Нуартье многозначительно посмотрел на внучку, взглядом приказывая ей замолчать; но Валентина не смотрела на него: ее взоры и ее улыбка принадлежали Моррелю.
Нуартье немересіне енді үндеме деп әмір еткендей раймен қарап отырды; бірақ Валентина атасына қарамады: сол сәтте оның есіл-дерті - көзі де, күлкісі де Моррельге ауып кеткен еді.