# displijout
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar ar rakger dis- hag ar verb plijout.

### Verb

displijout /disˈpliːʒut/ verb gwan (displegadur)
* displijout da un den: ober displijadur dezhañ.
** N'eus nemet un dra hag a displij din …, — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/1, Al Liamm, 1984, p. 283.)
** ... unan ma faotred n'eo ket fur a-walc'h, hag am eus aon e rafe un dra bennak da displijout deoc'h. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/3, Al Liamm, 1988, p. 116.)
** « Trowern », na respontas ken ar paotr yaouank hag a zisplije dezhañ feson an oristal. — (Jakez Konan, Lannevern e kañv ha danevelloù all, Al Liamm, 1980, p. 52.)
** Tamm ebet ne zisplije din an diviz-mañ hag a c'hrad vat e chomis ur bloavezh da « ziskuizhañ », da lenn, da c'hwileta ha da durlutat e pep seurt stumm, rak kemer a raen ar bed war an tu ma troe. — (Jarl Priel, Va Zammig Buhez, Al Liamm, 1954, p. 75.)
** Ar pezh a zisplije ar muiañ d'an daou zen e oa plegañ o c'hein. — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 26.)
* Gant ar verb-skoazell bezañ:
** Ar gomz-se a zo displijet da Doue... — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/3, Al Liamm, 1988, p. 163.)

#### Deveradoù

* displijadur
* displijet
* displijus

#### Troidigezhioù

* galleg : déplaire