- Пусть все это забудется, как дурной сон, - сказал Бошан, - пусть все это исчезнет, как эти последний искры, бегущие по почерневшей бумаге, пусть все это развеется, как этот последний дымок, вьющийся над безгласным пеплом.
- Жаман түс көргендей бәрі де ұмыт болсын, - деді Бошан, - қап-қара күйе шалған мына қағаздағы соңғы жылт-ұшқын тәрізді осының бәрі ғайып болсын, мына күлге айналған қағаздың үстінде көтерілген соңғы түтін тәрізді ұшты-күйлі жоқ болсын!