Он в кровь разбил руки, стуча кулаками по глухим стенам "Золотого мальчика", призывая Пилар Тернеру, не глядя на светящиеся оранжевые круги, которые бороздили небо и на которые он столько раз, как мальчик, зачарованно глядел веселыми вечерами из сада с выпями.
Ол Пилар Тернераны шақырып, "Алтын баланың" қабырғаларын урғылтай-ұрғылай қолдарын жарақаттап алды, сөйтіп тұрып, ол өзі талай рет оқпақтар сайрандап жүретін ауладан балаша құмарта көз тіккен аспанды тілгілей ұшқан жалқын сары шарлардың жарқырап аққанын да көре алмай қалды.