Левин молчал, поглядывая на незнакомые ему лица двух товарищей Облонского и в особенности на руку элегантного Гриневича, с такими белыми тонкими пальцами, с такими длинными желтыми, загибавшимися в конце ногтями и такими огромными блестящими запонками на рубашке, что эти руки, видимо, поглощали все его внимание и не давали ему свободы мысли.
Левин Облонскийдің қасындағы екі жолдасының бейтаныс жүздеріне, әсіресе, сәнқой Гриневичтің сонша аппақ, салалы саусақты, тырнақтары имие сарғайып, сонша сойдия өскен қолына, жеңінде жылтыраған соғұрлы ірі қапсырмаларына қараған күйі, үндемеді, барлық назары осы қолға ауып кетіп, ойына ерік те бермеген сықылды.