# deufe
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Diwar deu-, pennrann ar verb dont, hag an dibenn-ger -fe.

### Furm verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | deufe |
| dre vlotaat | zeufe |
| amreizh | teufe |
deufe /ˈdøfːe/
* Furm ar verb dont e trede gour unan an amzer c'hallus, en doare-divizout.
** Diwall, pôtr, na deufe ket da daol da vad ganit aman. — (Ivon Krog, Klenved ar Medalennou, Ti-moulerez Sant-Gwilherm, Sant-Brieg, 1909, p. 13.)
** Sane. — Oh ! diwallit, pa lavaran d'eoc'h, na deufe unan bennak, [...]. — (Yann-Vari Perrot, An Aotrou Kerlaban Pez farsus e 3 Arvest, Brest, 1922, p. 3.)
** Chom aze, evit miret na deufe ar c'houn, eus goueled va evor, ar c'houn goaper ha chifus da ziskouel d'in gant e viz, war an hent am eus heuliet, ar vleuennou pere n'am eus ket bet kuntuilhet, ar frouez mad ha dourek pere am eus bet disprizet. — (Fañch al Lae, Bilzig, Kemper, 1925, p. 26.)
** Intent a ran, met kaset e vefen da choukañ, mar deufe din sevel va fri war pezh a sell ouzh labour ha micher va den. — (Jarl Priel, Gwener ar Groaz, Al Liamm niv. 25, Meurzh - Ebrel 1951, p. 36.)
** Ma deufe an avel er mor e tavfe ar glao. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 520.)

#### Stummoù rannyezhel

* dahe (e gevred Breizh)

#### Troidigezhioù

* galleg : (il)/(elle) viendrait