Исцеление ли было в самом деле или только естественное улучшение в ходе болезни - для Алеши в этом вопроса не существовало, ибо он вполне уже верил в духовную силу своего учителя, и слава его была как бы собственным его торжеством.
Бұл адамның шын сауыққаны ма, әлде аурудың беті өзінен-өзі бері қарағаны ма - Алеша үшін мұндай сауал болған жоқ, өйткені ол ұстазының рухани құдіретіне кәміл сенген оның атақ-даңқы мұның өз мерейінің үстемдігі тәрізді көрінген.