مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: محمد عاصمی در جوانی شاعر و نویسنده‌ای پرشور بود و اشعار حماسی او با امضای «شرنگ» در نشریات چپ منتشر می‌شد. وی در دوران توفانی پس از شهریور ۱۳۲۰ از هنرمندان تئاتر بود و در «تئاتر سعدی» به روی صحنه می‌رفت. او از شاگردان عبدالحسین نوشین کارگردان نامی تئاتر و عضو «کمیته مرکزی حزب توده» بود. آقای عاصمی در همان دوران با «ایرن»، بازیگر نامدار تئاتر و سینمای ایران پیوند ازدواج بست، که دوام چندانی نداشت. محمد عاصمی پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تحت پیگرد قرار گرفت و ناگزیر شد ایران را ترک کند و در آلمان اقامت گزیند. وی از فروردین ۱۳۴۲ نشریه فرهنگی و اجتماعی کاوه را به زبان فارسی در مونیخ منتشر کرد. این نشریه به ویژه ناشر افکار و آثار نویسندگان و پژوهشگران ایرانی شد که در اروپا اقامت داشتند. آقای عاصمی، چنان‌که خود در مصاحبه‌ای گفته است، نشریه خود را «کاوه» نامید، برای زنده داشتن یاد نشریه مهمی که نیم‌قرن پیش از آن برخی ادبای تبعیدی سرشناس ایرانی مانند سید حسن تقی‌زاده، علامه محمد قزوینی، محمدعلی جمالزاده در برلین منتشر می‌کردند. با «مجله کاوه» با مدیریت آقای عاصمی گروه بزرگی از نویسندگان و پژوهشگران ایرانی همکاری داشتند، مانند محمدعلی جمالزاده، پرویز ناتل خانلری، علی دشتی، عباس زریاب خویی، بزرگ علوی، احسان طبری، محمود تفضلی، علی‌نقی منزوی، سعیدی سیرجانی و ده‌ها ادیب و متفکر دیگر. محمد عاصمی نویسنده‌ای خوش‌بیان، روشنفکری فهیم و انسانی بسیار مهربان و شوخ‌طبع بود. از او آثاری در تألیف و ترجمه باقی‌مانده است. آخرین کار او یک «سی‌دی» است که در آن شعرهای دوست خود مسعود عطایی را خوانده است. این اثر در زمستان ۲۰۰۸ به بازار آمد. وی از چند سال پیش از بیماری سرطان مری رنج می‌برد و سرانجام بامداد روز شنبه ۲۱ آذر ۱۳۸۸ (۱۲ دسامبر ۲۰۰۹) در سن ۸۴ سالگی در بیمارستانی در نزدیکی شهر مونیخ درگذشت. 
خلاصه: محمد عاصمی (درگذشته ۲۱ آذر ۱۳۸۸)، شاعر و نویسنده و پژوهشگر ایرانی مقیم آلمان و بنیانگذار مجله کاوه در مونیخ بود. 
موضوع:
محمد عاصمی