Тек от бұрқыраған корабль бірте-бірте сығымдалып, кішірейіп, түпсіз тұңғиыққа сүңгіп кетіп, буалдыр ақ нүктеге айналғанша қарап тұрып, басын бір шайқап қойды да, әм қуанған, әм қорыққан, майдандасқан сезімнің жетегінде кете барды.
«Только наблюдая, как дымящийся корабль постепенно сжимается, уменьшается и погружается в бездонную пропасть, превращаясь в мутное белое пятно, он слегка покачал головой и, охваченный одновременно радостью и страхом, поддался смешанным чувствам.»