برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: این حیوان در مناطق گوناگون ایران، با نام‌های متفاوتی شناخته می‌شود. در شمال ایران، به آن تشی می‌گویند. در اصفهان چوله و از یزد تا جنوب ایران، سیخور نام دارد. نام‌های دیگر آن هم عبارت است از: کوله تیغ نه، سیکور، آقلی کرفی، اوخ آتان، سوچر، اتشی، بیهن، پهمزک، جکاشه، چکاسه، خارانداز، رکاسه، رکاشه، ریکاسه، ریگاشه، زکاسه، زکاشه، سکاسته، سکاسه، سکاشه، سکاشته، کاسج، کاسجوک، کوله، بوزوم قوره (خراسانی). همچنین «گربه تیغی» نیز گفته می‌شود و گاه به غلط آنرا جوجه‌تیغی یا خارپشت می‌نامند. در شعری آمده است: «گرچه دارد ز اعتراض جهول*****سینه پر تیر طعنه چون چوله لیک نزدیک من چنان باشد*****که سگ از دور می‌کند دوله» واژه‌های کاس و کاش که در زبان‌های ایرانی به معنای خوک است در ترکیب بخشی از نام‌های بالا دیده می‌شود. نام این جانور در انگلیسی یعنی porcupine و تلفظ‌های مشابه در دیگر زبان‌های اروپایی نیز به معنی «خوک تیغی» است. طول سر و تنه این پستاندار ۷۰ تا ۹۰ سانتی‌متر است، طول هر یک از خارها ۱۸ تا ۳۵ سانتی‌متر، و وزن آن به ۱۱ تا ۲۵ کیلوگرم می‌رسد. دم تشی هندی نیز ۸ تا ۱۰ سانتی‌متر طول دارد. تمام بدن تشی‌ها از خارهای مخروطی شکل، محکم و بلندی پوشیده است که گاهی طول آن‌ها به ۳۵ سانتی‌متر هم می‌رسد. تشی‌ها ۷ نوع خار متفاوت دارند. طولانی‌ترین خارها در قسمت گردن و شانه قرار گرفته و کوتاه‌ترین آن‌ها در قسمت دم است. خارهای ناحیه گردن و شانه نازک و بلند است، موقعی که آن‌ها را سیخ می‌کند به شکل بادبزن در می‌آیند و جانور بزرگ‌تر به نظر می‌رسد. خارهای قسمت پشت کوتاه‌تر و کمی کلفت‌تر با نوارهای سیاه و زرد، و خارهای ناحیه دم کوتاه و سفیدند. تشی با خوردن استخوان‌ها و شاخ‌هایی که پیدا می‌کند، مواد معدنی مورد نیاز بدن خود، از جمله کلسیم را، از آن‌ها می‌گیرد. این مواد معدنی برای رشد خارهای تشی بسیار لازم است. به علاوه تشی به خوردن پیاز و ریشه‌ی گیاهان علاقه‌ی زیادی دارد. تشی جانوری بسیار محتاط است و تنها پس از تاریکی کامل از سوراخ خود بیرون می‌آید. سوراخ تشی دارای ورودی‌های بسیار است و در ژرفای زمین قرار دارد. این جانور در بیشتر زیستگاه‌ها اعم از جنگلی، کوهستانی، استپی و بیابانی زندگی می‌کند. پیرامون باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی نیز از جمله مناطق سکونتش هستند. تشی جونده‌ی بسیار …
برداشت:
تشی هندی (در متون طب سنتی دلع) (نام علمی : hystrix indica) ، که در ایران اغلب با عنوان تشی شناخته می‌شود ، گونه‌ای تشی از تیره تشی‌های بر قدیم است . ایران ، جنوب آسیا و خاورمیانه از جمله مناطق زندگی این پستاندار به شمار می‌روند . تشی دارای لایه‌ای از خار بر پشت خود است که در هنگام احساس خطر ، آن‌ها را در بدن جانور مهاجم فرو می‌برد . با داشتن طول سر و تنه‌ای بیشتر از ۷۰ سانتی‌متر ، این جانور بزرگ‌ترین جونده ایران به شمار می‌رود . در ایران ، تشی با نام‌های چوله و سیخور نیز خوانده می‌شود .