Жена его, Марфа Игнатьевна, несмотря на то что пред волей мужа беспрекословно всю жизнь склонялась, ужасно приставала к нему, например, тотчас после освобождения крестьян, уйти от Федора Павловича в Москву и там начать какую-нибудь торговлишку (у них водились кое-какие деньжонки); но Григорий решил тогда же и раз навсегда, что баба врет, "потому что всякая баба бесчестна", но что уходить им от прежнего господина не следует, каков бы он там сам ни был, "потому что это ихний таперича долг".
Жалпы, ол адал, турашыл еді, Марфа Игнатьевна өмір бойы күйеуінің ырқынан шығып көрмегеніне қарамастан, мысалы, шаруаларға бас бостандығы берілгеннен кейін: енді Москваға кетейік, сонда ұсақ сауда-саттықпен (олардың тірнектеп жинаған аздаған тиын-тебені болатын) бірдеме ғып күнелтерміз деп шалының мазасын ала берген; бірақ Григорий онда қатын деген шатаса береді, "өйткені қатын біткеннің бәрі арамза", сондықтан біз бұрынғы қожайынымыз қандай болса да одан кетпейміз, "өйткені бұл біздің парызымыз" деп оның аузын аштырмаған.