Когда я подошел к ней, она рассеянно слушала Грушницкого, который, кажется, восхищался природой, но только что завидела меня, она стала хохотать (очень некстати), показывая, будто меня не примечает.
Мен қыздың қасына келгенімде ол Грушницкийдің сөздерін селқостау тыңдап тұр екен, Грушницкий шамасы табиғат сұлулығына сұқтанып тұрған секілді, қыз мені көзі шалысымен бейнебір байқамаған адам тәрізді қарқылдап (өте орынсыз) күле бастады.