متناسب با متن زیر، یک عنوان انتخاب کرده و آن را خلاصه کنید

متن: در دوره هخامنشیان کشور پهناور ایران به بخش‌های زیادی تقسیم‌شده بود که به هر یک ساتراپ می‌گفتند. هر ساتراپ دارای یک شاه بود که مجموعه این شاهان تحت فرمان یک شاهنشاه اصلی بودند، که در منابع به صورت «شاه شاهان» آمده است. پس از هخامنشیان در دوره اشکانیان در مجموعه نقش برجسته‌های بیستون، نقش برجسته‌ای از مهرداد دوم وجود دارد که ۴ تن از ساتراپ‌های محلی در برابر وی قرار دارند. یکی از این افراد گودرز است که به عنوان ساتراپ ساتراپ‌ها، یعنی مسئول تمامی ایالات در پیشاپیش ساتراپ‌های محلی قرار گرفته است. به اعتقاد عده‌ای از مورخان لقب شاه شاهان را اولین بار در زمان اشکانیان مهرداد دوم برای خود برگزید، هرچند برخی نیز این لقب را از ابتکارات مهرداد اول می‌دانند. شاه بزرگ یا شاهنشاه بزرگ اصطلاحیست که در کتاب‌های عصر یونان باستان، در مورد پادشاهان ایران به کار می‌رفته است. دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی، نویسنده و مورخ مشهور، در حواشی کتاب «اصول حکومت آتن» اثر ارسطو می‌نویسد: «… در کتب یونانی، مقصود از شاه بزرگ، همه‌جا، شاهنشاه ایران است.» ویل دورانت نیز، در سرتاسر کتاب مشهور خویش، تاریخ تمدن هر کجا که مطلبی را به نقل از مورخین، نویسنده‌ها و شاعران یونان باستان نقل نموده که در آن عبارت شاه بزرگ به کار رفته بوده، توضیح داده است که این اصطلاح، خاص پادشاهان ایران است. از جمله در متن زیر، که در فصل هجدهم از جلد دوم کتاب مذکور (جلد مربوط به یونان باستان) آمده است: «… شهرهای آسیایی یونان، استقلالی را که به سال ۴۷۹ قبل از میلاد و در جنگ موکاله به دست آورده بودند، تا پایان دوران عظمت و قدرت امپراتوری آتن همچنان حفظ کردند؛ ولی زمانی که اساس اقتدار آتن متزلزل شد، این شهرها نیز در برابر باج‌ستانان شاهنشاه بزرگ (ایران) دوباره بی‌پناه ماندند…» در دین اسلام، از به کار بردن اصطلاح «شاه شاهان» برای یک انسان دیگر، منع شده است. در صحیح بخاری و صحیح مسلم [دو کتاب صحیح از کتاب‌های شش گانه حدیث صحیح]، از ابوهریره روایت شده که محمد، پیامبر اسلام گفته است: «همانا بدترین عنوان، عنوان شاه شاهان است؛ چرا که هیچ شاهی که دارای قدرت مطلق باشد، به جز خدا (الله) وجود ندارد.» علت ممنوع شدن این واژه در اسلام به دلیل مقایسه و تشبیهیست که در آن، میان مخلوق و خالق به کار گرفته‌شده است. این …
جواب:
"شاه شاهان" میتواند عنوان مناسب و "شاه شاهان (در سنت ایرانیش : شاهنشاه) عنوانیست که توسط چندین حکومت پادشاهی ، در طول تاریخ مورد استفاده قرار گرفته‌ است (به‌طور معمول توسط امپراتوری‌هایی که به صورت غیررسمی ، جزو قدرت‌های بزرگ محسوب می‌شده‌اند) ، و در بسیاری از این موارد ، عنوان ادبی مذکور ، به شکل تحت‌اللفظی به معنای « پادشاه پادشاهان » بوده‌ است ، یعنی پادشاهی والا و بلندمرتبه که دیگر پادشاهان و حاکمان نظام‌های سلطنتی ، بنده و فرمان‌بردار و خراج‌گزار او بوده‌اند ، یا در موقعیت تحت‌الحمایگی او قرار داشته‌اند . این اصطلاح ، به خصوص در زبان‌های سامی ، طبق یک قاعده و روش مرسوم (و معمولا نه به شکل درست و دقیق) ، به عنوان امپراتور به کار گرفته می‌شده‌ است ." میتواند خلاصه ی مناسبی برای این متن باشد