# gouele
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar gouel-, pennrann ar verb gouelañ, hag an dibenn-ger -e.

### Furm verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | gouele |
| dre vlotaat | ouele |
| amreizh | ouele |
gouele /ˈɡweː.le/
* Furm ar verb gouelañ e trede gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ.
   * Gant ur c'hemmadur dre vlotaat (war-lerc'h ar rannigoù-verb a, e hag ar stagell isurzhiañ ma, da skouer) :
       Ar bôtred vihan a ouele, en o zav e-kichen ar gwele, [...]. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, p. 104.)
       Ar vamm, ur strafuilh ouzh he c'hlevout, a ouele a-bouez-penn hag a semplas dirak dor ar vered. — (Jakez Riou, Geotenn ar Werc’hez, in Gwalarn, niv. 13, Nevez-Amzer 1928, p. 10.)
       Me avat a ouele abalamour d'am chokolad. — (Edouarzh Ollivro, troet gant Jakez Konan, Pikoù Mab e Dad, Mouladurioù Hor Yezh, 1983, p. 23.)
       Met dre ma teue en oad, an aotrou a deue trist pe dristoc'h bemdez, hag alies e ouele pa selle eus e vab. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/3, Al Liamm, 1988, p. 60.)

#### Gerioù heñvelson

* gwele

#### Troidigezhioù

* galleg : (elle)/(il) pleurait