- Ты, Иван, - говорил Берлиоз, - очень хорошо и сатирически изобразил, например, рождение Иисуса, сына божия, но соль-то в том, что еще до Иисуса родился целый ряд сынов божиих, как, скажем, фригийский Аттис, коротко же говоря, ни один из них не рождался и никого не было, в том числе и Иисуса, и необходимо, чтобы ты, вместо рождения и, скажем, прихода волхвов, описал нелепые слухи об этом рождении... А то выходит по твоему рассказу, что он действительно родился!..
- Иван, сен Иисустың тууын сатиралық тұрғыдан құдайдың ұлы деп өте жақсы бейнелегенсің, - деді Берлиоз, - бірақ гәп мынада: оған дейін де қаптаған құдай балалары өмірге келген емес пе, мәселен фригиялық Аттис сияқты; қысқарта айтқанда олардың, ішінде Иисус та бар, бірде-бірі туған емес, сондықтан сен, айталық, дүниеге келудің орнына көзбояушы бақсылардың қаптап кетуі секілді қайдағы көңілге қонбайтын өсек-аяңды сипаттағансың.