Она знала, что старуху ждут со дня на день, знала, что старуха будет рада выбору сына, и ей странно было, что он, боясь оскорбить мать, не делает предложения; однако ей так хотелось и самого брака и, более всего, успокоения от своих тревог, что она верила этому.
Княгиня өзі кемпірді күн сайын күтіп жүргендерін де, баласының таңдауына кемпірдің қуанатынын да біліп отырғанмен, шешемді ренжітем бе деп соның ұсыныс жасамай жүргені және таң көрінді өзіне; алайда, некенің өзін де, әсіресе, абыржыған көңлін басуды да қатты қалағандықтан, соған сене де берді өзі.