На дороге не было ни души, и я пустился бежать во все лопатки; кругом было пусто, если не считать густого мрака, ежеминутных вспышек молнии, шума дождя, свиста ветра и раскатов грома; можете быть уверены, что я летел сломя голову!
Жолда ешкім болған жоқ, мен екі өкпемді қолыма алып жүгіре бердім; айналаның бәрі қараңғылыққа малынып тұр, тек оқта-текте жарқылдаған найзағай, жаңбырдың шуылы, желдің ысқырығы, аспан жақтан естіліп зәреңді алатын күркіл ғана; менің қалай жан ұшыра жүгіргенімді елестете беріңіз!