Но я все-таки подождал с молитвой, а сначала отложил письмо и долго сидел и думал: вот, думаю, как это хорошо, что так случилось, а то ведь я чуть-чуть не погубил свою душу и не отправился в ад.
Дегенмен намазды қоя тұрдым, ал өзім хатты ысырып қойып, ұзақ отырып ойландым: осылай жасағаным жақсы болды, әйтпесе мен жанымды жандырып, өртеніп жатқан дозаққа кетуге аз қалып едім.