Ee meiⁿcwiˈñeeⁿcheⁿ tsˈaⁿ na mañequiaañe na catjom ljoˈ na nntjom, ncˈe na mˈaaⁿ cantyja ˈnaⁿya, tsaⁿˈñeeⁿ nluiˈnˈmaaⁿñê. Ndoˈ meiⁿcwiˈñeeⁿcheⁿ tsˈaⁿ na malˈueeˈñe cheⁿnquii chiuu nluiˈnˈmaaⁿñe, majoˈto joˈ nntsuuñe. 	 Mert a ki meg akarja tartani az õ életét, elveszti azt; a ki pedig elveszti az õ életét én érettem, megtalálja azt.


Ndoˈ chaˈtso nnˈaⁿ na mˈaⁿ chaˈwaa ndyuaa Gadara, lˈana tyˈoo nnom Jesús na calueeⁿˈeⁿ quiiˈntaaⁿna, ee joona jeeⁿ nquiaana. Joˈ chii tuo̱nndaˈ Jesús tsˈom wˈaandaa mana tjalcweeⁿˈeⁿ tsˈo̱ndaa Galilea. 	 És kéré õt a Gadarénusok körül való tartományok egész sokasága, hogy õ közülök menjen el, mert felette igen félnek vala: õ pedig beülvén a hajóba, visszatére.


Joona cwileiˈchona canchuu sˈomcajaⁿ, sˈomxuee, ljo̱ˈ na jeeⁿ jnda, ta̱ˈ perlas, liaa lino na jeeⁿ ya, liaa seda, liaa colo catsiooˈ ñequio colo wee. Ndoˈ cwinda̱a̱na chaˈtso nnom nˈoom na jeeⁿ cachinaˈ, ñˈeⁿ chaˈtso ˈnaⁿ na tuiinaˈ ñˈeⁿ tseiˈjndyeeˈ elefante, ñˈeⁿ jndye ˈnaⁿ na tuiinaˈ ñˈeⁿ nˈoom na jndati, ñˈeⁿ ˈnaⁿ na tuiinaˈ sˈomwee, ñˈeⁿ xjo hierro, ndoˈ ñˈeⁿ tsjo̱ˈ mármol. 	 any és ezüst, és drágakõ és gyöngy, és gyolcs és bíbor, és selyem és skárlátczikkeket; és minden thinfát és minden elefántcsontedényt, és drágafából és rézbõl és vasból és márványkõbõl [csinált] minden edényt;


Tsoom nda̱a̱na: —Mayuuˈ. Ndoˈ nquii David, ncˈe na tˈmo̱ⁿ Espíritu Santo naquiiˈ tsˈoom seiljeiⁿ cwii ñˈoom cantyja ˈnaaⁿˈ Cristo. Tsoom na juu cwiluiiñe na matsa̱ˈntjom jom. ¿Ljoˈ maˈmo̱ⁿnaˈ na luaaˈ tsoom? ee seiljeiⁿ: 	 Monda nékik: Miképen hívja tehát õt Dávid lélekben Urának, ezt mondván:


’Jnda̱ seina̱ⁿ ñˈoommeiⁿˈ nda̱a̱ˈyoˈ na cweˈ tjañoomˈ. Sa̱a̱ manncueˈntyjo̱ xjeⁿ na taxocatseina̱ⁿ nda̱a̱ˈyoˈ ñˈoom na cweˈ wjaañoomˈ, ee nntseina̱ⁿ nda̱a̱ˈyoˈ ñˈoom na ndyeyu cantyja ˈnaaⁿˈ Tsotya̱. 	 Ezeket példázatokban mondottam néktek; de eljõ az idõ, mikor nem példázatokban beszélek majd néktek, hanem nyiltan beszélek néktek az Atyáról.


Na nmeiiⁿˈ matseina̱ⁿya, matyˈiomnaˈ cantyja ˈnaⁿya na tseixmaⁿya tsˈaⁿ na tijndo̱ˈto tsˈom sa̱a̱ ˈo cwilˈaˈyoˈ najndeiˈnaˈ na catsjo̱o̱ya na ljoˈ. Ee matsonaˈ na ˈo ya ñˈoom nntjeiˈyuuˈndyoˈ cantyja ˈnaⁿya. Ee meiiⁿ ja titˈmaⁿ cwiluiindyo̱ sa̱a̱ tjaaˈnaⁿ cwii nnom na titˈmaⁿ tseixmaⁿya ñequio joo apóstoles na cwinduˈyoˈ na jeeⁿ tˈmaⁿ cwiluiindye. 	 Dicsekedvén, balgataggá lettem; ti kényszerítettetek reá. Mert néktek kellett volna engem ajánlanotok; mert semmiben sem vagyok alábbvaló a fõ-fõ apostoloknál, noha semmi vagyok.


Majuuti xueeˈñeeⁿ we nnˈaⁿ na cwilaˈjomndye ñˈeⁿ Jesús cwiˈoona cwii tsjoom chjoo na jndyu Emaús na mˈaaⁿ naˈ canchooˈcwii kilómetros na tquianaˈ ñˈeⁿ Jerusalén. 	 És ímé azok közül ketten mennek vala ugyanazon a napon egy faluba, mely Jeruzsálemtõl hatvan futamatnyira vala, melynek neve vala Emmaus.


Cwii joo naⁿˈñeeⁿ na wiˈndye na ñoom ñˈeⁿñê, seijnaaⁿˈ jom. Tso: —¿Aa nchii Cristo cwiluiindyuˈ? Cwa cwjiˈnˈmaaⁿndyuˈ cheⁿnncuˈ ndoˈ mati jâ. 	 A felfüggesztett gonosztevõk közül pedig az egyik szidalmazá õt, mondván: Ha te vagy a Krisztus, szabadítsd meg magadat, minket is!


Tsoom nda̱a̱na: —¿Ljoˈ lˈue nˈomˈyoˈ na catsˈaa ˈo? 	 Õ pedig monda nékik: Mit kívántok, hogy tegyek veletek?


Quia na jnda̱ tooˈ tsquiˈ na ñjomndye calcaa, ˈoocantyjaandye nnˈaⁿ juunaˈ tyuaatcwii. Meindyuaandyena, cwitjeiiˈndyena calcaa na yati. Cwitioomna jooyoˈ nˈom lquiee sa̱a̱ calcaa na cwantindyo cwityeⁿˈquieeˈna jooyoˈ. 	 Melyet, minekutána megtelt, a partra vontak a halászok, és leülvén, a jókat edényekbe gyûjtötték, a hitványakat pedig kihányták.


Ndoˈ quia na jnda̱ jliuna Jesús cwiicheⁿ xndyaaˈ ndaaluee, tyoluena nnoom: —Maestro, ¿ljoˈ xjeⁿ jndyoˈ luaa? 	 És megtalálván õt a tengeren túl, mondának néki: Mester, mikor jöttél ide?


Jnda̱ tquiaa Tsotya̱ya na nntseixmaⁿya na nntsa̱ˈntjo̱ⁿya. Chaˈxjeⁿ na nntiuujnda̱a̱ xuaa na mmeiⁿˈ tsˈaⁿ tsˈoomlˈeiiˈxjo, maluaaˈ nncuˈxeeⁿ nnˈaⁿ. 	 És uralkodik rajtuk vasvesszõvel, mint a fazekas edényei széttöretnek; a miképen én is vettem az én Atyámtól:


Meiⁿcwiindyoˈ ˈo tinquiuˈnnˈaⁿñe cheⁿnquii cantyja ˈnaaⁿˈ ñˈoomwaaˈ. Xeⁿ mˈaaⁿ ˈñeeⁿ tsˈaⁿ quiiˈntaaⁿˈyoˈ na matseitiuu na jndo̱ˈ tsˈom chaˈxjeⁿ nquiee nnˈaⁿ tsjoomanancue cwitjeiiˈna cwenta, cˈoom juu chaˈna tsˈaⁿ na meiⁿchjoo tijndo̱ˈ tsˈom, cha mayuuˈcheⁿ nntseixmaaⁿ tsˈaⁿ na jndo̱ˈ tsˈom. 	 Senki se csalja meg magát. Ha valaki azt hiszi, hogy bölcs ti köztetek e világon, bolond legyen, hogy bölcscsé lehessen.


Jnda̱ na tjeiiⁿˈeⁿ naⁿˈñeeⁿ chˈeⁿ, tjaqueⁿˈeⁿ yuu ndiiˈ tsˈoochjoo, tˈueeⁿ tsˈo̱. Teintyja yuˈñeeⁿ. 	 Mikor pedig a sokaság eltávolíttaték, bemenvén, megfogá annak kezét, és a leányzó felkelt.


Quia joˈ jluiˈ mosoˈñeeⁿ tyoˈoona nqui nantaa. Jlaˈtjomna chaˈtso nnˈaⁿ na jliuna. Ñˈeeⁿ nnˈaⁿ na tia nnˈaⁿndye ndoˈ ñˈeeⁿ nnˈaⁿ na ya nnˈaⁿndye. Ndoˈ laaˈtiˈ seicatooˈnaˈ wˈaa ñequio nnˈaⁿ na jlaˈjomndye na toco jnda reyˈñeeⁿ. 	 És kimenvén azok a szolgák az útakra, begyûjték mind a kiket csak találtak vala, jókat és gonoszokat egyaránt. És megtelék a menyegzõ vendégekkel.


Joˈ chii ˈo re cˈomˈtˈmaaⁿˈndyoˈ nˈomˈyoˈ ee ja matseiyuˈa na nntsˈaa Tyˈo̱o̱tsˈom chaˈxjeⁿ na tso ángel no̱o̱ⁿ. 	 Annakokáért jó reménységben legyetek, férfiak! Mert hiszek az Istnnek, hogy úgy lesz, a mint nékem megmondatott.


Jndye nnˈaⁿ ñetˈom tsˈiaaⁿ tˈmaⁿ ndyuaa Egipto. Ndoˈ tueeˈntyjo̱ na tjaquieeˈ cwii tsˈaⁿ tsˈiaaⁿˈñeeⁿ na ticaljeii cantyja ˈnaaⁿˈ tsˈoo José. 	 Mindaddig, mígnem más király támada, ki nem ismeri vala Józsefet.


Naquiiˈ tmaaⁿˈñeeⁿ seixuaa cwii tsˈaⁿ, tso: —Ta, matsˈaaya tyˈoo njomˈ na cantyˈiaˈ ljoˈ matjom tiˈjndaaya, ee ñenqueⁿ tuiiñê. 	 És ímé egy a sokaság közül felkiálta, mondván: Mester, kérlek téged, tekints az én fiamra; mert nékem egyetlen egyem:


Maluaaˈ machˈeenaˈ ñequio tsaa tsˈaⁿ na matseixmaⁿnaˈ cwii na tjacañjoomˈñe tsˈaⁿ, meiiⁿ na jeeⁿ cachjoonaˈ sa̱a̱ teinomˈnaˈ na jndye ljoˈ nnda̱a̱ nntsˈaanaˈ. Cwii chom cachjoo sa̱a̱ nnda̱a̱ nntseiconaˈ cwii jnda̱a̱ tˈmaⁿ. 	 Ezenképen a nyelv is kicsiny tag és nagy dolgokkal hányja magát. Ímé csekély tûz mily nagy erdõt felgyújt!


Ndoˈ na ñeˈcwii tsˈiaaⁿ ˈnaaⁿna ñˈeⁿ Pablo na cwilˈana lˈaaliaa, joˈ chii ljooˈñê ñˈeⁿndyena. Ñeˈnaaⁿˈ tyolˈana tsˈiaaⁿˈñeeⁿ. 	 És mivelhogy azonféle míves vala, náluk marada és dolgozik vala. Mesterségökre nézve ugyanis sátorcsinálók valának.


Jnda̱ na jlue naⁿˈñeeⁿ cantu jeeⁿ seijmeiⁿˈnaˈ nnˈaⁿ quiiˈ tsjoom ñequio nnˈaⁿ na cwiluiitquiendye ñequio nnˈaⁿ na cwitˈmo̱o̱ⁿ ljeii na tqueⁿ Moisés. Ndoˈ tyˈena nacjooˈ Esteban. Tˈuena jom. Tyˈeñˈomna jom jo nda̱a̱ naⁿmaⁿnˈiaaⁿ. 	 És felzendíték a népet, a véneket és az írástudókat; és reá rohanván, magukkal ragadák õt, és vivék a tanács elé;


Quia joˈ tyˈena lˈaa na jñoom joona ndoˈ jliuna chaˈxjeⁿ na tsoom. 	 És elmenvén a küldöttek, úgy találák, a mint nékik mondotta.


Joˈ chii ncˈe na luaaˈ matsonaˈ, ja cwiluiindyo̱ cwii tsˈaⁿ na macwjiˈyuuˈndyo̱ cantyja ˈnaⁿya, ndoˈ Tsotya̱ya cwiluiiñê cwiicheⁿ na jnda̱ we. 	 Én vagyok a ki bizonyságot teszek magamról, és bizonyságot tesz rólam az Atya, a ki küldött engem.


Ndoˈ tjaaˈnaⁿ watsˈom ntyˈiaya tsjoomˈñeeⁿ, ee nquii Ta Tyˈo̱o̱tsˈom na tseixmaⁿñˈeeⁿ chaˈtso nnom najnda̱, ñequio nquii Catsmaⁿ, joona cwiluiindyena watsˈom cwentaaˈ tsjoomˈñeeⁿ. 	 És templomot nem láttam abban: mert az Úr, a mindenható Isten annak temploma, és a Bárány.


Ndoˈ xeⁿ nnda̱a̱ nntseina̱ⁿ ñˈoom na maˈmo̱ⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom no̱o̱ⁿ ndoˈ matseiˈno̱ⁿˈa chaˈtso na wantyˈiuuˈ na matseijndaaˈñê na mandiñˈeeⁿ chaˈtso na matseiˈno̱ⁿˈa, hasta nnda̱a̱ nquindyo̱o̱ ntsjo̱ ncˈe na matseiyuˈya tsˈo̱o̱ⁿ, sa̱a̱ xeⁿ ticˈo̱o̱ⁿya nawiˈ tsˈo̱o̱ⁿya nnˈaⁿ, meiⁿchjoo tjayuu lˈuendyo̱. 	 És ha jövendõt tudok is mondani, és minden titkot és minden tudományt ismerek is; és ha egész hitem van is, úgyannyira, hogy hegyeket mozdíthatok ki helyökrõl, szeretet pedig nincsen én bennem, semmi vagyok.


Tˈo̱ patrom nnom cwii joo naⁿˈñeeⁿ, tsoom: “ˈU re, tjaaˈnaⁿ na seitjo̱o̱ndyo̱ njomˈ. ¿Aa nchii tˈmaaⁿya ñˈeⁿndyuˈ na cwii denario nncwantjomˈ chaˈxjeⁿ quitaˈntjom nnˈaⁿ? 	 Õ pedig felelvén, monda azok közül egynek: Barátom, nem cselekszem igazságtalanul veled; avagy nem tíz pénzben szerzõdtél-é meg velem?


Jnda̱ joˈ tjañˈoom Espíritu Santo Jesús jo ndoˈ yuu tjaa nnˈaⁿ cˈom. Joˈ joˈ tyoqueⁿñe tsaⁿjndii na nntsˈaa xjeⁿ jom. 	 Akkor Jézus viteték a Lélektõl a pusztába, hogy megkisértessék az ördögtõl.


Tixocˈomna na wiˈ nˈomna ncˈiaana, lˈo̱na meiiⁿ wiˈ cwitjoom naⁿˈñeeⁿ. Cwilaˈtjomna cantu, tixoqueⁿndye cheⁿnquieena xjeⁿ cantyja ˈnaaⁿna. Jeeⁿ wiˈndyena ñequio nnˈaⁿ, macwiˈoona nacjooˈ chaˈtso na laˈxmaⁿ na ya. 	 Szeretet nélkül valók, kérlelhetetlenek, rágalmazók, mértékletlenek, kegyetlenek, a jónak nem kedvelõi.


Chaˈtso nnˈaⁿ na ntyˈiaa na luaaˈ, jeeⁿ tjaweeˈ nˈomna cantyja na tˈmaⁿ najndeii na matseixmaⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom. Ndoˈ ncueeˈñeeⁿ jndyendye nnˈaⁿ jeeⁿ tyojaaweeˈ nˈomna chaˈtso na tyochˈee Jesús. Ndoˈ seineiiⁿ nda̱a̱ nnˈaⁿ na cwilaˈjomndye ñˈoom na mañequiaaⁿ. 	 Elálmélkodának pedig mindnyájan az Istennek nagyságos erején. Mikor pedig mindnyájan csodálkozának mind azokon, a miket Jézus cselekedék, monda az õ tanítványainak:


ˈU ticatsonaˈ na nntseijomndyuˈ tsˈiaaⁿ ˈnaaⁿˈ Tyˈo̱o̱tsˈom na cwilˈaayâ ee tiyuuˈ na xcweeˈ tsˈomˈ jo nnoom. 	 Nincsen néked részed, sem örökséged e dologban, mert a te szíved nem igaz az Isten elõtt.


¿Aa nchii nnco̱ sˈaa cañoomˈluee ñˈeⁿ tsjoomnancue? 	 Nem az én kezem csinálta-é mindezeket?


¿Aa ticaliuˈyoˈ na nntuˈxa̱a̱ⁿya ángeles? Ndoˈ ncˈe na ljoˈ, majndeiiticheⁿ nnda̱a̱ nlaˈjndaaˈndyoˈ ñˈoom na matˈuiinaˈ jaa yuu na ticjaañjoomˈ na cwilˈaaya jeˈ. 	 Nem tudjátok-é, hogy angyalokat fogunk ítélni, nemhogy életszükségre való dolgokat?


Tquiena tsjoom Éfeso. Priscila ñˈeⁿ Aquila ljooˈndyena joˈ joˈ. Pablo tjaaⁿ watsˈom ˈnaaⁿ nnˈaⁿ judíos, tjaqueⁿˈeⁿ tyotseineiiⁿ nda̱a̱ naⁿˈñeeⁿ. 	 Juta pedig Efézusba, és azokat ott hagyá; õ maga pedig bemenvén a zsinagógába, vetekedék a zsidókkal.


Joona tˈo̱o̱na nnoom: —Ntˈom nnˈaⁿ cwilue ˈu Juan, tsˈaⁿ na tyotseitsˈoomñe nnˈaⁿ. Ndoˈ ntˈomcheⁿ cwilue ˈu Elías. Ndoˈ ntˈomcheⁿ cwilue na ˈu cwii profeta na tyoñequia ñˈoomˈ Tyˈo̱o̱tsˈom tandyo xuee na jnda̱ wandoˈnndaˈ. 	 Õk pedig felelvén, mondának: Keresztelõ Jánosnak; némelyek pedig Illésnek; némelyek pedig, hogy a régi próféták közül támadt fel valamelyik.


Cweˈ joˈ cwii cwii tsˈaⁿ na matseiyuˈ ñˈeⁿndyo̱, nquiee nnˈaⁿ waⁿˈaⁿ nlaˈjndoona jom. 	 És hogy az embernek ellensége legyen az õ házanépe.


Ee tiˈjndaaya luaa, chaˈcwijom jnda̱ tueeⁿˈeⁿ ndoˈ wandoˈnnaaⁿˈaⁿ, tsuuñê ndoˈ teijndaaˈñennaaⁿˈaⁿ.” Quia joˈ to̱ˈna na tyolaˈtˈmaaⁿˈndyena. 	 Mert ez az én fiam meghalt, és feltámadott; elveszett, és megtaláltatott. Kezdének azért vígadni.


Sa̱a̱ teicantyja cwiindye joona, tsˈaⁿ na jndyu Gamaliel. Jom tsˈaⁿ tmaaⁿˈ fariseos ndoˈ maˈmo̱o̱ⁿ chiuu matsa̱ˈntjom ljeii na tqueⁿ Moisés, chaˈtsondye nnˈaⁿ ya ñˈoom nquiuna cantyja ˈnaaⁿˈaⁿ. Teintyjeeⁿˈeⁿ ndoˈ sa̱ˈntjoom na caluiˈya apóstoles chˈeⁿ chjoowiˈ taⁿˈndyo. 	 Felkelvén azonban a tanácsban egy farizeus, névszerint Gamáliel, az egész nép elõtt tisztelt törvénytudó, parancsolá, hogy egy kis idõre vezessék ki az apostolokat.


Tˈo̱ Jesús, tsoom nda̱a̱na: —ˈO, ¿aa nchii jnda̱ jlaˈnaⁿˈyoˈ ñˈoom chiuu sˈaa David quia na seitjo̱o̱naˈ na nlcwaaⁿˈaⁿ? Sa̱a̱ tyoolancjooˈndyoˈ cantyja ˈnaaⁿˈaⁿ. Jom tˈoom na ñejnoomˈm ndoˈ mati nnˈaⁿ na ñˈeeⁿ ñˈeⁿñê. 	 Õ pedig monda nékik: Soha sem olvastátok-é, mit mívelt Dávid, mikor megszûkült és megéhezett vala társaival egybe?


Ja we ndiiˈ matseicwejndoˈndyo̱ na cwii smaⁿna, ndoˈ chaˈtso na mawantjo̱ⁿ mañequiaya diezmo.” 	 Bõjtölök kétszer egy héten; dézsmát adok mindenbõl, a mit szerzek.


Cateijndeiˈ na ticjaachuunaˈ jâ na nlˈaayâ yuu na ticatsa̱ˈntjomnaˈ. Ndoˈ catseicandyaandyuˈ jâ cantyja ˈnaaⁿˈ juu natia. Ee chaˈwaa na yo na cwii wjaanaˈ ˈu cwiluiindyuˈ na matsa̱ˈntjomˈ, ndoˈ cwiluiindyuˈ najnduˈ, ndoˈ tseixmaⁿˈ na catseitˈmaaⁿˈñenaˈ ˈu. Amén. 	 És ne vígy minket kísértetbe, de szabadíts meg minket a gonosztól. Mert tiéd az ország és a hatalom és a dicsõség mind örökké. Ámen!


Quia joˈ nnˈaⁿ na cwilaˈjomndye ñˈeⁿ Jesús to̱ˈna na cwilaneiⁿna nda̱a̱ ncˈiaana cantyja ˈnaaⁿˈ ñˈoomwaaˈ. Jluena: —Luaaˈ matsoom cweˈ ee tjaaˈnaⁿ tyooˈ tquiocho̱o̱ya. 	 Ekkor egymás között tanakodván, mondának: Nincs kenyerünk.


Sa̱a̱ nnˈaⁿ judíos lˈana na cjaatseineiⁿ cwii tsˈaⁿ na jndyu Alejandro nda̱a̱ nnˈaⁿ. Ee ntˈom nnˈaⁿ majnda̱ jluena nnoom ljoˈ tsˈiaaⁿˈ na tjomndyena. Joˈ chii seiweeⁿ tsˈo̱o̱ⁿ na calaˈcheⁿ nnˈaⁿ ee na ñeˈcatseineiiⁿ ñˈoom nda̱a̱na ñˈoom na ncwañoomˈnaˈ nnˈaⁿ judíos. 	 A sokaság közül pedig elõállaták Alekszándert, minthogy elõre tuszkolták õt a zsidók. Alekszánder pedig kezével intvén, védekezni akara a nép elõtt.


