Я Ивану в этом смысле ничего и никогда не говорил, Иван, разумеется, мне тоже об этом никогда ни полслова, ни малейшего намека; но судьба свершится, и достойный станет на место, а недостойный скроется в переулок навеки - в грязный свой переулок, в возлюбленный и свойственный ему переулок, и там, в грязи и вони, погибнет добровольно и с наслаждением.
Мен Иванға бұл мағынада ешқашан да ештеңе деген емеспін, әлбетте, ол маған еш уақытта бұл жайында емеурін де білдірген жоқ, титтей тұспал да жасаған жоқ; бірақ, бәрі тағдырдың қолында, лайықты адам өз орнын алады да, лайықсызы қалтарысқа - өзі ұнататын, өзінің жанына жағатын лас шолақ көшесіне қарай ығысады, сөйтіп ол сонда, көң-қоқыс, иіс-қоқыс арасында өз еркімен жаны жай тауып өледі.