Но одни побои не испугали бы Федора Павловича: бывали высшие случаи, и даже очень тонкие и сложные, когда Федор Павлович и сам бы не в состоянии, пожалуй, был определить ту необычайную потребность в верном и близком человеке, которую он моментально и непостижимо вдруг иногда начинал ощущать в себе.
Бірақ, тек аузы күю ғана болса, онда Федор Павлович бұдан қорқа қоймас еді: қасында сенімді, жақын біреудің жоғын кенеттен, өте шұғыл сезінген сәтте мұның себебін, бәлкім, тіпті өзі де анық түсіндіре алмайтын өте қиын, тіпті тым шетін әрі қиямет-қайым жағдайлар да болған оның басында.