Абай бұл тұста Бегештің шешендігін бағалай отырып, сәл ғана бір ауыр ойдың ащы шындығын со Бегештің өзінің шешендігіне сай етіп, оның айтқан кестелі тіліне мегзей сөйлеп, қысқа қайырды.
Abai, while appreciating Begesh's eloquence, subtly alluded to the bitter truth of a grave thought through Begesh's own eloquent language, and concluded briefly.