Мы обедали на широком помосте между кухней и домом; того, что стояло на столе, хватило бы на целый десяток семей, и все подавалось горячее, не то что какое-нибудь там жесткое вчерашнее мясо, которое всю ночь пролежало в сыром погребе, а наутро отдает мертвечиной и есть его впору разве какому-нибудь старому людоеду.
Біз үй мен ас үйдің арасындағы кең көлеңке жерде отырып түскі тамақ іштік; үстелдің үстіндегі тамақтың көптігі сондай, тіпті он отбасына жетерлік және кешегіден қалған-құтқан емес, бәрі жаңа ғана оттан шыққан; жертөледе мұз болып қатып жатқан етті таңертең берсе, оны адам жейтіндер ғана болмаса, жай кісі жей алмайды ғой.