Sa̱a̱ meiiⁿ na luaaˈ waa cantyja ˈnaaⁿˈ chaˈtso nmeiⁿˈ, waljooˈcheⁿ na tsanandyo̱ nmeiⁿˈ, ncˈe Cristo mˈaaⁿ na candyaˈ tsˈoom jaa. 	 De mindezekben felettébb diadalmaskodunk, Az által, a ki minket szeretett,


Quia na jlaˈtˈmaaⁿˈndye nnˈaⁿ na tueeˈ xueechuuˈ Herodes, quia joˈ yuscundyua jnda Herodías seijnom jo nda̱a̱ nnˈaⁿ. Ndoˈ Herodes jeeⁿ tjaweeˈ tsˈoom cantyja na ntyˈiaaⁿˈaⁿ. 	 Hanem mikor a Heródes születése napját ünnepelék, tánczola a Heródiás leánya õ elõttük, és megtetszék Heródesnek;


Joˈ chii ntˈomndyô̱ jâ lˈuuyâ nnom Tomás: —Jnda̱ ntyˈiaayâ nquii Jesús. Sa̱a̱ tˈo̱o̱ⁿ nda̱a̱yâ: —Ja xeⁿ ticantyˈiano̱o̱ⁿ ˈnaaⁿ yuu na tjaa clavos nˈomlˈo̱o̱ⁿ, ndoˈ na nncwjaaˈndyo̱ nnomtsˈo̱o̱ yuu na jlaˈcjoondye clavos, ndoˈ xeⁿ ticantquieendyo̱ jndaˈtsˈo̱o̱ tseiˈntsqueeⁿˈeⁿ maxjeⁿ xocatseiyuˈa na wandoˈxcoom. 	 Mondának azért néki a többi tanítványok: Láttuk az Urat. Õ pedig monda nékik: Ha nem látom az õ kezein a szegek helyeit, és be nem bocsátom ujjaimat a szegek helyébe, és az én kezemet be nem bocsátom az õ oldalába, semmiképen el nem hiszem.


Nnˈaⁿ na cwilaˈjomndye ñˈeⁿñê jluena nnoom: —Jeeⁿ ˈu Ta, jeeⁿ tyeeⁿ mˈaⁿ nnˈaⁿ nacañomˈ. Ndoˈ na mawaxeˈ nda̱a̱yâ, xocanda̱a̱ nlˈuuyâ ˈñeeⁿ tyenquiuuˈ liaˈ. 	 És mondának néki az õ tanítványai: Látod, hogy a sokaság szorít össze téged, és azt kérdezed: Kicsoda illetett engem?


Ee manquiuˈyoˈ na cwii cwii tsˈaⁿ, aa mˈaaⁿtyeeⁿ moso oo aa mˈaaⁿ xjeⁿ ˈnaaⁿˈ nqueⁿ, sa̱a̱ Ta Jesús nñequiaaⁿ na nncoˈñom cantyjati na ya na ñesˈaa. 	 Tudván, hogy kiki a mi jót cselekszik, azt veendi az Úrtól, akár szolga legyen, akár szabados.


Ee ñˈoom na mayuuˈ tsˈaⁿ na tˈmaⁿti cwiluiiñe matioˈnaaⁿñê tsˈaⁿ na cjeti tseixmaⁿ. 	 Pedig minden ellenmondás nélkül való, hogy a nagyobb áldja meg a kisebbet.


Ee jnda̱ ljeiiˈnaˈ chiuu waa na mˈaaⁿya ee quitjo̱ⁿya na matseitjo̱o̱naˈ ja, ndoˈ quia waa maya na maleiñˈo̱ⁿ. Jnda̱ seiˈno̱ⁿˈyaya na cˈo̱o̱ⁿya na neiⁿya meiⁿquia na matjo̱ⁿ, meiiⁿ na aa tcwaaˈa, meiiⁿ ticwaˈa, meiiⁿ na maˈndiinaˈ lˈo̱o̱, oo meiiⁿ na matseitjo̱o̱naˈ. 	 Tudok megaláztatni is, tudok bõvölködni is; mindenben és mindenekben ismerõs vagyok a jóllakással is, az éhezéssel is, a bõvölködéssel is, a szûkölködéssel is.


Ee ñequiiˈcheⁿ mañequiaa Tyˈo̱o̱tsˈom na ˈo ndoˈ jâ cwiljooˈndyo̱tya̱a̱ⁿya cantyja ˈnaaⁿˈ Cristo ndoˈ jnda̱ tqueeⁿ na cwiluiindyo̱ na ljuˈ nˈo̱o̱ⁿya. 	 A ki pedig minket ti veletek egybe Krisztusban megerõsít és megken minket, az Isten az;


Ee teiyo teiljeii ñˈoomˈ Tyˈo̱o̱tsˈom na matsonaˈ: “Ncˈe na ja cwiluiindyo̱ na ljuˈ tsˈo̱o̱ⁿya, mati ˈo cˈomˈyoˈ na ljuˈ nˈomˈyoˈ.” 	 Mert meg van írva: Szentek legyetek, mert én szent vagyok.


Quia na jnda̱ teixuee, tcwaaⁿ nnˈaⁿ na cwilaˈjomndye ñˈeⁿñê. Quiiˈntaaⁿna tjeiiˈñê canchooˈwendye nnˈaⁿ na seicajñoom joona apóstoles, nnˈaⁿ na majñom Tyˈo̱o̱tsˈom tsˈiaaⁿ ˈnaaⁿˈ. 	 És mikor megvirrada, elõszólítá az õ tanítványait és kiválaszta azok közül tizenkettõt, a kiket apostoloknak is neveze:


Quia joˈ tso ángelˈñeeⁿ no̱o̱ⁿ: —Maxjeⁿ macaⁿnaˈ na cwiicheⁿ cwii ndiiˈ nntseineiⁿˈ ñˈoom na maˈmo̱ⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom njomˈ. Nñequiaaˈ ñˈoom chiuu nntjoom nnˈaⁿ jndye ndyuaa, ndoˈ ñequio jndye nnom ñˈoom na cwilaˈneiⁿna ndoˈ nda̱a̱ nnˈaⁿ na cwiluitquiendye nda̱a̱na. 	 És monda nékem: Ismét prófétálnod kell néked sok népek és nemzetek, és nyelvek és királyok felõl.


na catseicanda̱ˈ ñˈoom na maqua̱ⁿya njomˈ, tintseichuiˈ joonaˈ cha ticaⁿnaˈ na ndiˈtiaˈ. Catseicanda̱ˈ joonaˈ hasta xjeⁿ na nncwjeeˈnndaˈ Jesucristo. 	 Hogy tartsd meg a parancsolatot mocsoktalanul, feddhetetlenül a mi Urunk Jézus Krisztus megjelenéséig,


Ee lˈue tsˈoom na ñecwii xjeⁿ calaˈtˈmaaⁿˈndye nnˈaⁿ ja na cwiluiindyo̱ Jnaaⁿ, chaˈxjeⁿ cwilaˈtˈmaaⁿˈndyena jom. Sa̱a̱ meiⁿcwiˈñeeⁿcheⁿ tsˈaⁿ na tiñeˈcatseitˈmaaⁿˈñe ja na cwiluiindyo̱ Jnaaⁿ meiⁿ Tsotya̱ya ticatseitˈmaaⁿˈñe tsaⁿˈñeeⁿ. 	 Hogy mindenki úgy tisztelje a Fiút, miként tisztelik az Atyát. A ki nem tiszteli a Fiút, nem tiszteli az Atyát, a ki elküldte õt.


Mati Jacob tyotseiyuˈya tsˈoom ñˈeⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom ee quia na mawaa xjeⁿ na nncueeⁿˈeⁿ, seitˈmaaⁿˈñê Tyˈo̱o̱tsˈom xjeⁿ na tioˈnaaⁿñê we ntseinda José cweˈ tsˈoomlˈeii cwintyjeeˈñê. 	 Hit által áldá meg a haldokló Jákób a József fiainak mindenikét, és botja végére hajolva imádkozott.


Joˈ chii tyˈechona njom, tyˈecatjomndyena jâ ñˈeⁿñê. Tyolaˈxuaana tyoluena: —Caluiitˈmaⁿñe Tyˈo̱o̱tsˈom. Catioˈnaaⁿñê nquii tsˈaⁿ na mandyo ñequio xueeˈ nquii na cwiluiiñe Rey cwentaa jaa nnˈaⁿ Israel. 	 Pálmaágakat võn, és kiméne elébe, és kiált vala: Hozsánna: Áldott, a ki jõ az Úrnak nevében, az Izráelnek ama királya!


Juu tsjoomnancue na quia ncuaa na cwilana̱a̱ⁿya cantyja ˈnaaⁿˈnaˈ, nchii tjuˈcje Tyˈo̱o̱tsˈom juunaˈ nacje ˈnaaⁿ ángeles. 	 Mert nem angyaloknak vetette alá a jövendõ világot, a melyrõl szólunk.


Sa̱a̱ quia na tyˈentyjaaˈna Jesús, jliuna na jnda̱ tueeⁿˈeⁿ. Tatîcatomna ndeiˈncˈeeⁿ. 	 Mikor pedig Jézushoz érének és látják vala, hogy õ már halott, nem törék meg az õ lábszárait;


Jndye xuee ljooˈndyena joˈ joˈ. Joˈ chii seineiⁿ Festo cantyja ˈnaaⁿˈ Pablo nnom Agripaˈñeeⁿ. Matsoom: —Ljoo mˈaaⁿ cwii tsaⁿsˈa na ˈndii Félix na pra̱so juu. 	 Mikor pedig több napig idõztek ott, Festus elébe adá a királynak a Pál dolgát, mondván: Van itt egy férfiú, kit Félix hagyott fogva.


Ndoˈ jom na matseicajndyunaˈ Catsmaⁿ quia jnda̱ toˈñoom tsomˈñeeⁿ, quia joˈ ñequiee naⁿ na taˈndoˈ taˈna cantyena jo nnoom ndoˈ majoˈti lˈa ntquiuu nchooˈ ñequiee nnˈaⁿ na cwiluiitquiendye. Ticwiindye naⁿtquieˈñeeⁿ maleiñˈoom arpa ñequio waso sˈom cajaⁿ na tooˈcheⁿnaˈ ñjom suu. Suuˈñeeⁿ tseixmaⁿnaˈ ñˈoom ndyuee nnˈaⁿ na cwiluiindye cwentaaˈ Tyˈo̱o̱tsˈom quia na cwilaˈneiⁿna nnoom. 	 És mikor elvevé a könyvet, a négy lelkes állat és a huszonnégy Vén leborula a Bárány elõtt, mindeniknél hárfák és aranypoharak lévén, jóillatokkal tele, a mik a szentek imádságai.


Jnda̱ chii saacuo̱o̱nndaaˈâ wˈaandaa. Jnaaⁿyâ tsjoom Sidón. Saanquiandyô̱ nandyeeˈ ndyuaaxeⁿncwe Chipre ee joˈ joˈ tijndeiiti maquiˈcaljoo jndye sta wˈaandaa cantyja na tsaayâ. 	 És onnan elindulván, Ciprus alatt evezénk el, mivelhogy a szelek ellenkezõk valának.


Quia na jnda̱ jlaˈjnaaⁿˈñˈeⁿna jom, quia joˈ tjeiiˈna liaa catsiooˈ. Jlaˈcweenndaˈna jom liaⁿˈaⁿ. Jnda̱ joˈ tyˈeñˈomna jom na nntyˈioomna jom tsˈoomˈnaaⁿ. 	 Mikor pedig kicsúfolták õt, leveték róla a bíbor ruhát, és a maga ruháiba öltözteték; és kivivék õt, hogy megfeszítsék.


Nquii Ta Tyˈo̱o̱tsˈom tsoom nnom juu Ta na matsa̱ˈntjom ja: “Cajmaⁿˈ ntyjaaˈa ntyjaya yuu na matseitˈmaaⁿˈñenaˈ ˈu hasta xjeⁿ na jnda̱ tsa̱ˈa nnˈaⁿ na jndoo ˈu na cˈomna nacje ˈnaⁿˈ.” 	 Monda az Úr az én Uramnak: Ülj az én jobb kezem felõl, míglen vetem a te ellenségeidet a te lábaid alá zsámolyul.


Ndoˈ tyˈentyjaaˈ nnˈaⁿ na cwilaˈjomndye ñˈeⁿñê jlaˈnlcwina jom, jluena: —Jeeⁿ ˈu Ta, cwjiˈnˈmaaⁿndyuˈ jaa, manncwja̱a̱ya. 	 És az õ tanítványai hozzámenvén, felkölték õt, mondván: Uram, ments meg minket; mert elveszünk.


Mati seinˈmaaⁿ nnˈaⁿ na jeeⁿ cwajndii tyoleichuu jndyetia. 	 És a kik tisztátalan lelkektõl gyötrettek, meggyógyulának.


Ee xjeⁿˈñeeⁿ tyootsaaquia̱a̱ˈâ quiiˈ tsjoom ñˈeⁿ Jesús. Ndi mˈaaⁿyâ ñˈeⁿñê yuu na tjacatjomñe Marta jâ. 	 Jézus pedig nem ment vala még be a faluba, hanem azon a helyen vala, a hová Mártha elébe ment vala.


Quia joˈ tso Jesús nda̱a̱na: —Quioˈyoˈ ñˈeⁿndyo̱ ndoˈ ja nntsˈaa na nlatjomˈyoˈ nnˈaⁿ tachii cweˈ calcaa. 	 És monda nékik Jézus: Kövessetek engem, és én azt mívelem, hogy embereket halászszatok.


Joˈ chii caliuˈyoˈ na cwitaˈndoˈ naⁿˈñeeⁿ ee jom nchii cwiluiiñê Tyˈo̱o̱tsˈom cwentaa lˈoo. Jom cwiluiiñê Tyˈo̱o̱tsˈom cwentaa nnˈaⁿ na cwitaˈndoˈ. Cweˈ joˈ maˈmo̱ⁿnaˈ na ˈo meiⁿchjoo ticalaˈno̱ⁿˈyoˈ. 	 Az Isten nem holtaknak, hanem élõknek Istene. Ti tehát igen tévelyegtek.


Ee tjaa ˈñeeⁿ tsˈaⁿ na nnda̱a̱ nlqueⁿndyo̱ cwiicheⁿ tsˈiaaⁿtsjo̱ˈ ñequio tsiaⁿtsjo̱ˈ na waa, na juu joˈ tseixmaⁿnaˈ Jesucristo. 	 Mert más fundamentomot senki nem vethet azon kívül, a mely vettetett, mely a Jézus Krisztus.


Tyoˈmaⁿna ñˈeⁿ ncˈiaana chiuu nlˈayoona na nñequioˈnnˈaⁿna Jesús cha ntˈuena jom, ndoˈ na nlaˈcueeˈna jom. 	 És tanácsot tartának, hogy Jézust álnoksággal megfogják és megöljék.


Eliaquim jnda Melea, Melea jnda Mainán, Mainán jnda Matata, Matata jnda Natán, 	 z] Méleáé, [ez] Maináné, [ez] Mattátáé, [ez] Nátáné, [ez] Dávidé,


Mayo tyolˈueeˈndyena chiuu nlˈayoona na nlajndaaˈndyena ñˈoomˈñeeⁿ. Jnda̱ chii teicantyja Pedro. Tsoom nda̱a̱na: —ˈO re nnˈaⁿya na cwilayuˈyoˈ manquiuˈyoˈ na jaachˈee xuee tjeiiˈñe Tyˈo̱o̱tsˈom ja quiiˈntaaⁿˈyoˈ na nñequiaya ñˈoom naya chiuu na nluiˈnˈmaaⁿndye nnˈaⁿ na nchii judíos cha nlayuˈna. 	 mikor nagy vetekedés támadt, felkelvén Péter, monda nékik: Atyámfiai, férfiak, ti tudjátok, hogy az Isten régebbi idõ óta kiválasztott [engem] mi közülünk, hogy a pogányok az én számból hallják az evangyéliomnak beszédét, és higyjenek.


Ncˈe na jndo̱ˈ tsˈom Tyˈo̱o̱tsˈom, seiˈno̱o̱ⁿˈo̱ⁿ na nquiee nnˈaⁿ tsjoomnancue tixocataˈjnaaⁿˈna jom cantyja ˈnaaⁿˈ na jndo̱ˈ nˈomna, joˈ chii majaaweeˈ tsˈoom na nncwjiˈnˈmaaⁿñê añmaaⁿ nnˈaⁿ cweˈ cantyja ˈnaaⁿˈ ñˈoomˈm na cwiñequia nnˈaⁿ, meiiⁿ cwitjeiiˈna cwenta na juunaˈ ñˈoom na ticajnda tseixmaⁿnaˈ. 	 Mert minekutána az Isten bölcseségében nem ismerte meg a világ a bölcseség által az Istent, tetszék az Istennek, hogy az igehirdetés bolondsága által tartsa meg a hívõket.


Ndoˈ majndye nnˈaⁿ judíosˈñeeⁿ quia na ntyˈiaana na luaaˈ sˈaa Jesús, jlaˈyuˈna ñˈeⁿñê. 	 Sokan hivének azért õ benne ama zsidók közül, a kik Máriához mentek vala, és láták, a miket cselekedett vala.


Cwii ñˈoom xco na matsa̱ˈntjomnaˈ mañequiaya nda̱a̱ˈyoˈ, na cˈomˈyoˈ na wiˈ nˈomˈyoˈ ncˈiaaˈyoˈ. Chaˈxjeⁿ na mˈaaⁿya na candyaˈ tsˈo̱o̱ⁿya ˈo, malaaˈtiˈ cˈomˈ ˈo na wiˈ nˈomˈ ncˈiaaˈyoˈ. 	 Új parancsolatot adok néktek, hogy egymást szeressétek; a mint én szerettelek titeket, úgy szeressétek ti is egymást.


Naquiiˈ ñˈoom na sa̱ˈntjom Tyˈo̱o̱tsˈom na teiljeiinaˈ na cwileiñˈomˈyoˈ, waa ñˈoom na matsonaˈ: “Quia na cwitjoomˈ ñˈoom na cwitjeiˈyuuˈndye we nnˈaⁿ, maxjeⁿ cwicaluiˈyuuˈ ñˈoomˈñeeⁿ.” 	 A ti törvényetekben is meg van pedig írva, hogy két ember bizonyságtétele igaz.


Ndoˈ tˈo̱o̱ⁿ nda̱a̱na, matsoom: —Ticaljeiiya, aa jom tsˈaⁿ na matseixmaⁿ jnaⁿ. Ñeˈcwii waa na matseiˈno̱ⁿˈa, meiiⁿ na ñetˈo̱o̱ⁿ na nchjaⁿya, sa̱a̱ jeˈ ya mantyˈiaya. 	 Felele azért az és monda: Ha bûnös-é, nem tudom: egyet tudok, hogy noha vak voltam, most látok.


Ee quia na jnda̱ tquiaa Tyˈo̱o̱tsˈom cwii nnom na macandaaˈ tsˈaⁿ ndoˈ na maqueeⁿˈñê juu na nntseixmaⁿ cwentaaⁿˈaⁿ taxocatseichueeⁿˈeⁿ joˈ. 	 Mert megbánhatatlanok az Istennek ajándékai és az õ elhívása.


Luaaˈ waa na sˈaaⁿ na tjacañjoomˈñe tsˈaⁿ cha ticatseitiuu tsˈaⁿ na ya nncˈoomñe meiiⁿ ticañˈeⁿ cwii joonaˈ. Ee tqueeⁿ nmeiⁿˈ cha cateiˈjndeiindyenaˈ cwii cwii nnom seiiˈa na tjachuiiˈnaˈ. 	 Hogy ne legyen hasonlás a testben, hanem ugyanarról gondoskodjanak egymásért a tagok.


Quia joˈ ja na jeeⁿ wiˈ tsˈom Jesús, tsjo̱o̱ya nnom Pedro: —Juu Ta Jesús luaaˈ. Quia jñeeⁿ na ljoˈ tsjo̱o̱, tcweeⁿ liaa maseta, ee jnda̱ tjeiiⁿˈeⁿ juunaˈ na machˈeeⁿ tsˈiaaⁿ. Jnda̱ joˈ tjuˈñê tsˈom ndaaluee, mana tueⁿˈeⁿ tyuaatcwii. 	 óla azért az a tanítvány, a kit Jézus szeret vala, Péternek: Az Úr van [ott]! Simon Péter azért, a mikor hallja vala, hogy [ott] van az Úr, magára vevé az ingét (mert mezítelen vala), és beveté magát a tengerbe.


Joˈ chii cˈomcˈeendyoˈ, ndoˈ cjaañjoomˈ nˈomˈyoˈ cwii ndyee chu naxuee ndoˈ natsjom tîcjo̱meintyja̱a̱ˈa na tyoteijndeitya̱ya ˈo cha nntsaalaˈno̱ⁿˈtiˈyoˈ ñˈoomˈ Tyˈo̱o̱tsˈom. Ñesˈaa na ljoˈ ñequio na tyotˈio̱o̱ya na jnda ntyjiiya. 	 Azért vigyázzatok, megemlékezvén arról, hogy én három esztendeig éjjel és nappal meg nem szüntem könnyhullatással inteni mindenkit.


cwilaˈtˈmaaⁿˈndyena ˈnaⁿ na jnda̱ lˈa nnˈaⁿ, ndoˈ cwilˈana tsˈiaaⁿ caluaˈ, mˈaⁿna na jndoona ncˈiaana, xueena nnˈaⁿ. Cwii ñˈoom titˈmaⁿnaˈ, sa̱a̱ cwilawjeyayana, cwilˈana na chaˈtso nnˈaⁿ tixcwe mˈaⁿ, manda̱ nquieena xcwe cwilˈana. Ñequiiˈcheⁿ na mˈaaⁿˈ nˈomna cantyja ˈnaaⁿ nquieena, 	 Bálványimádás, varázslás, ellenségeskedések, versengések, gyûlölködések, harag, patvarkodások, viszszavonások, pártütések,


Quia joˈ ndyee naⁿjndiiˈñeeⁿ jlaˈtjomna chaˈtso nnˈaⁿ na cwitsa̱ˈntjom cwii joo yuu na jndyu Armagedón ñequio ñˈoom hebreo. Joˈ joˈ nlˈana tiaˈ nacjooˈ Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 Egybegyûjték azért õket a helyre, a melyet zsidóul Armageddonnak neveznek.


