Their wonder as well as their weeping lasted some time, and then Cardenio and Luscinda went and fell on their knees before Don Fernando, returning him thanks for the favour he had rendered them in language so grateful that he knew not how to answer them, and raising them up embraced them with every mark of affection and courtesy.
Жылап-сықтау біразға дейін созылды, сонан соң Карденьо мен Лусинда дон Фернандоның алдына тізерлей кетіп, оған шексіз ырзашылық білдірді және оны ерекше қошеметпен білдіргендері сонша, анау не жауап қайтарарын білмей абыржып қалды да, бар болғаны оларды орнынан тұрғызып айрықша құрметпен және аса бір іззеттілікпен құшағына қысты.