Теперь Иван лежал в сладкой истоме и поглядывал то на лампочку под абажуром, льющую с потолка смягченный свет, то на луну, выходящую из-за черного бора, и беседовал сам с собою.
Енді Иван рақаттана бұйығып бірде абажур астындағы шамға, оның төбеден төгілген жұмсақ сәулесіне, бірде қара орманның үстінен шығып келе жатқан айға қарап, өзімен-өзі сырласты.