Я спрашивал себя много раз: есть ли в мире такое отчаяние, чтобы победило во мне эту исступленную и неприличную, может быть, жажду жизни, и решил, что, кажется, нет такого, то есть опять-таки до тридцати этих лет, а там уж сам не захочу, мне так кажется.
Бұл дүниеде менің бойымдағы өмірге деген осынау буырқанған, бәлкім, тіпті әдепсіз құштарлықты жеңе алатын торығу бар ма екен деп өзімнен өзім сан рет сұрадым да, ондай торығу жоқ шығар деп түйдім, яки бұл тағы да отызға дейін, ал одан ары өзім де құштар болмайтын сияқтымын.