В юности моей, давно уже, чуть не сорок лет тому, ходили мы с отцом Анфимом по всей Руси, собирая на монастырь подаяние, и заночевали раз на большой реке судоходной, на берегу, с рыбаками, а вместе с нами присел один благообразный юноша, крестьянин, лет уже восемнадцати на вид, поспешал он к своему месту назавтра купеческую барку бечевою тянуть.
Жасымда, осыдан қырық жылдай бұрын тіпті ертеректе, Анфим пірәдарға еріп күллі Русьті аралап, монастырьға қайыр-садақа жинап жүргенде, бір жолы кеме қатынайтын үлкен өзеннің жағасында, балықшылармен бірге түнеген едім; бізбен бірге он сегіздердегі жылы жүзді, өскелең шаруа жігіті де қонып жатты, ол ертең азанда көпестің баржасына жегілетін жерге асығып бара жатыр екен.