Никогда еще усыпанное звездами небо не было так ясно, никогда еще деревья не трепетали так нежно, а травы не благоухали так сладко, никогда еще птички не засыпали в своих гнездышках под такой убаюкивающий шелест листьев, никогда еще ясное согласие природы так не соответствовало внутренней музыке любви, никогда еще Мариус не был так влюблен, так счастлив, так восторжен.
Аспан ешқашан дәл мұндай жұлдызы жыпырлаған емес, тамаша ағаштар мұндай тербеліп, шөптердің иісі мұндай қалампыр татыған емес; жапырақтарда қалғып отырған құстардың қыбыры ешқашан мұндай нәзік болған емес; аспан әлемінің мизамшуақ жарасымы махаббаттың ішкі әуенімен ешқашан мұндай үйлескен емес; Мариус те ешқашан дәл мұндай ғашық, дәл мұндай бақытты, дәл мұндай таң-тамаша болған емес.