К самому же Федору Павловичу он не чувствовал в те минуты никакой даже ненависти, а лишь любопытствовал почему-то изо всех сил: как он там внизу ходит, что он примерно там у себя теперь должен делать, предугадывал и соображал, как он должен был там внизу заглядывать в темные окна и вдруг останавливаться среди комнаты и ждать, ждать - не стучит ли кто.
Бұл минуттарда ол, төменде әкесі неғып жүр екен, оның не істеп жатуы мүмкін, бөлмелерінің қараңғы терезелерінен сыртқа қалай үңіледі екен деп әлдеқалай құмартқаны болмаса, сосын ол бөлменің ортасында тұра қалып, біреу тықылдатпас па екен деп қалай елеңдейтінін болжап ойға батқаны болмаса, Федор Павловичтің өз басына тіпті ешқандай өшпенділікті сезген жоқ.