text:
The AFC Youth Championship 2004 qualification was held in 15 places in 2003, Malaysia with 15 qualified teams advanced to the final phase.

Qualification Stage

Group A

All matches played in Qatar.

Group B

All matches played in Jordan.

Group C

All matches played in Syria.

Group D

All matches played in Yemen.

Group E

All matches played in Bangladesh.

Group F

All matches played in Uzbekistan.

Group G

All matches played in Iran.

Group H

All matches played in Turkmenistan.

  qualified, but later withdrew, India replaced.

Group I

All matches played in Vietnam.

Group J

All matches played in Laos.

Group K

All matches played in Indonesia.

Group L

All matches played in Singapore.

Group M

All matches played in Japan.

Group N

All matches played in South Korea.

Group O

All matches played in China.

References
RSSSF

AFC U-19 Championship qualification
2004 in Asian football

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Ла́сло Ра́ноди (; 14 сентября 1919, Сомбор, Королевство Сербов, Хорватов и Словенцев, ныне Сербия — 14 октября 1983, Будапешт, Венгрия) — венгерский кинорежиссёр и сценарист.

Биография
Получил юридическое образование. Известен склонностью к экранизациям венгерской классической литературы.

Супруга Каталина Коциан.

Фильмография

Режиссёр

  — Матьи Лудаш / Lúdas Matyi
  — Восстало море / Föltámadott a tenger
  — Аристократическая любовь / Hintónjáró szerelem
  — Пропасть / Szakadék (по Йожефу Дарвашу)
  — Преступник неизвестен / A tettes ismeretlen
  — Кого провожает жаворонок / Akiket a pacsirta elkísér
  — Будь здоров до самой смерти / Légy jó mindhalálig (по Жигмонду Морицу)
  — Жаворонок / Pacsirta (по Дежё Костоланьи, в советском прокате «Любимый деспот»)
  — Золотой дракон / Aranysárkány (по Дежё Костоланьи)
  — Мозаика города Бая / Bajai mozaik
  — Это случилось в сентябре / Elindult szeptemberben (ТВ)
  — Розарий на шести хольдах / Hatholdas rózsakert
  — Китайский кувшин / Kínai kancsó (ТВ)
  — Ключ / A kulcs (ТВ)
  — Купание / Fürdés (ТВ)
  — Бунтующий класс / Zendül az osztály (ТВ)
  — Сиротка / Árvácska (по Жигмонду Морицу)
  — Я вижу цветные сны / Színes tintákról álmodom (по Жигмонду Морицу)

Сценарист
  — Преступник неизвестен / A tettes ismeretlen
  — Египетская история / Egyiptomi történet
  — Розарий на шести хольдах / Hatholdas rózsakert
  — Сиротка / Árvácska
  — Я вижу цветные сны / Színes tintákról álmodom

Актёр
  —  / Karosszék Járókelõ

Награды
 1956 — премия имени Кошута
 1956 — Специальный приз жюри Кинофестиваля в Карловых Варах («Пропасть»)
 1964 — Золотая пальмовая ветвь 17-го Каннского кинофестиваля («Жаворонок»)
 1969 — Заслуженный артист ВНР
 1976 — приз Кинофестиваля в Карловых Варах («Сиротка»)
 1977 — Народный артист ВНР

Литература
 Кино: Энциклопедический словарь / Гл. ред. С. И. Юткевич Москва, Советская энциклопедия, 1987. — с. 343

Ссылки

 Ласло Раноди на сайте КиноПоиск

Лауреаты премии Кошута
Заслуженные артисты Венгрии
Народные артисты Венгрии


text:
Инал — бухта в Туапсинском курортном районе на Черноморском побережье России между посёлками Джубга и Архипо-Осиповка. В районе бухты расположено около ста баз отдыха. Расстояние до Джубги — 10 км, до Туапсе — 60 километров, до Краснодара — 130 километров. Известна искусственным мелкогалечным пляжем созданным в 1970-х годах, который считается одним из самых больших пляжей подобного рода в Европе. Добраться до бухты можно регулярным автобусным маршрутом № 12 Джубга—Бжид.

Название
Инал — князь, родоначальник кабардинских, темиргоевских, бесленеевских, хатукаевских и части хегакских княжеских родов. Местные жители рассказывают легенду о названии бухты, где Иналом звали мудрого отца девушки полюбившей парня из враждующей с ними семьи. История закончилось свадьбой и примирением.

Интересные факты

В 2006 году в бухте Инал сел на мель крупный сухогруз Transbora, чем во многом привлёк туристов. После нескольких неудачных попыток сдвинуть корабль с места экипаж был снят, а в 2009 году сухогруз порезали на металлолом.

Примечания

Заливы Чёрного моря
Заливы Краснодарского края


text:
Puri Jagannath (Visakhapatnam, 28 de setembre de 1966) és un director de cinema indi, guionista i productor, que treballa principalment al cinema telugu. Ha guanyat el premi Nandi tres vegades. En 2006 va dirigir Pokiri, estrenada al 7è Festival de cinema d'IIFA de Dubai. La pel·lícula va ser un èxit i va ser refeta per a diferents llengües de l'Índia, fet-lo famós a nivell nacional.
Va debutar a Bollywood en 2004, amb la pel·lícula Shart: The Challenge. En 2011, va dirigir Bbuddah... Hoga Terra Baap, el guió de la qual va ser arxivada a la biblioteca dels Oscar. També posseeix una Discogràfica anomenada Puri Sangeet.

Referències

Directors de cinema indis
Persones d'Andhra Pradesh


text:
El municipio Urdaneta es uno de los 18 municipios que forman parte del estado Aragua, Venezuela. Es el municipio de mayor extensión del Aragua, con una superficie de 2.024 km² y una población de 23.880 habitantes (censo 2011); la parte del sur del municipio es reclamado por el estado Guárico. Su capital es Barbacoas.

Parroquias
 Urdaneta
 Las Peñitas
 San Francisco de Cara
 Taguay

Política y gobierno

Alcaldes

Concejo municipal

Período 1989 - 1992

Período 1992 - 1995

Período 1995 - 2000

Período 2013 - 2018

Período 2018 - 2021

Período 2021 - 2025

Véase también
 Lista de municipios de Venezuela
 Barbacoas (Venezuela)
 Simón Díaz

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de la Alcaldía

Urdaneta
Epónimos de Rafael Urdaneta
Urdaneta


text:
25541 Greathouse è un asteroide della fascia principale. Scoperto nel 1999, presenta un'orbita caratterizzata da un semiasse maggiore pari a 2,8492285 UA e da un'eccentricità di 0,1966712, inclinata di 3,53932° rispetto all'eclittica.

Collegamenti esterni

Corpi celesti scoperti nel 1999
Greathouse


text:
Shunsuke Fukuda (; * 3. Mai 1999 in der Präfektur Saitama) ist ein japanischer Fußballspieler.

Karriere
Shunsuke Fukuda erlernte das Fußballspielen in der Mannschaft des Japan Soccer College FC im Kitakanbara District. Im Januar 2019 wechselte er zu Albirex Niigata (Singapur). Der Verein, ein Ableger des japanischen Zweitligisten Albirex Niigata, spielte in der ersten singapurischen Liga, der Singapore Premier League. Hier absolvierte er zwei Erstligaspiele. 2020 spielte er bei CUPS Seiro. Mit dem Regionallisten spielte er in der Hokushin'etsu Football League, wo er in der Division 2 antrat. Für die CUPS absolvierte er 5 Regionalligaspiele. Im Februar 2021 kehrte er zu seinem ehemaligen Verein Japan Soccer College zurück.

Weblinks

Fußballspieler (Albirex Niigata, Singapur)
Fußballspieler (Japan Soccer College)
Japaner
Geboren 1999
Mann


text:
Il Gela è un fiume della Sicilia centro-meridionale, assieme al Salso e al Dirillo è uno dei principali corsi d'acqua che attraversa il comprensorio gelese.

Esso nasce nelle montagne poste circa 7 chilometri a nord-ovest di Piazza Armerina e dopo aver attraversato la fertile pianura gelese sfocia nel mar Mediterraneo alla periferia est della città di Gela.

Durante il suo cammino riceve diversi affluenti nelle zone del piazzese e del mazzarinese, ma i due affluenti più importanti sono il fiume Cimia e il fiume Maroglio. Inoltre dopo aver attraversato il territorio di Mazzarino esso viene deviato verso la grande diga Disueri realizzata per l'irrigazione della vasta Piana di Gela e oggi utilizzata anche per l'approvvigionamento idrico della città di Gela. Lungo il fiume Cimia è stato creato un altro grande bacino artificiale: la diga Cimia.

Denominazione
Lungo il suo corso di oltre 70 chilometri cambia più volte denominazione: fiume di Giozzo, fiume di Nociara, fiume della porcheria, fiume Disueri, fiume di Cassari e infine fiume Gela. Il nome "fiume della porcheria" è legato al fatto che il fiume attraversava una zona dove scaricavano i reflui delle concerie che, alla foce, scaricava fanghi puzzolenti. Il nome "Gela", quello con cui è conosciuto e oggi individuato in tutto il suo corso, ha invece un'origine indigena che si riferisce probabilmente alle acque gelide, provenienti dai monti della Sicilia centrale, che lo caratterizzavano.

Corso del fiume

Il fiume nasce dai monti Erei, nel suo tratto iniziale scorre tra i monti che circondano la cittadina di Piazza Armerina e nel suo piccolo letto risulta quasi in tutti i mesi dell'anno ricco di acque. Scendendo a valle esso viene convogliato nel bacino formato dalla diga Disueri (che può contenere ben 24 milioni di metri cubi d'acqua) e la sua portata viene quasi completamente eliminata se non fosse per qualche piccolo torrente asciutto per gran parte dell'anno e per gli scarichi agricoli e civili che incontra durante il suo corso. Infatti anche il suo più grande affluente, il Cimia, è stato deviato artificialmente. Più avanti, scorrendo lento sulla pianura, riceve le acque del fiume Maroglio, proveniente dalla zona del calatino, che un tempo sfociava autonomamente nel Mediterraneo. Incontra quindi i ruderi della più antica diga di Sicilia, Grotticelle, con una cascatella asciutta nei mesi estivi e in modo sinuoso si dirige verso la zona industriale dove riceve i caldi scarichi del Polo petrolchimico di Gela, e sfocia finalmente nel Golfo di Gela. Nell'area della foce vige il divieto permanente di balneazione per inquinamento industriale. Alla foce il suo alveo presenta una larghezza di quasi 50 metri ed una profondità massima di oltre 2 metri (per i primi 1000 metri dalla foce) per poi stringersi e asciugarsi man mano che si allontana dal mare. Una ventina d'anni fa a causa dello straripamento sono stati creati nel suo tratto pianeggiante dei grandi argini in cemento armato ed è stata bonificata l'area adiacente in contrada Betlemme (Gela). Esso viene utilizzato come canale di scarico delle dighe Cimia e Disueri quando queste devono essere svuotate.

