# c'hwitellat
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Diwar an anv-kadarn c'hwitell hag al lostger -at.

### Verb

c'hwitellat /xwiˈtɛlːat/ verb gwan (anv-gwan-verb : c'hwitellet) (displegadur)
* Lezel ur son skiltr da dremen dre gwask an diweuz, evit gelver unan bennak pe drevezañ un ton
** [...], hag en ur c'hwitellat en noz, evel ur foeter-hent. — (Jakez Riou, Geotenn ar Werc'hez ha danevelloù all, Al Liamm, 1957, p. 90.)
** Kement ha bezañ hardishoc'h, ec'h ae 'n ur c'hwitellat [...]. — (Anatol ar Braz, lakaet e brezhoneg gant Erwan ar Moal, Mojenn an Ankou, Mouladurioù Hor Yezh, 1986, p. 46.)

#### Gerioù heñvelster

* c'hwibanat

#### Deveradoù

* c'hwitelladenn
* c'hwiteller
* c'hwitellerez
* c'hwitellerezh

#### Troioù-lavar

* c'hwitellat d'ar mouilc'hi

#### Krennlavarioù

* Pa vez ar merc'hed o c'hwitellat Ar Werc'hez a bleg he fenn dalc'hmat. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Troisième Partie, 1974, p. 311.)
* Rak na n'eo ket seblant vat Klevet ar merc'hed o c'hwitellat. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 83.)

#### Troidigezhioù

* galleg : siffler