He put a constraint upon himself, and struggled to repel and repress the pleasure he found in contemplating Camilla; when alone he blamed himself for his weakness, called himself a bad friend, nay a bad Christian; then he argued the matter and compared himself with Anselmo; always coming to the conclusion that the folly and rashness of Anselmo had been worse than his faithlessness, and that if he could excuse his intentions as easily before God as with man, he had no reason to fear any punishment for his offence.
Камилланың сұлулығына сүйсініп жан рақатын табуға еліктіретін сезімді енді қайта бастан кешпеу үшін, бұл сезімді бойында тұншықтыру үшін өз-өзімен арпалысып-ақ бақты; өзімен-өзі оңаша қалған сәттерде ол мұны сандыраққа бағалады; өзін-өзі залым, екі жүзді дос, тіпті азғын христиан деп те атады; сан-сапалақ ой кешіп, Ансельмо мен өзін салыстырумен болды, бірақ нәтижесінде бәріне кінәлі - бұның, Лотарионың, ұстамсыздығы емес, Ансельмоның есуастығы мен астамшылығы деген тұжырымға тіреле берді, адамдар алдында ақтала алатынындай, құдайдың алдында да ақтала алса, онда күнәсі үшін еш қам жемеуіне болатынына сенді.