Во многих случаях, казалось бы, и у нас то же; но в том и дело, что, кроме установленных судов, есть у нас, сверх того, еще и церковь, которая никогда не теряет общения с преступником, как с милым и всё еще дорогим сыном своим, а сверх того, есть и сохраняется, хотя бы даже только мысленно, и суд церкви, теперь хотя и не деятельный, но всё же живущий для будущего, хотя бы в мечте, да и преступником самим несомненно, инстинктом души его, признаваемый.
Көп ретте бізде де солай болып жататын тәрізді, бірақ бізде істің мәні мынада: бізде белгіленген соттардан басқа, бұлардан тысқары, шіркеу бар тағы да, ол қылмыскерді әлі де болса өзіне қымбат, сүйікті перзенті санап, онымен қарым-қатынасын еш уақытта үзбейді; мұның сыртында тым құрығанда ойымызда болса да шіркеу соты бар секілді және ол сақталып отырған тәрізді, әзірше пәрменді қызмет етпегенмен, ол келешек үшін болса да өмір сүріп келеді, оны тіпті қылмыскердің өзі де ішкі түйсігімен күмәнсіз мойындайды.