Storia
Il fiume Gela è stato importante nella storia e nella vita delle comunità che attraversa lungo il suo corso. Infatti è stato una delle principali vie di penetrazione nell'interno dell'isola per le popolazioni preistoriche e greche in quanto anticamente risultava navigabile per un buon tratto finale. Ha costituito con la sua foce, sino ai primi anni del XX secolo, un "porto-canale" di rifugio per le imbarcazioni della flotta peschereccia gelese. È stato inoltre fonte di sopravvivenza con i suoi pesci e di igiene col suo "lavatoio". È stato fonte di vita per gli agricoltori della Piana di Gela che nei periodi di siccità andavano a riempire le "quarare" per irrigare i campi di cotone e grano mentre oggi le sue acque convogliate nel bacino artificiale vengono distribuite attraverso il vasto sistema di canalizzazione.

In epoca greca il fiume Gela veniva considerato una divinità e ricopriva un ruolo fondamentale per la vita della grande polis geloa. Oggi con gli scarichi industriali, il brutto panorama circostante e l'incuria dei terreni attorno, risulta offeso per la sua grande storia e per il ruolo svolto nei secoli passati.

Voci correlate
Navi greche di Gela
Porto Rifugio di Gela
Porto Isola di Gela
Lago Disueri

Fiumi del libero consorzio comunale di Caltanissetta
Geografia di Gela
Fiumi tributari del mar Mediterraneo


text:
Dvouhra juiorek US Open 2018 probíhala v první polovině září 2018. Do singlové soutěže newyorského tenisového grandslamu nastoupilo šedesát čtyři hráček. Obhájkyní titulu byla Američanka ruského původu Amanda Anisimovová, která se rozhodla do soutěže nezasáhnout.

Vítězkou juniorské dvouhry se stala třetí nasazená Wang Si-jü, jež ve finále zdolala 17letou francouzskou turnajovou jedenáctku Claru Burelovou, a finalistku Australian Open 2018, po dvousetovém průběhu 7–6 a 6–2. Levoruká Wangová získala v 17 letech premiérový grandslam kariéry a stala se vůbec první Číňankou, která vyhrála juniorskou grandslamovou dvouhru. Do juniorského kombinovaného žebříčku si připsala 375 bodů.

Do soutěže také nastoupila 17letá floridská rodačka Elizabeth Mandliková, dcera československé vítězky US Open 1985 Hany Mandlíkové, kterou ve třetím kole vyřadila Ukrajinka Daša Lopatecká.

Nasazení hráček

Pavouk

Finálová fáze

Horní polovina

1. sekce

2. sekce

Dolní polovina

3. sekce

4. sekce

Odkazy

Reference

Externí odkazy

US Open 2018
Juniorský tenis v roce 2018


text:
L'année 1777 a été marquée, en philosophie, par les événements suivants :

Événements

Publications
 Joseph Priestley :
 Disquisitions relating to Matter and Spirit;
 The Doctrine of Philosophical Necessity Illustrated.

 Jean-Jacques Rousseau : Rousseau juge de Jean-Jacques.

Naissances

Décès

Notes et références

Voir aussi
 1777 en littérature

1777
XVIIIe siècle en philosophie


text:
018/Tio Grupper är ett samlingsalbum i LP-format från 1980, innehållande viktiga bidrag från punkscenen i Uppsala.

Låtlista
Stain - Vill Inte
Stain - Den Tysta Verkligheten
N-Liners - Återfall I Farten
N-Liners - Miljonär
Rune Strutz - En Bracka Från Gottsunda
Rune Strutz - Mobbad Runt
Automania - Dyka
Automania - Beständigt Cool
Rävjunk - Slå Tillbaka
Caiza - Ångestskri
Olle - Se Mig
Lepra - Två Dagar Från November
Lepra - Gräv Upp Jorden
Allan Ball - Drömmar Om Frihet
Allan Ball - Ingenting
Original Rummies - The Perfect Man
Original Rummies - Invisible Heartbreaker
Lars Garage - Robot City

Referenser

Samlingsalbum
Blandade artister


text:
Auguste Choisy (7 February 1841 – 18 September 1909) was a French architectural historian and author of Histoire de l'Architecture.

Biography
Choisy was born in Vitry-le-François. He studied architecture in Paris at the École Polytechnique the École des Ponts et Chaussées from 1861 to 1863. As part of his studies, he traveled to Rome and Athens where his interest was in the structures of ancient monuments rather than their decorative detail. He was professor of architecture at the École Nationale des Ponts et Chaussées from 1877 to 1901.

In 1899, he published his two-volume book, Histoire de l'architecture. In it, he developed isometric drawings that combined plan, elevation, section, perspective into a single drawing. He then used this visual approach to describe buildings in social and material terms along with historical determinism.

In 1904, he won the RIBA's Royal Gold Medal. Very important for the study of Greek architecture was his contribution "Le pictoresque et l'art grec" (chapter in The history of architecture).

Choisy died on September 18, 1909, at age 68, in Paris.

Books by Auguste Choisy
 L'art de bâtir chez les romains 1873
 L'Asie Mineure et les Turcs en 1875: Souvenirs de Voyage par Auguste Choisy 1876
 L'art de bâtir chez les byzantins 1883
 Etudes épigraphiques sur l'architecture grecque 1883
 Histoire de l'Architecture (The history of architecture) 1899 (two volumes)
 L'Art de bâtir chez les Égyptiens 1904
 Vitruve 1909

References

Thierry Mandoul, Entre raison et utopie. L'Histoire de l'architecture d'Auguste Choisy, Wavre, Mardaga, 2008, 320 p.

External links

 Biography of Auguste Choisy (in French)

The site for the centenary of Auguste Choisy. It will remain a permanent site for scholars with many relevant text in pdf otherwise out of reach

1841 births
1909 deaths
People from Vitry-le-François
French art historians
French architecture writers
French architectural historians
French civil engineers
Corps des ponts
École Polytechnique alumni
École des Ponts ParisTech alumni
Recipients of the Royal Gold Medal
French male non-fiction writers


text:
Białucki – polski herb szlachecki.

Opis herbu
W polu barwy niewiadomej strzała bez opierzenia, rozdarta. W rozdarciu półksiężyc, nad którym gwiazda.

Brak informacji o klejnocie nad hełmem w koronie.

Historia herbu
Z 1613 roku pochodzi wzmianka o Wojciechu Białuckim, ziemianinie kijowskim.

Herbowni
Białucki.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Herby szlacheckie o niewiadomych barwach


text:
Hannah Tatum Whitall Smith (7 de fevereiro de 1832 — 1 de maio de 1911) foi uma feminista, escritora e evangelista leiga contada entre os fundadores do Movimento de Santidade nos Estados Unidos. A alavancou o início do Movimento Vida Superior no Reino Unido da Grã-Bretanha e Irlanda e em 1903 assumiu o universalismo cristão. Sua atuação feminista foi pelo "direito de voto" para as mulheres e como precursora a subir em púlpitos quando somente a homens eram concedido. Ativista contra as drogas lícitas, foi uma das fundadoras do movimento da temperança, um movimento radical que combatia o consumo de bebidas alcoólicas.

Biografia
Nasceu na Filadélfia, descendente de proeminentes e influentes Quakers em Nova Jersey. Hannah Tatum era filha de John Mickle Whitall e Mary Tatum Whitall. E foi bisneta de Ann Cooper Whitall.

Casou-se com Robert Pearsall Smith, em 5 de novembro de 1851, com outro descendente de proeminentes Quakers. Viveram em Germantown, Pensilvânia e deixaram os Quakers em 1858.

Foram inicialmente influenciados pelos Irmãos de Plymouth e depois migraram para o avivalismo Holiness metodistas, e foram adeptos da doutrina wesleyana da "inteira santificação" após lerem os escritos de santidade de Walter e Phoebe Palmer. Foram influenciados por William E. Boardman, que escreveu A Vida Cristã Mais Elevada (1858)..

De 1864 a 1868, Robert e Hannah Smith viveram em Millville (Nova Jérsei), quando Robert teria assumiu os negócios do pai de Hannah, as fábricas de vidro Whitall, Tatum & Companhia.

Em julho de 1867 em Vineland, Nova Jersey, Robert seria "santificado" no "verdadeiro estilo Metodista". Hannah somente aderiria a "santificação" em anos seguintes. Tornaram-se evangelistas leigos e proeminentes oradores nos "campos de santidade". Promoveram reuniões de "santidade" entre os seus amigos Quakers, e escreveram e publicaram folhetos sobre esta experiência.
Hanna gerou a Alice, quem vira a ser a primeira esposa de Bertrand Russell.

Seu devocional intitulado "The Christian's Secret of a Happy Life", publicado em 1875, tornou-se um best seller ao longo dos tempos, recebendo elogios do filósofo de Harvard, William James, que disse que se ele se tornasse um cristão, ele gostaria de ser o tipo de cristão descrito no livro. E. Stanley Jones, um conhecido missionário metodista, teria se convertido ao Movimento de Vida Superior quando leu este livro em seu alojamento estudantil no Asbury College.

Uma das suas maiores contribuições para a história da moderna foi a presença das mulheres como pregadoras, uma herança Quaker que foi trazida para os metodistas do Movimento Vida Superior. Mas quando Robert tornou-se um membro leigo da Igreja Philadelphia Presbyterian, então Hannah e amigos Quakers, como Sarah Smiley, começaram a pregar em Igreja Presbiteriana, Batistas, Episcopais e Igrejas Congregacionais, onde as aglomerações eram tão grandes para lhes ouvir que tinham que se sentar no chão defronte ao púlpitos.

Enquanto as mulheres eram ainda recusada para falar em reuniões públicas, Hannah foi preletora na convenção de santidade em Brighton, Inglaterra, em 1875. O impacto de seus sermões serviu de encanto a milhares de britânicos, entre eles leigos e pastores, vindo a receber o apelido de "o anjo das igrejas" uma referência bíblica ao anjo de Apocalipse que anuncia o pecado e repreende a igreja de Cristo.

Hannah Smith resumiu sua crença como "Deus é suficiente" (Francis Asbury Press, 1986), título de devocional editado pelo Dr Melvin E. Dieter, teólogo professor de história da igreja. "

Entre 1873–1874, os Smith evangelizaram na Inglaterra, incluindo Oxford, ensinando sobre "vida superior" e "santidade". Em 1874 Hannah ajudou a fundar a Women's Christian Temperance Union (União das Mulheres de Temperança Cristã). Nesse mesmo ano os Smiths viajaram para o Império Alemão e a Suíça, onde evangelizaram em várias cidades. Em 1875, voltaram para a Inglaterra e participaram da Convenção em Brighton. Nos anos seguintes Hannah não foi muito atuante nestas convenções.

