Так шептала Маргарита Николаевна, глядя на пунцовые шторы, наливающиеся солнцем, беспокойно одеваясь, расчесывая перед тройным зеркалом короткие завитые волосы.
Күн нұрына малынған қан қызыл терезе пердесіне тесіліп, мазасыздау киініп, бұйралаған қысқа шашын үш бөлікті айнаға қарап тараған Маргарита Николаевна осылай күбірледі.