Ағаштар ақ тонының етегі жер сызған аяз аталарды еске түсіріп, бір емес бірнеше ата мұртынан күліп, саған қарай асықпай аяңдап келе жатқан сияқтанды.
The trees, reminiscent of cold frosty grandfathers with the hems of their white coats trailing the ground, appeared to laugh from not one but several mustaches and seemed to be leisurely walking toward you.