Het gebruik van door de rots gesneden heiligdommen gaat terug tot de tijd van keizer Ashoka, tijdens de derde eeuw v.Chr., toen reizende boeddhistische monniken een religieuze orde vormden en de keizer hen voorzien van stenen gesneden cellen als vihara (aftrek) tijdens de monsoenen.
De keizer gaf reizende boeddhistische monniken kamers die uit rotsen waren gegraveerd om te onderkomen tijdens de moessons in de derde eeuw v.Chr.