# gwilioudiñ
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Diwar an anv-kadarn gwilioud hag al lostger -iñ.

### Verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | gwilioudiñ |
| dre vlotaat | wilioudiñ |
| dre c'hwezhañ | digemm |
| dre galetaat | kwilioudiñ |
| amreizh | wilioudiñ |
gwilioudiñ /ɡɥiliˈuːdĩ/ verb gwan ha verb kreñv eeun (anv-gwan-verb : gwilioudet) (displegadur) I. verb gwan
* Genel ur bugel.
** E vamm ? Ar paour kêz plac'h, mervel a eure, en eur wilioudi. — (Fañch al Lae, Bilzig, Kemper, 1925, p. 11.)
** « Ra varvin o wilioudiñ, mar her gouzon !... [...]. — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur/levrenn I : Marzhin, Al Liamm, 1975, p. 20.)
II. verb kreñv eeun
* Skoazell ur vamm da c'henel he bugel.
** <skouer.>

#### Deveradoù

* gwiliouder

#### Troidigezhioù

* galleg : accoucher