Но это спокойствие часто признак великой, хотя скрытой силы; полнота и глубина чувств и мыслей не допускает бешеных порывов: душа, страдая и наслаждаясь, дает во всем себе строгий отчет и убеждается в том, что так должно; она знает, что без гроз постоянный зной солнца ее иссушит; она проникается своей собственной жизнью, - лелеет и наказывает себя, как любимого ребенка.
Бірақ осы бір тыныш қалыптың өзі жасырын болғанымен, көбінесе ұлы күштің белгісі; сезім мен ақылдың толықтығы мен тереңдігі, аласұрған қызулыққа жол бермек емес: бұл кезде жан жүрегің азап және ләззат үстінде өзіне қатал есеп беріп, солай болуы тиіс екеніне сенеді; нажағай мен жауынсыз, үнемі ыстық күн көзі қуратып жіберетінін де біледі; жүрек өз әміріне жете түсініп, өзін сүйікті нәрестесіндей әрі аялап, әрі жазалайды.