Он прорыл на глубине десяти метров подземную галерею Клиши с бассейном для приема всей массы воды, поступающей из канала Урк, потом он же заключил в трубу, начиная от Госпитального бульвара и до Сены, реку Бьевр, причем для предупреждения обвалов и осыпи рыхлого гнилостного грунта все время приходилось укреплять его подпорками, затем, чтобы избавить Париж от стремившейся в него потоками воды с Монмартра и чтобы дать сток громадной луже площадью девять гектаров, образовавшейся близ заставы святых Мучеников, он проложил длинную линию водосточных труб от заставы Бланш до дороги в Обервиль, работая целых четыре месяца, днем и ночью, на глубине одиннадцати метров; наконец, он же, не роя открытых канав, чему еще не было примера, проложил водосточные трубы под улицей Барс-де-Бек на глубине шести метров под землей - и умер.
Ол Клиши жерасты жолын қазды, он метр тереңдікте траншеяда жұмыс істеп, Урк бас құбырынан келетін суды қабылдайтын науалар жасады; қазған шұңқырлардың көмегімен көшкінге қарсы күресе отырып, көбіне шіріген топырақта, тіреуіш ашаларды сақтап, Бьевра тармағын Госпиталь бульварынан Сенаның өзіне дейін күмбезбен жапты; Парижден Монмартрдан келетін судың тасқынын алып кету және Азапкерлер заставасындағы он гектар алаңның ағынды шалшығын түсіру үшін ол Ақ заставасына Обервилье жолына дейін суағарлардың ұзын желісін тартты, төрт ай бойы күні-түні он бір метр тереңдікте жұмыс істеді; бұл енді құлақ естімеген керемет, ол судан кейін де ашық траншеясыз алты метр жерастында Бардю-Бек көшесінің суағарын жасап, ақыры өліп кетті.