После этой трагической фразы, сказанной с приличною важностью, он отошел на свое место; Иван Игнатьич со слезами обнял также Грушницкого, и вот он остался один против меня.
Осы бір қайғылы сөзді насаттанып тұрып айтқаннан соң, ол өзінің орнына кетті, мұның артынша Иван Игнатьевич көзіне жас алып Грушницкийді құшақтады, міне, енді ол менің қарсы алдымда жалғыз қалды.