Дома Амаранта вышивала свой нескончаемый саван, а Урсула уже не противилась дряхлости, тащившей ее на самое дно мрака, где она могла ясно видеть только призрак Хосе Аркадио Буэндии под каштаном.
Үйде Амаранта әлі де кебінін тоқумен әлек, ал Урсула өзі қараңғыға сүйреген кәрілікке әбден көнген, кәзір қою қараңғылық құшағында, талшын түбіндегі Хосе Аркадио Буэндианың елесінен басқа еш нәрсені көретін қайраны жоқ.