Когда Степан Аркадьич вышел из комнаты зятя, он был тронут, но это не мешало ему быть довольным тем, что он успешно совершил это дело, так как он был уверен, что Алексей Александрович не отречется от своих слов.
Степан Аркадьич күйеуінің бөлмесінен шыққанда, көңілі босай шыққанмен, сол істі ойдағыдай тындырғанына риза болған соң, онысының бөгеті болған жоқ оған, өйткені Алексей Александрович айтқан сөзінен қайтпайтынына сеніп те шықты өзі.