Лусардо прислонился к дереву и, ни о чем не думая, удрученный окружавшим его диким одиночеством, отдался во власть послеобеденного сна.
Ағашқа сүйеніп отырған Лусардо ештеңеге ой жүгіртпестен, өзін қоршаған меңіреу жалғыздықтан жалыққандай, түскі тамақтан соң бойын ұйытқан ұйқыға ерік берді.