Катерина Ивановна не отняла руки: она с робкою надеждой выслушала последнее, хотя тоже очень странно выраженное обещание Грушеньки "рабски" угодить ей; она напряженно смотрела ей в глаза: она видела в этих глазах всё то же простодушное, доверчивое выражение, всё ту же ясную веселость... "Она, может быть, слишком наивна!"
Катерина Ивановна қолын кері тартып алмады: ол Грушеньканың "айтқаныңызды екі етпеймін" деген соңғы мүлде таңғаларлық уәдесіне сенерін де, сенбесін де білмеген; тек Грушеньканың көзіне қадала қараумен болған: ол оның көзінен бәз-баяғы бір ақ пейілділік пен сенгіштікті, бәз-баяғы бір риясыз көңілділікті байқаған...