Wanneer Keats de geschilderde figuren en bomen op de Griekse urn bekijkt (in Ode op een Griekse urn), is hij niet alleen blij dat deze verschijningen nooit zullen vervagen, omdat ze kunst zijn, en dus permanent; hij is blij dat ze nooit hebben moeten leven, dat ze geen Ah, gelukkige, gelukkige takken zijn!
In zijn Ode op een Griekse Urn kijkt Keats de geschilderde objecten met geluk aan omdat ze nooit tot leven kwamen en permanent zullen blijven, als kunstfiguren.