text:
Мойра Маклеод (, ) — шотландская и британская хоккеистка (хоккей на траве), полевой игрок. Участница летних Олимпийских игр 1988 года.

Биография
Мойра Маклеод родилась 16 октября 1957 года в британском городе Глазго в Шотландии.

Играла в хоккей на траве за «Милн Крейг Клайдсдейл Вестерн».

Выступала за женскую сборную Шотландии. В 1987 году в её составе участвовала в чемпионате Европы в Лондоне, где шотландки заняли 6-е место. С 9 мячами поделила с англичанкой Карен Браун 4-5-е места в списке снайперов чемпионата. Дважды выступала на чемпионатах мира: в 1983 году в Куала-Лумпуре и в 1986 году в Амстелвене. На обоих турнирах сборная Шотландии заняла 10-е место.

В том же году в составе женской сборной Великобритании участвовала в Трофее чемпионов в Амстелвене, где британки заняли 5-е место. Забила 2 мяча.

В 1988 году вошла в состав женской сборной Великобритании по хоккею на траве на летних Олимпийских играх в Сеуле, занявшей 4-е место. Играла в поле, провела 5 матчей, забила 1 мяч в ворота сборной Аргентины.

Примечания

Хоккеисты на траве Шотландии
Хоккеисты на траве Великобритании
Хоккеисты на траве на летних Олимпийских играх 1988 года

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Kozubszczyzna – Kolonia w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w gminie Konopnica.

Miejscowość jest sołectwem, siedzibą gminy Konopnica. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 kolonia liczyła 875 mieszkańców.

W wyniku III rozbioru Polski, do którego doszło w 1795 roku, Kozubszczyzna znalazła się na obszarze zaboru austriackiego. W 1809 wieś została włączona do Księstwa Warszawskiego. W 1815 znalazła się w Królestwie Kongresowym w zaborze rosyjskim.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa lubelskiego.

W Kozubszczyźnie znajdują się Urząd Gminy Konopnica, urząd pocztowy, główna siedziba Gminnej Biblioteki Publicznej, ośrodek rehabilitacji bocianów oraz kompleks sportowy. We wsi znajduje się też wąwóz lessowy.

Przypisy

Kozubszczyzna


text:
Die Kirche San Ildefonso liegt im Zentrum der ehemaligen spanischen Hauptstadt Toledo und wurde vom Jesuitenorden, dem Hauptträger der Gegenreformation in Europa, gegründet. Der Platz gilt auch als Geburtsort des hl. Ildefons von Toledo, der hier in den Jahren 657–667 das Amt des Erzbischofs bekleidete.

Geschichte
Bereits im Jahr 1569 hatte der Jesuitenorden in der ehemaligen spanischen Hauptstadt Toledo ein Grundstück für einen Kirchenneubau erworben. Der Beginn der Bauarbeiten verzögerte sich jedoch bis zum Jahr 1629 und kurze Zeit später starb der verantwortliche Architekt Pedro Sánchez; er wurde 1633 durch Francisco Bautista ersetzt, der noch Teile der Fassade in Angriff nahm. Erst im Jahr 1669 waren die mit Natursteinen verkleidete Fassade und die beiden aus Ziegelsteinen errichteten Westtürme fertiggestellt. Im Jahr 1718 wurde der immer noch unvollendete Kirchenbau geweiht, doch seine Fertigstellung zog sich noch bis zum Jahr 1765 hin. Zwei Jahre später wurden die Jesuiten aus Spanien vertrieben (Aufhebung des Jesuitenordens). Der Kirchenbau wurde in den 1990er Jahren restauriert.

Architektur

Baumaterialien
Der gesamte Kirchenbau ist – wie bereits die früheren Kirchenbauten Toledos – aus Ziegelsteinen errichtet; lediglich die vorgeblendete Fassade besteht aus exakt behauenen Natursteinen. Das Innere der Kirche ist vollständig mit Stuck überzogen bzw. gestaltet.

Grundriss
Der Grundriss der Kirche entspricht dem eines lateinischen Kreuzes; er schließt somit – wie auch die Mutterkirche des Jesuitenordens Il Gesù in Rom (1568–1584) – an die vorreformatorische Kirchenbauweise an.

Fassade
Obwohl gewisse Ähnlichkeiten zur römischen Mutterkirche vorhanden sind, ist die ebenfalls zweigeschossige Fassade von San Ildefonso deutlich plastischer und schmuckfreudiger – hierzu tragen vor allem die in zwei übereinander liegenden Ebenen angeordneten acht vorgestellten Säulen und die größere Anzahl der Nischen und Relieffelder bei. Anstelle des römischen Dreiecksgiebels findet sich hier ein von seitlichen Balustraden begleiteter Nischenaufsatz mit einer Figur des Ordensgründers Ignatius von Loyola. Bemerkenswert und in der römischen Architektur der Zeit kaum denkbar sind die beiden Türme, die sich – insgesamt stimmig – aus den beiden unteren Seiten der Fassade entwickeln, jedoch durch ihre Ziegelsteinbauweise irgendwie fremdartig und unvollendet wirken.

Innenraum
Das gewölbte einschiffige Langhaus der Kirche wird von acht Seitenkapellen mit darüber befindlichen Balkonemporen begleitet. Es ist insgesamt in hellem Weiß gehalten und wird durch Pilaster, zwischen denen sich Nischen mit Figuren befinden, gegliedert. Darüber ragt ein reich gestalteter barocker Konsolenfries aus Stuck in den Raum hinein. Über der Vierung erhebt sich eine auf vier Pendentifs ruhende und durch einen belichteten Tambour erhöhte Kuppel mit abschließender Laterne. Zwei Querhausarme schließen sich seitlich an.

Ausstattung
Apsis

Die Rückwand der Apsis zeigt eine gemalte Scheinarchitektur, in deren Mitte sich ein großes rechteckiges Fresko mit der Darstellung der von Maria persönlich durchgeführten Übergabe des Bischofsgewandes an den hl. Ildefons befindet, der in einem darüber befindlichen Tondo nochmals im Bischofsornat erscheint. Zwei im unteren Bereich zwischen zwei Säulen stehende schwarzgekleidete Jesuitenbrüder sind ebenfalls gemalt. Der von zwei goldenen Engelsfiguren seitlich begleitete baldachinartige Altaraufsatz verdeckt große Teile des Mittelfreskos.

Seitenkapellen

In den Seitenkapellen befinden sich mehrere eindrucksvolle Altarretabel im zur Zeit ihrer Entstehung (18. Jahrhundert) modernen Stil des Churriguerismus. In den beiden Querhausarmen stehen weitere Altarretabel.

Weblinks

 Iglesia San Ildefonso, Toledo – Grundriss, Fotos + Infos (spanisch)
 Iglesia San Ildefonso, Apsisfresken – Fotos + Infos (spanisch)
 Iglesia San Ildefonso, Glocken – Fotos + Infos (spanisch)

Sakralbau in Toledo
Kulturdenkmal in Toledo
Toledo
Toledo
Toledo
Altstadt von Toledo
Toledo, Ildefonso
Toledo


text:
BRZZVLL is een Belgisch jazzcollectief (Antwerpen) dat zich laat beïnvloeden door vooral funk en psychedelia. De band werd opgericht door saxofonist Vincent Brijs.

In 2007 won de band (toen nog onder de naam Brazzaville) de Jong Jazztalent Gent wedstrijd. Album Happy Life Creator werd in 2010 genomineerd tijdens de Music Industry Awards in de categorie 'beste artwork'. In 2014 werkte de band muziek uit met dichter, schrijver en muzikant Anthony Joseph (UK). Hun album 'Engines' is het resultaat van één intense geïmproviseerde opnamesessie. In dezelfde lijn lanceerde de band in 2016 de plaat 'First Let's Dance', opnieuw een album dat resulteerde uit een legendarische geïmproviseerde opnamesessie, ditmaal met spoken word artist Amir Sulaiman (USA). De hoes van dit laatste album werd door The Vinyl Frontier tot een van 'dé albumhoezen van 2016' gerekend. In 2017 treedt BRZZVLL naar buiten met een instrumentaal studio-album waarop twee drummers, Stijn Cools en Maarten Moesen, te horen zijn.

BRZVLL speelde onder meer op Couleur Café, Gent Jazz Festival, Openluchttheater Rivierenhof en Theater aan Zee, en speelde in het verleden samen met Ursula Rucker, Anthony Joseph, Joseph Bowie (Defunkt), Zena Edwards, Maimouna Youssef, Ayanna Witter Johnson, Baloji, Mo & Grazz, Sharrif Simmons, Kain the Poet (the Last Poets), Stijn en in het voorprogramma van Al Jarreau, Marcus Miller, The Neville Brothers, The Roots, UB40, Youngblood Brass Band, Gregory Porter, Neneh Cherry & Jef Neve.

Andrew Claes (sax, EWI) en Dries Laheye (bas) spelen ook bij STUFF..

Discografie
2017 Waiho
2016 First Let's Dance
2014 Engines
2013 Polemicals
2010 Sowhereto
2010 Happy Life Creator
2008 Days of thunder, days of grace

Belgische jazzband


text:
1999 XO117 (asteroide 36262) é um asteroide da cintura principal. Possui uma excentricidade de 0.00726080 e uma inclinação de 9.05046º.

Este asteroide foi descoberto no dia 5 de dezembro de 1999 por CSS em Catalina.

Ver também

 Lista de asteroides
 Asteroide da cintura principal

Ligações externas

Asteroides da cintura principal
Objetos astronômicos descobertos em 1999


text:
Le  était un prototype d'avion-ambulance polonais, conçu à la fin des années 1930 par LWS.

Conception et développement
Le  fut conçu comme un avion-ambulance léger pour répondre à un besoin de la force aérienne et de la Croix-Rouge polonaises (PCK), qui utilisaient des ambulances militaires. Un concept préliminaire fut étudié en 1936 par Zbysław Ciołkosz, alors concepteur en chef de l'usine LWS, puis une conception plus détaillée fut étudiée par Jerzy Drzewiecki. Elle était fortement influencée par les RWD-9 et RWD-13 conçus par les ateliers du constructeur RWD, en particulier au niveau des ailes, qui disposaient de beaucoup d'éléments mécaniques offrant des capacités ADAC à l'avion. La construction du prototype débuta le , en utilisant les fonds du PCK (la Croix-Rouge polonaise). Il fut enregistré sous l'immatriculation  et effectua son premier vol au cours de l'automne 1937.

La Croix-Rouge polonaise commanda six exemplaires, mais l'usine LWS était déjà occupée à cette période avec la production d'appareils militaires (les   et  ), et les avions ne purent pas être produits avant l'éclatement de la Deuxième Guerre mondiale. Toutefois, l'avion de reconnaissance rapprochée  utilisait de nombreuses caractéristiques du  et était globalement assez similaire.