Tˈuiinaˈ ñˈoomˈñeeⁿ ncˈe yuu na mˈaaⁿyâ tyˈequieˈ nnˈaⁿ na cwilˈa cheⁿnquieena na cwiluiindyena nnˈaⁿ na cwilaˈyuˈ. Sa̱a̱ joona cweˈ tyˈequeⁿna cwenta naya na laˈxmaaⁿya na mˈaⁿ candyaandyo̱ jo nnom ljeii na matsa̱ˈntjomnaˈ ncˈe cwilaˈjomndyo̱ ñequio Cristo Jesús. Ee lˈue nˈomna na cwiicheⁿ ndiiˈ candya̱ˈntjo̱o̱ⁿtya̱a̱ⁿya nnom ljeiiˈñeeⁿ. 	 Tudniillik a belopózkodott hamis atyafiakért, a kik alattomban közénk jöttek, hogy kikémleljék a mi szabadságunkat, melylyel bírunk a Krisztus Jézusban, hogy minket szolgákká tegyenek:


ˈO nnˈaⁿya na cwilayuˈyoˈ, macaⁿˈa na candyeˈyoˈ ñˈoommeiⁿˈ na mañequiaanaˈ na tˈmaⁿ nˈomˈyoˈ. Ee chjoowiˈ ñˈoomwaañe na matseicwano̱ⁿya na mˈaⁿˈyoˈ, titco juunaˈ. 	 Kérlek pedig titeket atyámfiai, szívleljétek meg ez intõ beszédet, hiszen röviden is írtam néktek.


Quia joˈ tso juu Elisabet: “Luaa naya machˈee Ta Tyˈo̱o̱tsˈom ñˈeⁿndyo̱. Seijndaaˈñê na cantycwii na cwicaluiˈjnaaⁿˈndyo̱ jo nda̱a̱ nnˈaⁿ na tjaaˈnaⁿ jndaaya.” 	 y cselekedett velem az Úr a napokban, a melyekben [reám] tekinte, hogy elvegye az én gyalázatomat az emberek között.


Ndoˈ mati nnˈaⁿ fariseosˈñeeⁿ tyotaˈxˈeena nnoom. Tyoluena: —¿Chiuu tuiiyuu na ya mantyˈiaˈ? Tˈo̱o̱ⁿ nda̱a̱ naⁿˈñeeⁿ, tsoom: —Juu tsaⁿˈñeeⁿ tyˈoomñê tsooˈ luaˈno̱o̱ⁿ, jnda̱ chii tmaaⁿya luaˈno̱o̱ⁿ, ndoˈ jeˈ ya mantyˈiaya. 	 Szintén a farizeusok is megkérdezék azért õt, mimódon jött meg a látása? Õ pedig monda nékik: Sarat tõn szemeimre, és megmosakodám, és látok.


Ee maˈmo̱o̱ⁿ chiuu waa na nntjoom na cwiluiiñê tsˈaⁿ na jnaⁿ cañoomˈluee na nñequiaa tsˈaⁿ cwenta jom luee nnˈaⁿ ndoˈ nlaˈcueeˈ jom sa̱a̱ xeⁿ jnda̱ ndyee xuee na tueeⁿˈeⁿ maxjeⁿ nncwandoˈxcoom. 	 Mert tanítja vala tanítványait, és ezt mondja vala nékik: Az embernek Fia az emberek kezébe adatik, és megölik õt; de ha megölték, harmadnapra föltámad.


Yati xeⁿ teilˈuanaˈ ee nncwinom ndyee siaⁿnto denarios nncwjiˈnaˈ. Sˈomˈñeeⁿ nnluii naya ndyeñeeⁿˈ. Jnaaⁿˈ luaaˈ na tyolaˈwjeena yuscuˈñeeⁿ. 	 Mert el lehetett volna azt adni háromszáz pénznél is többért, és odaadni a szegényeknek. És zúgolódnak vala ellene.


Ndoˈ na lˈana na ljoˈ, seicanda̱a̱ˈñenaˈ na matso ljeii ˈnaaⁿˈ Tyˈo̱o̱tsˈom: “Seicañˈeⁿyuunaˈ jom quiiˈntaaⁿ nnˈaⁿ na wiˈndye.” 	 beteljesedék az írás, a mely [azt] mondja: És a bûnösök közé számláltaték.


Seineiⁿticheⁿ Jesús cwiicheⁿ ñˈoom tjañoomˈ na maˈmo̱ⁿnaˈ na maxjeⁿ nleijndyendyeti nnˈaⁿ na nntsa̱ˈntjom Tyˈo̱o̱tsˈom naquiiˈ nˈom. Tsoom nda̱a̱na: —Juu na matsa̱ˈntjom Tyˈo̱o̱tsˈom matseijomnaˈ chaˈna cwii lqueeⁿˈ mostaza. Tjatseicˈoom tsˈaⁿ juunaˈ naquiiˈ ntjoomˈm. 	 Más példázatot is adott eléjök, mondván: Hasonlatos a mennyeknek országa a mustármaghoz, a melyet vévén az ember, elvete az õ mezejében;


Ndoˈ nnˈaⁿ na jndyendye, quia na jndyena ñˈoommeiⁿˈ na tˈmo̱o̱ⁿ, jeeⁿ tjaweeˈ nˈomna. 	 És a sokaság ezt hallván, csodálkozék az õ tudományán.


Jnda̱ na taˈjnaaⁿˈ nnˈaⁿ ndyuaaˈñeeⁿ jom, jlaˈcwanomna ñˈoom chaˈwaa ndiocheⁿ ndyuaaˈñeeⁿ. Ndoˈ tquiocho nnˈaⁿ chaˈtso nnˈaⁿwii na mˈaaⁿ. 	 És mikor megismerték õt annak a helynek lakosai, szétküldének abba az egész környékbe, és minden beteget hozzá hozának;


Mati taˈxˈee sondaro nnoom: —Ndoˈ jâ jeˈ, ¿chiuu macaⁿnaˈ na calˈaayâ? Tˈo̱o̱ⁿ nda̱a̱na: —Talacatyˈueˈyoˈ nnˈaⁿ, ndoˈ talaco̱ˈyoˈ cantu joona cweˈ cha na nnda̱a̱ nntjeiˈyoˈ sˈom ˈnaaⁿna. Caljoya nˈomˈyoˈ cwanti na cwitantjomˈyoˈ. 	 És megkérdék õt a vitézek is, mondván: Hát mi mit cselekedjünk? És monda nékik: Senkit se háborítsatok, se ne patvarkodjatok; és elégedjetek meg zsoldotokkal.


Cweˈ joˈ mawaxˈa̱ya nda̱a̱ˈyoˈ: —¿Chiuu nntsˈaayuunaˈ na cwiluiiñe Cristo tsjaaⁿ David na jndyowicantyjooˈ ee manquiiti David matsoom na juu cwiluiiñe Ta na matsa̱ˈntjom jom? 	 Dávid azért Urának mondja õt, mimódon fia tehát néki?


Jlaˈljeiina ñˈoomˈñeeⁿ chaˈxjeⁿ ñˈoom na toˈño̱o̱ⁿyâ na tquia nnˈaⁿ na ntyˈiaanda̱a̱ chiuu waa na tuii xjeⁿ na jnaⁿcheⁿnaˈ. 	 A mint nékünk elõnkbe adták, a kik kezdettõl fogva szemtanúi és szolgái voltak az ígének:


nnom Nqueⁿ na ñequiiˈcheⁿ cwiluiiñê Tyˈo̱o̱tsˈom na macwjiˈnˈmaaⁿñê jaa cantyja ˈnaaⁿˈ Jesucristo na jom cwiluiiñê na matsa̱ˈntjoom jaa calaˈtˈmaaⁿˈndyo̱ jom, jom cwitaaˈjndya̱a̱ya jo nda̱a̱ya, jom chaˈtso najndeii matseixmaaⁿ, ndoˈ na maqueeⁿ xjeⁿ chaˈtso, chaˈxjeⁿ tyoontycwii na ñejndyowanaˈ, na waa na jeˈ, ndoˈ na ticantycwii na cwiwjaatinaˈ. Amén. 	 Az egyedül bölcs Istennek, a mi megtartónknak, dicsõség, nagyság, erõ és hatalom most és mind örökké. Ámen.


Joˈ chii ñˈoom na teijndaaˈjndyee na tyotsa̱ˈntjomnaˈ, ˈndiinaˈ, ncˈe na tijndeiinaˈ na nluiˈnˈmaaⁿñe tsˈaⁿ cantyja ˈnaaⁿˈnaˈ, ticwilˈuenaˈ. 	 Mert az elõbbi parancsolat eltöröltetik, mivelhogy erõtelen és haszontalan,


Ndoˈ quia ljoˈ manndyooˈ nncueeˈ xuee pascua na jaa nnˈaⁿ judíos cwilacwja̱a̱ya canmaⁿ. 	 Közel vala pedig husvét, a zsidók ünnepe.


Chaˈtsondye nnˈaⁿ na cwilaˈyuˈ ñjaaⁿñe cwilaˈcwanomna na xmaⁿndyoˈ. Ncˈe na cwiluiindyoˈ ntseinda Tyˈo̱o̱tsˈom, quia cwitjomndyoˈ ñˈeⁿ ncˈiaaˈyoˈ na tjoomˈ cwilaˈyuˈyoˈ ñˈeⁿndyena, cataⁿˈyoˈ lueena na cwiñeˈquiaˈyoˈ na xmaⁿndyena. 	 Köszöntenek titeket az atyafiak mindnyájan. Köszöntsétek egymást szent csókkal.


Chaˈtso na cwilˈaˈyoˈ, catˈmo̱ⁿˈyoˈ na wiˈ nˈomˈ ncˈiaaˈyoˈ. 	 Minden dolgotok szeretetben menjen végbe!


Ndoˈ ntˈom lqueeⁿ tquiaanaˈ yuu na jeeⁿ ljo̱ˈ, yuu na tita mˈaaⁿ tsˈo. Tyuaaˈ tˈoomnaˈ ee tita mˈaaⁿ tsˈo. 	 Némely pedig a köves helyre esék, a hol nem sok földje vala; és hamar kikele, mivelhogy nem vala mélyen a földben.


Mati sculjaaˈ Rahab tyotseiyuˈya tsˈoom ñˈeⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom. Ncˈe na teijneiⁿ nnˈaⁿ Israel na tyˈequeⁿ cwenta chiuu waa tsjoomˈñeeⁿ, joˈ chii ticueeⁿˈeⁿ quia tja̱ nnˈaⁿ tsjoomˈm na tyoolaˈyuˈ. 	 Hit által nem veszett el Ráháb, a parázna nõ az engedetlenekkel együtt, befogadván a kémeket békességgel.


Tjeiiˈna liaⁿˈaⁿ ndoˈ jlaˈcweena cwiicheⁿ liaa jom, liaatco colo wee juunaˈ. 	 És levetkeztetvén õt, bíbor palástot adának reá.


Joˈ chii luaa waa na maljeiya cantyja ˈnaⁿya. Quia na matseijndo̱ na nntsˈaa yuu na ya na lˈue tsˈo̱o̱ⁿ, yacheⁿ maljeiya na mˈaaⁿ natia naquiiˈ tsˈo̱o̱ⁿ. 	 Megtalálom azért magamban, ki a jót akarom cselekedni, ezt a törvényt, hogy a bûn megvan bennem.


Ndoˈ yuscundyuaˈñeeⁿ seijndo̱ˈ tsoñeeⁿ tsˈoom na caaⁿ xqueⁿ Juan. Quia joˈ tsoom nnom Herodes: —Luaa macaⁿˈa. Quiaaˈ cwii xio ñjaaⁿ na njom xqueⁿ Juan, tsaⁿ na ñeseitsˈoomñe nnˈaⁿ. 	 A leány pedig, anyja rábeszélésére, monda: Add ide nékem egy tálban a Keresztelõ János fejét.


ˈO laxmaⁿˈyoˈ cantyja ˈnaaⁿˈ tsotyeˈyoˈ, juu tsaⁿjndii. Yuu na lˈue tsˈom jom, joˈ ñeˈcalacanda̱a̱ˈndyoˈ. Jom cwiluiiñê na matseicwjeⁿ nnˈaⁿ cantyjati xjeⁿ na tuii tsjoomnancue. Jom tjaaˈnaⁿ ñˈoom na mayuuˈ catseixmaaⁿ, ee tjaaˈnaⁿ ñˈoom na mayuuˈ naquiiˈ tsˈoom. Quia matseineiiⁿ cantu, matseineiiⁿ cantyjati na matseixmaaⁿ, cweˈ ncˈe tsaⁿcantu jom, ndoˈ cwiluiiñê tsotye chaˈtso ñˈoom na cantu. 	 Ti az ördög atyától valók vagytok, és a ti atyátok kívánságait akarjátok teljesíteni. Az emberölõ volt kezdettõl fogva, és nem állott meg az igazságban, mert nincsen õ benne igazság. Mikor hazugságot szól, a sajátjából szól; mert hazug és hazugság atyja.


Ee juu na maˈmo̱ⁿnaˈ na matseixmaⁿ tsˈaⁿ na matsa̱ˈntjom Tyˈo̱o̱tsˈom jom, xocwitquiooˈ joˈ cweˈ ncˈe ñˈoom na matseineiⁿ tsˈaⁿ, nleitquiooˈ joˈ cantyja ˈnaaⁿˈ na aa matseixmaaⁿ najndeii na cwiluiiñe Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 Mert nem beszédben áll az Istennek országa, hanem erõben.


Ñˈoommeiⁿˈ caˈmo̱ⁿˈ nda̱a̱ nnˈaⁿ. Ñequio joonaˈ catseijndo̱ˈ nˈomna, ndoˈ quia na macaⁿnaˈ na catseitiaˈ joona, catsaˈ na ljoˈ ñequio najndeii na matseixmaⁿˈ. Tiñequiaaˈ na nntsˈaa tsˈaⁿ na ticueeˈ tsˈoom ˈu. 	 Ezeket szóljad, és ints és feddj teljes méltósággal; senki téged meg ne vessen.


Sa̱a̱ Silas seitioom na nljooˈñetyeeⁿ joˈ joˈ. 	 De Silásnak tetszék ott maradni.


’Mañequiaanaˈ na neiiⁿ nnˈaⁿ na cwitueeˈndyecje jo nnom Tyˈo̱o̱tsˈom ee nndaana na nncˈomna tsjoomnancue xco. 	 Boldogok a szelídek: mert õk örökségül bírják a földet.


Sa̱a̱ tsaa tsˈaⁿ meiⁿcwii tsˈaⁿ xocanda̱a̱ nntseixiomˈ juunaˈ, ee juunaˈ matseixmaⁿnaˈ cwii natia na xonda̱a̱ ntsˈaa tsˈaⁿ xjeⁿ. 	 De a nyelvet az emberek közül senki sem szelidítheti meg; fékezhetetlen gonosz az, halálos méreggel teljes.


cha xeⁿ na nntseitsaaⁿˈñenaˈ na nncjo̱, quia joˈ mantyjiˈjndaaˈndyuˈ chiuu matsa̱ˈntjomnaˈ na nncˈoomˈ quiiˈntaaⁿ nnˈaⁿ na cwilaˈyuˈ na laˈxmaⁿna tmaaⁿˈ cwentaaˈ Tyˈo̱o̱tsˈom na wandoˈ, na juu joˈ cwiluiiñenaˈ taxˈee wˈaa ñˈoom na mayuuˈ. 	 De ha késném, hogy tudd meg, mimódon kell forgolódni az Isten házában, mely az élõ Istennek egyháza, az igazságnak oszlopa és erõssége.


Nquii Tyˈo̱o̱tsˈom mañequiaaⁿ na cwicantyjaaˈ nˈo̱o̱ⁿya. Macaⁿˈa na nñequiaaⁿ na nlaˈxmaⁿñˈeⁿˈyoˈ na neiⁿˈyoˈ jo nnoom, ndoˈ na nncˈomˈyoˈ na tjañomtiuu mˈaⁿˈyoˈ ncˈe na cwilayuˈyoˈ ñˈeⁿñê, cha cantyja ˈnaaⁿˈ Espíritu Santo nntseicwaljooˈtinaˈ na laxmaⁿˈyoˈ na cwicantyjaaˈ nˈomˈyoˈ jom. 	 A reménységnek Istene pedig töltsön be titeket minden örömmel és békességgel a hivésben, hogy bõvölködjetek a reménységben a Szent Lélek ereje által.


Sa̱a̱ matsoom: —¿Chiuu na cwityueeˈyoˈ? Na nmeiiⁿˈ cwilˈaˈyoˈ yacheⁿ nñeˈquiaˈyoˈ na chjooˈ tsˈo̱o̱ⁿya. Ee ja mañequiaandyo̱ ljoˈcheⁿ na ñeˈcalˈa nnˈaⁿ Jerusalén ñˈeⁿndyo̱. Meiiⁿ na nlatyeⁿna ja oo meiiⁿ na nlacueeˈna ja cantyja ˈnaaⁿˈ xueeˈ Ta Jesús maxjeⁿ ñecuaato. 	 De Pál felele: Mit míveltek sírván és az én szívemet kesergetvén? mert én nemcsak megkötöztetni, hanem meghalni is kész vagyok Jeruzsálemben az Úr Jézusnak nevéért.


Ñeˈcalaxmaⁿna nnˈaⁿ na cwitˈmo̱o̱ⁿ ljeii ˈnaaⁿˈ Tyˈo̱o̱tsˈom na matsa̱ˈntjomnaˈ meiiⁿ ticalaˈno̱ⁿna ljoˈ tseicandii ñˈoom na cwilaˈneiⁿna cantyja ˈnaaⁿˈnaˈ, meiⁿ ljoˈ na maˈmo̱ⁿ ñˈoom na cwiñequiana ñequio na tˈmaⁿya nˈomna. 	 Kik törvénytanítók akarván lenni, nem értik, sem a miket beszélnek, sem a miket erõsítgetnek.


Ndoˈ tueˈcañoom cwiicheⁿ ángel. Tjameintyjeeⁿˈeⁿ ndyeyu nomtsˈom na tuiinaˈ ñˈeⁿ sˈom cajaⁿ. Maleiñˈoom xo̱ˈ cwentaaˈ tsioomsuu na tuiinaˈ ñˈeⁿ sˈom cajaⁿ. Ndoˈ toˈñoom cwenta jndye suu na nntseicoom nacjooˈ nomtsˈom na meintyjeeˈ jo nnom tio yuu na wacatyeeⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom. Seitjoom suuˈñeeⁿ ñequio ñˈoom na cwilaˈneiⁿ chaˈtso nnˈaⁿ nnom Tyˈo̱o̱tsˈom, majoo nnˈaⁿ na cwiluiindyena cwentaaⁿˈaⁿ. 	 És jöve egy másik angyal, és megálla az oltárnál, arany tömjénezõt tartva; és adaték annak sok tömjén, hogy tegye minden szenteknek könyörgéseihez az arany oltárra, a mely a királyiszék elõtt vala.


To̱o̱ⁿˈo̱ⁿ na tyotseineiiⁿ naquiiˈ watsˈom ˈnaaⁿ nnˈaⁿ judíos. Meiⁿchjoo tîˈmaaⁿˈ tsˈoom. Ndoˈ Priscila ñˈeⁿ Aquila, quia na jndyena ñˈoom na seineiiⁿ, quia joˈ tyˈeñˈomna jom wˈaana. Tˈmo̱o̱ⁿtina nnoom cantyja ˈnaaⁿˈ natooˈ Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 ez kezde nagy bátorsággal szólni a zsinagógában. Mikor pedig meghallgatta õt Akvila és Prisczilla, magok mellé vevék []õt, és nyilvábban kifejtették elõtte az Istennek útát.


Jnda̱ joˈ ntyˈia ntquieeˈ ángeles na meiⁿˈntyjeeˈ jo nnom Tyˈo̱o̱tsˈom. Toˈñoomna ntquieeˈ ntu. 	 És látám azt a hét angyalt, a ki az Isten elõtt álla; és adaték nékik hét trombita.


Nmeiiⁿˈ nlˈana cweˈ ncˈe tîcalaˈno̱ⁿˈna cantyja ˈnaaⁿˈ Tsotya̱, meiⁿ cantyja ˈnaⁿ ja. 	 És ezeket azért cselekszik veletek, mert nem ismerték meg az Atyát, sem engem.


Tqueⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom jom na cueeⁿˈeⁿ cwentaa jnaaⁿ jaa cha meiⁿcwiˈñeeⁿcheⁿ tsˈaⁿ na matseiyuˈya tsˈom ñˈeⁿñê matseicanduuˈnaˈ jnaaⁿˈ tsaⁿˈñeeⁿ. Laaˈtiˈ seijndaaˈñe Tyˈo̱o̱tsˈom cha caˈmo̱ⁿnaˈ na machˈeeⁿ yuu na matyˈiomyanaˈ. Ee teiyoticheⁿ cwii tjo̱o̱cheⁿ na nncueˈntyjo̱ xjeⁿ na nncueˈ Cristo, ncˈe na mˈaaⁿ nioomcheeⁿ, tîcwjaaˈñê cwenta jnaaⁿ nnˈaⁿ. 	 Kit az Isten eleve rendelt engesztelõ áldozatul, hit által, az õ vérében, hogy megmutassa az õ igazságát az elõbb elkövetett bûnöknek elnézése miatt,


Jnda̱ na lˈana na ljoˈ, jeeⁿ jndye calcaa tyˈoomnaˈ tsˈom tsquiˈ ˈnaaⁿna hasta ñeˈcatyˈiooˈnaˈ. 	 És ezt megtévén, halaknak nagy sokaságát keríték be; szakadoz vala pedig az õ hálójuk.


Sa̱a̱ xeⁿ tiñeˈcañeeⁿ ñˈoom na matsuˈ quia joˈ cjaañˈeⁿ cwii oo we tsˈaⁿ ñˈeⁿndyuˈ cha joo naⁿˈñeeⁿ nndyena ñˈoom na cwiˈmaⁿˈyoˈ ñˈeⁿ xˈiaˈ ndoˈ na ljoˈ nquiujndaaˈndyena chiuu tˈmaⁿˈyoˈ. 	 Ha pedig nem hallgat rád, végy magad mellé még egyet vagy kettõt, hogy két vagy három tanú vallomásával erõsíttessék minden szó.


Jnda̱ seineiⁿ Jesús ñˈoomwaaˈ, tjatjatyeeⁿ na nncueⁿˈeⁿ Jerusalén. 	 És ezeket mondván, megy vala elõl, felmenvén Jeruzsálembe.


Ndoˈ macañoomˈ tsˈoomˈnaaⁿ na ñoom Jesús meintyjeeˈ tsoñeeⁿ. Mati joˈ joˈ mˈaaⁿ María tyjee tsoñeeⁿ, scuuˈ Cleofas, ñequio María Magdalena. 	 Jézus keresztje alatt pedig ott állottak vala az õ anyja, és az õ anyjának nõtestvére; Mária, a Kleopás [felesége,] és Mária Magdaléna.


Cwii cwiindyo̱ cantyjati na jnda̱ jndaaˈ nnom Cristo na ˈnaaⁿˈ tsˈiaaⁿ na matseixmaⁿ, cantyjati joˈ naya na macoˈñom. 	 Mindenikünknek pedig adatott a kegyelem a Krisztustól osztott ajándéknak mértéke szerint.


