И мало-помалу, подобно высохшим за лето ручьям которые, когда надвигаются осенние тучи, понемногу наполняются влагой и начинают оживать капля за каплей, граф Монте-Кристо ощутил, как в груди его, капля за каплей, начинает сочиться желчь, некогда заливавшая сердце Эдмона Дантеса.
Жаз бойы кеуіп, қаңсып қалған өзектер, күз аспанын бұлт торлап, жауын жауа бастағанда, біртіндеп, тамшыға тамшы қосылып, ылғал молайып, жандана бастайтыны сияқты, бір кезде Эдмон Дантестің жанын улаған заһарлы өттің аз-аздан тамшылап, граф Монте-Кристоның кеудесіне де жиналып жатқанын сезе қойды.