text:
Jo Mihaly, właśc. Elfriede Alice Kuhr, po mężu Steckel (ur. 25 kwietnia 1902 w Pile, zm. 29 marca 1989 w Seeshaupt) – niemiecka tancerka, aktorka, pisarka, działaczka społeczna; autorka najsłynniejszego dziecięcego dziennika z I wojny światowej.

Rodzina i życie prywatne
Była czwartym dzieckiem Margarethe Golz-Kuhr (1875–1924), która była nauczycielką śpiewu, pianistką, dyrektorką Mistrzowskiej Szkoły Aktorskiej i Wokalnej w Berlinie, oraz architekta Richarda Kuhra (1865–1921). Przed jej urodzeniem rodzice się rozeszli i podzielili dziećmi – Elfriede, nazywana Piete, została z matką. Wychowywała się u dziadków, rodziców matki – Berty (1852–1929) i Eduarda Golza (1840–1912), kamieniarza i miejskiego radnego, którego firma zbudowała m.in. tunel dworca kolejowego i koszary piechoty w Pile. Od 1912 Piete wychowywała się ze wszystkimi trzema braćmi, bo ojciec nie sprawdził się w roli wychowawcy. W 1914 starsi bracia Piete zaciągnęli się do służby na statkach marynarki handlowej, a jej babka Berta z młodszymi dziećmi przeprowadziła się z "willi Golz" do mieszkania przy ul. Starej Dworcowej 17 (ob. 14 Lutego), gdzie mieszkała jej siostra.

W latach 1914–1917 Piete uczyła się w miejskim liceum Cesarzowej Augusty Wiktorii w Pile. W 1917 rozpoczęła pracę w miejskim domu dziecka jako opiekunka niemowląt. Skończyła kurs maszynopisania, stenotypii i pielęgniarski.

W 1920 wyjechała do Berlina, gdzie pomagała matce w prowadzeniu Mistrzowskiej Szkoły Dramatu i Muzyki. Ćwiczyła głos. Poza tym potajemnie studiowała balet klasycznych i taniec nowoczesny, samodzielnie opłacając zajęcia. Uczyła się w szkole prof. sztuki i projektanta mody Ottona Haas-Heyego i u awangardowej tancerki Berthe Trümpy.

W 1924 wróciła do Berlina, gdzie umarła jej matka. Przez 2 lata przechodziła załamanie nerwowe.

Po ślubie z Leonardem Steckelem w 1927 zamieszkała w berlińskiej "czerwonej kolonii artystów", w kamienicy przy Breitenbachplatz w dzielnicy Wilmersdorf. Ich sąsiadami, przyjaciółmi i współpracownikami byli najbardziej cenieni twórcy epoki.

W dniu 3 lutego 1933 urodziła córkę Anję Barbarę (po mężu Ott). Jeszcze w tym samym roku emigrowała do Szwajcarii.

Po II wojnie światowej trafiła do Frankfurtu nad Menem. Latem 1946 mąż zabrał ją do Szwajcarii. Małżeństwo rozwiodło się w 1949. Wyjechała z Zurychu i przeprowadziła się do Ascony. Tam mieszkała przez 40 lat.

W 1951 dokonała konwersji na katolicyzm.

W latach 1963–1977, kiedy jej przyjaciel, mentor i patron Carl Selig zmarł, mieszkała w jego domu w Neufahrn w Bawarii. Przebywała tam z córką.

Zmarła po krótkiej chorobie. Spoczęła na cmentarzu w Seeshaupt obok wnuka Oliviera.

Dziennik z I wojny światowej
Od sierpnia 1914 do listopada 1918 Piete spisywała dziennik, w którym zawarła informacje na temat Piły, swojej rodziny i przyjaciół. Opisała pracę swojej babki w punkcie Czerwonego Krzyża na dworcu kolejowym w Pile.

Dziennik odnalazła przypadkowo po latach. Pierwsze wydanie ukazało się w 1982 (przedmowa – Horst Budjuhn, niemiecki pisarz i scenarzysta urodzony w Bydgoszczy, który krótko mieszkał w Pile). Drugie wydanie pojawiło się na rynku w 1984, a trzecie jako wersja kieszonkowa w 1986.

W 1998 ukazało się angielskie tłumaczenie dziennika There we'll meet again. The young German girls diary of the First World War. Tłumacz Walter Wright odbył wędrówkę śladami autorki.

Zanim dziennik Piete Kuhr wydano po polsku, był używany w Pile jako źródło do dziejów miasta i inspiracja do organizacji wielu wydarzeń. W 2007 zorganizowano Spotkania po latach ze sławną pilanką Piete Kuhr/Jo Mihaly. Poza tym wydano broszurę o jej życiu i twórczości, a w I LO im. Marii Skłodowskiej Curie i Pilskim Domu Kultury wystawiano inscenizacje bazujące na dzienniku. Zorganizowano sesję popularnonaukową i wykłady w szkołach. W 2010 w galerii "Labirynt" Pilskiej Spółdzielni mieszkaniowej zorganizowano spotkanie poetycko-literackie poświęcone jej pamięci. W 2014 Muzeum Okręgowe w Pile zorganizowało wystawę Piła w okresie I wojny światowej 1914–1918, na której gościem był Thomas B. Schumann jako opiekun spuścizny po Jo Mihaly. W 2015 dziennik Piete Kuhr posłużył jako kanwa do stworzenia dokumentu Piła w czasach Wielkiej Wojny autorstwa regionalisty Jana Szwedzińskiego we współpracy z historykiem Markiem Fijałkowskim z Muzeum Okręgowego w Pile i Wiesławą Szczygieł-Kusowską – animatorką kultury w Pile, autorką opracowań i felietonów. Wyemitowano go w TV Astra jako 88. odcinek serii Tajemnice historii. Poza tym wspomniana stacja pokazała film Piła oczami Elfriede "Piete" Kuhr wyreżyserowany przez Piotra Gadzinowskiego i Pawła Michała Różyckiego, zaś w dzień urodzin Piete Kuhr aktorka Katarzyna Węglicka czytała fragmenty wojennego dziennika. Spotkanie zorganizowano w Regionalnym Centrum Kultury w Pile. Nauczyciele z pilskich szkół organizowali wycieczki śladami Piete Kuhr.

W 2015, podczas konferencji naukowej organizowanej przez Instytut Kulturoznawstwa Uniwersytetu Adama Mickiewicza i Akademię Muzycznej w Poznaniu pod hasłem Kobiety i/a doświadczenie wojny 1914–1945 i później Wiesława Szczygieł-Kusowska wygłosiła referat pt. Piete idzie na wojnę. Tekst ukazał się drukiem w publikacji pokonferencyjnej.

W 2017 Wiesława Szczygieł-Kusowska we współpracy z Janem Szwedzińskim doprowadziła do polskiego wydania dziennika. Ukazał się pt. "...znów się tam spotkamy!". Wojenny dziennik dziewczynki 1914–1918. Opracowanie tekstu było możliwe dzięki stypendium Marszałka Województwa Wielkopolskiego w dziedzinie kultury oraz temu, że w 2009 córka artystki przekazała miastu Piła prawa do tłumaczenia dziennika. Wydanie książki umożliwił crowdfunding.

Twórczość
Jako aktorka Piete zadebiutowała w 1923. Została członkinią zespołu Haas-Heye-Ballett, z którym wyruszyła w tournee po Niemczech i Europie. Występowała w kabarecie, rewiach, wodewilach i w cyrku. Na prośbę babki przyjęła pseudonim artystyczny Jo Mihaly.

W 1926, wraz z Lisą Ney i Lou Eggers, pracowała w Teatrze Trzech Miast (Chorzów, Bytom i Gliwice). Wówczas stworzyła pierwsze etiudy choreograficzne: Robotnika (Der Arbeiter) i Krzywdę (Leid) oraz układ grupowy Bajeczne tańce (Tanzmärchen). W kolejnym sezonie artystycznym w tańczyła w Berlinie w Teatrze Ludowym (Volksbühne). Debiutowała rolą Tytanii w Śnie nocy letniej W. Szekspira. Podczas pracy nad sztuką poznała aktora i reżysera Leonarda Steckela, późniejszego męża.

