So, in good time my Queequeg gained strength; and at length after sitting on the windlass for a few indolent days (but eating with a vigorous appetite) he suddenly leaped to his feet, threw out his arms and legs, gave himself a good stretching, yawned a little bit, and then springing into the head of his hoisted boat, and poising a harpoon, pronounced himself fit for a fight.
Сондықтан да көп ұзамай менің Квикегім әлдене бастады, содан, ақыры, зәкір-қақпада бірнеше күн бос дырдумен отырған (алайда, осы уақыт бойы тамақты тойымсыз асай берді) ол кенет атып тұрып, аяқтарын талтайта, қолдарын жайып, жақсылап керіліп алды, сосын азырақ есінеп, өзінің ілулі вельботының тұмсығына қарғып мінді де, гарпунын көтеріп, ұрысқа дайынмын деп жариялады.