# bihanañ
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar « bihan » hag an dibenn-ger « -añ ».

### Furm anv-gwan

bihanañ /biˈãːnã/
* Derez-uhelañ an anv-gwan « bihan ».
* war-lerc'h un anv-kadarn, pe hini, pe re
** — « Jezus ! Ha da betra ? » — « Da vont da veleg », a respontas an hini bihanna. — (Lan ar Bunel, Laouig ar Penker eun danvez beleg, Moulerez straed ar C'hastell, Brest, 1929, p. 34.)
** ..., ar re vihanañ war zivskoaz moused yaouank en gwenn, hag al listri bras gant pesketaerien a-vicher, .... — (Jarl Priel, Va Zammig Buhez, Al Liamm, 1954, p. 53.)
* dirak un anv-kadarn, pe hini, pe re
** ... hag e-dro dezho morianed gant lostennoù gwenn pe c'hlas, o gwragez hanternoazh, hag ar vugaligoù hep ar vihanañ pilhenn da guzhat ouzh an holl o zammig peadra. — (Jarl Priel, Va Zammig Buhez, Al Liamm, 1954, p. 90.)
* en troiennoù d'ar bihanañ, da vihanañ
* e-barzh an adverb diantav

#### Gerioù enepster

* brasañ

#### Troidigezhioù

* galleg : mineur (mode m.)