ผมรู้สึกในสิ่งนี้มาตลอด จนกระทั่งวันหนึ่งวันที่น่าเบื่อหน่ายของนักศึกษาวิศวะปีหนึ่งอย่างผมครับ ผมชื่อ "ต้น" ไม่ทราบว่าจะทำอะไรให้ตัวเองหายเบื่อมากไปกว่าหาความสุขตามหอภาพยนตร์ หรือโรงหนัง วันนั้นมีนิทรรศการ "หนังไทยในอดีต" ขณะกำลังเพลินๆอยู่กับบอร์ดต่างๆพอเห็นภาพใบปิดเรียงกันเป็นแถบ ผมมีความรู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนเก่าๆ หรือใครสักคนที่เคยผูกพันกันมานานมากแล้ว และยิ่งกว่านั้นภาพของหนังยังทำให้ผมคิดถึงตอนตัวเองยังเป็นเด็กเล็กๆ "พี่เต้ย" พี่ชายของผมเค้าเรียกผมติดปากว่า "ไอ้ตัวเล็ก" ไอ้ตัวเล็กมีความสุขอยู่กับสมุดภาพที่พี่เต้ยขยันวาดเรียงแผ่นเป็นรูปตัวการ์ตูน ไอ้มดแดง กาโม่ ฯลฯ ต่างๆ นานา ให้น้อง ผมอยากให้วันเก่าๆ ย้อนกลับคืนมาแต่เวลานี้ สิ่งที่ผมทำได้ก็เพียงส่งความคิดถึงให้พี่เต้ยทุกครั้งขณะดูหนังทุกเรื่อง ครั้งนี้ก็เหมือนกัน "แผลเก่า" หนังรักอมตะทำให้ผมพบกับ "น้ำฝน" แล้ววันแสนเซ็งของผมก็หวานชื่นเย็นฉ่ำขึ้นมาทันที ผมลืมความรู้สึกอย่างนี้มานานมากแล้ว วันนั้นผมพบทั้งเพื่อนเก่าและเพื่อนใหม่ ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใสกว่าที่เคยเป็น