برداشت کلی شما از مقاله‌ی داده‌شده چیست؟

مقاله: از ویژگی‌های لهجه رودباری طایفه‌ای بودن گویش هاست یعنی در هر طایفه ممکن است چند کلمه با دیگر طوایف تفاوت باشد ولی این فرق اندک است و تمامی طایفه‌ها به خوبی گویش یکدیگر را درک می‌کنند. چند مثال از طایفه‌ای بودن گویش رودباری: برای مثال کلمه فارسی ((می‌خواهی)) در طایفه‌ها به صورت، اخای، توا، توی، اواتت و اویتت می‌گویند. یا کلمه ((بردار)) در اکثر طوایف ورگن تکلم می‌شود اما در منطقه رودخانه بر ورگن می‌گویند. یا کلمه ((با)) در اکثر طوایف رودبار ((خوی)) و در عنبرآباد ((خی)) و در منوجان ((وی)) تلفظ می‌شود، یا کلمه ((رفتی)) و ((افتادی)) که در اکثر رودبار زمین (روتی) و (کوتی)) می‌گویند اما در برخی طوایف (اکثرا رودبار، عنبرآباد و جیرفت) کلمه ((رفتی)) همان ((رفتی) می‌شود و افتادی نیز ((کفتی)) می‌شود. هر چند این‌که این واژه‌ها مربوط به تمامی طوایف نیست، اما اکثرا این‌طور تلفظ می‌کنند، این امکان هم هست که کلمه‌ای دیگر باشد. صرف فعل «آمد» از نکات جالب در گویش رودباری این است که حرف‌های اضافه به، با و از وجود ندارند {یا کاربردشان بسیار کم است} و جایشان را به کلماتی دیگر می‌دهند که این در تمام استان کرمان رایج است. 
برداشت:
گویش رودباری به گویشوران مناطق رودبار جنوب ، کهنوج ، قلعه گنج ، منوجان ، فاریاب ، بخش‌هایی از جیرفت و عنبرآباد ، در استان کرمان وبخش‌های رودخانه برزیارتعلی ، جغین (در رودان) وبخش‌های توکهور و سندرک (در میناب) و شهرستان بشاگرد در استان هرمزگان بدین گویش تکلم می‌کنند . در واقع این گویش از سندرک میناب شروع و تا در نزدیکی جیرفت منطقه میانچیل پایان می‌یابد ، در واقع به تمامی این مناطق رودباری زبان ، رودبارزمین گفته می‌شود چون در گذشته منطقه کنونی رودبار جنوب مرکز جنوب کرمان بود . برخی‌ها به این گویش ، گویش ارم نارم می‌گویند .