Em 1888, a família Smith mudou-se para a Inglaterra porque sua filha Mary Berenson casou-se com um advogado inglês, Frank Costelloe. Mary divorciou-se e casou com o crítico Bernard Berenson. Ainda na Inglaterra sua filha Alys Pearsall Smith conheceu e se casou com o filósofo Bertrand Russell. Hannah teve outro filho que foi um crítico, Logan Pearsall Smith.

Hannah Whitall Smith foi tia de outra notável na história da conquista feminista, sua sobrinha Martha Carey Thomas, a primeira reitora de uma Faculdade na América, e defensora e ativa eleitora.

Hannah Whitall Smith morreu na Inglaterra em 1911.

Livros
Hannah Whitall Smith publicou O Segredo Cristão de uma Vida Feliz (1875) e é um livro extremamente popular no exercício prático da vida em santidade. É ainda amplamente lido hoje e publicado milhões de cópias.
Escreveu sua autobiografia espiritual, O Altruísmo de Deus e como Descobri-lo (1903). Muitas publicações desse livro omitem os três capítulos que explicam como ela aderiu ao cristianismo universalista: "a salvação deve ser tão universal quanto a queda." (Hannah Whitall)

Ver também
Quakers
Movimento Holiness
Movimento Vida Superior

Ligações externas
Livro: Segredo Cristão de uma Vida Feliz, por Hannah Tatum Whitall Smith

Feminismo
Pastores dos Estados Unidos
Escritores dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)


text:
Pio Gaetano Secondo Stella (* 7. August 1857 in Paso del Molino; † 21. September 1927) war ein uruguayischer Geistlicher und römisch-katholischer Weihbischof in Montevideo.

Leben
Pio Stella empfing am 8. April 1882 das Sakrament der Priesterweihe.

Am 22. Dezember 1893 ernannte ihn Papst Leo XIII. zum Titularbischof von Amyzon und zum Weihbischof in Montevideo. Der Bischof von Montevideo, Mariano Soler, spendete ihm am 24. November 1894 in der Kathedrale von Montevideo die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren der Weihbischof in Montevideo, Ricardo Isaza y Goyechea, und der Bischof Luigi Giuseppe Lasagna SDB.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Weihbischof in Montevideo
Titularbischof
Uruguayer
Geboren 1857
Gestorben 1927
Mann


text:
This article consists of tables outlining a number of physical quantities.

The first table lists the base quantities used in the International System of Units to define the physical dimension of physical quantities for dimensional analysis. The second table lists the derived physical quantities. Derived quantities can be expressed in terms of the base quantities.

Note that neither the names nor the symbols used for the physical quantities are international standards. Some quantities are known as several different names such as the magnetic B-field which known as the magnetic flux density, the magnetic induction or simply as the magnetic field depending on the context. Similarly, surface tension can be denoted by either σ, γ or T. The table usually lists only one name and symbol that is most commonly used.

The final column lists some special properties that some of the quantities have, such as their scaling behavior (i.e. whether the quantity is intensive or extensive), their transformation properties (i.e. whether the quantity is a scalar, vector or tensor), and whether the quantity is conserved.

See also
 List of photometric quantities
 List of radiometric quantities

Physical quantities
list


text:
Rostowskoje () ist ein Name russischer Orte:
 Rostowskoje (Archangelsk), Dorf in der Oblast Archangelsk
 Rostowskoje (Kaliningrad), Siedlung in der Oblast Kaliningrad (bis 1946: Tölteninken, Kreis Wehlau, Ostpreußen)


text:
Le journal de l'université du Zhejiang est une revue scientifique à comité de lecture publiée par Zhejiang University Press, maison d'édition de l'université du Zhejiang (République populaire de Chine). Le journal, constitué de 8 journaux spécialisés, couvre des domaines tels que la science, la médecine, l'ingénierie, les lettres, ou encore les sciences sociales.

Journaux
 Journal of Zhejiang University Science A: Applied Physics and Engineering (en collaboration avec Springer Science+Business Media)
 Journal of Zhejiang University Science B: Biomedicine & Biotechnology (en collaboration avec Springer Science+Business Media)
 Frontiers of Information Technology & Electronic Engineering (depuis 2015) (en collaboration avec Springer Science+Business Media et le Chinese Academy of Engineering ; anciennement Journal of Zhejiang University Science C)
 Journal of Zhejiang University: Engineering (en chinois)
 Journal of Zhejiang University: Agriculture & Life Science (en chinois)
 Journal of Zhejiang University: Science (en chinois)
 Journal of Zhejiang University: Medicine/Medical Sciences (en chinois)
 Journal of Zhejiang University: Humanities & Social Sciences (en chinois)

Lien externe
Site officiel

Zhejiang


text:
Das Orchester Wiener Akademie ist ein in Wien (Österreich) beheimatetes Orchester, das seine Darbietungen in historisch-informierter Aufführungspraxis präsentiert.

Das Orchester wurde 1985 von Martin Haselböck gegründet, der nach wie vor als dessen künstlerischer Leiter fungiert.

Neben einem alljährlichen Zyklus für die Gesellschaft der Musikfreunde im Großen Wiener Musikvereinssaal war Haselböck mit seinem Orchester mit Konzertprogrammen und Opernproduktionen in Musikzentren der Welt zu Gast. Unter Haselböcks Leitung sind 60 CDs mit Repertoire von Bach bis zum 20. Jahrhundert veröffentlicht. Unter den Auszeichnungen für Haselböcks Orchestereinspielungen sind der Diapason d'or und der Deutsche Schallplattenpreis. Bei der Philharmonie Köln, der Suntory Hall Tokio und dem Würzburger Mozartfest gastierte die Wiener Akademie unter Martin Haselböck als Artists in Residence.

Weblinks
 Homepage des Orchesters
Orchester (Wien)
Ensemble (Historische Aufführungspraxis)


text:
Coryprosopa lineata är en tvåvingeart som beskrevs av Hesse 1956. Coryprosopa lineata ingår i släktet Coryprosopa och familjen svävflugor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Svävflugor
lineata


text:
SDES (Session Description Protocol Security Descriptions) for Media Streams is a way to negotiate the key for Secure Real-time Transport Protocol. It has been proposed for standardization to the IETF in July 2006 (see RFC khh.)

How it works
The keys are transported in the SDP attachment of a SIP message. That means, the SIP transport layer must make sure that no one else can see the attachment. This can be done by using TLS transport layer, or other methods like S/MIME. Using TLS assumes that the next hop in the SIP proxy chain can be trusted and it will take care about the security requirements of the request.

The main advantage of this method is that it is extremely simple. The key exchange method has been picked up by several vendors already, even though some vendors do not use a secure mechanism to transport the key.  This helps to get the critical mass of implementation to make this method the de facto standard.

To illustrate this principle with an example, the phone sends a call to the proxy. By using the sips scheme, it indicates that the call must be made secure. The key is base-64 encoded in the SDP attachment.

 INVITE sips:*97@ietf.org;user=phone SIP/2.0
 Via: SIP/2.0/TLS 172.20.25.100:2049;branch=z9hG4bK-s5kcqq8jqjv3;rport
 From: "123" <sips:123@ietf.org>;tag=mogkxsrhm4
 To: <sips:*97@ietf.org;user=phone>
 Call-ID: 3c269247a122-f0ee6wcrvkcq@snom360-000413230A07
 CSeq: 1 INVITE
 Max-Forwards: 70
 Contact: <sip:123@172.20.25.100:2049;transport=tls;line=gyhiepdm>;reg-id=1
 User-Agent: snom360/6.2.2
 Accept: application/sdp
 Allow: INVITE, ACK, CANCEL, BYE, REFER, OPTIONS, NOTIFY, SUBSCRIBE, PRACK, MESSAGE, INFO
 Allow-Events: talk, hold, refer
 Supported: timer, 100rel, replaces, callerid
 Session-Expires: 3600;refresher=uas
 Min-SE: 90
 Content-Type: application/sdp
 Content-Length: 477

 v=0
 o=root 2071608643 2071608643 IN IP4 172.20.25.100
 s=call
 c=IN IP4 172.20.25.100
 t=0 0
 m=audio 57676 RTP/SAVP 0 8 9 2 3 18 4 101
 a=crypto:1 AES_CM_128_HMAC_SHA1_32 inline:WbTBosdVUZqEb6Htqhn+m3z7wUh4RJVR8nE15GbN
 a=rtpmap:0 pcmu/8000
 a=rtpmap:8 pcma/8000
 a=rtpmap:9 g722/8000
 a=rtpmap:2 g726-32/8000
 a=rtpmap:3 gsm/8000
 a=rtpmap:18 g729/8000
 a=rtpmap:4 g723/8000
 a=rtpmap:101 telephone-event/8000
 a=fmtp:101 0-16
 a=ptime:20
 a=encryption:optional
 a=sendrecv

The phone receives the answer from the proxy and now there can be a two-way secure call:

 SIP/2.0 200 Ok
 Via: SIP/2.0/TLS 172.20.25.100:2049;branch=z9hG4bK-s5kcqq8jqjv3;rport=62401;received=66.31.106.96
 From: "123" <sips:123@ietf.org>;tag=mogkxsrhm4
 To: <sips:*97@ietf.org;user=phone>;tag=237592673
 Call-ID: 3c269247a122-f0ee6wcrvkcq@snom360-000413230A07
 CSeq: 1 INVITE
 Contact: <sip:*97@203.43.12.32:5061;transport=tls>
 Supported: 100rel, replaces
 Allow-Events: refer
 Allow: INVITE, ACK, CANCEL, BYE, REFER, OPTIONS, PRACK, INFO
 Accept: application/sdp
 User-Agent: pbxnsip-PBX/1.5.1
 Content-Type: application/sdp
 Content-Length: 298

 v=0
 o=- 1996782469 1996782469 IN IP4 203.43.12.32
 s=-
 c=IN IP4 203.43.12.32
 t=0 0
 m=audio 57076 RTP/SAVP 0 101
 a=rtpmap:0 pcmu/8000
 a=rtpmap:101 telephone-event/8000
 a=fmtp:101 0-11
 a=crypto:1 AES_CM_128_HMAC_SHA1_32 inline:bmt4MzIzMmYxdnFyaWM3d282dGR5Z3g0c2k5M3Yx
 a=ptime:20
 a=sendrecv

Discussion: Call Initiation and missing End-to-End Encryption
A common problem with secure media is that the key exchange might not be finished when the first media packet arrives. In order to avoid initial clicks, those packets must be dropped. Usually this is only a short period of time (below 100 ms), so that this is no major problem.

