Труп г-жи де Вильфор лежал перед дверью в будуар, где только и мог быть сын, и словно сторожил порог; в открытых, остановившихся глазах, на мертвых губах застыла пугающая загадочная усмешка.
Де Вильфор ханымның денесі будуарға кіретін есік алдында жатыр, баласы сонда шығар, өлік соның табалдырығын күзетіп жатқан тәрізді: бақырайып ашылып қалған көзі мен өлі ернінде бір жұмбақ күлкі семіп қалыпты.