This strange stillness, and the thoughts, always present to our knight's mind, of the incidents described at every turn in the books that were the cause of his misfortune, conjured up to his imagination as extraordinary a delusion as can well be conceived, which was that he fancied himself to have reached a famous castle (for, as has been said, all the inns he lodged in were castles to his eyes), and that the daughter of the innkeeper was daughter of the lord of the castle, and that she, won by his high-bred bearing, had fallen in love with him, and had promised to come to his bed for a while that night without the knowledge of her parents; and holding all this fantasy that he had constructed as solid fact, he began to feel uneasy and to consider the perilous risk which his virtue was about to encounter, and he resolved in his heart to commit no treason to his lady Dulcinea del Toboso, even though the queen Guinevere herself and the dame Quintañona should present themselves before him.
Құлаққа ұрған танадай тыныштық пен рыцарымыздың бақытсыздығына кінәлі қай кітаптың болмасын әр бетінде кезігетін оқиғалар жайындағы жабысқақ ойлар оны кез-келген адамның қиялына әлдеқалай кіре қоймайтын оғаш та ақылға сыйымсыз бір арманға жетеледі, анығырақ айтқанда, ол өзін бейне бір еңселі қамал-сарайға келіп жеткендей, - оның өзі түскен бекеттерді әрдайым қамал-сарай деп жобалайтынын білеміз ғой, - бекетшінің, яғни қамал-сарай қожасының, қызына бұл айтып жеткізгісіз әсер қалдырғандай, сөйтіп ол қыз бұған бір көргеннен ғашық боп, бүгін түнде ата-анасына білдірмей келіп бір-ер сағат жанында болуға уәде бергендей көрінді; бірақ өзі ойдан шығарған осынау қисынсыз қиялды күмәнсіз де талассыз шындық ретінде қабылдаған ол сол бойда-ақ аяшына деген кіршіксіз адалдығы қандай ауыр сынаққа душар болатынын көз алдына елестетіп уайым шегіп кетті, сөйтіп қасына тіпті сарай ханымы Кинтаньонасын ертіп королева Джиневраның өзі келсе де мейлі, жүрегінің әміршісі Дульсинея Тобосскаяға опасыздық жасамауға өзіне-өзі ойша серт берді.