# diganen
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar ar rakger di- ha ganen (furm displeget an araogenn gant)

### Furm araogenn

| Gour | Furm |
| U1 | diganin, diganen |
| U2 | diganit, diganez |
| U3g | digantañ |
| U3b | diganti |
| L1 | diganeomp, diganimp |
| L2 | diganeoc'h |
| L3 | diganto, digante |
| D | diganeor |
diganen /diɡãˈnẽːn/
* Furm an araogenn digant, displeget er c'hentañ gour unan
** — Ia, o va Doue! eme Renea; goulennit digan-en ar pez ho pezo izoum. [...]. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 230.)
** Ac'hanta ! ma zud keizh, piv a breno ma mamm diganen ? [...]. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/3, Al Liamm, 1988, p. 215.)
** Ar boulonjer, ma tlean d'ez-han daou ugent lur, a c'houlenno digan-en, sur, e liardou ; ha Kerangal ive, ar c'hemener, ma tlean d'ez-han tri ugent lur. — (Adrien de Carné, Saïk ar paotr fin, Moullerez ru ar C'hastel Brest, 1912, p. 9.)
** — [...]. Arabad avad lavaret ez pe bet netra diganen. — (G. MILIN, Gwechall-goz e oa..., Kemper, 1924, p. 42.)
** — Fe ! ya, eme heman, met c'hoant hoc'h eus marvad d'hen tenna diganen ? — (Fañch al Lae, Bilzig, Kemper, 1925, p. 166.)

#### Stummoù all

* diganin

#### Stummoù rannyezhel

* digenin

#### Gerioù kevrennek

* diganen-me