Есікке тақап, тұтқаға енді қолымды сөза бергенімде асаудың алдынан арқан құрғандай боп, екі құлашын екі жағына керіп, бетіме жымия қарап тұрған Меңтайды көрдім.
Подойдя к двери и только протянув руку к ручке, передо мной будто бы натянули веревку, словно перед необузданной лошадью, и я увидел Меңтай, которая, распахнув руки, стояла передо мной с улыбкой на лице.