Вронский чувствовал эти направленные на него со всех сторон глаза, но он ничего не видел, кроме ушей и шеи своей лошади, бежавшей ему навстречу земли и крупа белых ног Гладиатора, быстро отбивавших такт впереди его и остававшихся все в одном и том же расстоянии.
Вронский бүкіл тұс-тұстан өзіне қадалған сол көздерді сезсе де, биесінің мойны мен құлағынан өзге, өзіне қарсы зымыраған жер мен алдында аяғын баппен жедел сілтеп, арасы ылғый бір қалыпта келе жатқан Гладиатордың ала аяғы мен сауырынан өзге ештеңені көрген жоқ.