Аурелиано терпеливо утешал обозленную Амаранту Урсулу, стараясь показать себя хорошим мужем и в бурю, и в штиль, а повседневные заботы, которые на них навалились, когда растаяли деньги Гастона, связали их чувством глубокой привязанности, которое не было таким ослепляющим и дурманным, как страсть, но позволяло любить друг друга и быть счастливыми, как в бурные времена похотливых забав.
Аурелиано қуанышты сәттерде ғана емес, қиын-қыстау күндерде де өзінің жақсы жар бола алатынын дәлєтдеуге тырысып, қатты қапаланған Амаранта-Урсуланы жанын салып жұбатып бақты, Гастоннан қалған қаржы біткеннен кейін бастарына түскен жан сақтау қамы екеуінің бұрынғы қатынастарын ендігі жерде жолдастық, достық сезіммен бекіте түсті, бұл бұрынғы тықыршып тұратын бағдарсыз асып-төгілген құмарлықтан да күшті бір-біріне іштей ынтықтыратын сүйіспеншілік еді.