Қарашолақтың, жазды күнi түлегiн өзi басқарып, күз бойы өз аулында ұстап, қайырып, өз қолынан армансыз, қапысыз баптадым деген Тұрғанбай болатын.
Карашолак, летом сам воспитывая своего подросшего жеребенка, осенью удерживая его в своем ауле, мной кормил, я ухаживал за ним безупречно, говорил Турганбай.