Дорогой, в вагоне, он разговаривал с соседями о политике, о новых железных дорогах, и, так же как в Москве, его одолевала путаница понятий, недовольство собой, стыд пред чем-то; но когда он вышел на своей станции, узнал кривого кучера Игната с поднятым воротником кафтана, когда увидал в неярком свете, падающем из окон станции, свои ковровые сани, своих лошадей с подвязанными хвостами, в сбруе с кольцами и махрами, когда кучер Игнат, еще в то время как укладывались, рассказал ему деревенские новости, о приходе рядчика и о том, что отелилась Пава, - он почувствовал, что понемногу путаница разъясняется и стыд и недовольство собой проходят.
Жол-жөнекей вагонда келе жатып, көршілерімен саясат, жаңа темір жол жайларын сөз қылып, пікірлерінен Москвадағыша мұнда да шатасып, өзіне өзі кейіп, әлденеге ұялып та келді; бірақ өз станциясында сыртқа шыққан соң, қаптал шапанның жағасын көгере киген қыйсық Игнат көшірді; станция терезелерінен түскен "солғын сәуле жарығы шалған кілем жапқан шанасың абзал-саймандары шығыршық, шашақты, құйрықтары түйілген аттарын көріп, Игнат көшір нәрселерін жайластыра жүріп, деревня жаңалықтарын, жұмысшы жалдаушы келгенін, Пава бұзаулағанын айтып болғанша, - Левин де шатасқан ойларынан біраз айығып, өзіне өзі көп ұялған жайы да серпілейін дегенін сезе бастады.