Тегінде, Абайдың қысқы, жазғы түстігіне үнемі шақырусыз, емеурінсіз, өз еріктерімен келіп, күні бойы Абайдың сөзін тыңдағансып, ләм демей, үнсіз отырып, түстікті бірге жесіп алып, өз беттерімен аттанысын кете беретін көп кісілер бар-ды.
In essence, there were many people who would come of their own free will to visit Abai in both winter and summer, without invitation or gesture, sit silently all day long as if listening to his words, share a meal with him, and then leave on their own.