Соны көріп ақынның Аса түсіп ағы да Әжімі де көбейді,- деп "аh ұрғандай" боп кеткенде, Абай Барластың қайғысын да танығандай болады.
Seeing that, the poet seemed to let out a sigh, as his pain and wrinkles deepened, and at that moment Abai seemed to understand Barlas’s sorrow.