He did not know what had become of Cosette; the whole affair of the Rue de la Chanvrerie was like a cloud in his memory; shadows that were almost indistinct, floated through his mind, Éponine, Gavroche, Mabeuf, the Thénardiers, all his friends gloomily intermingled with the smoke of the barricade; the strange passage of M. Fauchelevent through that adventure produced on him the effect of a puzzle in a tempest; he understood nothing connected with his own life, he did not know how nor by whom he had been saved, and no one of those around him knew this; all that they had been able to tell him was, that he had been brought home at night in a hackney-coach, to the Rue des Filles-du-Calvaire; past, present, future were nothing more to him than the mist of a vague idea; but in that fog there was one immovable point, one clear and precise outline, something made of granite, a resolution, a will; to find Cosette once more.
Ол Козеттамен не болып, не қойғанын білген жоқ; Шанврери көшесінде өткеннің бәрі оған тұманның ортасындағы сияқты, оның жадында түсініксіз бір бейнелер тізбектеледі Эпонина, Гаврош, Мабеф, Тенардьенің отбасы, барша жолдастары, баррикаданың қаскөй түтіні тұмшалаған қаруластары; осынау қанды қасап қырғында Фошлеванның шыға келуі оған жұмбақ болып көрінеді, дауылдың арасынан жалт еткен ұшқын тәрізді ол, сондай-ақ ол өзінің қалай тірі қалғанын, мұны құтқарған кім екенін, қалай құтқарғанын да білмейді, айналасын-дағылардан сұрап еш нәтиже шығара алмады, олардың айтатыны тек түнде оны біреулердің күймемен Тәңірдің ләззат бикелері көшесіне әкеп салғаны ғана; кешегі, бүгінгі, болашақ бәр-бәрі бұлыңғыр, тұманды естелікке айналып, алайда сол мұнардың арасынан мызғымайтын бір нүкте, айқын да нақты жоспар, граниттей берік бір ғана шешім, бір ғана тілек шықты, ол қайткенмен де Козеттаны табу.