Однажды после полудня, в один из первых апрельских дней, уже теплых, но еще довольно свежих, в то время, когда яркое солнце светило особенно весело, когда сады, видневшиеся из окон Мариуса и Козетты, волновались, точно пробуждаясь от сна, когда наконец распускался боярышник, когда старые стены дома стали покрываться убором из желтофиолей, когда в расщелинах между камнями стали появляться красные цветки жибрея, а в траве виднелись уже маргаритки и лютики, когда в воздухе начали порхать первые вестники тепла - белые бабочки, когда ветер, этот музыкант на непрерывно продолжающемся свадебном пиру природы, играл под зеленеющим сводом деревьев начало великой утренней симфонии, которую поэты называют весной, - Мариус сказал Козетте: - Мы собирались сходить взглянуть на наш садик на улице Плюмэ.
Бірде түстен кейін, сәуірдің алғашқы күндерінің бірінде, көктем туғанмен күн әлі салқын кезде, күні күлімдеп, терезе алдындағы бақ құлпырып, Мариус пен Козеттаның жүрегін қытықтағанда, ұйқысынан оянып, долана әне-міне бүр жарғалы тұрғанда, сарқұмық өрмелеп ескі қабырғаға сәнді өрнегін жайғанда, арыстан көмей гүлдері тастардың жарығында қызарғанда, шөптің арасынан тамаша сарғалдақтар мен дәстүргүлдер қылтиғанда, көктемнің тұңғыштары ақ көбелектер жалпылдап ұшқанда, табиғаттың үйлену салтанатының бұлжымас сазгері өксік жел ағаш бұтақтарында таңғы ұлы симфонияның ноталарын ойнап, ән салғанда, ежелгі ақындар көктемнің жаны кіріп жаңғыруы атаған сәтте Мариус Козеттаға: Есінде ме, біз Плюме көшесіндегі бақты барып көреміз деп келіскен едік қой.