Насвистывая какую-то тихую песенку, всадник неспешной рысью пробирался по пустынным улицам Нижнего Города, направляясь к Антониевой башне, изредка поглядывая на нигде не виданные в мире пятисвечия, пылающие над храмом, или на луну, которая висела еще выше пятисвечий.
Бір тыныш әнді ысқырып шабандоз жайлы желіспен Төменгі Қаланың бос көшелерін көктей өтіп, Антоний мұнарасына бет алды, ара-тұра әлемде бұрын еш жерде көзге түспеген храм басындағы бесшыраққа, немесе одан да жоғары тұрған айға қарайды.