. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که انسان‌ها ابتدا در حدود ۴۲ ٬ ۰۰۰ تا ۴۵ ٬ ۰۰۰ سال پیش به پاپوآ گینه نو وارد شدند. آنها از نوادگان یکی از امواج اولیه مهاجرت انسانی بودند که از آفریقا خارج شدند. کشاورزی به‌طور مستقل و جدا از بقیه نقاط جهان، حدود ۷۰۰۰ سال پیش از میلاد در ارتفاعات گینه نو توسعه یافت؛ بنابراین، گینه نو یکی از معدود مناطق جهان است که در آن مردم جدا از دیگر نقاط، اهلی کردن گیاهان وحشی را آموختند. مهاجرت عمده اقوام استرانزی‌زبان به مناطق ساحلی گینه نو در حدود ۵۰۰ سال پیش از میلاد رخ داده‌است. این مهاجرت با خود، سفال‌گری، پرورش خوک و ترفندهای خاص ماهی‌گیری را به این منطقه معرفی کرد. در سده هجدهم، بازرگانان، سیب‌زمینی شیرین را با خود به گینه نو آوردند، و این محصول پس از آن بخشی از غذای اصلی مردم منطقه شد. بازرگانان پرتغالی سیب‌زمینی شیرین را از آمریکای جنوبی آورده و آن را به جزایر ملوک معرفی کرده‌بودند. تولید به مراتب بیشتری که از باغات سیب‌زمینی شیرین گینه نو به‌دست آمد، به‌طور اساسی کشاورزی و جوامع سنتی منطقه را تغییر داد. سیب‌زمینی شیرین به‌طور عمده جایگزین خوراک اصلی قبایل یعنی تارو شد و باعث افزایش قابل‌ملاحظه جمعیت در ارتفاعات شد. گرچه در اواخر سده بیستم شکار انسان و آدم‌خواری در پاپوآ گینه نو عملا ریشه‌کن شد، اما در گذشته این امر در بسیاری از نقاط کشور به عنوان بخشی از آیین‌های مربوط به جنگاوری و «از آن خود کردن روح و قدرت دشمن» انجام می‌شد. در سال ۱۹۰۱، در جزیره گوآریباری در خلیج پاپوآ، هری داونسی، مبلغ مسیحی، در خانه‌های قبایل این جزیره ۱۰ هزار جمجمه انسان پیدا کرد که نشان‌دهنده آیین‌های گذشته شکار انسان در این منطقه است. آدم‌خواری در پاپوآ گینه نو تا دهه هفتاد میلادی هم دیده می‌شود و هنوز هم ردی از آن در برخی گروه‌های اجتماعی وجود دارد. بازرگانان جنوب شرق آسیا از پنج هزار سال پیش برای گردآوری پر مرغ بهشت به گینه نو می‌آمدند. تا سده نوزدهم میلادی در اروپا اطلاعات کمی از این جزیره وجود داشت، گرچه کاوشگران پرتغالی و اسپانیایی نظیر خورخه دمنسس و اینیگو اورتیز درتز در سده شانزدهم به این منطقه سفرهایی داشتند. نام دوقسمتی این کشور نتیجه تاریخچه اداری پیچیده آن پیش از استقلال است. واژه پاپوآ از یک اصطلاح محلی گرفته‌شده که ریشه آن مشخص نیست. واژه گینه نو را کاشف …
خلاصه:
مختصات : ۹° ۳۰ ′ جنوبی ۱۴۷ ° ۰۷ ′ شرقی / ۹٫ ۵۰۰ °جنوبی ۱۴۷ ٫ ۱۱۷ °شرقی / -۹٫ ۵۰۰ ; ۱۴۷ ٫ ۱۱۷ مملکت مستقل پاپوآ گینهٔ نو (به انگلیسی : independent state of papua new guinea) کشوری مشترک المنافع است که در اقیانوس آرام ، قاره اقیانوسیه و گینه نو قرار دارد . پایتخت آن پورت مورزبی است که در ساحل جنوب شرق کشور واقع شده‌است . خاک پاپوآ گینه نو از نیمه خاوری جزیره گینه نو و شمار زیادی از جزایر دور از ساحل تشکیل شده‌است . جمعیت این کشور ۸ ، ۹۴۷ ، ۰۰۰ نفرو زبان‌های رسمی آن توک پیسین ، هیری موتو و انگلیسی است . ۹۶ درصد از مردم پاپوآ گینه نو مسیحی هستند .