Подобно тому и поступок Аделаиды Ивановны Миусовой был без сомнения отголоском чужих веяний и тоже пленной мысли раздражением.
Аделаида Ивановна Миусованың бұл қылығы да сол айғақтар секілді өмірдегі жат сарынның жаңғырығы, тұтқын ойдың күйініші болғандығы күмәнсыз.