# d'ho kêr
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet gant d'ho, ha kêr

### Troienn

d'ho kêr
* d'ar gêr, pa gomzer eus kêr, pe ti, un den a reer c'hwi outañ :
** Me a fell d'in e tizrofec'h d'ho kêr hag e chomfec'h enni, e serr ho tud, hep kaout c'hoant ebet ken d'o c'huitaat! — (Erwan ar Moal, An “Hini Goz” o vont da denna he foltred, Editions FEIZ HA BREIZ, 1913, p. 19.)
** — « [...], ha ne vijen aet birviken d' ho kêr, [...]. » — (Troude ha Milin, Labous ar Wirionez ha Marvailhoù all, Skridoù Breizh, 1950, p. 165.)
** — « Pa garot, » eme Gristof. « Dre an hent m' oc'h deuet e c'hellit distreiñ d' ho kêr ; [...]. » — (Troude ha Milin, Labous ar Wirionez ha Marvailhoù all, Skridoù Breizh, 1950, p. 168.)

## Pennadoù kar

* d'ar gêr
* en ho kêr