Marius pictured life with Cosette to himself like this, without anything else; to come every evening to the Rue Plumet, to displace the old and accommodating bar of the chief-justice's gate, to sit elbow to elbow on that bench, to gaze through the trees at the scintillation of the on-coming night, to fit a fold of the knee of his trousers into the ample fall of Cosette's gown, to caress her thumb-nail, to call her thou, to smell of the same flower, one after the other, forever, indefinitely.
Мариус Козеттамен өмірін артық әбес қимылсыз көз алдына былай келтіреді: кеш сайын Плюме көшесіне келіп, тозған тортемірдің сымын бұрап кіріп, орындыққа қатар жайғасып, иықтарын түйістіре отырып, ағаштардың арасынан ақжелеңдетіп жерге түннің қалай қонғанын қызықтап, тізесімен Козеттаның мол көйлегін сүйкеп, кіп-кішкентай саусақтарын сипап, оған "сен" деп сөйлеп, гүлдің иісін кезек алып отырса болғаны, осылай және мәңгі созыла берсе рақат.