The words of Anselmo struck Lothario with astonishment, unable as he was to conjecture the purport of such a lengthy preamble; and though he strove to imagine what desire it could be that so troubled his friend, his conjectures were all far from the truth, and to relieve the anxiety which this perplexity was causing him, he told him he was doing a flagrant injustice to their great friendship in seeking circuitous methods of confiding to him his most hidden thoughts, for he well knew he might reckon upon his counsel in diverting them, or his help in carrying them into effect.
Ансельмоның сөзі Лотарионы әрі-сәрі ғып қойды - мына ұзын-шұбақ алғы сөздің әлде кіріспенің не үшін керек болғанын түсіне алмай әуреге түсті; досын осынша азапқа салып, көңілін тыныш таптырмай жүрген нәрсенің не екені жайында қанша бас қатырғанымен, бәрібір оның нобайы ақиқаттан әлдеқайда алыс жатқан болатын; сонан соң берекені алған әрі-сәрі халден арылуды көздеген ол маза бермей жүрген ойларын бұлайша тұспалдап айтуы арқылы Ансельмо өздерінің ақ-адал достығын аяқ-асты еткенін, өйткені бәрін жасырмай жайып салса, өзінің, Лотарионың, оған бұл ойларын құпияда сақтау жөнінде кеңес беретіні, не бұл ойларын іске асыруға көмек көрсететіні Ансельмоға бек жақсы белгілі екенін мәлім етті.