Dat de mensen met wie Brandon zich het meest thuis voelt hem zouden vermoorden als ze wisten dat zijn ware geslacht de meest tragische ironie van de film is... en die het uit het rijk van gay-martyr hagiografie opheft naar iets complexers en een meditatie op de irrelevansie van geslacht.
Het is treurig te weten dat degenen die dicht bij hem staan, zijn ware identiteit niet zouden aanvaarden.