Вскорости Марфа и Григорий доложили Федору Павловичу, что в Смердякове мало-помалу проявилась вдруг ужасная какая-то брезгливость: сидит за супом, возьмет ложку и ищет-ищет в супе, нагибается, высматривает, почерпнет ложку и подымет на свет.
Көп кешікпей Марфа мен Григорий Федор Павловичке Смердяковтың ойда жоқта керемет жеркенгіш боп бара жатқанын айтқан: сорпаны ішпестен бұрын қасықпен оның ішінен бірдеңе іздегендей болады, еңкейіп үңіле қарайды, бір қасығын алып, жарыққа тосып қайта-қайта қарайды деген.