И вдруг ему вспомнилось, как они детьми вместе ложились спать и ждали только того, чтобы Федор Богданыч вышел за дверь, чтобы кидать друг в друга подушками и хохотать, хохотать неудержимо, так что даже страх пред Федором Богданычем не мог остановить это через край бившее и пенящееся сознание счастья жизни.
Сөйтіп тұрып, бала күнінде екеуінің бірге жатып, бірін бірі жастықпен атқылап, сілелері қата сақылдай күлгені, Федор Богданычтың тек есіктен шығуын ғана аңдыйтындары да есіне қалт түсе кетті, ондайда өмірдің сол ұлан-асыр, мәз-майрам қызығына түсіп кеткен соң, тіпті Федор Богданычтан қорқудың өзі де тоқтата алмайтын.