Als hij een beleidsplan probeert uit te leggen, zoals in zijn recente boek The Future of American Progressivism (mede geschreven met Roberto Mangabeira Unger), denk ik dat hij schuift tussen een vervelende, conventionele gedachte (publiekfinanciering van campagnes, op klasse gebaseerde, eerder rasgebaseerde affirmatieve actie, een consumptierecht) en een totaal onpraktische (een gewijzigd parlementair systeem, expliciete economische herverdeling, verplichte stemming).
Hij gaat van een vervelende gedachte naar een onpraktische.