Toen ze het lied voor het eerst zong, in de muzikale biografie van Fanny Brice, Funny Girl, ging het precies over de Fanny die zo geobsedeerd was met haar publieke identiteit dat ze het persoonlijke had verwaarloosd; ze kon liefhebben van het publiek maar niet van individuen.
Fanny Brice kon het publiek leuk vinden omdat ze geobsedeerd was.