De dialoog bouwt op een reeds veilige nationale consensus over de rechten van de vrouw en draagt op basis van fundamentele, onbetwiste waarden, terwijl de visuele beelden de nadruk leggen op de pure normaliteit ervan, de alomtegenwoordige omgeving, de alomtegenwoordige werknemer, de alomtegenwoordige onrechtvaardigheid.
De discussie speelt de aanvaarde ideeën van gelijke rechten voor vrouwen af met de normale situatie die in strijd is met deze waarden.