Я подошел к краю площадки и посмотрел вниз, голова чуть-чуть у меня не закружилась; там внизу казалось темно и холодно, как в гробе; мшистые зубцы скал, сброшенных грозою и временем, ожидали своей добычи.
Мен алаңның жарқабағынан төменге көз жібердім, басым айналуға аз-ақ қалды: сонау төмен көр сияқты әрі қараңғы, әрі суық секілді; оның түбіне дауылмен уақыт лақтырып тастаған найза тастар өзінің жемін күтіп тұрғандай.