The SDES method does not address the "end-to-end" media encryption. For example, if user A is talking to user B via a proxy P, SDES allows negotiation of keys between A and P or between B and P, but not between A and B. For end-to-end media security you must first establish a trust relationship with the other side. If you use a trusted intermediate for this, the call setup delay will significantly increase, which makes applications like push-to-talk difficult. If you do this peer-to-peer, it might be difficult for you to identify the other side. For example, your operator might implement a B2BUA architecture and play the role of the other side, so that you still don't have end-to-end security. Newer, modern protocols, like ZRTP, offer end-to-end encryption for SIP/RTP calls.

See also
MIKEY key exchange method
ZRTP end-to-end key exchange proposal
DTLS-SRTP end-to-end key exchange IETF standard

External links
 Presentation about different key exchange methods (Microsoft PowerPoint format.)

Internet protocols


text:
Stephen Patrick David Gately, né le  à Dublin et mort le  à Andratx, est un chanteur pop, auteur-compositeur et acteur irlandais.

Biographie
Il est, avec Ronan Keating, l'un des deux chanteurs de premier plan dans le boys band irlandais Boyzone. Tous les albums studio du groupe  au Royaume-Uni ont été des succès internationaux.

En 2000, son album solo entre dans le Top 10 des albums les plus vendus au Royaume-Uni. Il continue sa carrière artistique pour apparaître dans diverses productions théâtrales, entre autres dans la comédie musicale Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, et dans différents programmes de télévision britanniques.

En 2008, il rejoint ses anciens partenaires du groupe Boyzone, reformé pour une grande tournée au Royaume-Uni. La même année le groupe sort Back again… No matter what, un best-of de leurs plus grands tubes, et deux nouveaux singles intitulés Love you anyway et Better.

Le , Stephen Gately meurt d'un œdème pulmonaire, dû à une faiblesse cardiaque congénitale, alors qu'il est en vacances avec son compagnon dans sa propriété d'Andratx à Majorque. Ses funérailles ont lieu le  suivant dans l'église St Lawrence O'Toole à Dublin. Les quatre autres membres du groupe Boyzone sont présents, chantent pendant la cérémonie et portent son cercueil. Il repose au cimetière de Glasnevin de Dublin.

Il avait révélé son homosexualité en 1999.

Notes et références

Liens externes

Chanteur irlandais
Acteur irlandais
Naissance à Dublin
Naissance en mars 1976
Décès en octobre 2009
Décès à 33 ans
Mort d'un œdème pulmonaire
Personnalité ayant fait son coming out
Membre de Boyzone
Personnalité inhumée au cimetière de Glasnevin


text:
Pelecanimimus est un genre éteint de dinosaures théropodes, un ornithomimosaurien basal. Il a été découvert à Las Hoyas en Espagne dans les sédiments de la formation géologique de , datée du Crétacé inférieur, du Barrémien, soit il y a entre  et  millions d'années.

Une seule espèce est rattachée au genre : Pelecanimimus polydon, décrite par Bernardino P. Pérez-Moreno et ses collègues en 1994.

Étymologie
Le nom de genre Pelecanimimus est construit avec le mot latin « pelecanus », « pélican » et le grec « μῖμος/mimos », « imitateur », ou qui mime, pour donner « imitateur du pélican », en référence à son long bec et à sa poche extensible au niveau de la gorge (sac gulaire). Le nom spécifique « polydon » est composé des deux mots grecs « πολύς/polys », « nombreux » et « ὀδούς/odous », « dents » pour rappeler le grand nombre de dents que possède cet ornithomimosaurien. Le nom binominal peut se traduire par « imitateur du pélican à nombreuses dents ».

Découverte et datation
On n'en connaît à ce jour qu'un seul squelette qui, bien qu'incomplet, comprend le crâne en excellent état, le cou, les deux épaules, une partie du poitrail et des empreintes de peau. Il a été trouvé dans le lagerstätte de Las Hoyas en Espagne sur une grande plaque de calcaire datée du Crétacé inférieur, il y a environ 128 millions d'années, soit un âge nettement plus ancien que celui abritant les restes des autres ornithomimosauriens découverts précédemment.

Il est resté le plus ancien « dinosaure-autruche » ou ornithomimosaurien, jusqu'à la découverte en 2000, en Afrique du Sud, de Nqwebasaurus, plus âgé d'environ 10 millions d'années.

Description

Taille
Pelecanimimus est un petit ornithomimosaurien, d'une longueur totale de . Son crâne est particulièrement long et étroit avec une longueur correspondant à environ 4,5 fois sa hauteur.

Denture
Sa denture est remarquable parmi celles des ornithomimosauriens et même, plus généralement, chez les théropodes.
En effet il présente un nombre exceptionnellement élevé de dents, environ 220 en tout, le plus grand connu pour un théropode.

Ces toutes petites dents, hétérodontes et non dentelées, montrent une constriction au passage de la couronne à la racine.

Elles se répartissent comme suit sur les os des mâchoires :
 7 par prémaxillaire ;
 environ 30 par maxillaire (sur le tiers avant de l'os) ;
 75 par os dentaire.
La mâchoire supérieure porte ainsi environ 74 dents. Celles situées à l'avant sont larges, avec une section horizontale en forme de « D », tandis que plus à l'arrière, elles sont en forme de lame.
La mandibule porte environ 150 dents, de plus petite taille.

Squelette

Des empreintes de peau préservées grâce aux très bonnes conditions de fossilisation du site espagnol ont montré deux structures particulières :
 un sac gulaire sous son bec et au niveau de sa gorge comme en possèdent aujourd'hui les pélicans ;
 une petite crête occipitale à l'arrière de son crâne.
Les bras et les mains de Pelecanimimus sont typiques de ceux des ornithomimosauriens avec une  ulna et un radius très rapprochés et des doigts de même longueur terminés par des griffes un peu courbées.

Paléobiologie

Selon D. E. G. Briggs, B. Pérez Pérez-Moreno et leurs collègues, Pelecanimimus pourrait avoir ressemblé à une grue moderne, marchant dans les eaux très peu profondes de lacs, d'étangs ou de lagunes pour capturer avec ses griffes et ses dents des poissons, pour ensuite les stocker dans son sac gulaire.

Classification
Le cladogramme établi en 2014 par Yuong-Nam Lee, Rinchen Barsbold, Philip J. Currie, Yoshitsugu Kobayashi, Hang-Jae Lee, Pascal Godefroit, François O. Escuillié et Tsogtbaatar Chinzorig évalue les principaux genres (les mieux documentés) d'ornithomimosauriens. Il montre la place de Pelecanimimus comme un ornithomimosaurien très basal, porteurs de dents sur ses deux mâchoires comme Nqwebasaurus :

Notes et références

Références

Références taxinomiques

Voir aussi

Annexes

Articles connexes
 Ornithomimosauria
 Nqwebasaurus
 Liste des dinosaures

Ornithomimosauria
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Saurischien non avien (nom scientifique)
Dinosaure du Crétacé inférieur
Dinosaure d'Europe
Paléontologie en Espagne
Taxon fossile décrit en 1994


text:
Seru (uit het Papiaments), vroeger ook wel geschreven als ceru of seroe,  betekent op de Benedenwindse eilanden van de Nederlandse Antillen (Curaçao en Bonaire) heuvel. Op Aruba spreekt men doorgaans van cero. Het woord wordt in algemene zin gebruikt (in Otrobanda zegt men bijvoorbeeld "hij woont op de seru", wanneer men de hoger gelegen rand van het stadsdeel bedoelt), maar komt ook voor in tal van geografische eigennamen, ter aanduiding van bepaalde heuvels (Seru Colorado, Seru Pretu) maar ook van wijken (Seru Fortuna aan de noordkant van Willemstad), plaatsen (Seru Cocori, vroeger een plaatsje nu de uiterst noordoostelijke buitenwijk van Willemstad), straatnamen (Seru Fortunaweg) of landhuizen (Seru Grandi – ook de naam van een heuvel die het oosten van Curaçao domineert)). Zo is ceritu, afgeleid van seritu (heuveltje), een wijk van Willemstad aan de oostkant van het Schottegat.

Als eigennamen komen verder voor in:

 - Ser'i Compa, Ser'i Janchi, Ser'i Noca, Ser'i Padua, Ser'i Pos di Noord, Sero Alejandro, Seroe Blanco, Seru Bientu, Sero Bonchi, Sero Cabai, Sero Cadushi, Sero Colebra, Sero Cristal, Sero Cucu, Sero Gerard, Sero Grandi, Sero Kawara, Sero Largo, Sero Lopez, Sero Muskita, Sero Patrishi, Sero Pela, Sero Pita, Sero Plat, Sero Sumpiña, Sero Tijshi, Sero Tres Cabes, Sero Tula, Sero Wao-Wao.

 Bonaire - Ser'i Diabel, Ser'i Palmita, Ser'i Rincon, Seru Largu.

 - Ser'i Baha Hundu, Ser'i Cueba, Ser'i Domi, Ser'i Kalbas, Ser'i Karpata, Ser'i Otrabanda, Ser'i Palomba, Ser'i Pal'i Bandera, Seru Brandar, Seru Caboje, Seru Cocori, Seru Commandant, Seru Kabajé, Seru Kortapé, Seru Machu, Seru Mahuma, Seru Nobo, Seru Lora, Seru Pascu, Seru di Sabana, Seru Treinchi.

Papiaments


text:
Kim Hyun-Sung (Hangul: 김현성), född den 27 september 1989 i Suwon, Sydkorea, är en sydkoreansk fotbollsspelare som spelar för FC Seoul i K League Classic. Han tog OS-brons i herrfotbollsturneringen vid de olympiska fotbollsturneringarna 2012 i London.

Referenser

Källor
 Denna artikel är helt eller delvis översatt från motsvarande artikel på engelska wikipedia.

Externa länkar
Sports-reference.com
Spelarstatistik på soccerway.com

Sydkoreanska fotbollsspelare
Sydkoreanska olympiska bronsmedaljörer
Olympiska bronsmedaljörer 2012
Tävlande vid olympiska sommarspelen 2012 från Sydkorea
Tävlande i fotboll vid olympiska sommarspelen 2012
Män
Födda 1989
Levande personer
WP:Projekt Korea


text:
Diplonevra unispinalis är en tvåvingeart som beskrevs av Schmitz 1927. Diplonevra unispinalis ingår i släktet Diplonevra och familjen puckelflugor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Puckelflugor
unispinalis


text:
Thomas Reeve Pickering (Orange, 5 de noviembre de 1931) es un diplomático de carrera retirado de los Estados Unidos. Entre sus diversos cargos diplomáticos, se desempeñó como embajador de los Estados Unidos ante las Naciones Unidas desde 1989 hasta 1992, y como subsecretario para Asuntos Políticos del Departamento de Estado entre 1997 y 2000.

Biografía

Primeros años y educación
Nacido en Orange (Nueva Jersey), es hijo de Hamilton Reeve Pickering y Sarah Chasteney Pickering. Se graduó de Rutherford High School en Rutherford (Nueva Jersey).

