Монте-Кристо вздрогнул с головы до ног, и так как его решения всегда бывали молниеносны, то он ударил локтем в дверное стекло, и оно разлетелось вдребезги; он поднял занавеску и увидел Морреля, который сидел у письменного стола с пером в руке и резко обернулся при звоне разбитого стекла.
Монте-Кристо аза бойы қаза тұрып, қатты шошыды, ол бір шешімді ұдайы қолма-қол, қас қағымда қабылдайтын болғандықтан да, дереу есік әйнегін шынтағымен бір соғып, күл-паршасын шығарды; пердені көтеріп жіберіп, қолына қалам ұстап, столда отырған Моррельді көрді, жігіт сынған әйнек дыбысын естіп артына жалт қарады.