Тыста тұрған Тәкежанмен Абай құшақтасып көрiстi де, үйде дауыс айта бастаған Қаражанға, басқа әйелдерге, дағды бойынша: "құлыным, құлыншағым" деп, үн салып, жылап кiрдi.
На улице Абая обнялся с Тәкежаном, затем вошёл внутрь и начал голосить вместе с Каражан и остальными женщинами. По обычаю, он воскликнул: "моё дитя, моё дитятко" и заплакал.