Caractéristiques
Le  était un monoplan conventionnel à aile haute renforcée, de construction mixte faisant appel au bois et à l'acier. Le fuselage était constitué d'une structure en acier recouverte par de la toile, à l'exception du moteur qui était recouvert par des panneaux en duralumin. Les ailes étaient en bois et disposaient de deux longerons, avec des becs, volets et ailerons recouverts de tissu et de contreplaqué. Elles étaient droites, avec des extrémités arrondies et devenant plus étroites en se rapprochant du fuselage. Elles étaient soutenues et renforcées par des supports en V et pouvaient être repliées vers l'arrière. L'empennage était de type Cantilever, recouvert de contreplaqué pour les parties fixes et de toile pour les parties mobiles (dérive et élévateurs). Le train d'atterrissage était fixe et conventionnel, avec un ski au niveau de la queue.

L'avion pouvait embarquer quatre personnes à l'intérieur d'un cockpit fermé : un pilote à l'avant, un docteur derrière lui, et deux blessés sur des civières à l'arrière. Un blessé encore en état de marcher pouvait également prendre place à côté du pilote, en installant un siège supplémentaire. Le  était propulsé par un moteur à  en étoile refroidi par air Wright Whirlwind  fabriqué sous licence par Avia, développant une puissance nominale de  () et maximale de  () au décollage. Il entraînait une hélice Ratier bipale en métal disposant d'un pas variable. Un réservoir de  de carburant était installé derrière le moteur. La consommation en croisière était de  de l'heure.

L'avion possédait une assez faible vitesse de décrochage, inférieure à .

Histoire opérationnelle
Le prototype du  fut donné à la force aérienne polonaise le . Entre les  et  de la même année, l'avion participa à un concours international d'ambulances aériennes à Esch-sur-Alzette, au Luxembourg, et remporta la première place et une coupe pour le fait de posséder le meilleur agencement intérieur pour les blessés.

Le prototype fut ensuite utilisé par la Croix-Rouge polonaise. Son sort pendant la Seconde Guerre mondiale reste incertain, car il fut endommagé puis capturé par les Allemands sur l'aérodrome de Krosno.

Utilisateurs
  :
 Force aérienne de la République polonaise,
 Croix-Rouge polonaise (PCK, ) : six exemplaires commandés mais aucun livré. Elle a utilisé le prototype pendant quelque temps.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 LWS-3 Mewa
 LWS-7 Mewa II
 Lublin R-XIII
 Kaproni Bulgarski KB-11 Fazan
 Henschel Hs 126
 Westland Lysander
 IAR 37
 Weiss WM-21 Sólyom
 RWD-9
 RWD-14 Czapla

Bibliographie

 .
 .

Avion à hélices
Avion à décollage et atterrissage court
Avion militaire de la Seconde Guerre mondiale
Avion militaire polonais
Avion monomoteur
Avion des années 1930
Premier vol en 1937
Avion à ailes hautes


text:
Metagonimus miyatai is a species of a trematode, or fluke worm, in the family Heterophyidae.

It is a human parasite causing metagonimiasis.

Distribution
This species occurs in Japan and Korea.

Life cycle
The first intermediate hosts of Metagonimus miyatai include freshwater snails Semisulcospira libertina, Semisulcospira dolorosa, and Koreoleptoxis globus.

The second intermediate host include freshwater fish: Phoxinus lagowskii steindachneri, Zacco platypus, Nipponocypris temminckii, Plecoglossus altivelis, Tribolodon hakonensis, and Tribolodon brandtii, Opsariichthys bidens.

Natural definitive hosts are: dogs, red fox Vulpes vulpes japonica, Japanese raccoon dog Nyctereutes procyonoides viverrinus, black-eared kite Milvus migrans lineatus, and humans.

Experimental definitive hosts are: mice, rats, hamsters, and dogs.

References

External links

Heterophyidae
Animals described in 1997


text:
Lindsey Middleton (born March 6, 1991) is a Canadian actress. She is known for her role in the web series Out With Dad and its subsequent spin-off series Vanessa's Story and Counselling Vanessa.

Career
Middleton starred on Out With Dad for several seasons, from 2010 to 2017. For her role in Out With Dad (and its spin-offs Vanessa's Story and Counselling Vanessa), she has received various awards and nominations, including an IAWTV Award for Best Lead Actress – Drama in 2015.

In 2017, for her performance in Counselling Vanessa, Middleton received a Canadian Screen Award nomination for Best Performance by an Actress in a Program of Series Produced for Digital Media.

References

External links

Living people
1991 births
Actresses from Ontario
Canadian film actresses
Canadian stage actresses
Canadian web series actresses
21st-century Canadian actresses
People from Fort Erie, Ontario
Canadian people of Scottish descent


text:
Gieorgij Apollinarjewicz Dienisow (ros. Гео́ргий Аполлина́рьевич Дени́сов, ur. 8 stycznia 1909 we wsi Czernowskoje w guberni permskiej, zm. 1996 w Moskwie) - radziecki polityk, dyplomata, I sekretarz Komitetu Obwodowego WKP(b)/KPZR w Kurganie (1950-1955), członek KC KPZR (1952-1966).

W latach 1924-1928 był uczniem szkoły mechanicznej transportu wodnego w Permie, od 1928 w WKP(b), 1928-1929 przewodniczący związkowego komitetu fabrycznego w Permie, później sekretarz odpowiedzialny rejonowego komitetu Komsomołu, a w 1930 kierownik wydziału kulturalno-propagandowego okręgowego komitetu Komsomołu w Permie. W sierpniu-wrześniu 1930 instruktor Komitetu Miejskiego WKP(b) w Permie, potem kierownik wydziału organizacyjnego komitetu WKP(b) transportu wodnego, 1930-1931 kierownik wydziału Komitetu Miejskiego Komsomołu w Permie, 1931-1932 uczeń permskiego technikum lotniczego, od czerwca 1932 do lutego 1933 pomocnik dyrektora fabryki w Permie. Od lutego do lipca 1933 przewodniczący komitetu fabrycznego, od lipca do listopada 1933 pomocnik szefa wydziału politycznego stanicy maszynowo-traktorowej w Krasnoufimsku, od listopada 1933 do lutego 1936 partyjny organizator KC WKP(b) w fabryce nr 19 w Permie, później II sekretarz komitetu rejonowego, a od maja 1937 do 1939 I sekretarz Komitetu Miejskiego WKP(b) w Krasnokamsku, równocześnie 1938-1939 kierownik wydziału zarządzania organami partyjnymi Komitetu Obwodowego WKP(b) w Permie. Od 1939 sekretarz, później II sekretarz Komitetu Obwodowego WKP(b) w Permie/Mołotowie, w 1942 organizator odpowiedzialny KC WKP(b), od 4 maja 1942 do 29 listopada 1948 I sekretarz Komitetu Obwodowego WKP(b) w Czkałowie (obecnie Orenburg), 1948-1950 słuchacz kursów przy KC WKP(b), następnie inspektor KC WKP(b). Od maja 1950 do 2 kwietnia 1955 I sekretarz Komitetu Obwodowego WKP(b)/KPZR w Kurganie, od 14 października 1952 do 29 marca 1966 członek KC KPZR, od 12 kwietnia 1955 do 13 lipca 1959 I sekretarz Komitetu Obwodowego KPZR w Saratowie. Od lipca 1959 do maja 1960 kierownik Wydziału Rolnego KC KPZR, od 25 maja 1960 do 12 stycznia 1963 ambasador nadzwyczajny i pełnomocny ZSRR w Bułgarii, od 12 stycznia 1963 do 19 stycznia 1966 ambasador nadzwyczajny i pełnomocny ZSRR na Węgrzech. 1966-1975 zastępca przewodniczącego Państwowego Komitetu Rady Ministrów ZSRR ds. kształcenia profesjonalno-technicznego, następnie na emeryturze. Odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR. Pochowany na Cmentarzu Kuncewskim w Moskwie.

Bibliografia
 http://www.knowbysight.info/DDD/02385.asp (ros.)
 http://www.moscow-tombs.ru/1996/denisov_ga.htm (ros.)
 http://bsosnova.ru/bolshaya-sosnova/imenityie-zemlyaki/denisov-georgiy-apollinarevich/ (ros.)
 http://www.proza.ru/2009/03/24/919 (ros.)
 http://www.alexanderyakovlev.org/almanah/almanah-dict-bio/1002347/4 (ros.)

Ambasadorowie ZSRR na Węgrzech
Ambasadorowie ZSRR w Bułgarii
Deputowani do Rady Najwyższej ZSRR
Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy
Politycy KPZR
Urodzeni w 1909
Zmarli w 1996
Pochowani na Cmentarzu Kuncewskim w Moskwie


text:
Hot Bird je konstelace geostacionárních telekomunikačních družic, provozovaná společností Eutelsat. Družice jsou využívány převážně k přenosu televizního a radiového signálu, ale v menší míře jsou využívány i datovým službám. První satelit série byl vynesen v roce 1995. Výrobci družic byly společnosti Aérospatiale, Matra Marconi Space, Alcatel Space Industries a Alcatel Alenia Space. Kromě Alcatel Alenia Space jsou tyto společnosti součástí EADS Astrium, což je pobočka konsorcia EADS. Družice byly stavěny v typech Spacebus 2000, Eurostar 2000, Spacebus 3000 a Eurostar 3000.

Reference

Telekomunikační družice


text:
|}
De tramlijn Gastelsveer - Roosendaal was een tramlijn in Noord-Brabant. Vanaf Gastelsveer bij Oud Gastel liep de lijn naar Roosendaal.

Geschiedenis
Op 31 december 1892 werd de lijn geopend door de Zuid-Nederlandsche Stoomtramweg-Maatschappij. In Gastelsveer was er aansluiting op de ZNSM lijn van Oudenbosch naar Steenbergen.

Vanaf 7 oktober 1934 wordt het reizigersvervoer gestaakt, op 11 januari 1937 wordt ook het goederenvervoer stilgelegd en de lijn opgebroken.

Restanten
Van de lijn is weinig meer terug te vinden, aangezien deze over het grootste gedeelte de weg langs de Roosendaalse Vliet volgde.

Tram in Noord-Brabant
Gastelsveer - Roosendaal


text:
O Club Real Potosí foi um clube de futebol da Bolívia, sediado na cidade de Potosí, fundado em 1 de abril de 1986, como Academia de Fútbol Real Potosí. Posteriormente, fundiu-se ao antigo clube do Banco Minero (BAMIN) da Bolívia, que foi fundado em 20 de outubro de 1941, e tomou o nome BAMIN Real Potosí.

História
Em 2007, sagrou-se campeão do torneio Apertura. No ano seguinte, conquistou a Copa Aerosur del Sur e o Torneo "Play Off".

O Real Potosí ganhou popularidade ao ser anunciado como um dos adversários do Flamengo e do Paraná Clube na Taça Libertadores da América de 2007, por forçar os times a jogarem na cidade de Potosí, a 4.000 metros acima do nível do mar.

