У Маргариты закружилась голова, ее шатнуло, но чаша оказалась уже у ее губ, и чьи-то голоса, а чьи - она не разобрала, шепнули в оба уха: - Не бойтесь, королева... Не бойтесь, королева, кровь давно ушла в землю.
Маргаританың басы айналып, теңселіп кетті, бірақ тостаған ерніне тақалып қалыпты, біреудің сыбырлаған даусы естіледі, бірақ кімнің үні екенін біле алмады, екі құлағына да күбірлеп: - Қорықпа, королева...