Я читал вот как-то и где-то про "Иоанна Милостивого" (одного святого), что он, когда к нему пришел голодный и обмерзший прохожий и попросил согреть его, лег с ним вместе в постель, обнял его и начал дышать ему в гноящийся и зловонный от какой-то ужасной болезни рот его.
Бірде "Мархабатты Иоанн" (бір әулие) туралы бір жерден оқығаным бар еді: ашығып, жаураған біреу оған келіп, тоңып барам деп шағынғанда, ол оны төсегіне өзімен бірге жатқызып, құшағына алып, оның бір сұмдық аурудан іріңдеген, сасық аузына жылы демін жіберіп жылыта бастапты.