# didu
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Meneget er C'hatholicon evel deduyt (1499).

### Anv-kadarn

didu /ˈdiː.dy/ gourel
* Plijadur.
** Hag evit echuiñ, komzoù fraezh ha sklaer : lennit pe adlennit da vihanañ darn eus kontadennoù Andersen evit ho prasañ didu ha plijadur ho pugale. — (Ernest ar Barzhig, Marvailhoù Andersen, Al Liamm, niv. 137, Du - Kerzu 1969, p. 445.)
** Ouzhpenn an didu da welout an tren, o deveze c'hoazh, e giz-se, digarez da zistroiñ d'ar gêr, e-ser kontañ kaozioù brav ha flour, [...]. — (Yeun ar Gow, E Skeud Tour Bras Sant Jermen, eil emb. Al Liamm, 1978, p. 132.)

#### Deveradoù

* diduadenn
* didual
* diduamant
* diduañ
* diduañs
* diduant
* diduell
* diduellañ
* diduelliñ
* diduellus
* diduer
* diduerez
* diduiñ

#### Troidigezhioù

* galleg : plaisir gourel

### Daveoù

Roll an daveoù :
* ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
* ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, pajenn 183a

## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Eus di- ha tu.

### Anv-gwan

didu
* Ha ne oar ket penaos ober; dizampart.

#### Deveradoù

* diduek