Абай бiр сәт тағы да алқына, қинала аунап, "сусап барам!" дегенде, жылаудан басын көтерiп алған Тоғжан оның не айтқанын аңғара алмай, өксiп отырып аңыра қарап едi.
When Abai, panting and distressed, once again exclaimed, "I'm so thirsty!" Togzhan, who had just lifted her head from weeping, couldn't comprehend his words and sat sobbing, staring blankly.