. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: ولادیسلاو تاتارکیویچ (wladyslaw tatarkiewicz) راجع‌به دیدگاه‌های تولدستیزانه سوفوکل (۴۰۶ – ۴۹۶ قبل از میلاد) و بعضی از یونانیان قبل از او می‌نویسد: «خرد سیلنوس» نیز در یونان باستان زمینه‌ای است که در آن تلقی‌ای تولدستیز مطرح می‌شود. فریدریش نیچه در بخش‌های ابتدایی «زایش تراژدی» داستانی اسطوره‌ای را از یونان باستان ذکر می‌کند که در آن حکایت تلاش‌های شاه میداس در جنگل برای شکار سیلنوس، همزاد دیونیسوس، روایت می‌شود. پس از سال‌ها تلاش، شاه میداس بالأخره سیلنوس را در جنگل به چنگ می‌آورد و از او این سؤال را می‌پرسد که خواستنی‌ترین و بهترین چیز در زندگی برای آدمی چیست. سیلنوس در ابتدا سکوتی گزنده اختیارمی‌کند؛ و در نهایت با فشارهایی که از سوی شاه میداس بر او وارد می‌شود، با خنده‌ای گستاخانه این‌گونه لب به سخن می‌گشاید که «آه، ای نژاد مصیبت‌زده فانی… چرا مرا وادار به بیان چیزی می‌کنید که به صلاح شماست هرگز آن را نشنوید؟ خواستنی‌ترین و بهترین چیز مطلقا از دسترس شما خارج است: زاده نشدن، نبودن، هیچ بودن. اما در درجه دوم بهترین و خواستنی‌ترین چیز همانا… هر چه زودتر مردن است.» نیچه بر آن است که یونانیان به خوبی وحشت هستی و وجود را درک می‌کردند؛ از همین رو برای برای پوشاندن این حقیقت تلخ (حقیقت دیونیسوسی هستی)، هنرهای زیبا و خدایان المپی خویش را همچون یک لفافه و استتار رویاگونه (وجه آپولونی فرهنگ یونانی) آفریدند. نیچه در تراژدی کلاسیک آتن شکلی هنری را می‌یابد که در آن بدبینی موجود در «خرد سیلنوس» استعلا می‌یابد. تماشاگران یونانی با کنکاش در ورطه تاریک رنج‌های بشری که توسط شخصیت‌های تراژدی بر صحنه بازنمایی می‌شد، شادمانه و با شور و حالی وصف‌ناپذیر به زندگی آری می‌گفتند و آن را شایسته و سزاوار زیستن می‌یافتند. آموخته‌های بودا (۴۰۰ قبل از میلاد) توسط هاری گور (hari singh gour) به این شکل تعبیر شده‌است: مرقیون بر این باور بود که جهان خلقتی اهریمنی توسط خدای ظالم، حسود و عصبانی یهوه است. طبق آموخته‌های او، انسان‌ها باید با او مخالفت کنند، جهان او را رد کنند، تولید مثل نکنند و به خدای خوب بخشش و فاصله ایمان داشته باشند. آیین مانوی، کاتاریسم، و بوغومیلیه بر این باور بودند که تولیدمثل روح را به زندان اهریمنی مادی می‌اندازد. آن‌ها تولیدمثل را ابزار خدای شیطانی، یا شیطان می‌دانستند که وجود …
خلاصه:
تولدستیزی یا آنتی‌ناتالیسم (به انگلیسی : antinatalism) یک دیدگاه فلسفی است که به تولید مثل بار منفی می‌دهد . تولدستیزان معتقد هستند که تولید مثل امری غیراخلاقی است و در نتیجه باید از آن جلوگیری کرد . از زمان‌های گذشته ، در کتاب‌ها و نوشته‌ها ، بنیادهای فلسفی متفاوتی برای اثبات غیراخلاقی بودن تولید مثل ارائه شده‌است . متضاد تولدستیزی تولدگرایی است .