Есіктен кіріп-шығып, құжынап жатқан көптің ішінде Зәрипа бөлекше көзге түседі: төңірегінде ел жоқтай, дүние-әлемді мансұқ еткендей ілбіп келеді екен.
В толпе, снующей туда-сюда через двери, Зарифа выделяется: словно вокруг никого нет, она идет, будто отвергнув весь мир.