Oliver often wandered here; and, thinking of the wretched grave in which his mother lay, would sometimes sit him down and sob unseen; but, when he raised his eyes to the deep sky overhead, he would cease to think of her as lying in the ground, and would weep for her, sadly, but without pain.
Өз анасы жатқан аянышты қабірді есіне алып, Оливер осы жерді ылғи да кезіп жүретін, кейде отыра кетіп, ешкімге білдірмей жылап та алатын; бірақ көзін көгілдір аспанға тіккен ол анасын жер астында жатыр деп елестете алмайтын да, мұңайса да ащы өксікке бой алдырмай жылайтын.