Katya moved swiftly to the door, but when she reached Grushenka, she stopped suddenly, turned as white as chalk and moaned softly, almost in a whisper: "Forgive me!"
Катя тез есікке қарай жүрді, алайда, Грушенькамен қатарласа беріп кілт тоқтай қалды да, аппақ шүберектей боп бозарған күйі: - Мені кешіріңіз!