# divarc'hañ
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar ar rakger di- hag ar verb marc'hañ

### Verb

divarc'hañ /diˈvarɣã/ verb gwan ha verb kreñv eeun (anv-gwan-verb : divarc'het) (displegadur)
* Kouezhañ diwar gein ur marc'h.
* Divarc'hañ un nor, pe ne vern petra a ve war marc'hoù
** Esa a riz he divarc'ha en eur lakaat va dourn deou a-zindan-hi ha va dourn kleiz d'an neac'h. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 120.)
** [...] ; an armeliou a oue divarc'het, an dillajou stlapet e-kreiz al leur-zi, an irc'hier didalet hag ar greun ingalet aman hag a-hount ; [...]. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu Lodenn 2, J.B. hag A. Lefournier, Brest, 1878, p. 278.)
** Me a zonje din e oad o tivarha an nor. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 123.)
** Hemañ n'eo ket prest da zivarha e houzoug o kana. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 123.)
** Divarha a rez da vreh, paotr kêz, o larda geot pa vez kaled evel hemañ. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 123.)
* divarc'hañ un den : souezhiñ, abafiñ un den gant un dra dic'hortoz, ken ne oar ket petra respont