На запад пятиглавый Бешту синеет, как "последняя туча рассеянной бури"; на север поднимается Машук, как мохнатая персидская шапка, и закрывает всю эту часть небосклона; на восток смотреть веселее: внизу передо мною пестреет чистенький, новенький городок, шумят целебные ключи, шумит разноязычная толпа, - а там, дальше, амфитеатром громоздятся горы все синее и туманнее, а на краю горизонта тянется серебряная цепь снеговых вершин, начинаясь Казбеком и оканчиваясь двуглавым Эльборусом... Весело жить в такой земле!
Батыста "толастаған дауылдың соңғы бұлтына" ұқсап бес тармақты Бештау көгереді, парсылардың сеңсең бөркіне ұқсаған Машук солтүстікке көтеріліп, көкжиектің сол жағын жауып тұр; шығысқа қарау тіпті көңілдірек: төменде, қарсы алдымда тап-таза жаңа қала мұнартып, суы шипа бұлақтар шулай ағады, түрлі тілде адамдар дауыстайды, әне, одан әрі буын-буын, үйме-жүйме боп жалғаса біткен таулар барған сайын көгеріп, тұмандана береді, көкжиекті қаптай созылған қар шыңдарының күміс тізбегі Қазбектен басталып екі басты Эльбруске барып тоқтайды...