Ол өлкеге Бөжейдi жоқтап, ертеңдi-кеш, күндiз-түнi "бауырымдап" аңыраған, аңдыздап, ат қойып, ағылып кеп, төгiлiп түсiп, жыласып жатқан әйел-еркек, жас-кәрiнiң ұшы-қиыры жоқ.
He mourned for Böjei in that land, day and night, continuously crying out "my brother," with men and women, young and old coming in waves, weeping without end.