Так, он видел город странный, непонятный, несуществующий, с глыбами мрамора, источенными колоннадами, со сверкающими на солнце крышами, с черной мрачной и безжалостной башней Антония, со дворцом на западном холме, погруженным до крыш почти в тропическую зелень сада, с бронзовыми, горящими в закате статуями над этой зеленью, он видел идущие под стенами древнего города римские, закованные в броню, кентурии.
Мәселен, өмірде жоқ, түсініксіз, қашалған колоннадалар мен кесек мәрмәрден тұратын, шатырлары жалтырап күнге шағылған, тұнжырай безерген Антоний мұнарасы, батыс жақтағы жотада төбесіне дейін тропикалық жасыл желекке малынған сарайы, күн байырда от боп жанатын мүсіндері бар оғаш бір қаланы, ежелгі қаланың қабырғасы түбінде кетіп бара жатқан бронь құрсанған кентуриларды көрді.