He measured the terrible step which his destiny had taken without his having a suspicion of the fact; he recalled his fears of the preceding summer, so foolishly dissipated; he recognized the precipice, it was still the same; only, Jean Valjean was no longer on the brink, he was at the bottom of it.
Өзінің ырқынан тыс тағдыры жасаған сұмдық қадамды ойша екшеп, өткен жаздағы секем-сезігін еске алды, содан бекер-ақ бойын аулақ салыпты, онда бұл түпсіз шыңыраудың ернеуінде ғана тұрған сияқты еді, қазіргі тап болғаны да сол шыңырау, бірақ Жан Вальжан оның енді ернеуінде емес, тап түбінде.