ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: علمی فناوری
متن: ممکن است بتوانیم بدن خود را جوان، سالم و پرانرژی نگه داریم. پژوهشگران در بررسی جدیدی نشان داده‌اند که ممکن است این رویا در اینده محقق شود. پژوهشگران این پروژه را با بررسی روش کار سیستم ایمنی در فعالیت‌های حیاتی یعنی از بین بردن سلول‌های پیر و از کار افتاده‌ای که بدن را به دردسر می‌اندازند، اغاز کردند. سلول‌های پیر، سلول‌هایی هستند که کاملا از بین نرفته‌اند اما از فقدان عملکرد یا اسیب غیرقابل ترمیم رنج می‌برند که در بیماری‌های ناشی از افزایش سن نقش دارند. در ازمایش مربوط به این بررسی، پژوهشگران از موش‌هایی که فاقد یک ژن مهم در فعالیت سیستم ایمنی خود بودند، استفاده کردند. بدن موش‌ها در طول دو سال، نسبت به موش‌هایی که این ژن را داشتند، سلول‌های از کار افتاده بیشتری داشت. موش‌های فاقد این ژن، از بیماری التهابی مزمن رنج می‌بردند و بسیاری از فعالیت‌های بدن انها کاهش‌یافته بود. همچنین این موش‌ها، پیرتر به نظر می‌رسیدند و زودتر از زمان معمول، از دنیا رفتند. در مرحله بعد، پژوهشگران به موش‌ها دارویی دادند تا عملکرد پروتیین‌هایی که به باقی ماندن سلول‌های پیر کمک می‌کنند، کنترل کنند. هدف
ادامه متن:
آنها از این کار، بررسی نقش این دارو در حذف سلول‌های پیر بدن بود. این داروها، هم برای موش‌هایی که پیری آنها ناشی از ناکارآمدی ژن به خصوصی در سیستم ایمنی بود و هم برای موش‌هایی که از پیری زودرس ناشی از خطای ژنتیکی رنج می‌بردند، تجویز شد. موش‌های تحت درمان، واکنش خوبی به دارو نشان دادند. در آزمایش‌ خون و بررسی فعالیت آنها، بهبود چشمگیری مشاهده شد و بافت‌های بدنشان، شباهت بیشتری به بافت بدن موش‌های جوان پیدا کرد. پژوهشگران پس از شمارش سلول‌های پیر دریافتند که تعداد کمتری از آنها در بدن موش‌های تحت درمان باقی مانده‌اند. همچنین، نشانه‌های بیماری التهابی نیز به شکل قابل توجهی کاهش یافته بود. موش‌هایی که با این دارو درمان شدند، بسیار فعال‌تر شدند و طول عمر آنها نیز افزایش یافت. دانشمندان در نظر دارند اکتشافات خود را برای بهبود بدن انسان و حذف سلول‌های پیر آن ادامه دهند تا سیستم ایمنی بدن دوباره فعال شود. اگر آزمایش‌های آینده، اثر مثبتی روی بدن انسان داشته باشند، ارایٔه درمان‌هایی برای مبارزه با پیری، ممکن خواهد شد. نتایج این پژوهش، در مجله Nature Communications به چاپ رسید. ۵۶۵۶