Sa̱a̱ ntmaaⁿˈ nnˈaⁿ na macwjiˈ Cristo cwentaaⁿˈa na mˈaⁿna tsˈo̱ndaa Judea, tîcataˈjnaaⁿˈna ja. 	 Ismeretlen valék pedig személyesen a Júdeában levõ keresztyén gyülekezetek elõtt;


Jnda̱ chii tjacatyjeeñê juu. Seityjooñê liaa sábana tsaⁿ lino ndoˈ tjaaˈñê juu naquiiˈ tsueˈtsjo̱ˈ na tuiiya. Joˈ joˈ meiⁿcwii tjaaˈnaⁿ ˈñeeⁿ cojaaquieeˈ. 	 És levévén azt, begöngyölé azt gyolcsba, és helyhezteté azt egy sziklába vágott sírboltba, melyben még senki sem feküdt.


Tsonndaˈ Jesús nda̱a̱ nnˈaⁿ na cwilaˈjomndye ñˈeⁿñê: —Chaˈtso na cwilaˈxmaⁿ najnda̱, Tsotya̱ya Tyˈo̱o̱tsˈom jnda̱ tquiaaⁿ joonaˈ lˈo̱o̱ya. Tjaa ˈñeeⁿ tseiˈno̱ⁿˈ chiuu tseixmaⁿya na cwiluiindyo̱ Jnaaⁿ, macanda̱ nqueⁿ ntyjeeⁿ. Meiⁿ tjaa ˈñeeⁿ tseiˈno̱ⁿˈ chiuu tseixmaⁿ Tsotya̱ya, macanda̱ ja na cwiluiindyo̱ Jnaaⁿ mantyjiiya. Mati meiⁿcwiˈñeeⁿcheⁿ tsˈaⁿ na lˈue tsˈo̱o̱ⁿ na nntseiˈno̱ⁿˈ chiuu tseixmaⁿ Tsotya̱ya mañequia na nntseiˈno̱ⁿˈ. 	 Mindent nékem adott át az én Atyám, és senki sem ismeri a Fiút, csak az Atya; az Atyát sem ismeri senki, csak a Fiú, és a kinek a Fiú akarja megjelenteni.


Ndoˈ jlaˈjomndye ncˈiaaˈ Gamaliel ñˈoom na tsoom nda̱a̱na. Joˈ chii tqueeⁿˈnndaˈna apóstoles. Cweˈ tyotjaaˈna naⁿˈñeeⁿ. Ndoˈ ñequio na jndeiˈnaˈ tyoluena na tantˈmo̱o̱ⁿ naⁿˈñeeⁿ ñˈoom ñequio xueeˈ Jesús. Jnda̱ chii jñoomna naⁿˈñeeⁿ. 	 Engedének azért néki; és miután elõszólították az apostolokat, megveretvén, megparancsolák, hogy a Jézus nevében ne szóljanak, és elbocsáták õket.


Ntyˈiaaⁿˈaⁿ cwii tsˈoom higuera na meintyjeeˈ ˈndyoo nato. Tjatseicandyooˈñê sa̱a̱ ljeiiⁿ na meiⁿcwii ta̱ higo tjaa na cantyja, macanda̱ tsco na ntyjoo. Tso Jesús nacjooˈ tsˈoomˈñeeⁿ: —Tajom xuee cwii nntsaˈnndaˈ ta̱. Mañoomˈ tjacaaⁿ tsˈoom higueraˈñeeⁿ. 	 És meglátva egy fügefát az út mellett, oda méne hozzá, és nem talála azon semmit, hanem csak levelet; és monda annak: Gyümölcs te rajtad ezután soha örökké ne teremjen. És a fügefa azonnal elszárada.


Mati catseicanaaⁿñê naquiiˈ nqueⁿˈyoˈ cha na nnda̱a̱ nlaˈno̱ⁿˈyoˈ ljoˈ tseixmaⁿ ñˈoom na cwicantyjaaˈ nˈomˈyoˈ na cantyja ˈnaaⁿˈ juunaˈ maqueeⁿˈñê ˈo, ndoˈ juu na mañequiaaⁿ na cwicandaa nnˈaⁿ na laxmaⁿ cwentaaⁿˈaⁿ, jeeⁿ cajndanaˈ ndoˈ jeeⁿ tˈmaⁿ tseixmaⁿnaˈ, 	 És világosítsa meg értelmetek szemeit, hogy tudhassátok, hogy mi az Õ elhívásának a reménysége, mi az Õ öröksége dicsõségének a gazdagsága a szentek között,


Sa̱a̱ nquiee nnˈaⁿ judíos na qui na cwentaana cantyja na matsa̱ˈntjom Tyˈo̱o̱tsˈom, nncwjiˈnaˈ joona joˈ joˈ. Nncjuˈnaˈ joona yuu na tjacantyja na jaaⁿñe. Joˈ joˈ nncˈomna na nlaˈxuaana na matseiˈndaaˈnaˈ nˈomna. Ndoˈ nnteinquiena ndeiˈnˈomna na maquiinaˈ joona. 	 Ez ország fiai pedig kivettetnek a külsõ sötétségre; holott lészen sírás és fogaknak csikorgatása.


Nmeiⁿˈ matseijomnaˈ chaˈna machˈee cwii tsˈaⁿ na wjaa cwii ndyuaa na tquia. Cwii tjo̱o̱cheⁿ na nnaaⁿ waⁿˈaⁿ, nntyˈioom tsˈiaaⁿ mosoomˈm, cwii cwii nnom tsˈiaaⁿ na cwii cwiindyena. Ndoˈ nntsa̱ˈntjoom tsˈaⁿ na machˈee cwenta ˈndyootsˈa na ñeˈquiiˈcheⁿ catsˈaa cwenta. 	 Úgy mint az az ember, a ki messze útra kelve, házát elhagyván, és szolgáit felhatalmazván, és kinek-kinek a maga dolgát megszabván, az ajtónállónak is megparancsolta, hogy vigyázzon.


Ee tjaqueⁿˈeⁿ watsˈom cwentaaˈ Tyˈo̱o̱tsˈom, tcaaⁿ ntyooˈ nnom tyee. Tcwaaⁿˈaⁿ joonaˈ ndoˈ mati tquiaaⁿ na tcwaˈ nnˈaⁿ na ñˈeeⁿ ñˈeⁿñê. Ndoˈ ntyooˈñeeⁿ na jnda̱ tqueⁿ nnˈaⁿ joonaˈ nnom Tyˈo̱o̱tsˈom, ticwanaaⁿ na nlcwaˈ meiⁿnquia tsˈaⁿ. Macanda̱ nquiee ntyee wanaaⁿ na nlcwaˈna. 	 Hogyan ment be az Isten házába, és ette meg a szentelt kenyereket, a melyeket nem vala szabad megennie néki, sem azoknak, a kik õ vele valának, hanem csak a papoknak?


Joo naⁿˈñeeⁿ tˈo̱o̱na nnoom, jluena: —Jâ cwiluiindyô̱ tsjaaⁿ Abraham na jndyowicantyjooˈ. Meiⁿjom ndiiˈ tyoomˈaaⁿyâ moso nda̱a̱ ntˈomcheⁿ nnˈaⁿ. ¿Chiuu na matsuˈ na nncˈo̱o̱ⁿcandyaaˈndyô̱ na mˈaaⁿyâ nacje ˈnaaⁿˈ cwiicheⁿ? 	 Felelének néki: Ábrahám magva vagyunk, és nem szolgáltunk soha senkinek: mimódon mondod te, hogy szabadokká lesztek?


Majuu Caifásˈñeeⁿ jnda̱ seijno̱o̱ⁿˈo̱ⁿ nˈom ncˈiaaⁿˈaⁿ nnˈaⁿ judíosˈñeeⁿ na yaticheⁿ na cwii tsˈaⁿ cueˈ cwentaa chaˈtsondye joona. 	 Kajafás pedig az vala, a ki tanácsolta vala a zsidóknak, hogy jobb, hogy egy ember veszszen el a népért.


Quia joˈ chaˈtsondye nnˈaⁿ na tjomndye tacwaxua ndyueena na tyolantjaˈndyena. Ndoˈ ntˈom nnˈaⁿ na cwitˈmo̱o̱ⁿ ljeii na tqueⁿ Moisés na laxmaⁿ nnˈaⁿ fariseos teiˈcantyjana, jluena: —Tsaⁿmˈaaⁿˈ tjaa jnaaⁿˈaⁿ coliuuyâ. Ndoˈ xeⁿ mayuuˈ na seineiⁿ cwii espíritu oo cwii ángel nnoom, quia joˈ tantsaaya nacjooˈ Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 Támada azért nagy kiáltozás: és felkelvén az írástudók a farizeusok pártjából, tusakodnak vala, mondván: Semmi rosszat sem találunk ez emberben; ha pedig lélek szólott néki, vagy angyal, ne tusakodjunk Isten ellen.


Sa̱a̱ ˈu jeˈ quia matseiˈcwejndoˈndyuˈ, cwjaaˈndyuˈ ncheⁿˈ xqueⁿˈ, camaⁿˈ njomˈ, 	 Te pedig mikor bõjtölsz, kend meg a te fejedet, és a te orczádat mosd meg;


Joo ncueeˈñeeⁿ tqueⁿ Augusto César ñˈoom na nleiljeii ncuee chaˈtso nnˈaⁿ na chaˈtso ndyuaa na matsa̱ˈntjoom. 	 És lõn azokban a napokban, Augusztus császártól parancsolat adaték ki, hogy mind az egész föld összeirattassék.


Juu tsˈaⁿ na nntseiyuˈ ndoˈ nleitsˈoomñe, nluiˈnˈmaaⁿñe. Sa̱a̱ juu tsˈaⁿ na ticatseiyuˈ, maxjeⁿ nntˈuiityeⁿnaˈ juu cantyja jnaaⁿˈ. 	 A ki hiszen és megkeresztelkedik, idvezül; a ki pedig nem hiszen, elkárhozik.


Cweˈ ncˈe joˈ quia macheˈ naya cwii tsˈaⁿ, catsaˈ na ñenncuˈ ntyjiˈ, tintseixuaandyuˈ. Ee mˈaⁿ nnˈaⁿ na cweˈ cwilˈaya na ya nnˈaⁿndye. Cwiˈoona lanˈom ñequio nˈom nantaa cˈuaa ndyueena na cwilˈana naya ndyeñeeⁿˈ, cha queⁿ nnˈaⁿ cwenta ndoˈ calaˈtˈmaaⁿˈndye nnˈaⁿ joona. Mayuuˈcheⁿ nntsjo̱o̱ nndyeˈyoˈ, cweˈ tomti juu cantyja na cwilaˈtˈmaaⁿˈndye nnˈaⁿ joona, joˈ na cwitaˈntjomna. 	 Azért mikor alamizsnát osztogatsz, ne kürtöltess magad elõtt, a hogy a képmutatók tesznek a zsinagógákban és az utczákon, hogy az emberektõl dícséretet nyerjenek. Bizony mondom néktek: elvették jutalmukat.


Jnda̱ chii tyˈenndaˈna na jnda̱ we. Joˈ na secaño̱o̱ⁿ José na tyjeena jom. Ndoˈ tsaⁿmaⁿtsˈiaaⁿ tˈmaⁿˈñeeⁿ tajnaⁿˈaⁿ na nnˈaaⁿˈ José naⁿˈñeeⁿ. 	 És második alkalommal fölismerék Józsefet testvérei, és a Faraó megtudá a József nemzetségét.


Cˈomˈyoˈ na nioomˈ nˈomˈyoˈ ndoˈ yannˈaⁿndyoˈ, cˈomˈyoˈ na tˈmaⁿ nˈomˈyoˈ, canaⁿndyoˈ ñˈeⁿ ncˈiaaˈyoˈ ñequio na wiˈ nˈomˈntyjeeˈyoˈ. 	 Teljes alázatossággal és szelídséggel, hosszútûréssel, elszenvedvén egymást szeretetben,


Queⁿˈyoˈ cwenta, meintyja̱a̱ˈa ˈndyootsˈa ndoˈ macjo̱o̱ˈa juunaˈ. Xeⁿ mˈaaⁿ ˈñeeⁿ juu na nndii na macwaⁿya, ndoˈ nntseicanaaⁿñe ˈndyootsˈa, nncjo̱quia̱ˈa na nntseijomndyo̱ ñˈeⁿñê. Nlcwaaˈa ñˈeⁿñê ndoˈ mati nlcwaaⁿˈaⁿ ñˈeⁿndyo̱. 	 Ímé az ajtó elõtt állok és zörgetek; ha valaki meghallja az én szómat és megnyitja az ajtót, bemegyek ahhoz és vele vacsorálok, és õ én velem.


Waa na mateijndeiinaˈ tsˈaⁿ quia na matseitsˈeiiñê na maleinoom. Sa̱a̱ tˈmaⁿti mateijndeiinaˈ jom quia na matseijneiⁿ na matseitˈmaaⁿˈñê Tyˈo̱o̱tsˈom. Ee quia na cwilaˈtˈmaaⁿˈndyo̱ jom jndye mateijndeiinaˈ jaa chaˈwaa xuee na mˈaaⁿya tsjoomnancue ndoˈ mati na nncˈo̱o̱ⁿya na ticantycwii na cwitando̱o̱ˈa. 	 Mert a test gyakorlásának kevés haszna van; de a kegyesség mindenre hasznos, meglévén benne a jelenvaló és a jövõ életnek ígérete.


Jesús cwiluiiñê tyee cwentaaya na tjacantyja na cwiluiitˈmaⁿñê na matsa̱ˈntjoom nnˈaⁿ na cwiluiindye cwentaaˈ Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 És lévén nagy papunk az Isten háza felett:


ˈIo ndii ˈio ñetˈo̱o̱ⁿya quiiˈntaaⁿˈyoˈ na ñetˈmo̱o̱ⁿya nda̱a̱ˈyoˈ naquiiˈ watsˈom tˈmaⁿ sa̱a̱ tîcatˈueˈyoˈ ja. Ñecuaa ee cwiluii na luaaˈ cha catseicanda̱a̱ˈñenaˈ ljeii ˈnaaⁿˈ Tyˈo̱o̱tsˈom na waa. 	 ponta nálatok valék, a templomban tanítva, és nem fogtatok meg engem; de [szükség,] hogy az írások beteljesedjenek.


Ja matsjo̱o̱ nda̱a̱ˈyoˈ, juu tsaⁿsˈa na nntseityuiiˈ ljeii na toco ñˈeⁿ scuuˈ ndoˈ nncoco ñˈeⁿ cwiicheⁿ yuscu, matsonaˈ na cweˈ mˈaaⁿya ñˈeⁿ yuscuˈñeeⁿ. Wanaaⁿ na nntseityueeⁿˈeⁿ ljeii ˈnaaⁿˈaⁿ ñˈeⁿ scoomˈm xeⁿ na mˈaaⁿ tsaⁿˈñeeⁿ ñˈeⁿ cwiicheⁿ tsaⁿsˈa. Ndoˈ meiⁿcwiˈñeeⁿcheⁿ tsˈaⁿ na nncoco ñˈeⁿ cwii yuscu na jnda̱ tyuiiˈ ljeii ˈnaaⁿˈ ñˈeⁿ saaˈ, tsaⁿˈñeeⁿ matseijndaaˈñenaˈ na cweˈ mˈaaⁿyaaⁿ ñˈeⁿ yuscuˈñeeⁿ. 	 Mondom pedig néktek, hogy a ki elbocsátja feleségét, hanemha paráznaság miatt, és mást vesz el, házasságtörõ; és a ki elbocsátottat vesz el, az is házasságtörõ.


Meiⁿcwiˈñeeⁿcheⁿ tsˈaⁿ na maquii seiiˈa ndoˈ maˈuu nioomˈa, tyeⁿ matseitjoomˈnaˈ tsaⁿˈñeeⁿ ñˈeⁿndyo̱, ndoˈ tyeⁿ matseitjoomˈnaˈ ja ñˈeⁿñê. 	 A ki eszi az én testemet és iszsza az én véremet, az én bennem lakozik és én is abban.


Sa̱a̱ ñˈoom na matseiljeiya cwentaˈyoˈ tseixmaⁿnaˈ ñˈoom xco ndoˈ cantyja ˈnaaⁿˈ Cristo cwiwitquiooˈ na mayuuˈ juunaˈ ndoˈ mati cantyja ˈnaⁿˈyoˈ ee jnda̱ wjaawinom na juu najaaⁿ maqueⁿnaˈ xjeⁿ ndoˈ juu naxuee mamatseixueeñenaˈ. 	 Viszont új parancsolatot írok néktek, a mi igaz õ benne és ti bennetek; mert a sötétség szûnni kezd, és az igaz világosság már fénylik.


Tˈo̱o̱ⁿ nda̱a̱ naⁿˈñeeⁿ, tsoom: —ˈO, ¿aa tyoolaˈnaⁿˈyoˈ ñˈoom chiuu sˈaa David ñequio nnˈaⁿ na ñˈeeⁿ ñˈeⁿñê na ñeˈjndoˈna? Sa̱a̱ tyoolancjooˈndyoˈ cantyja ˈnaaⁿˈaⁿ. 	 Õ pedig monda nékik: Nem olvastátok-é, mit cselekedett Dávid, mikor megéhezett vala õ és a kik vele valának?


Quia joˈ jleinoom, tjaaⁿ yuu na mˈaaⁿ ja na jeeⁿ candyaˈ tsˈom Jesús ñˈeⁿ Simón Pedro. Matsoom nda̱a̱yâ: —Jnda̱ tjeiiˈna seiˈtsˈo ˈnaaⁿˈ Ta Jesús tseiˈtsuaa, meiⁿ ticaliuuyâ yuu tqueⁿna juunaˈ. 	 Futa azért és méne Simon Péterhez és ama másik tanítványhoz, a kit Jézus szeret vala, és monda nékik: Elvitték az Urat a sírból, és nem tudjuk, hová tették õt.


Sa̱a̱ meiiⁿ na luaaˈ, manquiuu jndaaˈndyo̱ na tjaaˈnaⁿ tsˈaⁿ na nlqueⁿnaˈ jom na tjaa jnaⁿ cotseixmaaⁿ ncˈe na matseicaña̱a̱ⁿ ñˈoom na matsa̱ˈntjomnaˈ na tqueⁿ Moisés, ñequiiˈcheⁿ ncˈe na matseiyuˈ ñˈeⁿ Cristo, joˈ na nluiˈnˈmaaⁿñe. Ee cha na nlqueⁿnaˈ tsˈaⁿ na mˈaaⁿ cwentaaˈ Tyˈo̱o̱tsˈom, macaⁿnaˈ na catseiyuˈya tsˈom, ee tjaa meiiⁿcwii tsˈaⁿ na nlqueⁿnaˈ jom na tjaa jnaⁿ cotseixmaaⁿ ncˈe na matseicaña̱a̱ⁿ chiuu tˈmaⁿ ljeii na matsa̱ˈntjomnaˈ na tqueⁿ Moisés. 	 Tudván azt, hogy az ember nem igazul meg a törvény cselekedeteibõl, hanem a Jézus Krisztusban való hit által, mi is Krisztus Jézusban hittünk, hogy megigazuljunk a Krisztusban való hitbõl és nem a törvény cselekedeteibõl; Mivel a törvény cselekedeteibõl nem igazul meg egy test sem.


Sa̱a̱ ˈu jeˈ, tintseiñˈeeⁿˈñenaˈ ˈu, caljoya tsˈomˈ meiiⁿ wiˈ na matjomˈ, cjooˈ tsˈom na mañequiaaˈ ñˈoom naya na cantyja ˈnaaⁿˈ joˈ cwiluiˈnˈmaaⁿndye nnˈaⁿ. Catseicanda̱a̱ˈndyuˈ tsˈiaaⁿ na matseixmaⁿˈ. 	 De te józan légy mindenekben, szenvedj, az evangyélista munkáját cselekedd, szolgálatodat teljesen betöltsd.


Ee ntyjiiya tjaa meiⁿcwii na nnda̱a̱ nnto̱ⁿˈnaˈ jaa na mˈaaⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom na candyaˈ tsˈoom jaa. Cantyja na cwiwja̱a̱, cantyja na cwitando̱o̱ˈa, meiⁿ ángeles, meiⁿ ljoˈ na tˈmaⁿ waa najnda̱, meiⁿ nnˈaⁿ na tˈmaⁿ nˈiaaⁿ laˈxmaⁿ, meiⁿ ljoˈcheⁿ na matseicatyˈuenaˈ jaa na majeˈ, ndoˈ meiⁿ ljoˈ na wjaachˈeenaˈ jaa ˈio cha, 	 Mert meg vagyok gyõzõdve, hogy sem halál, sem élet, sem angyalok, sem fejedelemségek, sem hatalmasságok, sem jelenvalók, sem következendõk,


Juu xuee quia na nncuˈxeⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom nnˈaⁿ, nleitquiooˈya chiuu tseixmaⁿ tsˈiaaⁿ na tyochˈee cwii cwii tsˈaⁿ. Juu xueeˈñeeⁿ tˈmaⁿ chom nncuaa, joˈ joˈ mˈmo̱o̱ⁿnaˈ chiuu tseixmaⁿ tsˈiaaⁿ na tyochˈee cwii cwii tsˈaⁿ. 	 nek-kinek munkája nyilván lészen: mert [ama] nap megmutatja, mivelhogy tûzben jelenik meg; és hogy kinek-kinek munkája minémû legyen, azt a tûz próbálja meg.


Ñˈoomwaaˈ to̱ⁿˈnaˈ nnˈaⁿ cantyja ˈnaaⁿˈ Jesús. 	 Hasonlás lõn azért õ miatta a sokaságban.


Sa̱a̱ ˈo cweˈ jnaaⁿˈ ñˈoom na mañequiaa tsaⁿmˈaaⁿˈ ndoˈ xueeˈ tsˈaⁿ na maleiñˈoom, joˈ cwilancjooˈndyoˈ, ndoˈ cweˈ cantyja ˈnaaⁿˈ ljeii na cwileiñˈomˈ ˈo nnˈaⁿ judíos nchii ljeii cantyja ˈnaaⁿˈ watsˈiaaⁿ. Joˈ chii cajndoˈtoˈ ncjoˈyoˈ, ee ja tiñeˈcuˈxa̱ⁿya ñˈoommeiⁿˈ. 	 De ha tanításról, nevekrõl és a ti törvénytekrõl van kérdés, ti magatok lássátok; mert én ezekben bíró nem akarok lenni.


Sa̱a̱ jeˈ maleiˈtyeⁿ jnda̱ tuii chiuu na majndyendyoˈtiˈyoˈ jlaˈjndaaˈndyoˈ na catioom cantyja na seitjo̱o̱ñê. 	 Elég az ilyennek a többség részérõl való ilyen megbüntetése:


Seineiⁿti Jesús nda̱a̱ nnˈaⁿ na cwilaˈjomndye ñˈeⁿñê. Tsoom: —Sa̱a̱ jeeⁿ matioˈnaaⁿñe Tyˈo̱o̱tsˈom ˈo na cwintyˈiaˈnda̱a̱ˈyoˈ tsˈiaaⁿ na matsˈaa ndoˈ mati ñˈoom na cwindyeˈyoˈ cwilaˈno̱ⁿˈyoˈ juunaˈ. 	 A ti szemeitek pedig boldogok, hogy látnak; és a ti füleitek, hogy hallanak.


