# krene
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar kren-, pennrann ar verb krenañ, hag an dibenn-ger -e.

### Furm verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | krene |
| dre vlotaat | grene |
| amreizh | digemm |
krene /ˈkrẽː.ne/
* Furm ar verb krenañ e trede gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ.
   * Hep kemmadur :
       Hag, e gwirionez, e Konk e krene an holl pa glevjor edo erru e kêr an arme noar, goude bezañ graet, war o hent, daou vuntr eus ar re grisañ, rak en o raok oa en em gavet e kêr ar c'heloù eus an torfedoù o doa graet en ur zont. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 145.)
   * Gant ur c'hemmadur dre vlotaat (war-lerc'h ar rannig-verb a, da skouer) :
       Ar mogeriou a grene, ar guer a stracle, ar gouent oll a heje evel pa vije cren douar ; [...] — (Feiz ha Breiz niv. 337, 1871, p. 491a.)
       Va divesker a horjelle, va izili a grene, va fenn a voudinelle, va c'haloun a deuze em c'hreiz... — (Lan Inizan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 53.)

### Anagramoù

* Kerne
* renke

#### Troidigezhioù

* galleg : (elle)/(il) tremblait