Аурелиано Второй увидел себя в зеркале на потолке, поглядел на позвоночник Петры Котес - точь-в-точь цепь катушек, нанизанных на жгут из высохших жил, - и понял, что она права, но дело не во времени, а в них самих, уже малопригодных для таких забав.
Екінші Аурелиано төбедегі айнадан өзін көрді, сосын Петра Котестің кепкен тарамысқа тізіп қойған төрешектер тәрізді қырдай болған арқасын көрді, көрді де әйелді түсінді, бірақ өзгерген уақыт емес, өздерінің сол бір сүйкімді ерсі қылықтарға енді жарамай қалғандарын ұғып, күрсінді.