Хватается за меня, обнимает меня, хочет меня вырвать, кричит моему обидчику "Пустите, пустите, это папа мой, папа, простите его" - так ведь и кричит: "Простите"; ручонками-то тоже его схватил, да руку-то ему, эту самую-то руку его, и целует-с... Помню я в ту минуту, какое у него было личико-с, не забыл-с и не забуду-с!.
Жармаса кетіп, құшақтап алып, мені өзінше құтқаруға тырмысқан болады, менің жәбірленушіме: "Босатыңызшы, бұл менің әкем еді, босатыңызшы, оны кешіре көріңізші" - деп айқайлайды, кешіре көріңізші деп жалбарынады; кішкентай қолдарымен жалма-жан оның қолынан ұстап алып сүйіп жатыр...