برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: در سیانوردهی، عامل کربن ده سیانورهای قلیایی (nacn و kcn) می‌باشند. اگر مقدار سیانور حمام از ۴۵ درصد بیشتر باشد، پس از گرم شدن، خیلی سریع اکسیده می‌شود و در نتیجه، سیانوردهی نامنظم خواهد بود؛ لذا برای آنکه سیانور به سرعت از بین نرود، حدود ۲۰ درصد سدیم کلرید و ۳۵ درصد سدیم کربنات، به نمک مذاب اضافه می‌کنند. در بعضی از موارد، برای سیانوردهی قطعاتی که دقیق‌تر هستند، مقداری استرانسیم کلرید، برای ثابت نمودن سیانور، به محلول می‌افزایند. برای کربن دهی قطعات خیلی نازک، تاحدود چند دهم میلیمتر، قطعه را می‌توان مستقیما آب داد. وجود کربنات‌ها باعث می‌شود که نفوذ کربن در قشرهای بعدی سریع‌تر گردد. کلریدها نیز سطح فلز را پاک نموده و به این ترتیب فرایند نفوذ را تسهیل می‌نمایند. باید توجه داشت که پس از سیانوردهی، مقداری نمک در روی قطعه باقی می‌ماند که در حقیقت از دست می‌رود در نتیجه بهای عمل گران‌تر تمام می‌شود. برای رفع این مشکل، حمام بایستی دارای سیالیت کافی باشد. برای این منظور، املاح سدیم و پتاسیم هر دو را به حمام نمک سیانور می‌افزایند. علاوه بر نمکهای مذکور، مقداری از نمکهای دیگر را، به عنوان فعال‌کننده، به حمام سیانوردهی اضافه می‌نمایند. اگر منظور تنها کربن دهی باشد، به نمک مقداری کلرید باریم افزوده می‌شود ولی اگر لازم باشد در عین حال مقداری نیتروژن نیز در قطعه نفوذ نماید، به حمام سولفوسیانور یا سیانات اضافه می‌شود، به‌طور کلی، مقدار سیانور در حمام سیانوردهی، نسبت به مقدار آن در حمام کربن دهی سیانوراسیون، بالاتر است. حداکثر عمق نفوذ بدست آمده در اثر عملیات سیانوراسیون، ۰ ٫ ۲۵ میلیمتر است ولی حداکثر قابل‌دسترسی در اثر کربن دهی در حمام مایع سیانوردهی، به حدود ۶ ٫ ۵ میلیمتر می‌رسد. ترکیب نمکها به دمای عمل وابسته می‌باشد. در درجه حرارتهای ۸۸۰ و ۹۰۰ درجه سانتیگراد، عمل جذب، شامل کربوراسیون تنها بوده و در سایر دماها، نیتروژن نیز در جسم نفوذ می‌نماید که بر روی سختی سطحی و مقاومت قطعه مؤثر است. ترکیب حمام‌های مختلف، برای چند درجه حرارت عمل، داده شده‌است: چون با تجزیه سیانور، مقدار آن در نمک به تدریج کم می‌شود، لذا باید ترکیب حمام را مرتبا کنترل کرده و در فواصل زمانی معین، سیانور را بدان اضافه کرد. سطح حمام را باید با لایه‌ای از ذرات ریز گرافیت پوشانید تا از تولید گاز و خروج آن از …
برداشت:
سیانوردهی ، یا سیانوراسیون ، (به انگلیسی : cyaniding) اشباع همزمان سطح فولاد از کربن و نیتروژن است . این عمل برای افزایش سختی سطح قطعات فولادی استفاده می‌شود . به عبارتی این عملیات کربونایترایدینگ است با این تفاوت که در فاز مایع انجام می‌شود . این عملیات شامل گرم کردن قطعه ، در حمامی از نمکهای سیانور می‌باشد . با این عملیات ، می‌توان سطح قطعه را از کربن و نیتروژن یا کربن تنها اشباع کرد . سیانوردهی معمولا بر روی اجسامی انجام می‌گیرد که فرسایش ضخامت کمی از سطحشان ، آنها را غیرقابل استفاده می‌نماید ، نظیر چرخ دنده‌ها که در اثر فرسایش کمی از سطح ایجاد سر و صدای زیادی نموده و غیرقابل استفاده می‌گردند .