I've asked myself many times whether there is in the world any despair that would overcome this frantic and perhaps unseemly thirst for life in me, and I've come to the conclusion that there isn't, that is till I am thirty, and then I shall lose it of myself, I fancy.
Бұл дүниеде менің бойымдағы өмірге деген осынау буырқанған, бәлкім, тіпті әдепсіз құштарлықты жеңе алатын торығу бар ма екен деп өзімнен өзім сан рет сұрадым да, ондай торығу жоқ шығар деп түйдім, яки бұл тағы да отызға дейін, ал одан ары өзім де құштар болмайтын сияқтымын.