# kren
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar kren-, pennrann ar verb krenañ, hep dibenn-ger.

### Anv-kadarn

kren /ˈkrẽːn/
* Fiñv bihan rannoù eus ar c'horf (izili dreist-holl) gant ar yenijenn pe an aon.
** Bezañ war gren : krenañ.

#### Deveradoù

* krenadenn
* krenañ
* krener
* krenerez
* krenerezh
* krenidik
* krenijenn

#### Gerioù kevrennek

* kren-alter
* kren-digren
* kren-douar
* kren-izili
* http://devri.bzh/recherche/?q=kren&submit=

### Furm verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | kren |
| dre vlotaat | gren |
| amreizh | digemm |
kren /ˈkrẽːn/
    1. Furm ar verb krenañ e trede gour unan an amzer-vremañ, en doare-disklêriañ.
   * Hep kemmadur :
       Seul vui ma tosta outi seul vuioc'h e kren : soñjal a ra en nozvez diarok. — (Yann ar Floc'h, Koñchennou eus Bro ar Stêr Aon, Levrdi Le Dault, Kemper, 1950, p. 24.)
   * Gant ur c'hemmadur dre vlotaat (war-lerc'h ar rannig-verb a, da skouer) :
       « Henhont, ar c'habiten Kivoron, evitañ da vezañ ur bleiz-mor ha dispont dirak ar Saozon, a gren dirak e wreg ; [...]. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 164.)
    2. Furm ar verb krenañ en eil gour unan an doare-gourc'hemenn.
   * Hep kemmadur :
       « Kren, paotr ! » — (Yann ar Floc'h, Koñchennou eus Bro ar Stêr Aon, Levrdi Le Dault, Kemper, 1950, p. 119.)

### Anagramoù

* renk