مقاله‌ی زیر به همراه خلاصه آن در وب‌سایت ویکیپدیا آمده است. موضوع آن را مشخص کنید

مقاله: گیاه گوشاب دارای دو نوع برگ در وضعیت غوطه‌ور و شناور است. برگ‌های شناور از نظر بافت اپیدرمی و کوتیکول متمایل به محور و دور از محور به‌خوبی توسعه یافته‌اند. برگ‌های مغروق فاقد کوتیکول هستند و بافت اپیدرمی آنها به‌خوبی توسعه نپذیرفته‌اند. تمامی گونه‌های «گوشاب» دارای برگ‌های غوطه ورند اما فقط برخی گونه‌ها از برگ‌های شناور هم بهره مندند. «گوشاب» برگ‌های شناور خود را گاهی در اثر حرکت آب و فساد تدریجی از دست می‌دهد. «گوشاب» دارای برگ‌های دراز، مستطیلی و نیزه‌ای به طول ۴۰ – ۵ / ۷ سانتیمتر و عرض ۵ / ۶ – ۵ / ۲ سانتیمتر است و این برگ‌ها با آرایش متناوب یا متقابل ناقص، دندانه‌دار و کامل می‌باشند. معمولا برگ‌های روی شاخه‌ها کوچکتر از برگ‌های ساقه اصلی هستند. برگ‌ها به رنگ سبز کمرنگ تا متمایل به زرد، نیمه شفاف، براق، دارای رگبرگ‌های مشبک مشخص، حواشی مضرس و دمبرگ کوتاه به طول ۱۲ – ۱ میلیمتر می‌باشند. برگ‌های «گوشاب» دارای استیپول غشایی، دندانه‌های درشت یا ریز هستند بطوریکه استیپول ممکن است از ۱ / ۳ تا تمام طول به پهنک بچسبد. برگ‌های شناور به شکل بیضوی متمایل به تخم‌مرغی با ۵۱ – ۱ رگبرگ مشخص هستند درحالیکه برگ‌های غوطه‌ور بدون دمبرگ یا دارای دمبرگ با ۳۵ – ۱ عدد رگبرگ مشخص هستند. رگبرگ‌ها در استیپول بحالت موازی قرار دارند. «گوشاب» گیاهی نسبتا قوی با ریزوم‌های خزنده طویل یا فاقد آن، ساقه‌های منشعب با مقطع بیضوی و طول حدودا ۵ / ۲ متر و ندرتا تا ۶ متر می‌باشد. این گیاه دارای جوانه‌های انتهایی فشرده و قابل ازدیاد موسوم به توریون یا فاقد آن است. ساقه‌ها بحالت فشرده با مقطع عرضی بیضوی، دارای بندها یا گره‌های حائز غده‌های روغن هستند. «توریون‌ها» دارای میانگره‌های بسیار کوتاه و برگ‌های داخلی به تعداد ۱۰ – ۱ عدد با ساختار دوکی و برگ‌های خارجی به تعداد ۵ – ۱ عدد در هر سمت می‌باشند؛ بنابراین «گوشاب» دارای دو نوع ساقه است که عبارت از: ریزوم‌ها و ساقه‌های قائم هستند. بسیاری از گونه‌های «گوشاب» دارای غده‌های روغن در محل بندهای ساقه هستند. اینگونه غده‌ها بویژه در انواعی که دارای برگ‌های بدون دمبرگ هستند، فراوان ترند. غده‌ها به شکل مدور و به رنگ‌های سفید، طلایی تا سبز دیده می‌شوند. غده‌ها در مجاورت نور شدید و بر روی نمونه‌های خشک با بزرگنمایی × ۱۵ به‌خوبی مشهودند. گل‌آذین «گوشاب» از نوع سنبله‌ای، ساقه دار …
خلاصه: گوشاب (نام علمی: potamogeton lucens) نام یک‌گونه از سرده گوشاب‌ها است. به آن روغن‌واش هم گفته‌اند. واش در فارسی و گیلکی به معنای علف است. گیاه گوشاب از جمله گیاهان علفی، چندساله، زمین‌ساقه‌دار یا فاقد آن و آبزی مغروق، بدون غده با برگ‌های شناور است که در آب‌های شیرین تا لب شور نظیر: دریاچه‌های کم‌عمق، رودخانه‌های کم جریان، جویبارها، کانال‌ها، برکه‌های آب شیرین، اراضی آبگیر حاصل از زهکش و شالیزارهای غرقابی برخوردار از بسترهای حاوی آهک به‌خوبی رشد می‌کند. گوشاب حتی در آب‌های صاف، فقیر از عناصر غذایی غیر آلوده، اکوسیستم‌های آبی غنی از مواد غذایی و آب‌های مملو از گل و لای استقرار می‌یابد. 
موضوع:
بارهنگ آبی