"Then we shall see," Stepan Arkadyevitch said to himself, and getting up he put on a gray dressing-gown lined with blue silk, tied the tassels in a knot, and, drawing a deep breath of air into his broad, bare chest, he walked to the window with his usual confident step, turning out his feet that carried his full frame so easily.
"Арғысын көре жатармыз", - деп Степан Аркадьич өзін өзі жұбата түрегелді де, көк жібек астарлы сұр шапанын киіп, шашағын шалған күйі, кебежедей кең кеудесіне ауаны толтыра тартып, толық денесін сонша жеңіл алып жүретін қыйсық аяғын шыйрақ баса терезеге кеп пердені жоғары сырған соң, безілдете қоңырау соқты.