Но была ли это вполне тогдашняя беседа, или он присовокупил к ней в записке своей и из прежних бесед с учителем своим, этого уже я не могу решить, к тому же вся речь старца в записке этой ведется как бы беспрерывно, словно как бы он излагал жизнь свою в виде повести, обращаясь к друзьям своим, тогда как, без сомнения, по последовавшим рассказам, на деле происходило несколько иначе, ибо велась беседа в тот вечер общая, и хотя гости хозяина своего мало перебивали, но всё же говорили и от себя, вмешиваясь в разговор, может быть, даже и от себя поведали и рассказали что-либо, к тому же и беспрерывности такой в повествовании сем быть не могло, ибо старец иногда задыхался, терял голос и даже ложился отдохнуть на постель свою, хотя и не засыпал, а гости не покидали мест своих.
Бірақ мен бұл бастан-аяқ сондағы әңгіме ме, әлде ол ұстазының бұрынғы әңгімелерінен де бірдеңелерді қосып баяндады ма, мұны кесіп айта алмаймын: өйткені жазбада пірәдардың әңгімесі, ол достарына өзінің ғұмырнамасын бейне тұтас бір хикая баяндағандай, ешбір үзіліссіз сабақтастырыла береді, ал шындығында, кейінгі пікірлерге қарағанда, бәрі біршама басқашалау болғаны күмәнсыз, неге десеңіз ол күнгі кешкі сұхбат бәріне ортақ әңгіме-ді, пірәдардың сөзін меймандары онша бөле бермегенмен, өздері де бірдеңе деп әңгімеге араласқан, тіпті өздерінің іштегі сырып атқаруы да ықтимал, сосын шалдың дамылсыз қақсай беруі де мүмкін емес, кейде ол тынысы тарылып, даусы қарлыққан, тіпті ұйықтамаса да төсегіне қисайып демалған, бұл кезде меймандары оны күтіп отырған ғой.