Осы әсем мұрын астындағы таңертеңгі гүлдей бүрсіңкі оймақтай ауыздың "мені кім сүйеді?" дегендей ынтыға үлбірей қалған, боялмаған қызыл еріндері қыз жүрісінің ырғағымен әлде өзі дір еткендей ме, әлде тыныш тұрған мені дір еткізгендей ме, бір белгісіз жайды аңғартты.
Underneath this beautiful nose, like a morning flower, the pouty little mouth seemed to eagerly ask "who loves me?" as its unpainted red lips, aligning with the rhythm of the girl's steps, either trembling on their own or making me shiver in stillness, hinted at an unknown feeling.