Сергей Иванович любовался все время красотою заглохшего от листвы леса, указывая брату то на темную с тенистой стороны, пестреющую желтыми прилистниками, готовящуюся к цвету старую липу, то на изумрудом блестящие молодые побеги дерев нынешнего года.
Сергей Иванович жапырақ көмген орман көркін тынбай тамашалап, біресе көлеңке жағынан қарауыта көрініп, жетім сары жапырақтары шұбарта, гүл атқалы тұрған қарт жөке ағашын, біресе быйыл өнген ағаштардың жұбаржатша жылтылдаған жас шыбықтарын бауырына нұсқай түсіп келеді.