Мәңгүртке айналған тірі өлік баласын жоқтап тұрып, қара күйік пен қасірет-қайғының запыранын жұтып тұрып, Найман-Ана былай деп бекер айтпаған да: "О, құлыным, сенің басыңа көн қаптап, темір қысқышпен жаңғақ шаққандай етіп, шығыр салып бұрап, ақыл-есіңнен айырғанда, басыңды құрсаулап қойып қысқанда, үрейлі көзің шарасынан шыға қанды су аққанда, Сарыөзектің түтінсіз жалынында қақталып, ажал аузында ындының құрып жатқаныңда, кезерген ерніңе аспаннан бір тамшы тамбағанда, о, құлыным, саған сонда күллі әлемге тіршілік беруші Күнді сен қарғаған жоқ па екенсің?
While mourning her son who turned into a living corpse, choking on the bitterness of grief and sorrow, Nayman-Ana said not in vain: "Oh, my son, when they covered your head with hide, twisted it with a metal clamp as if cracking a nut, bound your head tightly causing you to lose your mind, when your terrified eyes bulged out with bloody fluid, when you were drying up by Saryozek's smokeless flame, lying at death's door with no drop from the sky to moisten your parched lips, oh, my son, did you then not curse the Sun that gives life to the entire world?"