Удостоверившись, что в основе этой грустной истории находится тот самый молодой человек и что он причина всему, Жан Вальжан - так много работавший над своей душой, употребивший столько усилий на то, чтобы вся его горькая жизнь, все его страдания и бедствия вылились в одном чувстве - чувстве любви, - заглянул теперь в свою душу и увидел в ней страшный призрак ненависти.
Осы күйзелістің басты күнәкары сол жігіт екенін, бәрінің бастау көзі сонда жатқанын анықтаған соң парасат тұрғысынан түлеген кісі, өз көңілінде зұлымдықпен қанша күресіп, бар өмірі, бастан кешкен барлық мұң-зары мен бақытсыздығы махаббатқа айналуына қыруар күш-жігер жұмсаған Жан Вальжан өз жүрегінің түкпіріне үңіліп, одан Өшпенділіктің елесін көрді.