مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: در دهه ۱۹۲۰ میلادی، شاه امان‌الله سه لوکوموتیو بخاری کوچک را از هنشل، کاسل از آلمان خریداری نمود و آن‌ها را در مسیری ۷ کیلومتری واگن برقی از سمت کابل به کاخ دارالامان به کار انداخت. واگن برقی در تاریخی نامشخص بسته شد اما لوکوموتیوها هنوز در موزه کابل نگهداری می‌شوند. بیش از یک‌ونیم دهه پیش، پیشنهادهای بسیاری در مورد ساختن خط‌آهن در افغانستان داده شد. در اوایل ۱۸۸۵ م، نیویورک‌تایمز در مورد پیشنهاد وصل کردن خط‌آهن ترنس‌کاسپین روسیه به هند بریتانیایی از طریق سرخس، هرات و قندهار خبر داد. پس از تکمیل، پروژه می‌توانست به افسران بریتانیایی اجازه رفت و آمد از لندن به هند را، بیشتر از طریق ریل در ۱۱ تا ۱۲ روز بدهد (که البته باید از کانال انگلیس، دریای سیاه و دریای خزر توسط کشتی عبور می‌کردند). در حدود سال‌های ۱۹۲۸ م، پیشنهادهایی در مورد وصل کردن جلال‌آباد به کابل مطرح شد که سرانجام باید به شهر پیشاور وصل می‌گردید. مسیرهایی که به سوی قندهار و هرات هدایت می‌شدند، پسانترها باید اضافه می‌شدند. با آمدن تحولات انقلابی، این نقشه‌ها همه بی‌نتیجه ماندند. در دهه ۱۹۵۰ م، نیروگاه برق آبی در سروبی، شرق کابل ساخته شد. در ۱۹۵۱ م، سه هنشل، چهار چرخ ۶۰۰ میلی‌متر -گیج با هیدرولیک دیزلی برای این نیروگاه برق تهیه شدند. در ۱۹۷۹ م شرکت معدن‌کاری و ساختن لوکوموتیو آلمانی بدیا ماشین‌فابریک پنج عدد لوکوموتیوهای هیدرولیک‌های دی ۳۵ / ۶ دو میل ۶۰۰ میلی‌متر -گیج را به مشتری ناشناسی در افغانستان تهیه کرد. سرنوشت تمام این لوکوموتیوها نامعلوم ماندند. مسیری ۱۰ کیلومتری از سرحدآباد در ترکمنستان تا شهر تورغندی در افغانستان توسط شوروی ساخته‌شده بود. ترفیعی از نوسازی این خط در سال ۲۰۰۷ آغاز گردید. خط‌آهن دومی به اندازه ۱ ٬ ۵۲۰ میلی‌متر گیج، توسط اتحاد جماهیر شوروی ساخته‌شده بود که ۱۵ کیلومتر را از شهر ترمز در ازبکستان تا بندر حیرت‌آباد افزایش می‌داد و پس از از آن به آمودریا و در مسیر پل دوستی ادامه می‌یابد. کار مسیری ۷۵ کیلومتری میان افغانستان و ازبکستان در ژانویه ۲۰۱۰ آغاز شد، و تاکنون در حال اجرا است و احتمال می‌رود تا پایان همان سال ختم گردد. خطی از پایانه حمل‌ونقل حیرتان به سوی مزار شریف نیز توسط شرکت ملی خط‌آهن ازبکستان، «اوزبیکستان تیمیر یوللری» (به انگلیسی: o'zbekiston temir yullari) آغاز شده‌است …. 
خلاصه: راه‌آهن در افغانستان به گونه رسمی از طریق پروژه‌های خط‌آهن شوروی و بریتانیا که در سال ۱۸۸۵ میلادی طرح‌ریزی شده بود، آغاز شد. به غیر از دو خط کوتاه مرزی از سمت شمال، در حال حاضر خط راه‌آهن فعال در افغانستان امروز وجود ندارد. راه‌آهن‌هایی طرح‌ریزی شده بودند، و حداقل یکی از آن‌ها نیز ساخته‌شده بود اما در حال حاضر از کار افتاده‌اند. 
موضوع:
راه آهن در افغانستان