# goufe
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Diwar gou-, unan eus pennrannoù ar verb gouzout, hag an dibenn-ger -fe.

### Furm verb

goufe /ˈɡufːe/
* Furm ar verb gouzout e trede gour unan an amzer c'hallus, en doare-divizout
** Hep kemmadur :
*   * -N'oufe ket? -Goufe.
*   * Mar goufe e larfe.
** Gant ur c'hemmadur g/o
*   * — « Bremañ, » eme ar jeant, pa voent en em gavet er c'hastell, « [...], rak ma oufe ar roñfl emaoc'h amañ, diouzhtu e lazhfe ac'hanon hag e rafe stripoù gant va eskern. [...]. » — (Troude ha Milin, Labous ar Wirionez ha Marvailhoù all, Skridoù Breizh, 1950, p. 80.)
*   * ... ne oufe den, nemet her gwelet en defe, anaout ar vad a reas deomp merc’hed deuet gant o zud ... EK 1/215
*   * En ur wezenn sec'h n'oufe ket bezañ kalz a avalou. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Troisième Partie, 1974, p. 187.)
*   * N'oufe den kompren pegen fall eo an den-se. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 187.)
*   * Hi n'oufe ket bezañ ur plac'h gwall abred. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 11.)

#### Stummoù all

* gouife
* n'oufe

#### Troidigezhioù

* galleg : (elle)/(il) saurait