Ну, а дальше я ей рассказал все то, что рассказывал дяде Сайласу; а она сказала, что прощает нас, да, может, особенно и прощать нечего - другого от мальчишек ждать не приходится, все они озорники порядочные, насколько ей известно; и раз ничего плохого из этого не вышло, то надо не беспокоиться и не сердиться на то, что было и прошло, а благодарить бога за то, что мы живы и здоровы и никуда не пропали.
Ал сосын Сайлас ағайға айтқанымды тәтейге де қайталадым; ол "кешіремін, мүмкін кешіретіндей ештеңе болмаған шығар - ер балалардың бәрі, оның білуінше, еркелеу, әйтеуір бірдеңе істеуге үйір келеді; ешқандай жаманшылық жасалмаса, оларға ренжудің немесе мазасызданудың қажеті жоқ, қайта бәріміздің аман-сау тірі қалғанымызға құдайға алғыс айтқанымыз дұрыс" деді.