Жамал қанша ішінен қапаланса да, басқа бір кісіге айтуының ебін таба алмай, бір күні қолына қағаз бен қарындаш алып, "тым болмаса көңілімдегі қасіретімнің оннан бір бөлігі шықпас па екен", - деп, өз басындағы халіне бір азырақ өлең жазып еді.
Jamala, although deeply distressed, could not find a way to share her sorrows with others, so one day she took paper and pencil in hand, thinking, "perhaps at least a tenth of my grief might be expressed," and wrote a few lines of verse about her plight.