Po ślubie opracowała autorski recital złożony z etiud choreograficznych o przesłaniu pacyfistycznym. Zaprojektowała do niego kostiumy, opracowała recital muzycznie. Układy choreograficzne do tańców były opatrzone następującymi tytułami: Kwiat z podwórza (Blume im Hinterhof), Wizja wojny (Vision eines Krieges), Matka (Mütter), Judyta zabija Holofernesa (Judith erschlägt den Holofernes), Robotnik (Der Arbeiter), Krzywda (Leid), Parobek, który dostał ziemię (Der Knecht, als er einen Acker bekam), Prześladowanie Żydów (Die Verfolgung der Juden). Użyła munduru brata, wojskowych butów wuja i hełmu żołnierza z Belgii, by wystąpić jako personifikacja wojny. Recital prezentowała m.in. na Berlińskiej Scenie Narodowej. Tańce z lat 1928–1933 przyniosły jej rozgłos i uznanie.

Związała się z Bractwem Włóczęgów (Bruderschaft der Vagabunden), przyjaźniąc z twórcą i ideologiem ruchu Gregorem Gogiem i jego żoną Anni Geiger-Hof. W czasopiśmie ruchu – "Wieści" (Der Kunde) – publikowano jej reportaże, wiersze i opowiadania. W 1929 wzięła udział w zielonoświątkowym Międzynarodowym Kongresie Włóczęgów w Stuttgarcie. Tam, podczas wystawy, zaprezentowała swoje rysunki i wycinanki. Pierwsze książki, wszystkie z rysunkami jej autorstwa, ukazały się w Stuttgarcie w wydawnictwie Bractwa Włóczęgów. Były to: Ballada o nędzy (Ballade vom Elend, 1927), Teatr lalek i inne ciekawe historie (Kasperltheater und andere nachdenkliche Geschichten, 1929) i powieść Michael Arpad i jego dziecko. Los dziecka w drodze (Michael Arpad und sein Kind. Kinderschicksal auf der Landstrasse, 1930). Publikacje trafiły na listę książek zakazanych w III Rzeszy.

W 1933 odmówiła przyjęcia tytułu Narodowej Artystki Rzeszy, będąc świadomą zmian w Niemczech i przyszłych trudności związanych z żydowskim pochodzeniem męża. Decyzję o emigracji do Szwajcarii przyśpieszyły narodziny córki oraz zaangażowanie społeczne małżonków. Z kilkumiesięczną córką Jo wyjechała do Zurichu, gdzie jej mąż już pracował w Schauspielhaus jako aktor i reżyser.

W Szwajcarii kierowała robotniczym agitacyjno-propagandowym zespołem "Nowy Chór", z którym jeździła na występy w całym kraju. Ceniono jej inscenizacje Uwaga – dzieci! (Vorsicht, Kinder!) i Czerwona nić (Der Rote Faden).

Po 1933 rzadko pokazywała się jako tancerka. W 1935 wystąpiła z recitalem na scenach Schauspielehaus i Volkbühne w Zurichu, zastępując sławną wówczas Alessandrę Moissi. Występ powtórzyła w 1947 w mniejszej sali. W 1935 tańczyła w Zurychu i w Klubie Nauczycielskim w Paryżu. Z pieśniarzem Ernstem Buschem wykonała program Pieśni naszych czasów.

W 1942 wyszła jej powieść Opiekun Brata (Der Hüter des Bruders) przygotowana na zorganizowany w USA konkurs dla niemieckich pisarzy emigrantów. Tekst otrzymał entuzjastyczne recenzje. Po wydaniu w Zurichu pracę już rok później przetłumaczono na duński, szwedzki, czeski i holenderski. W Polsce wydał ją w 1951 Państwowy Instytut Wydawniczy (Obrońca brata swego). W Niemczech natomiast ukazała się dopiero w latach siedemdziesiątych i to pod zmienionym tytułem Gesucht: Stepan Varesku (Poszukiwany: Stefan Varesku). Później książka była kilka razy wznawiana, a ostatnio wydana w 1990.

W 1946 w Zurychu ukazał się tom wierszy Nie milczeliśmy. Wiersze z obcego kraju (Wir verstummen nicht. Gedichte in der Fremde) wydany z L. Ajchenrandem i S. Hermlinem. W Stuttgarcie opublikowano jej powieść Kamienie (Die Steine). Po wojnie tworzyła opowiadania, wiersze, słuchowiska, sztuki teatralne, książki dla dzieci, eseje, artykuły kulturalno-polityczne. Pisała teksty krytyczne dla czasopism, radia i telewizji. Współpracowała z prasą. Do 1980 organizowała środowiskowe "Rozmowy Literackie".

Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX w., przebywając w miasteczku Neufahrn w Bawarii, wraz z córką założyła pismo "Miesiące" poświęcone kulturze regionu oraz powołała Klub Dyskusyjny.

Ostatnią rolą w jej życiu była rola narratorki w filmie Isy Hesse-Rabinovitch Duchy i goście. Pamięci Grand Hotelu Brissago (Geister und Gäste. In memoriam Grand Hotel Brissago) z 1989. Film miał premierę już po jej śmierci.

W 2002 ukazała się niepublikowana wcześniej powieść Auch wenn es Nacht is (Nawet jeśli jest to noc). Powieść powstała w Szwajcarii. Akcja rozpoczyna się zimą 1945. Książka prezentuje przeżycia Niemki i Polaka uciekających z oblężonej przez Rosjan Piły.

Działalność społeczna
Wraz z mężem angażowała się w działalność opozycyjnych i antynazistowskich lewicowych organizacji. Do 1933 była członkinią Rote Gewerkschaftsopposition (Czerwonej Opozycji Związkowej), Rote Hilfe (Czerwonej Pomocy) i Freidenkerbund (Związku Wolnomyślicieli).

Po przyjeździe do Szwajcarii w 1933 nie miała pozwolenia na pracę, dlatego do 1949 pisywała artykuły do najważniejszych gazet w Bazylei, Lucernie, Zurychu i St. Gallen oraz emigracyjnego "Uciekiniera przez Granice". Teksty podpisywała pseudonimami Jaques Michel, J. Josias czy Francesco Moletta.

W latach 1938–1939 była agentką ruchu oporu. Pomagała żydowskim uciekinierom. Organizowała spotkania kulturalne w obozach dla uchodźców – łącznie doprowadziła do skutku ponad sto imprez, wykładów, odczytów, spektakli, koncertów, nierzadko umożliwiając debiut lub pierwsze występy późniejszym sławom (G. Solti, L. Lindtberg, M. Sperber, F. Hochwälder, F. Bondy). Podkreślała zadania, które stoją przed poetą w czasach, w których działała, mówiła o powstaniu Żydów w getcie w Warszawie. Została przewodniczącą Związku Kulturalnego Uchodźców. Angażowała się w akcje humanitarne, kulturalne, artystyczne i polityczne. Wspierała emigrantów i uchodźców w dochodzeniu ich praw, sprzeciwiając się m.in. szwajcarskiej polityce azylowej.

W 1943 była współzałożycielką i przewodniczącą Ruchu Wolnych Niemiec. W 1944 skontaktowała się ze 180 niemieckimi literatami, emigrantami w Szwajcarii, by założyć Stowarzyszenie Ochrony Niemieckich Pisarzy w Szwajcarii. Była jedną z założycieli Międzynarodowego Stowarzyszenia Ochrony Niemieckich Pisarzy, następnie jego honorowym członkiem i w latach 1944–1946 jego przewodniczącą.

W 1945 wyjechała do Frankfurtu nad Menem, by jako reprezentantka szwajcarskiego komitetu "Wolne Niemcy" przekazać zebrane w Szwajcarii, a niedostępne w okresie III Rzeszy partytury muzyczne, przybory do malowania oraz książki. Materiały te stały się podstawą organizacji Archiwum Niemieckiej Literatury Emigracyjnej we Frankfurcie.

Włączyła się w odbudowę kraju. Została członkinią komisji kultury rady Frankfurtu nad Menem. Założyła Niezależne Niemieckie Towarzystwo Kultury (Freie Deutsche Kulturgesellschaft). We Frankfurcie organizowała wystawy, odczyty i koncerty artystów, których twórczość została zakazana przez nazistów.

