Тогда граф встал, бесшумно открыл дверь в гостиную и увидел в кресле Гайде; руки ее бессильно повисли, прекрасное бледное лицо было запрокинуто; она пододвинула свое кресло к двери, чтобы он не мог выйти из комнаты, не заметив ее, но сон, необоримый сон молодости, сломил ее после томительного бдения.
Осыдан кейін граф орнынан тұрып, есікті абайлап ашып, мейманжайға қарап еді, креслодан Гайдені көрді; ол ажарлы ақ жүзін көкке беріп, жансыз қолы салбырап ұйықтап жатыр; бұл бөлмеден шықса, мені көрмей кетпесін деп, креслоны есік алдына жақындатып қойыпты, бірақ ұйқы, жастықтың тәтті ұйқысы, көп күтіп шаршаған қызды қалжыратып, алып соқса керек-ті.