Сам Григорий Данилович не нашел в себе силы даже днем побывать в том здании, где видел он залитое луной треснувшее стекло в окне и длинную руку, пробирающуюся к нижней задвижке.
Григорий Даниловичтің өзі терезесінің ай сәулесі төгілген сынық әйнегінен сұғылған ұзын қолдың төменгі ысырмаға барып қалғанын өз көзімен көрген ғимаратқа тіпті күндіз баруға да дәті шыдамады.