W dniu 12 kwietnia 1946 w Stuttgarcie wygłosiła mowę pt. Wśród zadań pisarza w chwili obecnej (Von den Aufgaben des Schriftstellers in der Gegenwart), skierowaną do zgromadzenia członków Stowarzyszenia Ochrony Pisarzy Niemieckich (Schutzverband deutscher Schriftsteller). W tym samym roku powołano ją do Doradczej Komisji Wielkiej Hesji, poprzedniczki Parlamentu Landu Hesji, gdzie zajmowała się tematyką kształcenia nauczycieli i reformą szkolną.

Nie zgodziła się na karierę polityczną, choć jej nazwisko znalazło się na piątym miejscu listy wyborczej KPD do Krajowego Zgromadzenia Konstytucyjnego.

Nagrody
Kilkakrotnie ją odznaczono. Wśród wyróżnień znalazły się m.in. nagroda honorowa Zurychu (1948, 1958 i 1960) oraz Nagroda Kulturalna Ascony (1979).

Upamiętnienie
W 1991 powstał dwuczęściowy dokument produkcji francusko-niemieckiej Niemy krzyk. Przestrzeń, która we mnie płacze. Hołd dla niemieckiego tańca ekspresjonistycznego (The Silent Scream – L'espace qui CRIE de moi. Hommage à la dance expressioniste allemande), w którym Jo Mihaly została przedstawiona jako jedna z najważniejszych tancerek swoich czasów.

Dzięki Thomasowi B. Schumannowi, wydawcy powieści Jo Mihaly, po Niemczech krąży wystawa Jo Mihaly – tancerka, pisarka, polityk (fotografie, dokumenty, listy, rękopisy, książki i obrazy). Ekspozycja powstała we współpracy z Krajowym Muzeum Prus Zachodnich w Münster i Fundacją Dom Gerharta Hauptmanna Niemieckie Wschodnioeuropejskie Forum w Düsseldorfie.

W 2009 Muzeum Okręgowe w Pile wzbogaciło się o popiersie Jo Mihaly dłuta Wernera Müllera podarowane przez córkę artystki.

W 2011 w Szwajcarii wydano biografię Jo Mihaly autorstwa Niklausa Starcka – Jo Mihaly i ludzka godność. Biografia ilustrowana (Jo Mihaly und die Würde des Menschen), jak również Listy miłosne do Ticino, które Jo Mihaly pisała pisywane do córki (Liebesbriefe an den Tessin, geschrieben von Jo Mihaly), opracowane przez Niclausa Starcka i Anję Ott.

Imię Jo Mihaly nosi jedna z ulic Neufahrn. Miejscowa szkoła w 2014 obrała ją za patronkę, ponieważ jako osoba kreatywna, mająca odwagę by stawać w obronie własnych przekonań, darząca szacunkiem każdego człowieka, umiejąca rozwijać własne pasje, współczująca i do końca swoich dni walcząca z nazizmem, ksenofobią i dyskryminacją rasową. W tym samym roku niemiecka telewizja ARTE emitowała niemiecko-francusko-kanadyjski serial Pamiętniki Wielkiej Wojny. Jeden z odcinków poświęcono pamiętnikowi Piete Kuhr.

W latach 2014–2015 Anja Tuckermann (autorka) i Miranda Markgraf (tancerka) organizowały literacko-taneczne wieczory poświęcone Jo Mihaly. Organizowano je w Niemieckim Archiwum Tańca w Magdeburgu, Berlinie i Kolonii.

W 2018, w rocznicę urodzin Jo Mihaly, na ścianie budynku w Pile, w którym się urodziła, odsłonięto pamiątkową tablicę. Napis o treści 25 kwietnia 1902 roku w tym budynku urodziła się Elfriede Alice Kuhr, autorka dziennika z I wojny światowej, tancerka, pisarka, działaczka, pacyfistka, emigrantka, jedna z wielkich kobiet XX wieku, znana jako Jo Mihaly jest po polsku i niemiecku. Tablicę zaprojektował Norbert Sarnecki, artysta z Poznania. Tablicę odsłonili: Wiesława Szczygieł-Kusowska oraz prezydent Piły Piotr Głowski.

W 2021 Paweł Michał Różycki otrzymał stypendium Marszałka Województwa Wielkopolskiego na produkcję filmu fabularnego o Piete Kuhr (Jo Mihaly). Premiera filmu miała miejsce 13 grudnia 2021 w Pile.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Opublikowany dorobek Jo Michaly, lista opracowań na jej temat, informacje na temat spuścizny

Niemieckie tancerki
Niemieckie aktorki
Niemieccy pisarze
Urodzeni w 1902
Zmarli w 1989
Ludzie urodzeni w Pile

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
John Said Boulicault (St. Louis, 27 de julho de 1906 — 11 de julho de 1985) foi um ciclista olímpico norte-americano. Representou sua nação em dois eventos nos Jogos Olímpicos de Verão de 1924, em Paris.

Ciclistas olímpicos dos Estados Unidos
Ciclistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1924
Naturais de St. Louis (Missouri)


text:
Клейстоте́ций ( — от , «запертый» и , «коробочка») — закрытый тип аскомы (плодового тела), характерный для плектомицетов, эуроциевых и мучнисторосяных.

Клейстотеции часто имеют микроскопические размеры и незаметны невооружённому глазу. Форма клейстотециев шарообразная или округлая, выходные отверстия для спор отсутствуют.

Наружная оболочка клейстотеция называется перидием, имеет один или два слоя. Внутри клейстотеция образуются аски со спорами. Стерильные гифы (парафизы), признак более совершенных грибов, между асками отсутствуют.

При созревании спор в асках оболочка клейстотеция разрушается самостоятельно или из-за внешнего воздействия и споры высвобождаются наружу.

Литература

Генеративные органы грибов
Аскомицеты


text:
Spanje:
 Salamanca (provincie), een provincie van Spanje
 Salamanca (stad), de hoofdstad van de gelijknamige provincie
 Salamanca (Madrid), een district van de stad Madrid
 UD Salamanca, een voetbalclub uit de stad Salamanca
 Universiteit van Salamanca, een universiteit in de stad Salamanca

Overige:
 Salamanca (Chili), een gemeente in de Chileense provincie Choapa
 Salamanca (Guanajuato), een stad in de Mexicaanse deelstaat Guanajuato
 Salamanca (New York), een plaats in de Amerikaanse staat New York

Verder:
 Salamanca (spel), een bordspel ontworpen door Stefan Dorra
 Salamanca (locomotief), eerste commercieel-levensvatbare stoomlocomotief ontworpen door Matthew Murray


text:
The Crazy World of Julius Vrooder is a 1974 film from Playboy Enterprises directed by Arthur Hiller and produced by Hugh Hefner.  This was the final film for actor George Marshall.

Plot

A Vietnam veteran who pretends to be insane ends up being admitted to the V.A. Hospital. He escapes and builds an underground bunker, which he equips with utilities such as electricity, and also falls in love with his nurse, Zanni.

Main cast

See also
 List of American films of 1974

References

External links

1970 films
1970 drama films
Films about psychiatry
Vietnam War films
Films directed by Arthur Hiller
American drama films
Playboy Productions films
1974 drama films
1974 films
1970s English-language films
1970s American films


text:
Laura Jansen (Breda, 4 maart 1977) is een Nederlands-Amerikaans zangeres. Ze is de dochter van een Amerikaanse moeder en een Nederlandse vader en bezit beide nationaliteiten.

Biografie
Jansen studeerde aan het Rotterdams Conservatorium. Sinds 2000 woont zij in de Verenigde Staten, waar zij eerst in Boston aan het Berklee College of Music studeerde en daarna naar Nashville verhuisde. Hierna ging ze naar Los Angeles, waar ze in een kring van muzikanten terechtkwam die speelden in de club Hotel Café in Hollywood. Daartoe behoren ook Sara Bareilles, John Mayer, Jason Mraz en Joshua Radin. Met Radin toerde ze tweemaal door de Verenigde Staten.

Jansen bracht in de Verenigde Staten twee ep's met elk vijf nummers uit, genaamd Trauma en Single girls. Voor haar vertrek naar Amerika maakte ze deel uit van het Tilburgse bandje Blow Your Mind.
In 2008 werd ze samen met Joshua Radin gevraagd om op te treden bij het huwelijk van Ellen DeGeneres en Portia de Rossi als verrassing voor Portia. Ook trad Jansen met hem op in de Amerikaanse TV show "Last call with Carson Daly".

