Қуанышы мен бақытын күміс күлкінің сыңғырымен өлшейтін, әр сөзін астарлап әзілмен айтып, әрқашан "Осы күлкіден айырмасын" деп тілейтін ғазиз жүрегі қамқорлық пен қалжыңға бірдей толы, жаны жайдары қазақ үшін дүниеде бұдан тамаша тіл бар ма, сірә?
For the Kazakh, whose precious heart is equally filled with care and humor, who measures joy and happiness by the sound of silver laughter, who always speaks with a hint of irony and wishes "May we never lose this laughter"—is there a more wonderful language in the world than this?