# fougeal
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Diwar an anv-kadarn fouge hag al lostger -al.

### Verb

fougeal /fuˈɡeːal/ verb gwan ha verb kreñv eeun (anv-gwan-verb : fougeet) (displegadur) I. verb gwan
* Pouezañ re war e berzhioù dibar
** Pa gomzan d'ezan eus va zaoliou kaer, e lavar d'in krenn ha krak : « Paour kez Skouarnek, emout adarre o fougeal ! » — (Ivon Krog, Klenved ar Medalennou, Ti-moulerez Sant-Gwilherm, Sant-Brieg, 1909, p. 39.)
** « [...] ! » hogen, evidon da fougeal em log e krenen ken a raen betegouzout na vije taolet pled re abred ne oan ket gant ar roeñverien all. — (Jarl Priel, An Teirgwern Pembroke, Al Liamm, 1959, p. 204.)
** — N'eo ket fougeal na paboriñ a ran, met n'on ket kustum c'hoazh da chom hep lavarout e anv. [...]... — (J.K. Rowling, lakaet e brezhoneg gant Mark Kerrain, Harry Potter ha Maen ar Furien, An Amzer embanner, 2012, p. 107.)
II. verb kreñv eeun
* Meuliñ

#### Gerioù heñvelster

* brabañsal
* fogasiñ, fougasiñ
* poufañ
* kac'hat uheloc’h eget e revr
* brallañ e gloc'h

#### Deveradoù

* fougeer
* fougeerezh
* fougeüs

#### Troidigezhioù

* galleg : crâner , fanfaronner , se flatter , se vanter
* galleg : flatter , vanter