Теперь, во второй половине XIX века, нас уже не удовлетворяет мэр со своим шарфом, священник в ризе, теперь закон и Бог не считаются уже достаточными, мы хотим дополнить их еще почтальоном из Лонжюмо в синей куртке с красными отворотами, с пуговицами-побрякушками, с бляхой на рукаве и в панталонах из зеленой кожи, нам нужны его покрикивания на нормандских лошадей с подвязанными хвостами, его фальшивые галуны, лоснящаяся шляпа, напудренные волосы, огромный хлыст и ботфорты.
XIX ғасырдың екінші жартысында бізге енді бөкебайлы мэр мен от құтылы попың, заң мен құдайың жеткіліксіз болып қалды; енді Лонжюмодан шыққан, жағасы қызылмен сейсептелген көк күртелі көшір керек болды және оның түймелері қоңырауша сияқты болып шынтағында сылдырмағы, бұтында жасыл тері шалбары, жылтырақ қалпағы, шаң басқан тұлымы болуы шарт, қолындағы ауыр дойырын үйіріп норманд аттарын қамшылағанда айғай сала білу керек.