om vast te stellen welke actoren de meeste macht hebben gaat men met de formele positiemethode na welke actor de meeste en de meest vergaande formele bevoegdheden heeft een minister wordt dan geacht meer macht te hebben dan een topambtenaar omdat de ambtenaar formeel hiërarchisch ondergeschikt is het voordeel van deze methode is dat het bijvoorbeeld door analyse van documenten ook op het verleden is toe te passen maar volgens critici is het naïef om macht te meten aan de hand van formele bevoegdheden men meet daardoor niet de feitelijke uitvoerende macht of de feitelijke mogelijkheden tot het uitvoeren van macht soms kan een bepaalde formele positie eerder een belemmering zijn bij het uitvoeren van macht en machtsdragers “achter de schermen” blijven buiten beschouwing