No ano seguinte o Cruzeiro e o Boca Juniors jogaram contra o Real Potosí na Copa Libertadores, e na edição de 2009 da Libertadores, o Palmeiras eliminou a equipe boliviana ainda na primeira fase, com duas vitórias.

Sua ligação com brasileiros deu início bem antes de enfrentar os clubes do referido país (Brasil), o início foi com os jogadores Cleibson Ferreira (hoje treinador), Carlos da Silva e Alcir Santana sendo os primeiros brasileiros a vestir a camisa do clube entre os anos 1994/1995.

Em 2022, foi rebaixado para a segunda divisão boliviana, o clube estava figurando na elite desde o ano de 1998. Após o rebaixamento, seus dirigentes decretaram falência do clube e encerraram suas atividades.

Estádio

O Estádio Víctor Agustín Ugarte, também conhecido como Estádio Mario Mercado Vaca Guzmán, é um estádio de futebol boliviano localizado em Potosí. Tem capacidade para 35.000 espectadores e é a casa do Real Potosí.

Localizado a 3.960 metros do nível do mar, em altitude, é o estádio mais alto do mundo. Tem suscitado inúmeras polêmicas no universo do futebol, posto que, tal condição geográfica, prejudica a absorsão de oxigênio no corpo de futebolistas que não estejam devidamente climatizados ao ar rarefeito, gerando assim, considerável vantagem aos atletas que habitam o local

Escudo
O Real Potosí,  passou a ter esse nome em 1994 e, como seu presidente era torcedor do Real Madrid, simplesmente copiou o escudo.

Falência e Extinção
Em 9 de fevereiro de 2022, os dirigentes do Real Potosí decretaram falência e decidiram pelo encerramento das atividades do clube e uma nova equipe será criada no lugar do Potosí.

O Real Potosí conseguiu um Campeonato Boliviano em 2007 e, uma Copa Simón Bolívar em 1997, tendo 35 anos de história.

Títulos
 Campeonato Boliviano: 2007 (Apertura)
 Copa Simón Bolívar: 1997

Ligações externas
 Club Real Potosí (site oficial)

Club Real Potosí
Clubes de futebol fundados em 1986


text:
Biografia
È fidanzato con la pattinatrice Luiza Złotkowska.

Palmarès

Olimpiadi
1 medaglia:
1 bronzo (inseguimento a squadre a ).

Campionati mondiali su distanza singola
1 medaglia:
1 bronzo (inseguimento a squadre a Soči 2013).

Universiadi
3 medaglie:
2 ori (1500 m, 5000 m a Trentino 2013);
1 argento (1000 m a Trentino 2013).

Altri progetti

Collegamenti esterni


text:
Lionel Oscar Baes (Oostende, 18 juli 1839 – Elsene, 9 december 1913) was een Belgisch realistisch kunstschilder en graficus uit de 19de eeuw.

Persoonsgegevens
Hij was de zoon van Pierre François (° ca. 1802), eerste besteller bij Douane en Accijnzen, en van Silvie Octavie Dutoict (° ca 1808). Hij was de jongere broer van Edgar Baes (1837-1909), eveneens een kunstschilder. Lionel Baes bleef ongehuwd.  Tijdens zijn Brusselse periode woonde Baes op een zestal diverse adressen te Schaarbeek, Elsene en Etterbeek, het laatst aan de Kroonlaan te Elsene.

Levensloop

Lionel Baes ontving zijn basisopleiding (tot 1856) wellicht aan de Oostendse Tekenschool o.l.v. Michel Van Cuyck en deed verdere artistieke studies aan de Academie voor Schone Kunsten van Brussel (1856-57). Hij werd nadien docent, later ook directeur van de Academie libre te Brussel.

Net als zijn broer Edgar exposeerde Lionel Baes met grote regelmaat in de kunstsalons van zijn tijd. Als kunstschilder produceerde hij portretten, stillevens, landschappen, maar vooral genretaferelen met uiteenlopende onderwerpen, waarvan enkele titels ter illustratie: Jonge Griekse koopvrouw (1864), Het wijwater (1866), Het boeket (1866), Plunderaars (1869), Het gebroken speelgoed (1872), De kleine lekkerbek (1873), Sint-Nikolaas (1873), Napolitaanse vrouw met kind (1874), Italiaanse brigand (1874), De werkmansdochter (1875), Net als grootvader (1877) en Strijkster (1881).

Ook voerde hij decoratieve schilderwerken uit in gebouwen, onder meer in de schouwburgen van Leuven en Namen.

Baes schilderde ook aquarellen en etste. De onderwerpen zijn dezelfde als die van zijn olieverfschilderijen.  Een ets van Baes, Vijver te Groenendaal, werd in 1877 uitgegeven in een grafiekalbum van de Journal des Beaux-Arts.

In 1883 was hij samen met zijn broer en vele andere kunstenaars, onder wie Auguste Danse, Willy Finch, Camille van Camp en Louis Titz, medestichter van de "Cercle des Aquarellistes et des Aquafortistes Belges". Het is bekend dat Marie von Hohenzollern, Gravin van Vlaanderen, hem bewonderde en werk van hem bezat.

Musea
Mu.ZEE (Kunstmuseum aan Zee), Oostende
Koninklijke Bibliotheek Albert I. Prentenkabinet, Brussel

Zie ook
 Lijst van Belgische kunstschilders

Belgisch kunstschilder
Belgisch graficus


text:
Mike Westbrook (* 21. března 1936) je anglický jazzový klavírista a hudební skladatel. Narodil se ve městě High Wycombe a vyrůstal v Torquay. Studoval malířství a svou první kapelu založil koncem padesátých let. Roku 1962 se usadil v Londýně, kde zanedlouho začal vystupovat v klubu Ronnie Scott's Jazz Club. Své první album vydal roku 1967 na značce Deram Records a následovala jej řada dalších. Během své kariéry spolupracoval s mnoha hudebníky, mezi které patří například Dominique Pifarély, Chris Biscoe nebo John Surman. Jeho manželkou je hudebnice a výtvarnice Kate Westbrook.

Odkazy

Reference

Externí odkazy

 Oficiální web
 Mike Westbrook na Allmusic

Angličtí klavíristé
Jazzoví klavíristé
Narození 21. března
Narození v roce 1936
Žijící lidé
Muži
Narození v Buckinghamshiru


text:
Ше́ннон Мати́льда Уэллс Лу́сид (; род. 14 января 1943, Шанхай, Китай) — американская женщина-астронавт и биохимик. Совершила 5 космических полётов, включая рекордный для женщин полёт на станции «Мир» продолжительностью 188 суток (март — сентябрь 1996). За этот полёт награждена высшей наградой для астронавтов — Космической медалью почёта Конгресса (единственная женщина, награждённая прижизненно). Ей также принадлежат последовательные три мировых рекорда: первая женщина, совершившая 3-й, 4-й и затем 5-й полёт. Последний рекорд действителен поныне, ещё пять астронавток его повторили, но ни одна пока не превзошла.

Биография
Лусид родилась в г. Шанхай, Китай, в семье американских миссионеров-баптистов. Её родители (Оскар и Миртл Уэллс) родом из г. Бетани, Оклахома. В младенчестве была интернирована с ними в японском лагере. Лусид училась в Университете Оклахомы, где получила степень по биохимии (Ph.D., biochemistry) в 1973 году.

Замужем за Майклом Ф. Лусидом (Индианаполис), у них две дочери и сын, а также 5 внучек.

Карьера в НАСА

В 1978 году отобрана в отряд астронавтов НАСА. Она была единственной из 6 кандидатов-женщин, кто на тот момент был матерью.

В 2002—2003 гг. служила руководителем научного подразделения НАСА. Позже была специалистом по CAPCOM (capsule communicator, ответственный на Земле астронавт, который по прямой связи даёт срочные консультации орбитальной команде в необходимых случаях) в миссиях STS-114 в 2005, STS-116 в 2006, STS-118 и STS-120 в 2007, STS-122, STS-124 и STS-126 в 2008, STS-125 и STS-127 в 2009 годах.

Покинула НАСА в 2012 году.

Космические полёты
 в 1985 году совершила свой первый космический полёт на шаттле «Дискавери» по программе STS-51G. Затем летала в качестве специалиста миссии на STS-34 в 1989 году, STS-43 в 1991 году и STS-58 в 1993 году.
 В 1996 году совершила рекордный по продолжительности для женщин полёт на станцию «Мир» (188 суток, в том числе 179 дней на борту российской станции). Полёт на неё осуществлялся на челноке «Атлантис» во время рейсов STS-76 и STS-79. За это время провела многочисленные медицинские и физические эксперименты. Её рекорд был побит только 16 июня 2007 года во время полёта астронавта Суниты Уильямс на МКС.
 Время в полёте по каждой миссии:

Награды
 Космическая медаль почёта Конгресса () в декабре 1996 года, став 10-м человеком и 1-й женщиной, удостоенной этой награды.
 Введена в Зал Славы женщин Оклахомы () в 1993 году.
 Орден Дружбы (26 декабря 1996 года, Россия) — за большой вклад в развитие российско-американского сотрудничества в области космических исследований
 Медаль «За заслуги в освоении космоса» (12 апреля 2011 года, Россия) — за большой вклад в развитие международного сотрудничества в области пилотируемой космонавтики

Факты
В 2005 году снялась камео в фильме «Далёкая синяя высь».

Примечания

Ссылки
 Космическая энциклопедия
 Official NASA Bio
 Биография

Астронавты США
Женщины-космонавты
Выпускники Оклахомского университета
Национальный зал славы женщин


text:
El río Clariano es un río del este de la península ibérica que discurre por el Valle de Albaida, al sur de la provincia de Valencia (España).

Curso
Se forma en el valle de Agres y Bocairente. Desciende hasta el Pou Clar, un lugar de apreciado valor lúdico en el término municipal de Onteniente para seguidamente atravesarlo y dirigirse a Ayelo de Malferit, Ollería y Montaberner donde confluye con el río Albaida (afluente del Júcar), perdiendo el nombre y pasándose a llamar hasta su desembocadura río Albaida.

No es un río muy caudaloso, aunque ha sufrido algunos desbordamientos. Como el que en 2019 destruyó un puente del .

Véase también
 Anexo:Ríos de la cuenca del Júcar

Referencias

Enlaces externos

Afluentes del Albaida
Ríos de la provincia de Valencia
Valle de Albaida


text:
Beorhtwulf  was van 840 tot 852 koning van Mercia. Zijn afkomst en de overgang tussen hem en zijn voorganger Wiglaf is niet duidelijk, er is een vermoeden dat hij afstamde van Beornwulf van Mercia (823-826).

