Валентина уже час лежала в лихорадке, возвращавшейся к ней каждую ночь, и в ее мозгу, независимо от ее воли, продолжалась упорная, однообразная и неумолимая работа, беспрестанно и бесплодно воспроизводя все те же мысли и порождая все те же образы.
Бір сағаттан бері Валентинаның әрбір түн сайын қайта оралатын безгегі ұстап жатқан, қыздың еркінен тыс, оның ақыл-санасы қажымай-талмай, үйреншікті бір ойлар мен бейнелерді үсті-үстіне туындатып, бір қалып, бір сарынмен қабағат қимыл-әрекет жасап жатты.