In 2009 werd ze via het internet ontdekt door John Ewbank die haar vervolgens naar Nederland haalde en een platencontract regelde bij Universal Music. In september van dat jaar bracht Jansen het album Bells uit, een samenvoeging van haar eerder verschenen twee ep's. Bells stond meer dan 60 weken in de Nederlandse Album Top 100 en bereikte een nummer 1-positie op iTunes. Er werden meer dan 50.000 exemplaren van verkocht, zodat Jansen begin 2011 een platina plaat ontving.

Na het uitkomen van dit album ging Jansen veel live spelen in binnen- en buitenland met een Nederlandse band, bestaande uit JP Hoekstra (gitaar, zang), Wouter Rentema (drums, zang) en Jan Teertstra (basgitaar, zang). Ze toerde in 2009 met William Fitzsimmons door Europa. Haar twee optredens in Nederland waren uitverkocht. In 2010 trad Jansen op in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Ze speelde op diverse festivals in Europa en de Verenigde Staten, waaronder Eurosonic Noorderslag, Popkomm, Reeperbahn Festival en SXSW 2010.

In 2011 speelde Jansen o.a. tijdens Vrienden van Amstel LIVE! en Pinkpop. Ze deed opnieuw Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland aan en verzorgde haar eigen tour door de Verenigde Staten. Jansen toerde ook met de Belgische singer-songwriter Milow in Duitsland. Jansen speelde haar single Wicked World in 2011 in "The late late show with Craig Ferguson". Haar nummer Wicked World werd ook verkozen als de titelsong van de Net5-serie Floor Faber.

Eind 2011 speelde Jansen in China, waar ze in 2012 opnieuw werd uitgenodigd om te komen optreden op het Chinese Strawberry Muziek Festival in Beijing en Shanghai. Jansens muziek is geplaatst onder verschillende TV shows op MTV en ABC, zoals "Newport Harbor", "The Real World: Cancun", "Canadian Idol", "MTV Awkward" en een spot voor de Amerikaanse TV serie "Weeds". Ze is ook te horen op het album van David Hopkins Are there debts, waaraan ook Damien Rice zijn medewerking verleende. Ze speelde ook een rolletje in de videoclip van Uncharted van Sara Bareilles. Jansen schreef samen met Matt Hales van Aqualung en zijn vrouw Kim Oliver het nummer Same heart dat is gekozen als het officiële themanummer van NPO 3FM Serious Request 2012. Ze nam dit nummer op met Keane-frontman Tom Chaplin. Same heart was de eerste single van Elba, het tweede album van Jansen dat uitkwam in maart 2013.

Na een intensieve wereldtournee met Armin van Buuren vertrok Jansen in 2015 naar het Griekse eiland Lesbos om vluchtelingenwerk te verrichten. Hoewel ze in eerste instantie van plan was er tien dagen te blijven, werd dat uiteindelijk een periode tweeënhalf jaar. Daarna besloot ze, terwijl ze lichamelijk en geestelijk helemaal aan de grond zat, te verhuizen naar Berlijn. Daar vond ze uiteindelijk de kracht om samen met producer Ed Harcourt aan haar derde album We Saw A Light te werken dat in mei 2021 werd uitgebracht. Ook bracht Jansen in diezelfde periode aan boek uit getiteld Wij zagen een licht waarin ze haar ervaringen op Lesbos had opgeschreven.

Discografie

Albums

|-
|align="left"|Trauma||2007||-|||||| ep
|-
|align="left"|Single girls||12-06-2009||-|||||| ep
|-
|align="left"|Bells||04-09-2009||12-09-2009||6||95|| Platina
|-
|align="left"|Elba||22-03-2013||30-03-2013||5||24||
|-
|align="left"|We Saw a Light||07-05-2021||15-05-2021||45||1||
|}

Singles

|-
|align="left"|Single Girls||26-06-2009||-|||||| Nr. 70 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Use Somebody||16-10-2009||28-11-2009||13||14|| Nr. 8 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Wicked World||2010||10-04-2010||22||9|| Nr. 31 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Same Heart||04-12-2012||15-12-2012||25||4|| met Tom Chaplin /Nr. 6 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Queen of Elba||2013||30-03-2013||35||4|| Nr. 44 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Koningslied||19-04-2013||27-04-2013||2||4|| als onderdeel van Nationaal Comité Inhuldiging /Nr. 1 in de Single Top 100
|-
|align="left"|Stapje terug||2013||12-10-2013||tip7||-|| met Fit /Nr. 57 in de Single Top 100
|}

|-
|align="left"|Koningslied||2013||11-05-2013||41||1|| als onderdeel van Nationaal Comité Inhuldiging
|}

NPO Radio 2 Top 2000

|-
|align="left"|Single Girls||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||1850||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-
|-
|align="left"|Use Somebody||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||358||655||1076||1195||1530||-||-||-||-||-||-||-||-
|-
|align="left"|Wicked World||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||1452||1813||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-
|-
|align="left"|Queen of Elba||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||-||1669||-||-||-||-||-||-||-||-
|}

Externe links
 Officiële website

Nederlands singer-songwriter
Amerikaans singer-songwriter


text:
Nutzlast () ist die Menge an Frachtgut, die ein Transportmittel (Fahrzeug, Flugzeug, Rakete, Aufzug etc.) aufnehmen kann, bis die maximal zulässige Gesamtmasse erreicht ist. Sie entspricht der Masse der Zuladung, die transportiert werden kann. In der technischen Fachsprache wird außerdem "das zu transportierende Gewicht" als Nutzlast bezeichnet. Im kommerziellen Bereich bezeichnet es den Teil, der sich vermarkten lässt, z. B. mit Frachtraten nach Gewicht oder Volumen.

Allgemeines
Im Idealfall soll vor allem die Nutzlast transportiert werden und möglichst wenig sonstiges Gewicht. Grundsätzlich gilt: Je höher die Nutzlast im Verhältnis zu Gesamtmasse ist, um so geringer ist der Verbrauch für die Antriebsenergie, da dann die zu beschleunigende Masse geringer ist. Wird die maximal zulässige Nutzlast überschritten, dann ist die vorgesehene Funktionstüchtigkeit bzw. Sicherheit nicht mehr gewährleistet und es kann zu erhöhtem Verschleiß oder sogar Beschädigungen kommen.

Kraftfahrzeug
Nutzlast ist die Höchstlast, die ein betriebsfertiges Fahrzeug transportieren kann, ohne dass die zulässigen Achslasten und die zulässige Gesamtmasse überschritten werden (siehe Richtlinie zu  StVZO vom 15. August 1983, Verkehrsblatt 1983, S. 464). Diese Definition gilt nach deutschen Zulassungsvorschriften, Herstellerangaben können andere Begriffsbildungen zu Grunde liegen.

Luftfahrt

Die mögliche Reichweite eines Flugzeuges ist unter anderem von der jeweiligen Nutzlast abhängig und wird nach dem je nach Flugzeugtyp eigenem Nutzlast-Reichweiten-Diagramm bestimmt. Passagierflugzeuge transportieren als Nutzlast die Passagiere und deren Gepäck, sowie meistens einen Anteil an Luftfracht; hingegen sind es bei Frachtflugzeugen nur die transportierten Güter. Beim größten Frachtflugzeug der Welt, der Antonow An-225, waren 345 Tonnen maximale Zuladung, also Treibstoff und Fracht möglich. Als Nutzladefaktor wird das prozentuale Verhältnis von real genutztem, zu am Markt angebotenem Ladevermögen bezeichnet. Bei Bombern spricht man von "Bombenlast".

Raumfahrt
In der Raumfahrt bezeichnet die Nutzlast die Masse, die von einer Rakete bzw. einem Raumschiff (neben dem Treibstoff) transportiert werden kann. Im Zusammenhang mit Raumfahrt wird Nutzmasse mitunter synonym dafür verwendet.

Für eine Rakete ist eine typische Nutzlast ein oder mehrere Satelliten. Eine Sekundärnutzlast ist eine weitere Zuladung, die zusätzlich zur Primärnutzlast mitgeführt wird, um die Transportmöglichkeiten bestmöglich auszunutzen, beispielsweise bei Huckepacksatelliten wie den Cubesats.

