Степан Аркадьич мог быть спокоен, когда он думал о жене, мог надеяться, что все образуется, по выражению Матвея, и мог спокойно читать газету и пить кофе; но когда он увидал ее измученное, страдальческое лицо, услыхал этот звук голоса, покорный и отчаянный, ему захватило дыхание, что-то подступило к горлу, и глаза его заблестели слезами.
Степан Аркадьич әйелін ойлаған кезде тыныш ойлап, Матвейдің сөзімен айтқанда, бәрі де орнына келеді деген дәмемен тыншығып, газетін де тыныш оқып, кофесін де тыныш отырып ішіп еді; бірақ әйелінің қыйнала қажыған, қасіретті жүзін кәріп, тағдырға көне, налыған әлгі даусын естігенде, тынысы тарылып, алқымықа әлденелер тығылып, көз жасы мөлдіреп қоя берді.