- Благодарю вас, сеньоры, - сказал Дон Кихот, - но я не могу задерживаться здесь ни на минуту; печальные обстоятельства и грустные мысли заставляют меня быть вежливым и торопиться в путь.
- Көптен-көп рақмет сіздерге, сеньорлар, - деді Дон Кихот, - мен қас қағым сәтке де кідіре алмайын деп тұрмын: көңілсіз ойлар мен қайғылы оқиғалар сыпайыгершілік сақтауыма жол бермей, асықтырып тұр.