It seemed to Levin that he had deceived someone, that he ought to explain something, but that to explain it was impossible, and for that reason he was continually blushing, was ill at ease and awkward.
Левин өзі біреуді алдап отырғандай көріп, әлденені түсіндіруім керек дегенімен, соны түсіндірудің түк жөні болмаған соң, дамылсыз қызарып, мазасы кетіп, ебі де қаша берді.