Мы тронулись в путь; с трудом пять худых кляч тащили наши повозки по извилистой дороге на Гуд-гору; мы шли пешком сзади, подкладывая камни под колеса, когда лошади выбивались из сил; казалось, дорога вела на небо, потому что, сколько глаз мог разглядеть, она все поднималась и наконец пропадала в облаке, которое еще с вечера отдыхало на вершине Гуд-горы, как коршун, ожидающий добычу; снег хрустел под ногами нашими; воздух становился так редок, что было больно дышать; кровь поминутно приливала в голову, но со всем тем какое-то отрадное чувство распространилось по всем моим жилам, и мне было как-то весело, что я так высоко над миром, - чувство детское, не спорю, но, удаляясь от условий общества и приближаясь к природе, мы невольно становимся детьми; всё приобретенное отпадает от души, и она делается вновь такою, какой была некогда и, верно, будет когда-нибудь опять.
Біз жолға шықтық; біздің жүгімізді бес арық ат бұраң жолдармен Гуд тауына қарай әрең тартып келеді; аттар күшін алдырған мезгілдерде арба доңғалағына тас қойып біз артта жаяу жүріп келеміз; жол аспанға қарай алып бара жатқан сияқты, өйткені ол көз көрім жерге дейін үнемі жоғары көтеріліп барады да күн батар кезде Гуд тауының ұшар басында жем аңдыған қарақұстай қонақтаған бұлтқа кіріп жоқ болады; кар аяқ астымызда сықырлайды; ауаның сиректігі сондай, дем алу да қиындап барады; минөт сайын қан басыңа шапшиды, әйтсе де солармен қатар тұла бойымды әлдеқандай қуаныш сезімі кернейді, дүниеден өзімнің соншалық биікке көтерілуім маған біртүрлі қуаныш көрінеді: таласпаймын, бұл балалық сезім, дегенмен коғам арасынан алыстай түсіп, табиғат қойнына жақындаған сайын біз еріксіз бала болмақпыз ғой: өмірден алғандардың бәрі бойдан зым-зия жоғалып, қайтадан жаның бір кездерде өткен, тағы да қайта оралар сол бір шағыңдай бола қалады.