Чем долее Левин косил, тем чаще и чаще он чувствовал минуты забытья, при котором уже не руки махали косой, а сама коса двигала за собой все сознающее себя, полное жизни тело, и, как бы по волшебству, без мысли о ней, работа правильная и отчетливая делалась сама собой.
Левин неғұрлым шаба түскен сайын, өзін өзі ұмытқан сәттерін де соғұрлым жиі сезіп, соның тұсында қолы да шалғы сілтемей, қайта өзін өзі сезінген өмір толы денесін шалғының өзі қозғап, ой жұмсалмай, тылсым бойынша істеліп жатқандай, жұмысы да өзінен өзі дөп түсіп, дәл істеліп жатыр.