# degemere
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar degemer-, pennrann ar verb degemer pe degemerout, hag an dibenn-ger -e.

### Furm verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | degemere |
| dre vlotaat | zegemere |
| dre c'hwezhañ | digemm |
| dre galetaat | tegemere |
| amreizh | tegemere |
degemere /de.ɡẽ.ˈmeː.re/ pe /di.ɡẽ.ˈmeː.re/
* Furm ar verb degemer/degemerout e trede gour unan an amdremened, en doare-disklêriañ.
   * Gant ur c'hemmadur dre vlotaat (war-lerc'h ar rannig-verb a, ar rannig-verb nac'h ne, da skouer) :
       Ar merour a zegemere an urzhioù digant an ostizien. — (Kivijer, Dreistbevañ, Al Liamm, niv. 175, Meurzh - Ebrel 1976, p. 107.)
       Bepred ne zigemere netra digante nemet da goulz pred, evit ober dezhe plijadur, un aval-douar pe zaou, diouzh ar pothouarn. — (Erwan Berthou, En bro Dreger a-dreuz parkoù, Mouladurioù Hor Yezh, 1985, p. 85.)

#### Troidigezhioù

* galleg : (elle)/(il) acceptait , accueillait , recevait