# lârfet
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar lâr-, pennrann ar verb lâret, hag an dibenn-ger -fet

### Furm verb

lârfet /ˈlarfet/
* Furm ar verb lâret en eil gour lies an amzer-da-zont, en doare-disklêriañ (e brezhoneg Treger)
** — [...] ; ne lârfet netra d'am zad ? — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/1, Al Liamm, 1984, p. 82.)
** — [...]. Neuze e tostao deoc'h, e lakao he dorn war ho penn, hag e lârfet dezhi goustadik : [...]. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/2, Al Liamm, 1985, p. 45.)
** — [...]. Bremañ ec'h eot da gavout ho person, hag e lârfet dezhañ ober ma interamant, warc'hoazh ar beure, da dek eur. [...]. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/4, Al Liamm, 1989, p. 81.)
** — [...] ; pa vo krog mat an tan, e taolfet ar walenn en e greiz, hag a lârfet d'ar sonerien mont d'he c'hlask e-barzh. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/4, Al Liamm, 1989, p. 98.)
** "[...]. Pa ne chomo ganeoc'h nemet daou pe dri wri d'ober, e lârfet kreñv, evit ma klevin : [...]." — (Anatol ar Braz, lakaet e brezhoneg gant Erwan ar Moal, Mojenn an Ankou, Mouladurioù Hor Yezh, 1986, p. 63.)
** "Me 'ya d'ober deoc'h hag e lârfet piv oc'h, pe c'hwi 'deu a-berzh Doue pe a-berzh an diaoul." — (Anatol ar Braz, lakaet e brezhoneg gant Erwan ar Moal, Mojenn an Ankou, Mouladurioù Hor Yezh, 1986, p. 70.)

#### Troidigezhioù

* galleg : (vous) direz