” صلاحيت دچلندي ايکئ په توگه دوه مخه لري  يومخ ئې وگړيزيا عاميانه دئ  بل مخ ئې مسلکي اوماهرانه دئ  په دغؤ دواړؤ خواؤ کښي ئې دصلاحيت خاوندهغه څوک دئ چي استعدادئې لري  دغه استعدادهرڅوک نه لري  په وگړوکښي هم هره مړه ياژوندئ ژبه هغه چا جوړه کړې ده چي دؤی ئې استعدادلارء  مستعدشپانه دشپونتياپه خواکښي لغاتؤنه جوړ کړي دي ؛ مستعدکرهڼگردکرهڼي دکاراو آلاتو په اړوندلغاتؤنه جوړکړي دي ؛ مستعد ورهڼگر د ورهڼي صنعت په چارؤ کښي دوسايلؤ اواستعمال په اړوندلغاتؤنه جوړکړي دي … ٌ   خودی دلته يوه خوراتريخ واقعيت ته اشاره کوي اوداستادنوميالي له خولې ليکي چي ٌ که ژبه خرابوئ نوئې دژبي وډاکټرانوته وروسپارئ … ” او ورپسې زياتوي ” … يوسړی هرڅوک چي به وي  دادځان وظيفه نه وگرځوي چي بل کار څه مه کوه  بل لادشپې اوورځي لغاتونه جوړوه … ” دی وايي چي ” دوگړؤژبه د پوهانؤترژبي ډېره منظمه اوله اصولوسره سمه وي  وگړي  که دژبي دپوهانؤ تقليدنه وکي  له دوی څخه خپله ژبه نه خوارېږي  داځکه چي وگړي دژبي په وده او پراختيا کښي له طبيعي اجتماعي انتخاب څخه کاراخلي … “ ډاکټرپالوال سره له دې چي په ژبه کي دنوولغاتو جوړول لازم گڼي اووايي چي ژبه همېشه په تطورکي وي او که دچاخوښه وي که نه  زاړه لغتونه مري او نوي ئې ځای نيسي  خو پر څنگ ئې ټينگارکوي چي ” … ژبه بايدله خپلؤخلگؤ څخه پرءدئ نه کړه سي  بل لادنورؤ له پاره هم خوندوره