Never had the sky been more studded with stars and more charming, the trees more trembling, the odor of the grass more penetrating; never had the birds fallen asleep among the leaves with a sweeter noise; never had all the harmonies of universal serenity responded more thoroughly to the inward music of love; never had Marius been more captivated, more happy, more ecstatic.
Аспан ешқашан дәл мұндай жұлдызы жыпырлаған емес, тамаша ағаштар мұндай тербеліп, шөптердің иісі мұндай қалампыр татыған емес; жапырақтарда қалғып отырған құстардың қыбыры ешқашан мұндай нәзік болған емес; аспан әлемінің мизамшуақ жарасымы махаббаттың ішкі әуенімен ешқашан мұндай үйлескен емес; Мариус те ешқашан дәл мұндай ғашық, дәл мұндай бақытты, дәл мұндай таң-тамаша болған емес.