Не видела девушек, которые плескались в прозрачных речках, как рыбы-бешенки, вгоняя в тоску пассажиров проходящего поезда видом своих пышных грудей; не видела убогих и жалких бараков рабочих, где тучами вились желтые бабочки Маурисио Вавилоньи и где у порогов сидели на горшках зеленоватые хилые дети, а брюхатые женщины обливали бранью проходящий поезд.
Мөлдір сулы өзендерде торсиған төстерімен жолаушы қауымын күрсіндіріп балықша шоршып ойнаған қыздарды да көрген жоқ, жұмысшылар тұратын тұрқы да, тұрмысы да нашар барақтарды, олардың айналасында ұшып жүрген Маурисио Бабилоньяның сары көбелектерін, есік-есіктің алдында құмандарда отырған арық, бозарған балаларды, өтіп бара жатқан поездың соңынан аузына келген былапыт сөздерді айғайлап тұрған шермеңдеген екіқабат әйелдерді де көрген жоқ.