Das Nutzlastverhältnis berechnet sich zu:

mit
 Nutzlastverhältnis
 Nutzlast
 Trägersystemmasse mit Treibstoff

Manchmal beträgt die Nutzlast nur 2 % der Startmasse (siehe Trägerrakete).

Bei Satelliten und Raumsonden bezieht sich der Begriff auf den Massenanteil, der die eigentlichen Aufgaben des Raumfahrzeugs wahrnimmt, im Gegensatz zum Satellitenbus, der die Grundfunktionen wie Stromversorgung, Navigation, Lageregelung, Temperaturregelung, Antrieb und Kommunikation bereitstellt.

Siehe auch
 Trockengewicht (Kraftfahrzeug)
 Leergewicht
 Rideshare – gleichzeitiger Start mehrerer Raumflugkörper

Literatur
 H. Riedl: Lexikon der Kraftfahrzeugtechnik, Motorbuch Verlag, Stuttgart 2010, ISBN 978-3-613-02996-5, S. 337
 N. Klußmann, A. Malik: Lexikon der Luftfahrt, Springer Vieweg, 4. Auflage, Berlin 2018, ISBN 978-3-662-54039-8, S. 469–470

Weblinks

Einzelnachweise

Größe (Logistik)
Flugleistung

fr:Charge utile
ja:ペイロード
pl:Dopuszczalna ładowność
ru:Грузоподъёмность


text:
Zanclea carinata är en nässeldjursart som beskrevs av Lisa-ann Gershwin och Wolfgang Zeidler 2003. Zanclea carinata ingår i släktet Zanclea och familjen Zancleidae. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Hydrozoer
carinata


text:
Aricanus filigranus är en insektsart som beskrevs av Rauno E. Linnavuori 1959. Aricanus filigranus ingår i släktet Aricanus och familjen dvärgstritar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Dvärgstritar
filigranus


text:
Os filmes de Blade são baseados no personagem homônimo da Marvel Comics. Escritos por David S. Goyer, os três filmes foram dirigidos por Stephen Norrington, Guillermo del Toro e Goyer, respectivamente, e distribuídos pela New Line Cinema.

O personagem foi criado em 1973 para a Marvel pelo escritor Marv Wolfman e artista Gene Colan e foi um personagem secundário da série  The Tomb of Dracula. Nos quadrinhos, a mãe de Blade foi mordida por um vampiro enquanto ela estava trabalhando com Blade. Assim, pode-se inferir, Blade nasceu como um dhampir, um humano com genes vampiros.

Filmes

Blade (1998)

Blade cresce para se tornar um caçador de vampiros, jurando vingança sobre as criaturas que mataram sua mãe. Ele se junta a um homem chamado Whistler, um caçador de vampiros aposentado e especialista em armas.

Enquanto isso, no submundo urbano, uma feud é iniciada entre vampiros de "sangue puro" e aqueles que foram humanos, mas foram "virados". Blade torna-se ciente disso e investiga mais, descobrindo uma trama para levantar o deus sangue La Magra, algo que ele deve parar a todo custo.

Blade II (2002)

Uma mutação rara ocorreu dentro da comunidade de vampiros. "Reapers" são vampiros tão consumidos por uma insaciável sede de sangue que atacam vampiros e seres humanos, transformando vítimas que são azaradas o suficiente para sobreviverem em Reapers. Agora sua população em rápida expansão ameaça a existência de vampiros, e logo não haverá seres humanos suficientes no mundo para satisfazer sua sede de sangue. Blade, Whistler e um especialista em armamentos chamado Scud são curiosamente convocados pelo Conselho da Sombra. O conselho relutantemente admite que eles estão em uma situação terrível e exigem a assistência de Blade. Blade, então, tênuemente entra em uma aliança com The Bloodpack, uma elite equipe de vampiros que foram treinados em todos os modos de combate para derrotar Blade. Eles vão usar suas habilidades em vez de ajudar a acabar com a ameaça Reaper. A equipe de Blade e o Bloodpack são a única linha de defesa que pode impedir a população de Reaper de eliminar as populações de vampiros e humanos.

Blade: Trinity (2004)

Os vampiros conseguem enquadrar Blade para o assassinato de um ser humano (que de fato era um familiar usado como isca). Blade, agora no olho do público e querido pelo FBI, tem que unir forças com o Nightstalkers, um clã humano de caçadores de vampiros. Blade, Hannibal King e Abigail Whistler vão atrás de Danica Talos, que conseguiu localizar e ressuscitar Drake, também conhecido como Dracula, o primeiro vampiro e, de longe, o mais poderoso. A fim de detê-lo, Blade tem que liberar um vírus que vai acabar com todos os vampiros, mas sendo um dhampir, ele deve enfrentar a possibilidade de também morrer nas mãos do vírus.

Futuro
Em agosto de 2012, os direitos cinematográficos de Blade foram revertidos da New Line para a Marvel Studios. Em maio de 2013, The Hollywood Reporter relatou que a Marvel tinha um roteiro em desenvolvimento para Blade. Em outubro de 2016, o presidente da Marvel Studios, Kevin Feige, disse: "Faremos algo com Blade em algum momento. É um otimo personagem. Entre nossos filmes, as séries da Netflix e as séries da ABC, existem muitas oportunidades de introduzi-lo no Universo Cinematográfico Marvel, porém, não existe nada de imediato planejado para ele por enquanto."

Equipe

Recepção

Crítica

Série de televisão

O canal de televisão Spike TV estreou, em 28 de junho de 2006, Blade: The Series, criada por Goyer e Geoff Johns e estrelada por Sticky Fingaz como Blade. A série compartilha a continuidade dos filmes e se passa após os eventos de Blade: Trinity. Foi cancelada após 13 episódios.

Ligações externas

Filmes em língua inglesa
Séries de filmes
Introduções em 1998
Blade


text:
La nutria sin garras o nutria de mejillas blancas (Aonyx capensis) es una especie de mamífero carnívoro de la familia Mustelidae nativo del África subsahariana.

Descripción
Tienen piel gruesa y suave con el vientre casi sedoso. De color castaño, que caracterizan por las manchas blancas en la cara que se extienden hacia abajo, hacia la garganta y el pecho. Las patas palmeadas parcialmente poseen cinco dedos,. No tienen garras en las patas delanteras y solamente poseen uñas en los dígitos 2, 3 y 4 de las patas traseras. Su gran cráneo es ancho y plano, con órbitas relativamente pequeña. Los molares son grandes y planos, para triturar más fácilmente las presas.

Los adultos tienen una longitud incluyendo la cola (que supone un tercio de la misma) de 113–163 cm y su peso varía entre 10–36 kg, aunque el peso medio se encuentre entre 12 y 21 kg. A pesar de pertenecer al mismo género que la Nutria asiática de uñas pequeñas, la especie africana suele ser el doble de grande.

Usan la cola para la impulsarse a través del agua. También para mantener el equilibrio al caminar o sentarse en posición erguida.

Hábitat
Se pueden encontrar desde las planicies costeras y las regiones semiáridas hasta los densos bosques húmedos. Viven en zonas aledañas a los depósitos permanentes de agua, generalmente rodeados de algún tipo de follaje, que proporciona refugio, sombra y grandes oportunidades de rodadura. Lentas en tierra, construyen madrigueras en los bancos cerca del agua, lo que permite fácil acceso a los alimentos y un escape rápido de los depredadores. En el área de False Bay de la Península de El Cabo han sido observadas a lo largo de las playas. En zonas muy pobladas tienen hábitos nocturnos.

Reproducción
El apareamiento tiene lugar en períodos cortos durante la temporada de lluvias en diciembre. Después, tanto machos como hembras toman caminos separados y vuelven a su vida solitaria habitual. Las hembras dan a luz a camadas de 2 a 5 crías al principio de la primavera. Las crías son cuidadas únicamente por las hembras. La gestación dura unos 2 meses (63 días). El destete se produce entre los 45 y 60 días. Alcanzan la madurez con aproximadamente un año de edad.

Dieta
Se alimentan principalmente con animales acuáticos, como cangrejos, peces, ranas y gusanos. Se sumergen para atrapar la presa, y luego nadan hasta la orilla. Sus manos son útiles para buscar y como excelentes herramientas para excavar en el fondo fangoso de los estanques y ríos, para recoger rocas y mirar debajo de los troncos. Usan sus vibrisas como sensores en el agua para registrar los movimientos de la presa potencial.

