# dioute
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    → Etimologiezh da glokaat (Ouzhpennañ)

### Furm araogenn

dioute /ˈdjutːe/
* Furm an araogenn diouzh, displeget en trede gour lies
** — [...]. Arabad eo leuskel ar ganfarded da ober o fennou skanv, red eo rei d'ê eur gentel hag a bego dioute. [...]. — (Fañch al Lae, Bilzig, Kemper, 1925, p. 31.)
** [...] : e-lec'h gwerzan gwin-ardant, e teuas da werzan pep sort greun, o teski da bep marc'hadour hag ostiz ar giz da dennan dioute evach krenv. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, p. 44.)
** Ne oa ket unan a gement a vije bet espernet; tamm pe damm a oa êt dioute holl. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, p. 97.)
** Pa oant rostet, e tennas ar bleo dioute. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, p. 98.)
** N'ouzon ket hag-eñ e weler c'hoazh an dimezell-noz e Kervel. Lavarout a reer ez eus c'hoazh dioute er c'hozh kestell hag er c'hozh manerioù. — (Erwan Berthou, En bro Dreger a-dreuz parkoù, Mouladurioù Hor Yezh, 1985, p. 29.)
** — [...]. A-viskoazh o deus bet droug dioute, dreist-holl pa veze tomm d'o c'hokenn. — (Fañch Peru, Kañfarded Milin ar Wern, Skol Vreizh, 2008, p. 84.)

#### Stummoù all

* diouto

#### Troidigezhioù

* galleg :