Een Che die, net als elke gewone communistische politicus, nooit iemand had gedood; een Che die zijn guerilla-avonturen had overleefd, en vandaag een oudere figuur was, die een sombere bureaucratie voor Fidel Castro had, of, anders, boeken schreef thuis in Argentinië, omringd door zijn anti-communistische kleinkinderen - een Che als dat zou vandaag helemaal geen opwinding veroorzaken, en schrijvers over de hele wereld zouden hun hersenen niet opschorten om nog fijnere onderscheidingen te maken tussen de rampzalige invloed van de man en een onbeschrijfelijke grootheid.
Een Che die zijn avonturen overleefde, zou een grote verandering zijn.