По дороге Том рассказал мне, как все думали, что я убит, и как мой родитель опять пропал и до сих пор не вернулся, и какой поднялся переполох, когда Джим сбежал; а я рассказал Тому про наших жуликов, и про "Жирафа", и про наше путешествие на плоту, сколько успел; а когда мы вошли в город и дошли до середины, - а было не рано, уже около половины девятого, - глядим, навстречу валит толпа с факелами, все беснуются, вопят и орут, колотят в сковородки и дудят в рожки; мы отскочили в сторону, чтобы пропустить их; смотрю, они тащат короля с герцогом верхом на шесте, - то есть это только я узнал короля с герцогом, хотя они были все в смоле и в перьях и даже на людей не похожи, просто два этаких громадных комка.
Жолшыбай Том маған жұрттың мені өлтіріп кетті, әкесі де ұшты-күйлі жоғалды деп жүргендерін және Джим қашып кеткенде қалай аласапыран болғанын айтты; мен оған біздің жүліктер жайлы және "Керік" туралы, біздің салмен жасаған сапарымыз жайлы үлгергенімше айтып бердім; ал біз қаланың ортасына жете бергенімізде - өте ерте емес, сегіз жарым шамасында - қарасақ, алдымызда қолдарына шырақ ұстаған тобыр айқайлап, шулап, табаларды темірмен соққылап, ысқырып келе жатыр; біз жолдың бір жағына шығып, оларға жол бердік; қарасам: әлгі тобыр король мен герцогты ағаш атқа мінгізіп -мен сол екеуі деп ойладым, ал, оларға қарап кім екенін білу мүмкін емес, үсті-бастарына қарамай жатып құстың жүніне аунатқан екеуінің де адам ұсқыны жоқ, жай екі дәу бірдеңе.