Марқұм Қазанғаптан бола тұра, болымсыз туған мына бір сілімтікті жаңа ғана құшақтап тұрып егіле жылап, еңкілдегені есіне түсіп, ұяттан беті дуылдап, өзін-өзі аяп кетті.
Будучи покойным Казангапом, он вспомнил, как недавно обнимал это жалкое создание и горько плакал, и лицо его покраснело от стыда, и ему стало жаль самого себя.