Әйтеуір бала-шаға болған соң бой үйреніп, кендігіп кетіп бара жатырмын, тенізге лақтырылған бір кесек тастың су түбіне қарай сыбдырсыз домала-ғанына ұқсап.
Все-таки, ведь у меня есть дети, я привык и привязываюсь, будто кусок камня, брошенный в море, беззвучно катится ко дну.