ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: فرهنگی هنری
متن: حوزه سینما گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ روزگاری چنین قانونی وجود داشت که هر فیلم، می‌بایست قبل از شرکت در هر جشن و جشنواره خارجی، اول در فستیوال فجر خودمان نمایش داده می‌شد. حتی برای فیلم طعم گیلاس مرحوم عباس کیارستمی که هنوز تنها برنده نخل طلای کارگردانی در سینمای ایران به حساب می‌آید، چنین مشکلی وجود داشت که تدوین فیلم به فجر نرسید و با رایزنی‌های نادر طالب‌زاده بود که امکان حضور آن در کن فراهم شد. اکران‌های فجر هم تا همین چند سال پیش پر و پیمان‌تر از طول سال بودند. خیلی از فیلم‌ها را در همین جشنواره می‌شد دید و بعدها ممکن بود ممیزی امکان اکران را از آن‌ها بگیرد. فیلم‌های زیادی هستند که تنها تعدادی از مخاطبان آن‌ها را در سالن‌های جشنواره دیده‌اند و بعید است که هیچ وقت یا لااقل حالا حالاها کسی چشمش بهشان بخورد. البته از این قاعده می‌شود آثار معدودی مثل شوکران بهروز افخمی را مستثنی کرد که خودش می‌گفت اگر در فستیوال نمایش داده می‌شد و حاشیه‌ها از همان دوره شروع می‌شدند، شاید هیچ وقت امکان اکران را پیدا نمی‌کرد. حالا اما وضعیت از هر لحاظ فرق کرده است، استثنایی که برای فیلم کیارستمی اتفاق افتاد حالا تبدیل به قاعده شده و مورد فیلم شوکران هم امروز به عمومیت تام رسیده است. امروزه روز، معمولا کسی که فیلمش را بتواند در یک فستیوال خارجی شرکت دهد، علاقه چندانی به حضور در فجر نخواهد داشت (نمونه شاخص چنین موردی اصغر فرهادی است) و البته جوی بوجود آمده که با منسجم کردن هواداران فیلم‌های جشنواره‌ای باعث شده آن‌ها (اکثریت مخاطبان موجود) به نظر بیایند؛ یعنی شما از یک فستیوال خارجی مستقیم به ترمینال اکران می‌روید و بعد هم نمایش خانگی- بحث فیلم‌های اصطلاحا بفروش هم که کاملا جداست و تقریبا دیگر در سازندگان هیچ‌کدام از آثاری که برای گیشه تولید شده‌اند، علاقه‌ای به حضور در فجر دیده نمی‌شود- ممکن است به نظر برسد قواعد سخت‌گیرانه هیئت انتخاب فجر است که سازندگان چنین آثاری را از پر کردن فرم حضور در جشنواره می‌ترساند اماحقیقت چیز دیگریست و اولا سرمایه‌گذاران آثار تجاری، ریسک خواب سرمایه و معطل شدن‌شان برای اکران را که بر اثر حضور در فجر اتفاق می‌افتد، نمی‌پذیرند و ثانیا این فیلم‌ها تا آن حدی خنثی و غیر نقادانه هستند که هیچ دولتی با آن‌ها مشکل اساسی نداشته باشد و این یعنی شرکت چنین آثاری در فجر، از حضور خیلی فیلم‌های با کیفیت اما …
ادامه متن:
ن وبیان منتقدان سرسخت فجرفعلی، خوشبینانه‌ترین عبارت این است که متصدیان فستیوال سراسری سینمای ایران، طی این سال‌ها مشغول خنثی‌سازی سینما بوده‌اند؛ یعنی فجر نه ایدئولوژی خاصی را برای سینمای ایران ریل‌گذاری می‌کند و نه دیگر حتی فیلمسازان اصطلاحا جشنواره‌ای ما چندان تره‌ای برایش خرد می‌کنند- اما فروش گیشه‌ها چطور؟ نسبت جشنواره فجر با اکران گیشه‌ای فیلم‌ها در طول سال چیست؟ باید به آمارها دقیق‌تر نگاه کرد و آن برداشت‌های منطقی و تحلیلی که در بالا صحبت‌شان رفت، ناظر به آمارهای مرتبط با همین موضوع باید به دست بیایند- پ-ن-ده میلیارد و ششصد و هفتاد میلیون تومان؛ این رقم فروش فیلم فروشنده اصغر فرهادی در گیشه‌های امسال سینمای ایران است و بعد از آن من سالوادور نیستم چهارده میلیارد و سیصد و سی میلیون و ۵۰ کیلو آلبالو سیزده و هفت دهم میلیارد تومان از جدول فروش سهم داشته‌اند- این، آمار فیلم اول تا سوم جدول اکران امسال در فروش گیشه‌هاست که هرسه آن‌ها در فجر حضور نداشته‌اند- فیلم قعر جدول امسال اما جزو شرکت‌کنندگان در فستیوال پیرارسال بود- شرفناز فقط یک و نیم میلیون فروخته و نسبت آن به فیلم اول جدول فروش (که اتفاقا اکران هردوشان هم همزمان صورت گرفت) یک به ده هزار است- در میان فیلم‌های اکران شده در سال گذشته، آن‌ها که در جشنواره فجر حضور داشته‌اند ۷۱٫۳۲۹٫۱۱۵٬۰۰۰ و آثاری که در فجر نبوده‌اند ۶۹٫۹۹۴٫۱۶۸٫۹۰۰ تومان از فروش کل گیشه‌ها سهم داشتند که این ارقام نسبت ۵۱ درصد به ۴۹ را به نفع آثار حاضر در جشنواره نشان می‌دهد- اما اگر به تعداد بالاتر فیلم‌هایی که در فجر شرکت کرده‌اند توجه کنیم، آن وقت نمی‌شود چندان نتیجه مثبتی به نفع فستیوال گرفت- از میان آثار اکران شده در سال قبل، آن‌هایی که رقم فروش‌شان زیر یک میلیارد تومان است اما بالاتر از چهارصد میلیون فروش داشتند به ترتیب ذیل قابل مشاهده هستند؛ ۸۹۹,۱۱۷,۰۰۰ ۸۴۰,۴۱۳,۰۰۰ جنجال در عروسی ۷۲۹,۹۵۹,۰۰۰ کفشهایم کو؟ ۷۱۸,۹۷۸,۰۰۰ ۶۳۵,۵۵۰,۰۰۰ ۵۷۶,۴۵۰,۰۰۰ خنده‌های آتوسا ۴۸۷,۷۰۲,۰۰۰ سایه‌های موازی ۴۷۵,۳۶۲,۰۰۰ ۴۳۵,۲۹۹,۰۰۰ ۴۲۳,۷۷۳,۰۰۰ باید توجه داشت که یک‌سوم از فروش گیشه‌ها، سود خالصی است که به جیب سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده یک فیلم بر می‌گردد و با توجه به هزینه فیلم‌سازی در سینمای ایران که حداقل هفتصد میلیون تومان است، فیلم‌ها باید لااقل یک میلیارد تومان بفروشند تا بشود گفت به سود رسیده‌اند- البته...