He thought of that heroic Colonel Pontmercy, who had been so proud a soldier, who had guarded the frontier of France under the Republic, and had touched the frontier of Asia under Napoleon, who had beheld Genoa, Alexandria, Milan, Turin, Madrid, Vienna, Dresden, Berlin, Moscow, who had left on all the victorious battle-fields of Europe drops of that same blood, which he, Marius, had in his veins, who had grown gray before his time in discipline and command, who had lived with his sword-belt buckled, his epaulets falling on his breast, his cockade blackened with powder, his brow furrowed with his helmet, in barracks, in camp, in the bivouac, in ambulances, and who, at the expiration of twenty years, had returned from the great wars with a scarred cheek, a smiling countenance, tranquil, admirable, pure as a child, having done everything for France and nothing against her.
Ол қаһарман полковник Понмерси туралы, Республика тұсында Францияның шекарасын күзеткен, императордың тұсында Азияның шекарасына дейін жеткен, Генуя, Александрия, Милан, Турин, Мадрид, Вена, Дрезден, Берлин, Мәскеуді көрген, Еуропаның шайқас далаларында, Мариустің тамырларында бұлқынып жатқандай, қанын төккен, сөйтіп шашы ерте ағарып, тәртіпке өзін де, өзгелерді де бағындырған, аспа белдікті, шашағы желбіреп кеудеге түскен эполетті мундир киіп, басынан оқ-дәріден қарайып кеткен кокардасын тастамай, маңдайын қысып із қалдырған каскасын шешпей, дала барақтары мен лагерьлерде, бивуактар мен госпитальдарда өмірін өткізген, жиырма жыл ұлы соғыстардан кейін бетіндегі тыртығымен елге оралып, жымиып қана тұратын қарапайым, сабырлы, ақжарқын әрі сәбидей пәк жан, Франция үшін бәрін жасап, оған қарсы ештеңе істемеген ержүрек, өжет солдат туралы ойлады.