I...." Alexey Alexandrovitch, seeing Vronsky's tears, felt a rush of that nervous emotion always produced in him by the sight of other people's suffering, and turning away his face, he moved hurriedly to the door, without hearing the rest of his words.
Алексей Александрович Вронскийдің көз жасын көрген соң, қасірет тартқан өзге жұрттың сұрын көргенде көңілі босайтын әдеті ұстағанын сезді де, бетін бұра, Вронскийдің, сөзін де түгел естімей, есікке қарай асыға жөнелді.