Онын қарсысындағы өзім бала күнімнен таныс парталар бұрыш-бұрышы күшіктің құлағындай делдиіп: "Апырау, мынау Ербол ма?" деп, жапырлай маған қарасқан сияқты болды.
Парты напротив меня, знакомые с детства, со всех сторон как ушки щенков, будто сказали: "Неужели это Ербол?" и посмотрели на меня.