And he felt that a passion of pity, such as he had never known before, was rising in his heart, that he wanted to cry, that he wanted to do something for them all, so that the babe should weep no more, so that the dark faced, driedup mother should not weep, that no one should shed tears again from that moment, and he wanted to do it at once, at once, regardless of all obstacles, with all the recklessness of the Karamazovs.
Содан кейін ол жүрегін осыған дейін болып көрмеген бір елжіреу сезімі билегенін, екі көзіне жас келіп тығылғанын, емшектегі сәби де, оның қап-қара боп қатып-семген анасы да жыламасын деп, осы минуттан бастап басы жұмыр пенде біткеннің көз жасы төгілмесін деп барша жұртқа қандай да бір жақсылық істегісі келгенін және де осы ниетін кешеуілдетпей, ештеңеге қарамай тап қазір Карамазовқа тән аңғырттықпен істегісі келгенін сезген еді.