Меңтай есіме түскенде осы иен көшенің ортасында тоқтай қалып, еңкейдім де, бір жерін ауыртып алмайын дегендей ептеп жердегі ұлпа қардың аппақ жотасын бір сипап өттім.
When I remembered Mengtai, I stopped in the middle of this deserted street, bent down, and gently stroked the white crest of the soft snow on the ground so as not to hurt any part of it.