"I protest, Señor Don Quixote," said the duchess, "that in all you say, you go most cautiously and lead in hand, as the saying is; henceforth I will believe myself, and I will take care that everyone in my house believes, even my lord the duke if needs be, that there is a Dulcinea in El Toboso, and that she is living to-day, and that she is beautiful and nobly born and deserves to have such a knight as Señor Don Quixote in her service, and that is the highest praise that it is in my power to give her or that I can think of.
- Байқауымша, сеньор Дон Кихот, - деп құлаққағыс етті герцогиня, - аузыңыздан шыққан әр сөз ұзақ ойланып-толғанудың жемісі секілді, қай нәрсенің де түп-төркініне зер саласыз, енді мен Тобосода осындай Дульсинеяның бар екеніне, әлі күнге дейін бақуатты ғұмыр кешіп жатқанына, оның өте сүйкімді әрі текті әулеттен шыққанына және өзіне сеньор Дон Кихот секілді рыцарь қызмет етуге мейлінше лайық екеніне кәміл сенімдімін, сонымен бірге үйімдегі барша жанды, қажет болған жағдайда, тіпті әміршім герцогты да осыған сенуге мәжбүр етем, ал менің аузымнан шыққан мұндай сөзді ең керемет мақтау деп біліңіз.