И неужели сие мечта, чтобы под конец человек находил свои радости лишь в подвигах просвещения и милосердия, а не в радостях жестоких, как ныне, - в объядении, блуде, чванстве, хвастовстве и завистливом превышении одного над другим?
Сонда бұл сайып келгенде, адам өзінің қуанышын - қазіргідей мейірімсіз қуанышта; мешкейліктен, бұзықтықтан, менмендіктен, мақтаншақтықтан, сосын бірінен-бірі қайтсе де басым түсуге тырысуынан іздемей - тек білім мен қайырымдылық жолындағы ерлік істерден ғана табатындай қиял болғаны ма?