But of all I saw and observed down there, what gave me most pain was, that while Montesinos was speaking to me, one of the two companions of the hapless Dulcinea approached me on one without my having seen her coming, and with tears in her eyes said to me, in a low, agitated voice, 'My lady Dulcinea del Toboso kisses your worship's hands, and entreats you to do her the favour of letting her know how you are; and, being in great need, she also entreats your worship as earnestly as she can to be so good as to lend her half a dozen reals, or as much as you may have about you, on this new dimity petticoat that I have here; and she promises to repay them very speedily.'
Бірақ, ана жақта көргендерім мен байқағандарымның арасында әсіресе мына бір жай мені қатты өкініште қалдырды: Монтесиноспен әңгімелесіп тұрған кезімде сормаңдай Дульсинея құрбыларының бірі қасыма білдірмей жақындап келіп, көзіне жас алып тұрып, толқудан үздіге шыққан бәсең дауыспен былай деді: "Мейірбан ханымым Дульсинея Тобосская сізді қолыңыздан сүйеді және сау-сәлемет жүрмісіз, соны хабарлауыңызды қатты өтініп сұрайды; ал өзі шектен тыс мұқтаждық көріп жатқандықтан сізге тағы бір өтініш білдіргісі келеді: мына қолымда ұстап тұрған, бірер киілген жаңа белдемшені кепілдікке алып, оған қарызға алты немесе мүмкіндігіңізге қарай одан да көбірек реал бере тұрмас па екенсіз, - бұл ақшаны ол сізге көп ұзамай-ақ қайтаруға серт етеді".