Они не чувствовали ни ночной свежести, ни холода каменной скамьи, ни сырости, поднимавшейся от земли и покрывавшей влагой траву, они смотрели друг на друга, и сердца их были полны воспоминаний.
Олар түннің саф тазалығын да, тастың салқындығын да, жердің дымқылдығын да, шөптің сусіңділігін де сезген жоқ, бір бірінен көз алмай, жүректері естелік әсерге шып-шып толып кетті.