Не будучи ни в каком случае тем, что называют вольтерьянцем или философом, или неверующим, а питая, наоборот, инстинктивное благоговение к церкви, он тем не менее видел в ней только важнейшую часть социального целого; порядок был его догматом, и это его удовлетворяло; с тех пор как он стал взрослым и поступил на службу, полиция стала для него почти что единственной религией, про него без малейшего намека на насмешку и совершенно серьезно можно было бы сказать, что он исполнял свои обязанности сыщика с полным благоговением.
Ол әсте вольтерьян да, философ та, дінсіз де емес, қайта ол ресми дінге құрмет сезіммен, асқаралы рухпен қарады, бірақ оны әлеуметтік тұтастықтың шешуші тетігі санаған жоқ; қалыптасқан тәртіп оның бірден-бір қағидаты болды да, сонымен қанағаттанды, салиқалы кісі боп, шенеунік қатарына қосылғалы ол күллі діни сезімін полицияға беріп, тыңшы, жансыз болып қызмет атқарды біз мұны ешқандай оспақсыз шын көңілден айтып тұрмыз, несі бар, тыңшы да поп сияқты қызмет.