- Что бы с вами ни произошло, Валентина, не пугайтесь; если вы будете страдать, если вы потеряете зрение, слух, осязание, не страшитесь ничего; если вы очнетесь и не будете знать, где вы, не бойтесь, хотя бы вы проснулись в могильном склепе, в гробу; соберитесь с мыслями и скажите себе: в эту минуту меня охраняет друг, отец, человек, который хочет счастья мне и Максимилиану.
Егер бір азапқа түссеңіз де, көзіңіз көрмей, құлағыңыз естімей қалса да, иіс-қоңысты сезбей қалсаңыз да, ештеңеден қорықпаңыз; егер сіз кенет оянып кетіп, қайда жатқаныңызды білмесеңіз де қорықпаңыз, тіпті көр лақатында, табыт ішінде жатсаңыз да қорықпаңыз, аспай-саспай, ойланып-толғанып барып: тап осы сәтте мені, Максимилиан мен маған бақыт тілейтін кісі, досымыз, әкеміз күзетіп тұр деңіз өзіңізге-өзіңіз.