На выходе из беседки Алексей Александрович, так же как всегда, говорил со встречавшимися, и Анна должна была, как и всегда, отвечать и говорить; но она была сама не своя и как во сне шла под руку с мужем.
Алексей Александрович, қашанғы әдетінше, жолыққан жұртқа шатырдан шығарында да сөйлесіп, Анна да, қашанғы әдетінше, тіл қатып, жауап бере беруге тиіс еді; Анна бірақ күйеуімен қолтықтасқан күйі, ұйқы бұған адамша, мең-зең болып кете барды.