Comportamiento
Son extremadamente territoriales. Cada una tiene su territorio, que generalmente defiende exclusivamente para sí misma, excepto en la época de apareamiento. Los territorios son marcados con un par de glándulas anales que segregan un olor particular. Los machos permanecen solitarios y las hembras con sus crías, a veces en grupos hasta de 5 individuos.

Referencias

 Michael J. Somers and Jan A. J. Nel. 2004. Habitat selection by the Cape clawless otter (Aonyx Capensis) in rivers in the Western Cape Province, South Africa, African Journal of Ecology 42: 298-305.
 Michael J Somers. 2000 Foraging Behavior of Cape Clawless Otters (Aonyx Capensis) in a marine habitat., Journal of Zoology, 252: 473-480.

Enlaces externos
 Animal Diversity Web
 Mammalian Species: Aonyx capensis
 AmericaZoo
 Otternet
 Itech: African Clawless Otter

Lutrinae
Carnívoros de África


text:
Le Collectif Roosevelt est un mouvement citoyen français, structuré autour d'une association loi de 1901 et de groupes locaux.

Pour reprendre une expression de Stéphane Hessel et Edgar Morin (fondateurs du mouvement), le Collectif Roosevelt vise « une politique du vouloir-vivre et re-vivre, qui nous arrache à une apathie et à une résignation mortelles ».

Le Collectif Roosevelt s'inspire de la démarche volontariste et interventionniste de l'ancien président américain Franklin Delano Roosevelt pour sortir de la crise de 1929, le « New Deal ». Il agit selon deux modalités principales : d'une part, en promouvant quinze propositions de réformes économiques et sociales auprès des parlementaires, des partenaires sociaux et des gouvernements, d'autre part, en animant des groupes locaux qui organisent formations, débats et conférences, dans l'esprit de l'Éducation populaire.

Le Collectif Roosevelt se dissout lors d'une assemblée générale extraordinaire le 17 novembre 2018.

Historique
Le Collectif Roosevelt est fondé en 2012 par des personnalités politiques et intellectuelles telles que Stéphane Hessel, Susan George, Pierre Larrouturou, Edgar Morin, Cynthia Fleury, Roland Gori, Dominique Méda, Michel Rocard, Patrick Viveret, Bruno Gaccio, Patrick Pelloux, Claude Alphandéry ou Curtis Roosevelt (petit-fils de Franklin Delano Roosevelt). Il est également le point de rencontre de réseaux qui partagent ses idées et d'ONG (Fondation Danielle Mitterrand, Fondation Abbé Pierre...).

L'objectif initial du Collectif Roosevelt était de pousser François Hollande à agir vite et fort, dès la sortie des élections présidentielles de 2012.

Présent uniquement en France jusqu'en novembre 2012, le mouvement cherche ensuite à s'implanter en Belgique. Il existe aujourd'hui une antenne indépendante du Collectif Roosevelt en Belgique ainsi qu'au Portugal.

Le ,  avaient signé le manifeste Roosevelt 2012. En 2016, ils sont plus de .

En 2013, la campagne nationale du Collectif Roosevelt s'est principalement axée sur la régulation des banques et de la finance.

Fin 2013, certains fondateurs et membres du Collectif Roosevelt, souhaitant changer de stratégie, quittent le mouvement pour fonder avec d'autres le parti Nouvelle Donne, autour de Pierre Larrouturou. Ils souhaitent ainsi pouvoir présenter les propositions du manifeste devant les électeurs. Le Collectif, tout en se réjouissant qu'un parti politique décide de reprendre ses propositions, a décidé de conserver son statut de mouvement citoyen non-partisan. Ce positionnement lui permet de constituer de nombreux partenariats et alliances (Collectif de la transition citoyenne, Finance Watch, Alternatives économiques…).

La campagne nationale de 2014-2015 s'est quant à elle intéressée au réchauffement climatique, tout en y intégrant les enjeux économiques, sociaux et sociétaux. Cette campagne avait pour slogan : « Climat, emploi, social : les penser ensemble, c'est vital ! ».

Pour l'année 2016-2017, le Collectif Roosevelt travaille sur la question du temps de travail. Un livre et plusieurs actions de sensibilisation sont prévus afin de proposer des pistes de réflexion pour mettre un terme au chômage de masse.

Objectifs et propositions
Les 15 propositions ont pour objectif d'éviter un effondrement de l'économie, élaborer une nouvelle société, lutter contre le chômage endémique et créer une Europe démocratique. Elles sont classées en trois grandes catégories : Finance et Économie / Démocratie Europe / Un autre modèle de développement social et écologique.

Finance et Économie
 Diminuer fortement les taux d'intérêt sur la dette des États, via des prêts de la Banque Centrale Européenne aux organismes publics de crédit et aux organisations internationales (article 21.3 et 23 du statut du système européen des banques centrales).
 Créer un impôt européen sur les bénéfices des entreprises, la moyenne européenne étant de 25 % contre 40 % pour les États-Unis, ce qui permettrait de redonner plus de puissance financière.
 Annuler les baisses d'impôt accordées aux entreprises et aux plus hauts revenus en France au cours des dix dernières années, ce qui permettrait de revenir à un budget national bénéficiaire.
 Lutter contre les paradis fiscaux qui font perdre à chaque État membre de l'Union Européenne de 1 % à 1,5 % du PIB en utilisant la pression des commandes publiques.
 Créer une taxe sur les transactions financières afin que les marchés financiers contribuent au Fonds Européen de stabilité financière.
 Interdire la spéculation des banques avec l'épargne privée en séparant les banques de dépôts et les banques d'affaires.

Démocratie Europe
 Faire éclore la démocratie en Europe en changeant radicalement les institutions.
 Négocier un traité de l'Europe sociale qui évitera les délocalisations et le dumping intra-européen.

Un autre modèle de développement social et écologique
 Créer des emplois dans le secteur du bâtiment et réduire les loyers avec une politique du logement ambitieuse.
 Combattre le réchauffement climatique en investissant dans les économies d'énergie, notamment par l'isolation des bâtiments qui est également une source d'emploi.
 Développer une économie sociale et solidaire plus respectueuse de l'environnement et des personnes.
 Partager le temps de travail et les revenus entre les suractifs et les précaires.
 Sécuriser les précaires en prolongeant l'indemnisation des chômeurs et en améliorant leur accompagnement et leur accès à la formation.
 Limiter le plus possible les licenciements avec le mécanisme de Kurzarbeit (Allemagne).
 Combattre les délocalisations en instituant des normes sociales et environnementales dans le commerce mondial.

Publications
Depuis plusieurs années, le Collectif Roosevelt s'est associé avec les Éditions de l'atelier afin d'éditer de petits livres thématiques reprenant les propositions du manifeste. De leur collaboration sont parus quatre ouvrages :
 Stop à la dérive des banques et de la finance, 2014
 Stop au dérèglement climatique, 2015
 Stop au mirage de la croissance, 2015
 Stop au chômage et à la régression sociale, 2016

Dissolution de l'association le 17 novembre 2018
La mobilisation citoyenne est devenue difficile et les moyens financiers ne permettaient plus de continuer l'activité de l'association. Sur proposition du CA, l'Assemblée générale extraordinaire du Collectif Roosevelt décide de la dissolution de l'association. Voilà ce que le collectif Roosevelt veut transmettre :

 La réappropriation du politique par les citoyens est un enjeu essentiel, et elle passe par le local.
 La réappropriation de l'économique par les citoyens est possible : un projet d'écosystème territorial résilient est proposé au sein de l'Archipel Osons les Jours Heureux.
 Sortir des logiques de compétition et appuyer les dynamiques de reliances entre mouvements citoyens.
 L'existence de petits groupes locaux de citoyens qui réfléchissent et agissent est essentielle pour la résistance créatrice et le développement de la résilience : pour partager une vision et agir au niveau local. La résilience passe par la culture, l'éducation et savoir faire la fête.

La dissolution est enregistrée le 2 janvier 2021.

