Вильфор, повинуясь неодолимой силе, словно птица, завороженная взглядом змеи, направился к дому; по мере того как он приближался, глаза Нуартье опускались, следя за ним, и огонь его зрачков, все разгораясь, словно жег самое сердце Вильфора.
Вильфор жыланның арбауына түскен құс сияқты, сиқырлы бір күш жетелеп, үйге қарай жүре берді, бұл жақындаған сайын Нуартьенің көзі баласының әр қадамын бағып, аңдып отырғандай сол себепті де оның қарашығы Вильфордың жүрегіне біздей қадалып, күйдіріп жатқандай еді.