Мы долго молчали; ее большие глаза, исполненные неизъяснимой грусти, казалось, искали в моих что-нибудь похожее на надежду; ее бледные губы напрасно старались улыбнуться; ее нежные руки, сложенные на коленях, были так худы и прозрачны, что мне стало жаль ее.
Біз көпке дейін тіл қатыспадық; адам айтқысыз қасіретке толы оның үлкен көздері, менің көздерімнен әлдеқандай үмітке ұқсас бірдеңе іздегендей; оның боп-боз еріндері жымия күлемін деп босқа әуре болды; оның тізесіне қойған нәзік қолдары сондай сүреңсіз - аппақ қудай екен, мен оны аяп кеттім.