- Стойте, Алексей Федорович, стойте, - схватился опять за новую, вдруг представивишуюся ему мечту штабс-капитан и опять затараторил исступленною скороговоркой, - да знаете ли вы, что мы с Илюшкой, пожалуй, и впрямь теперь мечту осуществим: купим лошадку да кибитку, да лошадку-то вороненькую, он просил непременно чтобы вороненькую, да и отправимся, как третьего дня расписывали.
- Тоқтаңызшы, Алексей Федорович, тоқтай тұрыңызшы, - штабс-капитан жаңа, кенеттен туған қиялға беріліп, тағы да жанталаса дабырлай жөнелді, - сіз білесіз бе, Илюшка екеуміз, бәлкім, тіпті арманымызға да жетер едік: ат пен күймелі арба сатып аламыз, қалай да қара ат болуы керек, ол қара ат болсын деген, сонсоң, бұрнағы күні сөз еткен сапарымызға аттанамыз.