L’Éloge de rien, dédié à personne/3e édition/Nihil joannis passeratii, ad henricum memmium
# L’Éloge de rien, dédié à personne/3e édition/Nihil joannis passeratii, ad henricum memmium

JANUS adeſt, Feſtœ poſcunt ſua dona Calendae,

Munus abeſt, Feſtis quod poſſim offerre Calendis,

Sicçine Caſtalius nobis exaruit humor ?

Usque adeo ingenii noſtri eſt exhauſta faculcas

Immunem ut videat redeuntis janitor anni ?

Quod nuſquam eſt potius nova per veſtigia quæram.

Ecce autem, partes dum ſe ſe vertat in omnes,

Invenit mea Muſa NIHIL ; ne deſpice munus.

Nam NIHIL eſt gemmis, NIHIL est preciosius auro.

Huc animum, huc igitur vultus adverte benignos :

Res ea nunc canitur quæ nulli audita priorum.

Auſonii & Graïi dixerunt cætera Vates,

Auſoniæ indictum NIHIL eſt Graïa que camenæ.

E Cœlo quacumque Ceres ſua proſpicit arva,

Aut genitor liquidis orbem complectitur ulnis

Oceanus, NIHIL interitûs & originis expers.

Immortale NIHIL, NIHIL omni ex parte beatum.

Quod ſi hinc Màjestas & vis divina probatur,

Numquid honore Deûm, numquid dignabimur aris ?

Conſpectu lucis NIHIL eſt jucundius almæ,

Vere NIHIL, NIHIL irriguo formoſius horto,

Floridius pratis, zephiri clementius aurâ.

Nobilius NIHIL est magnorum ſanguine Regum,

Firmius est adamante NIHIL, Chalybumque mecallis ;

Fata NlHIL ſuperat, NIHIL æquiparabile Cœlo :

In bello ſanctum NIHIL est, Martisque tumultu.

Felix cui NIHIL eſt, (fuerant hæc vota Tibullo,)

Non timet inſidias, ſures, incendia remnit,

Sollicitas ſequitur nullo ſub judice lites ;

Ille ipſe intrepidis qui ſubjicit omnia plantis

Zenonis ſapiens NIHIL admiratur & optat ;

Socraticique gregis ſuit iſta ſcientia quondam

Scire NIHIL, studio cui nunc incumbitur uni,

Nec quicquam in ludo mavult didiciſſe juventus,

Ad magna quia ducit opes & culmen honorum

Noſce NIHIL, noſces fertur quod Pythagoreæ

Grano hœrere Fabæ, cui vox adjuncta negantis

Multi Mercurio freti duce, viſcera terræ

Dura liquefaciunt, simul & pacrimonia miſcent

Arcano inſtantes operi, & carbonibus atris.

Qui tandem exausti damnis fractique labore

Inveniunt, atque inventum NIHIL usque requirunt.

Hoc dimetiri non ulla decempeda poſſit,

Nec numeret, Libycæ numerum qui callet arenæ.

Vel Phœbo ignotum NIHIL eſt, nihil altius aſtris

Tuque, tibi licet eximium ſit mentis acumen

Omnem in naturam penetrans, & in abdita rerum

Pace tua, Memmi, NIHIL ignorare videris.

Sole tamen NIHIL eſt, & puto clarius igni.

Tange NIHIL, dicesque NIHIL ſine corpore tangi :

Cerne NIHIL, cerni dices NIHIL absque colore.

Surdum audit, loquiturque NIHIL ſine voce, volatque

Absque ope pennarum, & graditur ſine cruribus ullis ?

Absque loco, motuque NIHIL per inane vagatur.

Humani generi utilius NIHIL arte medendi.

Ne Rhombos igitur, neu Theſſala munera tentet

Idaliâ vacuum trajectus arundine pectus,

Non legat idaeo dictaeum in vertice gramen,

Vulneribus ſævi NIHIL auxiliatur amoris,

Vexerit & quamvis trans mœſtas portitor undas

Ad Superos imo NIHIL hune revocabit ab orco.

Inferni NIHIL inflectit præcordia Regis,

Parcarumque colos & inexorabile penſum.

Obruta Phlegraeis campis titania pubes

Fulmineo ſenſit NIHIL esse pocentius ictu.

Porrigitur magni NIHIL extra mœdia mundi :

Diique NIHIL metuunt. Quid longo carmine plura

Commemorem ? Virtute NIHIL præstantius ipſa,

Splendidiusque NIHIL, NIHIL est Jove denique majus.

Sed tempus finem argutis imponere nugis,

Ne tibi ſi multâ laudem mea munera charta ;

De NIHILO NIHILI pariant faſtidia verſus.

