Ол өлкеге Бөжейдi жоқтап, ертеңдi-кеш, күндiз-түнi "бауырымдап" аңыраған, аңдыздап, ат қойып, ағылып кеп, төгiлiп түсiп, жыласып жатқан әйел-еркек, жас-кәрiнiң ұшы-қиыры жоқ.
Он стал видеть вокруг себя бесконечное множество людей - и женщин, и мужчин, и молодых, и старых, которые без устали горевали по Бежей, плакали и стенали, день и ночь, не зная удержу.