Context
Sinds 829 was Mercia een vazalstaat van het koninkrijk Wessex. De invallen van de Vikingen zorgden ervoor dat Mercia min of meer zijn onafhankelijkheid terug won, lees: zichzelf moest beredderen. Vanaf 840 werden er terug munten geslagen in Mercia. In 842 werd Londen geplunderd door de Denen. In een conflict doodde hij Merfyn Frych van het koninkrijk Gwynedd in 844. Zijn zwakte werd nog eens duidelijk wanneer de aartsbisschop van Canterbury Ceolnoth (833-870) hulp ging vragen aan koning Æthelwulf van Wessex, zijn leenheer, om hem te beschermen tegen de invallen van de Vikingen.

Geen enkele overgebleven hedendaagse bron vermeldt de dood van Beorhtwulf, maar volgens de Angelsaksische kroniek begon de regering van zijn opvolger, Burgred, vóór 25 juli 852.

Legende
Beorhtwulf was getrouwd met Sæthryth, samen hadden ze twee zonen Beorhtfrith en Beorhtric. Toen, volgens de  Passio sancti Wigstani, Beorhtfrith de hand vroeg van, Ælfflæd (dochter van Ceolwulf), de weduwe van Wigmund, de zoon van zijn vorige koning Wiglaf, weigerde zij. Uit wraak en om zelf koning te worden vermoordde hij haar zoon Wigstan.

Stamboom

Koning van Mercia
Persoon in de 9e eeuw


text:
Im Landkreis Rottal-Inn gibt es zwei Naturschutzgebiete. Zusammen nehmen sie eine Fläche von 720 Hektar ein. Das größte Naturschutzgebiet ist das 1972 eingerichtete Naturschutzgebiet Unterer Inn.

Siehe auch
 Liste der Landschaftsschutzgebiete im Landkreis Rottal-Inn
 Liste der FFH-Gebiete im Landkreis Rottal-Inn
 Liste der Geotope im Landkreis Rottal-Inn

Weblinks

Einzelnachweise

Rottal-Inn
!


text:
Edward Benjamin Britten, baron Britten od Aldeburgha (Lowestoft, 22. studenog 1913. – Aldeburgh, 4. prosinca 1976.), britanski skladatelj i pijanist.

Najznačajnija je ličnost suvremene engleske glazbe. Suosnivač je Engleske operne grupe i glazbenog festivala u Aldeburghu. Njegova glazba prepuna je dramatike i vokalnih linija koje stvaraju određene ugođaje, osobito lirske. Skladao je opere, koncerte i pjesme uz orkestar i klavir.

Životopis

Početci

Edward Benjamin Britten rođen je 22. studenog 1913. u mjestu Lowestoft. Glazbom se počinje baviti vrlo rano. Svoju prvu skladbu napisao je sa samo 5 godina. Satove klavira držao mu je H. Samuels, a harmoniju i kontrapunkt ga je podučavao Frank Bridge. Između 1930. i 1933. nastavio je sa studij klavira i skladateljstva u Londonu. Njegove prve skladbe, nastale baš u ovom periodu, su Simfonietta za komorni orkestar op. I (1932.) i ciklus varijacija Dječak je rođen (1933.).

Godine 1936. započinje njegova suradnja s pjesnikom Wystanom Hughom Audenom s kojim piše glazbu za nekoliko dokumentarnih filmova, među kojima je najimpresivnija bila ona za film Noćna pošta.

Za orkestar Boyd Neela piše Varijacije na temu Franka Bridgea, koje se prvi put izvode 1937. u Salzburgu i odmah privlače pozornost europskih glazbenih krugova. Te varijacije, inačen napisane za orkestar, parodiraju uobičajene forme (marš, bečki valcer, romansa, ...), ali s ukusom i bez pretjerivanja. Skladba Balada heroja, napisana prema pjesmama W. H. Audena i R. Swindlera, posvećena je britanskim trupama poginulim u Španjolskom građanskom ratu.

SAD

Od 1939. do 1942., Britten boravi u SAD-u gdje piše koncert za violinu i Les Illuminations, najznačajnije njegovo djelo iz tog perioda, ciklus prema riječim Arthura Rimbauda. U SAD-u, Britten sklada i Simfonia da Requiem i 7 soneta prema tekstu Michelangela.

Povratak u Englesku

Po povratku u Englesku, Britten sklada serenade za tenore, rog i gudački orkestar (1943.), a zatim svoju prvu i najbolju operu Peter Grimes (1945.).

Zanimljivo djelo mu je i Mladićev vodič kroz orkestar (1945.) ili Varijacije s fugom na Purcellovu temu. Ta skladba je inače napisana za dokumentarni film namijenjen mladima. U njoj se vješto i spretno prikazuju pojedini instrumenti i instrumentalne grupe simfonijskog orkestra.

Britten sve više sklada za glazbenu scenu, a ponajviše za tenora Petera Pearsa, s kojim često odlazi i na turneje u inozemstvo. Kasnije se saznalo da su Britten i Pears bili u romantičnoj vezi, što govori da su obojica bili homoseksualci. Britten i Pears su 1948. osnovali festival u Aldeburghu.

Britten je odbio vitešku titulu Sir, no odlučio je staviti svoju novonastalu titulu baron Britten od Aldeburgha u nasljedstvo.

Edward Benjamin Britten preminuo je 4. prosinca 1976. u mjestu Aldeburgh u 63. godini života.

Brittenova glazba

Britten je prvi nakon Purcellova vremena koji je ponovo pobudio interes svjetske glazbene javnosti za englesku glazbu. Njegovo stvaranje odlikuje se, kako invencijom i originalnošću, tako i uravnoteženošću i blještavom skladateljskom tehnikom. Bio je neobično mnogostran. On ukusno dorađuje narodne pjesme, prerađuje djela starih majstora i piše glazbu za film i radio. U originalnim skladbama gotovo nema oblika u kojemu se nije u većoj ili manjoj mjeri ogledao. U njegovim vokalnim skladbama vidi se znalačko tretiranje ljudskog glasa, kako u pogledu melodijskih linija koje predstavljaju pravi belkanto modernog stilam tako i u prenošenju izražajno-govornog izraza i ritma. Britten je bio majstor instrumentacije. On ima naročitu sposobnost da s malo sredstava izrazi raznovrsna kontrastna raspoloženja.

Njegove opere su ostvarenja snažnoga glazbenopsihološkog izraza, zanimljivog stila i zaokružene forme. Orkestar je pretežno tretiran kao instrument pratnje, koji dopunjuje sadržaj vokalnih dionica. Lajtmotiva Wagnerova tipa gotovo i da nema. Ali u odlomcima koje ispunjava sam orkestar, on postaje vrlo osebujan, nezamjenjiv tumač psihičkih scenskih zbivanja.

Peter Grimes, dramatična povijest o surovom, egositičnom ribaru koji prkosi zajednici i na kraju završava život samoubojstvom u moru, obiluje dramatičnim scenama i impresivnim opisima promjenjive ćudi mora (vrlo uspjeli intermezzi), koje toliko djeluje na formiranje ličnosti glavnog junaka.

Komorna opera Nasilje nad Lukrecijom, pored dramatskih sadrži i divnih lirskih stranica. U operi The Turn of the Screw glazbeno izražava morbidna raspoloženja, dok je San ivanjske noći (prema istoimenoj Shakespeareovoj komediji) jedno od njegovih najsvježijih i najduhovitijih glazbeno-scenskih djela. Potresan je i impresivan njegov Ratni rekvijem koji je neobičan spoj liturgijskih tradicionalnih tekstova i moderne poezije.

Djela

Peter Grimes
Nasilje nad Lukrecijom
San ivanjske noći
Mali dimnjačar
Mladićev vodič kroz orkestar
Balada heroja
Dječak je rođen
Les Illuminations
Varijacije na temu Franka Bridgea
Ratni rekvijem

Britanski skladatelji
Britanski pijanisti
Životopisi, Engleska
Operni skladatelji
Klasični skladatelji 20. stoljeća


text:
Кажымукан (, до 1992 г. — Буденное) — село в Целиноградском районе Акмолинской области Казахстана. Входит в состав Талапкерского сельского округа. Код КАТО — 116672200.

География
Село расположено на правом берегу реки Ишим, в северной части района, на расстоянии примерно 22 километров (по прямой) к северу от административного центра района — села Акмол, в 6 километрах к западу от административного центра сельского округа — села Талапкер.

Абсолютная высота — 329 метров над уровнем моря.

Климат холодно-умеренный, с хорошей влажностью. Среднегодовая температура воздуха отрицательная и составляет около -4,0°С. Среднемесячная температура воздуха в июле достигает +20,4°С. Среднемесячная температура января составляет около -14,6°С. Среднегодовое количество осадков составляет около 390 мм. Основная часть осадков выпадает в период с июня по июль.

Ближайшие населённые пункты: село Раздольное — на юго-западе, село Талапкер — на востоке, село Арайлы — на западе, село Жайнак — на севере.

Близ села проходит автодорога республиканского значения М-36 «Граница РФ (на Екатеринбург) — Алматы; через Костанай, Астана, Караганда».

Население
В 1989 году население села составляло 264 человек (из них казахи — 100%).

В 1999 году население села составляло 287 человек (141 мужчина и 146 женщин). По данным переписи 2009 года, в селе проживали 683 человека (339 мужчин и 344 женщины).

Улицы

 микрорайон 4
 микрорайон 5
 ул. Биржан Сала
 ул. Достык
 ул. Жастар
 ул. Жибек жолы
 ул. Кажымукана Мунайтпасова
 ул. Куаныша Ахметбекова
 ул. Куляш Байсеитовой
 ул. Курама
 ул. Рахымжана Кошкарбаева
 ул. Сакена Сейфуллина
 ул. Шамши Калдаякова

Примечания

Населённые пункты Целиноградского района
Переименованные населённые пункты Казахстана


text:
La Maison de la culture Côte-des-Neiges est l'une des maisons de la culture de Montréal. Elle est un service géré par la Ville de Montréal dont la principale mission est d'assurer la diffusion d'événements culturels gratuitement, ou moyennant des coûts minimes, à la population.

Inaugurée en 1983, elle est située au 5290, chemin de la Côte-des-Neiges dans l'Arrondissement Côte-des-Neiges—Notre-Dame-de-Grâce, à deux pas du métro Côte-des-Neiges.

Installations et événements
La maison de la culture Côte-des-Neiges comprend un amphithéâtre de 130 places et une bibliothèque qui occupe environ la moitié de la superficie de l'établissement. Elle dispose aussi de deux studios d'exposition, d'un hall d'entrée et d'une terrasse qui offrent, en plus d'une importante superficie, de multiples possibilités créatrices.

