Snegiryov ran fussing and distracted after the coffin, in his short old summer overcoat, with his head bare and his soft, old, widebrimmed hat in his hand.
Ескі, тылтиған, жұқалаң пәлтесін киіп, жалпақ жиекті, мыжырайған қалпағын қолына ұстаған, жалаң бас Снегирев табыттың соңынан жайдан-жай абыржып, дегбірсізденіп келе жатқан.