Two of the people he had never seen before, and the others consisted of Ernest Harrowden, one of those middle-aged mediocrities so common in London clubs who have no enemies, but are thoroughly disliked by their friends; Lady Ruxton, an overdressed woman of forty-seven, with a hooked nose, who was always trying to get herself compromised, but was so peculiarly plain that to her great disappointment no one would ever believe anything against her; Mrs. Erlynne, a pushing nobody, with a delightful lisp and Venetian-red hair; Lady Alice Chapman, his hostess's daughter, a dowdy dull girl, with one of those characteristic British faces that, once seen, are never remembered; and her husband, a red-cheeked, white-whiskered creature who, like so many of his class, was under the impression that inordinate joviality can atone for an entire lack of ideas.
Екеуін бірінші рет көріп тұр, одан өзге сұрқай, ештеңесімен ерекшеленбейтін, лондондық клубтардың нағыз тұрақтысы, ашық жауы жоқ, бірақ достарының жек көретін адамы болып есептелетін, орта жастағы Эрнест Хирроуден; танауы таңқы, әлем-жәлем киінген, өзіне не болса да назар аударғанын қалайтын, бірақ өңсіздігі сонша, тіпті адам сенгісіз суық жүрістер жасаса да ешкім қызықпастай, қырық жеті жасар леди Рекстон; жоғары ортада орны жоқ болса да, өзін осы ортаның толық мүшесімін деп өзін алдап, барын салатын, сап-сары миссис Ерлин; леди Нарбороның қызы, талғамсыз киінетін, сұрқай жүзді леди Елис Чапмен; беті қып-қызыл алмадай, екі құлағының үстінен аппақ бакенбарды көзге түсетін, ойлау қабілеті мүлдем жоқ адамды еске салатын күйеуі.