# arrujont
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar arru-, pennrann ar verb arruout, hag an dibenn-ger -jont

### Furm verb

arrujont /aˈryːʒɔ̃ɲ(t)/
* Furm ar verb arruout e trede gour lies an amzer-dremenet strizh, en doare-disklêriañ
** Graet eo. Dont a reont d'ar gêr. Pa arrujont e oa degouezhet ivez ar sorserez. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/5, Al Liamm, 1994, p. 60.)
** Traïnan a reas kement ha ken bihan ma arrujont en Plouvor pa oa an oferenn oc'h achui. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, p. 63.)
** Kement a rejont koulskoude ma'c'h arrujont bev ha yac'h en kêr Lannuon. — (Anatol ar Braz, lakaet e brezhoneg gant Erwan ar Moal, Mojenn an Ankou, Mouladurioù Hor Yezh, 1986, p. 7.)

#### Stummoù all

* errujont

#### Gerioù heñvelster

* c'hoarvezjont
* degouezhjont

#### Troidigezhioù

* galleg : (elles)/(ils) arrivèrent