Этот милый Свияжский, держащий при себе мысли только для общественного употребления и, очевидно, имеющий другие какие-то, тайные для Левина, основы жизни, и вместе с тем он с толпой, имя которой легион, руководящий общественным мнением чуждыми ему мыслями; этот озлобленный помещик, совершенно правый в своих рассуждениях, вымученных жизнью, но неправый своим озлоблением к целому классу, и самому лучшему классу России; собственное недовольство своею деятельностью и смутная надежда найти поправку всему этому - все это сливалось в чувство внутренней тревоги и ожидания близкого разрешения.
Тек жұртшылық алдында айтатын пікірлерін ғана әзір ұстағанмен, сірә, Левиннен жасырын өзге бір өмір негіздері бар, оның үстіне, легион атанған тобырға қосыла, қоғам ойына өзінде жоқ бөгде пікір арқылы басшылық етіп отырған осынау сүйкімді Свияжский; өз ойларын орынды айтқанмен, өмір азабын көре келіп, бүкіл бір тапқа, тап болғанда, Россиядағы ең таңдаулы тапқа зіл шақырып, теріс бағып отырған әлгі шатынауық помещик; өз кәсібіне өзі наразы боп, соның бәрін түзейтін жол табармын деген көмескі үміт - түгел қосылып, іштегі абыржу сезімі мен тез арада шешермін деген дәмеге келіп тоғысты.