متناسب با متن زیر، یک عنوان انتخاب کرده و آن را خلاصه کنید

متن: در سپتامبر ۱۹۰۵، آلبرت اینشتین نظریه نسبیت خاص را منتشر کرد که قوانین حرکت نیوتن را با الکترودینامیک ماکسول (قوانین حاکم بر اندرکنش بین اجسام دارای بار الکتریکی) آشتی می‌دهد. نسبیت خاص با معرفی مفاهیم جدیدی از فضا و زمان، چارچوب جدیدی را برای همه فیزیک پایه‌ریزی نمود. در این هنگام مشخص گردید که برخی از قوانین پذیرفته‌شده فیزیک، با این چارچوب جدید ناسازگارند. یک نمونه مهم، قانون جهانی گرانش نیوتون بود که نیروی متقابل بین دو جسم ناشی از جرمشان را نشان می‌دهد. برخی فیزیک‌پیشه‌ها از جمله اینشتین، سعی در یافتن نظریه‌ای کردند که بتواند قوانین گرانش نیوتن را با نسبیت خاص، سازگار کند. در این بین، تنها نظریه اینشتین توانست با نتایج آزمایش‌ها و مشاهده‌ها مطابقت داشته‌باشد. برای درک مفاهیم بنیادی این نظریه، خوب است روند فکری اینشتین در سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۵ را دنبال کنیم، از آزمایش فکری ساده او در مورد ناظر در حال سقوط آزاد تا نظریه کاملا هندسی او از گرانش. شخصی در یک آسانسور در حال سقوط آزاد، بی‌وزنی را تجربه می‌کند و اجسام نیز یا بی‌حرکت می‌مانند یا با سرعت ثابت به مسیر خود ادامه می‌دهند. به‌دلیل اینکه همه‌چیز در آسانسور با هم حرکت می‌کنند، هیچ اثر گرانشی‌ای را نمی‌توان مشاهده کرد. یعنی، مشاهده‌های ناظر در سقوط آزاد با مشاهدات ناظر در فضای بی‌کران و به دور از هرگونه منشأ گرانش با هم یکسان هستند. این ناظرها، ناظرهایی هستند که در نسبیت خاص در مورد آن‌ها بحث می‌شود، ناظرهایی که برای آن‌ها نور با سرعت ثابت و در مسیر مستقیم منتشر می‌شود. اینشتین فرض کرد که مشاهدات یکسان ناظر در حالت بی‌وزنی با ناظر در حرکت لخت در نسبیت خاص، یکی از ویژگی‌های بنیادی گرانش است و این اصل را یکی از پایه‌های نظریه خود قرار داد و آن در قالب اصل هم‌ارزی بیان نمود. به بیان واضح‌تر، طبق این اصل، شخصی در یک آسانسور در حال سقوط، نمی‌تواند متوجه سقوط آزاد خود شود و آن را از حرکت در فضایی به دور از هر جرمی تفکیک دهد. نتیجه هر آزمایشی که در این شرایط انجام شود با نتیجه دیده‌شده در یک فضاپیمای ساکن (یا حرکت‌کننده با سرعت ثابت) در فضای بی‌کران به دور از هر جرم و منشأ گرانشی، یکسان خواهد بود. بیشتر اثرات گرانش هنگام سقوط آزاد ناپدید می‌شوند، اما این اثرات را می‌توان در یک چارچوب مرجع شتاب‌دار مشاهده کرد، به‌عبارت …
جواب:
"نسبيت عام به زبان ساده" میتواند عنوان مناسب و "نسبیت عام نظریه‌ای علمی برای گرانش است که آلبرت اینشتین در سال‌های بین ۱۹۰۵ و ۱۹۱۵ گسترش داد . این نظریه ما را بر آن داشت که دیدگاه قبلی خود از فضا به عنوان موجودی ایستا (استاتیک) و تنها به عنوان مکانی که در آن رویدادهای فیزیکی اتفاق می‌افتند ، را کنار بگذاریم . به‌جای آن ، فضازمان را به عنوان موجودی پویا (دینامیک) و تغییر شکل دهنده در نظر گرفته می‌شود که حضور ماده در آن ، ساختار و هندسهٔ آن را خمیده می‌کند و در مقابل ، حرکت اجسام تحت گرانش از خمیدگی فضازمان پیروی می‌نماید . یعنی گرانش به عنوان یک عامل هندسی و نه یک نیرو بررسی می‌گردد ." میتواند خلاصه ی مناسبی برای این متن باشد