خورشید در فارسی درگذشته با نام‌های دیگری چون خور هور مهر روز خوانده می‌شد خورشید در فارسی نوین از xvar-xšed از فارسی میانه که ایزدی است که در یشت ششم اوستا در مورد او نوشته آمده وی ایزدی است که جهان را از آلودگی دور می‌دارد در اوستا hvarr- xvan ta hvarә-xšaē آمده است واژه خورشید درارای دو جزء است جزء نخست xvar- hvar که با سنسکریت svar «خورشید» سنجنده می‌شود جزء دوم برگرفته از اوستایی xšaita- «درخشان» است که در نام جمشید پادشاه دوران طلایی در اسطوره‌های ایرانی و نیز نخستین شاه در برخی روایت‌ها آمده و برگرفته از صورت اوستایی yama-xšaita به معنی «جم درخشان» استدر زبان انگلیسی واژهٔ sun برای خورشید از واژهٔ sunne در انگلیسی باستان گرفته شده‌است نزدیک به سال  در بئوولف گمان آن می‌رود که این واژه با واژهٔ south به معنی جنوب ارتباط داشته باشد واژه‌های هم ریشه با sun در زبان‌های دیگر مانند زبان‌های ژرمنی و فریسی باستان به صورت sunne و sonne در ساکسونی باستان به صورت sunna در هلندی میانه به صورت sonne در هلندی امروزی به صورت zon در آلمانی sonne در نروژی باستان sunna و در زبان گوتیک sunnō است تمام عبارت‌های آلمانی برای sun از sunnōn در نیازبان‌های ژرمنی آمده‌استدر هنگامهٔ پیش از مسیحیت اقوام ژرمن به خورشید شخصیت داده می‌شد و به عنوان خدا پرستش می‌شد نام آن در آن هنگامه sól ی