یک متن برای شما فراهم‌شده است. وظیفه شما این است که ابتدا متن را با دقت مطالعه کنید و سپس با توجه به دسته‌بندی اعلام‌شده ادامه متن را بنویسید. جواب شما باید مرتبط با دسته‌بندی باشد

متن: چه کسی صداهای چرنوبیل را به گوشمان رساند؟ همیشه میان رنج‌های آدمیان سفر می‌کردم و می‌گشتم. اما اینجا من هم فقط یک نظاره‌گر بودم، مانند دیگران. زندگی من هم جزئی از این حادثه است. من هم اینجا زندگی می‌کنم، با تمام این‌ها.۳۵۰ بمب اتمی در سرزمین ما وجود دارد. مردم ما دارند در شرایط پس از جنگ هسته‌ای زندگی می‌کنند؛ گرچه حتی آغاز این جنگ را هم متوجه نشدند. – صداهایی از چرنوبیل – صفحه ۳۱۷، سوتلانا الکسیویچ-مینی‌سریال چرنوبیل را دیده‌اید؟ شاهکار پرسروصدای HBO که در حال حاضر رکورد محبوب‌ترین سریال را بر اساس نمره IMDB دارد و دوباره حواس‌ها را متوجه فاجعه اتمی چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ کرده است. این سریال چیزی برای اسپویل ندارد و تمام آنچه مخاطب را در خود غرق می‌کند، قدرت حقیقت است که یک‌بار دیگر به نمایش درآمده؛ حقیقتی که با سیاست‌های حکومت شوروی قرار بود مسکوت بماند. چطور می‌شود که قدرت بزرگی مثل حکومت شوروی و نیروهای امنیتی‌اش، از نیروی شگفت‌انگیز حقیقت شکست می‌خورند و سوال مهم‌تر این‌که برای مردم هزینه واقعی این مقاومت در برابر افشای حقیقت چقدر بوده است؟ تمام این اطلاعات از کجا به دست می‌آید که حالا ما در این سوی دنیا به تماشای آن نشسته‌ایم؟ در همان صحنه‌های ابتدایی سریال، شاهد خودکشی پروفسور لگاسف، دانشمند هسته‌ای و یکی از مسؤولان پروژه پاکسازی چرنوبیل هستیم. او ابتدا اسنادی صوتی از اطلاعات خود را تهیه‌کرده و با هماهنگی قبلی در جایی پنهان می‌کند. سپس درست در دومین سالگرد فاجعه، در همان لحظه‌ای که دو سال پیش راکتور شماره چهار چرنوبیل منفجر شد، خود را به دار می‌آویزد. اما این اسناد از سوی کسی که در راس حکومت و پروژه پاکسازی فعالیت داشته، برای نمایش آنچه بر سر مردم آمده کافی نیست. سریال چرنوبیل بخش زیادی از نمایش رعب‌آور حقیقت عریان زندگی مردم در جریان این فاجعه را مدیون کسانی مثل سوتلانا الکسیویچ است. معرفی یک کتاب؛ صداهایی از چرنوبیلسوتلانا الکسیویچ، نویسنده و روزنامه‌نگار بلاروسی-اوکراینی است که از صبح روز فاجعه به چرنوبیل رفته و با مردم مصاحبه کرده تا رسالت مستندسازی را به انجام برساند. اتحاد جماهیر شوروی یک حکومت یک‌پارچه بود که تمام جمهوری‌های تحت حاکمیت آن، درواقع در درد این فاجعه شریک بودند. مساله فقط شهر چرنوبیل و شهر کوچک پریپات (محل اسکان نیروهای کار چرنوبیل و پناهگاه برخی مردم جنگ‌زده همسایه) نبود دامنه این …
دسته‌بندی: کتاب و ادبیات
جواب:
در نظر گرفته نشده بود و…تلخی ماجرا این است که این فقط یک رمان نیست و همه‌چیز حقیقت دارد‌ همه‌چیز از زبان شاهدان عینی است‌ صدای بیش از ۵۰۰ شاهد عینی از فیزیکدان و آتش‌نشان و پاکسازی‌کننده تا مردم عادی، درباره بزرگ‌ترین فاجعه تکنولوژیکی قرن بیستم در این کتاب به گوش می‌رسد‌سوتلانا الکسیویچ البته برای این ماجراجویی‌ها ریسک بزرگی کرده بود‌ کتاب‌های او برنده جوایز مختلفی شدند و نشان‌های افتخار زیادی بر سینه این نویسنده ثبت شد‌ اما بیست سال دوری از وطن تنها یکی از هزینه‌هایی بود که الکسیویچ برای جست‌وجوی حقیقت پرداخت‌او در سال ۲۰۱۵ برنده جایزه نوبل ادبیات شد و آکادمی نوبل علت اعطای این جایزه را نگارش آثار چندصدایی که یادآور رنج و شجاعت زمانه‌ی ماست معرفی کرد‌ خود الکسیویچ می‌گوید: اگر سه بار هم برنده جایزه نوبل شوید، حاکم خودکامه به حرف شما گوش نخواهد کرد‌ روی دیگر زمانه، روی دیگر انسانیتاولین اثر آلکسیویچ در قالب چندصدایی، با عنوان جنگ چهره زنانه ندارد در سال ۱۹۸۵ منتشر شد که حاصل گردآوری مطالب از صدها مصاحبه‌ای است که او با زنان حاضر در جنگ جهانی دوم با مسئولیت‌های متفاوت مثل پزشک، سرباز، تک‌تیرانداز و… داشته است‌ کتاب مهم دیگر او در این قالب، به حقایقی از جنگ شوروی با افغانستان می‌پردازد و پسران زینکی: صداهای شوروی از جنگی فراموش‌شده نام دارد‌چیزی که آثار الکسیویچ را خواندنی می‌کند، صرفا مربوط به جنبه تاریخی و مستند وقایع نیست که اگر اینطور بود، شاید هر مخاطبی برای آن حوصله نداشت‌ همسرایی‌های الکسیویج، بازتاب زندگی است؛ زندگی در فاجعه‌ او از هیچ جزئیاتی غافل نشده‌ الکسیویچ زندگی را می‌کاود و انسان را‌ تا به قول خودش بداند: چه بر سر انسان زمانه‌ی ما می‌آید و او در این وانفسا چطور رفتار می‌کند‌ دوست دارم ببینم او چقدر به لحاظ بیولوژیکی انسان است، چقدر محصول زمانه‌ی خود است و چقدر از انسانیت بهره برده است‌ سوتلانا الکسیویچ، نویسنده کتاب صداهایی از چرنوبیلبرای نمونه او از کودکان هم در جریان تحقیقاتش غافل نشده است‌ بخشی از کتاب صداهایی از چرنوبیل با عنوان همسرایی کودکان از قول کودکان شاهد حادثه روایت شده است؛ کودکانی که شاید فقط چند سال یا حتی چندماه بعد از فاجعه زنده ماندند: یه ابر سیاه بود و بارونی سنگین‌ آب چاله‌های خیابون سبز و زرد بود؛ انگار کسی رنگ توشون خالی کرده بود‌ می‌گفتن گرد گله‌ مادربزرگم مجبورمون کرده...