III Одевшись, Степан Аркадьич прыснул на себя духами, вытянул рукава рубашки, привычным движением рассовал по карманам папиросы, бумажник, спички, часы с двумя цепочками и брелоками и, встряхнув платок, чувствуя себя чистым, душистым, здоровым и физически веселым, несмотря на свое несчастье, вышел, слегка подрагивая на каждой ноге, в столовую, где уже ждал его кофей и, рядом с кофеем, письма и бумаги из присутствия.
ІІІ Степан Аркадьич киініп болған соң, үстіне әтір бүркіп, көйлегінің жеңін оңдап, әдетінше қалта-қалтасына шылымын, ақшалығын, сіріңкесін, қос шынжырлы, албыр-салбырлы сағатын салды да, орамалын желпіп қойып, қамкөл болғанмен, өзін өзі әтір аңқыған, тап-таза, жарқын, денесін сергек сезе, аяғын ырғай басып, асүйге шықты, онда кофесімен қоса, қасында хаттар, мекемеден келген қағаздар күтіп жатқан болатын.