# douge
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar doug-, pennrann ar verb dougen, hag an dibenn-ger -e

### Furm verb

douge /ˈduːɡe/
* Furm ar verb dougen e trede gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ
   * Gant ur c'hemmadur dre vlotaat (war-lerc'h ar rannig-verb a da skouer) :
       Hogen, a-viskoazh en devoa bet doujañs ouzh ar re a zouge galoñsoù... dreist-holl pan eo ar galoñsoù-se steredennoù ! — (Jakez Konan, Lannevern e kañv ha danevelloù all, Al Liamm, 1980, p. 16.)
       Edo, dres, ar roue o tistreiñ da Dintagell pa zegouezhas er porzh al lestr a zouge Gorwenal. — (Langleiz, Tristan hag Izold, Al Liamm, 1958, eil emb. 1972, p. 207.)
   * Gant ur c'hemmadur mesket (war-lerc'h ar rannig-verb e pe ar stagell isurzhiañ ma) :
       Setu perak e touge ul lienenn du a-dreuz e dal hag e jod da guzhat an toull. — (Roparz Hemon, An tri boulomig kalon aour, Al Liamm, 1961, p. 10.)

#### Troidigezhioù

* galleg : (elle)/(il) portait
* galleg : (elle)/(il) subissait , supportait
* galleg : (elle)/(il) transportait