. متن داده‌شده را خلاصه کن

متن: حبیب سماعی در سال ۱۲۸۴ ه. خ در تهران متولد شد. پدرش حبیب سماع حضور، نوازنده سرشناس دوران قاجار بود و پسرش، حبیب را از سن ۴ سالگی با موسیقی آشنا کرد. حبیب سماعی خردسال در این زمان، همراه با سنتورنوازی پدر، تمبک می‌نواخت و به دلیل جثه کوچکش، ساز را روی بالش می‌گذاشت و پدر را همراهی می‌کرد. پس از ۶ سالگی، سماع حضور به آموزش سنتور پسرش پرداخت. روح‌الله خالقی در کتاب سرگذشت موسیقی ایران، در بخشی خاطره خود از نخستین دیدارش با سماع حضور و فرزند خردسالش حبیب سماعی، چنین نگاشته‌است: صدای سنتور حبیب سماعی در ۱۰ سالگی مورد تأیید و تحسین هنرمندانی نظیر: نایب اسدالله و آقا حسینقلی قرار گرفت. پس از آن، مدتی به «مدرسه موزیک» به سرپرستی سالار معزز وارد شد و به تحصیل موسیقی پرداخت و با نت و تئوری موسیقی آشنا شد اما از این آموخته‌ها برای ثبت آثار خود بهره نبرد و به روش «سینه به سینه» هنرش را ادامه داد. سماع حضور در اواخر زندگی‌اش به همراه خانواده به شهر مشهد مهاجرت کرد، به همین سبب سنتورنوازی حبیب در مشهد نیز شهرت یافت. پس از مدتی به دلیل علاقه‌اش به لباس نظام، به خدمت ارتش درآمد و تا پایان زندگی خدمت نظام را ترک نکرد. حبیب سماعی پس از درگذشت پدرش به تهران بازگشت و با راهنمایی دوست هنرمند خود ابوالحسن صبا، کلاس سنتور خود را افتتاح نمود. شاگردان اندکی نظیر: نورعلی برومند، قباد ظفر و مرتضی عبدالرسولی، با جدیت آموزش‌های او را دنبال کردند. حبیب سماعی در این مورد گفته بود: حبیب سماعی که با نام «سماعی» معرفی می‌شد و تنها شاگرد یکی از آخرین نوازندگان سنتور (سماع حضور) بود، در سال ۱۳۱۹ پس از افتتاح مرکز پخش فرستنده تهران، از نخستین نوازندگانی بود که در رادیو به نوازندگی پرداخت. از این زمان به بعد عموم مردم او و هنرش را شناختند. در این هنگام مسئولان اداره موسیقی کشور و روح‌الله خالقی که معاونت اداره موسیقی را بر عهده داشت، تلاش کردند تا وی را از مقام افسری ارتش به وزارت فرهنگ، با سمت هنرآموز سنتور منتقل نمایند. سماعی در ابتدا با این امر موافقت نمود و به تربیت شاگردانی در اداره موسیقی کشور پرداخت اما به دلیل علاقه به لباس افسری، پس از مدت کوتاهی پشیمان شد، به ارتش بازگشت و به وزارت جنگ منتقل شد. او در سال ۱۳۲۲ از جمله هنرمندانی بود که به عنوان عضو مؤسس، به انجمن موسیقی ملی وارد شد و به …
خلاصه:
حبیب سماعی (زادهٔ ۱۲۸۴ در تهران – درگذشتهٔ ۲۰ تیر ۱۳۲۵ در تهران) ، موسیقی‌دان و نوازندهٔ سنتور اهل ایران بود . از او به عنوان « پدر سنتورنوازی معاصر ایران » یاد شده‌است .