# kleve
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Diwar klev-, pennrann ar verb klevet, hag an dibenn-ger -e.

### Furm verb

kleve /ˈkleːve/ /ˈklewe/
* Furm ar verb klevet e trede gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ
   * Hep kemmadur :
       Ha, ma kleve un trouz bennak, e oa klemmoù hir an avel e gwez avaloù al liorzh, hag ar gaouenn gant he galvadennoù melkonius e koadoù Troboa. — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 54.)
   * Gant ur c'hemmadur dre vlotaat (war-lerc'h ar rannig-verb nac'h ne) :
       Mes ar voereb ne selaoue mui, ne gleve mui, kollet ma oa ganti he holl anaoudegezh. — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 30.)
   * Gant ur c'hemmadur mesket (war-lerc'h ar rannig-verb e hag ar stagell isurzhiañ ma) :
       [...] hag e kleve trouz ar c'hregin o fiñval [...]. — (Ronan Huon, AR GWENNILI-MOR, Al Liamm niv. 77, Du-Kerzu 1959, p. 411.)

#### Troidigezhioù

* galleg : (elle) entendait , (il) entendait

## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Meneget er C'hatolikon (clezeff).
    Da geñveriañ gant ar gerioù cleddyf e kembraeg, kledha e kerneveureg, claíomh en iwerzhoneg ha cladio e galianeg.
    Deuet eus ar ger keltiek *kladiwos, deveret diwar ar verb *klad-e/o- « kleuziañ » en doe ar verb brezhonek klazañ.

### Anv-kadarn

kleve /ˈkleː.ve/ gourel (liester
* Adstumm d'an anv kleze.
** ... mar tennan ma clenve men ho tivousello na fian quet enoch pa gleuan ho comso — (Ar Varn Diwezhañ, p. 957-958.)