Максимилиан, опьяненный любовью, молча смотрел на нее: она была очень хороша собой, но ее бледность приобрела какой-то тусклый оттенок, глаза блестели сильнее обыкновенного, а руки, обычно белые, как перламутр, казались вылепленными из воска, слегка пожелтевшего от времени.
Махаббат сезіміне елтіген Максимилиан оған жаны ашып, үнсіз қарап отыр; қыз кереметтей ажарлы еді, бірақ оның ақ жүзі күннен-күнге шөлмектей бозарып, жұқарып бара жатқандай, көз жанары да әдеттегіден өткірленіп, жалт-жұлт етеді, бұрынғы балғын ақ білегі енді кеп жатып сарғайып кеткен балауыздан мүсінделген тәрізді.