# friko
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    1) Eus an anv gallek fricot.
    2) Eus ar verb frikañ.

### Anv-kadarn

friko /ˈfriko/ benel/gourel (liester : frikoioù)
* Lein vras aozet da-geñver ul lid bennak.
** Pedet e voe d’ar friko holl dud ti ar roue, ar briñsed hag ar priñsezed, an aotrounez markizien, baroned, ha me a oar ? — (Yann ar Floc'h, Koñchennou eus Bro ar Stêr Aon, Levrdi Le Dault, Kemper, 1950, p. 45.)
** Ar friko ne ehan ket evit-se. — (Yann ar Floc'h, Koñchennou eus Bro ar Stêr Aon, Levrdi Le Dault, Kemper, 1950, p. 46.)
** Kalz a dud a'n em vezvias ar Sul-se, gant ar joa o devoa 'barzh friko bras Keresper ; [...]. — (Anatol ar Braz, lakaet e brezhoneg gant Erwan ar Moal, Mojenn an Ankou, Mouladurioù Hor Yezh, 1986, p. 50.)
* Pred eured (e rannyezh Kerne-Izel).
** Friko ma c'henderv: pred e eured.

#### Gerioù heñvelster

* banvez

#### Deveradoù

* frikotañ

#### Troioù-lavar

* bezañ en ur friko
* bezañ er friko

#### Troidigezhioù

* kembraeg : gwledd
* galleg : 1) festin , fricot , gueuleton ; 2) repas de noce
* saozneg : feast , beanfeast , revel

### Furm verb

friko /ˈfriko/
* Furm eus ar verb frikañ e trede gour unan an amzer-da-zont.
** Me a friko anezañ ! — — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 168.)