Прокуратор тыльной стороной кисти руки вытер мокрый, холодный лоб, поглядел в землю, потом, прищурившись в небо, увидел, что раскаленный шар почти над самой его головою, а тень Каифы совсем съежилась у львиного хвоста, и сказал тихо и равнодушно: - Дело идет к полудню.
Прокуратор саусағының сыртымен дымқыл, суық маңдайын сүртіп, жерге қарады, көзін сығырайтып аспанға тастап, қып-қызыл боп балқыған отты шардың тап төбесінде тұрғанын, Каифаның көлеңкесі арыстанның құйрығында қушиып қалғанын көріп, баяу, немқұрайды ғана сөйледі: - Күн түске жармасып қалыпты ғой.