Во власти такого чувства был теперь Грэй; он мог бы, правда, сказать: - "Я жду, я вижу, я скоро узнаю ...", - но даже эти слова равнялись не большему, чем отдельные чертежи в отношении архитектурного замысла.
Грэй тап осындай сезімнің билігінде еді, рас, ол бұл сезімі жайлы "мен бірдеңені тосып жүрмін, ұзамай оны білемін де" дей алар еді, бірақ мұның өзі тұтас архитектуралық ойдың жеке бір бөлшегінің сызығы сияқты.