Затем он взял стакан, вылил три четверти в камин, чтобы можно было подумать, что Валентина пила из него, поставил его опять на ночной столик, потом подошел к книжному шкафу и исчез, бросив последний взгляд на Валентину; она засыпала безмятежно, как ангел, покоящийся у ног Создателя.
Валентина сусынды ішкен екен деп ойласын деп, ол стақанды алып, ондағы сұйықтың төрттен үшін каминге төге салды да, оны қайтадан түнгі столдың үстіне қойды, сосын кітап шкафына барып, Валентинаға тағы бір қарап, кетіп қалды; жаратушының жанында жайбарақат жатқан періште сияқты, Валентина да маужырап ұйықтап қалған еді.