Sources
 Maison de la Culture Côte-des-Neiges

Voir aussi
 Maisons de la culture de Montréal

Notes

Salle de spectacle à Montréal
Maison de la culture de Montréal
Côte-des-Neiges–Notre-Dame-de-Grâce


text:
Skye and Ross (reso graficamente come Skye | Ross) è l'omonimo album di debutto della band britannica Skye and Ross, pubblicato il 2 settembre 2016 dall'etichetta Cooking Vinyl. Si tratta del primo lavoro di Skye Edwards e Ross Godfrey dopo l'esperienza nei Morcheeba.

Composizione
Skye | Ross è il primo album di Skye Edwards e Ross Godfrey senza la partecipazione di Paul Godfrey come nei Morcheeba.
L'ispirazione dei primi pezzi tendenti al genere folk è nata dopo l'ultimo tour dei Morcheeba, ed erano inizialmente solo acustici, successivamente sono stati arrangiati con altri beat e orchestre.

Il duo ha registrato l'intero disco nei loro studi di registrazione domestici. Gli altri musicisti che hanno contribuito al progetto, (eccetto Richard Milner), sono familiari dei due membri principali, infatti figurano Steve Gordon e Jaega, (rispettivamente marito e figlio della Edwards) e Amanda Zamolo (moglie di Godfrey).

Singoli
Skye | Ross inizialmente aveva offerto tre brani per la sua campagna di promozione, le tracce sono state pubblicate su SoundCloud: All My Days e Clear My Mind il 7 novembre 2015 e Light of Gold il 3 marzo 2016. Il primo singolo ad essere commercializzato, intitolato Light of Gold  è stato distribuito il 1º luglio 2016, seguito da How to Fly e Medicine in vendita rispettivamente dal 18 agosto il primo e dal 25 agosto 2016 il secondo.

Tracce

Formazione

Gruppo
 Skye Edwards - voce
 Ross Godfrey - chitarra elettrica

Altri artisti
 Jaega - batteria
 Steve Gordon - basso
 Richard Milner - tastiere
 Amanda Zamolo - cori

Classifiche

Note

Collegamenti esterni


text:
Elizabeth "Betty" Guard, född 1814, död 1870, var en nyzeeländsk nybyggare.

Hon föddes i Australien och gift sig 1830 med en före detta straffånge, Jacky Guard, och emigrerade med honom till Sydön på Nya Zeeland, där maken några år tidigare hade grundat dess första valfångarstation. Hon var den första europeiska kvinna på Sydön) och hennes son John blev 1831 det första vita barn som föddes där. Hon betraktas därför som en av nybyggartidens "grundarmödrar".

Under en resa till Australien 1834 förliste skeppet Harriet vid Nordön, varpå en stor del av besättningen dödades av maorierna. Guards make och några av de övriga överlevande männen tilläts resa vidare till Australien för att återkomma med lösensumma, medan Elizabeth Guard och hennes barn kvarblev i fångenskap. Pressen i Australien slog upp affären stort och den blev ett känt fall i samtiden.
Hennes make återvände några månader senare med ett brittiskt regemente som brutalt överföll och dödade maorierna och förföljde dem mellan deras boplatser. Elizabeth Guard, hennes son och dotter och de åtta sjömännen som kvarblivit som gisslan kunde slutlign fritas efter många stridigheter. Hela affären mottog en del kritik i pressen. Samtida press spred en hel del sensationshistorier kring fångenskapen och påstod till exempel att Guard vid flera tillfällen var nära att bli ihjälslagen och att hon och hennes barn fördes nakna i fångenskap och räddades endast genom att gömmas av hövdingens hustru. I själva verket ska hon inte ha blivit fysiskt misshandlad efter tillfångatagandet: hon gavs som hustru till hövdingen Oaoiti, och behandlades relativt sett väl.
Hennes dotter skall dock några år senare ha avlidit på grund av de skador hon fått under fångenskapen.

Efter att hon förts till Australien med sin make ska hon ha fött tvillingar, vars biologiska far var Oaoiti. Det är dock inte bevisat. Hon återvände till Nya Zeeland med sin make 1836 och fick ytterligare sex barn. Hon beskrevs av en samtida som: "en märklig kvinna, lång och smal och mycket energisk".

Källor
 Dictionary of New Zealand Biography. Ministry for Culture and Heritage.

Födda 1814
Avlidna 1870
Kvinnor
Personer i Nya Zeeland under 1800-talet


text:
Сан-Джермано-Кізоне (, ) — муніципалітет в Італії, у регіоні П'ємонт,  метрополійне місто Турин.

Сан-Джермано-Кізоне розташований на відстані близько 540 км на північний захід від Рима, 45 км на південний захід від Турина.

Населення —   (2014).

Демографія

Сусідні муніципалітети

 Ангронья
 Інверсо-Пінаска
 Порте
 Прамолло
 Праростіно
 Сан-Секондо-ді-Пінероло
 Віллар-Пероза

Див. також
 Список муніципалітетів метрополійного міста Турин

Примітки


text:
A Força Aérea Abcásia é uma pequena força aérea operando a partir da Abcásia. Há poucos detalhes disponíveis sobre sua formação, mas há relatos de ter sido estabelecida por Viyacheslav Eshba, empregando várias aeronaves de treinamento Yak-52 armadas com metralhadoras.  Sua primeira missão de combate foi realizada em 27 de agosto de 1992, data que passou a ser celebrada na Abcásia como "Dia da Aviação". A Força Aérea Abcásia afirma ter realizado 400 vôos operacionais durante o conflito georgiano-abcásio. Perdas abcásias em combate durante a guerra civil são incertas, mas incluem um Yak-52 em uma missão de reconhecimento próxima a Sucumi, em 4 de julho de 1993.

Segundo relatos, além da Yak-52, as aeronaves operadas pela Força Aérea Abcásia incluíam pelo menos uma dupla de Sukhoi Su-25 e outra de Su-27, cinco jatos de treinamento L-39 Albatros, alguns helicópteros Mil Mi-8 e várias outras aeronaves leves não-identificadas. Contudo, a Força Aérea Russa realizou numerosas incursões de apoio à Abcásia, não estando claro quais dessas aeronaves eram realmente operadas por abcásios. (Existindo ainda relatos de que a tripulação russa recebera instruções para cobrir a insígnia nacional de suas aeronaves, para só então realizar incursões contra as posições georgianas.)  Em particular, os sofisticados Su-27s parecerem ter sido operados apenas por russos, não por abcásios, partindo da base aérea de Gudauta. Durante o ataque a Sukhumi, uma das aeronaves Su-27 foi derrubada por um míssil terra-ar S-75 Dvina (nome OTAN: SA-2 "Guideline"), em 19 de março de 1993 (embora ainda não esteja claro quem disparou o míssil).

No outono de 2001, havia relatos de que a Força Aérea Abcásia era composta por 250 membros, 1 Su-25, 2 L-39, 1 Yak-52 e 2 Mi-8. A exibição de três L-39s em um desfile em 2004 sugere uma aquisição possivelmente recente. Em fevereiro de 2007, um website russo relatava que a Abcásia possuía 2 caças Su-27, 1 Yak-52, 2 aeronaves de ataque Su-25, 2 aeronaves de treinamento de combate L-39, 1 aeronave leve de transporte An-2, 7 helicópteros Mi-8 e 3 helicópteros Mi-24. Contudo, uma fonte abcásia de 2007 apresentou o inventário da Força Aérea Abcásia como 1 MiG-21, 1 Su-25, 2 L-39, 1 Yak-52 e 2 Mi-8. Em março de 2008, um website entusiasta da aviação militar repetiu este inventário, mas acrescentou 9 helicópteros de ataque Mi-24/35, mas uma foto de dezembro de 2009 de uma base aérea abcásia confirma 2 helicópteros de ataque Mi-24/35, 1 helicóptero Mi-8 (estando também presente um Mi-8 com marcas da ONU e outro sem marcas), 4 aeronaves de treinamento de combate L-39 e 2 aeronaves leves de transporte An-2, além de uma única Yak-52 (com um número de cauda de aeronave civil russa), havendo ainda fotos mostrando um segundo Mi-17.

Estrutura
Um relatório dos tipos exatos, quantidades e datas de serviço para as aeronaves em serviço na Força Aérea Abcásia é difícil de ser obtido com precisão por conta de uma série de fatores, incluindo o não-reconhecimento da Abcásia, a falta de informação oficial disponível, múltiplos conflitos ao longo de sua existência e o envolvimento contínuo de aeronaves e pilotos russos nos conflitos da região. Em geral, a força aérea depende de aeronaves herdadas das forças anteriormente soviéticas com base na Abcásia, com possível reforço em anos recentes através de aeronaves russas de segunda mão. Não há relato de compras oficiais de aeronaves por parte da Abcásia.

Ver também
Força Aérea da Geórgia

Organizações fundadas em 1992
Forças aéreas por país
Forças armadas da Abecásia
Forças aéreas da Ásia


text:
The Company of Youth was an acting school for young contract players for the Rank Organisation who were being groomed for stardom. It was commonly known as the Rank Charm School.

History
The Company of Youth was a conscious attempt by J. Arthur Rank to manufacture stars similar to the Hollywood studio system. He was also inspired by the success Gainsborough Pictures had in developing British stars such as Stewart Granger, James Mason, Patricia Roc, Margaret Lockwood, and Phyllis Calvert.

Producer Sydney Box originally set up a Company of Youth at Riverside Studios in December 1945. Box put half a dozen young actors under contract and placed them in bit roles while they learnt their craft. Box transferred the company to Gainsborough in 1946 when he was recruited by the Rank Organisation.

The school was based at the church hall next to Rank's "B picture" studio at Highbury in London. Students were given an allowance of around £10 a week and trained in breathing, deportment, movement and mime, fencing, accent correction, play reading, script study, rehearsing of excerpts, remedial exercises, and diction. One writer described it as "a sort of cross between Lee Strasberg's Actors Studio and a London finishing school for young ladies".

The school's main acting teacher was Molly Terraine with Olive Dodds the administrator. Many of the students were called on to do publicity appearances for Rank at garden parties, cinema openings and similar events. Producers who worked for the Rank Organisation seemed reluctant to use the students in many roles, and eventually the school shut down in 1951.

Diana Dors said: "it was a good idea basically but it wasn't carried out very well." She said "I loathed the Charm School and practically left show business because of the depressing effect it had on me."

According to Filmink "The Charm School was much mocked at the time, and it's hard to discuss today without laughing, but students included names like Petula Clark, Claire Bloom and Christopher Lee as well as [Diana] Dors, so somebody associated with it knew what they were doing."

Most good looking British actors of the 1950s who were under contract to the Rank Organisation were considered to be graduates of the school, even when they were not, such as Maureen Swanson.

Rank later briefly ran a "charm school" for cinema managers.

The company was the subject of a 1982 documentary, The Rank Charm School and a 1998 radio documentary, The Rank School of Charmers.

