اصطلاح فلسفهٔ تاریخ در قرن هیجدهم میلادی توسط ولتر وضع شد منظور وی از این اصطلاح چیزی بیش از تاریخ انتقادی و علمی نبود؛ یعنی نوعی از تفکر تاریخی که در آن مورخ به جای تکرار داستان‌هایی که در کتب کهن می‌یابد خود به بازسازی آنچه واقع شده می‌پردازد این نام توسط هگل و نویسندگانی دیگر در پایان قرن هیجدهم به کار رفت ولی آن‌ها معنای کاملاً متفاوتی از این اصطلاح اراده کردند و آن را به معنای تاریخ کلی یا جهانی به کار بردند سوّمین کاربرد این اصطلاح را در نوشته‌های برخی از پوزیتیویست‌های قرن نوزدهم می‌یابیم از نظر آنها وظیفه فلسفه تاریخ کشف قوانین عامی بود که بر روند رویدادهایی که مورخ به شرح و نقل آنها می‌پردازد حاکم است وظایفی که ولتر و هگل بر عهدهٔ فلسفهٔ تاریخ می‌نهادند به وسیله تاریخ نیز قابل انجام بود ولی پوزیتیویست‌ها تلاش کردند تا از این طریق تاریخ را نه فلسفه بلکه علمی تجربی قلمداد کنند در هر یک از این موارد کاربرد فلسفه تاریخ مفهوم خاصی از فلسفه مد نظر بود