Ол сөйлеген сайын біреу аудитория терезелерінің әйнегін шылдырата сындырып келе жатқан тәрізді немесе аязды күні әлдекім ақ қарды шықырлата басып, қасыңнан өтіп бара жатқан сияқты болды да тұрды.
Каждый раз, когда он говорил, казалось, что кто-то на ходу разбивал стекла аудитории или в морозный день кто-то проходил мимо, скрипя свежевыпавшим снегом.