. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: فرم‌های گوناگونی از سیستم حافظه وجود دارد، اما رفاقتی دودویی که در آن هر بلاک به دو بلاک کوچکتر تقسیم می‌شود، ساده‌ترین و رایج‌ترین نوع آن هستند. هر بلاک حافظه در این سیستم یک‌مرتبه دارد. در جایی که مرتبه آن در بازه یک عدد صحیح از ۰ تا محدوده بالایی مشخص شده‌است. بلاک‌ها در هر مرتبه دارای اندازه‌های متناسب با ۲ به توان مرتبه هستند، که هر بلاک دقیقآ دو برابر اندازه بلاک‌هایی است که در یک‌مرتبه در محدوده پایین‌تر هستند. توان دو اندازه بلاک‌ها محاسبات آدرس را ساده می‌سازد، به این دلیل که همه رفیق‌ها در یک ردیف از محدوده آدرس روی حافظه هستند که توان‌هایی از دو می‌باشند. زمانی که یک بلاک بزرگتر تقسیم‌بندی می‌شود، این بلاک به دو بلاک کوچکتر تقسیم می‌شود و هر کدام از بلاک‌های کوچکتر یک رفیق یکتا برای دیگری می‌شود. یک بلاک بخش‌بندی شده فقط با یک بلاک رفیق یکتای خودش می‌تواند ترکیب شود که به یک بلاک بزرگتر از آن (که از آن به دو نیم شده بودند) باز سازی شوند. در ابتدا، اندازه کوچکترین بلاک ممکن تصمیم‌گیری می‌شوند (معین می‌شوند) کوچکترین بلاکی از حافظه که می‌تواند تخصیص داده شود. اگر هیچ محدودیت دیگر‌ی وجود نداشت، (تخصیص‌های به اندازه بیتی ممکن می‌باشند) ممکن است به ازای هر سیستم حافظه و سربارهای محاسباتی زیادی برای دنبال کردن تخصیص و عدم تخصیص بخش‌های حافظه داشته باشیم، به هر حال در محدوده‌ها ی پایین‌تر که ممکن است قابل توصیف باشد، میانگین حافظه به هدر رفته به ازای هر تخصیص (تخصیص‌هایی که برای هر اندازه وجود دارند را در گیر می‌کند، نه بلاک‌های متعدد کوچکتر را) به حداقل رسیده است. معمولآ محدوده سطح پایین‌تر به اندازه کافی کوچک هست که بتواند حافظه تخصیص‌یافته به ازای هر تخصیص را به حد اقل برساند و همچنین به اندازه کافی هم بزرگ هست که از سر بار بیش از اندازه جلوگیری کند. کوچکترین اندازه بلاک به عنوان اندازه بلاک در مرتبه ۰ در نظر گرفته می‌شود، بنابراین تمام مرتبه‌های در سطح بالاتر به صورت توان‌هایی از دو از اندازه‌های متعدد می‌باشند. برنامه‌نویس سپس روی نوشتن کد برای دستیابی به بالاترین مرتبه ممکن که متناسب با فضای در دسترس از حافظه باقی‌مانده می‌باشد، تصمیم‌گیری می‌کند. از انجایی که کل حافظه در دسترس به سیستم کامپیوتری داده‌شده، ممکن است توانی از دو به ازای کوچکترین اندازه‌های …
خلاصه:
تکنیک مدیریت حافظهٔ دوستانه یک الگوریتم برای مدیریت حافظه است که حافظه را به بخش‌هایی تقسیم می‌کند تا د خواست حافظه را تا آنجایی که ممکن است به‌طور مناسبی پاسخگو باشد . این سیستم حافظه را به دو نیم تقسیم می‌کند تا بهترین برازش را مطابق با دانلد کنوت انجام بدهد . سیستم رفاقتی در سال ۱۹۶۳ توسط هری مارکوویتز ابداع شده‌است ، که در سال ۱۹۹۰ جایزه نوبل اقتصاد را دریافت کرده‌است و اولین بار توسط kenneth c.knowlton توصیف شده‌است (در سال ۱۹۶۵ منتشر شده‌است) سیستم مدیریت حافظهٔ دوستانه نسبتا برای پیاده‌سازی آسان است . این سیستم از محدودیت‌های بخش بندی کار آمد و بهم آمیختن (یکی شدن) بلاک‌های حافظه حمایت می‌کند .