Notes et références
 Crise : l'appel pour un New Deal à la française, Nouvel Observateur, 21-06-2012
 De l'audace ! Et si Hollande faisait comme Roosevelt..., Nouvel Observateur, 21-06-2012

Liens externes

Association française fondée en 2012
Militantisme
Association ou organisme lié à la politique
Think tank
Franklin Delano Roosevelt


text:
Московское художественное общество — организация меценатов, собирателей предметов искусства, искусствоведов. Основным заданием было предоставить шанс получить художественное образование молодёжи из провинции, поддерживать культурное развитие общества.

История
В 1830 году Е. Маковский, А. Ястребилов и Ф. Кинель, а также присоединившиеся к ним И. Витали и братья А. Добровольский и В. Добровольский организовали в Москве творческий кружок, ставший вскоре называться «натурным классом». С 1832 года «натурный класс» организовывал заседания для коллективного рисования дома у Ястребилова, получившего образование в Императорской Академии художеств. Члены кружка планировали открыть «Художественный класс», который «мог бы впоследствии служить основанием Московской академии художеств». Их поддержал генерал-губернатор Москвы князь Д. В. Голицын, кроме того, они смогли найти спонсоров. В 1833 году директорат «Художественного класса», расположившегося в доме № 14 на Большой Никитской улице составили граф М. Ф. Орлов, адъютант Ф. Я. Скарятин и историк А. Д. Чертков; помощником директоров стал А. С. Добровольский.

В момент своего открытия в июле 1833 года Московский художественный класс ещё не имел образовательной программы, которая была ограничена специальными занятиями: рисованием, живописью и культурой.

В 1843 году в результате реорганизации было создано Московское художественное общество, а при нём на базе «Художественного класса» — Училище живописи и ваяния.

В состав совета Московского художественного общества в своё время входили известные политики, меценаты, деятели культуры и искусства; значительное содействие работе общества оказывали С. Т. Морозов, И. С. Остроухов, И. Е. Цветков, князь Ф. Ф. Юсупов. Московское художественное общество сосредоточилось над задачей поддержания Московского училища живописи, ваяния и зодчества. Члены общества организовали сбор денег для училища и получили государственную субсидию: (до 1865 года — 6 тыс. рублей, позднее 12 тыс. рублей в год). Также благодаря обществу в училище с конца 1830-х стали регулярно проводиться выставки; ему были переданы именные капиталы С. М. Третьякова, князя В. А. Долгорукова, В. Г. Перова, Д. Д. Шереметского, Е. А. Попова и т. д. Объединение было расформировано в 1918 году.

Примечания

Ссылки
 Страница на сайте isaaclevitan.ru
 Страница на сайте veresshagin.ru

Литература

Объединения коллекционеров
Поощрение художеств


text:
Gregor se poate referi la următorii autori care au denumit cel puțin o specie:

 František Gregor Jr
 Mary J.F. Gregor


text:
Erioptera bicornifer är en tvåvingeart som beskrevs av Alexander 1921. Erioptera bicornifer ingår i släktet Erioptera och familjen småharkrankar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Källor

Småharkrankar
bicornifer


text:
John Douglas Percival (5 August 1902 – 5 March 1983) was an English cricketer who featured as a right-hand batsman in three first-class cricket matches between 1922 and 1923; one match saw him represent Gloucestershire, in the other two he batted for Oxford University. Outside of first-class cricket, he represented numerous clubs and teams including Radley College and Westminster School while a student there, and played for the Marylebone Cricket Club in 1930. During the Second World War he played for the Royal Army Service Corps. Born in Kensington, he died in Roehampton.

Playing career

Early matches
Percival's earliest recorded matches took place in June 1918, where he batted for Radley College. He played twice for the college that month, scoring four in the first game against Westminster School but remaining unbeaten on 63 in the second against Bradfield College. A year later, in May 1919, he was playing for Westminster School against various other schools in England. He scored 62 against the Household Brigade that month, and over the next year played against various schools across England. In June 1919 he scored 78 against Tonbridge School, and in July 1920 he hit 56 while opening the batting against Charterhouse School.

On 2 August 1920, he represented 'The Rest' at a match at Lord's against a Lord's School XI. The game, which lasted over two days, saw Percival score 23 and 32 opening the batting. The match was a rain-affected draw, with Lord's School being largely dismantled by a nine-wicket haul for Edward Hewetson. Percival played a combined British Army XI at Lord's the next day, but only scored zero and seven.

The following summer Percival began in May with 86 against Sherborne School, followed by 58 against Charterhouse on 9 July. On 1 August he again revisited Lord's to face Lord's Schools but could only score three and seven.

Oxford

In 1922 Percival left Westminster School and entered The Queen's College, Oxford. His first match for the university was his first-class debut, and came on 10 May at the university's cricket ground, where he opened the batting against Hampshire. He scored one and 17 – the latter his career best – as Oxford were defeated by 139 runs. Ten days later on 20 May he played against the Free Foresters Cricket Club at Oxford, scoring ten and zero. He played one more first-class match on 23 May 1923, this time representing Gloucestershire against Oxford. He scored zero in the first innings, and made ten in the second. He scored only 38 runs from his three first-class matches in total, at a batting average of only 6.33.

Later cricket
Percival settled in Kenya in the later half of the 1920s. In October 1928 he played a 'Officials v Settlers' match in Nairobi, where he represented the Settlers, scoring nine and 21. The sides played again eleven months later, with Percival making four and 33. He then returned to England and was invited to play for the Marylebone Cricket Club at Lord's against 'Indian Gymkhana' on 25 July 1930. However, he was not required to bat. Due to his time in Kenya, he opened the batting for the Kenya Kongonis Cricket Club – a Nairobi cricket club – during their tour of England in 1931, playing in three matches. On the outbreak of the Second World War he represented the Royal Army Service Corps against a team from Aldershot barracks, and he ended his playing days after the war with matches played for 'The Forty Club' at Royal Military Academy Sandhurst through the 1950s.

References

External links

1902 births
1983 deaths
English cricketers
Gloucestershire cricketers
Alumni of the University of Oxford
Oxford University cricketers
People educated at Radley College
People educated at Westminster School, London
Alumni of The Queen's College, Oxford
Royal Army Service Corps officers
British Army personnel of World War II
Sportspeople from Kensington


text:
Hervé This (Suresnes, 5 juni 1955) is een Frans fysisch chemicus. Hij onderzoekt de natuurkundige en scheikundige grondslagen van de kookkunst, en gebruikt daarvoor de uitdrukking "moleculaire gastronomie". In 1988 startte hij samen met Nicholas Kurti een serie internationale workshops over dit onderwerp.

This doet onderzoek aan het Collège de France in Parijs en doceert aan de Faculté des sciences et des techniques in Tours en is plaatsvervangend hoofdredacteur van het tijdschrift Pour la Science.

Literatuur
This, H. (1993). Les secrets de la casserole. Parijs: Belin.
This, H. (2006). Molecular gastronomy : exploring the science of flavor. New York: Columbia University Press.

Externe links
voormalige Homepage van Hervé This op de website van het Collège de France.
La gastronomie moléculaire website onder redactie van Hervé This
Pagina van Hervé This op de website van de Franse topkok Pierre Gagnaire

Frans natuurkundige
Frans scheikundige
Fysisch chemicus
Voedingswetenschapper


text:
Инди́йский носоро́г () — самый крупный из азиатских носорогов. По размерам это второй в Азии зверь после слона. Другие названия (которые являются зачастую лишь калькой с названий зверя в других языках) — панцирный носорог, однорогий носорог. Латинское биноминальное наименование буквально означает «носорог однорогий».

Внешний вид
Индийский носорог — огромный и могучий зверь, достигающий веса в две с половиной и более тонны, хотя обычно меньше. Высота крупных самцов в плечах — до двух метров, самки мельче. Голая, серо-розоватая шкура этого носорога поделена складками на большие участки, свисающие, как панцирь, из-за чего животное выглядит как бы бронированным.

Цвет шкуры, впрочем, редко можно различить, поскольку носорог почти всё время покрыт слоем грязи, в которой постоянно валяется. Толстые кожные пластинки, особенно в задней части тела, несут шишковатые вздутия. Лишь на хвосте и ушах есть небольшие кисточки жестких волос. На плечах — глубокая складка, загнутая назад. Глаза маленькие, «поросячьи», выражение их обычно сонное и какое-то обиженное. Линия верхней губы почти горизонтальная, лишь слегка изогнутая вниз, что связано с питанием (см. ниже). Единственный рог бывает до 60 см длиной, но чаще — не больше 25 см. Рог подчас, особенно у самок, едва выдаётся и представляет, по сути, заострённую шишку на носу. На ногах, как и у остальных представителей семейства, по три пальца. На нижней челюсти имеются мощные резцы, способные нанести страшные раны хищникам.

