# c'hallen
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Eus gallen gant ur c'hemmadur dre vlotaat (g > c'h)

### Furm verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | gallen |
| dre vlotaat | c'hallen |
| amreizh | c'hallen |
c'hallen /ˈɣalːɛn/
* Furm kemmet ar verb gallout e kentañ gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ
   * War-lerc'h ar rannig-verb e, da skouer :
       a) Eus an treujou, e-lec'h ma chomen harpet gant kalz a boan, e c'hallen heuilh pedennou ar person. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, p. 163.)
       b) Adkavet em boa ma merkoù hag e c'hallen kenderc'hel gant ma c'hefridi. — (Herve Bihan, Traoù kouer, Embannadurioù al Liamm, 2010, p. 20.)
   * War-lerc'h ar stagell isurzhiañ ma, da skouer :
       a) Ha me o tarhei war an nor herta ma hallen. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 89.)
       b) Ha me o tapoud ma botou em dorn ha da garza fonnusa ma hallen. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 163.)
   * War-lerc'h ar rannig-verb nac'h na, da skouer :
       a) Droug am oa em fenn, ken n'hallen ket, nemet a-boan, digeri ma daoulagad. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto, Kemper, 1925, p. 161.)
       b)

#### Stummoù all

* c'hellen

##### Notenn

* ↑ Skrivet 'hallen a-wechoù.