Тем не менее самая главная забота его была о старце: он трепетал за него, за славу его, боялся оскорблений ему, особенно тонких, вежливых насмешек Миусова и недомолвок свысока ученого Ивана, так это всё представлялось ему.
Алайда, ол пірәдардың қамын бәрінен де көбірек ойлаған еді, ол қарияның өзі мен оның абырой-атағы үшін қалтыраған, біреуі оған әлдеқалай тіл тигізбесе жарар еді деп қорыққан, әсіресе Миусовтың сызылған, нәзік мысқылы мен оқымысты ағасы Иванның маңғаз тұспалынан қауіптенген.