ابتدا متن و موضوع زیر را با دقت بخوان و سپس ادامه متن را با تمرکز به موضوع فراهم‌شده یادداشت کن

موضوع: علمی فناوری
متن: سیستم‌عامل اندروید از سال‌ها پیش توانایی شناخت چهره کاربر و انلاک موبایل را به دست اورده است؛ قابلیتی به نام Smart Lock که از نسخه پنجم اندروید به این سیستم‌عامل اضافه شد اما پیشتر کارشناسان امنیتی موفق شده‌اند این سیستم را با یک تصویر با کیفیت از کاربر دور بزنند. در این میان بعضی سازندگان موبایل‌های اندرویدی مانند سامسونگ و وان‌پلاس روی تکنولوژی‌های مشابهی کار کرده‌اند و تلاش داشته‌اند تا ویژگی شناخت چهره را در موبایل‌های خودشان ارتقا دهند. در حال حاضر اخرین پرچمدار وان پلاس می‌تواند موبایل را به سریع‌ترین شکل ممکن از طریق شناخت چهره کاربر انلاک کند و سامسونگ هم مسیر توسعه سیستم تشخیص عنبیه چشم کاربر را در پیش‌گرفته و تلاش کرده در طول چندین سال ان را سریع‌تر و بهتر کند. با این حال همچنان عنوان پیچیده‌ترین و امن‌ترین سیستم شناخت چهره، متعلق به Face ID اپل است که در ایفون یی از راه رسید. سیستم تشخیص چهره اپل ترکیبی است از کارکرد دوربین‌ی مگاپیکسلی، دوربین مادون‌قرمز، حسگر مجاورت، flood illuminator، حسگر نور محیطی، و همچنین پروژکتور ویژه‌ای که به کمک یکدیگر نقشه‌ای سه‌بعدی از صورت کاربر را ایجاد می‌کنند. اما سوالی که مطرح می‌شود این است که چرا شرکت‌های سازنده موبایل‌های اندرویدی مایل به توسعه چنین ترکیبی از سنسورها برای پرچمداران اینده خود نیستند و در خبرها اصلا چنین موردی به گوش نمی‌رسد. رویکرد اصلی سازندگان اندروید، اتکا به تکنولوژی شرکت‌های دیگر بوده است. دو شرکت سناپتیکس و کوالکام از سه سال پیش می‌گویند که در حال توسعه سنسورهای اثرانگشت زیر نمایشگر هستند. اولین تلاش شرکت سناپتیکس در موبایل‌های جدید ویوو نمایان شد اما هواوی با همکاری کوالکام می‌خواهد یک سنسور فراصوت را در P ۲۰ قرار دهد که به احتمال زیاد کارکرد بسیار بهتری از محصول سناپتیکس خو
ادامه متن:
اهد داشت. علت اصلی رفتن به سوی این مسیر، هزینه بالای توسعه سیستمی به پیچیدگی Face ID بوده است. خبرگزاری تایوانی دیجی‌تایمز در گزارش تازه‌ای می‌نویسد که هزینه ساخت سیستمی که بتواند یک نقشه سه بعدی از چهره کاربر ایجاد و آن را شناسایی کند، به بیش از یی دلار برای هر واحد می‌رسد. در واقع اپل اکنون بابت هر آیفون یی، این مبلغ را می‌پردازد. نکته قابل توجه اینجاست که اپل یی دلار صرفا برای ماژول‌های سیستم Face ID هزینه می‌کند و هر شرکت سازنده موبایل‌های اندرویدی که بخواهد یک سیستم تشخیص چهره مشابه بسازد، باید هزینه‌های جانبی بسیاری برای طراحی سخت افزار، نرم‌افزار و ترکیب آنها با سیستم عامل را در نظر بگیرد. همه این موارد با هم سبب می‌شوند که سازنده یا از سود خالص خودش چشم‌پوشی کند و یا مجبور شود موبایلش را گران‌تر عرضه کند. مسیٔله دیگری که جلوی سازندگان اندرویدی را می‌گیرد، قوانین مربوط به پ-ن-‌هاست. اپل برای توسعه Face ID پ-ن-‌هایی را ثبت کرده که در واقع حق اختراع به حساب می‌آیند و شرکت‌های دیگر نمی‌توانند رایگان از آنها استفاده کنند. اطلاعاتی در دست نیست که آیا تمام تکنولوژی Face ID وابسته به پ-ن-‌های خود اپل بوده یا این شرکت از پ-ن-‌های دیگری هم استفاده کرده و بابت آنها هزینه پرداخته است. در هر صورت، این فناوری بی‌صاحب نیست! در نتیجه هر شرکتی که حتی خودش هم بخواهد چنین سیستمی را به شکل کاملا خانگی توسعه دهد، احتمالا از شکایت صاحب این فناوری بی نصیب نخواهد ماند. این هم یک هزینه دیگر. همه این موارد در کنار هم باعث شده‌اند تا دنیای اندروید، سیستم تشخیص چهره‌ای به پیچیدگی Face ID نداشته باشد و در عوض، شرکت‌ها تلاش کنند همان سنسور اثر انگشت را به زیر نمایشگر بکشانند. تصمیمی که البته شاید منطقی هم باشد، چرا که آمار فروش آیفون یی هم تعریف چندان زیادی ندارد.