Дорогие там лежат покойники, каждый камень над ними гласит о такой горячей минувшей жизни, о такой страстной вере в свой подвиг, в свою истину, в свою борьбу и в свою науку, что я, знаю заранее, паду на землю и буду целовать эти камни и плакать над ними, - в то же время убежденный всем сердцем моим, что всё это давно уже кладбище, и никак не более.
Онда қымбатты өліктер жатыр, әрбір құлпытас қайсыбір жалындап өткен өмір хақында, өзінің ерлігіне, өз ақиқатына, өзінің күресі мен өз ғылымына деген таңғажайып сенім хақында баяндайды, мен онда барғасын жерге тізерлеп отыра кетіп, сол құлпытастарға тәуеп қып егілетінімді күнілгері білемін, - соның өзінде мен мұның бәрін оның атам заманғы зират қана екенін, одан басқа ештеңе емесін жүрегіммен сезе отырып істеймін.