The longer Levin mowed, the oftener he felt the moments of unconsciousness in which it seemed not his hands that swung the scythe, but the scythe mowing of itself, a body full of life and consciousness of its own, and as though by magic, without thinking of it, the work turned out regular and well-finished of itself.
Левин неғұрлым шаба түскен сайын, өзін өзі ұмытқан сәттерін де соғұрлым жиі сезіп, соның тұсында қолы да шалғы сілтемей, қайта өзін өзі сезінген өмір толы денесін шалғының өзі қозғап, ой жұмсалмай, тылсым бойынша істеліп жатқандай, жұмысы да өзінен өзі дөп түсіп, дәл істеліп жатыр.