One afternoon, - it was on one of those early days in April, already warm and fresh, the moment of the sun's great gayety, the gardens which surrounded the windows of Marius and Cosette felt the emotion of waking, the hawthorn was on the point of budding, a jewelled garniture of gillyflowers spread over the ancient walls, snapdragons yawned through the crevices of the stones, amid the grass there was a charming beginning of daisies, and buttercups, the white butterflies of the year were making their first appearance, the wind, that minstrel of the eternal wedding, was trying in the trees the first notes of that grand, auroral symphony which the old poets called the springtide, - Marius said to Cosette: - "We said that we would go back to take a look at our garden in the Rue Plumet.
Бірде түстен кейін, сәуірдің алғашқы күндерінің бірінде, көктем туғанмен күн әлі салқын кезде, күні күлімдеп, терезе алдындағы бақ құлпырып, Мариус пен Козеттаның жүрегін қытықтағанда, ұйқысынан оянып, долана әне-міне бүр жарғалы тұрғанда, сарқұмық өрмелеп ескі қабырғаға сәнді өрнегін жайғанда, арыстан көмей гүлдері тастардың жарығында қызарғанда, шөптің арасынан тамаша сарғалдақтар мен дәстүргүлдер қылтиғанда, көктемнің тұңғыштары ақ көбелектер жалпылдап ұшқанда, табиғаттың үйлену салтанатының бұлжымас сазгері өксік жел ағаш бұтақтарында таңғы ұлы симфонияның ноталарын ойнап, ән салғанда, ежелгі ақындар көктемнің жаны кіріп жаңғыруы атаған сәтте Мариус Козеттаға: Есінде ме, біз Плюме көшесіндегі бақты барып көреміз деп келіскен едік қой.