Через час в подвале маленького домика в одном из арбатских переулков, в первой комнате, где было все так же, как было до страшной осенней ночи прошлого года, за столом, накрытым бархатной скатертью, под лампой с абажуром, возле которой стояла вазочка с ландышами, сидела Маргарита и тихо плакала от пережитого потрясения и счастья.
Бір сағаттан соң, Арбат көшелерінің біріндегі кішкентай үйдің подвалында өткен жылғы күздегі үрейлі түнге дейінгі қалпына қайта түскен бірінші бөлмеде барқыт дастарқан жабылған үстелдің басында, жанында қынжыгүл салынған ваза тұрған абажурлы шамның алдында бастан кешкен тебіріністері мен бақытын еске алып Маргарита баяу ғана жылап отырды.