Күйменiң артына ұзынша бiр сандықты лық толтырған кiтаптарын тиеп берiп, Абай шешесiн өз қолымен қолтықтап арбаға мiнгiзген жерде, Ұлжан баласының қолын ұстап отырып, соңғы бiр ақылын айтты: - Алты ай қыс ауылды көрмей, ұзақ жолаушыдай шырқап кеттiң.
Погрузив за кузов телеги длинный сундук, доверху набитый книгами, и привезя мать в фаэтон своими руками, Абай, когда усадил мать на телегу, Ульжан, держась за руку сына, дала ему последний совет: «Полгода зимой, не видя деревни, ты проводишь в долгих странствиях, как дальний путник».