Қамқа да, өзi де Құтжанның жас қабiрiн құлазытып, жалғыз тастап, " жайлау бар едi, сайран бер едi " деп кеткiсi келмедi.
Neither Kamka nor she wanted to leave Kutjan's young grave desolate and alone, thinking of the joyful times in the summer pasture.