Никанор Иванович сквозь слезы разглядел свою комнату в лечебнице и двух в белых халатах, но отнюдь не развязных поваров, сующихся к людям со своими советами, а доктора и все ту же Прасковью Федоровну, держащую в руках не миску, а тарелочку, накрытую марлей, с лежащим на ней шприцем.
Никанор Иванович көзі жасқа толып емханадағы бөлмесін айнала шолып еді, назарына ақ халатты екеу түсті, олар жұртқа ақыл айтып, тұмсығын тықпас жерге сұғып жүрген әдепсіз аспаздар емес, докторлар, қолына меске емес, бетіне дәке жауып, шприц салып қойған тәрелке ұстаған Прасковья Федоровна.