Даже у меня, правдивого повествователя, но постороннего человека, сжимается сердце при мысли о том, что испытала Маргарита, когда пришла на другой день в домик мастера, по счастью, не успев переговорить с мужем, который не вернулся в назначенный срок, и узнала, что мастера уже нет.
Бақытына орай айтылған уақытта оралмаған күйеуімен сөйлесіп үлгірмей, келесі күні шебердің үйіне келіп, кемелдің жоқ екенін біліп орнын сипап қалғанда Маргарита-ның басынан не кешіргенін ойлағанымда тіпті шынайы әңгіме шертуші, бірақ бөгде адам менің жүрегім сыздап, өзегім өртенеді.