Comenzó a asistir a Bowdoin College en Brunswick (Maine) en 1949 con planes de unirse al ministerio y se graduó en 1953 con altos honores. Luego obtuvo una maestría de la Escuela de Derecho y Diplomacia Fletcher en la Universidad Tufts en Medford (Massachusetts). Después de graduarse en Tufts, recibió una beca Fulbright y asistió a la Universidad de Melbourne en Australia, donde realizó una segunda maestría en 1956. Además de un doctorado en leyes honorario que Bowdoin le otorgó en 1984, ha recibido otros 12 títulos honorarios.

Antes de unirse al Departamento de Estado, sirvió en la Armada de los Estados Unidos desde 1956 hasta 1959, y más tarde sirvió en la Reserva Naval donde alcanzó el rango de Teniente Comandante.

Carrera diplomática
Su carrera de cuatro décadas en el servicio exterior de los Estados Unidos incluyó ser embajador en Rusia (1993–1996); India (1992–1993); las Naciones Unidas (1989-1992); Israel (1985–1988); El Salvador (1983–1985); Nigeria (1981-1983); y Jordania (1974–1978). Además, se desempeñó como subsecretario de Estado para Asuntos Políticos de 1997 a 2000. Tiene el rango de embajador de carrera, el más alto en el servicio exterior estadounidense.

Carrera temprana
Al principio de su carrera, fue asignado a la embajada de los Estados Unidos en Tanzania y más tarde fue asistente especial de los Secretarios de Estado William P. Rogers y Henry Kissinger. Cuando Pickering se desempeñó como embajador de los Estados Unidos en Jordania a mediados de la década de 1970, el Rey Huséin I lo declaró «el mejor embajador estadounidense con el que he tratado». Desde 1978 hasta 1981, se desempeñó como secretario adjunto de Estado para Océanos y Asuntos Ambientales y Científicos Internacionales. Luego pasó un tiempo como embajador de los Estados Unidos en Nigeria antes de que el presidente Ronald Reagan reemplazara sorprendentemente al embajador en El Salvador, Deane R. Hinton, por Pickering.

El tiempo de Pickering como embajador en El Salvador fue agitado. Sólo un año después de haber sido nombrado embajador en 1984, fue objeto de amenazas de asesinato por parte de políticos salvadoreños de derecha. El mismo año, el senador republicano Jesse Helms de Carolina del Norte instó a que se retirara a Pickering, argumentando que ayudó a manipular las elecciones del país. En ambos casos, el presidente Ronald Reagan le ofreció todo su apoyo a Pickering y lo nombró embajador en Israel. Más tarde, cuando se desempeñaba con embajador ante las Naciones Unidas, señaló que desempeñó un papel menor en el caso Irán-Contra mientras era embajador en El Salvador.

Como embajador en Israel, encabezó las críticas de Estados Unidos hacia la política israelí que expulsó a los palestinos acusados de inculcar levantamientos. Pickering destacó al primer ministro israelí, Isaac Shamir, que Estados Unidos consideraba las acciones como ilegales e inútiles para los esfuerzos de paz.

Naciones Unidas y últimos años
El presidente George H.W. Bush lo nombró embajador de los Estados Unidos ante las Naciones Unidas, siendo aprobado casi por unanimidad en el Senado de los Estados Unidos en 1989, sin votos negativos y solo con una abstención. Pickering desempeñó un papel fundamental como embajador durante la Primera Guerra del Golfo, cuando ayudó a dirigir la respuesta del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas a la invasión de Kuwait por Irak. Fue presidente del Consejo de Seguridad durante los meses de junio de 1989, noviembre de 1990 y febrero de 1992.

La decisión de Bush de trasladar a Pickering de las Naciones Unidas para convertirse en el embajador en la India fue criticada debido al exitoso mandato de Pickering. El New York Times declaró que Pickering era «posiblemente el mejor representante de Estados Unidos ante ese organismo» y que la medida se tomó simplemente porque eclipsó al secretario de Estado James A. Baker durante la Crisis del Golfo Pérsico. El último nombramiento como embajador fue hecho por el presidente Bill Clinton, quien lo designó jefe de misión en Rusia.

Entre 1997 y 2001, se desempeñó como subsecretario de Estado para Asuntos Políticos, el tercer puesto de mayor importancia del Departamento de Estado. Cuando Madeleine Albright lo nombró para el cargo, la revista Time lo declaró el «general de cinco estrellas del cuerpo diplomático». En 1998, fue enviado especial a Nigeria y se reunió con el líder encarcelado Moshood Abiola el día de su liberación.

Años posteriores

Después de su retiro del servicio exterior en 2001, se desempeñó como vicepresidente senior de relaciones internacionales en Boeing hasta 2006. Actualmente se desempeña como miembro independiente de la junta directiva de la empresa de tuberías más grande del mundo, OAO TMK, en Moscú. También está afiliado al International Crisis Group y es su copresidente. Además, es Presidente del Centro para el Estudio de la Presidencia y el Congreso, Presidente del Instituto para el Estudio de la Diplomacia, Presidente de la Academia Estadounidense de Diplomacia, Presidente de la Fundación Rostropovich-Vishnevskaya, y miembro de la Junta de Asesores de la Oficina Nacional de Investigación Asiática y de la Fundación del Panel Global con sede en Berlín, Praga y Sídney.

Tras su jubilación, el programa de becas para asuntos extranjeros del Departamento de Estado de los Estados Unidos pasó a llamarse «programa de becas para asuntos extranjeros Thomas R. Pickering». Las becas son financiadas por el Departamento de Estado y administradas por el Centro de Pasantías y Seminarios Académicos de Washington. En mayo de 2004, el Bowdoin College le otorgó el Premio Bowdoin, el premio más alto que otorga a sus graduados.

Es miembro de la junta directiva de CRDF Global y del American Iranian Council, una organización dedicada a la normalización de las relaciones entre Irán y Estados Unidos. También es miembro del Consejo de Relaciones Exteriores y de la junta directiva del Henry L. Stimson Center, así como de la Junta Asesora del Grupo Eurasia, firma de consultoría de riesgos políticos y de America Abroad Media.

En 2012, junto con el exjefe del Estado Mayor Conjunto, el almirante Michael Mullen, ayudó a dirigir un panel patrocinado por el Departamento de Estado que investigó el asalto al consulado estadounidense en Bengasi (Libia).

Referencias

Enlaces externos

Apariciones en C-SPAN.

Personas de Nueva Jersey
Alumnado de la Universidad Tufts
Embajadores en Jordania
Embajadores en Nigeria
Embajadores de Estados Unidos en El Salvador
Embajadores en Israel
Embajadores de Estados Unidos ante las Naciones Unidas
Presidentes del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas
Embajadores de Estados Unidos en India
Embajadores de Estados Unidos en Rusia
Becarios Fulbright


text:
Herb powiatu średzkiego na tarczy późnogotyckiej w polu czerwonym orzeł srebrny o złotym dziobie i złotych szponach, ze złotą  półksiężycową  przepaską  u  góry  piersi.  Na  piersi  orła, środkiem, tarcza sercowa, w której w czerwonym polu znajduje się lew wspięty złoty, patrzący.

Herb został ustanowiony Uchwałą Nr XXVIII/197/2005 Rady Powiatu Średzkiego z dnia 27 października 2005 roku.

Powiat średzki (województwo wielkopolskie)
Średzki (wielkopolski)


text:
Club Atlético River Plate är en professionell fotbollsklubb från Montevideo, Uruguay. Klubben grundades 1932 efter en sammanslagning av Olimpia Football Club  och Club Atlético Capurro. Klubben är mest känd för att ha vunnit andradivisionen i Uruguay sex gånger men blev 2008 mästare i kamp med en av Sydamerikas framgångsrikaste klubbar, Peñarol, i "Clausuran" och spelar på Estadio Saroldi (max 12 000 åskådare) i Montevideo.

Källor

CA River Plate


text:
Der Neue jüdische Friedhof Gießen liegt auf dem neuen städtischen Friedhof an der Friedhofsallee in der hessischen Stadt Gießen. Er befand sich ehemals weit außerhalb der Ortslage auf dem 188 Meter hohen Rodtberg. Die Verbindung von der gründerzeitlichen Bebauung zum Friedhof stellte eine von der Marburger Straße abgehende und früher mit Ulmen bestandene Stichstraße sicher, der heutigen Friedhofsallee. Der 4420 m² große jüdische Friedhof, der seit 1908 besteht, wird bis heute belegt.

Geschichte
Da der alte jüdische Friedhof nicht mehr ausreichte, um die Verstorbenen zu beerdigen, wurde ein neuer Friedhof notwendig, der nach Plänen des Stadtbaumeisters Schmandt ausgeführt wurde. Das jüdische Gräberfeld wurde im Jahr 1907/08 von der jüdischen Gemeinde zu Gießen eröffnet und eingeweiht. Es lag in einem unbebautem Gelände zwischen der Main-Weser-Bahn und der damals neuen Marburger Straße.

Beschreibung
Auf insgesamt sechs Teilflächen im östlichen Bereich des christlichen Friedhofes befinden sich in der Nähe der jüdischen Friedhofshalle die Begräbnisstätten der jüdischen Gemeinde Gießen und ein Gräberfeld für die Verstorbenen der orthodoxen Israelitischen Religionsgesellschaft. Zwischen den einzelnen Gräberfeldern wurden Wege zur Trennung der Flächen und zur besseren Erreichbarkeit, ohne die Grabstelle betreten zu müssen, angelegt.

Insgesamt sind 308 Grabsteine erhalten geblieben die in dichten Gruppen aufgestellt wurden. Sie bezeugen die ehemals große jüdische Gemeinde in Gießen und der damals eigenständigen Stadtteile der Kernstadt. Unter den Gräbern entlang der Außenmauer befinden sich mehrere repräsentativ ausgestattete Familiengrabstätten der Familien Heichelheim, Herz und Dreyfuss.

Hervorzuheben sind die Grabstellen für:
 Markus Kann (1853–1918), Levit
 Isaak Walldorf (1857–1920), Gründer der Gießener Schaumesse
 Prof. Dr. Ernst Friedberger (1875–1936)
 Semmy Rothenberger (1883–1914), gefallener Soldat in den Argonnen
 Moritz Mainz († 1917), Schammes
 Dr. med. Hugo Mayer (1887–1917), Oberarzt im 1. Weltkrieg, eng mit der Dr. Hugo Mayer-Stiftung verbunden.
Die übliche und von der Halacha beschriebene Abgrenzung zum christlichen Friedhof ist nicht vorhanden, einzig die Friedhofswege lassen eine Einteilung und Abgrenzung der einzelnen Bereiche erkennen. Ebenso sind wenig bis kaum vorhandene Besonderheiten der Ornamentik und der jüdischen Symbolik vorhanden.

