Добродушная фельдшерица Прасковья Федоровна навестила поэта во время грозы, встревожилась, видя, что он плачет, закрыла штору, чтобы молнии не пугали больного, листки подняла с полу и с ними побежала за врачом.
Мейірбан медбике Прасковья Федоровна нажағай жарқылдаған кезде ақынның көңілін білуге келіп, оның жылап отырғанын көріп шошып қалды, жасыл жарқылы ауруды қорқытпас үшін терезе пердесін жауып, едендегі шашылған қағаздарды жинастырып жүгіре басып дәрігерге кетті.