Notable alumni

Honor Blackman
Claire Bloom
Beverly Brooks
Petula Clark
Carletta Coburn
Joan Collins
Hazel Court
Patricia Dainton
Diana Dors
Sandra Dorne
Patsy Drake
Shirley Eaton
Peggy Evans
Elspet Gray
Sonia Holm
Sally Ann Howes
Patrick Holt
Jane Hylton
Jill Ireland
Kay Kendall
Christopher Lee
Carol Marsh
Sandra Martin
Patrick McGoohan
Pete Murray
Peggy Owens
Maxwell Reed
Joan Rice
Susan Shaw
Donald Sinden
Jean Simmons
Anthony Steel
Barbara Steele
Josephine Stuart
Margaret Thorburn

References

1946 establishments in England
Drama schools in London
Educational institutions established in 1946
Educational institutions disestablished in 1951
Arts organisations based in the United Kingdom


text:
Magnus Resare, född 1987, är en svensk politiker (moderat). Han är riksdagsledamot (statsrådsersättare) sedan 2022 för Värmlands läns valkrets.

Resare kandiderade i riksdagsvalet 2022 och blev ersättare. Han är statsrådsersättare för Pål Jonson sedan 18 oktober 2022. I riksdagen är Resare ledamot i socialförsäkringsutskottet sedan 2022 och suppleant i civilutskottet.

Referenser

Externa länkar

Ledamöter av Sveriges riksdag för Moderaterna
Svenska politiker under 2000-talet
Födda 1987
Levande personer
Män


text:
Capital London is a radio station owned and operated by the Global media company as part of its national Capital FM Network.  As Capital Radio it was launched in the London area in 1973 as one of Britain's first two commercial radio stations. Its brief was to entertain, while its opposite number, London Broadcasting (LBC), was licensed to provide news and information. In search of a larger audience in 1974, Capital Radio rapidly moved from a general and entertainment station with drama, features, documentaries and light music to a more successful pop music-based format.

In 1988 it became two stations: 95.8 Capital FM and Capital Gold. After some national expansion with the purchase of other radio stations the Capital Radio Group merged with GWR Group in 2005 to form GCap Media which in turn was taken over by Global Radio in 2008. In 2011 Capital was launched nationally, apart from the daily breakfast and weekday drivetime shows, becoming part of the Capital FM Network. In 2019 the breakfast show also became national, with 11 regional drivetime shows.

History

Pre-launch
The Sound Broadcasting Act 1972 allowed for the establishment of local commercial radio stations in the United Kingdom to operate alongside the national radio stations provided by the BBC.

In October 1972 the Independent Broadcasting Authority invited applications for two local radio licences in London: one for a general and entertainment station, the other for news and information.

The licence for the entertainment service saw eight organisations applying, many of them with established entertainment pedigrees. Associated Television, run by Lew Grade, was one of them, as was the long-established Isle of Man broadcaster Manx Radio. Others were specially formed companies: Piccadilly Radio under the leadership of the film producer Lord Brabourne, Network Broadcasting headed by the writer Lord Willis and the broadcaster Ned Sherrin, the actor and comedian Bernard Braden's London Radio Independent Broadcasters and London Independent Broadcasting which included the impresario Robert Stigwood, the then radio producer John Whitney, the record and electronics company EMI, and Mecca Leisure Group. The theatre director Peter Hall (director) supported Artists in Radio.

The successful franchisee, however, was Capital Radio Limited. This company, with shareholders including Rediffusion Radio Holdings Limited, Local News of London Limited and The Observer (Holdings) Limited was headed as chairman by the actor and film director Richard Attenborough. Other board members at that time included record producer George Martin, actor and film director Bryan Forbes, theatrical producer Peter Saunders, and a millionaire dentist and long-time commercial radio enthusiast Barclay Barclay-White. By the time of Capital Radio's launch in October 1973 some of the competitors for the licence such as Lord Willis and John Whitney had joined the board.

Test transmissions by the IBA commenced in January 1973 using the VHF frequency 95.8 MHz for FM from the Croydon transmitter and the MW frequency 557 kHz (539 m) for AM from London Transport's Lots Road Power Station, Chelsea. The location of the medium-wave transmitter and the frequency used were only temporary until a new high-powered medium-wave station at Saffron Green, Barnet, was completed.

In the meantime Capital Radio set about obtaining premises from which to broadcast and employing staff and on-air personnel, setting up temporary headquarters at 96 Piccadilly in London's Mayfair. Michael Bukht was appointed programme controller, Aidan Day Head of Music and Ron Onions Head of News, while Gerry O'Reilly was appointed Chief Engineer.

Launch

On 16 October 1973 Capital commenced regular transmissions with the British national anthem "God Save the Queen", then a message from director Richard Attenborough "...This, for the very first time, is Capital Radio" followed by the Capital Radio theme jingle, made by Blue Mink:

"Isn't it good to know,
Capital Radio
You can turn on the friend, you can turn on the show,
you can turn on the world with Capital Radio
Such a good way to make your day
Capital sounds go round and round,
London town, up and down.
The brightest sound in London town
Capital Radio in tune with London (yeah)"...
Simon & Garfunkel's song "Bridge over Troubled Water" followed the jingle. The first radio commercial came from Birds Eye fish fingers, which was also the first ever legal radio commercial on LBC.

Capital started in the, literally, dark days of the three-day week when electricity was rationed because of a miners' strike. In the days before its launch, staff worked in the gloom to get the station ready to go on air.

Capital's programming remit, as with all ILR stations at the time, was to appeal to the broadest range of people as possible, which included specialist music programmes, radio plays, classical music, community features and news documentaries. The host of Capital's first show was former BBC Light Programme and former BBC Radio 1 presenter David Symonds,. After Symonds moved to the Capital Countdown show, he was replaced at breakfast by the former Radio London partnership of Kenny Everett and Dave Cash (known for The Kenny & Cash Show).

Immediately after going on air, Capital Radio suffered co-channel interference from Radio Veronica, a pirate radio station off the coast of the Netherlands. Veronica began broadcasting in the 1960s and it was suggested that the allocation of 539 metres to ILR may have been an attempt to block reception of overseas broadcasts – a battle which preceded the launch of BBC Radio 1. Capital finally moved into office blocks in Euston Tower in September 1973, just a few yards away from Thames Television headquarters. Euston Tower was, at the time, London's tallest office tower.

In 1975, the IBA opened the transmission facilities at Saffron Green which allowed both LBC and Capital Radio to move up the dial. Capital moved to 1548 kHz mediumwave (194 m) and LBC to 1152 kHz (261 m). Saffron Green needed to be highly configured as it was sharing the same frequency as other ILR stations and needed to prevent co-channel interference from new ILR stations in Birmingham and Manchester. Previously the aerial wire suspended between the towers of Lots Road site gained Capital and LBC the semi-humorous nickname of "Radio Clothesline" however both stations could be heard as far away as the Midlands. FM reception remained unaltered.

Capital in danger (1974–5)
Capital continued broadcasting, eventually increasing its hours. The so-called 'needle-time' restrictions on playing recorded music had been lifted, which meant it could play more of it during the day as well as in the evenings where the eight hours were concentrated.

Charities and the Flying Eye

The mid-1970s saw Capital Radio expand with the launch of the Help a London Child charity, which aimed to raise money for London's poorest children. The charity appeal went on to become one of the longest-running in broadcasting and the most recognised in British radio. In recognition of this, Network Southeast named British Rail Class 47 47710 "Capital Radio's Help a London Child", in August 1991. In 1976, Capital Radio, Thames Television, London Weekend Television and British Telecom launched the Capital Radio Helpline which helped listeners through matters ranging from how to cook a turkey at Christmas time to suicide intervention. The station has also lent its support to London-based orchestras, choral societies, the British Film Institute Children's Film Festival and many other ventures.

1976 saw the launch of the Flying Eye, a traffic-spotting light aircraft, which could see traffic congestion below on the streets of Central London. LBC also had a similar service but was forced to suspend operations due to cost. Capital's aircraft was originally a Piper Seneca model, and, later, a twin-engined Grumman Cougar.

Music Power (1980s)

A new radio jingle package from Standard Sound heralded a new, refined sound for the station. Output was concentrated on its core playlist of contemporary chart music with the specialist music rescheduled to evenings. Jazz and soul programmes at the weekends were well received by listeners. Charlie Gillett had his world music programme The World of Difference on Sunday evenings. Several of Capital's early presenters had moved on, to be replaced by newer disc jockeys, some of whom had experience presenting on Radio Luxembourg. Although it would only broadcast for three years, the Mike Allen hip hop show was influential during this time to bring the new music culture to the UK.

A brand new breakfast show hosted by Chris Tarrant launched in March 1987. Tarrant initially arrived at Capital presenting a Sunday lunchtime show before being promoted to a weekday lunchtime slot. Joined by Kara Noble, the partnership proved very popular and the Breakfast Show eventually became one of the most listened to radio programmes on British radio. Many industry commentators consider the station's output in the 1980s represented Capital Radio at its broadcasting peak.

One becomes two: the frequency split (1989–96)

In 1987, as required by the Broadcasting Act 1990, all ILR stations were to permanently split simulcasting output on both its AM and FM frequencies in order to create new local radio stations and improve choice. Capital responded the following year by launching a golden oldies station called Capital Gold, initially at the weekend prior to going full time on 1 November, on its AM frequency while Capital on FM became 95.8 Capital FM, a chart contemporary music station. Both stations received brand-new jingle packages from Californian jingle house Who Did That Music (later Groove Addicts, now Grooveworx.) that went on to become well known and essential parts of its music programming.

1997–2010
From 1997, the studios of 95.8 Capital FM have been based in Leicester Square, which is also home to Capital's parent company, Global. The studio complex is shared with many other stations, including Heart, Smooth Radio, Classic FM, Capital XTRA, Radio X, LBC and Gold.

The station launched its website in September 1996 resulting in high demand which led to it crashing within a few hours.

Beginning in late 2005, the station went through a number of changes. In December 2005, Chris Brooks moved from weekend breakfast to host 1–4 in the afternoon and Richard Bacon presenting The Go Home Show between 4–7. A new policy started of two advertisements in each break to win favour with listeners, though there were more frequent breaks as a result. This policy was changed within a few months.

On 9 January 2006, the station was relaunched under its original name Capital Radio, with a modified line-up of presenters and a slightly tweaked music format. After this re-launch turned out not to have had the desired success, a new Programme Controller was appointed that September. Scott Muller came from the Nova group in Australia, and the station saw another tweak in style.

The changes continued seeing Capital re-branded back to "London's Hit Music Station", a play on the station's earlier brand of "London's Number One Hit Music Station" with noticeable improvements – leading to a rise in audience figures at the end of 2006. The station also changed its on-air name to 95.8 Capital Radio, incorporating the frequency of "95.8" back into the station since it was dropped at the January 2006 re-launch.

In March 2007, the station was then renamed Capital 95.8 and its slogan became "The Sound of London". The marketing campaign combined outdoor, cinema, and print adverts.

