به طور کلی در فیزیک زمان و فضا به عنوان کمیت‌های بنیادی به‌شمار می‌آیند و امکان بیان تعریفی دقیق برای آن‌ها در قالب دیگر کمیت‌ها نیست به این خاطر که بقیه کمیت‌ها هم‌چون سرعت نیرو و انرژی همگی به وسیله این دو کمیت تعریف شده‌اند داود بن محمود قیصری در سده هشتم هجری و در رساله «معمای زمان» می‌نویسد که «زمان نه آغازی دارد و نه پایانی زمان قابل تقسیم نیست و آنچه که ما آنرا بخش می‌کنیم تنها در پندار ماست» از یک منظر زمان را با ارزش تر ازپول و طلا دانسته‌اند چرا که پول و طلای از دست رفته را می‌توان به دست آورد ولی زمان از دست رفته را هرگز نمی‌توان به دست آورد