А мы, их жалкие потомки, скитающиеся по земле без убеждений и гордости, без наслаждения и страха, кроме той невольной боязни, сжимающей сердце при мысли о неизбежном конце, мы не способны более к великим жертвам ни для блага человечества, ни даже для собственного нашего счастия, потому что знаем его невозможность и равнодушно переходим от сомнения к сомнению, как наши предки бросались от одного заблуждения к другому, не имея, как они, ни надежды, ни даже того неопределенного, хотя и истинного наслаждения, которое встречает душа во всякой борьбе с людьми или с судьбою... И много других подобных дум проходило в уме моем; я их не удерживал, потому что не люблю останавливаться на какой-нибудь отвлеченной мысли.
Ал біздер, сөзсіз өлетінімізді ойлағанда ғана жүрегіміз қысылып, үрейленгенімізден басқа күндерде жер бетін сенім мен мақтанышсыз, ләззат пен қорқынышсыз кезетін солардың сорлы ұрпақтарымыз; адамзаттың игілігі үшін де, болмаса жеке өзіміздің бақытымыз үшін де біздің енді ондай ұлы құрбандыққа баруға дәрменіміз жоқ, өйткені, оның мүмкін емес екенін білеміз, соның салдарынан өзіміздің бабаларымыздың бір адасудан екінші адасуға душар болғаны тәрізді біз де бір күдіктен екінші күдікке селсоқ ауыса қоямыз, бірақ, біздің бұл ауысуымызда олардай үміт болуы былай тұрсын, адаммен немесе тағдырмен күрескенде жүректе бір бұлдыр да болса кездесетін күшті тілек құмарлығы да болмайды...