Jüdische  Friedhofshalle
Die jüdische Friedhofshalle im östlichen Teil des christlichen Friedhofes wurde auf einem T-förmigen Grundriss errichtet und weist eine dem christlichen Kapellenensemble entsprechende aufwendige Gestaltung auf. Sie wurde aus dunkelgrauem Lungstein, rotem Sandstein und Schiefer erbaut. Das mit einem Satteldach ausgeführte Haupthaus ist mit einem halbhohem Zwischenbau und an der Rückseite mit einem niedrigeren Querhaus verbunden. Eine schmale Eingangshalle ist dem Haupthaus an der Vorderseite vorgelagert. Als Gestaltungsmerkmale sind zu benennen ein rundbogiges Hauptportal, ein mit Blendbögen verzierter Giebel, ein gekoppeltes Drillingsfenster an der Stirnseite sowie Zwillingsfenster an den Längsseiten. Der Giebel weist Gesetzestafeln im oberen Abschluss auf, die Originaltür besitzt ein filigranes Beschlagwerk, korinthisierende Säulchen und bleiverglaste Fenster sind aus der Erbauungszeit erhalten geblieben. Die Friedhofshalle ist durch einen geraden Weg mit dem Wegenetz und den unterteilten Gräberfeldern der jüdischen Abteilung verbunden.

Im Jahr 1982 wurde aus Anlass des 40. Jahrestages der Deportationen von 150 jüdischen Einwohnern aus Gießen und Wieseck in die Vernichtungslager des Ostens eine Gedenksäule auf dem Friedhof errichtet. Bei einer schweren Schändung des Friedhofs im Jahr 1981 wurden 102 Gräber verwüstet. Es wurden Hakenkreuze, antisemitische Parolen, SS-Runen und Galgen geschmiert.

Der Friedhof ist als Teil einer Gesamtanlage im Denkmalverzeichnis des Landesamts für Denkmalpflege Hessen als Kulturdenkmal aufgrund seiner künstlerischen, geschichtlichen und städtebaulichen Bedeutung eingetragen.

Siehe auch
 Liste jüdischer Friedhöfe in Deutschland#Hessen – Gießen
 Alter jüdischer Friedhof (Gießen)

Weblinks
 Jüdische Friedhöfe in Gießen auf Alemannia Judaica (mit 29 Fotos vom neuen jüdischen Friedhof)
 Die Friedhöfe in Gießen darin: Der neue Friedhof

Giessen
Kulturdenkmal in Gießen
Sakralbau in Gießen
Erbaut im 20. Jahrhundert
Giessen


text:
Norbert Zeller (* 21. August 1950 in Friedrichshafen) ist ein deutscher Politiker (SPD). Von 1988 bis 2011 war er Abgeordneter im Landtag von Baden-Württemberg.

Leben und Beruf
Nach dem Abitur in Friedrichshafen 1970 studierte Norbert Zeller Sonderpädagogik an den Pädagogischen Hochschulen Weingarten und Reutlingen. Danach war er als Sonderschullehrer in Friedrichshafen tätig.

Bis Februar 2015 war Zeller Leiter der Stabsstelle Gemeinschaftsschule, Schulmodelle, Inklusion beim Ministerium für Kultus, Jugend und Sport Baden-Württemberg.

Zeller ist verheiratet und hat zwei Kinder.

Politik
1979 wurde Zeller in den Kreistag des Bodenseekreises gewählt. Seit 2004 ist er dort auch Vorsitzender der SPD-Fraktion. Von 1980 bis 1994 war er im Gemeinderat von Friedrichshafen. Zudem ist er Mitglied der Verbandsversammlung der Region Bodensee-Oberschwaben und Vorsitzender der SPD-Fraktion. 1988 wurde Zeller in den Landtag von Baden-Württemberg gewählt. Er vertrat dort den Wahlkreis 67 (Bodensee) und war Vorsitzender des Ausschusses für Schule, Jugend und Sport. Bei der Landtagswahl 2011 verlor er sein Zweitmandat und schied zum Ende der Legislaturperiode aus dem Landtag aus.

Weblinks

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Baden-Württemberg)
Kommunalpolitiker (Bodenseekreis)
SPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1950
Mann


text:
Randy M. Robitaille (* 12. Oktober 1975 in Ottawa, Ontario) ist ein kanadischer Eishockeyspieler, der im Verlauf seiner aktiven Karriere zwischen 1993 und 2014 unter anderem 544 Spiele für die Boston Bruins, Nashville Predators, Los Angeles Kings, Pittsburgh Penguins, New York Islanders, Atlanta Thrashers, Minnesota Wild, Philadelphia Flyers und Ottawa Senators in der National Hockey League auf der Position des Centers bestritten hat. Einen Großteil seiner Karriere verbrachte Robitaille aber auch in den höchsten Spielklassen der Schweiz und Russlands sowie in der American Hockey League, wo er im Jahr 1999 in Diensten der Providence Bruins mit dem Gewinn des Calder Cups seinen größten Karriereerfolg feierte.

Karriere

Randy Robitaille begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt bei den Ottawa Junior Senators, für die er von 1993 bis 1995 aktiv war. Anschließend besuchte er zwei Jahre lang die Miami University, für deren Eishockeymannschaft er parallel in der National Collegiate Athletic Association aktiv war. Am 27. März 1997 erhielt er einen Vertrag als Free Agent bei den Boston Bruins, für die er bis zum Ende der Saison 1996/97 in einem Spiel in der National Hockey League auf dem Eis stand. In den folgenden beiden Jahren spielte er überwiegend für Bostons Farmteam Providence Bruins in der American Hockey League, während er nur zu insgesamt neun weiteren NHL-Einsätzen für Boston kam. Von 1999 bis 2001 spielte der Center für die Nashville Predators in der NHL, für deren Farmteam Milwaukee Admirals er parallel in der Saison 2000/01 in der International Hockey League auf dem Eis stand. Die Saison 2001/02 begann er bei den Los Angeles Kings in der NHL und deren AHL-Farmteam Manchester Monarchs, ehe er in den folgenden eineinhalb Jahren für das NHL-Team der Pittsburgh Penguins spielte. Kurz vor Ende der Saison 2002/03 wurde er schließlich zu den New York Islanders transferiert. In der Saison 2003/04 stürmte er wiederum für die Atlanta Thrashers.

Während des Lockouts in der Saison 2004/05 spielte Robitaille für die ZSC Lions in der Schweizer Nationalliga A. Dort wurde er auf Anhieb Topscorer und bester Vorlagengeber der Liga. Nach der Wiederaufnahme des Spielbetriebs in der NHL spielte er in der Saison 2005/06 für die Minnesota Wild. Die folgende Spielzeit begann er bei den Philadelphia Flyers und beendete sie bei seinem Ex-Team New York Islanders. In der Saison 2007/08 begann er bei Lokomotive Jaroslawl in der russischen Superliga. Für die Mannschaft erzielte er in 14 Spielen drei Tore und fünf Vorlagen, ehe er im Oktober 2007 als Free Agent von den Ottawa Senators aus seiner Heimatstadt verpflichtet wurde. Von 2008 bis 2010 spielte der Kanadier erneut in der Schweizer NLA, diesmal jedoch für den HC Lugano. Bei seinem zweiten Engagement in der Schweiz konnte er vor allem in der Saison 2009/10 überzeugen, als er erneut Topscorer und bester Vorlagengeber der Liga wurde. Die folgende Spielzeit verbrachte er bei den San Antonio Rampage in der AHL. Zur Saison 2011/12 wurde der langjährige NHL-Spieler von Metallurg Nowokusnezk aus der Kontinentalen Hockey-Liga verpflichtet und spielte für diesen Klub bis zur Mitte der Saison 2012/13.

Zwischen Januar 2013 und dem Frühjahr 2014 stand Robitaille beim HK Donbass Donezk unter Vertrag und gewann während dieser Zeit mit dem Klub den IIHF Continental Cup der Saison 2012/13. Nach dieser Station beendete er seine Karriere als Aktiver.

Erfolge und Auszeichnungen

Karrierestatistik

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Eishockeyspieler (Miami RedHawks)
Eishockeyspieler (Providence Bruins)
Eishockeyspieler (Boston Bruins)
Eishockeyspieler (Milwaukee Admirals, IHL)
Eishockeyspieler (Nashville Predators)
Eishockeyspieler (Manchester Monarchs, AHL)
Eishockeyspieler (Los Angeles Kings)
Eishockeyspieler (Pittsburgh Penguins)
Eishockeyspieler (New York Islanders)
Eishockeyspieler (Atlanta Thrashers)
Eishockeyspieler (ZSC Lions)
Eishockeyspieler (Minnesota Wild)
Eishockeyspieler (Philadelphia Flyers)
Eishockeyspieler (Lokomotive Jaroslawl)
Eishockeyspieler (Ottawa Senators)
Eishockeyspieler (HC Lugano)
Eishockeyspieler (San Antonio Rampage)
Eishockeyspieler (Metallurg Nowokusnezk)
Eishockeyspieler (HK Donbass Donezk)
Kanadier
Geboren 1975
Mann


text:
Il Vernaccia di Oristano è un vino DOC la cui produzione è consentita nella provincia di Oristano.

Caratteristiche organolettiche
colore: giallo dorato ambrato.
odore: profumo delicato alcolico con sfumature di fior di mandorlo.
sapore: fine, sottile, caldo, con leggero e gradevole retrogusto di mandorle amare.

Storia

Abbinamenti consigliati
pasticceria secca

Produzione
Provincia, stagione, volume in ettolitri
 nessun dato disponibile

Vini DOC della provincia di Oristano
Vini DOC e DOCG prodotti con uva Vernaccia di Oristano


text:
Il Blockbuster Entertainment Award è  stato un riconoscimento annuale, organizzato dalla società Blockbuster, che aveva sede a Los Angeles.

Storia
Le categorie premiate sono state perlopiù di ambito cinematografico e musicale. Introdotte nel 1994 con unica categoria di premi, le premiazioni sono state abbandonate definitivamente dal 2001.

Edizioni
L'anno si riferisce allo svolgimento della cerimonia di premiazione, che si tiene all'inizio dell'anno solare successivo rispetto a quello preso in considerazione per i premi, coerentemente con l'impostazione del sito ufficiale del premio.

 1994
 1995
 1996
 1997
 1998
 1999
 2000
 2001

Voci correlate
 Blockbuster (azienda)

Collegamenti esterni


text:
7 i Mig és el nom d'una editorial de Benicull de Xúquer (la Ribera), creada el 1998 per Antoni Martínez, i actualment inactiva. Estava centrada en l'edició de llibres en català, bàsicament d'autors novells. La seua producció, centrada principalment en autors valencians, com ara Jordi Sebastià, Francesc Viadel, J.B.Campos, Lluís Alpera, o Jaume Bru i Vidal, abraçava llibres sobre temes locals (agrupats en la Col·lecció Collita), de poesia (7 i Mig poesia), obres de filosofia (Xènius, col·lecció dirigida per Joan Garí), història o narrativa (col·lecció Quaderns literaris).

