Припоминая потом долго спустя эту ночь, Иван Федорович с особенным отвращением вспоминал, как он вдруг, бывало, вставал с дивана и тихонько, как бы страшно боясь, чтобы не подглядели за ним, отворял двери, выходил на лестницу и слушал вниз, в нижние комнаты, как шевелился и похаживал там внизу Федор Павлович, - слушал подолгу, минут по пяти, со странным каким-то любопытством, затаив дух, и с биением сердца, а для чего он всё это проделывал, для чего слушал - конечно, и сам не знал.
Көп уақыт өткеннен кейін осы түн есіне түскенде, Иван Федорович өзінің диваннан кенет атып тұрып, біреу-міреу байқап қала ма деп жаман қорыққандай, есікті ептеп қана ашып баспалдаққа шыққан соң, төмендегі бөлмелерде Федор Павловичтің қыбыр-қыбыр жүргеніне қалай құлақ тіккенін, - таңғаларлық бір құмарлықпен, демін ішіне тартып, жүрегі алып ұшып ұзақ, шамасы бес минуттай тыңдап тұрғанын, әйтсе де осының бәрін не үшін істегенін, не үшін тың тыңдағанын - әрине, өзі де әсте білмегенін жаны түршіге есіне алған-ды.