Воланд, Коровьев и Бегемот сидели на черных конях в седлах, глядя на раскинувшийся за рекою город с ломаным солнцем, сверкающим в тысячах окон, обращенных на запад, на пряничные башни Девичьего монастыря.
Ерттелген үш қара аттың үстінде өзеннің аржағына қанатын кең жайған қалаға, күн сынықтарын шағылыстырып батысқа қарап тұрған мың сан терезелерге, Қыздар монастырінің сарғыш мұнараларына көз алмай тесіліп Воланд, Коровьев және Бегемот отырды.