"То-то вот и есть, - отвечаю им, - это-то вот и удивительно, потому следовало бы мне повиниться, только что прибыли сюда, еще прежде ихнего выстрела, и не вводить их в великий и смертный грех, но до того безобразно, говорю, мы сами себя в свете устроили, что поступить так было почти и невозможно, ибо только после того, как я выдержал их выстрел в двенадцати шагах, слова мои могут что-нибудь теперь для них значить, а если бы до выстрела, как прибыли сюда, то сказали бы просто: трус, пистолета испугался и нечего его слушать.
"Солай ма, - деймін оларға - таңғаларлығы да міне нақ осында, себебі, мен осы араға келісімен, одан оқ атқызбай тұрып кешірім сұрап, оны кешіргісіз, масқара күнәға итермеуге тиіс едім, алайда бұл дүниеде біздің өзімізді сұмдық рабайсыз ұстайтындығымыз сондай, бұл тіпті мүлде дерлік мүмкін болмас еді, өйткені менің сөзімнің он екі қадамнан атылған оққа қасқайып қарсы тұра алғаннан кейін ғана олар үшін қандайда бір мәні болуы мүмкін, ал егер оған дейін, осында келе кешірім сұрасам онда: ол су жүректің тапаншадан құты қашып тұр, оны несін тыңдаймыз дер еді де қояр еді.