Ndoˈ ˈñeeⁿ juu na tîcwiljeii xueeˈ nacjooˈ libro na chuunaˈ ncuee nnˈaⁿ na laˈxmaⁿ na cwitaˈndoˈ, tsaⁿˈñeeⁿ tjoomˈm juu naquiiˈ ndaaluee chom. Luaaˈ waa na tcoˈnaˈ no̱o̱ⁿya. 	 És ha valaki nem találtatott beírva az élet könyvében, a tûznek tavába vetteték.


Joˈ chii jeeⁿ tˈmaⁿ seiwˈii catsoomjndii yuscuˈñeeⁿ. Tjaaⁿ, tjacatsˈaaⁿ tiaˈ nacjoo chaˈtso nnˈaⁿ tsjaaⁿ yuscuˈñeeⁿ na cwilaˈcanda̱ ñˈoom na matsa̱ˈntjom Tyˈo̱o̱tsˈom ndoˈ na ticaˈndye na cwitjeiˈyuuˈndye cantyja ˈnaaⁿˈ Jesucristo. 	 Megharagvék azért a sárkány az asszonyra, és elméne, hogy hadakozzék egyebekkel az õ magvából valókkal, az Isten parancsolatainak megõrzõivel, és a kiknél vala a Jézus Krisztus bizonyságtétele;


Nnˈaⁿ na cwindyeˈntjom naquiiˈ tmaaⁿˈ nnˈaⁿ na macwjiˈ Tyˈo̱o̱tsˈom cwentaaⁿˈaⁿ, xeⁿ na ya cwilˈana tsˈiaaⁿˈñeeⁿ quia joˈ nnquioo na jnda nquiu naⁿˈñeeⁿ joona. Ndoˈ mati nñequiaanaˈ na tiˈmaaⁿˈ nˈomna na nntjeiˈyuuˈndyena na cwilaˈyuˈya nˈomna ñequio Cristo Jesús. 	 Mert a kik jól szolgálnak, szép tisztességet szereznek magoknak, és sok bizodalmat a Jézus Krisztusban való hitben.


mˈaaⁿ ñecwiiñe Jesucristo na cwiluiiñê na matsa̱ˈntjoom, ndoˈ ñecwii na cwilaˈyuˈya nˈo̱o̱ⁿya ñˈeⁿñê, ndoˈ ñeˈcwii na cwileitsˈoomndye nnˈaⁿ cantyja ˈnaaⁿˈaⁿ, 	 Egy az Úr, egy a hit, egy a keresztség;


Sa̱a̱ jeˈ na tyjeeˈ na cwilaˈyuˈya nˈo̱o̱ⁿya ñˈeⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom, ticˈo̱ⁿtya̱a̱ nacje ˈnaaⁿˈ ljeiiˈñeeⁿ na tyochˈeenaˈ cwenta jaa. 	 De minekutána eljött a hit, nem vagyunk többé a vezérlõ mester alatt.


Ee na matcuuti na cwilajomndyô̱ ñequio Cristo nawiˈ na teinoom, juu nawiˈñeeⁿ matseijndaaˈñenaˈ na tˈmaⁿti mañequiaaⁿ na cwiñˈomtˈmaaⁿˈndyô̱ nˈo̱o̱ⁿyâ. 	 Mert a mint bõséggel kijutott nékünk a Krisztus szenvedéseibõl, úgy bõséges a mi vígasztalásunk is Krisztus által.


ˈO macwindyeˈyoˈ ñˈoom ntjeiⁿ na matseineiiⁿ nacjooˈ Tyˈo̱o̱tsˈom. ¿Chiuu cwilatiuuˈyoˈ ñˈeⁿñê? Ndoˈ chaˈtsondyena ñeˈcwii jlaˈjomndyena na waa jnaaⁿˈaⁿ ndoˈ tseixmaaⁿ na cueeⁿˈeⁿ. 	 Hallátok a káromlást. Mi tetszik néktek? Azok pedig halálra méltónak ítélték õt mindnyájan.


Quia na jnda̱ teiˈxndyaandyena ndaaluee, tquiena ndyuaa Genesaret. Joˈ joˈ teicjoomna wˈaandaa ˈndyoo ndaaluee. 	 És átkelve, eljutának a Genezáret földére, és kikötének.


Tsoom nda̱a̱ nnˈaⁿ na cwilaˈjomndye ñˈeⁿñê: —Tsaⁿmˈaaⁿ, maxjeⁿ Juan, tsˈaⁿ na tyotseitsˈoomñe nnˈaⁿ. Jnda̱ wandoˈxcoom joˈ chii cwiwitquiooˈ tsˈiaaⁿ tˈmaⁿ na machˈeeⁿ. 	 És monda szolgáinak: Ez ama Keresztelõ János; õ támadt fel a halálból, és azért mûködnek benne az erõk.


Chaˈtsondye nnˈaⁿ na mˈaⁿ ñˈeⁿndyo̱ cwiluena na xmaⁿndyuˈ. Mati ˈu catsuˈ na xmaⁿndye nnˈaⁿ na wiˈ nˈom jaa na tjoomˈ cwilaˈyuˈya nˈo̱o̱ⁿya. Tyˈo̱o̱tsˈom catioˈnaaⁿñê chaˈtsondyoˈ. Amén. 	 Köszöntenek téged a velem levõk mindnyájan. Köszöntsd azokat, a kik szeretnek minket hitben. Kegyelem mindnyájatokkal! Ámen.


Quia na matseixmaⁿ tsˈaⁿ juu na mˈaaⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom na candyaˈ tsˈoom nnˈaⁿ ticatyˈue na nncuˈxeeⁿ juu ee juu macanda̱a̱ˈ na matseixmaⁿ na mˈaaⁿ na candyaˈ tsˈoom, macwjiˈnaˈ na nquiaaˈ. Xeⁿ na mˈaaⁿya na nquiaaya, luaaˈ waa ncˈe na mˈaaⁿˈ nˈo̱o̱ⁿya na nncuˈxeeⁿ jaa. Ndoˈ na ljoˈ maˈmo̱ⁿnaˈ na juu na mˈaaⁿ na candyaˈ tsˈoom jaa, ticanda̱a̱ˈ laxmaaⁿya juu joˈ. 	 A szeretetben nincsen félelem; sõt a teljes szeretet kiûzi a félelmet, mert a félelem gyötrelemmel jár: a ki pedig fél, nem lett teljessé a szeretetben.


Quia joˈ we nnˈaⁿ na cwiteiˈjndeii jom, juu Timoteo ñequio Erasto, jñoom joona, tyˈeñetina ndyuaa Macedonia, sa̱a̱ nqueⁿ ljooˈñetyeeⁿ ndyuaa Asia. 	 Elküldvén pedig Maczedóniába kettõt azok közül, kik néki szolgálnak vala, Timótheust és Erástust, õ maga egy ideig Ázsiában marada.


ˈO na laxmaⁿˈyoˈ ntseindaaya, matseiljeiya ñˈoommeiiⁿ chaˈ talˈaˈyoˈ jnaⁿ, sa̱a̱ xeⁿ mˈaaⁿ ˈneeⁿ juu na machˈee jnaⁿ, mˈaaⁿ cwii na matioomˈñe ñˈoom ˈnaaⁿya jo nnom Tsotye, nquii Jesucristo na cwiluiiñe na matyˈiomyanaˈ. 	 Én fiacskáim, ezeket azért írom néktek, hogy ne vétkezzetek. És ha valaki vétkezik, van Szószólónk az Atyánál, az igaz Jézus Krisztus.


Yocheⁿ na cwilaˈcanaⁿˈna snom, jlue nnˈaⁿ na njmeiⁿˈ juuyoˈ: —¿Chiuu na cwilacanaⁿˈyoˈ snommˈaaⁿˈ? 	 És mikor a vemhet eloldák, mondának nékik annak gazdái: Miért oldjátok el a vemhet?


Joona tˈo̱o̱na nnoom: —Xeⁿ nchii tsˈaⁿ na tia tsˈaⁿñe jom, xonquio̱o̱ñˈo̱o̱ⁿyâ jom na mˈaaⁿˈ. 	 Felelének és mondának néki: Ha gonosztevõ nem volna ez, nem adtuk volna õt a te kezedbe.


Ndoˈ xeⁿ nntyˈiaaⁿˈaⁿ na tixocanda̱a̱ nntsˈaaⁿ, quia joˈ nntseicwanoom ñˈoom ñequio tsˈaⁿ ˈnaaⁿˈaⁿ na nntseityˈooñê na cwitsaaⁿˈ tiaˈ, cwii na ndicwaⁿ tquia ndyo tsaⁿˈñeeⁿ. 	 Mert különben még mikor amaz távol van, követséget küldvén, megkérdezi a békefeltételeket.


Ndoˈ teicantyjaaⁿ, mana tjaaⁿ waⁿˈaⁿ. 	 És az felkelvén, haza méne.


Sa̱a̱ nchii nnco̱ tseixmaⁿya na nntseijndaaˈndyo̱ ˈñeeⁿ juu nncwacatyeeⁿ ntyjaaˈa ntyjaya oo ntyjatymaaⁿˈ. Nquii Tyˈo̱o̱tsˈom nñequiaaⁿ nayaˈñeeⁿ nda̱a̱ nnˈaⁿ na jnda̱ seijndaaˈñê na nntoˈñoom juunaˈ. 	 De az én jobb és bal kezem felõl való ülést nem az én dolgom megadni, hanem azoké lesz az, a kiknek elkészíttetett.


Mañoomˈ tcoˈyanaˈ tsaⁿˈñeeⁿ, nˈmaaⁿ. Jnda̱ joˈ seilcwiiñê tsuee ˈnaaⁿˈaⁿ, to̱o̱ⁿˈo̱ⁿ na tjacaⁿ. Ndoˈ xueeˈñeeⁿ xuee na jaa nnˈaⁿ judíos cwitaˈjndya̱a̱ya. 	 És azonnal meggyógyula az ember, és felvevé nyoszolyáját, és jár vala. Aznap pedig szombat vala.


’Ncuee quia na jnda̱ teinom nawiˈ tˈmaⁿˈñeeⁿ, quia joˈ nleijaaⁿñe ñeˈquioomˈ, ndoˈ taxocwixueeñe chiˈ. 	 De azokban a napokban, azután a nyomorúság után, a nap elsötétedik, és a hold nem fénylik,


Ndoˈ juu ángel na ntyˈiaya na meintyjeeˈ nnom ndaaluee ndoˈ nnom tyuaatcwii, seiweeⁿ tsˈo̱o̱ⁿ ntyjaya jo cañoomˈluee. 	 És az angyal, a kit láték állani a tengeren és a földön, felemelé kezét az égre,


Quia joˈ tsˈaⁿ na cwiluiitquieñe nda̱a̱ sondaro tˈmaaⁿ we capeitaⁿ. Sa̱ˈntjoom na calaˈjndaaˈndyena we siaⁿnto sondaro na cwiˈoocaˈ ncˈeeˈ ñequio ndyeenˈaaⁿ nchooˈ qui sondaro na ntyjondye catso ndoˈ we siaⁿnto sondaro na cwileicho ncjo lantsa. Sa̱ˈntjoom na ñjeeⁿ na teijaaⁿ nluiˈ naⁿˈñeeⁿ na nncˈoona tsjoom Cesarea. 	 És magához hivatván kettõt a századosok közül, monda: Készítsetek föl kétszáz vitézt, hogy induljanak Czézáreába, és hetven lovast, és kétszáz parittyást, az éjszakának harmadik órájától fogva.


Jnda̱ teinom ndyee chiˈ na squia̱a̱yâ ndyuaaxeⁿncweˈñeeⁿ ndoˈ saacuo̱o̱yâ wˈaandaaˈñeeⁿ. Juunaˈ jnaⁿnaˈ tsjoom Alejandría, sa̱a̱ tjameintyjeeˈyanaˈ ndyuaaxeⁿncweˈñeeⁿ chaˈwaa ncueesuaˈ. Juunaˈ ñoom ˈndyoonnom Cástor ñequio Pólux. 	 Három hónap mulva tudniillik egy Alexandriába való hajón elindulánk, mely a szigeten telelt, melynek czímere Kásztor és Pollux vala.


’Sa̱a̱ quia na nntyˈiaˈyoˈ na cwitjaaˈndye sondaro tsei ndiocheⁿ Jerusalén, quia joˈ calaˈno̱ⁿˈyoˈ na jnda̱ tueˈntyjo̱ xjeⁿ na nntyuiiˈ tsjoomˈñeeⁿ. 	 Mikor pedig látjátok Jeruzsálemet hadseregektõl körülvéve, akkor tudjátok meg, hogy elközelgett az õ elpusztulása.


Ndoˈ tyomˈaⁿ cwantindye nnˈaⁿ na cwilaˈneiⁿ ñˈoom griego quiiˈntaaⁿ nnˈaⁿ na tyˈe ncuee quia cwilaˈcwjee nnˈaⁿ judíos canmaⁿ. 	 Néhány görög is vala azok között, a kik felmenének, hogy imádkozzanak az ünnepen:


Ñˈoom na matseiljeitya̱ nda̱a̱ˈyoˈ leicanda̱a̱ nntsjo̱o̱ na ya cwilˈaˈyoˈ ee machˈeenaˈ quia cwitjomndyoˈ juu na cwilˈaˈyoˈ matseilcweˈnaˈ ˈo nchii na mateijndeiinaˈ ˈo. 	 Ezt pedig tudtotokra adván, nem dícsérlek, hogy nem haszonnal, hanem kárral gyûltök egybe.


Ndoˈ jnda̱ na jñoom naⁿˈñeeⁿ, tjawaaⁿ cwii joo quiiˈ jnda̱a̱ yuu na ñenqueⁿ na nntseineiiⁿ nnom Tsotyeeⁿ. 	 Minekutána pedig elbocsátotta õket, fölméne a hegyre imádkozni.


Tsjoomˈñeeⁿ mˈaaⁿ cwii capeitaⁿ na matsa̱ˈntjom cwii siaⁿnto sondaro. Ndoˈ mˈaaⁿ cwii mosoomˈm na jeeⁿ wiˈ tsˈoom, mañeˈcueˈ na nioom wiiˈ. 	 Egy századosnak szolgája pedig, a ki annál nagy becsületben volt, igen rosszul lévén, már halófélben vala.


Mayuuˈ cwiluiiñe Abraham tsotye nnˈaⁿ na jnda̱ tuii ˈnaaⁿ ntjaaⁿna, sa̱a̱ nchii macanda̱ cwiluiiñê na ljoˈ nda̱a̱ nnˈaⁿ na jnda̱ tuii ˈnaaⁿ ntjaaⁿ xeⁿ nchii mati nda̱a̱ nnˈaⁿ na majoˈti cwilaˈyuˈya nˈomna ñˈeⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom chaˈxjeⁿ na sˈaaⁿ cwitjo̱o̱cheⁿ na sˈaaⁿ ˈnaaⁿ nqueⁿ. 	 [hogy] atyja [legyen] a körülmetélteknek is, azoknak, a kik nemcsak körülmetélkednek, hanem követik is a mi atyánknak Ábrahámnak körülmetéletlenségében [tanusított] hitének nyomdokait.


’Sa̱a̱ joo ntseinda Jacob, joˈ welooya na ñetˈom teiyo, jeeⁿ ta̱a̱ˈ nˈomna tyjeena José. Nda̱a̱na jom nda̱a̱ nnˈaⁿ na tyˈeñˈom jom ndyuaa Egipto. Sa̱a̱ Tyˈo̱o̱tsˈom tyomˈaaⁿ ñˈeⁿñê ndyuaaˈñeeⁿ. 	 A pátriárkhák pedig irígységbõl eladák Józsefet Égyiptomba; de Isten vele vala,


Tjeiˈ Jesús tsaⁿjndii naquiiˈ tsˈom tsˈaⁿ na tileicatseineiⁿ. Jnda̱ na jluiˈ tsaⁿjndii, quia joˈ tcoˈyanaˈ tsaⁿˈñeeⁿ, ya seineiiⁿ. Ndoˈ jeeⁿ tjaweeˈ nˈom nnˈaⁿ. 	 És ördögöt ûz vala ki, mely néma vala. És lõn, mikor kiment az ördög, megszólala a néma; és csodálkozék a sokaság.


Yocheⁿ na mˈaaⁿ Pedro jo nacje, tachˈeⁿ wˈaaˈñeeⁿ, tjantyjaaˈ cwii yuscu jom na mandiˈntjom nnom tyee na cwiluiitquieñe. 	 A mint pedig Péter lent vala az udvarban, odajöve egy a fõpap szolgálói közül;


Tˈo̱ Jesús, matsoom nnom: ˈU matseiˈtiuuˈ na nñequiaandyuˈ na nncˈioˈ cantyja ˈnaⁿya. Ñˈoom na mayuuˈcheⁿ matsjo̱o̱ njomˈ, cwii tjo̱o̱cheⁿ na nntseixuaa caxtijndyo na jaawixuee, sa̱a̱ ˈu jnda̱ ndyee ndiiˈ macwjiˈndyuˈ cantyja ˈnaⁿya. 	 Felele néki Jézus: Az életedet adod érettem? Bizony, bizony mondom néked, nem szól addig a kakas, mígnem háromszor megtagadsz engem.


Sa̱a̱ nncueˈcañoom xuee quia na nndyonndaˈ Nquii na matsa̱ˈntjom quia na ticˈomcˈee nnˈaⁿ. Nntseijomnaˈ chaˈcwijom quia na nncwjeeˈcañoom tsaⁿnchˈue natsjom. Jeeⁿ nntseicatyˈuenaˈ nnˈaⁿ na jndeii nleicˈuaa ljo̱ˈluee na nntsuunaˈ, ndoˈ chaˈtso na teilˈueeˈñe Tyˈo̱o̱tsˈom na tqueeⁿ tsjoomnancue nlcoñˈeⁿnaˈ ñequio chom. 	 Az Úr napja pedig úgy jõ majd el, mint éjjeli tolvaj, a mikor az egek ropogva elmúlnak, az elemek pedig megégve felbomlanak, és a föld és a rajta lévõ dolgok is megégnek.


Ndoˈ xcwe na mˈaaⁿˈ tsˈom Pedro ljoˈ ñeˈcaˈmo̱ⁿ ˈnaaⁿ na tcoˈnaˈ ntyˈiaaⁿˈaⁿ, ndoˈ nnˈaⁿ na jñom Cornelio jnda̱ tquiena tsjoomˈñeeⁿ, na taxˈeendyena yuu waa waaˈ Simón na cweˈ macˈeⁿya Pedro. 	 A mint pedig Péter magában tünõdék, mi lehet az a látás, a melyet látott, ímé az férfiak, kiket Kornélius küldött, megtudakozván a Simon házát, odaérkezének a kapuhoz,


ee na cwiqueⁿna cwenta na xcwe tsamˈaⁿˈyoˈ jo nda̱a̱na ñequio na cwilaˈtˈmaaⁿˈndyoˈ. 	 Szemlélvén a ti félelemben való feddhetetlen életeteket.


Sa̱a̱ laaˈtiˈ waa na seicanda̱a̱ˈñe Tyˈo̱o̱tsˈom ñˈoom na seineiiⁿ ñequio ndyuee profetas na maxjeⁿ nncueˈ Cristo tsaⁿ na jñoom. 	 Az Isten pedig, a mikrõl eleve megmondotta minden õ prófétájának szája által, hogy a Krisztus elszenvedi, ekképen töltötte be.


Quia joˈ jndyocue cwii nchquiu na seincwaaⁿˈñenaˈ nacjoona. Ndoˈ teicˈuaa na seineiⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom naquiiˈ nchquiuˈñeeⁿ, tsoom: —Luaañe Jndaaya na jeeⁿ candyaˈ tsˈo̱o̱ⁿya. Candyeˈyoˈ ñˈoom na matseineiiⁿ. 	 És felhõ támada, mely õket befogá, és a felhõbõl szózat jöve, mondván: Ez az én szerelmes Fiam; õt hallgassátok.


Cwiicheⁿ cwii ndiiˈ tquieˈcañom cwii tmaaⁿˈ nnˈaⁿ na jndyendye na mˈaaⁿ Jesús ˈndyoo ndaaluee. To̱o̱ⁿˈo̱ⁿ na maˈmo̱o̱ⁿ nda̱a̱na. Ndoˈ jeeⁿ ndyaˈ tyolaˈcantoˈndyena nacañomˈm. Joˈ chii tjacuo̱o̱ⁿ tsˈom wˈaandaa chjoo na meintyjeˈcheⁿnaˈ tsˈom ndaaluee. Tjacjom tsˈomnaˈ ndoˈ chaˈtsondye nnˈaⁿ ljooˈndyena ˈndyoowiˈ ndaaluee tyuaatcwii. 	 És ismét kezde tanítani a tenger mellett. És nagy sokaság gyûle õ hozzá, úgy hogy õ a hajóba lépvén, a tengeren ül vala, az egész sokaság pedig a tenger mellett a földön vala.


Quia jndyena ñˈoommeiⁿˈ jeeⁿcheⁿ ndyaˈ jlaˈwjeena. Jndeii tyolaˈxuaana, tyoluena: —Nquii Diana cwentaa jaa nnˈaⁿ Éfeso, jeeⁿ tˈmaⁿ ñˈoom. 	 kor pedig [ezeket] hallották és haraggal megtelének, kiáltnak vala, mondván: Nagy az efézusi Diána!


¿Aa ticaliuˈyoˈ na joo nnˈaⁿ na cwiluiindye cwentaaˈ Tyˈo̱o̱tsˈom nntuˈxeⁿna nnˈaⁿ tsjoomancue? Ndoˈ ncˈe na nntuˈxeⁿˈyoˈ nnˈaⁿ tsjoomnancue, ¿chiuu na tileicanda̱a̱ nntuˈxeⁿˈyoˈ ñˈoommeiⁿˈ na cweˈ cwantindyo joonaˈ? 	 Nem tudjátok-é, hogy a szentek a világot ítélik meg? És ha ti ítélitek meg a világot, méltatlanok vagytok-é a legkisebb dolgokban való ítéletekre?


Quia joˈ Pablo tyotseineiiⁿ na catsˈaa tsˈaⁿ cantyja na matyˈiomyanaˈ ndoˈ na tiñequiaañe tsˈaⁿ na nntsˈaaⁿ yuu na tisˈa. Mati tyotseineiiⁿ na maxjeⁿ nncueeˈ xuee na nncuˈxeⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom nnˈaⁿ. Quia na jndii Félix ñˈoommeiⁿˈ, tyˈueeⁿ. Mana tsoom nnom Pablo: —Cjaˈnndaˈ jeˈ. Nntyˈiaa cwaaⁿ na nncjuˈnaaⁿñenaˈ ja, nlqueeⁿˈndyo̱nndaˈa ˈu. 	 Mikor pedig õ igazságról, önmegtartóztatásról és az eljövendõ ítéletrõl szólt, megrémülve monda Félix: Mostan eredj el; de mikor alkalmatosságom lesz, magamhoz hivatlak téged.


