As they left the pavilion, Alexey Alexandrovitch, as always, talked to those he met, and Anna had, as always, to talk and answer; but she was utterly beside herself, and moved hanging on her husband's arm as though in a dream.
Алексей Александрович, қашанғы әдетінше, жолыққан жұртқа шатырдан шығарында да сөйлесіп, Анна да, қашанғы әдетінше, тіл қатып, жауап бере беруге тиіс еді; Анна бірақ күйеуімен қолтықтасқан күйі, ұйқы бұған адамша, мең-зең болып кете барды.