Менің Меңтай қасында әлдебір мінімді тауып, сөгіп немесе орнымнан түсіріп кете ме деп жоғарыдан келген үлкен бастық алдында итей діріл қағатын кіші бағыныштыдай, ол маған атымды атап, жөнімді жендеп ештеңе айтпаса да, қылық-қимылымнан бірдеңе ұнамай қала ма деп, өз-өзімнен қысылып, қымсынғандай күйде отыратыным барды.
I sometimes find myself sitting there as if embarrassed and hesitant, like a subordinate trembling before a great boss from above, thinking Meňtay might suddenly criticize or demote me for some fault, even though he didn't specifically call my name or reproach me for anything, fearing that he might not like something in my behavior.