برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: عشق از مصدر عشق (=چسبیدن و التصاق) است (هر چند واژه عشق در قرآن و احادیث به این زبان نیامده و احتمال می‌رود واژه‌ای پارسی یا اوستایی باشد که درست آن اشغ است). به گیاه پیچک عشقه گویند زیرا بر تنه درخت می‌پیچد و بالا می‌رود و آن را خشک می‌کند؛ و این تمثیل حالت عشق است که بر هر دلی عارض شود احوال طبیعی او را محو می‌کند. عشق بنده به خدا، حالتی بود از لطف، که شخص در دل خویش یابد و آن حالت در عبارت نیاید، و آن حالت او را دائم بر تعظیم حق‌تعالی استوار دارد و اختیار کردن رضای او و صبر ناکردن بدوری او و شادی نمودن بدو و بی‌قراری از دون او و یافتن انس بدوام ذکر او در دل باشد. مورخان از رشد تدریجی تصوف سخن گفته‌اند که باعرفان زهدی و خوفی آغاز و به‌تدریج به عشق و دلسپردگی تبدیل می‌شود و سرانجام بر معرفت و شناخت باطنی تأکید می‌کند. توصیف ناپذیری و رازگونه بودن عشق عرفانی از مهم‌ترین خصیصه‌های بیان‌شده در همه متون عرفانی است. در نظر مولانا عشق همچو صورت خیال است که اگر آن را به صد زبان وصف کنی هنوز تمام وصف آن را نگفته‌ای، گاه چون خورشید گرمابخش است و گاه چون آذرخش سوزاننده. کمال انسان در اینست که اصل خویش را بازجوید و خدای قریب را در درون خویش یافته و بدو عشق ورزد و او را از همه چیز بیشتر دوست دارد. نشانه مؤمن حب شدید (عشق) نسبت به خداست والذین آمنوا أشد حبا لله (البقره، ۱۶۵). عارفان معتقدند که عشق موهبتی الهی است که خداوند به بسیاری از بندگانش هدیه داده‌است؛ و عجز پاره‌ای از بندگان در درک آن را به صاف نبودن آئینه روح آن‌ها نسبت می‌دهند. اهل کلام، با قبول مباینت کلی میان خالق و مخلوق، عشق بنده به خداوند را انکار می‌کنند. بدان جهت متکلمان هر جا در قرآن لفظ حب و مشتقاتش را دیده‌اند آن را تاویل به تعظیم خداوند و اطاعت از دستورها و فرمان‌های او کرده‌اند، حال آنکه عرفا از جمله مولانا عقیده دارند که نه‌تنها عشق بنده به خداوند میسر است بل جز خدا کسی قابل عشق‌ورزی نیست. غزالی در تفسیر علما از حب به تعظیم و اطاعت از خداوند می‌گوید: «حب و دوستی خدا چگونه به طاعت تفسیر کرده شود؟ طاعت تبع و ثمره دوستی خداست، پس چاره نیست از آنکه دوستی متقدم باشد، آنگاه پس از آن دوست را طاعت دارد». نویسندگان زیادی درباره عشق نوشته‌اند از رابعه وحلاج تا غزالی و بخصوص برادرش احمد غزالی و بعدها عین القضات همدانی وعطار نیشابوری، …
برداشت:
عشق از مسائل بنیادین عرفان و تصوف ایرانی است ، چندانکه بدون در نظر گرفتن آن ، عرفان و حکمت متعالیه قابل فهم نیست . البته عشق از مقولاتی است که تعریفش به ذات ، نامیسر است و کنهش در غایت خفا و پوشیدگی است .