Когда старик опять встал, помолился и лег тут же под кустом, положив себе под изголовье травы, Левин сделал то же и, несмотря на липких, упорных на солнце мух и козявок, щекотавших его потное лицо и тело, заснул тотчас же и проснулся, только когда солнце зашло на другую сторону куста и стало доставать его.
Қарт тағы да түрегеле шоқынып, басына шөп жастап, сол бұта түбіне жатқан соң-ақ, Левин де соны істеп, жата сала, терлеген беті мен денесін күн көзіндегі шыбын-шіркей жыбырлата, тынбай қонып, мазалағанымен, дереу ұйқтап кетті де, күн бұтаның екінші жағына шығып, өзіне түсе бастаған кезде бір-ақ оянды.