Услышав эти слова, Дон Кихот пощупал себе горло и, обратившись к герцогу, сказал: - Клянусь богом, сеньора Дульсинея говорит правду: душа моя застряла у меня в горле, как ядрышко арбалета.
Бұл сөздерді естіген Дон Кихот кеңірдегін сипап қойды, сосын герцогқа қарап: - Құдай атымен ант етем, сеньор, Дульсинея рас айтады: жаным шынымен-ақ арбалеттің добы іспетті кеңірдегіме кеп тіреліп тұр, - деді.