Тәкежан өз қасындағы жігіт қосшысын тысқа шығарып жіберіп, Оразбайға еңкейе түсіп, күбірлеп сөйлеп кетті: - Бәле бұған жеткенде, мен де құр Құнанбай баласы едім деп, Абай мен Оспанның отына күйе бермеспін.
Такежан отпустил своего помощника наружу и, наклонившись к Оразбаю, прошептал: - Когда доходит до беды, я тоже не буду просто сидеть сложа руки, как сын Кунанбая, и терпеть Абай и Оспан.