Я завернулся в бурку и сел у забора на камень, поглядывая вдаль; передо мной тянулось ночною бурею взволнованное море, однообразный шум его, подобный ропоту засыпающего города, напомнил мне старые годы, перенес мои мысли на север, в нашу холодную столицу.
Менің алдымда түнгі дауыл шайқаған теңіз толқып жатты, ұйқыға кірген қаланың күбірі секілденген оның бір сарынды шуы есіме ескі шақтарымды түсірді, ойымды солтүстікке, біздің суық астанамызға алып кетті, өткен күндер бойымды билеп мен өзімді ұмытып кетіппін...