It is true the second author of this work was unwilling to believe that a history so curious could have been allowed to fall under the sentence of oblivion, or that the wits of La Mancha could have been so undiscerning as not to preserve in their archives or registries some documents referring to this famous knight; and this being his persuasion, he did not despair of finding the conclusion of this pleasant history, which, heaven favouring him, he did find in a way that shall be related in the Second Part.
Алайда, оның ғұмырнамасын жазған екінші шежіреші, ашығын айтқанда, осынау назар аударуға әбден татырлық оқиғалардың орынсыз ұмыт болуына жол бергісі келмепті, ламанчалық жазушылардың өз архивінде немесе жазу үстелінде ізгі ниетті рыцарымызға арналған әлденендей бір қолжазба қалдырмайтындай әуестіктен ада-күде мақұрым болғанына илана алмапты; осынау ұнамды оқиғаның аяғын тауып алармын деген үміттен қол үзбеуінің де себебі осы ойды өзіне тұрақты серік еткендігінен еді және онысы да жөн болыпты: жаратқан иеміздің жәрдемімен ол оны тапты да, бірақ қалай тапты - бұл жайында екінші бөлімде әңгімеленеді.