As they narrated to each other their unholy adventures, their tales of terror told in words of mirth; as their uncivilized laughter forked upwards out of them, like the flames from the furnace; as to and fro, in their front, the harpooneers wildly gesticulated with their huge pronged forks and dippers; as the wind howled on, and the sea leaped, and the ship groaned and dived, and yet steadfastly shot her red hell further and further into the blackness of the sea and the night, and scornfully champed the white bone in her mouth, and viciously spat round her on all sides; then the rushing Pequod, freighted with savages, and laden with fire, and burning a corpse, and plunging into that blackness of darkness, seemed the material counterpart of her monomaniac commander's soul.
Міне, өстіп, олар бір-біріне өздерінің жосықсыз жортуылдары жайында әңгімелеген кезде; өздерінің кісәпір әңгімелерін шайпау қалжыңдармен тұздықтаған кезде; олардың жабайы күлкісі құдды пештерден шыққан жалын сияқты, тілдерін аспанға шапшыта самғатып, ал алда, оттықтардың қасында, гарпуншылар сойдақ тісті айырлары мен шөміштерін жанталаса сермеп жатқан кезде; жел гуілдеді, теңіз толқынданды, кеме тұмсығымен толқынға көміле, ыңыранды, бірақ өзінің қызыл алау-аптабын теңіз бен түннің қарауытқан мұнарына қарай заулатып, алға әкете берді, әмбе ақ сүйекті өшіге кемірді, әмбе долырған ашумен аузынан ақ көбік атты - сол кезде жабайылардың жүгімен түнектің тас қараңғысына жүйткіп ұшқан, от-жалынмен зілмауыр хал кешкен және жүйткіген бойында өлі денені өртеп жаққан "Пекод" құдды өз командирінің есуастығын көзге көпе-көрнеу елестетіп бейнелегендей болды.