Quia na jñeeⁿ na mawinom Jesús tsˈaⁿ Nazaret, to̱o̱ⁿˈo̱ⁿ na matseixuaⁿ, tsoom: —ˈU Jesús, na cwiluiindyuˈ tsjaaⁿ David na jndyowicantyjooˈ, cˈoomˈ na wiˈ tsˈomˈ ja. 	 És a mikor meghallá, hogy ez a Názáreti Jézus, kezde kiáltani, mondván: Jézus, Dávidnak Fia, könyörülj rajtam!


Tsoom nnom tsˈoomˈñeeⁿ: —Tajom xuee nntsaˈnndaˈ ta̱ na nlquii tsˈaⁿ. Ndyecheⁿ nnˈaⁿ na cwilaˈjomndye ñˈeⁿñê na luaaˈ ñˈoom tsoom. 	 Akkor felelvén Jézus, monda a fügefának: Soha örökké ne egyék rólad gyümölcsöt senki. És hallák az õ tanítványai.


We xuee cwii tjo̱o̱ na nncueeˈ xuee pascua ñequio xuee na cwicwaˈ nnˈaⁿ ntyooˈ na tjaa ndaaljoˈ tjaquieeˈ. Ndoˈ ntyee na cwiluiitquiendye ñequio nnˈaⁿ na cwitˈmo̱o̱ⁿ ljeii na tqueⁿ Moisés, tyolˈueendyena chiuu nlˈayoona na nñeˈquioˈnnˈaⁿna Jesús cha nntˈuena jom, ndoˈ na nlaˈcueeˈna jom. 	 Két nap mulva pedig húsvét vala és a kovásztalan kenyerek ünnepe. És a fõpapok és az írástudók tanakodnak vala, hogy csalárdsággal mimódon fogják meg és öljék meg õt.


Ee ˈo wiˈ nˈomˈyoˈ nnˈaⁿ na cwilaˈyuˈ na mˈaⁿ tsˈo̱ndaa Macedonia. Sa̱a̱ cwitaaⁿyâ nda̱a̱ˈyoˈ na cˈomˈyoˈ na matˈmaⁿti na wiˈ nˈomˈyoˈ joona. 	 Sõt gyakoroljátok is azt mindamaz atyafiak iránt, a kik egész Maczedóniában vannak. Kérünk azonban titeket atyámfiai, hogy mindinkább gyarapodjatok;


Ndoˈ xeⁿ Cristo wanoomˈm naquiiˈ nˈomˈyoˈ meiiⁿ na mayuuˈ seiiˈyoˈ mˈaⁿlˈoondyenaˈ ncˈe jnaⁿ, nquii espíritu na laˈxmaⁿˈyoˈ mˈaaⁿ na wandoˈ ee jnda̱ seicandyaañe Tyˈo̱o̱tsˈom ˈo cantyja ˈnaaⁿˈ jnaⁿˈyoˈ. 	 gyha pedig Krisztus ti bennetek [van,] jóllehet a test holt a bûn miatt, a lélek ellenben élet az igazságért.


Quia joˈ teicantyjaaⁿ, ndoˈ cweˈ natsjom tjañˈoom tyochjoo ñequio tsondyee. Tyˈena Egipto. 	 Õ pedig fölkelvén, vevé a gyermeket és annak anyját éjjel, és Égyiptomba távozék.


Tsˈaⁿ na laaˈtiˈ mˈaaⁿˈ tsˈom tintseitiuu na nñequiaa Tyˈo̱o̱tsˈom ñˈoom na macaⁿ. 	 Mert ne vélje az ilyen ember, hogy kaphat valamit az Úrtól;


Juu ljeii na tqueⁿ Moisés matseijomnaˈ juunaˈ cweˈ cwii ncwaaⁿˈ joo naya na tseixmaⁿ Cristo na quia nntoˈño̱o̱ⁿya, nchii tseixmaⁿnaˈ cwii na nlqueⁿnaˈ tsˈaⁿ na canda̱a̱ˈñe jo nnom Tyˈo̱o̱tsˈom. Ncˈe na luaaˈ, juu ljeiiˈñeeⁿ tijoom canda̱a̱ nlqueⁿnaˈ na canda̱a̱ˈ laˈxmaⁿ nnˈaⁿ na chu ndoˈ chu cwilacandyooˈndyena na mˈaaⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 Minthogy a törvényben a jövendõ jóknak árnyéka, nem maga a dolgok képe van meg, ennélfogva azokkal az áldozatokkal, a melyeket esztendõnként szünetlenül visznek, sohasem képes tökéletességre juttatni az odajárulókat;


Ee cwii yuscu na jnda̱ ljoñe xeⁿ mˈaⁿ ntseinaaⁿ oo ntseindacantyjoom macaⁿnaˈ najndyee calaˈno̱ⁿˈ naⁿˈñeeⁿ na jndeiˈnaˈ na joona cateiˈxˈeena jom ee chaˈcwijom chojnaⁿna nnoom na seiqueeⁿ joona. Jeeⁿ xcwe na nlˈana na ljoˈ ndoˈ cjaaweeˈ ntyjii Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 Ha pedig valamely özvegyasszonynak gyermekei vagy unokái vannak, tanulják meg, hogy elsõ sorban a maguk háza iránt legyenek istenfélõk, és adják meg szüleiknek a viszont tartozást; mert ez szép és kedves dolog Isten elõtt.


Ee ñˈoom na cwiñequiaayâ cwiluiiñenaˈ ñˈoom na mayuuˈ, nchii ñˈoom na tijndaaˈya nquiuuyâ, ndoˈ nchii cweˈ na ñeˈcalaˈntja̱a̱ⁿyâ nnˈaⁿ, meiⁿ nchii na cwinquio̱ˈnnˈaaⁿyâ nnˈaⁿ. 	 rt a mi buzdításunk nem hitetésbõl [van,] sem nem tisztátalanságból, sem nem álnokságból:


Tso Jesús nda̱a̱na: —Mati nncwaxˈa̱ ja cwii ñˈoom nda̱a̱ˈyoˈ. Catˈo̱ˈyoˈ no̱o̱ⁿya quia joˈ mati ja nntsjo̱o̱ nda̱a̱ˈyoˈ ˈñeeⁿ juu tquiaa najndeii na matseixmaⁿya na sˈaaya na ljoˈ. 	 Jézus pedig felelvén, monda nékik: Én is kérdek egy dolgot tõletek, és feleljetek meg nékem, akkor megmondom néktek, hogy miféle hatalomnál fogva cselekszem ezeket:


Jnda̱ tjawiquiuuˈticheⁿ, chaˈna cwii hora, cwiicheⁿ tsˈaⁿ tyotseijndeiiˈ ˈndyoo, tso: —Tsaⁿmˈaaⁿ, mayuuˈcheⁿ ñeñˈeeⁿ ñˈeⁿ tsaⁿmˈaaⁿˈ ee tsˈaⁿ tsˈo̱ndaa Galilea jom. 	 És úgy egy óra mulva más valaki erõsíté, mondván: Bizony ez is vele vala: mert Galileából való is.


Quia joˈ joo nnˈaⁿ judíos jlue: —Queⁿˈyoˈ cwenta na jeeⁿ wiˈ tsˈoom tiˈtsˈoo. 	 Mondának azért a zsidók: Ímé, mennyire szerette õt!


Quia joˈ tˈo̱o̱yâ, lˈuuyâ: —Jeeⁿ ˈu Ta, xeⁿ na cweˈ watsom, maxjeⁿ nlcoˈyanaˈ jom. 	 Mondának azért az õ tanítványai: Uram, ha elaludt, meggyógyul.


Sa̱a̱ ñˈoom na mayuuˈcheⁿ, macaⁿnaˈ na tjoomˈ cˈo̱o̱ⁿya cantyja ˈnaaⁿ ñˈoom na jnda̱ toˈño̱o̱ⁿya. 	 Csakhogy a mire eljutottunk, ugyanabban egy szabály szerint járjunk, ugyanazon értelemben legyünk.


Ee chaˈtso na tqueⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom teiˈndaaˈnaˈ sa̱a̱ nchii tjoomnaˈ na luaaˈ ee na lˈue nˈom nquieenaˈ, tjoomnaˈ na ljoˈ ee luaaˈ lˈue tsˈoom. Sa̱a̱ maxjeⁿ ntyjaaˈya nˈomnaˈ na nncueˈntyjo̱ cwii xuee na nlcoˈyanndaˈnaˈ, 	 Mert a teremtett világ hiábavalóság alá vettetett, nem önként, hanem azért, a ki az alá vetette.


Quia joˈ tsˈaⁿ na cwiluiitquieñe nda̱a̱ sondaro tjaaⁿ na mˈaaⁿ Pablo. Matsoom: —Catsuˈ no̱o̱ⁿ ¿aa tsˈaⁿ tsjoom Roma matseiˈxmaⁿˈ? Ndoˈ tˈo̱o̱ⁿ matsoom: —Mayuuˈ na joˈ ja. 	 Hozzámenvén azért az ezredes, monda néki: Mondd meg nékem, te római vagy-é? Õ pedig monda: Az.


ndoˈ chaˈtsondyena catjeiˈyuuˈndyena na cwiluiiñe Jesucristo na catsa̱ˈntjoom na cantyja ˈnaaⁿˈ joˈ nntseitˈmaaⁿˈñenaˈ Tsotya̱a̱ya Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 És minden nyelv vallja, hogy Jézus Krisztus Úr az Atya Isten dicsõségére.


Jom tsoom nda̱a̱na: —Mayuuˈ juu nawiˈ na nncwino̱o̱ⁿya, nncwinomˈyoˈ. Ndoˈ chaˈxjeⁿ na cwiljoya tsˈo̱o̱ⁿ na nncˈio̱ mati macaⁿnaˈ na caljoya nˈomˈyoˈ na nlaˈcwjee nnˈaⁿ ˈo. Sa̱a̱ titseixmaⁿya na nntseijndaaˈndyo̱ ˈñeeⁿ juu nncwacatyeeⁿ ntyjaaˈa ntyjaya oo ntyjatymaaⁿˈ. Nquii Tsotya̱ya nñequiaaⁿ nayaˈñeeⁿ nda̱a̱ joo nnˈaⁿ na jnda̱ seijndaaˈñê na nntoˈñoom juunaˈ. 	 És monda nékik: Az én poharamat megiszszátok ugyan, és a keresztséggel, a melylyel én megkeresztelkedem, megkeresztelkedtek; de az én jobb és balkezem felõl való ülést nem az én dolgom megadni, hanem azoké lesz az, a kiknek az én Atyám elkészítette.


Quia joˈ chaˈtso nnˈaⁿ tsjoomˈñeeⁿ jluiˈna, tyˈena na mˈaaⁿ Jesús. Ndoˈ quia na tjomndyena jom, lˈana tyˈoo nnoom na calueeⁿˈeⁿ ndyuaana. 	 És ímé az egész város kiméne Jézus elébe; és mihelyt meglátták, kérék õt, hogy távozzék az õ határukból.


¿Chiuu na tileicalaˈno̱ⁿˈyoˈ ñˈoom na matseina̱ⁿ? Maxjeⁿ cwitjomˈyoˈ na nmeiiⁿˈ ncˈe na tiñeˈcalañˈoomˈndyoˈ ja. 	 Miért nem értitek az én beszédemet? Mert nem hallgatjátok az én szómat.


Sa̱a̱ jeˈ ticaⁿnaˈ na ñequiiˈcheⁿ nñˈa̱ⁿ ñjaaⁿ. Ndoˈ ncˈe na majndye ndyu matseiqueeⁿnaˈ tsˈo̱o̱ⁿya na ñeˈcjo̱cando̱o̱ˈa ˈo, 	 Most pedig, mivelhogy nincs már helyem e tartományokban, vágyódván pedig sok esztendõ óta, hogy elmenjek hozzátok:


Macanda̱ juu tsaⁿmˈaaⁿ na nchii tsˈaⁿ judío, jndyotseitˈmaaⁿˈñê Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 Nem találkoztak a kik visszatértek volna dicsõséget adni az Istennek, csak ez az idegen?


Seitsˈoomñê joona tsˈom jndaa Jordán jnda̱ na lcweˈ nˈomna jnaaⁿna. 	 És megkeresztelkednek vala õ általa a Jordán vizében, vallást tevén az õ bûneikrõl.


Pablo tquiaaⁿ na xmaⁿndye naⁿˈñeeⁿ. Jnda̱ chii tcuu tcuu tyotseineiiⁿ chaˈtso na tyoteijndeii Tyˈo̱o̱tsˈom jom tsˈiaaⁿ na tyochˈeeⁿ quiiˈntaaⁿ nnˈaⁿ na nchii judíos. 	 És köszöntvén õket, elbeszélé egyenként, a miket az Isten a pogányok között az õ szolgálata által cselekedett.


Quia joˈ seineiⁿ Jesús nda̱a̱ nnˈaⁿ na jndyendye ñequio nda̱a̱ jâ nnˈaⁿ na cwilajomndyô̱ ñˈeⁿñê, tsoom: 	 Akkor szóla Jézus a sokaságnak és az õ tanítványainak,


Cˈo̱o̱ⁿya chaˈxjeⁿ na macaⁿnaˈ na catsˈaa tsˈaⁿ quia naxuee. Nchii cˈo̱o̱ⁿya na cwicwaˈjndooˈndyo̱ meiⁿ nchii na cwicandya̱a̱ya. Nchii cˈo̱o̱ⁿ ñequio nnˈaⁿ na cweˈ luaaˈndyo ñequio ntˈomcheⁿ nnom natia laˈxmaⁿ. Tacˈo̱o̱ⁿya na cwilaˈntjaˈndyo̱ ñequio nnˈaⁿ meiⁿ talaˈta̱a̱ˈ nˈo̱o̱ⁿya joona. 	 Mint nappal, ékesen járjunk, nem dobzódásokban és részegségekben, nem bujálkodásokban és feslettségekben, nem versengésben és írigységben:


Joo nnˈaⁿ na tyˈe xuee tyolˈueena Jesús. Yocheⁿ na tyomˈaⁿna watsˈom, tyoluena nda̱a̱ ncˈiaana: —¿Chiuu mˈaaⁿˈ nˈomˈyoˈ, aa nntsˈaacheⁿnaˈ na ticañoom ncuee? 	 Keresék azért Jézust, és szólnak vala egymással a templomban állva: Mit gondoltok, hogy nem jön-é fel az ünnepre?


ˈO na cwiluiindyoˈ ntseindaaya, meiⁿcwii tsˈaⁿ tiñenquiandyoˈ na nñequiuˈnnˈaⁿ ˈo, tsˈaⁿ na machˈee yuu na matyˈiomyanaˈ, ya tsˈaⁿñe chaˈxjeⁿ nquii Cristo cwiluiiñê na ya tsˈaⁿñê. 	 Fiacskáim! senki el ne hitessen benneteket: a ki az igazságot cselekszi, igaz az, a miként Õ is igaz:


tsˈaⁿ na tiñequiaañe na nntseiˈno̱ⁿˈ yuu na ya oo yuu na tia, tsˈaⁿ na meiiⁿ na ñˈoom ˈndyoo sa̱a̱ xocatseicanda̱, tsˈaⁿ na ticajnda ntyjii ljoˈ cwitjoom ncˈiaaˈ, tsˈaⁿ na tixocatseitˈmaⁿ tsˈom xˈiaaˈ, tsˈaⁿ na ticˈoom na wiˈ tsˈom nnˈaⁿ, 	 Balgatagok, összeférhetetlenek, szeretet nélkül valók, engesztelhetetlenek, irgalmatlanok.


Matseisˈandyuˈ na maleiñˈoomˈ ljeii na tquiaa Tyˈo̱o̱tsˈom nnom Moisés, sa̱a̱ quia matseiˈtjo̱o̱ndyuˈ jo nnom juunaˈ, ¿aa nchii majuˈcjeˈ Tyˈo̱o̱tsˈom? 	 Ki a törvényben dicsekszel, a törvénynek megrontása által az Istent gyalázod-é?


Mana tyˈeñˈomna snomˈñeeⁿ na mˈaaⁿ Jesús. Jnda̱ tioona liaana naxeⁿˈyoˈ, teiˈcaljoona jom. 	 Elvivék azért azt Jézushoz: és az õ felsõruháikat a vemhére vetvén, Jézust reá helyhezteték.


Ndoˈ aa chii majoo naⁿtya cwilaˈneiⁿna ñˈoomntjeiⁿ nacjooˈ xuee nqueⁿ na jeeⁿ jnda tseixmaⁿnaˈ na cantyja ˈnaaⁿˈ juu joˈ matseicajndyunaˈ ˈo. 	 Nem õk káromolják-é azt a szép nevet, a melyrõl neveztettek?


Queⁿˈyoˈ cwenta, ja njño̱o̱ⁿya nquii Espíritu Santo na jnda̱ tso Tsotya̱ya na nñequiaaⁿ nda̱a̱ˈyoˈ. Joˈ chii, caljooˈndyoˈ tsjoom Jerusalén hasta na nntoˈñoomˈyoˈ juu na nnaⁿ nandye na nñequiaa najnda̱ˈyoˈ. 	 És ímé én elküldöm ti reátok az én Atyámnak ígéretét; ti pedig maradjatok Jeruzsálem városában, mígnem felruháztattok mennyei erõvel.


Tsotyeeⁿcheⁿ nda̱a̱na: —Sa̱a̱ jeˈ, ˈñeeⁿ juu na maleiñˈoom ˈnaⁿ na cwicañjom sˈom, cjaañˈoom juunaˈ ndoˈ mati chetsjaˈ. Ndoˈ ˈñeeⁿ juu na tjaaˈnaⁿ xjo espada, cajnda̱a̱ liaatco ˈnaaⁿˈ, chii cˈoom xjooˈ. 	 Monda azért nékik: De most, a kinek erszénye van elõvegye, hasonlóképen a táskát; és a kinek nincs, adja el felsõ ruháját, és vegyen szablyát.


Seineiⁿ Jesús ñˈoomwaaˈ ee na mˈaaⁿ tsˈooñe Lázaro, sa̱a̱ jâ jlatiuuyâ na maˈmo̱o̱ⁿ na watsoo tsaⁿˈñeeⁿ. 	 Pedig Jézus annak haláláról beszélt; de õk azt hitték, hogy álomnak alvásáról szól.


Nndyeˈyoˈ nntsjo̱o̱, xuee na cwii wjaatinaˈ taxocˈuanndaˈa ndaa winom hasta quia jnda̱ tueˈntyjo̱ na mamatsa̱ˈntjom Tsotya̱. Quia ljoˈcheⁿ nncˈuaxco̱ juunaˈ ñˈeⁿndyoˈ yuu na matsa̱ˈntjoom. 	 Mondom pedig néktek, hogy: Mostantól fogva nem iszom a szõlõtõkének ebbõl a termésébõl mind ama napig, a mikor újan iszom azt veletek az én Atyámnak országában.


Ndoˈ jnda̱ na tquieˈcañom naⁿˈñeeⁿ, matsoom nda̱a̱na: —ˈO manquiuˈyoˈ chiuu tyomˈaaⁿya quiiˈntaaⁿˈyoˈ cantyjati xuee na tyja̱jndya̱a̱ya ndyuaa Asiawaa. 	 Mikor pedig hozzá mentek, monda nékik: Ti tudjátok, hogy az elsõ naptól fogva, melyen Ázsiába jöttem, mint viseltem magamat ti köztetek az egész idõ alatt,


Sa̱a̱ juu tsaⁿ na cwiluiitquieñe nda̱a̱ sondaro ñeˈcaljeiiⁿ chiuu na cwiqueⁿ nnˈaⁿ judíos ñˈoom nacjooˈ Pablo. Joˈ chii teincoo cwiicheⁿ xuee sa̱ˈntjoom na catjomndye ntyee na cwiluiitquiendye ñequio chaˈtso naⁿmaⁿnˈiaaⁿ ˈnaaⁿ nnˈaⁿ judíos. Jnda̱ chii seicanaaⁿˈaⁿ lˈuaancjo na chuˈtyeⁿñe Pablo, tjañˈoom tsaⁿˈñeeⁿ jo nda̱a̱ naⁿmaⁿnˈiaaⁿˈñeeⁿ. 	 Másnap pedig meg akarván tudni a bizonyos valóságot, miben vádoltatik a zsidóktól, feloldatá õt bilincseibõl, és megparancsolá, hogy a fõpapok az õ egész tanácsokkal egyben hozzá menjenek; és levezetvén Pált, eleikbe állatá.


Mati tsoom nda̱a̱na: —Calˈuuya xeⁿ cwiindyoˈ ˈo ya ñˈoom ñequio cwii tsˈaⁿ, ndoˈ xcwe tsjom nncjaˈ na mˈaaⁿ tsaⁿˈñeeⁿ na nntsuˈ nnoom: “Aa ndiˈ, cateijndeiˈyaˈ ndyee taⁿˈ tyooˈ ja. 	 És monda nékik: Ki az közületek, a kinek barátja van, és ahhoz megy éjfélkor, és ezt mondja néki: Barátom, adj nékem kölcsön három kenyeret,


Toom cweˈ na nncˈomtˈmaaⁿˈndyoˈ nˈomˈyoˈ ñˈeⁿndyo̱ na nntseina̱ⁿ chaˈxjeⁿ tsˈaⁿ na cweˈ matseineiⁿto. Cwa, calˈaˈyoˈ na ljoˈ. 	 Vajha elszenvednétek tõlem egy kevés balgatagságot! Sõt szenvedjetek el engem is.


Joˈ chii matsonaˈ na calajomndyo̱ xuee Pascua ñequio na xcweeˈ nˈo̱o̱ⁿya ndoˈ na mayuuˈa, na joo joˈ laˈxmaⁿnaˈ chaˈcwijom tyooˈ na tjaa ndaaljoˈ tjaquieeˈ. Nchii nlajomndyo̱ xuee Pascuaˈñeeⁿ ñequio ndaaljoˈ tquie na tseixmaⁿnaˈ na quieˈ nˈo̱o̱ⁿya ndoˈ natia na cwilˈaaya. 	 Azért ne régi kovászszal ünnepeljünk, sem rosszaságnak és gonoszságnak kovászával, hanem tisztaságnak és igazságnak kovásztalanságában.


Nluena: “Tsaⁿmˈaaⁿˈ to̱o̱ⁿˈo̱ⁿ cwii tsˈiaaⁿ sa̱a̱ cweˈ tsˈiaaⁿ taⁿˈ. Tîtseicanda̱a̱ˈñê.” 	 Ezt mondván: Ez az ember elkezdette az építést, és nem bírta véghez vinni!


Jndye xuee ljooˈndyena ñequio nnˈaⁿ na cwilayuˈ joˈ joˈ. 	 Ott aztán nem kevés idõt töltöttek a tanítványokkal.


Quia joˈ tyˈeñˈomna Jesús Gólgota. Ñˈoomwaaˈ maˈmo̱ⁿnaˈ cwii ta na jndyunaˈ Tseiˈxqueⁿ Tsˈoo. 	 vivék õt a Golgotha [nevû] helyre, a mely megmagyarázva annyi, mint: koponya helye.


