اشاره کرد. شباهنگ یک ستاره معمولی است و نورانی‌ترین ستاره آسمان است. اما همدم کوتوله سفید آن ۱۰ قدر کم‌نورتر است و آن را جز با تلسکوپ در شرایط مناسب نمی‌توان دید. درخشندگی کوتوله‌های سفید گستره وسیعی از قدر مطلق حدود ۱۰ + تا حدود ۲۰ + دارد. رنگ تقریبا ۱ ٬ ۰۰۰ …
برداشت:
کوتوله سفید گونه‌ای از اجرام فضایی است . در طی زندگی یک ستاره در دوران پیری برخی از ستارگان که از حد ۱٫۴جرم خورشید پر جرم‌تر باشند به ستاره نوترونی یا سیاهچاله (۳برابر جرم خورشید و اگر از این حد کم جرم‌تر باشند تبدیل به کوتوله سفید می‌شوندماده تشکیل دهنده کوتوله‌های سفید به اندازه‌ای به هم فشرده‌است که یک فنجان از ان صدها تن وزن دارد کوتوله‌های سفید ، که تعدادشان در کهکشان ما نسبتا زیاد است ، آخرین مرحله تکامل بسیاری از ستاره‌ها هستند . ستاره‌هایی که جرمشان تقریبا معادل جرم خورشید (۱٫۴ جرم خورشید) یا کمتر از آن است به احتمال زیاد همگی به کوتوله سفید تبدیل می‌شوند .