Suddenly the poor duenna felt two hands seize her by the throat, so tightly that she could not croak, while someone else, without uttering a word, very briskly hoisted up her petticoats, and with what seemed to be a slipper began to lay on so heartily that anyone would have felt pity for her; but although Don Quixote felt it he never stirred from his bed, but lay quiet and silent, nay apprehensive that his turn for a drubbing might be coming.
Бұдан кейін бейшара дуэнья әлдекімнің қолы кеңірдегінен ала түскенін сезді және қатты сығымдағаны сонша, қыңқ еткен дыбыс шығарарлық шамасы болмады, ал екінші біреу асқан ептілікпен, түк ешқандай тіл қатпастан, тілдеместен, дуэньяның белдемшесін түріп тастады да, әлденемен, сірә, туфлимен шығар, төмпештің астына алып, бейбақты адам аярлық халге жеткізді; Дон Кихот та оны аяп кетті, бірақ қыбыр етіп қозғалған жоқ: ол мұнда не болып, не қойып жатқанын түсінбеген, сондықтан өзіме де сыбаға тиіп қалар деп қорқып, тынысын ішке тартып, жата берген.