Абай ақырын езу тартып шешесiне қарап күлгенде, Құнанбай Ұлжан мiнезiнен, нәпсiлiк бiр жеңiлдiк аңғарғандай боп, қабағын шытына түстi.
When Abai smiled faintly at his mother, Kunanbai furrowed his brow, as if sensing some kind of moral lapse in Ulzhan's character.