Тұл - жетім, жар - жесір болып, әр кеудеде жүрек орнына жүдырықтай мұз жатқан, әр адамның кезінен аққан қанды жасы екі бетті кислотадай күйдірген сұрапыл соғыс жылдарының азабын, зардабын кім ұмытады дейсің.
Desolate orphans and widowed spouses, with a lump of ice in place of their hearts, blood tears burning their cheeks like acid - who could forget the suffering and agony of those dreadful years of war?