Утром, просыпаясь, сажусь у окна и навожу лорнет на ее балкон; она давно уж одета и ждет условленного знака; мы встречаемся, будто нечаянно, в саду, который от наших домов спускается к колодцу.
Таңертең, ұйқыдан оянысымен терезе түбіне отырамын да лорнетімді оның балконына қаратамын; Вера әлдеқашан киініп, менің ишарамды күтіп отырады; біз, біздің үйден құдыққа созылатын бақшада, ойда жоқта кездескен адамдарша жолығамыз.