Онын қарсысындағы өзім бала күнімнен таныс парталар бұрыш-бұрышы күшіктің құлағындай делдиіп: "Апырау, мынау Ербол ма?" деп, жапырлай маған қарасқан сияқты болды.
The desks opposite him, familiar from my childhood, seemed to be staring at me with their corners sticking out like puppy ears, as if asking, "Is that Erbol?"