Крыловтың мысалындағы тауықты жаңа талап жеген түлкiше, "тұмсығында тауықтың жүнi тұр" десiп, сырттан ажуа етiсiп жүретiн және Кошкин өзi де тек сүйенiшi жоқ, жеке басты кiсi емес-тi.
Like the fox that devoured the chicken in Krylov's fable, "with the chicken's feathers still on its beak," they would mock from the outside, and Koshkin himself was also not a lone, unsupported individual.