Левин был благодарен Облонскому за то, что тот со своим всегдашним тактом, заметив, что Левин боялся разговора о Щербацких, ничего не говорил о них; но теперь Левину уже хотелось узнать то, что его так мучало, но он не смел заговорить.
Щербацкийлер жайын сөз қылуға Левиннің батпай отырғанын байқап, қашанғы әдебіне баса, олар жайында Облонский де ештеңе демегеніне Левин қатты риза болған болатын; Левин бірақ өз басын сонша қыйнаған сол жайды білейінші деп қазір ынтыққанмен де, сез қылуға бата алмай келеді соны.