. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: دیوان منوچهری دامغانی کتابی است مشتمل بر همه اشعار باقی‌مانده از منوچهری دامغانی. شعرها به زبان فارسی است. مهم‌ترین بخش این دیوان، قصاید است. شعرهایی در دیگر قالب‌های شعری همانند قطعات، مسمطات، رباعیات، دوبیتی و ابیات دیگر هم در این دیوان هست. شاید مهم‌ترین علت زیاد نبودن شمار شعرهای موجود بخاطر فوت زودهنگام شاعر دانسنت. در مجموع ۱۱۰ شعر با ۲۸۱۷ بیت سروده است. از مجموع ۱۱۰ شعر منوچهری دامغانی: تعداد ۱۹ یعنی ۱۷ / ۲۷ درصد اشعار مردف (ردیف‌دار) است. تعداد ۹ یعنی ۱۰ درصد از قصاید، قطعات و مسمطات دارای اوزان دوری است. بحر ۹۵ یعنی ۸۶ / ۳۶ درصد شعرها مثمن و ۱۵ یعنی ۱۳ / ۶۴ درصد مسدس است. بحر ۳۷ شعر هزج، ۳۵ شعر رمل، ۱۲ شعر مضارع، ۸ شعر مجتث، ۸ شعر متقارب، ۵ شعر منسرح، ۲ شعر سریع، ۲ شعر خفیف و ۱ شعر رجز است. بحر ۱۴ یعنی ۱۲ / ۷۳ درصد سالم و ۹۶ یعنی ۸۷ / ۲۷ درصد غیرسالم است. دیوان منوچهری دامغانی تا سال ۷۲۳ نوشته شده‌است. در سال ۱۳۹۰ دیوان منوچهری دامغانی توسط عزیزالله علیزاده را در انتشارات فردوس به چاپ رساند و تا حال دو بار به نشر رسیده‌است. مصحح در ابتدای کتاب در نه صفحه به معرفی زندگی و آثار منوچهری دامغانی پرداخته است. 
خلاصه:
دیوان ابوالنجم احمد بن قوص بن احمد منوچهری دامغانی شامل شعر فارسی است که تا سال ۴۳۲ قمری به زبان فارسی سروده شده‌است .