Оглянув жену и Вронского, он подошел к хозяйке и, усевшись за чашкой чая, стал говорить своим неторопливым, всегда слышным голосом, в своем обычном шуточном тоне, подтрунивая над кем-то.
Әйелі мен Вронскийді шола қарап, қожайын әйелдің қасына келе, шайға отырды да, үйреншікті қалжыңбас әлпетіне баса, қашанда естіле кететін, байсалды даусына сала, әлдекімді қағыта сөйледі.