Смердяков, смотревший в землю и игравший опять носочком правой ноги, поставил правую ногу на место, вместо нее выставил вперед левую, поднял голову и, усмехнувшись, произнес: - Если бы я даже эту самую штуку и мог-с, то есть чтобы притвориться-с, и так как ее сделать совсем нетрудно опытному человеку, то и тут я в полном праве моем это средство употребить для спасения жизни моей от смерти; ибо когда я в болезни лежу, то хотя бы Аграфена Александровна пришла к ихнему родителю, не могут они тогда с больного человека спросить: "Зачем не донес?"
Жерге қарап, тағы да он аяғының ұшын қимылдатып тұрған Смердяков енді оң аяғын орнына қойып, сол аяғын ілгері басқан соң, басын көтере беріп мырс етті де, былай деді: - Егер тіпті сол айла, яки қояншығым ұстағансып жату менің қолымнан келсе, - өйткені басынан көшірген адамға бұл онша қиын болмаса керек, - өз өмірімді ажалдан арашалап қалу үшін менің осы амалға да толық хақым бар; себебі мен талып жатқанда Аграфена Александровна оның әкесіне келген күнде де, ауру кісіден ол: "Неге айтпадың?" - деп сұрай алмайды.