В воздухе носились тысячи таинственных звуков, слышались дыхание невидимых вооруженных масс, движущихся по улицам, прерывистый галоп кавалерии, тяжелый шум артиллерии, ружейные залпы и гул орудийных выстрелов, раздававшихся по всему лабиринту улиц Парижа; над крышами домов, в тех местах, где происходили стычки, поднимались клубы золотистого дыма, издали неясно доносились какие-то ужасные крики, повсюду сверкал грозный блеск молний, не умолкавший все время набатный колокол Сен-Мерри звучал теперь с оттенком рыдания; лучшее время года, яркое солнце на небе, облака, чудный день и жуткое молчание домов дополняли картину.
Әуеде тұнып тұрған тылсым үндер, қалада толқыған қисапсыз қарулы тобырдың тынысы, атты әскерлердің үздіксіз дүбірі, ауыр артиллерияның гүрсілі, айқыш-ұйқыш атылған мылтық пен зеңбірек даусы, шатырлардың үстінде шудаланған алтын түстес оқ-дәрі түтіні, жан-жақтан, әлдебір алыстан естілген түсініксіз ызалы айқайлар, қайда қарасаң да үрейлі бір шапақ, зарлап жылағанға ұқсас Сен-Мерридің мұңлы дабылы, жұмсақ жазғы шақ, ғажайып аспан, оның кеудесін кернеген күн шұғыласы мен мамық бұлттар, тамылжыған ауа райы мен алып үйлердің үрей шақырар үнсіздігі бәр-бәрі өзінше бір сыр бүгіп тұр.