این مطلب در وبسایت ویکیپدیا قرار داده‌شده. شما به عنوان یک ناشر، کدام‌یک از متن‌های زیر را به عنوان خلاصه انتخاب می‌کنید؟

مقاله: گروه تنفسی پشتی - در مدولا، درگیر در دم است گروه تنفسی بطن - در مدولا، درگیر در بازدم است مرکز پنوموتاکسی - هسته‌های مختلفی از پل مغز مرکز آپنهستیک - هسته پل مغز تنفس به طور معمول یک فرایند ناخودآگاه، غیر ارادی، خودکار است. الگوی محرک‌های حرکتی هنگام تنفس را می‌توان به یک مرحله دم و یک مرحله بازدم تقسیم کرد. دم یک افزایش ناگهانی در ترشحات حرکتی به عضلات تنفسی (و عضلات انسداد حلقی) را نشان می‌دهد. قبل از پایان دم، افت و پایان ترشحات وجود دارد. بازدم معمولا بی‌صدا است، مگر در موارد زیاد تنفسی. مرکز تنفسی در مدولا و پل مغز میزان و عمق تنفس، (ریتم تنفسی) را از طریق ورودی‌های مختلف کنترل می‌کند. اینها شامل سیگنالهایی از گیرنده‌های محیطی و گیرنده‌های مرکزی می‌باشد. مانند عصب واگ و عصب glossopharyngeal، و سایر گیرنده‌های مکانیکی در ریه‌ها. و همچنین سیگنال‌هایی از قشر مغز و هیپوتالاموس. مدولا گروه تنفسی شکمی. گروه تنفسی شکمی بازدم اجباری داوطلبانه را کنترل می‌کند و برای افزایش نیروی دم اقدام می‌کند. ریتم دم و بازدم را تنظیم می‌کند. گروه تنفسی پشتی. گروه تنفسی پشتی عمدتا حرکات دم و زمان‌بندی آنها را کنترل می‌کند. پل مغز (pons) مرکز پنوموتاکسی. سرعت دم و بازدم را هماهنگ می‌کند تکانه‌های بازدارنده را به منطقه بازرس می‌فرستد. در تنظیم دقیق میزان تنفس دخیل است. مرکز آپنهستیک سرعت دم و بازدم را هماهنگ می‌کند. تکانه‌های تحریک‌کننده را به منطقه الهام می‌فرستد - دم را فعال و طولانی می‌کند. با کنترل پنوموکسیک از ناحیه آپنهوستک برای پایان دادن به دم استفاده می‌شود تهویه معمولا ناخودآگاه و خودکار است، اما با الگوهای جایگزین آگاهانه قابل تغییر است. بنابراین احساسات می‌توانند باعث خمیازه کشیدن، خندیدن، آه کشیدن (و غیره) شوند، ارتباطات اجتماعی باعث ایجاد گفتار، ترانه و سوت می‌شود، در حالی که از فرازهای کاملا داوطلبانه برای فوت کردن شمع‌ها و نگه‌داشتن نفس استفاده می‌شود (مثلا شنا کردن در زیر آب). که ممکن است باعث سندرم هیپروستیلاسیون شود، که ممکن است کاملا داوطلبانه یا در پاسخ به اضطراب باشد. کنترل داوطلبانه همچنین می‌تواند بر عملکردهای دیگر مانند ضربان قلب مانند اقدامات یوگا و مراقبه تأثیر بگذارد. الگوی تهویه نیز به طور موقت توسط رفلکس‌های پیچیده‌ای از قبیل عطسه، فشار، سرفه و استفراغ اصلاح می‌شود. میزان …

متن اول: کنترل تهویه
متن دوم: کنترل تهویه به مکانیسم‌های فیزیولوژیکی درگیر در کنترل تنفس، یعنی حرکت هوا به داخل و خارج از ریه‌ها اشاره دارد و تهویه تنفس را تسهیل می‌کند. تنفس به استفاده از اکسیژن و از بین بردن دی‌اکسید کربن توسط بدن و سلولهای فردی در تنفس سلولی اطلاق می‌شود. مهمترین کارکرد تنفس، تأمین اکسیژن به بدن و دفع زباله آن از دی‌اکسید کربن است. در اکثر شرایط، فشار جزئی دی‌اکسید کربن (pco ۲) یا غلظت دی‌اکسید کربن میزان تنفس را کنترل می‌کند. گیرنده‌های شیمیایی محیطی که تغییرات در سطح اکسیژن و دی‌اکسید کربن را تشخیص می‌دهند در بدنه آئورت شریانی و بدنه کاروتید قرار دارند.
جواب:
متن دوم