# goro
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Tostaat ouzh godro, e kembraeg.

### Verb

goro /ˈɡoːro/ verb kreñv eeun (displegadur)
* Tennañ he laezh digant parez ul loen doñv, da skouer un dañvadez, ur c'havr, ur vuoc'h.
** Pet buoc'h az peus da c'horo? — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Troisième Partie, 1974, p. 156.)
** Ar saout a vez goroet div wech bemdez. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 456.)
** Tud 'zo hag a lavar : goro da c'harv e-keit ma 'z out yaouank, rak anez-se n'az po ket nemeur a laezh pa vi kozh. — (Jarl Priel, Va Zammig Buhez, Al Liamm, 1954, p. 74.)
** Pa voe debret koan, eta, goroet ar saout ha kousket ar vugaligoù, paotred ha merc'hed Landremel a gemeras hent Karreg-al-Louarn. — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 115.)
* en tu goro

#### Deveradoù

* adc'horo
* goroad
* goroadenn
* goroer
* goroerez
* goroerezh
* goroet

#### Troioù-lavar

* goro arc'hant digant unan bennak
* goro unan bennak

#### Troidigezhioù

* galleg : traire