Левин помнил, как в то время, когда Николай был в периоде набожности, постов, монахов, служб церковных, когда он искал в религии помощи, узды на свою страстную натуру, никто не только не поддержал его, но все, и он сам, смеялись над ним.
Николай өзі құдайшыл, сопы болып, ораза ұстап, шеркеу жолын тұтып, құмарпаз бітіміне дін арқылы тоқтау салар жәрдем іздеп жүргенде де, ешкім қолдамай, қайта жұрт біткенге қосылып өзіне өзі күлетіні де Левиннің есінде еді.