Оның ажарын сүймей, мойнын сырт қайырып, сұрланып отырған Дәркембай Бөжейдiң күлкiсiн сезiп қап: - Бөжеке, кiбiртiктей-кiбiртiктей болдық қой.
Не любя его лица, отвернувшись и нахмурившись, Даркембай услышав смех Божея, сказал: - Божеке, мы как-то зашумели.