# deo
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet gant « d- » hag « eo ».

### Furm verb

deo /dew/
* Furm « eo », eus ar verb « bezañ », war-lerc'h « mar ».
** — « [...]. Mar karit e chomot amañ atav ganin pe mar deo gwell ganeoc'h e tistroot da di ho tad. » — (Troude ha Milin, Labous ar Wirionez ha Marvailhoù all, Skridoù Breizh, 1950, p. 87.)
** Mar deo te eo, tenn va c'hleze kuit eus ar penngos-se. — (Yann ar Floc'h, Koñchennou eus Bro ar Stêr Aon, Levrdi Le Dault, Kemper, 1950, p. 202.)
** Mar d'eo mad deoh, mad ! Ha ma n'eo ket, mad ive ! — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 332.)
* E-lec'h « geo » war-lerc'h ur goulenn-nac'h, e kornioù zo eus Leon.
** - N'eo ket mat ? - Deo !

### Gwelet ivez

* don, dout, domp, doc'h, dint
* demañ, demaint, deus
* geo

#### Troidigezhioù

Adstumm eus « eo » (1)
* galleg : est
Geo
* galleg : si