Весь тот день мало со мной говорил, совсем молчал даже, только заметил я: глядит, глядит на меня из угла, а всё больше к окну припадает и делает вид, будто бы уроки учит, а я вижу, что не уроки у него на уме.
Күні бойы маған көп тіл қата қоймады, тіпті мүлде үндемеді, бар байқағаным: бұрыш жақтан оқта-текте бір көз салып қояды, терезеден көз алмайды, сабақ оқып отырғандай сыңай танытады, ал мен оның ойындағы сабақ емесін неге сезбейін.