Затем по привычке, привитой одиночеством, взглянула в патио и увидела Хосе Аркадио Буэндию, насквозь промокшего от дождя и гораздо более дряхлого, чем тогда, когда он умер.
Содан кейін жалғыздық бойына сіңірген дағдысы бойынша аулаға көз салды, жауын астында су болып отырған, өлген кездегісінен де қартайып кеткен, жүзін қайғы басқан Хосе Аркадио Буэндианы көрді.