Voor een andere, het eindigt met Liza Minelli die een reeks van fantasmagorische podiumsetsen doorloopt en een scherp ironisch liedje zingt genaamd Happy Endings - een sequentie die net zo verblindend (en zo mystiek) is als het ballet uit An American in Paris. Net zoals Mean Streets een ongeëvenaarde demonstratie is van de kracht van film om de realiteit te overbrengen, is Happy Endings een viering van het magische vermogen van film om het te creëren.
Het eindigt met Minelli zingen.