Ол баланы жерден көтеріп алып, кеудесіне қысып тұрып, қорғансыз сәбидің бар азабын, бар арызын, сенімін жан-тәнімен ұғып, оның көрген жәбірін дәл өзі көргендей тебіреніп, баланы ары-бері сүйіп, жаны елжіреп, даусы дірілдеп, өз айтқанына өзі мен бермей: - Жылама, құлыным!
He lifted the child from the ground, pressed him to his chest, deeply feeling all the pain, complaints, and trust of the helpless baby, as if experiencing the child's suffering himself, kissed the child back and forth, his heart melting, voice trembling, and without realizing his own words, said: "Don't cry, my dear!"