Notes i referències

Enllaços externs

Editorials del País Valencià


text:
Apenas uma pequena quantidade da água absorvida pelas raízes permanece na planta para suprir o crescimento (cerca de 2%) ou para ser consumida nas reações bioquímicas da fotossíntese e em outros processos metabólicos (cerca de 1%). Assim, cerca de 97% da água absorvida pelas raízes é transportada pela planta via xilema e evaporada pelas superfícies foliares por meio dos estômatos. Esse processo de perda de água denomina-se transpiração. A transpiração contribui para o controle da temperatura das plantas e permite o transporte da água juntamente com nutrientes minerais das raízes para a parte aérea. Contudo, com a perda de água pela transpiração, torna-se necessário a reposição contínua de água para manter um nível apropriado de hidratação dos tecidos.

Deve-se considerar que a transpiração é capaz de proporcionar as plantas efeitos benéficos como o resfriamento das folhas, tendo em vista o alto calor de vaporização da água, aumento na absorção de minerais e uma aceleração da seiva no xilema, entretanto os efeitos negativos são mais agressivos, os quais ocorrem desde a injúrias até a morte das plantas, como ocorre em casos de desidratação.

A água no contínuo solo-planta-atmosfera é transportada de acordo com um gradiente de potencial hídrico, sendo direcionada sempre para a região de menor potencial. Assim, as tensões no xilema necessárias para puxar a água do solo desenvolvem-se nas folhas como uma consequência da transpiração. Quando as folhas abrem seus estômatos para obter dióxido de carbono (CO2) para a fotossíntese, o vapor de água difunde-se para fora delas. Isso causa a evaporação da água da superfície das paredes celulares dentro das folhas. Por sua vez, a perda de água das paredes celulares causa o decréscimo do potencial hídrico nelas. Isso cria um gradiente no potencial hídrico que gera um fluxo de água em direção aos sítios de evaporação. À medida que a evaporação ocorre na superfície da folha, as propriedades de adesão e coesão trabalham em conjunto para puxar as moléculas de água das raízes e através do xilema.

Os estômatos são estruturas encontradas na epiderme vegetal, sendo o principal mecanismo que controla as trocas gasosas das plantas terrestres. As plantas perdem água para a atmosfera quando os estômatos se abrem para fixar CO2 durante o processo de fotossíntese. Desse modo, a transpiração pode ser considerada um "custo" necessário associado à abertura dos estômatos para permitir a difusão do CO2 do ar para a fotossíntese. O controle da abertura estomática é primordial para a manutenção da taxa fotossintética máxima com uma mínima taxa de transpiração, ou seja, com a menor perda de água possível. A relação entre estas duas taxas é variável entre espécies e dentro da espécie, sendo denominada de 'eficiência de uso de água. Para atender as demandas contraditórias de maximizar a absorção de CO2 enquanto limitam a perda de água, as plantas desenvolveram adaptações para controlar a perda de água pelas folhas e repor a água perdida para a atmosfera.

A alta eficiência do uso da água nas plantas CAM provavelmente seja responsável por sua ampla diversificação e especiação em ambientes limitados em água. Tais plantas crescem em desertos, como os cactos, abrem seus estômatos durante as noites frias e os fecham durante os dias quentes e secos, reduzindo significativamente a transpiração.

Regulação Transpiratória

As plantas regulam a taxa de transpiração controlando o tamanho das aberturas estomáticas. Os fatores ambientais influenciam a transpiração na medida em que alteram o gradiente de vapor de água entre a superfície da folha e o ar que a envolve. Assim, os principais fatores que afetam a transpiração nas plantas são: luz, temperatura e umidade do ar, dióxido de carbono (CO2), disponibilidade hídrica do solo, ventos e a cutícula vegetal, conforme descrito na Tabela 1.

A taxa de transpiração é um aspecto de suma importância, para compreender essa dinâmica de saída da água das folhas, sendo dependente de alguns fatores, como umidade e temperatura do ar, da área foliar, da intensidade de radiação luminosa entre outros. Além disso, as taxas de transpiração máximas estão relacionadas com a abertura estomática, a morfologia e ecologia da planta, podendo ser muito varáveis.

Cavitação
Quando há uma alta transpiração, pressões negativas na água do xilema podem causar cavitação, ou seja existe uma tendência do ar ser puxado através dos microporos das paredes celulares do xilema, deve-se considerar que a água do xilema contém gases dissolvidos, dentre eles o dióxido de carbono, oxigênio e nitrogênio, e quando ocorre uma tensão os gases tendem a se separar da solução, ocorrendo a formação de bolhas microscópicas, sendo essas pequenas bolhas capazes de expandir rapidamente ocupando todo o conduto do xilema, causando uma obstrução, denominada de embolia, a qual interrompe o transporte de água, causando déficits hídricos severos nas folhas, sendo prejudicial as plantas.

Bibliografia
 Martin, J.; W. Leonard & D. Stamp (1976), Principles of Field Crop Production (Third Edition), New York: Macmillan Publishing Co., Inc., ISBN 0-02-376720-0
 DVWK-Merkblatt 238: Ermittlung der Verdunstung von Land- und Wasserflächen.; 1996, 134 Seiten, DIN A4, ISBN 3-935067-84-4
 Merkblatt ATV-DVWK-M 504: Verdunstung in Bezug zu Landnutzung, Bewuchs und Boden.; September 2002, 144 Seiten, DIN A4, ISBN 3-936514-03-8

Ligações externas
  Transpiração nas plantas
  Transpiration by Trees
 Transpiração excessiva
 Suor, odor e transpiração
 Transpiração nas pizzas

Fisiologia animal
Fluidos corporais
Sistema exócrino
Reflexos
Excreção
Fisiologia vegetal
Ecologia
Hidrologia


text:
Uherský Ostroh

Ostrožské Předměstí

Související články
 Seznam kulturních památek v okrese Uherské Hradiště

Externí odkazy

 Uherském Ostrohu
Uherský Ostroh
Uherský Ostroh


text:
Ugrunaaluk is een geslacht van plantenetende eurornithopode dinosauriërs, behorend tot de Hadrosauridae, dat tijdens het late Krijt leefde in het gebied van het huidige Alaska. De enige benoemde soort is Ugrunaaluk kuukpikensis.

Vondst en naamgeving
Sinds de jaren tachtig worden er in Liscomb bone bed, genoemd naar geoloog Robert Liscomb, ten noorden van Umiat op de oevers van de rivier de Colville in het noorden van Alaska, talrijke resten gevonden van hadrosauriden. De meeste fossielen zijn afkomstig uit de Kikak-Tegoseak Quarry ten zuiden van Ocean Point in de North Slope Borough. In 2015 waren er zo'n zesduizend losse beenderen van hadrosauriden uit het Liscomb bone bed geborgen. Die werden eerst toegewezen aan een of ander lid van de Lambeosaurinae, maar later werden ze geacht toe te behoren aan het geslacht Edmontosaurus of meer specifiek aan Edmontosaurus regalis, een lid van de Saurolophinae dat bekend is uit zuidelijker lagen van Canada. De identificatie werd bemoeilijkt doordat het om jonge dieren gaat met meestal ruwweg een derde van de volwassen lengte.

Een studie uit 2014 probeerde dit probleem te ondervangen door dit juveniele materiaal te vergelijken met even oude jongen van Edmontosaurus annectens waarvan ook veel botten bekend zijn. Een statistische analyse toonde aan dat de meeste vondsten uit Alaska in twee grootteklassen in te delen waren, waarbij 85% tot de eerste klasse behoorde, met gemiddeld 36% van de vermoedelijke volwassen lengte. Door aan te nemen dat dit een bepaalde leeftijd vertegenwoordigde, bijvoorbeeld een jaarcohort, kon een vergelijking gemaakt worden met een overeenkomstig cohort bij E. annectens. Daarbij bleken er systematische verschillen te zijn die erop wezen dat het om verschillende soorten ging.

In 2015 benoemden en beschreven Hirotsugu Mori, Patrick Druckenmiller en Gregory Erickson de typesoort Ugrunaaluk kuukpikensis. De geslachtsnaam is een samentrekking van twee woorden uit het Iñupiaq: ugruŋnaq, "grazend dier met lange tandrijen", en -aluk, "oud". De combinatie was bedoeld als "oude grazer". De soortaanduiding is afgeleid van uukpik, in dezelfde taal de naam voor de rivier de Coleville. De naam werd gepubliceerd in een elektronisch tijdschrift. De daarom verplichte Life Science Identifiers zijn voor het geslacht urn:lsid:zoobank.org:act:8B8256BA-F280-4460-B0F0-31762267586E en voor de soort urn:lsid:zoobank.org:act:1CAF186F-11A2-4A9E-A8F9-C3789B97459F.

De fossielen zijn gevonden in een laag van de Prince Creek Formation die dateert uit het vroege Maastrichtien en ongeveer zeventig tot achtenzestig miljoen jaar oud is. Het holotype is UAMES 12995, de voorkant van een praemaxilla (voorste snuitbot) van een jong dier uit de eerste grootteklasse.

Een aantal andere botten werd aangewezen als paratypen. Het betreft hier de specimina UAMES 4271: het achterdeel van een rechterneusbeen; UAMES 13250: een linkervoorhoofdsbeen; UAMES 4245: een linkertraanbeen; UAMES 4189: een rechterjukbeen; UAMES 4272: een linker quadratojugale; UAMES 4286: een rechterquadratum; UAMES 33308: een rechterpostorbitale; UAMES 4361: een rechtersquamosum; UAMES 4327: een rechterbovenkaaksbeen; UAMES 15284: een linkerlaterosfenoïde; UAMES 4357: een rechterproöticum; UAMES 4301: een basisfenoïde; UAMES 4276: een basioccipitale; UAMES 4309: een wandbeen; UAMES 4291: een supraoccipitale; UAMES 4095: een vergroeid rechter exoccipitale/opisthoticum; UAMES 4240: een rechter-ectopterygoïde; UAMES 4331: een linkerverhemeltebeen; UAMES 4215: een linkerpterygoïde; UAMES 4437: een predentarium; UAMES 4946: een linkerpredentarium; UAMES 4457: een rechtersurangulare; UAMES 6646: een ruggenwervel; UAMES 23071: een heiligbeen; UAMES 4873: een rechterravenbeksbeen; UAMES 12711: een rechterschouderblad; UAMES 21596: een rechteropperarmbeen; UAMES 12525: een rechterellepijp; UAMES 6272: een linkerspaakbeen; UAMES 6637: een linkerdarmbeen; UAMES 22058: een schaambeen; UAMES 12955: een linkerzitbeen; UAMES 12515: een dijbeen; UAMES 12715: een linkerzitbeen; UAMES 15553: een linkerkuitbeen; UAMES 21950: een sprongbeen; UAMES 21884: een rechterhielbeen; en UAMES 12545: een vierde rechtermiddenvoetsbeen.

