Он открыто ненавидел Веллингтона, что очень нравилось толпе, и в течение семнадцати лет, почти не обращая внимания на промежуточные события, величественно хранил в себе печаль о Ватерлоо.
Веллингтонды ол халықтың жанашырлығын туғызған ортақ өшпенділікпен жек көрді және он жеті жыл бойы осы кезеңде өтіп жатқандарды елемей Ватерлоо қасіретін есінде ұзақ сақтады.