Вильфор из своего кабинета слышал, один за другим, привычные звуки, из которых слагается повседневная жизнь: хлопанье дверей, дребезжание колокольчика г-жи де Вильфор, зовущей горничную, первые возгласы Эдуара, который пробудился радостный и веселый, как пробуждаются в его годы.
Вильфор өзінің кабинетінде отырып, күнделікті тірліктің үйреншікті дыбыстарын естумен отырды: есіктердің тырсылы, де Вильфор ханымның күтушісін шақырған қоңырауының шылдыры, ұйқыдан қуанып, көңілді оянған Эдуардтың (мұның жасында бәрі де осылай оянады) жадырай шыққан алғашқы даусы - бәрі де мұның құлағына жетіп жатты.