ˈO nnˈaaⁿya ñequiiˈcheⁿ calaneiⁿˈyoˈ cantyja ˈnaaⁿyâ nnom Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 Atyámfiai, imádkozzatok érettünk.


Quia joˈ juu ángel najndyee tjaaⁿ, tjacuˈnquioom nawiˈ na ñjom waso ˈnaaⁿˈaⁿ nnom tsjoomnancue. Ndoˈ jnaⁿˈ ntyjeˈ nnˈaⁿ na cho ljeii cwentaaˈ quiooˈjndii tquiee, ñequio nnˈaⁿ na cwilaˈtˈmaaⁿˈndye na jluiˈtsjaaⁿˈñeyoˈ. Cwajndii ntyjeˈñeeⁿ ndoˈ tileicatsuunaˈ. 	 Elméne azért az elsõ, és kitölté az õ poharát a földre; és támada gonosz és ártalmas fekély azokon az embereken, a kiken vala a fenevad bélyege, és a kik imádják vala annak képét.


Quia joˈ nquiee nnˈaⁿ na cwilˈa cwenta watsˈom tyˈelcweeˈna na mˈaⁿ ntyee na cwiluiitquiendye ñequio nnˈaⁿ tmaaⁿˈ fariseos. Taxˈee naⁿˈñeeⁿ nda̱a̱ nnˈa na cwilˈa cwenta watsˈom: —¿Chiuu na tînquioˈñˈomˈyoˈ jom? 	 Elmenének azért a szolgák a fõpapokhoz és farizeusokhoz; és mondának azok õ nékik: Miért nem hoztátok el õt?


Sa̱a̱ tsˈaⁿ na ˈnaaⁿˈ tyuaa jñomnnaaⁿˈaⁿ cwiicheⁿ mosoomˈm, tsaⁿˈñeeⁿ jlaˈcueeˈna jom. Ndoˈ malaaˈtiˈ lˈana ñequio jndye ntˈomcheⁿ mosoomˈm na jñoom. Tjaaˈna ntˈom naⁿˈñeeⁿ ndoˈ ntˈom jlaˈcwjeena. 	 És ismét másikat külde; ezt pedig megölék: és sok másokat; némelyeket megvervén, némelyeket pedig megölvén.


Quia joˈ toˈño̱ⁿ cwii tsmaaⁿ, chaˈcwijom tsˈoomxjeⁿ juunaˈ. Ndoˈ tso ángel no̱o̱ⁿ: —Quicantyjaˈ, cwjiˈ xjeⁿ watsˈom cwentaaˈ Tyˈo̱o̱tsˈom ñequio nomtsˈom. Ndoˈ quinchoˈ chaˈtsondye nnˈaⁿ na cwilaˈtˈmaaⁿˈndye jom joˈ joˈ. 	 És adának nékem vesszõhöz hasonló nádszálat, és angyal áll vala mellém és monda: Kelj fel, és mérd meg az Isten templomát és az oltárt, és azokat, a kik abban imádkoznak.


Ndoˈ nquii tyee na cwiluiitquieñe nda̱a̱ ntyee, taxˈeeñe nnom Jesús ˈñeeⁿ jâ nnˈaⁿ na cwilajomndyô̱ ñˈeⁿñê tsˈiaaⁿ na machˈeeⁿ, ndoˈ mati chiuu waa ñˈoom na tyoñequiaaⁿ. 	 A fõpap azért kérdezé Jézust az õ tanítványai felõl, és az õ tudománya felõl.


Yocheⁿ na mˈaaⁿya quiiˈntaaⁿ nnˈaⁿ, cwiluiindyo̱ chom na mañequiaa naxuee jo nda̱a̱na. 	 Míg e világon vagyok, e világ világossága vagyok.


Jnda̱ chii tso Jesús nda̱a̱yâ: —Meiⁿcwiˈñeeⁿcheⁿ tsˈaⁿ na lˈue tsˈom na nncwˈaaˈñe ja, cwjiˈñê ljoˈ na matseitiuu nqueⁿ. Caljoya tsˈoom nawiˈ na matjoom meiiⁿ cueeⁿˈeⁿ. Ndoˈ candyontyjo̱o̱ⁿ cantyja na matsˈaa. 	 Ekkor monda Jézus az õ tanítványainak: Ha valaki jõni akar én utánam, tagadja meg magát és vegye fel az õ keresztjét, és kövessen engem.


Sa̱a̱ ticalaˈtiuuˈyoˈ na mannco̱tya̱ nntsjo̱o̱ jnaⁿˈyoˈ nnom Tsotya̱. Mˈaaⁿ cwiicheⁿ na mañequiaa jnaⁿˈyoˈ, manquiiti Moisés, tsaⁿ na jeeⁿ cwicantyjaaˈ nˈomˈyoˈ. 	 Ne állítsátok, hogy én vádollak majd benneteket az Atyánál; van a ki vádol titeket, Mózes, a kiben ti reménykedtetek.


Cwitaaⁿyâ nnom Tyˈo̱o̱tsˈom na tilˈaˈyoˈ ˈnaⁿ natia, nchii cwilˈuuyâ naljoˈ cha nleitquiooˈ na jâ jluiˈyaayâ joˈ, cwilˈuuyâ cha nlˈaˈyoˈ ˈnaⁿ na matyˈiomyanaˈ. Tintsˈaa meiiⁿ ˈo cwitjeiˈyoˈ cwenta na tixcwe cwilˈaayâ. 	 Az Istent pedig kérem, hogy semmi gonoszt ne cselekedjetek; nem hogy mi méltóknak láttassunk, hanem hogy ti a jót cselekedjétek, mi pedig mintegy méltatlanok legyünk.


Nquii Catsmaⁿ, jnda̱ teinom na seicanaaⁿñê yom joo na tjata̱ˈtyeⁿ tsomˈñeeⁿ quia joˈ ntyˈiaya ñequiee ángeles na meiⁿˈntyjeeˈ ñequiee nqui tsjoomnancue. Cwilaˈcuˈna jndye cha tancjaanaˈ nnom tsjoomnancue, meiⁿ nnom ndaaluee, meiⁿ nacjoo nˈoom. 	 Ezek után láték négy angyalt állani a földnek négy szegletén, a földnek négy szélét tartva, hogy szél ne fújjon a földre, se a tengerre, se semmi élõfára.


’Nquii Tsotya̱ jeeⁿ candyaˈ tsˈoom ja, ee mañequiaandyo̱ na cˈio̱ cwentaa nnˈaⁿ na cwiluiindye canmaⁿ ntsma̱a̱ⁿˈa cha nñequiaaⁿ na nncwando̱ˈnndaˈa. 	 Azért szeret engem az Atya, mert én leteszem az én életemet, hogy újra felvegyem azt.


Ee na nlˈana na ljoˈ, nlaˈwena cwii nnom na tyandyena, na juunaˈ matseijomnaˈ xˈee ñˈoom na nncˈo̱naˈ ñˈeⁿndyena ˈio cha, ndoˈ na nlaˈxmaⁿna na ticantycwii na cwitaˈndoˈna. 	 Kincset gyûjtvén magoknak jó alapul a jövõre, hogy elnyerjék az örök életet.


Joˈ chii ˈo nnˈaⁿya, calˈandyoˈ cwenta na tjaa meiⁿ cwiindyoˈ ˈo na nntseixmaⁿ jnaⁿ na ticatseiyuˈ ñˈeⁿ nquii Tyˈo̱o̱tsˈom na wandoˈ. 	 Vigyázzatok atyámfiai, hogy valaha ne legyen bármelyikõtöknek hitetlen gonosz szíve, hogy az élõ Istentõl elszakadjon;


Sa̱a̱ jom na mantyjeeⁿ ñˈomtiuu ˈnaaⁿna, tsoom nda̱a̱na: —Xeⁿ cwito̱ⁿˈndye nnˈaⁿ ndyuaa yuu na matsa̱ˈntjom cwii gobiernom, maxjeⁿ nntyuiiˈ cantyja na matsa̱ˈntjoom. Ndoˈ nnˈaⁿ na mˈaⁿ cwii wˈaa, xeⁿ titjoomˈ cwiˈmaⁿ, maxjeⁿ cwilaˈtyuiiˈndye cheⁿnquieena. 	 pedig tudván azoknak gondolatát, monda nékik: Minden ország, a mely magával meghasonlik, elpusztul; és ház a házzal ha [meghasonlik,] leomlik.


Macaⁿˈa nnom Tyˈo̱o̱tsˈom na chaˈxjeⁿ matseijomndyuˈ na cwilaˈyuˈya cwii nˈo̱o̱ⁿya, na nncueˈntyjo̱ xjeⁿ na canda̱a̱ˈ nntseino̱ⁿˈ chaˈtso na matioˈnaaⁿñe Tyˈo̱o̱tsˈom jaa ncˈe Cristo Jesús. 	 Hogy a te hitedben való közösség hathatós legyen, a Krisztus ügyében, minden bennetek levõ jónak megismerése által.


Jom canda̱a̱ˈñˈeⁿ naya matseixmaaⁿ. Cantyja ˈnaaⁿˈ joˈ matioˈnaaⁿñe Tyˈo̱o̱tsˈom chaˈtsondyo̱. Cwii nnom na jnda̱ toˈño̱o̱ⁿya na matioˈnaaⁿñê jaa, jnda̱ mañoomcheⁿ na cwitoˈño̱o̱ⁿya. 	 És az õ teljességébõl vettünk mindnyájan kegyelmet is kegyelemért.


Ndoˈ tˈo̱ya: “¿ˈÑeeⁿ ˈu Ta?” Quia joˈ tso no̱o̱ⁿ: “Ja Jesús tsˈaⁿ Nazaret na macoˈwiˈ.” 	 Én pedig felelék: Kicsoda vagy, Uram? És monda nékem: Én vagyok a názáreti Jézus, a kit te kergetsz.


ˈO nnˈaⁿya, ñˈoom na macanda̱, calaneiⁿˈyoˈ nnom Tyˈo̱o̱tsˈom cantyja ˈnaaⁿyâ na tyuaaˈ ntˈom ñˈoom cantyja ˈnaaⁿˈ Ta Jesús chaˈtso joo, ndoˈ nntsˈaanaˈ na jnda nquiu nnˈaⁿ juunaˈ chaˈxjeⁿ na tuii ñˈeⁿndyoˈ ˈo. 	 Végezetre imádkozzatok értünk atyámfiai, hogy az Úrnak beszéde terjedjen és dicsõíttessék, a miként ti köztetek is.


Tincˈomˈyoˈ na candyeˈyoˈ, ee na luaaˈ nlˈaˈyoˈ wjaachunaˈ ˈo na nntsuundyoˈ, ˈo cˈomˈyoˈ na tooˈndyoˈ ñˈeⁿ Espíritu Santo. 	 És meg ne részegedjetek bortól, miben kicsapongás van: hanem teljesedjetek be Szent Lélekkel,


Joˈ chii ñequiiˈcheⁿ na matseilcwiiˈndyo̱ ñˈoommeiⁿˈ nda̱a̱ˈyoˈ meiiⁿ na manquiuˈyaˈyoˈ joonaˈ ndoˈ mantyjiiya na ˈo mˈaaⁿˈtyeⁿ nˈomˈyoˈ ñˈoom na mayuuˈ na jnda̱ toˈñoomˈyoˈ. 	 nakokáért nem mulasztom el, hogy mindenkor emlékeztesselek titeket ezekre, hogy tudjátok [ezeket], és erõsek vagytok a jelenvaló igazságban.


Jnda̱ chii tjañˈoom tsaⁿjndii jom xqueⁿ cwii sjo̱ nandye. Ndoˈ mantyjacheⁿ tˈmo̱ⁿ nnoom chaˈtsoti nˈiaaⁿ ntˈmaⁿ na mˈaⁿ nnˈaⁿ tsjoomnancue. 	 Majd felvivén õt az ördög egy nagy magas hegyre, megmutatá néki e föld minden országait egy szempillantásban,


ˈO nnˈaaⁿya na jeeⁿ candyaˈ tsˈom Ta Jesús, jeeⁿ matyˈiomyanaˈ na ñequiiˈcheⁿ nñequiaayâ na quialˈuaaˈ Tyˈo̱o̱tsˈom cantyja ˈnaⁿˈyoˈ ee cwitjo̱o̱cheⁿ na nncuaa tsjoomnancue tjeiiˈñê ˈo na nluiˈnˈmaaⁿndyoˈ. Ndoˈ tqueⁿño̱o̱ⁿ ˈo cantyja ˈnaaⁿˈaⁿ ncˈe Espíritu, ndoˈ teilˈueeˈñê ñˈoom na mayuuˈ na jnda̱ macwilaˈyuˈyoˈ. 	 Mi pedig mindenkor hálaadással tartozunk az Istennek ti érettetek atyámfiai, a kiket szeret az Úr, hogy kezdettõl fogva kiválasztott titeket Isten az üdvösségre, a Lélek szentelésében és az igazság hitében;


Jom matseicantyjaaˈ tsˈoom ñequio Tyˈo̱o̱tsˈom ee tsoom nda̱a̱ya na jom cwiluiiñê Jnda Tyˈo̱o̱tsˈom. Joˈ chii xeⁿ na mayuuˈ na jnda ntyjii Tyˈo̱o̱tsˈom ñˈeⁿñe, cwjiˈnˈmaaⁿñê juu. 	 Bízott az Istenben; mentse meg most õt, ha akarja; mert azt mondta: Isten Fia vagyok.


Cwiicheⁿ xuee quia na mawjaⁿ, tjeiiⁿˈeⁿ we tsjo̱ˈñjeeⁿ sˈom denarios, tquiaaⁿ joonaˈ nnom tsˈaⁿ na waaˈ wˈaaˈñeeⁿ. Tsoom nnom: “Cateixˈeeˈ jom ndoˈ xeⁿ nlcaⁿtinaˈ sˈom, quia nndyo̱lcwa̱ˈa, ntseicanda̱a̱ˈndyo̱.” 	 Másnap pedig elmenõben két pénzt kivévén, adá a gazdának, és monda néki: Viselj gondot reá, és valamit ezen fölül reáköltesz, én mikor visszatérek, megadom néked.


Jluiˈ Jesús joˈ joˈ, tjaaⁿ ndyuaa Tiro ñˈeⁿ Sidón. Joˈ tjaqueⁿˈeⁿ quiiˈ wˈaa ee ticalˈue tsˈoom na nndye nnˈaⁿ na joˈ mˈaaⁿ. Sa̱a̱ tîcanda̱a̱ nncwantyˈioom. 	 És onnét fölkelvén, elméne Tírus és Sídon határaiba; és házba menvén, nem akará, hogy valaki észrevegye, de nem titkolhatá el magát.


Tsoom nda̱a̱na: —Catsaˈyoˈ juu tsjoom chjoo na mˈaaⁿ ndyeyu jo nda̱a̱ˈyoˈ, ndoˈ chaˈna nntsaaquieˈyoˈ joˈ, nliuˈyoˈ cwii snom chjoo na ñjom. Juu quiooˈñeeⁿ meiⁿcwii ndiiˈ tyoowaˈljoo tsˈaⁿ. Calacanaⁿˈyoˈ, nquioñˈomˈyoˈ juuyoˈ ñjaaⁿ. 	 Mondván: Menjetek el az átellenben levõ faluba; melybe bemenvén, találtok egy megkötött vemhet, melyen soha egy ember sem ült: eloldván azt, hozzátok ide.


Ee tˈmaⁿti tseixmaⁿ na cwitandoˈyoˈ nchiiti nantquie na cwicwaˈyoˈ. Ndoˈ cajndandyoˈtiˈyoˈ nchiiti liaˈyoˈ. 	 Az élet több, hogynem az eledel, és a test, hogynem az öltözet.


Jluiˈ Jesús joˈ joˈ, mana tjaaⁿ. Ndoˈ ljeiiⁿ ja na jndyuya Mateo. Wacatya̱ⁿ wˈaa yuu cwitioom nnˈaⁿ tsˈiaaⁿnda̱a̱na cwentaaˈ gobiernom. Tsoom no̱o̱ⁿ: —Candyoˈtseijomndyuˈ ñequio tsˈiaaⁿ na matsˈaa. Mañoomˈ teicantyjaya, tjo̱tseijomndyo̱ ñequioñê. 	 És mikor Jézus onnét tovább méne, láta egy embert ülni a vámszedõ helyen, a kinek Máté volt a neve, és monda néki: Kövess engem! És az felkelvén, követé õt.


Chaˈtso nnˈaⁿ jndeii cwilaˈxuaana, cwityueena cantyja ˈnaaⁿˈ tsˈoochjoo. Sa̱a̱ matso Jesús nda̱a̱na: —Tantyueeˈyoˈ ee tyooweeⁿˈeⁿ, cweˈ watsom. 	 Sírának pedig mindnyájan, és gyászolák azt; õ pedig monda: Ne sírjatok; nem halt meg, hanem aluszik.


’Juu na matsa̱ˈntjom Tyˈo̱o̱tsˈom mati matseijomnaˈ chaˈna cwii tsquiˈ tˈmaⁿ na tueeˈ nnˈaⁿ tsˈom ndaaluee. Jndye nnom calcaa matseitˈuenaˈ. 	 Szintén hasonlatos a mennyeknek országa a tengerbe vetett gyalomhoz, a mely mindenféle fajtát összefogott;


Ee mˈaaⁿya na xua̱ya ˈo chaˈxjeⁿ nquii Tyˈo̱o̱tsˈom mˈaaⁿ na xueeⁿ ˈo. Ee seijndaaˈndyo̱ ñomca ˈnaⁿˈyoˈ ñequio nquii Cristo. Ndoˈ ñeˈcatio̱o̱ya ˈo lˈo̱o̱ⁿ na nlaˈxmaⁿˈyoˈ chaˈcwijom cwii yuscundyua na tyoomˈaaⁿ ñˈeⁿ tsaⁿsˈa. 	 Mert isteni buzgósággal buzgok értetek; hisz eljegyeztelek titeket egy férfiúnak, hogy mint szeplõtlen szûzet állítsalak a Krisztus elé.


Teincoo, quia ljoˈ Agripa ñequio Berenice tcweeˈna liaa na jeeⁿ ndyaˈ ya. Tyˈena na mˈaaⁿ Festo. Tyˈequieˈna naquiiˈ wˈaa ñequio nnˈaⁿ na cwiluiitquiendye nda̱a̱ sondaro ndoˈ ñequio nnˈaⁿ na cwiluiitquiendye quiiˈ tsjoom. Quia joˈ sa̱ˈntjom Festo na cˈoocˈomna Pablo. 	 Másnap tehát eljõvén Agrippa és Bernicé nagy pompával, és bemenvén a kihallgatási terembe az ezredesekkel és a város fõfõpolgáraival együtt, Festus parancsolatjára elõhozák Pált.


Ndoˈ na ljoˈ, maˈmo̱ⁿnaˈ na nchii nnco̱ matsˈaa. Juu jnaⁿ na mˈaaⁿ naquiiˈ tsˈo̱o̱ⁿ machˈeenaˈ na ljoˈ. 	 Most azért már nem én cselekszem azt, hanem a bennem lakozó bûn.


Nnom tsjoom meintyjeeˈ watsˈom cwentaaˈ tyˈo̱o̱ Júpiter. Ndoˈ tyee cwentaaˈ Júpiterˈñeeⁿ jndyochom quiooˈndyo na taˈnjoomˈ lˈuaaljaaˈ cantyoˈyoˈ hasta ˈndyootsˈatioomˈ tsjoom ee jom ñequio nnˈaⁿ quiiˈ tsjoom ñeˈcalaˈcwjeena quiooˈñeeⁿ na nlaˈtˈmaaⁿˈndyena Bernabé ñˈeⁿ Pablo. 	 piter papja pedig, a kinek [temploma] az õ városuk elõtt vala, felkoszorúzott bikákat hajtva a kapukhoz, a sokasággal együtt áldozni akar vala.


Jeeⁿ ndyaaˈ tyueneiiⁿ chaˈtsondye nnˈaⁿ na mˈaⁿ nndyooˈ ñˈeⁿndyena. Tˈom ñˈoom chaˈwaa naquiiˈ ntsjo̱ tsˈo̱ndaa Judea cantyja na nmeiiⁿˈ tuii. 	 És félelem szállott minden õ szomszédaikra; és Júdeának egész hegyes tartományában elhirdettetének mind e dolgok.


Quia joˈ taxˈee Pilato nda̱a̱na, tsoom: —¿Ljoˈ jnaⁿ tseixmaaⁿ nquiuˈyoˈ? Sa̱a̱ majndeiiti jlaˈxuaa naⁿˈñeeⁿ, jluena: —Catyˈioomˈ jom tsˈoomˈnaaⁿ. 	 A helytartó pedig monda: Mert mi rosszat cselekedett? Azok pedig még inkább kiáltoznak vala, mondván: Feszíttessék meg!


Cantyja ˈnaaⁿˈ na nlaˈtjomˈyoˈ sˈom na nlˈaˈyoˈ naya nnˈaⁿ na macwjiˈ Tyˈo̱o̱tsˈom cwentaaⁿˈaⁿ, meiⁿ tacaⁿnaˈ na nntseiljeitya̱ya ñˈoommeiⁿˈ. 	 A szentek iránt való szolgálatról felesleges is néktek írnom.


Cwiicheⁿ cwii ndiiˈ tjaquieeˈ Jesús naquiiˈ watsˈom. Joˈ joˈ mˈaaⁿ cwii tsaⁿsˈa na jnda̱ tjateii cwii tsˈo̱. 	 És ismét beméne a zsinagógába, és vala ott egy megszáradt kezû ember.


’Xeⁿ na wjaañˈoomnaˈ ˈu na matseiˈtjo̱o̱ndyuˈ nnom Tyˈo̱o̱tsˈom jnaaⁿˈ tsˈo̱ˈ oo xˈeˈ, catsaˈ xjeⁿ joonaˈ chaˈcwijom catyjeeˈ, catyenquieˈ joonaˈ cha tintseiˈtjo̱o̱ndyuˈtiˈ. Ee yati na nnda̱a̱ nntseixmaⁿˈ na ticantycwii na wandoˈ añmaaⁿˈ meiiⁿ chaˈcwijom na ticanda̱a̱ˈndyuˈ, nchiiti na canda̱a̱ˈndyuˈ ndoˈ nncjuˈnaˈ ˈu quiiˈ chom na tijoom canduuˈ. 	 Ha pedig a te kezed vagy a te lábad megbotránkoztat téged, vágd le azokat és vesd el magadtól; jobb néked az életre sántán vagy csonkán bemenned, hogynem két kézzel vagy két lábbal vettetned az örök tûzre.


Ndoˈ sondaroˈñeeⁿ jlaˈcanda̱na ñˈoom na sa̱ˈntjom tsˈaⁿ na cwiluiitquieñe nda̱a̱na. Tyˈeñˈomna Pablo natsjom hasta na tquiena tsjoom Antípatris. 	 A vitézek tehát, a mint nékik megparancsolták, Pált felvévén, elvivék azon éjszakán Antipatrisba.


