In de vroege jaren '70 wilden evaluatoren studies ontwerpen die bepaalde implementatie- of uitkomstkenmerken vastleggen die anders of duur waren om op grote schaal betrouwbaar te meten - bijvoorbeeld de manier waarop een grote organisatie een complexe innovatie aanpakte of het effect van een onderwijsprogramma op motivatie om te leren of groei in zelfvertrouwen - ze voelen zich gevangen tussen het riskeer van aanzienlijke inspanning in het proberen kwalitatieve variabelen te kwantificeren en het riskeer van de kritiek dat ze echt belangrijke dingen negeren omdat ze niet kunnen worden gemeten.
Evaluators wilden studies ontwerpen die bekijken hoe een organisatie innovatie behandelt.