Вильфор, истый парижанин, смотрел на кладбище Пер-Лашез как на единственное, достойное принять прах одного из членов парижской семьи; все остальные кладбища казались ему слишком провинциальными, какими-то меблированными комнатами смерти.
Байырғы париждік Вильфор осы қаладағы текті әулеттің бір мүшесінің сүйегін қоюға оң қолайлы, бірден-бір абыройлы орын Пер-Лашез зираты деп есептейтін; қалған зираттардың бәрі оған артта қалған қарадүрсін орын, ажалдың арзанқол бөлмелері сияқты берекесіз орын болып көрінетін.