Марқұм Қазанғаптан бола тұра, болымсыз туған мына бір сілімтікті жаңа ғана құшақтап тұрып егіле жылап, еңкілдегені есіне түсіп, ұяттан беті дуылдап, өзін-өзі аяп кетті.
Although he was the late Kazangap, he felt a rush of shame and self-pity as he remembered hugging that insignificant wretch and sobbing uncontrollably.