Но в эту минуту в нем копошилась некоторая другая боязнь, совсем другого рода, и тем более мучительная, что он ее и сам определить бы не мог, именно боязнь женщины, и именно Катерины Ивановны, которая так настоятельно умоляла его давешнею, переданною ему госпожою Хохлаковою, запиской прийти к ней для чего-то.
Бірақ дәл осы сәтте оның көкірегінде қандай екенін өзі де айта алмайтындықтан онан бетер жанға бағатын мүлде басқа тектес, екінші бір қорқыныш оянған, бұл бір әйелден, атап айтқанда, бағана Холакова ханымнан беріп жіберген бір жапырақ қағазында мұны бірдеңеге керексің, қайтсең де келіп кет деп қолқалаған Катерина Рвановнадан сескену еді.