Juu ljeii na tqueⁿ Moisés, teiljeiinaˈ cjooˈ lcaaˈ ljo̱ˈ. Ñeseixmaⁿnaˈ na caxueenaˈ hasta tyochˈeenaˈ na caxuee nnom Moisés, meiⁿ leicanda̱a̱ ntyˈiaa nnˈaⁿ Israel nnoom ndoˈ juu na caxuee nnoom cheⁿndyocheⁿ tjanduuˈnaˈ. Juu ljeiiˈñeeⁿ na seijndaaˈñenaˈ na cwiwje nnˈaⁿ, tyjeeˈnaˈ ñequio na caxuee na cwiluiiñe Tyˈo̱o̱tsˈom, 	 Ha pedig a halálnak betûkkel kövekbe vésett szolgálata dicsõséges vala, úgyhogy Izráel fiai nem is nézhettek Mózes orczájára arczának elmúló dicsõsége miatt:


Chaˈtso nnˈaⁿ na nchii judíos na laˈxmaⁿ jnaⁿ na tyoondye chiuu matsa̱ˈntjom ljeii na tqueⁿ Moisés, maxjeⁿ nntsuundyena ncˈe na jnda̱ jlaˈtjo̱o̱ndyena cantyja ˈnaaⁿˈnaˈ meiiⁿ tyoondyena juunaˈ. Ndoˈ chaˈtso nnˈaⁿ judíos na mˈaⁿ nacje ˈnaaⁿˈ ljeiiˈñeeⁿ na laˈxmaⁿ jnaⁿ, majuunaˈ nntˈuiityeⁿnaˈ joona. 	 Mert a kik törvény nélkül vétkeztek, törvény nélkül vesznek is el: és a kik a törvény alatt vétkeztek, törvény által ítéltetnek meg,


Tjaa ˈñeeⁿ cwiindyoˈ ˈo nnda̱a̱ nncjuˈ jnaⁿ nacjoya. Ñˈoom na matsjo̱o̱ nda̱a̱ˈyoˈ cwiluiiñenaˈ ñˈoom na mayuuˈ, quia joˈ ¿chiuu na tiñeˈcalayuˈyoˈ ñˈeⁿndyo̱? 	 Ki vádol engem közületek bûnnel? Ha pedig igazságot szólok: miért nem hisztek ti nékem?


sa̱a̱ tjañˈoomnaˈ tsaⁿˈñeeⁿ paraíso yuu na mˈaaⁿ nquii Tyˈo̱o̱tsˈom. Joˈ joˈ jndii tsaⁿˈñeeⁿ ñˈoom na cweˈ wantyˈiuuˈ mˈaaⁿnaˈ na ticwanaaⁿ na nntseiteincooˈ tsˈaⁿ joonaˈ. 	 Elragadtatott a paradicsomba, és hallott kimondhatatlan beszédeket, a melyeket nem szabad embernek kibeszélnie.


Sa̱a̱ ja nlcaaⁿˈa nnom Tsotya̱ya na njñoom Espíritu Santo na nnteijndeii ˈo. Juu mˈmo̱ⁿti ñˈoom nda̱a̱ˈyoˈ na macaⁿnaˈ na nliuˈyoˈ. Ndoˈ nntsˈaa na nncjaañjoomˈ nˈomˈyoˈ chaˈtso ñˈoom na jnda̱ ñetsjo̱o̱ nda̱a̱ˈyoˈ. 	 Ama vígasztaló pedig, a Szent Lélek, a kit az én nevemben küld az Atya, az mindenre megtanít majd titeket, és eszetekbe juttatja mindazokat, a miket mondottam néktek.


Cantyja na cwilaˈyuˈya nˈo̱o̱ⁿ ñˈeⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom, cwilaˈno̱o̱ⁿˈa na tqueeⁿ tsjoomnancue ñequio tsjo̱ˈluee. Ndoˈ teilˈueeˈñê ˈnaⁿ na xocanda̱a̱ ntyˈiaaˈ tsˈaⁿ joonaˈ na tqueeⁿ ˈnaⁿ na niom na cwintyˈiaaya jeˈ. 	 Hit által értjük meg, hogy a világ Isten beszéde által teremtetett, hogy a mi látható, a láthatatlanból állott elõ.


Sa̱a̱ na tia na sˈaaⁿ, jndiˈtiaaⁿˈaⁿ ñˈoom ˈndyoo tsˈaⁿ na seineiⁿ snom tsmeiiⁿˈeⁿ, ndoˈ na ljoˈ seitsaaⁿˈñenaˈ na ntjeiⁿ ljoˈ wjacatsˈaaⁿ. 	 De megfeddetett az õ törvénytelenségéért: egy igavonó néma állat emberi szóval szólván, megakadályozta a próféta esztelenségét.


yuu na tijoom cwje canti ndoˈ meiⁿ na nnduuˈ chom. 	 A hol az õ férgök meg nem hal, és tüzök el nem aluszik.


Mañoomˈ teitquioomˈm. Tjantyjo̱o̱ⁿ naxeⁿˈ Jesús, tyotseitˈmaaⁿˈñê Tyˈo̱o̱tsˈom. Ndoˈ mati nnˈaⁿ na jndyendye, quia ntyˈiaana na luaaˈ, tyolaˈtˈmaaⁿˈndyena Tyˈo̱o̱tsˈom. 	 azonnal megjöve annak szeme világa, és követé õt, dicsõítvén az Istent az egész sokaság pedig [ezt] látván, dicsõséget ada az Istennek.


Ndoˈ quia na jnda̱ tio Pablo lˈo̱o̱ⁿ nacjoona quia joˈ tjaquieeˈ Espíritu Santo naquiiˈ nˈomna. Mana to̱ˈna tyolaˈneiⁿna ntˈomcheⁿ nnom ñˈoom na nchii ñˈoom na maxjeⁿ cwilaˈneiⁿna. Tyoñeˈquiana ñˈoom na tˈmo̱ⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom nda̱a̱na. 	 És mikor Pál reájok vetette kezét, szálla a Szent Lélek õ reájok; és szólnak vala nyelveken, és prófétálnak vala.


Ndoˈ majoˈti quia na cwintyˈiaˈyoˈ na cwiluii chaˈtso nmeiⁿˈ na jnda̱ tsjo̱o̱ nda̱a̱ˈyoˈ, quia joˈ calaˈno̱ⁿˈyoˈ na jnda̱ teindyooˈ mˈaaⁿnaˈ. Manncwja̱caño̱o̱ⁿnndaˈa. 	 Azonképen ti is, mikor mindezeket látjátok, tudjátok meg, hogy közel van, az ajtó elõtt.


Tˈo̱ tsaⁿˈñeeⁿ, matsoom: —Jeeⁿ ˈu Ta, ¿cwaaⁿ tsˈaⁿ jom cha ya nntseiyuˈa ñˈeⁿñê? 	 Felele az és monda: Ki az, Uram, hogy higyjek benne?


Joˈ chii ñˈoom na tjuˈ Tyˈo̱o̱tsˈom nacjoomˈm na nntsˈaaⁿ ñequio Abraham waanaˈ jo nda̱a̱ nnˈaⁿ tsjaaⁿ ˈnaaⁿˈaⁿ na jndyowicantyjooˈ. Ñˈoom na tsoom na nntsˈaaⁿ na ljoˈ, cwiluiiñenaˈ cwii naya na cweˈyu jnaaⁿˈaⁿ ee na seiyuˈya tsˈoom ñˈeⁿñe. Joˈ chii ñˈoomˈñeeⁿ nchii macanda̱ cwentaa nnˈaⁿ na cwiˈoontyjo̱ chiuu matsa̱ˈntjom ljeii, xeⁿ nchii mati cwentaa chaˈtsondye nnˈaⁿ na cwilaˈyuˈya nˈomna chaˈxjeⁿ na tyotseiyuˈ cwii tsˈom jom. Luaaˈ waa na maqueⁿnaˈ Abraham na cwiluiiñê tsotya̱a̱ya na chaˈtsondyo̱ 	 ért hitbõl, hogy kegyelembõl [legyen;] hogy erõs legyen az ígéret az egész magnak; nemcsak a törvénybõl valónak, hanem az Ábrahám hitébõl valónak is, a ki mindnyájunknak atyánk


Ñˈoomwaaˈ matsoom cha caˈmo̱ⁿnaˈ cwaaⁿ cwii nnom na nntjoom na nncueeⁿˈeⁿ. 	 Ezt pedig azért mondá, hogy megjelentse, milyen halállal kell meghalnia.


Tsˈaⁿ ñecwiiñê sa̱a̱ jndye tjaacañjoomˈñê, ndoˈ cwii cwii joo na tjacañjoomˈñê tiljoˈyu tsˈiaaⁿˈnaˈ ñˈeⁿ ncˈiaanaˈ. 	 Mert miképen egy testben sok tagunk van, minden tagnak pedig nem ugyanazon cselekedete van:


Xeⁿ cwitjeiˈyuuˈndyo̱ na laxmaaⁿya jnaⁿ, jom cwiluiiñê na mayoomˈm. Machˈeeⁿ na matyˈiomyanaˈ na matseitˈmaⁿ tsˈoom jnaaⁿya ndoˈ na matseiljoomˈm jaa chaˈtso na laxmaaⁿya na ticatyˈiomyanaˈ. 	 Ha megvalljuk bûneinket, hû és igaz, hogy megbocsássa bûneinket és megtisztítson minket minden hamisságtól.


cha tjaa ˈñeeⁿ juu nljeii na nntso waa na cwilaˈtjo̱o̱ndyoˈ. Calaˈxmaⁿˈyoˈ ntseinda Tyˈo̱o̱tsˈom na ljuˈ mˈaⁿˈyoˈ quiiˈntaaⁿ nnˈaⁿ natia laxmaⁿ na quieˈ nˈom. Jo nda̱a̱ naⁿˈñeeⁿ calaˈxmaⁿˈyoˈ chaˈcwijom cancjuu na cwiwixuee jo nnom tsjomnancuee na jaaⁿñe, 	 Hogy legyetek feddhetetlenek és tiszták, Istennek szeplõtlen gyermekei az elfordult és elvetemedett nemzetség közepette, kik között fényletek, mint csillagok e világon.


¿ˈÑeeⁿ juu nnda̱a̱ nncjuˈ jnaⁿ cjoo nnˈaⁿ na macwjiˈ Tyˈo̱o̱tsˈom cwentaaⁿˈaⁿ? Tjaa ˈñeeⁿ juu ee manquiityeeⁿ jnda̱ tqueeⁿ jaa na tjaa jnaⁿ cwicolaˈxmaaⁿya jo nnoom. 	 Kicsoda vádolja az Isten választottait? Isten az, a ki megigazít;


Tsoom: —Mañequiaanaˈ na neiiⁿ nnˈaⁿ na cwilaˈno̱ⁿˈ na ntyˈiaandye jo nnom Tyˈo̱o̱tsˈom, ee naⁿˈñeeⁿ cwilaˈjomndyena cantyja na matsa̱ˈntjoom. 	 Boldogok a lelki szegények: mert övék a mennyeknek országa.


Naⁿˈñeeⁿ, quia na jnda̱ jndyena ñˈomˈndyoo rey Herodesˈñeeⁿ mana tyˈena. Ndoˈ juu caxjuu na teiˈtquiooˈñe nda̱a̱na na ndicwaⁿ mˈaⁿna ndyuaana jo ndoˈ na macaluiˈ ñeˈquioomˈ, tjajndyeenaˈ jo nda̱a̱na hasta tueˈcañoomnaˈ ndyeyu yuu na mˈaaⁿ tyochjooˈñeeⁿ. 	 Õk pedig a király beszédét meghallván, elindulának. És ímé a csillag, a melyet napkeleten láttak, elõttük megy vala mind addig, a míg odaérvén, megálla a hely fölött, a hol a gyermek vala.


Ee xjeⁿ na cachjoondyuˈcheⁿ tajnaⁿˈ ñˈoomˈ Tyˈo̱o̱tsˈom na teiljeiinaˈ tandyo xuee. Juunaˈ matseijndo̱ˈnaˈ tsˈomˈ ndoˈ mañequiaanaˈ na nluiˈnˈmaaⁿndyuˈ ncˈe na matseiˈyuˈya tsˈomˈ ñequio Cristo Jesús. 	 És hogy gyermekségedtõl fogva tudod a szent írásokat, melyek téged bölcscsé tehetnek az idvességre a Krisztus Jézusban való hit által.


Jndye nnˈaⁿ na tyoleichuu jndyetia nˈmaaⁿna sˈaaⁿ. Quia na jluiˈ jndyetiaˈñeeⁿ quiiˈ nˈomna jndeii jlaˈxuaanaˈ. Ndoˈ jndye nnˈaⁿ na ntjeiⁿ ncˈeeˈ ndoˈ ntjeiⁿ luee tcoˈyanaˈ joona sˈaa Felipe. 	 Mert sokakból, kikben tisztátalan lelkek voltak, nagy hangon kiáltva kimenének; sok gutaütött és sánta pedig meggyógyula.


Xjeⁿ na ñetˈo̱o̱ⁿya quiiˈntaaⁿˈyoˈ ndoˈ na ñeseitjo̱o̱naˈ ja, tîcjuˈa xuu nacjoˈyoˈ. Ee nnˈaⁿ na cwilaˈyuˈ na mˈaaⁿ Macedonia tquiecanomna ja, tquiana sˈom na seitjo̱o̱naˈ ja. Na chaˈtsoñˈeⁿ seijndo̱ na tîcatio̱o̱ xuu nacjoˈyoˈ, ndoˈ ñecwitco na nntsˈaa na ljoˈ. 	 Mert az én szükségemet kipótolták a Macedóniából jött atyafiak; és rajta voltam és rajta is leszek, hogy semmiben se legyek terhetekre.


Mati seineiⁿ Jesús cwiicheⁿ ñˈoom na tjañoomˈ. Maˈmo̱ⁿnaˈ na ñeˈquiiˈcheⁿ calaˈneiⁿ nnˈaⁿ nnom Tyˈo̱o̱tsˈom, tincwintqueeⁿna. 	 Monda pedig nékik példázatot is arról, hogy mindig imádkozni kell, és meg nem restülni;


Ndoˈ xeⁿ wjaañˈoomnaˈ ˈu na matseiˈtjo̱o̱ndyuˈ nnom Tyˈo̱o̱tsˈom jnaaⁿˈ cwii xˈeˈ, catsaˈ xjeⁿ chaˈcwijom na catyjeeˈ juunaˈ cha tintseiˈtjo̱o̱ndyuˈtiˈ. Ee yati nntseixmaⁿˈ na ticantycwii na nncwandoˈ meiiⁿ chaˈcwijom ticanda̱a̱ˈ we ncˈeˈ nchiiti na canda̱a̱ˈndyuˈ ndoˈ nncjuˈnaˈ ˈu quiiˈ bˈio yuu na tijoom canduuˈ chom. 	 És ha a te lábad botránkoztat meg téged, vágd le azt: jobb néked sántán bemenned az életre, mint két lábbal vettetned a gyehennára, a megolthatatlan tûzre.


Sa̱a̱ Jesús seiˈno̱o̱ⁿˈo̱ⁿ na nˈmaⁿ cwii tsˈaⁿ ñequio najndeii na matseixmaaⁿ. Quia joˈ taqueeⁿ, ntyˈiaaⁿˈaⁿ nda̱a̱ chaˈtso nnˈaⁿ. Taxˈeeñê nda̱a̱na: —¿ˈÑeeⁿ cwii ˈo tyenquiuuˈ liaya? 	 Jézus pedig azonnal észrevevén magán, hogy isteni erõ áradott vala ki belõle, megfordult a sokaságban, és monda: Kicsoda illeté az én ruháimat?


Chaˈtsondye nnˈaⁿ meiiⁿ nnˈaⁿ na tˈmaⁿ cwiluiindye meiiⁿ nnˈaⁿ na cje laxmaⁿ jeeⁿ tyoqueⁿna cwenta ñˈoom na tyotseineiiⁿ. Tyoluena: —Simónmˈaaⁿˈ, juu najndeii na matseixmaⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom, tˈmaⁿ matseixmaaⁿ joˈ. 	 Kire mindnyájan figyeltek, kicsinytõl nagyig, mondván: Ez az Istennek ama nagy ereje!


Ndoˈ Jesús, ncˈe na mantyjeeⁿ chaˈtso na mawaa xjeⁿ na nntjoom, tjacatjomñê naⁿˈñeeⁿ. Taxˈeeⁿ nda̱a̱na, matsoom: —¿ˈÑeeⁿ juu cwilˈueˈyoˈ? 	 Jézus azért tudván mindazt, a mi reá következendõ vala, elõre méne, és monda azoknak: Kit kerestek?


Jnda̱nquia teitquiooˈ na jndeiiñe scoomˈm Elisabet. Tyomˈaaⁿcheⁿ tsaⁿˈñeeⁿ wˈaana cwii ˈom chiˈ. 	 E napok után pedig fogada méhében Erzsébet az õ felesége, és elrejtõzék öt hónapig, mondván:


¿Aa nntsˈaacheⁿnaˈ cwitjeiˈyoˈ cwenta na tquiuˈnnˈaⁿya ˈo ñequio cwii nnˈaⁿya na jño̱o̱ⁿya na mˈaⁿˈyoˈ? 	 Avagy a kiket hozzátok küldtem, azok közül valamelyik által kifosztottalak-é titeket?


Tsoom: —Chaˈtso na cwintyˈiaˈyoˈ nmeiⁿˈ, manncueˈntyjo̱ xuee na nntyuiiˈñˈeⁿnaˈ. Taxocaljooˈ cwii tsjo̱ˈ nacjooˈ xˈiaaˈnaˈ. 	 Ezekbõl, a miket láttok, jõnek napok, melyekben kõ kövön nem marad, mely le nem romboltatnék.


Jeeⁿ ndyaaˈ ncˈuaaˈ saawiˈno̱o̱ⁿyâ nacañoomˈwiˈ tyuaaˈñeeⁿ. Chii squia̱a̱yâ cwii joo na nndyooˈ tsjoom Lasea na jndyunaˈ Buenos Puertos yuu na tjaquieeˈndiiˈñe ndaaluee. 	 És nagy ügygyel-bajjal elhajózván mellette, jutánk egy helyre, melyet Szépkikötõknek neveznek, melyhez közel vala Lásea városa.


Azor tsotye Sadoc, Sadoc tsotye Aquim, Aquim tsotye Eliud. 	 Azor nemzé Sádokot; Sádok nemzé Akimot; Akim nemzé Eliudot;


Ee xeⁿ mayuuˈ na ja macwjiiˈa naⁿjndii ñequio najndeii na matseixmaⁿ Beelzebú, quia joˈ mati ncˈiaaˈyoˈ, ñequio najndeii jom cwitjeiiˈna naⁿjndii naquiiˈ nˈom nnˈaⁿ. Sa̱a̱ ncˈe na tiyuuˈ na ljoˈ, joˈ chii cantyja na cwilˈa joona macwjiˈyuuˈñenaˈ na tixcwe cwitjeiˈyoˈ cwenta. 	 És ha én a Belzebúb által ûzöm ki az ördögöket, a ti fiaitok ki által ûzik ki? Annakokáért õk maguk lesznek a ti bíráitok.


Xjeⁿˈñeeⁿ jnaⁿnaˈ na to̱ˈ Jesús na tyoñequiaaⁿ ñˈoom. Tsoom: —Calcweˈ nˈomˈyoˈ, ee juu na matsa̱ˈntjom Tyˈo̱o̱tsˈom mandyocwjeˈcañoomnaˈ ˈo. 	 Ettõl fogva kezde Jézus prédikálni, és ezt mondani: Térjetek meg, mert elközelgetett a mennyeknek országa.


Ndoˈ yocheⁿ na mawjaaweⁿˈeⁿ Capernaum, tquiocatjomndye mosoomˈm. Jlaˈcandiina jom, jluena: —Jnda̱ wjaacoˈyanaˈ tyochjoo jndaˈ. 	 A mint pedig már megy vala, elébe jövének az õ szolgái, és hírt hozának néki, mondván, hogy: A te fiad él.


Ee jeˈ tachii macoˈñomˈ cweˈ cwii moso na ndiˈntjomtyeⁿ njomˈ. Jom cwiluiiñê cwii nnˈaaⁿya na wiˈ nˈo̱o̱ⁿya. Mayuuˈ ja jnda ntyjiiya ñˈeⁿñê ndoˈ majndeiiticheⁿ ˈu jeˈ nncˈoomˈ na wiˈ tsˈomˈ jom, cwii ndiiˈ ncˈe na tsˈaⁿ jom chaˈna jaa ndoˈ jnda̱ we ncˈe na cwiluiiñê cwii nnˈaaⁿya na mˈaaⁿñê cwentaaˈ Ta Jesucristo. 	 m úgy immár mint szolgát, hanem szolgánál nagyobbat, [mint] szeretett atyafit, kiváltképen nékem, mennyivel inkább pedig néked, mind testben, mind az Úrban.


Ee xeⁿ mayuuˈ tqueⁿ Tyˈo̱o̱tsˈom jom na tjaa jnaⁿ cwicatseixmaaⁿ cweˈ ee cwii nnom na sˈaaⁿ, nnda̱a̱ nntseisˈañe cheⁿnqueⁿ, sa̱a̱ nchii cantyja ˈnaaⁿˈ Tyˈo̱o̱tsˈom na nluii na ljoˈ. 	 Mert ha Ábrahám cselekedetekbõl igazult meg, van mivel dicsekedjék, de nem az Isten elõtt.


Quia joˈ jluena nnoom: —Nquiee nnˈaⁿ na cwitˈmo̱o̱ⁿ ljeii na tqueⁿ Moisés cwilue macaⁿnaˈ na Elías nndyojñeeⁿ. —¿Chiuu na luaaˈ cwilue naⁿˈñeeⁿ? 	 És megkérdezék õt, mondván: Miért mondják az írástudók, hogy elõbb Illésnek kell eljõnie?


Jndye nnˈaⁿ cwintyjo̱ jâ sa̱a̱ tyooˈndii Tyˈo̱o̱tsˈom jâ. Cwitmeiiⁿˈndyena jâ nnom tyuaa, sa̱a̱ ndicwaⁿ mˈaaⁿtya̱a̱yâ. 	 Üldöztetünk, de el nem hagyatunk; tiportatunk, de el nem veszünk;


ˈO manquiuˈyoˈ nquiee ntyee cwentaa nnˈaⁿ judíos na cwindyeˈntjom naquiiˈ watsˈom tˈmaⁿ cwitquiina seii quiooˈ na cwilaˈcwjeena na cwiñequia nnˈaⁿ na cwilaˈtˈmaaⁿˈndyena Tyˈo̱o̱tsˈom. Wanaaⁿ na cwitquiina seiˈñeeⁿ ee joˈ joˈ waa tio tˈmaⁿ yuu cwindyeˈntjomna nnoom. 	 Nem tudjátok-é, hogy a kik a szent dolgokban munkálkodnak, a szent helybõl élnek, és a kik az oltár körül forgolódnak, az oltárral együtt veszik el részüket?