Anselmo praised this second sonnet too, as he had praised the first; and so he went on adding link after link to the chain with which he was binding himself and making his dishonour secure; for when Lothario was doing most to dishonour him he told him he was most honoured; and thus each step that Camilla descended towards the depths of her abasement, she mounted, in his opinion, towards the summit of virtue and fair fame.
Ансельмо екінші сонетті де біріншісінен артық болмаса кем бағаламады, осылайша өзін шыр айналдыра шырмап, абыройсыздыққа берік етіп байлаған шынжырдың буынына буын жалғай берді; өйткені, Лотарио абыройын әсіресе қатты былапыттаған кезде ол оған: міне, ар-намысым үшін енді ғана алаңсыз болатын болдым, дегенді айтатын; дәл осылай Камилла да масқарашылық тұңғиығына қарай баяу сырғанап бара жатқан-ды, ал күйеуіне ол тазалық пен жақсы атақтың асқар шыңына қарай өрлеп бара жатқандай көрінетін.