Он писал их на древнем пергаменте, подаренном ему Мелькиадесом, на стенах купального домика, на коже собственных рук, и везде ему виделась и чудилась Ремедиос: Ремедиос в сонном воздухе жаркого дня, Ремедиос в затаенном дыхании роз, Ремедиос в кружении мошек над водой, Ремедиос в запахе хлеба на рассвете, Ремедиос всюду и Ремедиос навсегда.
Ол өлеңдерін өзіне Мелькиадес сыйлаған қатты пергаментке, жуынатын бөлменің қабырғаларына, қолының сыртына жазды, өлеңдерінің бәрінде де Ремедиостың асыл бейнесі: тал түстегі маужыр сәтте де Ремедиос, раушан гүлінің тұнжыр тынысында да Ремедиос, жаңа піскен нанның таңертеңгі хош иісінде де Ремедиос, қашан да қайда болса да Ремедиос.