Ол сөйлеген сайын біреу аудитория терезелерінің әйнегін шылдырата сындырып келе жатқан тәрізді немесе аязды күні әлдекім ақ қарды шықырлата басып, қасыңнан өтіп бара жатқан сияқты болды да тұрды.
Every time he spoke, it was as if someone was clinking the glass panes of the auditorium windows or like someone was crunching the white snow on a frosty day, passing right by you.