"Там видно будет", - сказал себе Степан Аркадьич и, встав, надел серый халат на голубой шелковой подкладке, закинул кисти узлом и, вдоволь забрав воздуха в свой широкий грудной ящик, привычным бодрым шагом вывернутых ног, так легко носивших его полное тело, подошел к окну, поднял стору и громко позвонил.
"Арғысын көре жатармыз", - деп Степан Аркадьич өзін өзі жұбата түрегелді де, көк жібек астарлы сұр шапанын киіп, шашағын шалған күйі, кебежедей кең кеудесіне ауаны толтыра тартып, толық денесін сонша жеңіл алып жүретін қыйсық аяғын шыйрақ баса терезеге кеп пердені жоғары сырған соң, безілдете қоңырау соқты.