Он часто испытывал, что иногда во время спора поймешь то, что любит противник, и вдруг сам полюбишь это самое и тотчас согласишься, и тогда все доводы отпадают, как ненужные; а иногда испытывал наоборот: выскажешь, наконец, то, что любишь сам и из-за чего придумываешь доводы, и если случится, что выскажешь это хорошо и искренно, то вдруг противник соглашается и перестает спорить.
Қарсы адамның жақсы көретін нәрсесін бағзы кезде талас үстінде түсініп, қапелімде соны өзің де жақсы көріп кеткендіктен, дереу келісе қойып, содан соң бүкіл дәлелдерің де керегі болмай, босқа қалатынын жиі сезіп жүретін өзі; кейде соның керісінше де сезетін: өзің жақсы көріп, жақсы көрген соң дәлел іздеген нәрселеріңді ақыры кеп айтып салғанда, сол айтқаның жалғаны жоқ, жақсы шықса, қарсы адам да қапелімде келісе кетіп, таласын да тоқтата қоятын.