Но ей казалось, что сквозь дверь книжного шкафа она видит глаза Монте-Кристо; она не могла не думать об этих глазах и не знала, поможет ли ей когда-нибудь чувство благодарности забыть о тягостном стыде, вызванном нескромной заботливостью графа.
Бірақ ол кітап шкафы есігінің сыртынан Монте-Кристоның жіті көзін көріп тұрғандай болды; осынау көздер оның ойынан мүлде кетер емес, өйткені графтың биәдеп қамқорлығынан өзінің қатты қысылып, ұялғанын о кісіге қанша риза болып, алғыс сезіміне бөленсе де, енді қайтып ұмыта алар ма екен.