مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، ذخایر فولاد آلمان نازی در حال پایان بود چرا که با پیمان ورسای از ذخایر غنی فولاد محروم شده بود. از طرف دیگر، معادن آلمان ذخایر زیادی منیزیم که فلزی سبک و مناسب هواگردهای جت جدید بود تولید می‌کرد. با این حال مهندسان آلمانی با چالش جدیدی روبرو شده بودند؛ در حالیکه فولاد به راحتی توسط چکش، آهنگری می‌شود ولی منیزیم به هیچ وجه قابلیت آهنگری ندارد. منیزیم زیر ضربات چکش ترک‌خورده و خرد می‌شود. دانشمندان آلمانی برای شکل‌دادن به منیزیم باید فرایند جدیدی تولید می‌کردند: فرایند شکل‌دهی گرم با سرعت کنترل شده که مخصوصا برای قطعات بزرگ مناسب بود. پس از جنگ جهانی دوم، آمریکا و روسیه شروع به مسابقه تسلیحاتی کردند که این دوران به دوران جنگ سرد شهرت پیدا کرده‌است. در حالی که در ایالات‌متحده بمب افکن‌های بوئینگ b- ۱۷ stratofortress و b- ۲۹ هنوز هم با پرچ کردن قطعات فلزی جداگانه به یکدیگر مونتاژ می‌شدند، آلمانی‌ها اجزای سازه‌ای سبک و قوی یک پارچه از جنس منیزیم و آلومینیوم را ساخته بودند. برای ساخت این قطعات، آلمانی‌ها یک پرس ۳۳ هزار تنی هیدرولیکی و دو پرس کوچکتر ۱۶۵۰۰ تنی ساخته بودند و به کمک آن اولین هواپیمای messerschmitt me ۲۶۲ را تولید کردند. پس از جنگ جهانی دوم شوروی‌ها پرس ۳۳ هزارتنی و آمریکایی‌ها دوپرس کوچکتر ۱۶۵۰۰ تنی را به غنیمت بردند. ترس از اینکه شوروی با این پرس توان نظامی خیلی بیشتری بدست بیاورد باعث شکل‌گیری «برنامه پرس سنگین» با هدف ساخت قویترین پرس جهان و پیروزی در مسابقه تسلیحاتی شد. 
خلاصه: برنامه پرس سنگین (به انگلیسی: heavy press program) پروژه نیروی هوایی ایالات‌متحده آمریکا در دوران جنگ سرد است که هدف آن ساخت بزرگترین دستگاه‌های پرس آهنگری و اکستروژن در جهان بود. این پرس‌ها توانایی صنعت دفاع آمریکا را در ساخت قطعات آهنگری از فلزات سبکی مانند منیزیم و آلومینیم به‌طور چشمگیری افزایش داد. پروژه در سال ۱۹۵۰ شروع و با ساخت چهار دستگاه پرس و ۶ دستگاه اکسترود در سال ۱۹۵۷ و با بودجه‌ای به میزان ۲۷۹ میلیون دلار به اتمام رسید. ۸ عدد از این دستگاه‌ها هنوز در حال استفاده بوده و از آن برای ساخت قطعات نظامی و ساخت هواپیماهای تجاری استفاده می‌شود. 
موضوع:
برنامه پرس سنگین