Ночь была такая глухая и непогожая и все выглядело так таинственно, что мне, как и всякому другому мальчишке на моем место, при виде разбитого парохода, который торчал так угрюмо и одиноко посредине реки, захотелось на него забраться и поглядеть, что там такое.
Түн жым-жырт әрі қараңғы, айналаның бәрі құпияға толы әлем; мен (менің орнымда басқа балалар да сондай күйде болар еді) өзеннің ортасында жападан-жалғыз қарайып тұрған пароходты көргенде, үстіне секіріп шығып, ішінде не болып жатқанын көргім келді.