Zoals in de inleiding van de Loeb-uitgave staat: In februari 45 [een jaar voordat hij De Senectute schreef] bracht de dood van zijn geliefde en enige dochter hem in een schrijfgevoel in een poging zijn verdriet te vergeten.
Zijn enige dochter stierf, waardoor hij schreef als afleiding voor zijn verdriet.