I would paint her the life and joy of the fire-side circle and the lively summer group; I would follow her through the sultry fields at noon, and hear the low tones of her sweet voice in the moonlit evening walk; I would watch her in all her goodness and charity abroad, and the smiling untiring discharge of domestic duties at home; I would paint her and her dead sister's child happy in their love for one another, and passing whole hours together in picturing the friends whom they had so sadly lost; I would summon before me, once again, those joyous little faces that clustered round her knee, and listen to their merry prattle; I would recall the tones of that clear laugh, and conjure up the sympathising tear that glistened in the soft blue eye.
Мен оны қыста семьялық ортада, ошақ басында, жазда көңілді топта өмір мен қуаныштың қосындысы есебінде суреттер едім, күні шақырайған далада тал түсте соңынан қалмай, ай сәулесі төгілген кешкісеруен кезінде оның жайлы да жұмсақ үніне құлақ салар ем, мен оның әрқашанда мейірімді, жұмсақ жүрегін үйінен тыс жерде, және жымия күліп, шаршап шалдықпай ошағының басында өз міндетін орындап жатқанын да жалықпай бақылар едім, бір-бірін өлердей жақсы көретін қыз бен оның марқұм әпкесінің сәбиі екеуінің талай сағаттарды бірге өткізіп, өздері қайғылы жағдайда көз жазып қалған достарының келбетін өз ойларында бейнелейтінін жазар ем; оның тізесіне басын сүйеген қуанышты жүздерді тағы көріп, айтқандарына құлақ салар едім: мен сыңғырлаған күлкіні, момын көгілдір көзіндегі жарқ-жұрқ еткен мейірімнің көз жасын еске түсірер ем.