Очень бы надо примолвить кое-что и о нем специально, но мне совестно столь долго отвлекать внимание моего читателя на столь обыкновенных лакеев, а потому и перехожу к моему рассказу, уповая, что о Смердякове как-нибудь сойдет само собою в дальнейшем течении повести.
Ол жөнінде арнайы тоқталып, бірдеңе деу керек-ақ еді, алайда, мен сондай қарапайым малайға бола оқырманның назарын бөлуге тіпті ұялып отырмын, сондықтан оқиғаның одан ары өрбуіне қарай Смердяков жайында айтпағымыздың бірдеме ғып реті келе жатар деген үмітпен енді өзімнің әңгімеме кірісейін.