Жазмыштың жазғыруын іштей ұққан бұл екеуі ендігі жерде өмірдің мәні бір-біріне тірек, ерекше сезімтал болып, кірбіңсіз, кіржіңсіз тірлік кешу екенін ұғынысты.
The two, who inwardly understood the reproach of fate, realized that from now on the meaning of life was to support each other, to be exceptionally sensitive, and to live without resentment or displeasure.