# du-hont
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar an anv-kadarn tu hag ar ger-diskouez -hont

### Adverb

du-hont /ˈdyː(h)ɔ̃n(t)/
* El lec'h-hont, pell pe belloc'h, a c'haller diskouez/gwelet
** − Pelec'h emañ da vamm ? − Du-hont, 'barzh al lochenn. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/3, Al Liamm, 1988, p. 111.)
** − Pelec'h emañ ar milinoù-se ? − N'o gwelet ket du-hont, war ar menez, teir lev ac'hann ? — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/3, Al Liamm, 1988, p. 112.)
** Ur gudon a welan du-hont [...]. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/3, Al Liamm, 1988, p. 112.)
** « Sellit du-hont 'ta, Yann ! » — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 205.)
** Edo ur c'harr o pignat du-hont gant an hent. — (Jakez Riou, Geotenn ar Werc'hez ha danevelloù all, Al Liamm, 1957, p. 41.)
** E-lec'h ma oan du-hont, e c'hellen bevañ en ul lochenn-bri, e-kreiz an natur. — (Aleksandr Soljenitsyn, lakaet e brezhoneg gant Ernest ar Barzhig, Ti Vatriona, Al Liamm, 1976, p. 13.)

#### Gerioù heñvelster

* ahont

#### Troioù-lavar

* dont eus du-hont
* dre zu-hont
* du-hont ha du-mañ
* du-mañ ha du-hont
* mont du-hont

#### Troidigezhioù

* galleg : là-bas