И точно, такую панораму вряд ли где еще удастся мне видеть: под нами лежала Койшаурская долина, пересекаемая Арагвой и другой речкой, как двумя серебряными нитями; голубоватый туман скользил по ней, убегая в соседние теснины от теплых лучей утра; направо и налево гребни гор, один выше другого, пересекались, тянулись, покрытые снегами, кустарником; вдали те же горы, но хоть бы две скалы похожие одна на другую, - и все эти снега горели румяным блеском так весело, так ярко, что кажется, тут бы и остаться жить навеки; солнце чуть показалось из-за темно-синей горы, которую только привычный глаз мог бы различить от грозовой тучи; но над солнцем была кровавая полоса, на которую мой товарищ обратил особенное внимание.
Рас, мұндай панораманы енді басқа жерден көруім маған екіталай болар: қос күміс жіптей айқара тартылған Арагвамен тағы бір өзенді бауырына ап аяқ астымда Қойшауыр жазығы жатыр; оның үстін көлбей көтерілген көкшіл тұман таңғы жылы сәуледен қашып маңындағы қойнауларға тығылады; оң мен солда қар мен бұлттар басып кеткен бірінен-бірі биік тау жоталары бірімен-бірі тіркесіп ілгері созылады; алыста тағы осы таулар, тым болмаса бір-бірімен ұқсас екі шың болсайшы, - қарлардың қызғылт түске еніп, құлпыра жарқырауы сондай ашық, сондай көңілді, тіпті өмірбойы осында тұрып қалғың келеді; нөсерлі бұлттан үйреншікті көз ғана айыра алатын қара көкшіл тау сыртынан күн қылтиып қана көріне бастады, күн шапағының қанқызыл боп құлақтана қалғанына менің жолдасым ерекше назар аударды.