It is true, and I own it now, that though I knew what good cause Don Fernando had to praise Luscinda, it gave me uneasiness to hear these praises from his mouth, and I began to fear, and with reason to feel distrust of him, for there was no moment when he was not ready to talk of Luscinda, and he would start the subject himself even though he dragged it in unseasonably, a circumstance that aroused in me a certain amount of jealousy; not that I feared any change in the constancy or faith of Luscinda; but still my fate led me to forebode what she assured me against.
Ақ-адал шыным, қазір алдарыңызда отырып күлбілтелемей-ақ ашып айтуыма болады, Фернандоның Лусинданы қалай мақтауына да қисын жеткілікті екенін түсінгеніммен, мұндай мақтау сөздерді оның аузынан естуім өзіме тіптен ұнаған жоқ, сондықтан одан қорқып, сақтана бастадым, өйткені ол реті келген-келмегеніне қарамай минут сайын дерлік мені Лусинда жайында сөзге тартатынды шығарды, бұл менің бойымнан қызғанышқа ұқсас бір сезімді оятты, бірақ ақжүрек те адал Лусинда тарапынан күтпеген қадам жасалады деп әсте қауіптенген жоқ едім; қалай болған күнде де, тағдырым мені өзі табыстырмақ болған бақытымнан қауіптене бастауға мәжбүр етті.