Ауыл адамдарының менімен қоштасып тұрып күрсінгендері, жиендерімнің жылағаны, жеңгелерімнің менен жасқанып, үн шығара алмай сыңсығандары, Қарашекенің қатты кқңсылап, не шынжырын, не мойнын үзердей боп, арбаның соңынан қоса ұмтылмақ боп, темір шынжыр босатпай, қылғына' "Қош, қош!" дегендей боп екі рет арс еткені - бәрі-бәрі, майданға қайта аттанған менің құлағымда кетті.
The sighs of the village people bidding me farewell, my nieces and nephews crying, my sisters-in-law being intimidated by me and unable to speak, the heart-wrenching barking of Karashek as if trying to break its chain or neck while struggling to follow the cart, its two sharp barks as if saying "Goodbye, goodbye" - all of it stayed with me as I left for the front again.