Он стоял, слушал и глядел вниз, то на мокрую мшистую землю, то на прислушивающуюся Ласку, то на расстилавшееся пред ним под горою море оголенных макуш леса, то на подернутое белыми полосками туч тускневшее небо.
Ол өзі тұрған күні тыңдап, төмен үңіле, біресе мүк басқан дымқыл жерге, біресе құлақ тіккен Ласкаға, біресе алдындағы тау алқымына ендеген ұшан-теңіз жалаңаш орман басына, біресе ақ шарбы бұлт іліне, күңгірт тартқан аспанға қарап тұр.