Осы күйде отырып, лекцияның ырғағына ілесе алмай асықтым ба, әлде сол сәтте көзіме Меңтайдан өзге ешкім, еш нәрсе көрінбей кетті ме, білмеймін, ілгері сөзған қаламым сауыттың ернеуіне тиіп, көк сия молт етіп Меңтайдың дәптеріне ақтарылды да, сауыт домалай жөнеліп, оның ақ свитерінің етегіне барып құлады.
In this state, whether I rushed because I couldn't keep up with the lecture's rhythm or at that moment I saw nothing and no one but Mengtai, I don't know, my pen moved forward, hit the edge of the inkwell, and a blob of blue ink spilled onto Mengtai's notebook, then the inkwell rolled and ended up on the hem of her white sweater.