Он умолкал, поникал головой, потом, напившись из деревянной фляги теплой воды, оживал вновь и хватался то за нож, спрятанный под таллифом на груди, то за кусок пергамента, лежащий перед ним на камне рядом с палочкой и пузырьком с тушью.
Басын салбыратып үн-түнсіз қалды да, ол ағаш құтыдан жылы су ішіп, таңдай жібіткен соң қайта сергіп, кеудешесінің ішкі өңіріне жасырған пышағын алды, біресе алдындағы таста жатқан, қасында таяқшамен тушь бар пергаментке қарады.