Әне сонда ана сорлы қанша үрейлі болса да, өліктің үстіне құлап түсіп, ойбайын салып, өз бетін өзі тырнағымен орып жіберіп, құдай қарғап қойған сормаңдай сорлымын мен деп, ай бір аңырар еді; сонда соқыр құдайдың құлағы керең болып қалмаса, сол аңырақай жоқтаудан жаны шошыр еді.
There, despite being so terrified, that poor soul would fall onto the corpse, wailing, scratching her own face with her nails, lamenting that she is the cursed wretch forsaken by God; then, if the deaf God did not turn a deaf ear, He would be horrified by that heart-rending lamentation.