Levin had often noticed in discussions between the most intelligent people that after enormous efforts, and an enormous expenditure of logical subtleties and words, the disputants finally arrived at being aware that what they had so long been struggling to prove to one another had long ago, from the beginning of the argument, been known to both, but that they liked different things, and would not define what they liked for fear of its being attacked.
Ең ақылды деген адамдар арасындағы таластар кезінде де, ұшан-теңіз күш жұмсап, сөз нөпірін төге, қыруар қыйсын жолына сала келіп, ақыры сол таласушы адамдар бір-біріне дәлелдейміз деп ұзақ салғыласқан нәрселері өздеріне әлдеқашан, сонау талас басталған кезден-ақ аян нәрсе бола тұрса да, әрқайсысы әртүрлі жайды жақсы көрген соң, сөзім жасынға шықпасын деген оймен, сол жақсы көрген нәрселерін атаспай отырғандарын байыптай бастайтындарын да Левин жиі аңғарып жүретін.