In his childhood and youth he was by no means expansive, and talked little indeed, but not from shyness or a sullen unsociability; quite the contrary, from something different, from a sort of inner preoccupation entirely personal and unconcerned with other people, but so important to him that he seemed, as it were, to forget others on account of it.
Ол бала күнінде де, есейе бастағанында да онша тентек болған жоқ, тіпті сөзге де сараң-ды, әйтсе де, бұл оның сенбегендігінен, жасқаншақтығынан немесе тұнжыраған тұйық мінездігінен емес-ті, қайта керісінше, мүлде басқа бірдеңеден, тек бір өзіне ғана байланысты, өзгелерге қатысы жоқ, тек өзіне ғана өте маңызды, сол себепті басқаларды мүлде ұмыттыратын қандай да бір ішкі уайымнан болатын.