# diskuliet
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar diskul-, pennrann ar verb diskuliañ, ur glebiadur notet -i-, hag an dibenn-ger -et

### Furm verb

diskuliet /disˈkyljet/
* Anv-gwan-verb ar verb diskuliañ
** Job hen dizalias ; aon en doa na vije ar manac'h diskuliet gant un trubard bennak, rak neuze ar soudarded a vije deuet buan war o c'hiz hag her c'haset ganto evit her lakaat d'ar marv. — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 44.)
** Anez em bije diskuilhet anezan dioustu d'an archerien. — (Klaoda ar Prad, Marvailhou ar Vretoned e-tal an tan, Sant-Brieg, 1907, p. 97.)
** Hirie, Marijob, merer Run-ar-C'harv hag e dud a zo maro ; ne rey ken droug nag anwaz da zen e ve diskuliet. — (Erwan ar Moal, Pipi Gonto Marvailhou nevez, Saint-Brieuc, 1908, p. 21.)
** Un deiz, mintin mat, e teuas d'am zi un nebeud planterien da lavarout din un dra na felle ket dezho a vije diskuliet. — (Daniel Defoe, lakaet e brezhoneg gant Yeun ar Gow, Abrobin, Al Liamm, 1964, p. 14.)
** Hogen ne gollo ket, daoust d'e ziavaez dinoaz ar galloud en doa diskuliet en un doare ken estlammus e derou e vuhez. — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur/levrenn I : Marzhin, Al Liamm, 1975, p. 22.)

#### Troidigezhioù

* galleg : dénoncé
* galleg : dévoilé , révélé