XXII Ливень был непродолжительный, и, когда Вронский подъезжал на всей рыси коренного, вытягивавшего скакавших уже без вожжей по грязи пристяжных, солнце опять выглянуло, и крыши дач, старые липы садов по обеим сторонам главной улицы блестела мокрым блеском, и с ветвей весело капала, а с крыш бежала вода.
XXII Нөсер ұзақ жауа қоймай, батпақта делбесіз шапқан қосар аттарды соза тартқан түптегі аттың бар желісімен жүрген Вронский жүйткіте жеткенде, күн тағы да көрініп, бас көшенің екі жағындағы дача төбелері мен баудағы қарт жөке ағаштары жауын суынан жылтылдап, бұтақ-бұтақтағы тамшы жарыса тамып, төбе-төбелерден төгіле құйып тұр екен.