Конечно, и радость Монте-Кристо, хоть и не выказываемая так бурно, была не менее велика; для исстрадавшихся сердец радость подобна росе, падающей на иссушенную зноем землю: сердце и земля впитывают благодатную влагу, но посторонний глаз не заметит этого.
Әрине, мына Гайде сияқты, өз сезімін ашықтан-ашық білдірмесе де, Монте-Кристоның қуанышында да шек болмады; қуаңшылықтан тандыры кепкен жерге жаңбыр қалай нәр берсе, қасіретті жүрекке қуаныш та сондай әл берді; жер мен жүрек сол нәр-құнарды құмарта сіңіріп жатады, бірақ сырт көз байқай бермейді.