Тот окинул безумным взором покойницу, обоих мужчин, комнату, хотел, по-видимому, что-то сказать... Наконец, не находя ни слова, чтобы ответить, несмотря на вихрь горестных мыслей, проносившихся в его мозгу, он схватился за голову и бросился к выходу; Вильфор и д'Авриньи, на минуту отвлеченные от своих дум, посмотрели ему вслед и обменялись взглядом, который говорил: "Это сумасшедший".
Ол алақтаған есер көзімен Валентинаны, екі ер кісіні, бөлмені бір шолып өтті де, бірдеңе айтқысы келген сыңай танытты, бірақ миында құйындай ұйтқыған қасіретті ойларының әсері ме, әйтеуір, ақырында сөйлеуге сөз таппай қиналып басын қыса ұстап, теңселіп, сыртқа қарай тұра жүгірді; бір сәт өздерінің ойларынан көңілдері бөлініп кеткен Вильфор мен д'Авриньи, оның соңынан аңыра қарап тұрды да, біріне-бірі қарап: "Мынау бір жынды ғой", - дегендей болды көздерімен.