Степан Аркадьич был на "ты" со всеми почти своими знакомыми: со стариками шестидесяти лет, с мальчиками двадцати лет, с актерами, с министрами, с купцами и с генерал-адъютантами, так что очень многие из бывших с ним на "ты" находились на двух крайних пунктах общественной лестницы и очень бы удивились, узнав, что имеют через Облонского что-нибудь общее.
Степан Аркадьич таныстарының бәрімен-ақ: алпыс жастағы қарттармен де, жыйырма жастағы жігіттермен де, актерлермен де, министрлермен де, көпестермен де, генерал-адъютанттармен де "сен" деп сөйлесетін де, сол "сен" деп сөйлесетіндер ішінде өте көп адамдар қоғам баспалдағының ең шеткі екі ұшында тұрғандықтан, Облонский арқылы ортақ бірдеңеміз бар дегенге қатты тақырқағандай да еді.