Het gaat bij de paratypen om botten van verschillende individuen. De meeste zijn van de eerste grootteklasse maar sommigen van de tweede en derde grootteklasse. Ze maken deel uit van de collectie van het University of Alaska Museum te Fairbanks.

In 2020 stelde een studie dat de vondsten in Edmontosaurus moesten worden geplaatst. Wegens het langere bovenkaaksbeen zou het dan wel mogelijk om een aparte soort gaan, een Edmontosaurus sp. De soortnaam Edmontosaurus kuukpikensis werd vermeden. Mocht het inderdaad een apart taxon betreffen, is het een kwestie van persoonlijke keuze of men hiervoor de geslachtsnaam Ugrunaaluk wil gebruiken.

Geologie
Volgens biostratigrafische en palynologische gegevens reikt de Prince Creek Formation stratigrafisch van het Boven-Krijt tot het Eoceen. Door 40Ar/39Ar-datering (Argon/Argon-datering) werd de ouderdom van het ontsloten fossielhoudende deel van de formatie langs de Colville River op 71 tot 68 miljoen jaar bepaald, het Liscomb bone bed inbegrepen. Op ongeveer één km van het bone bed bevindt zich een stratigrafisch onderliggende tufsteen die volgens 40Ar/39Ar-datering de ouderdom van het bone bed verder begrensd tot 69.2 ±0.5 Ma. Palynologisch onderzoek van deze tufsteen wijst op een Maastrichtien-ouderdom. Deze ouderdom plaatst Ugrunaaluk stratigrafisch tussen het eerste optreden van Edmontosaurus annectens Marsh, 1892 (Laat-Maastrichtien) en het laatste optreden van Edmontosaurus regalis Lambe, 1917 (Laat-Campanien). De Prince Creek Formation bestaat uit conglomeraten, terrestrische zandsteen, steenkool en lagen fijnkorrelige, gelithificeerde klei of modder (Engels: "mudstone"). Deze lagen "mudstone" vertegenwoordigen sedimenten van meanderende rivieren en overstromingsvlaktes en marginale mariene sedimenten die op een zacht glooiende alluviale vlakte/kustvlakte afgezet werden. Sedimentologische gegevens suggereren dat de kustvlakte overstroomd was maar dat het waterpeil varieerde van ondiep tot droog, mogelijk seizoensgebonden.

Beschrijving

De volwassen lichaamslengte van Ugrunaaluk is geschat op zo'n negen meter. De gevonden beenderen behoren grotendeels tot jonge dieren die ongeveer drie meter lang waren.

In 2015 werden geen autapomorfieën, unieke afgeleide eigenschappen, vastgesteld. Wel vond men een combinatie van op zich niet unieke kenmerken, waarin Ugrunaaluk zich onderscheidde van Edmontosaurus. Op de praemaxilla ligt een halfronde richel, tussen de voorste en achterste uitholling aan de voorkant van het neusgat, die naar achteren en bezijden uitsteekt zonder naar beneden uit te lopen in een verhoogd beenplateau. Bij Edmontosaurus is er wel een beenplateau. De groeve die naast de aderopening in de achterste bovenhoek van de praemaxilla ligt is ondiep. Bij E. annectens is deze wel diep. Er bevindt zich een ondiepe groeve op het postorbitale been, in plaats van een diepe uitholling zoals bij Edmontosaurus. Het bovenkaaksbeen is lager dan bij E. annectens. Het jukbeen is lichtgebouwd in plaats van robuust zoals bij E. annectens. De achterrand van de voorste tak van het jukbeen helt sterker dan bij Edmontosaurus. Het buitenvlak van het quadratojugale is breed in plaats van smal zoals bij E. regalis. Het voorste symfyseale uitsteeksel van het dentarium van de onderkaak, gemeten tussen de achterste punt die nog contact maakt met het predentarium en de voorste tandkas, is korter dan bij E. annectens en heeft maar 30% van de lengte van de tandbatterij.

Fylogenie
Ugrunaaluk is binnen de Hadrosauridae in de Saurolophinae geplaatst, een groep die, afhankelijk van de gevonden positie van Hadrosaurus zelf, ook de Hadrosaurinae wordt genoemd. Ugrunaaluk is volgens een cladistische analyse die de beschrijvers uitvoerden de zustergroep van een klade bestaande uit Edmontosaurus annectens en Edmontosaurus regalis. Ugrunaaluk zou dan een lid zijn van de Edmontosaurini. Een basaal kenmerk van Ugrunaaluk dat beide edmontosaurussoorten missen is de diepe uitholling in het postorbitale been.

Opmerkelijk is dat Ugrunaaluk, uit het vroege Maastrichtien, in ouderdom tussen E. regalis uit het late Campanien en E. annectens uit het late Maastrichtien in staat.

Levenswijze
Het leefgebied van Ugrunaaluk was al tijdens het Krijt tamelijk koud, hoewel een stuk milder dan tegenwoordig. De vindplaats moet in het vroege Maastrichtien tussen de 67 en 82° noorderbreedte hebben gelegen, in ieder geval binnen de toenmalige noordpoolcirkel die op 66° lag. De gemiddelde jaartemperatuur is bepaald op 5-6 °C en de gemiddelde temperatuur van de koudste maand op 2 °C. Er was een duidelijk droog en nat seizoen. Het landschap was bedekt met naaldboomwouden met op open plekken een lagere begroeiing van bedektzadigen.

Vroeger werd wel gedacht dat de aanwezigheid van Edmontosaurus in Alaska betekende dat de dinosauriërs ieder jaar een trek van duizenden kilometers ondernamen naar warmere streken in Laramidia. Dat Ugrunaaluk nu een aparte soort blijkt, is een bevestiging van een alternatieve hypothese dat het gebied een endemische fauna kende, dus bewoond werd door een groep soorten die alleen daar voorkwam en aangepast was aan het overleven in de kille en duistere poolwinter.

Tafonomie
Resten van jonge hadrosauriërs domineren het Liscomb bone bed en het anatomisch verband is meestal volledig verdwenen. De beenderen dragen weinig sporen van predatie, verwering of vertrappeling en zijn dus onbeschadigd. Verder komen in het bone bed nog afzonderlijke hadrosauride beenderen voor en uitgeworpen tanden van Tyrannosauridae, Troodontidae en Thescelosauridae. Het bone bed bevindt zich in het hoofdstroomkanaal van een rivier op een overstromingsvlakte met verspreide stroomkanalen. Grote hoeveelheden smeltwater ten gevolge van snelle dooi in de nabij gelegen en rijzende Brooks Range kunnen aan de basis liggen van het ontstaan van het Liscomb bone bed. Kudden hadrosauriërs werden door plotse hoge waterstanden van rivieren verrast.

Paleo-ecologie
De ontdekking van Ugrunaaluk kuukpikensis bevestigt verder het bestaan van een polaire dinosaurische fauna tijdens het Vroeg-Maastrichtien. Deze fauna wordt de Paaŋaqtat-fauna genoemd (of Paaŋaqtatprovincie).
Naast Ugrunaaluk bestaat deze uit de ceratopsiër Pachyrhinosaurus perotorum (dominant), de pachycephalosauriër Alaskacephale gangloffi, de tyrannosauriër Nanuqsaurus hoglundi, een thescelosauride (Parksosaurus ?), Troodon en de Maniraptora Richardoestesia, Dromaeosaurus en Saurornitholestes. Eveneens vertegenwoordigt Ugrunaaluk weer een geslacht dat de theorie van het bestaan van endemie en "dinosauriërprovincies" in Laramidia en voor de Prince Creek Formation in het bijzonder verder kan ondersteunen. Maar volgens sommige onderzoekers waren deze dinosauriërfauna's als geheel over het algemeen homogeen. De Prince Creek Formation bevat ook fossielen van zoogdieren ; Cimolodon (onderklasse Allotheria, orde Multituberculata), Pediomys (onderklasse Theria, infraklasse Metatheria) en Gypsonictops (klade Eutheria). Ectotherme landvertebraten, vertebraten waarvan de lichaamstemperatuur dezelfde is als die van de omgeving en die dus deze temperatuur niet zelf produceren, werden niet aangetroffen. Voor de terrestrische en amfibische ectothermen die meer algemeen waren op lagere breedtegraden, zoals schildpadden, krokodillen, Choristodera, Squamata en Champsosauria, was het klimaat dus te koud. Fossielen van beenvissen (superklasse Osteichthyes) komen wel voor.

Systematische paleontologie
Klasse Reptilia Laurenti, 1768
Klade Eureptilia Olson, 1947
Klade Romeriida Gauthier et al., 1988
Klade Diapsida Osborn, 1903
Klade Neodiapsida Benton, 1985
Klade Sauria Macartney, 1802
Klade Archosauromorpha von Huene, 1946
Klade Archosauriformes Gauthier, 1986
Klade Crurotarsi Sereno & Arcucci, 1990
Klade Archosauria Cope, 1869
Klade Avemetatarsalia Benton, 1999
Klade Ornithodira Gauthier, 1986
Klade Dinosauromorpha Benton, 1984
Klade Dinosauriformes Novas, 1992
Superorde Dinosauria Owen, 1842
Orde Ornithischia Seeley, 1887
Klade Genasauria Sereno, 1986
Klade Neornithischia Cooper, 1985
Klade Cerapoda Sereno, 1986
Klade Euornithopoda Sereno, 1998
Onderorde Ornithopoda Marsh, 1881
Klade Iguanodontia Dollo, 1888
Klade Dryomorpha Sereno, 1986
Klade Ankylopollexia Sereno, 1986
Klade Styracosterna Sereno, 1986
Klade Hadrosauriformes Sereno, 1997
Superfamilie Hadrosauroidea Sereno, 1986
Familie Hadrosauridae Cope, 1869
Klade Euhadrosauria Weishampel et al., 1993
Onderfamilie Saurolophinae Brown, 1914 sensu Prieto-Márquez, 2010a
Geslachtengroep (klade) Edmontosaurini Brett-Surman, 1989
Geslacht Ugrunaaluk Mori et al., 2016
Soort Ugrunaaluk kuukpikensis Mori et al., 2015

Literatuur
Mori, H., 2014, Osteology, Relationships And Paleoecology Of a New Arctic Hadrosaurid (Dinosauria: Ornithopoda) From the Prince Creek Formation Of Northern Alaska. Unpublished Ph.D. thesis, University of Alaska Fairbanks, Fairbanks 333 pp
Mori, H., Druckenmiller, P.S., and Erickson, G.M., 2015, "A new Arctic hadrosaurid from the Prince Creek Formation (lower Maastrichtian) of northern Alaska", Acta Palaeontologica Polonica, 61(1): 15-32

Euornithopoda