Добавим, что по мере того как он возвращался к жизни, в его памяти вскрывались старые раны, вспоминалось прошлое, полковник Понмерси становился между Жильнорманом и Мариусом, и он уверял себя, что ему нечего надеяться на доброту того, кто так несправедливо и жестоко относился к его отцу.
Өмірге қайта оралып келе жатуына орай оның жадында бұрынғы реніш, өкпе қайта оянып, ескі жараның аузы ашылды, ата мен немеренің арасындағы өткен қақтығыс еске түсіп, екеуінің арасына полковник Понмерси келіп тұра қалды да, Мариус өзіне әкеме қатыгездік жасап, әділетсіз болған адамнан ешқандай қайыр күтуге болмайды деген ойды бекіте берді.