Но когда Аурелиано Второй распахнул ставни, комнату залил привычный свет, который, казалось, и не исчезал отсюда и всегда тут был, а в углах - ни паутины, ни грязи, порядок и чистота, такой порядок и такая чистота, каких не видели в день похорон, и даже чернила не высохли в чернильнице, а ржавчина не съела блеск металла и не остыла печь, на которой Хосе Аркадио Буэндия гнал пары ртути.
Алайда Екінші Аурелиано күнде келіп жүрген адамдай, еркін кіріп терезені ашқанда, жарық күн сайын нұрға малынып тұрған бөлмеге түскендей, айналаны тегіс жарқыратып жіберді: бөлме ішінде бір түйір шаң, не өрмекшінің торы жоқ, бәрі де мұнтаздай тап-таза, жинастырулы тұр екен, тіпті Мелькиадесті жерлеген күнгіден таза, жинақы көрінеді, сия сауыттa cия тұр, қылау шалмаған металл заттар жалт-жұлт етеді Хосе Аркадио Буэндианың сынап қайнататын көрігінің оты да өшпепті.