Marius had momentarily forgotten all this; in the evening he did not even know that there had been a morning, what he had done, where he had breakfasted, nor who had spoken to him; he had songs in his ears which rendered him deaf to every other thought; he only existed at the hours when he saw Cosette.
Мариус мұның барлығын табан аузында ұмытып кетті, ертеңгілік не істегенін кешкілік есіне түсіре алмайтын болды, қайда тамақтанғаны, кіммен әңгімелескені де ойында қалмайды, оның құлағында бір әуен ызыңдайды да тұрады, сол оны басқаның бәріне керек ғып қойған, ал Козеттаны көрген шақта ғана тіріліп, тірлік құра бастайды.