По праздникам его иногда видели в трактире, но он никогда не присаживался, а торопливо выпивал за стойкой стакан водки и уходил, коротко бросая по сторонам "да", "нет", "здравствуйте", "прощай", "помаленьку" - на все обращения и кивки соседей.
Тек мейрамдарда ғана жұрт оны оқта-текте шарапханадан көретін, бірақ ол ешқашанда тізе бүкпейді, стойканың қасында тұрып, бір стакан арақты асығып қағып салады да, амандық- саулық сұраған көрші-қолаңдарына: "Иә", "жоқ", "сәлеметсіз", "хош болыңыз", "жәйімен" деп шолақ қайырып кетіп қалады.