Он протянул руку; это был веер, забытый г-жой де Вильфор и завалившийся между спинкой и подушками; вид этого веера пробудил в нем воспоминание, и это воспоминание сверкнуло, как молния во мраке ночи.
Ол қолын созып қарап еді, де Вильфор ханым ұмыт қалдырып кеткен желпуіш екен, орындықтың арқалығы мен көпшік арасына қыстырылып қалыпты: осынау желпуішті көрісімен оның есіне, қараңғы түнде жарқ еткен найзағайдай болып, бағанағы бір жайттар түсті.