Ағаштар ақ тонының етегі жер сызған аяз аталарды еске түсіріп, бір емес бірнеше ата мұртынан күліп, саған қарай асықпай аяңдап келе жатқан сияқтанды.
Деревья, вспоминая морозных старцев, на полах их белых шуб виднелись следы земли, медленно шли к тебе и как будто улыбались из-под усов нескольких старцев.