Абай ендi бiраз отырса, Кәмшатты құшақтап, бауырына қысып жатып: "сорлы бауырым, жазықсыз бауырым!"- деп, зар шегер болса да, мынадай iшi дұшпандықпен қатып қалған көн көңiлдi жандардың алдында оны iстесе, адасқаны.
Если бы Абай еще немного посидел, прижал Камшата к себе и, обняв, воскликнул: "несчастный мой брат, безвинный мой брат!" - если бы он так страдал, то перед такими замкнутыми, озлобившимися сердцами, как у этих людей, это было бы бесполезно.