ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: فرهنگی هنری
متن: به گزارش خبرنگارحوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ قرآن سرتاسر دارای اعجاز در زندگی مادی و معنوی است که اگر ما با معرفت تلاوت کنیم حتما اثرات آن را خواهیم دید. لذا در اثرات سوره‌های قرآن اثرات عجیبی ذکر شده که هر کدام‌یک معجزه‌ای می‌باشند. در این گزارش تفسیر آیه ۶۲ سوره بقره را می‌خوانید: إن الذین آمنوا والذین هادوا والنصاری والصابئین من آمن بالله والیوم الآخر وعمل صالحا فلهم أجرهم عند ربهم ولا خوف علیهم ولا هم یحزنون ۶۲ در حقیقت کسانی که [به اسلام] ایمان آورده و کسانی که یهودی شده‏ اند و ترسایان و صابئان هر کس به خدا و روز بازپسین ایمان داشت و کار شایسته کرد پس اجرشان را پیش پروردگارشان خواهند داشت و نه بیمی بر آنان است و نه اندوهناک خواهند شد (۶۲) ایمان ظاهری و ایمان واقعی در این آیه مسئله ایمان تکرار شده، و منظور از ایمان دومی بطوریکه از سیاق استفاده می‌شود، حقیقت ایمان است، و این تکرار می‌فهماند: که مراد از (الذین آمنوا)، در ابتدای کسانی هستند که ایمان ظاهری دارند، و باین نام و باین سمت شناخته شده‌اند، بنابراین معنای آیه این می‌شود: (این نامها و نامگذاریها که دارید، از قبیل مؤمنین، یهودیان، مسیحیان، صابئیان، اینها نزد خدا هیچ ارزشی ندارد، نه شما را مستحق پاداشی می‌کند، و نه از عذاب او ایمن می‌سازد) -همچنانکه یهود و نصاری بنا بحکایت قرآن می‌گفته‌اند: (لن یدخل الجنة، الا من کان هودا او نصاری)، (داخل بهشت نمی‌شود، مگر کسی که (بخیال ما یهودیان) یهودی باشد، و یا کسیکه (بزعم ما مسیحیان)، نصاری باشد)، بلکه تنها ملاک کار، و سبب احترام، و سعادت، حقیقت ایمان بخدا و روز جزاء است، و نیز عمل صالح است - و به همین جهت در آیه شریفه نفرمود: (من آمن منهم)، (هر کس از ایشان ایمان بیاورد)، یعنی ضمیری بموصول (الذین) برنگرداند، با اینکه در صله برگرداندن ضمیر بموصول لازم بود، تا آن فائده موهومی را که این طوائف برای نامگذاریهای خود خیال می‌کردند، تقریر نکرده باشد، چون اگر ضمیر برمی گرداند، نظم کلام، این تقریر و امضاء را می‌رسانید- و این مطلب در آیات قرآن کریم مکرر آمده، که سعادت و کرامت هر کسی دائر مدار و وابسته بعبودیت است، نه بنام گذاری، پس هیچ‌یک از این نامها سودی برای صاحبش ندارد، و هیچ وصفی از اوصاف کمال، برای صاحبش باقی نمی‌ماند، و او را سود نمی‌بخشد، مگر با لزوم عبودیت -و حتی این نامگذاریها، انبیاء را هم سود …
ادامه متن:
را ریز ریز کرد، و از میان حرانیان بیرون شد، ولى چیزى نگذشت، که از کرده خود پشیمان شد، و خواست تا پسر خود را بعنوان پیشکشى براى ستاره مشترى قربانى کند، چون صابئى‌ها را عادت همین بود، که فرزندان خود را براى معبود خود قربان مى کردند، و چون ستاره مشترى بدانست، که ابراهیم از در صدق توبه کرده، بجاى پسرش قوچى فرستاد، تا آنرا قربانى کند- عبد المسیح بن اسحاق کندى، در جوابى که از کتاب عبدالله بن اسماعیل هاشمى نوشته، حکایت مى کند: که حرانیان معروفند به قربانى دادن از جنس بشر، ولکن امروز نمیتوانند این عمل را علنا انجام دهند، ولى ما از این طائفه جز این سراغ نداریم، که مردمى یکتاپرستند، و خدایتعالى را از هر کار زشتى منزه میدارند، و او را همواره با سلب وصف مى کنند، نه با ایجاب - باین معنا که نمیگویند خدا عالم، و قادر، وحى، و چه و چه است، بلکه میگویند: خدا محدود نیست، دیده نمیشود، ظلم نمیکند، و اگر اسماء حسنائى براى خدا قائلند، بعنوان مجاز قائلند، نه حقیقت، چون در نظر آنان، صفتى حقیقى وجود ندارد- و نیز تدبیر بعضى نواحى عالم را بفلک و اجرام فلکى نسبت مى دهند، و درباره فلک قائل بحیاة، و نطق، و شنوائى، و بینائى، هستند، و از جمله عقائد آنان این است که انوار را بطور کلى احترام مى کنند، و از جمله آثار باستانى صابئین، گنبد بالاى محرابى است که در مقصوره جامع دمشق قرار دارد، این قبه نمازخانه صابئین بوده، یونانیها و رومیها هم بدین ایشان بوده‌اند، و بعدها این قبه و جامع بدست یهودیان افتاد، و آنجا را کنیسه خود کردند، و بعد مسیحیان بر یهودیان غالب شده، آنجا را کلیساى خود قراردادند، تا آنکه اسلام آمد، و مردم دمشق مسلمان شدند، و آن بنا را مسجد خود کردند- صابئى‌ها، هیکل‌ها، و بتهائى بنامهاى آفتاب، داشتند، که بنا بگفته ابو معشر بلخى در کتابش که درباره معابد روى زمین نوشته، هر یک از آن بتها شکل خاصى داشته‌اند، مانند هیکل بعلبک، که بت آفتاب بوده، و هیکل قران که بت ماه بوده، و ساختمانش بشکل طیلسان (نوعى از لباس) کرده‌اند، و در نزدیکیش دهى است بنام سلمسین، که نام قدیمش صنم مسین (بت قمر) بوده، و نیز دهى دیگر است، بنام ترع عوز، یعنى دروازه زهره که میگویند: کعبه و بتهاى آنجا نیز از آن صابئیها بوده، و بت پرستان آن ناحیه، از صابئین بوده‌اند، ولات، که یکى از بتهاى کعبه است، بنام زحل است، و عزى که بتى دیگر بوده، بمعناى زهره است، و صابئین انبیاء بسیارى...