# kargañ
## Brezhoneg
### Etimologiezh

    Savet diwar an anv-kadarn karg hag al lostger -añ.
    Meneget er C'hatholicon evel cargaff (1499).

### Verb

| Kemmadur | Furm |
| hep | kargañ |
| dre vlotaat | gargañ |
| dre c'hwezhañ | c'hargañ |
| dre galetaat | digemm |
| amreizh | digemm |
kargañ /ˈkar.ɡã/ verb kreñv eeun (anv-gwan-verb : karget) (displegadur)
* Lakaat un dra bennak en un endalc'had bennak : kargañ e werenn, e baner, e sac'h, da ub.
** Na gargit ket ma gwerenn din : pa ho-po lakeet beteg ar garidou e vo trawalh. — (Jules Gros, Le trésor du breton parlé Deuxième Partie, 1970, p. 172.)
* Kargañ unan bennak da ober un dra bennak.
** — [...] ; met hon c'harget en deus da ober e c'hourc'hemennoù deoc'h. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl/1, Al Liamm, 1984, p. 45.)
** Daoust ha bremañ kerkoulz hag a-ziagent, ar veleien n'int ket karget da ziskleriañ d'an holl lezennoù an Aviel ? — (Lan Inizan, Emgann Kergidu 1, Brest, 1877, eil emb. Al Liamm 1977, p. 217.)

#### Stummoù rannyezhel

* kargiñ

#### Gerioù kevrennek

* adkargañ
* digargañ
* diskargañ
* pellgargañ
* peurgargañ
* soulgargañ

#### Troioù-lavar

* kargañ e doull, kargañ e gorf, re gargañ ar c'harr : evañ re
* kargañ he faner : bezañ brazezet

### Daveoù

Roll an daveoù :
* ↑ Jehan Lagadeuc, Catholicon, Tréguier, 1499
* ↑ Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Le Chasse-Marée, Douarnenez, 2003, pajenn 371b