# kleñvel
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Meneget er C'hatholicon evel cleuell (1499).
    Savet diwar an anv-gwan klañv hag al lostger -el.

### Verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | kleñvel |
| dre vlotaat | gleñvel |
| amreizh | digemm |
kleñvel /ˈklẽː.vɛl/ verb gwan (anv-gwan-verb : klañvet) (displegadur)
* Bezañ tapet gant ur c'hleñved bennak.
** A-wechoù koulskoude, pa glañve ar vamm-gozh, ha ret dezhi chom war he gwele gant ar remm, Yun a yae, bep lun, d'ar vorc'h, da gerc'hat ur bara a bemp lur. — (Jakez Riou, Geotenn ar Werc'hez ha danevelloù all, Al Liamm, 1957, p. 31.)
** Ken buan e vije gouest an evaj d’o lakaat holl da gleñvel ha da vervel goude marteze. — (Yeun ar Gow, E Skeud Tour Bras Sant Jermen, eil emb. Al Liamm, 1978, p. 26.)

#### Gerioù heñvelster

* klañvaat
* menel klañv

#### Gerioù enepster

* digleñvel
* pareañ

#### Krennlavar

* E-lec’h ma vez tri c’hant den o vevañ E vez atav unan o kleñvel pe o pareañ.

#### Troidigezhioù

* galleg : tomber malade
* kembraeg : clafychu
* saozneg : sicken
* spagnoleg : enfermar

### Daveoù

Roll an daveoù :
* ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
* ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, pajenn 396b