Luscinda in her feebleness was on the point of falling to the ground when Don Fernando released her, but Cardenio, who stood near, having retreated behind Don Fernando to escape recognition, casting fear aside and regardless of what might happen, ran forward to support her, and said as he clasped her in his arms, "If Heaven in its compassion is willing to let thee rest at last, mistress of my heart, true, constant, and fair, nowhere canst thou rest more safely than in these arms that now receive thee, and received thee before when fortune permitted me to call thee mine."
Лусинда ес-түстен айрылудың аз-ақ алдында еді, дон Фернандо оны босатқан кезде теңселіп кетті, бірақ дон Фернандо танып қоймасы үшін оның арқа тұсында тасаланып тұрған Карденьо қорқынышын былай серпіп тастап сол сәтте-ақ оны сүйемелдеуге ұмтылып, құшақтай алды да, былай деп тіл қатты: - Егер шапағаты мол құдірет саған тыныштық таптыруға ниет етіп, солай ұйғарған болса, беу, жүрегімнің адал да табанды һәм сүйікті әміршісі, ондашы бұл тыныштығың менің құшағымнан басқа еш жерде жайбарақат бола алмайды, міне енді сені құшағыма аламын және тағдыр мендіксің деп атауға бұйырған шақтарда бұл құшаққа өзіңді бұрын да талай алғанмын.