At these words Luscinda looked up at Cardenio, at first beginning to recognise him by his voice and then satisfying herself by her eyes that it was he, and hardly knowing what she did, and heedless of all considerations of decorum, she flung her arms around his neck and pressing her face close to his, said, "Yes, my dear lord, you are the true master of this your slave, even though adverse fate interpose again, and fresh dangers threaten this life that hangs on yours."
Осы сөздерді құлағы шалған, Карденьоны әуелі дауысы бойынша танып қойған Лусинда оған жанарын тіктеді, сосын көз шарасында оның тап сол екені айқын кейіптелген кезде, тұла бойын кернеген қуаныштан әдеп атаулыны былай жиып қойып оны мойнынан құшақтай алды да, бетіне бетін басып тұрған күйі былай деп үн қатты: - Бейшара тұтқын қыздың заңды қожайыны жалғыз сен ғана, беу, мархабатты мырзам, дұшпан-ниет тағдыр бұған қанша қарсылық жасамасын мейлі, сенің өміріңмен өмір сүретін менің өміріме қандай қауіп-қатер төнбесін мейлі, бәрібір оған өзің ғана қожасың, басқа ешкім де емес!..