After this the history goes on to say that the day fixed for the battle arrived, and that the duke, after having repeatedly instructed his lacquey Tosilos how to deal with Don Quixote so as to vanquish him without killing or wounding him, gave orders to have the heads removed from the lances, telling Don Quixote that Christian charity, on which he plumed himself, could not suffer the battle to be fought with so much risk and danger to life; and that he must be content with the offer of a battlefield on his territory (though that was against the decree of the holy Council, which prohibits all challenges of the sort) and not push such an arduous venture to its extreme limits.
Одан соң, хикаяда айтылғанындай, жекпе-жек өтетін күн де келіп жетті, Дон Кихотты өлтірмей әрі жарақаттамай қалай жеңуге болатынын малайы Тосилосқа әлденеше қайтара ескерткен герцог найзалардың темір ұштығын алып тастауға әмір етті; ал Дон Кихотқа өзі христиан діні заңдарын қастер тұтатынын, бұл заңдардың алдағы айқастың өмірге қатер төндірерліктей болуына рұқсат етпейтінін түсіндірді, - жекпе-жектің қол астындағы иелікте өтуіне кедергі келтірмегенінің өзі-ақ герцог тарапынан жасалған үлкен жақсылық екенін айтты: өйткені бұған рұқсат етуі арқылы қасиетті собордың мұндай сайысқа тиым салатын қаулысын бұзып отырғанын, онсыз да мейірімсіз ұрыстың шектен тыс қатыгездікпен өтуіне жол бермейтінін ескертті.