But even so, amid the tornadoed Atlantic of my being, do I myself still for ever centrally disport in mute calm; and while ponderous planets of unwaning woe revolve round me, deep down and deep inland there I still bathe me in eternal mildness of joy.
Бірақ мен өзім де тап осылай, өз болмысымның тулаған Атлантикасында іштей үнемі бір меңіреу тыныштық күйде жүрем ғой; бетімен лаққан апаттардың алып планеталары төңірегімде айналып жүрген сол бір шақта ана жақта, өз жанымның асыл сырлар тұнған қазыналы тереңінде мен бәрібір шаттықтың нұр сәулесіне шомыламын.