- Ну, пойдем в кабинет, - сказал Степан Аркадьич, знавший самолюбивую и озлобленную застенчивость своего приятеля; и, схватив его за руку, он повлек его за собой, как будто проводя между опасностями.
- Кәне, кабинетке барайық, - деді, көңілдесінің намысшыл, дойыр ұялшақтығын білетін Степан Аркадьич, сөйтіп, қолынан ұстаған күйі, қауып-қатер арасымен алып жүрген адамша, жетелей жөнелді.