Вот в эти-то мгновения он и любил, чтобы подле, поблизости, пожалуй хоть и не в той комнате, а во флигеле, был такой человек, преданный, твердый, совсем не такой, как он, не развратный, который хотя бы всё это совершающееся беспутство и видел и знал все тайны, но всё же из преданности допускал бы это всё, не противился, главное - не укорял и ничем бы не грозил, ни в сем веке, ни в будущем; а в случае нужды так бы и защитил его, - от кого?
Міне, дәл осындай сәттерде ол қасында, жақын жерде, өзі жататын бөлмеде болмағанымен, тіпті флигельде болса да, өзіне шын берілген, сенімді адамның, өзі сықылды ақ сайтан емес, бірақ, болып жатқан бұзықтықты көріп, құпия сырға қанықса да, шын берілгендігі себепті соның бәріне көз жұмып, наразылық білдірмейтін, ең бастысы - бетіңе салық қылмайтын, о дүниеде де, бұ дүниеде де қоқан-лоқы көрсетпейтін адамның болғанын ұнататын және алда-жалда басына бұлт айналса, оны қорғайтын болса, - бірақ сонда оны кімнен қорғауы керек?