Dmitri bowed generally to all present, and without a word walked to the window with his long, resolute stride, sat down on the only empty chair, near Father Païssy, and, bending forward, prepared to listen to the conversation he had interrupted.
Дмитрий Федорович бөлмедегілердің бәріне үнсіз бас иіп жалпы тағзым етті де, аршындай, батыл адымдап терезеге қарай өтіп, Пансий пірәдарға таяу тұрған жалғыз ғана бос орындыққа барып, ол кіріп келгенде үзіліп қалған әңгіменің жалғасын тыңдау үшін кеудесін сәл ілгері салып отыра кетті.