Есіктен кіріп-шығып, құжынап жатқан көптің ішінде Зәрипа бөлекше көзге түседі: төңірегінде ел жоқтай, дүние-әлемді мансұқ еткендей ілбіп келеді екен.
Entering and leaving the doorway, out of the bustling crowd, Zaripa stands out: as if there were no one around her, as if she disdains the whole world, she walks slowly.