Sergey Ivanovitch had long ago finished dinner, and was drinking iced lemon and water in his own room, looking through the reviews and papers which he had only just received by post, when Levin rushed into the room, talking merrily, with his wet and matted hair sticking to his forehead, and his back and chest grimed and moist.
Левин тер басқан маңдайына шашы ығы-жығы жабыса, арқасы мен омырауы қарауыта шылқылдап, бөлмесіне мәз-мәйрам күйі даңғырлап кіргенде, Сергей Иванович тамағын ішіп болып, бөлмесінде лимон мен мұз салған суды сіміре, поштадан жаңа алынған газеттер мен журналдарды қарап отыр екен.