О, по моему, по жалкому, земному эвклидовскому уму моему, я знаю лишь то, что страдание есть, что виновных нет, что всё одно из другого выходит прямо и просто, что всё течет и уравновешивается, - но ведь это лишь эвклидовская дичь, ведь я знаю же это, ведь жить по ней я не могу же согласиться!
О, мен өзімнің шолақ, тірліктегі эвклидтік ақылым бойынша қайғы-қасіреттің жететінін, бірақ кінәлілердің жоғын, барлығы бірінен бірі тікелей, өзінен-өзі туындайтынын, бәрі өзгеріп, теңесіп жататынын ғана білемін, - бірақ мұның не бары эвклидтік сандырақ екенін түсінемін, сондықтан бұл сандырақ бойынша өмір сүруге келісе алмаймын!