И хозяева Ильи, и сам Илья, и даже многие из городских сострадательных людей, из купцов и купчих преимущественно, пробовали не раз одевать Лизавету приличнее, чем в одной рубашке, а к зиме всегда надевали на нее тулуп, а ноги обували в сапоги; но она обыкновенно, давая всё надеть на себя беспрекословно, уходила и где-нибудь, преимущественно на соборной церковной паперти, непременно снимала с себя всё, ей пожертвованное, - платок ли, юбку ли, тулуп, сапоги, - всё оставляла на месте и уходила босая и в одной рубашке по-прежнему.
Ильяның қожайындары да және оның өзі де, тіпті шаһардағы қаріп-қасерге жаны ашығыш рақымшыл адамдардың көбісі, әсіресе көпестер мен олардың әйелдері Лизаветаға үстіндегі кенеп лыпасынан гөрі тәуірлеу киім-кешекті талай рет берген, қысқа қарай үстіне жылы тон, аяғына етік те кигізген; бірақ қыз әдетте ол киімнің бәрін қарсылық етпестен киіп кететін де, бір жерге, көбінесе үлкен шіркеу басқышының алдына барған соң, үстіндегі тәп-тәуір киімді сыпырып тастап - бас орамал ма, юбка ма, тон ба, етік пе бәрібір, бұрынғысынша жалаң аяқ, жалаң бас, жалғыз көйлекте кете баратын.