# hirvoudiñ
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Diwar an anv-kadarn hirvoud hag al lostger -iñ.

### Verb

hirvoudiñ /hirˈvuːdĩ/ verb gwan (anv-gwan-verb : hirvoudet) (displegadur)
* Ezteuler poan pe c'hlac'har gant klemmadennoù ; en ur leñvañ
** [...]; koulskoude em boa doan leiz va c'halon, ha ma klevac'h ac'hanoun oc'h hirvoudi hag o ouela evel a rean, e oa dre na c'hellen ket distrei da welet va c'hoar. — (G. MILIN, Gwechall-goz e oa..., Kemper, 1924, p. 11.)
** — « [...]. An avel o yudal er gwez, ha, d'an noz, ur gaouenn o youc'hal en ur penngos derv bennak, ha me war va gwele, bemdez ha bemnoz oc'h hirvoudiñ. [...]. » — (Jakez Riou, An Ti Satanazet, Skridoù Breizh, 1944, p. 41.)
** [...], rak adal ma tro o bugel war du ar c'hoariva e vez tuet meur a vamm hag a dad da hirvoudiñ : « Allas dimp, emañ o weañ e gordenn, boued ar groug a zo anezhañ ! » — (Jarl Priel, Amañ hag Ahont, Al Liamm, 1957, p. 176.)

#### Stummoù all

* hirvoudal
* hirvoudañ

#### Deveradoù

* hirvoudek
* hirvoudenn
* hirvouder
* hirvoudus

##### Notenn

* ↑ Martial Ménard, Geriadur brezhoneg An Here, 2001, pajenn 626a.

#### Liamm war-du al lec'hienn Devri

* hirvoudiñ / hirvoudañ / hirvoudal v.

#### Troidigezhioù

* galleg : gémir , s'affliger
* spagnoleg : gemir