Он остановил взор на верхних этажах, ослепительно отражающих в стеклах изломанное и навсегда уходящее от Михаила Александровича солнце, затем перевел его вниз, где стекла начали предвечерне темнеть, чему-то снисходительно усмехнулся, прищурился, руки положил на набалдашник, а подбородок на руки.
Ол назарын Михаил Александровичте көз қарықтырып мәңгілік кетіп бара жатқан күннің нұры сынып, әйнектеріне шашыраған жоғарғы қабаттарға аударып, сосын іңір қараңғысына шомылып қарауыта бастаған төменгі жаққа аударып, бәз-бірдеңеге астамсып мырс етті де, көзін сүзіп, шынтағын таяғының тұтқасына тіреп, қолын иегіне төседі.