Ничто не исчезало, всесильный Воланд был действительно всесилен, и сколько угодно, хотя бы до самого рассвета, могла Маргарита шелестеть листами тетрадей, разглядывать их и целовать и перечитывать слова: - Тьма, пришедшая со Средиземного моря, накрыла ненавидимый прокуратором город... Да, тьма... Глава 25.
Ештеңе де ғайып болған жоқ, құдіретті Воландтың шын мәнінде де құдіреті күшті болды, сондықтан Маргарита мейілі білгенше, ең бері қойғанда күн шыққанша дәптер беттерін сусылдата парақтап, тесіле қарап, кей тұстарын сүйіп алып, мына сөздерді қайта-қайта оқуға мүмкіндік алды.