# manke
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar mank-, pennrann ar verb mankout, hag an dibenn-ger -e.

### Furm verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | manke |
| dre vlotaat | vanke |
| dre c'hwezhañ | digemm |
| dre galetaat | digemm |
| amreizh | vanke |
manke /ˈmãŋ.ke/
* Furm ar verb mankout e trede gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ.
   * Gant ur c'hemmadur dre vlotaat war-lerc'h ar rannigoù-verb a ha nac'h ne, da skouer) :
       Un toullad mein-glaz a vanke dezañ da beurdeiñ (beurdoiñ) an ti. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Troisième Partie, 1974, p. 222.)
       — Ur rumm all tud hag i pinvidik na oant ket kontant, na vanke netra dezhe, ha bremañ treut, ha maleürus war ar boued hag an danvez. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/5, Al Liamm, 1994, p. 35.)

#### Troidigezhioù

* galleg : (elle)/(il) devait ; faiblissait ; manquait ; (s')évanouissait