Как всегда, у него за время его уединения набралось пропасть мыслей и чувств, которых он не мог передать окружающим, и теперь он изливал в Степана Аркадьича и поэтическую радость весны, и неудачи и планы хозяйства, и мысли и замечания о книгах, которые он читал, и в особенности идею своего сочинения, основу которого, хотя он сам не замечал этого, составляла критика всех старых сочинений о хозяйстве.
Өзі оқшау кеткелі, қашанғы әдетінше, көкейіне ұшан-теңіз ой, сезімдер құралып, төңіректегілерге соны айта алмай жүргендіктен, Степан Аркадьичке көктемнің жырға толы қуанышын да, сәтсіздіктері мен шаруашылық жоспарларын да, оқыған кітаптары жөніндегі пікірлері мен діттерін де, әсіресе, өз шығармасының идеясын да үйіп-төгіп ақтара салды, шығармасының негізі, өзі аңғармағанмен, шаруашылық жөніндегі байырғы шығармаларды түгел сынау болып шыққан.