There is no steady unretracing progress in this life; we do not advance through fixed gradations, and at the last one pause: - through infancy's unconscious spell, boyhood's thoughtless faith, adolescence' doubt (the common doom), then scepticism, then disbelief, resting at last in manhood's pondering repose of If.
Бұл өмірде бұлтарыс-бұлталақсыз түзу даму жоқ; біз сәбилік санасыздықтан, балалықтың ойсыз сенімі арқылы, жасөспірімнің күмәні (жалпыға бірдей жазмыш), күдікшілдік, одан соң сенімсіздік арқылы "әттең, егер" деген сөздермен айғақталатын есеюдің ойшыл тыншығуына - осы соңғысында тоқтау үшін берік сатылармен жүрмейміз.