برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: کاریز واژه‌ای فارسی است و در اصل کهریز بوده‌است. واژه قنات کلمه پارسی معرب شده‌است. در خاور ایران، افغانستان و آسیای میانه واژه کاریز بیشتر کاربرد دارد و در باختر ایران، واژه قنات. قنات خود عربی شده کنات فارسی است که از ریشه فعل کندن یا کانال گرفته شده‌است. جمع قنات را «قنوات» گویند. بیشتر از ۲۷ اسم برای قنات در کشورهای مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد: «قنات» و «کاریز» در ایران، «فلج» یا «افلج» در عمان، «کاریز» یا «کارز» در افغانستان، پاکستان، آذربایجان و ترکمنستان، عین در عربستان صعودی، «کاهریز» در عراق، «کانرجینگ» در چین، «فگارا» در الجزایر، «ختارا» و «رتارا» در مراکش، «گالریا» در اسپانیا، «قنات رمونی» در سوریه و اردن، «فوگارا» و «ختارا» و «ایفلی» در آفریقای شمالی، «گالریاز» در جزایر قناری، «مامبو» در ژاپن، «اینگوتاتی» در سیسیل. اسامی دیگری که برای قنات استفاده می‌شوند عبارتند از: قونات، کنا، کانات، کنات، خاد، کنیات، خریگا، فکارا و غیره. ↑ ۱ ٫ ۰ ۱ ٫ ۱ «قنات یا کاریز میراث فرهنگی و علمی و اقتصادی ایرانیان». اسناد نام خلیج‌فارس. ↑ مرکز مطالعات و پژوهش‌های اداری (۱۳۶۵). شناخت ویژگی‌های بخش کشاورزی و تعیین مبانی و اصول حاکم بر سازماندهی آن. سازمان امور اداری و استخدامی کشور. صص.۹۷ و ۹۸. ↑ «درباره قنات». icqhs. org. دریافت‌شده در ۲۰۲۰ - ۰۹ - ۲۶. فناوری ساخت قنات در اوایل هزاره اول قبل از میلاد در مناطق خشک کوهستانی ایران گسترش پیدا کرد و به کشاورزان این مناطق اجازه داد تا بتوانند در دوره‌های طولانی خشکی که آب سطحی پیدا نمی‌شود به کشاورزی بپردازند. این قنات‌ها به تدریج در مناطق دیگر دنیا رایج شدند و اکنون قنات‌های زیادی از چین تا مراکش و حتی در قاره آمریکا وجود دارند. ایرانیان باستان در چندین هزار سال قبل دست به این ابتکار جدید زده و آن را کاریز یا کهریز نام نهادند. نخستین قنات‌ها و طولانی‌ترین قنات دنیا در ایران واقع شده‌است. با این اختراع که در نوع خود در جهان بی‌نظیر بوده‌است، می‌توان مقدار قابل توجهی از آب‌های زیرزمینی را جمع‌آوری کرد و به سطح زمین رساند، که همانند چشمه‌های طبیعی، آب آن در تمام طول سال بدون هیچ ابزار کمکی از درون زمین به سطح زمین جاری می‌گردد. کاریز که به دست مقنی‌های ایرانی ساخته شد. این حرفه به همراه خود ساعت آبی و …
برداشت:
قنات یا کاریز راه‌آب یا کانالی است که در زیر زمین حفر شده ، تا آب در آن برای رسیدن به سطح زمین جریان یابد . این جوی یا کانال در عمق زمین برای ارتباط دادن رشته‌چاه‌هایی است که از مادر چاه سرچشمه می‌گیرد . مادرچاه‌ها معمولا یک چشمهٔ زیرزمینی هستند . قنات‌ها به‌منظور هدایت آب و مدیریت آن برای کشاورزی و سایر مصارف به کار گرفته می‌شوند . این کانال قنات ممکن است تا رسیدن به سطح زمین چندین کیلومتر طول داشته باشد و به محل خروجی آب دهانهٔ کاریز یا سر قنات یا دهن فره می‌گویند . قنات یکی از عمده‌ترین منابع تأمین آب به‌شمار می‌رفته و همین کاریزها بودند که ظرفیت آبدهی به مزارع بیش از ۶۰ هزار روستای کشور را داشتند .