А коли нет крючьев, стало быть, и всё побоку, значит, опять невероятно: кто же меня тогда крючьями-то потащит, потому что если уж меня не потащат, то что ж тогда будет, где же правда на свете?
Ал ілмек таяқ жоқ болса, онда бәрі де босқа қалады, демек, тағы да ештеңе ақылға сыймайды: онда мені ілмек таяқпен кім сүйреп алмақ, егер маған мұны істемесе, онда, қалай, бұ жалғанда шындықтың болмағаны ма?