Жан Вальжан посреди самого города скрылся из города, и причем в мгновение ока, стоило только ему захлопнуть над собой крышку, вместо яркого дневного света его охватила глубокая тьма, вместо полудня наступила полночь, вместо шума - тишина, вместо грохота выстрелов - покой могилы, и при этом еще переход, более удивительный, чем на улице Полонсо, - из положения в высшей степени опасного к абсолютной безопасности.
Қаланың ен ортасында Жан Вальжан қаладан жасырынды, қас пен көздің арасында темір қақпаны ашып-жапты да, күндізгі жарықтан көзсіз қараңғылыққа қойып кетті, тапайдың тал түсінен түннің ортасына тап болды, у-шудан тыныштыққа шығып, құлағы маза тапты, дауыл мен құйыннан табыттың үнсіздігіне топ ете қалды, тағдырдың таңғажайып бұрылысына орай Полонсо көшесіндегі сөзсіз ажалдан құтылып, толық қауіпсіздік тапты.