یک متن برای شما فراهم‌شده است. وظیفه شما این است که ابتدا متن را با دقت مطالعه کنید و سپس با توجه به دسته‌بندی اعلام‌شده ادامه متن را بنویسید. جواب شما باید مرتبط با دسته‌بندی باشد

متن: نگاهی به سینمای بهرام بیضایی؛ در ستایش پاسدار اسطوره‌های ایرانی پنجم دی‌ماه زادروز مردی از تبار تاریخ است. بهرام بیضایی یکی از مهم‌ترین شمایل‌های فرهنگی معاصر ماست. در این فرصت قصد داریم به فیلم‌های بهرام بیضایی نگاهی بیندازیم ولی اگر فقط او را کارگردان تئاتر یا سینما یا نمایشنامه‌نویس بنامیم در حق او و خودمان جفا کرده‌ایم. او پژوهشگری عمیق در تاریخ اسطوره و ادبیات ایران است و در خلال این پژوهش‌هایش فیلمنامه، نمایشنامه و کتاب هم نوشته و کارگردانی کرده است. در یک‌کلام او روشنفکری به تمام معناست. بهرام بیضایی سال ۱۳۱۷ در تهران متولد شد. پدرش شاعر و خانواده‌اش فرهنگی بودند و خودش از کودکی عاشق سینما شد. دانشجوی ادبیات فارسی دانشگاه تهران شد اما آن شیوه آکادمیک دانشگاه به مذاقش خوش نیامد و آن را رها کرد. مدتی کارمند اداره ثبت اسناد بود. شیفته تعزیه شد و فعالیت‌های فرهنگی‌اش را دیرتر اوایل دهه چهل با انتشار مجموعه پژوهش‌هایش در دوران دانشگاه در یک مجله آغاز کرد. از شغل کارمندی اداره ثبت به اداره هنرهای دراماتیک و نمایشی رفت. همان سال با یک دوربین هشت میلی‌متری اولین فیلمش را ساخت. بیضایی خیلی قبل‌تر از سینما کار در حوزه نمایشنامه‌نویسی و کارگردانی تئاتر را آغاز کرد. در دهه چهل همراه با همدوره‌ای‌های تئاتری آن زمان مثل اسماعیل خلج، ساعدی، اکبر رادی و بیژن مفید نسل درخشان هنرهای نمایشی ایران بودند. در آن سال‌ها چندین نمایشنامه نوشت. سال ۱۳۴۲ برای اولین‌بار نمایشنامه‌ای از بهرام بیضایی به کوشش جعفر والی اجرا و در تلویزیون به نمایش درآمد. نمایشنامه‌ای که البته سال‌ها بعد بیضایی اذعان کرد که جزو کارهای ضعیفش بوده است. اواخر دهه ۴۰ به همت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که در آن زمان قطب گرد هم آوردن روشنفکران بودن توانست اولین فیلم کوتاهش یعنی عمو سبیلو را بسازد. فیلمبردار فیلم نعمت حقیقی بود و موسیقی‌اش کار اسفندیار منفردزاده. رگبار اولین فیلم بلندش رگبار را سال ۱۳۵۰ جلوی دوربین برد. فیلمی که مایه‌های اجتماعی پررنگ و سیاسی کمرنگ‌تری داشت. داستان یک معلم مدرسه به نام آقای حکمتی با بازی پرویز فنی‌زاده که به مدرسه‌ای در جنوب شهر می‌رود. همان اول کار شاگرد قلدر کلاس را اخراج می‌کند و وقتی خواهر او به دادخواهی می‌آید عاشق خواهر می‌شود. رقیب عشقی‌اش قصاب محل است. وسط همه این اتفاقات آقای حکمتی تصمیم می‌گیرد سالن نمایش …
دسته‌بندی: هنر و سینما
جواب:
کیل شده بود‌ فیلم داستان مرگ یزدگرد سوم است که بعد از رها کردن تاج و تخت در یک آسیاب مخفی می‌شود‌ یکی از دشوارترین فیلم‌های بیضایی در زمینه کارگردانی و میزانسن‌های پیچیده و دیالوگ‌نویسی‌ سردار: ما همه شکار مرگ بودیم و خود نمی‌دانستیم‌ داوری پایان نیافته است‌ بنگرید که داوران اصلی از راه می‌رسند‌ آنها یک دریا سپاه‌اند‌ نه درود می‌گویند و نه بدرود؛ نه می‌پرسند و نه گوش‌شان به پاسخ است‌ آنها به زبان شمشیر سخن می‌گویند‌ باشو، غریبه کوچک از اینجا به بعد فاصله میان فیلم ساختن‌های بهرام بیضایی بیشتر و بیشتر شد‌ تا سال ۱۳۶۴ نتوانست فیلمی بسازد‌ در این فاصله یکی از مهم‌ترین فیلم‌های سینمای ایران یعنی دونده امیر نادری را تدوین کرد‌ سال ۱۳۶۴ باشو را ساخت‌ باشو غریبه کوچک نگاه متفاوتی به جنگ داشت‌ در سال‌های جنگ که فیلم‌های جنگی همه شبیه به هم بودند فیلم بیضایی اثری در ستایش مهرورزی مادرانه و نزدیک شدن قوم‌ها در دوران جنگ به یکدیگر بود‌ پسربچه‌ای جنوبی در روزهای جنگ و موقع فرار خانواده‌اش در شمال کشور گم می‌شود‌ یک زن شمالی پسربچه را پیدا می‌کند و در حالی که زبان یکدیگر را متوجه نمی‌شوند به یک درک مشترک انسانی از هم می‌رسند‌ هنوز هم آن سکانس شاهکار که زن، می‌خواهد بین پسر و خودش واژه‌های مشترک برای تخم مرغ و غیره پیدا کند یا آنقدر پسر را می‌شوید که شاید سیاهی‌اش کمتر شود در ذهن‌ها ماندگار است‌ نایی: (باشو، در حال نوشتن نامه) برای نوشتن این نامه نزد همسایه نرفتم، این نامه را پسر من می‌نویسد که نام او باشوست، ایشان در همه کارها ما را کمک می‌کند، و نانی که می‌خورد از کاری که می‌کند کمتر است، و آن نان را من از لقمه خودم می‌دهم! او مثل همه بچه‌ها فرزند آفتاب و زمین است. و کم کم از شیش تا حرفی که می‌زند سه تا حرف آن مرا حالی می‌شود. شاید وقتی دیگر دو سال بعد بیضایی شاید وقتی دیگر را ساخت. فیلمی درباره زنی که دچار توهماتی است و در کودکی از خواهر دوقلویش جدا شده اما هیچ چیزی از او به یاد ندارد درنتیجه دیدن زنی که کاملا شبیه خودش است او را دچار وحشت می‌کند. شوهر زن هم کم کم به او مشکوک می‌شود و با کمک دوستانش به راز ماجرا پی می‌برد. فیلم درباره هویت است و اینکه چطور بازیافتن هویت موجب آرامش می‌شود. فیلم از لحاظ تدوین و فن فیلمسازی بیضایی استادانه است اما دیالوگ‌هایش به نسبت بقیه فیلم‌های استاد ساده‌تر هستند و به زندگی روزمره...