Мені не дәлізге қуаламай, не теріс қаратып қойып, осы жерде шешініп, көйлегінін судыр-сусылымен, желкені куйдіре, жақыннан шыққандай боп білінетін ыстық демінің лебімен жанымды қинамай, өзі басқа қыздардың бөлмесіне барып, қайта киініп келген.
Меня не гоняя по коридору и не ставя спиной, а раздеваясь здесь, со шуршанием её платья, с ощущением от горячего дыхания, словно исходившего с близкого расстояния, не мучая мою душу, она шла в комнату других девушек и возвращалась, снова одетая.