И в самом деле, здесь все дышит уединением; здесь все таинственно - и густые сени липовых аллей, склоняющихся над потоком, который с шумом и пеною, падая с плиты на плиту, прорезывает себе путь между зеленеющими горами, и ущелья, полные мглою и молчанием, которых ветви разбегаются отсюда во все стороны, и свежесть ароматического воздуха, отягощенного испарениями высоких южных трав и белой акации, и постоянный, сладостно-усыпительный шум студеных ручьев, которые, встретясь в конце долины, бегут дружно взапуски и наконец кидаются в Подкумок.
Расында да, мұнда бәрі оңаша, бәрі тыныш, көбіктері бұрқырап, шулай аққан тасқын, тастан тасқа секіріп көкпеңбек таулар мен шатқалдар арасын бұзып-жарып өзіне жол салады, осы бір тасқын суды жағалай, төне біткен қаз-қатар қою талдар аллеясы қап-қараңғы, тып-тынық, анық сансыз жапырақтары дәл осы арадан жан-жаққа бытырап қаптай өскен, аппақ акация мен оңтүстіктің қалың шөптерінің буы басқан ауа мөп-мөлдір, тап-таза, үнемі бір әуезбен сылдырай аққан салқын бұлақтардың ұйқыңды келтіргендей тәтті үні аңғардың етегінде бір-бірімен кездесіп, қатар жарыса ағып отырады да, ақырында Подкумакке қарай зырлай жөнеледі.