Ik wilde degene zijn wiens vertrek de hal in stilte liet vallen - stilte, die ik heb, door te praten, geleerd om lief te hebben. Maar wat, als niemand van me hield, moet ik beginnen te praten, praten, praten totdat ik heb gezegd, zoals Peter, hetgeen ik niet zou moeten zeggen of, zoals vanavond, totdat ik precies heb gezegd wat ik had te zeggen. En toen ik naar huis ging, voorbij het donker, banden huilden, huilde ik met elk lied op de radio, schreeuwde ik met de domme woorden van een tiener vreemdeling, schreeuwde ik met de woede van iemand anders, iemands liefdesgriet kon ik mijn eigen stem dragen, en de stilte ervan.
Ik schreeuwde en schreeuwde tot ik niet meer kon schreeuwen en alleen maar stilte kon horen.