Для него с этой минуты не было больше ни ясного неба, ни легких лодок, ни золотого сияния; небо заволоклось траурными тучами, а когда перед ним вырос черный гигант, носящий имя замка Иф, он вздрогнул, словно увидел призрак смертельного врага.
Тап осы сәттен бастап, ол енді ашық аспанды да, заулаған жеңіл қайықтарды да, алтын шұғыланы да көрмеді: бұған аспанды қара бұлт жауып тастағандай болып көрінді, ал алдынан Иф қамалы деп аталатын қара тажал күдірейіп шыға келгенде, ол қанқұйлы атажауымен кездескендей-ақ, селк етіп шошып қалды.