RAJAR figures for Q2 2007 showed Capital 95.8 slipping to fourth place in the London local radio market ratings, recording the lowest-ever share of the London audience and for the first time falling behind Emap-owned station Magic and Heart, now owned by Global. Capital 95.8's audience share slipped from 4.6 to 4.1 per cent over the quarter.

The station then returned to the "London's Hit Music Network" tagline on 10 December 2007, with ex-Absolute Radio presenter Greg Burns replacing Lucio on drivetime, and Lucio moving to the evening show. Lucio took over from Bam Bam (Peter Poulton) who left Capital in early December 2007. On 6 June 2008, Global completed its £375 million takeover of Capital's owner GCap Media.

2011–present
Capital London formed part of the then nine-station Capital network on 3 January 2011 as part of a merger of the Global owned Hit Music and Galaxy networks. Weekday breakfast and drivetime plus weekend mornings were localised with other output simulcast with the rest of the network.

Capital London localised presenters are responsible for playing music which is syndicated across the nine station Capital radio network, during Capital Breakfast, weekday drivetime and weekend mornings.

On 12 May 2011 it was announced that 95.8 Capital remained the most-listened-to commercial radio station in London, on both share and reach, beating rival Magic 105.4. However, on 4 August that year it was announced that rival Magic 105.4 had overtaken the position.

As of April 2019 only weekday drivetime is exclusive to Capital London.

Current presenters

Weekdays
 Kemi Rodgers
Lauren Layfield
Roman Kemp
Sian Welby
Chris Stark
 Rio Fredrika
 Aimee Vivian
 Will Manning
Jimmy Hill
Sonny Jay
MistaJam
 Meg McHugh

Weekends
 Chris Ros
 Niall Gray
 Jay London
 Kamilla Rose
 Charlie Powell
 Ant Payne

Capital Music Awards
The radio has hosted the Capital Awards, also known as Capital Music Awards.

See also
Capital (radio network)
Timeline of Capital Radio
Capital Breakfast (London)
Capital Radio One
List of radio stations in the United Kingdom
Scorpio Sound

References

External links

Capital London at CapitalFM.com/London
Make Some Noise at CapitalFM.com/Charity

Radio stations established in 1973
London
Radio stations in London
Contemporary hit radio stations in the United Kingdom

pt:Capital London


text:
Památník horníkům hrdinům z národněosvobozeneckého boje (srbsky v cyrilici Споменик рударима јунацима из Народноослободилачке борбе, v latince Spomenik rudarima junacima iz Narodnooslobodilačke borbe, albánsky Përmendorja i minatorëve dhe heronjve nga lufta nacional-çlirimtare) se nachází v Severní Mitrovici na severu Kosova.

Památník byl vybudován v brutalistickém stylu v roce 1973 v parku na kopci nad tehdejším městem Kosovska Mitrovica, od 2013 částí obce Severní Mitrovica. V době svého vzniku byl také znám jako památník srbským a albánským partyzánům. Byl vybudován na jejich počest v období socialistické Jugoslávie, která rozvíjela kult partyzánského hnutí. Památník vznikl podle návrhu architekta Bogdana Bogdanoviće.

První myšlenka na vybudování památníku partyzánům z Kosova se objevila v roce 1959, na den 20. výročí velké stávky v dole Trepča. Právě pracovníci tohoto kombinátu a horníci ze severu Kosova zde zformovali tzv. Hornickou partyzánskou četu, která na severu dnešního Kosova vedla boje proti okupačním vojskům.

Památník je vysoký 19 metrů. Tvoří jej tři prvky: Dva zužující se kuželové sloupy a struktura připomínající svým tvarem koryto. V minulosti byly boční stěny památníku obloženy mědí a dekorativními prvky, které se do dnešních dob nedochovaly. Sloupy mají představovat dvě národnosti žijící v Kosovu a vrchní prvek poté představuje jejich jednotu v protifašistickém boji. Pod památníkem se nachází několik pamětních desek a kenotaf připomínající válečné oběti v srbštině i albánštině.

Památník není zákonem chráněnou památkou podle kosovských zákonů, nicméně není na rozdíl od jiných staveb z dob existence socialistické Jugoslávie vážněji poškozen.

Reference

Externí odkazy

Mitrovica
Geografie Kosova
Severní Kosovo


text:
Микола Петрович Ковтун ( 9 травня 1922, Жабокрич —  21 жовтня 1982, Київ) — український радянський скульптор; член Спілки художників України з 1952 року.

Біографія
Народився 9 травня 1922 року в селі Жабокричі (нині Тульчинського району Вінницької області України). Брав участь у німецько-радянській війні. Нагороджений орденом Червоної Зірки, медалями. 1951 року закінчив Київський художній інститут (педагоги Макс Гельман, Михайло Лисенко, Лев Муравін). Член КПРС з 1953 року.

Брав участь у республіканських та всесоюзних виставках з 1952 року, зарубіжних з 1955 року. Жив у Києві в будинку на Повітрофлотському проспекті, 42, квартира 71. Помер у Києві 21 жовтня 1982 року.

Творчість
Працював в галузі станкової та монументальної скульптури.

Твори
 «Т. Шевченко» (бронза, 1952);
 «Арсенальці» (1957);
 «В. Ленін» (оргскло, 1957);
 «О. Стеценко — будьонівець» (мідь, 1967);
 «Засновник українського театру М. Кропивницький» (склобетон, 1967);

Пам'ятники
 Т. Шевченку (Торонто, 1961, бронза);
 Слави («Мати-Батьківщина»,  село Шевченкове, 1964, у співавторстві з Марією Короткевич).
 Слави  (селище Єлань-Коленовський Воронезької області, 1969);
 В. І. Леніну (село Торків Вінницької області, 1969).

Примітки

Література

Уродженці Тульчинського району
Учасники Другої світової війни з СРСР
Випускники Київського художнього інституту
Українські скульптори
Радянські скульптори
Скульптори XX століття
Скульптори Києва
Члени Національної спілки художників України
__ОБОВ_ЗМІСТ__


text:
Cedicoides är ett släkte av spindlar. Cedicoides ingår i familjen vattenspindlar.

Kladogram enligt Catalogue of Life:

Källor

Vattenspindlar
Cedicoides


text:
Alpuente es un municipio de la Comunidad Valenciana, España. Perteneciente a la provincia de Valencia, en la comarca de Los Serranos. Cuenta con una población de 659 habitantes (INE, 2021).

Geografía
Alpuente es un municipio situado al noroeste de la provincia de Valencia, en el límite con la provincia de Teruel, al sur de la sierra de Javalambre. El término es abrupto, por la existencia de numerosos barrancos, especialmente al sur. Los montes están muy erosionados; los principales son: la Muela (1511 m), Cerro Negro (1407 m), Hontanar (1238 m), el Cabezo (1289 m) y Barajuelo (1114 m). Los barrancos del Reguero y Arquela son las principales vías fluviales, y recogen las aguas de otros subsidiarios, nutriendo al río Tuéjar. Da nombre a la Hoja 638 del Mapa Topográfico Nacional.

El clima es continental con inviernos largos y muy fríos, y veranos cortos y calurosos. Suele nevar varias veces al año. Hay numerosas fuentes.

La villa de Alpuente se levanta en el collado que une los montes de San Cristóbal y el Castillo, en terrenos rocosos, abierto por completo a los vientos del norte.

Se accede a esta localidad, desde Valencia, tomando la CV-35 hasta enlazar con la CV-345.

Aldeas

En el término municipal de Alpuente se encuentran los siguientes núcleos de población llamados aldeas:

 Arquela (aldea abandonada).
 Baldovar.
 Campo de Abajo
 Campo de Arriba.
 Corcolilla.
 El Chopo.
 El Collado.
 El Hontanar.
 La Almeza.
 La Canaleja.
 La Cañada Seca.
 La Carrasca.
 La Cuevarruz.
 La Torre.
 Obispo Hernández o Las Eras.
 Vizcota.

Estas aldeas están comunicadas y señalizadas por una ruta turística de caminos no motorizados que las unen a los largo de 46 km partiendo desde la misma Villa de Alpuente.

 Localidades limítrofes
El término municipal de Alpuente limita con las siguientes localidades:
Aras de los Olmos, Chelva, La Yesa, Titaguas y Tuéjar dentro de la provincia de Valencia; Arcos de las Salinas en la provincia de Teruel, Aragón.

 Historia

Con evidentes muestras de restos de la Edad de Bronce, Íberos y después Romanos; no es hasta la llegada de los musulmanes donde empieza a tomar relevancia el pueblo de Alpuente. Tras formar parte de Al-Ándalus, consigue un notable crecimiento económico y cultural como Reino de Taifas independiente.

En el año 1089 fue tomada por el Cid y en 1236 conquistada por el caballero  cruzado, señor de Javaloyas, Vicente de Valoys Crépy, hijo de Gaucher de Valoys Crèpy, en nombre del rey de Aragón Jaime I.

Al ser paso obligado de la zona y frontera de los reinos de Aragón y Castilla, le otorgaron excepcional importancia. Fue villa real con voto en cortes y en ella se celebraron Cortes del Reino de Valencia en 1319 y 1383.

En el siglo XIX fue reducto importante de los carlistas quedando destruidos sus dos castillos, el de Alpuente y El Poyo.

 Administración

 Demografía
La población se halla diseminada en gran parte por las diferentes aldeas.

 Economía
La agricultura se basa en los cereales, almendros, patatas, legumbres y vid. La ganadería es ovina y existen granjas porcinas y avícolas. Hay dedicación apícola en el municipio. Existen varias minas de caolín en las zonas de la Atalaya, Cabezo y Baldovar. En la segunda mitad del siglo XX se procedió a la reforestación del término. Funcionan dos cooperativas vinícolas.

 Monumentos

 Murallas. Conserva varias torres y puertas de la muralla.
 El Castillo de Alpuente se alza lo alto de la gran mole de piedra sobre la que se asienta el pueblo. Aunque desde mediados del siglo XIX se encuentra en ruinas, durante la mayor parte de la historia alpontina dio refugio a las gentes de la villa cuando las murallas no podían resistir el ímpetu de los asaltantes.Aún guarda, bajo sus derrumbadas estructuras, una valiosa información arqueológica.
 El Castillo del Poyo, también conocido como Fuerte del Collado, se encuentra en el término municipal de Alpuente a unos 12 kilómetros al norte de esa población, cerca de la aldea del Collado.
 Ayuntamiento. Edificio situado donde estuvo la antigua aljama, de la que resta una torre almenada; en los bajos está el salón donde se celebraron las Cortes del Reino de Valencia en los años 1319 y 1383.
 Iglesia Parroquial Ermita de Santa Bárbara. Ermita antigua donde está ubicado el Museo Paleontológico de Alpuente. Se exponen los fósiles de dinosaurio encontrados en la localidad.
 Acueducto Los Arcos de Alpuente Yacimiento icnológico de Corcolilla Yacimiento icnológico de la Arquela Yacimiento icnológico de Losilla Yacimiento icnológico de Vizcota Iglesia de San Roque de Baldovar

 Fiestas locales
 San Antonio Abad. Se celebra el 17 de enero con la tradicional bendición de los animales.

