# deufet
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar deu-, pennrann ar verb dont, hag an dibenn-ger -fet

### Furm verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | deufet |
| dre vlotaat | zeufet |
| amreizh | teufet |
deufet /ˈdøfːet/
* Furm ar verb dont en eil gour lies an amzer-da-zont, en doare-disklêriañ (e brezhoneg Treger)
       — Ma ! Degaset ho mab ganeoc'h da vloaz, pa deufet, [...]. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/1, Al Liamm, 1984, p. 43.)
       — [...]. Met, — a lâran deoc'h —, gant na gollfet ket eus ma gwad, ha na deufet ket da venel kousket. [...]. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/1, Al Liamm, 1984, p. 77.)

#### Stummoù all

* deuoc'h
* deuot

#### Stummoù rannyezhel

* dahet (e gevred Breizh)

##### Notenn

* ↑ Ne reer ket gant ar c'hemmadur dre vlotaat d > z e Treger peurliesañ.

#### Troidigezhioù

* galleg : (vous) viendrez