Так что Аурелиано и Габриель стали еще и сообщниками, единомыслие которых скреплялось действительно имевшими место событиями, в которые никто не верил и которые до такой степени были неотделимы от существования двух друзей, что обоих не накрыла откатная волна прибоя, не оставившая от конченого мира ничего, кроме ностальгии по прошлому.
Осылайша екеуінің өзге жұрт тегіс мойындамай қойған оқиғалардың болғанына деген шүбәсіз сенім, пиғыл мен пікір ортақтастығы Аурелиано мен Габриэль екеуін жақындастырған, бұл фактілер екі досқа айрықша әсер етіп, соңында қайғыдан басқа қара қылтанақ қалдырмай сонау бағзы заманда құрып кеткен көнe дүние тылсымы жарға соғып кері лықсыған теңіз толқынындай екеуін өзіне тартып ала жөнелген.