На известной ступени нищеты бедняк настолько тупеет, что уже более не жалуется на свои страдания и не благодарит за добро.
Жоқшылықтың белгілі сатысында кедей әбден топастанып, зұлымдыққа қайтып шағынбайды, жақсылық жасағанға алғыс та айтпайды.