 Fiestas Patronales. Cada tres años, en los meses de mayo y agosto, se realiza la "bajada" o traslado de la Virgen de la Consolación (hallada en 1614), desde la iglesia de la Corcolilla hasta la villa. Durante la procesión se recitan versos, (denominados en Alpuente "dichos"), de súplica y agradecimiento a la imagen. Con esta ocasión hay festejos profanos y religiosos.

 San Blas''', patrón de Alpuente. Se celebra el 3 de febrero y reparten naranjas bendecidas.

Véase también
 Acueducto Los Arcos de Alpuente
 Condado de Alpuente
 Árboles Centenarios en España
 Yacimiento icnológico de Corcolilla
 Yacimiento icnológico de La Arquela
 Yacimiento icnológico de Losilla
 Yacimiento icnológico de Vizcota
 Museo Paleontológico de Alpuente

Referencias

Enlaces externos

 Ayuntamiento de Alpuente
 Instituto Valenciano de Estadística


text:
Croatian Catholic Radio (, HKR) is a non-profit Croatian radio station with a statewide concession. The founder and owner of the radio station is the Croatian Bishops' Conference. The station started broadcasting on May 17, 1997 when it was blessed by the Cardinal Franjo Kuharić, then president of the Croatian Bishops' Conference.

References

External links

Radio stations in Croatia
Catholic Church in Croatia
Radio stations established in 1997
Catholic radio stations
Mass media in Zagreb
1997 establishments in Croatia


text:
Riley Jacob Lachance (ur. 31 marca 1996) – amerykański koszykarz, występujący na pozycji rozgrywającego, obecnie zawodnik Crelan Okapi Aalstar.

26 czerwca 2018 podpisał umowę z GTK Gliwice.

31 lipca 2019 został zawodnikiem belgijskiego Crelan Okapi Aalstar.

Osiągnięcia
Stan na 31 lipca 2019, na podstawie, o ile nie zaznaczono inaczej.
 NCAA
 Uczestnik turnieju NCAA (2016, 2017)
 Zaliczony do:
 I składu:
 najlepszych zawodników pierwszorocznych konferencji Southeastern (SEC – 2015)
 turnieju SEC (2017)
 II składu SEC (2015)

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Profil na espn.com
 Statystyki z NCAA na sports-reference.com
 Profil na gtk.gliwice.pl
 Profil na plk.pl

Amerykańscy koszykarze
Koszykarze Vanderbilt Commodores
Koszykarze GTK Gliwice
Koszykarze Okapi Aalstar
Urodzeni w 1996


text:
Niente da nascondere (Caché) è un film del 2005 diretto da Michael Haneke.

La pellicola ha ricevuto diversi riconoscimenti, tra i quali il premio per la miglior regia al 58º Festival di Cannes.

Trama
La vita di Georges, conduttore di un popolare programma televisivo di cultura, è disturbata dall'arrivo di alcune videocassette, che mostrano dei momenti della sua famiglia all'ingresso e all'uscita della loro abitazione, filmati a loro insaputa, oltre a disegni inquietanti e di oscura interpretazione.

A poco a poco il contenuto delle cassette diviene più personale lasciando supporre che il mittente conosca Georges da tempo.

Appreso che la polizia non può aiutarlo più di tanto, Georges comincia ad indagare seguendo l'unica pista che col passare del tempo appare sempre più concreta: gli strani disegni dal tratto puerile hanno infatti risvegliato nell'uomo il ricordo di Majid, un bambino che la sua famiglia avrebbe voluto adottare, una volta che lo stesso era rimasto orfano per la morte misteriosa dei genitori, affezionati domestici della sua famiglia, durante il massacro di Parigi del 1961. Georges aveva sei anni e, per gelosia nei confronti di Majid disse delle bugie per metterlo in cattiva luce nei confronti dei genitori, finché questi non decisero di mandarlo in orfanotrofio.

Quando un ulteriore indizio di una cassetta lo porta nell'attuale abitazione popolare di Majid, Georges è convinto che questi gli stia servendo una fredda vendetta e lo minaccia. L'incontro è filmato all'insaputa dei due e la cassetta è inviata alla moglie Anne e al suo capo. Così Georges deve dire finalmente tutta la verità alla moglie, mentre sul lavoro cerca di giustificarsi spiegando di essere stato minacciato e che risolverà presto la questione.

Intanto il figlio Pierrot scompare per una notte facendo pensare ad un rapimento quando invece era andato a casa di un amico senza dire niente. Majid e il figlio vengono però portati in commissariato e interrogati per questo. Pierrot dimostra poi uno strano risentimento nei confronti della madre, che accusa di avere una relazione con Pierre, un amico di famiglia.

Chiamato da Majid, George accorre a casa sua dove l'uomo, assicurandogli l'estraneità alla vicenda di persecuzione, si toglie la vita sgozzandosi, precisando di farlo volutamente di fronte a lui. Georges è scioccato e il giorno seguente vede il figlio di Majid sul suo posto di lavoro. Chiede cosa cerchi al ragazzo e questo gli dice che voleva solo sapere come si sentisse una persona responsabile della morte di un uomo, poi va via soddisfatto.

Nell'ultima scena si vede l'esterno della scuola di Pierrot e si intravede il ragazzo dialogare all'uscita con il figlio di Majid, come se i due si conoscessero.

Riconoscimenti
 Festival di Cannes 2005
 Premio per la miglior regia
 Premio FIPRESCI
 Premio della giuria ecumenica
 2005 - European Film Awards
 Miglior film
 Miglior regista
 Miglior attore (Daniel Auteuil)
 Miglior montaggio
 2005 - Seminci
 Premio 50º anniversario
 Premi Lumière 2006
 Migliore sceneggiatura
 British Independent Film Awards 2006
 Miglior film straniero

L'autorevole rivista del British Film Institute Sight & Sound l'ha indicato fra i trenta film chiave del primo decennio del XXI secolo.

Note

Collegamenti esterni

Film drammatici
Film thriller
Miglior film all'European Film Awards
Premi CFCA al miglior film straniero
Film diretti da Michael Haneke


text:
Csülök, születési neve alapján John Fowler, Rejtő Jenő regényhőse, Az elátkozott part és A három testőr Afrikában c. regényekben szerepel. Az utóbbi regény alapján készült magyar filmben Fowlert Koncz Gábor alakította.

Élete
Skót származású, apja halász. Anyai ágon kántorok is voltak felmenői közt, ő is kántornak készül, ám édesapja addig veri, amíg nem jelentkezik matróznak. Sikeres tengerészkedését egy "baleset" húzza keresztbe: San Franciscóban köze van a révkapitányság kigyulladásához, így törlik a hajóskönyvekből. A Sing Sing börtönben töltött évei alatt kiolvassa a Lohengrint, eme olvasmányi élményére gyakran utal, valamint ez az élmény indítja el afelé, hogy író legyen. Oránban egy rossz véget ért rablás után jelentkezik társával, Senki Alfonzzal a Francia Idegenlégióba.

Az elátkozott part
Az elátkozott part c. Rejtő regényben ismerhetjük meg elveit (8. parancsolat, Márta napján nem lop), valamint ahogy belép az idegenlégióba. Már a regény elején összetűzésbe kerül Potrien őrmesterrel. Megismerkedik Laméter kapitánnyal, akinek társaival együtt segít, hogy visszakaphassa becsületét. Miután a szélhámosságot leleplezik, megkapják a Francia Becsületrendet.

A három testőr Afrikában
Csülök, Senki Alfonz és Tuskó Hopkins tovább szolgálnak a légióban. Tuskó civil személy, de Hermann Thorze, vagyis a 71-s közlegény személyazonosságát használja. Egy kisebb bonyodalom után, a fogdában kap Tuskó egy levelet, amelyet egy kétségbeesett hölgy ír - melyben kéri Thorzét, hogy segítsen megtalálni testvérét, Francis Barrét. A három barát eldönti, hogy segítenek Yvonne Barrénak. Csülöknek úgy tűnik, hogy Yvonne érdeklődik felőle, úgy gondolja, hogy szimpatikus a hölgynek. Sikerül elintézniük, hogy Igoriba, egy büntetőtáborba kerüljenek, a vasútépítéshez, mert feltételezésük szerint Francis Barré is ott van. Azonban teljesen mást találnak: egy üdülőnek beillő támaszpontot. Csülök itt találkozik újra régi ismerősével, Török Szultánnal, aki többször is a látszat fenntartása miatt megveri. Miután eljutnak Francis Barré édesapjához (ő Duron tábornok), megkapják tőle a jelentést az elsikkasztott vasútépítésről, nekivágnak az útnak: negyedmagukkal Marokkóba kell eljutniuk a bizonyítékokkal, miközben a francia katonaság keresi őket. A szigeten derül fény Csülök félműveltségére Monte Christo említése miatt. Az út során kiderül, hogy Senki gyakran hazudott Yvonne érdeklődéséről Csülök iránt, valamint, hogy Yvonne nem ismeri Csülök művészetét. A jelentést sikerül eljuttatniuk Marokkóba. Csak Csülök marad a légióban: Tuskót elküldik, Senki Alfonz pedig leszerel, és elveszi Yvonne-t feleségül. Tuskó szerint ez azért történik, mert Yvonne ezzel akarja leplezni, hogy Csülököt szereti.

Jegyzetek

Irodalom
 Rejtő lexikon. Budapest, Quattrocento Kiadó 2012.
 http://mek.oszk.hu/01200/01268/01268.htm

Rejtő Jenő műveinek szereplői


text:
Inom matematiken är Griffithsgruppen av en projektiv komplex mångfald X en grupp som mäter skillnaden mellan homologisk och algebraisk ekvivalens, två viktiga ekvivalensrelationer av algebraiska cykler.

Mer precist definieras den som

där  betecknar gruppen av algebraiska cykler av någon fixerad kodimension k och underindexen säger att elementen i gruppen är homologiskt triviala respektive algebraiskt ekvivalenta till noll.

Griffithsgruppen introducerades av Phillip Griffiths, som bevisade att för en allmän femtegradskurva i  (projektiva 4-rummet) är gruppen group  inte en torsionsgrupp.

Källor

Algebraisk geometri


text:
Верхние Минчены (, Минчений де Сус) — село в Резинском районе Молдавии. Наряду с селом Нижние Минчены входит в состав коммуны Нижние Минчены.

География
Село расположено на высоте 250 метров над уровнем моря.

Население
По данным переписи населения 2004 года, в селе Минчений де Сус проживает 386 человек (194 мужчины, 192 женщины).

Этнический состав села:

Примечания

Населённые пункты Резинского района