Едігенің өзінсіз бұл балалардың разъездегі өмірі тым қиын, тым жетімек боларын түсінеді де, жұмыстан қолы бос уақыттың бәрінде дерлік соларды бір нәрсеге алдандырып, әкесін мағынасыз күтуден бірте-бірте көз жаздыруға, ұмыттыруға тырысады.
Edige realizes that without him, the children's life at the station would be too hard and too destitute, so in almost all his free time from work, he tries to distract them with something to gradually make them forget the meaningless wait for their father.