Носорог в дикой природе поражает своей мощью и величиной — в панцирной броне, величавый, он кажется выходцем из минувших эпох. Он производит тяжеловесное и неуклюжее впечатление, которое, однако, обманчиво. Несмотря на кажущуюся неповоротливость, панцирный носорог обладает великолепной реакцией и подвижностью. В случае опасности или при самозащите зверь может развить на коротких участках скорость в 40 км/ч. Зрение у него, как у всех носорогов, очень слабое, слух и обоняние намного лучше. При благоприятном ветре он чует хищника или человека за многие сотни метров.

Распространение и проблема сохранности вида
Исторический ареал индийского носорога чрезвычайно велик. Ещё несколько столетий назад он встречался по всей Южной и Юго-Восточной Азии, на север доходя до Гиндукуша; он был обычен на юге Китая, водился в восточном Иране. Автобиографическая книга Захир-ад-дина Мухаммада Бабура «Бабур-наме» (XVI век) описывает охоту этого государственного деятеля и полководца на носорогов в долине реки Кабул. На Филиппинах и Цейлоне в историческое время он, по-видимому, никогда не водился. Усиленное преследование со стороны человека, разрушение среды обитания и пищевая конкуренция со стороны домашнего скота привели к быстрому исчезновению носорогов в большинстве районов. Европейская колонизация Азии и появление хорошо вооружённых белых охотников, широкое распространение огнестрельного оружия среди местного населения в первые десятилетия XX века фактически положили конец вольному обитанию индийского носорога вне заповедников. Не меньшую, а возможно, и большую, роль сыграли сведение джунглей и постоянное увеличение населения азиатских стран.

Сейчас индийский носорог встречается только в южном Пакистане (провинция Синд), Восточной Индии и Непале (в основном на территории экорегиона Тераи-Дуара), кроме того, возможно, небольшое число носорогов ещё сохранилось на севере Бангладеш. Везде, за редчайшим исключением, он живёт на строго охраняемых территориях — кроме упомянутой незначительной популяции в труднодоступных местах Бангладеш и прилежащих районах Индии и, возможно, в пакистанской провинции Пенджаб. Самая большая популяция обитает в известном национальном парке Казиранга (индийский штат Ассам) — там живёт до 1600 голов, что составляет две трети от общей численности этого носорога в мире. Другой известный «носорожий» заповедник — парк Читван в Непале, где содержится ещё около шести сотен голов. В крупном пакистанском заповеднике Лал Сухантра обитает третья по численности популяция — около 300 голов. В Международной Красной книге индийский носорог имеет статус уязвимого вида (категория VU). Всего индийских носорогов насчитывается около двух с половиной тысяч, причём количество их растёт.В настоящее время официально насчитывается 3588 особей, благодаря согласованным усилиям по сохранению этого вида как в Индии, так и в Непале.

В целом по сравнению с суматранским и яванским носорогами индийский является довольно благополучным видом.

Образ жизни и поведение
Индийский носорог — травоядное животное, питающееся водными растениями, молодыми побегами тростника и слоновой травы, которые срывает с помощью ороговевшей верхней губы. Пасутся носороги в прохладное время утром и вечером, а в жаркое время дня отдыхают в маленьких озерцах или лужах, часто наполненных жидкой грязью. Наличие водоёмов жизненно необходимо носорогам, поэтому встречаются они только во влажных, часто болотистых местах. Нередко носороги кормятся прямо в водоёмах. С носорогом постоянно соседствуют птицы — цапли, индийские скворцы-майны, щурки, которые или ловят вспугнутых гигантом насекомых, или клюют клещей, сидя на его спине. В воде можно видеть несколько носорогов, мирно лежащих рядом, часто по соседству с буйволами. Однако, когда носороги выходят на берег, их мирное сосуществование кончается и нередко возникают драки. У многих носорогов видны шрамы, оставшиеся в результате таких сражений.

Большую часть времени носороги живут поодиночке, имея свой индивидуальный участок площадью около 4 кв. км. В этот участок входят густые заросли слоновой травы, а также лужа, маленькое озерцо или часть берега большого водоема. Свою территорию самцы метят большими кучами навоза. Проходя мимо такой кучи, носорог обязательно обнюхает её и отложит свой помет. Непроходимые заросли слоновой травы пересечены многочисленными тропами носорогов. Есть общие тропы, по которым ходят многие носороги к грязевым ваннам, есть и «частные», которые ведут к индивидуальным участкам, и эти тропы хозяин ревностно защищает. Индийский носорог хорошо плавает; например, в Казиранге известны случаи, когда носорог переплывал очень широкую Брахмапутру.

Голос индийского носорога невыразителен. Потревоженный зверь издает громкий храп. Самка, вероятно, подзывая детенышей, хрюкает. Такое же хрюканье время от времени издают мирно пасущиеся животные. Раненые, пойманные или вообще попавшие в затруднительное положение носороги громко ревут, а во время гона бывает слышен ещё особый, свистящий звук, который издает самка.

Гон у носорогов бывает каждые полтора месяца. В это время самка преследует самца. Впервые самка принимает участие в размножении в 3—4-летнем возрасте, самец — в 7—9 лет. Через 16,5 месяца рождается один детеныш массой около 65 кг, розовый, со всеми складками и выростами, но без рога и с поросячьей мордочкой. Живут носороги в зоопарках около 70 лет, но в природе никогда не доживают до такого возраста.

Естественных врагов у индийского носорога нет, за исключением тигра, для которого любимое лакомство — детёныши носорога. Но в схватке со взрослым носорогом, даже самкой, у тигра шансов нет. Даже встреча с индийским слоном не опасна для панцирного носорога, который смело бросается на пришельца и, как правило, заставляет его ретироваться.

Индийский носорог сильно страдает от накожных паразитов, хотя птицы несколько спасают его от клещей и вшей. Молодняку большой урон наносят глистные инвазии.

Индийский носорог и человек

Несмотря на то, что в современных Индии, Пакистане, Непале и Бангладеш мясо индийского носорога в пищу не употребляется, в глубокой древности он, несомненно, являлся объектом охоты. Окаменелые остатки его мелкого островного подвида Rhinoceros philippinensis, найденные в 2014 году на острове Лусон Филиппинского архипелага в долине Кагаян, а позже при строительстве Манильского метрополитена, датированные VII тыс. до н. э., носят бесспорные следы первобытных человеческих орудий. Охотились на носорогов и лесные племена стран Юго-Восточной Азии, где он некогда был также распространён.

В настоящее время с человеком и домашними животными индийский носорог в местах своего обитания сталкивается нередко, несмотря на меры, принимаемые для его изоляции от людей. Даже в Казиранге носороги, едва выйдя за пределы парка, оказываются в довольно густо заселённой местности. Они не упускают возможности попастись на крестьянских полях и в таком случае вполне вероятна встреча земледельцев с носорогом — тогда крестьяне криками и бросанием палок стараются прогнать зверя обратно в заповедник. Там, где возможны набеги носорогов на поля, ущерб от них может быть достаточно велик.

Носороги, с учётом их далеко не мирного нрава, могут быть весьма опасны. Нередко раздраженный носорог, особенно самка с малышом, бросается с храпом на ездового слона и не всегда махауту (погонщику слонов) удается удержать своего подопечного. Если слон хорошо обучен и махаут опытен, то при атаке носорога слон остаётся на месте, а носорог, не добежав несколько шагов, останавливается или сворачивает в сторону. Но если слон не выдержит, повернёт и начнет удирать через высокую траву и кусты, то седоку будет трудно удержаться на его спине. Убежать от нападающего носорога почти невозможно. Такие атаки часто бывают ничем не спровоцированы, так что приближаться к индийским носорогам не рекомендуется. Нападающий носорог дерётся не столько рогом, сколько резцами нижней челюсти, нанося ими секущие удары. Существуют непроверенные сведения об использовании боевых носорогов индийскими раджами в феодальных войнах.

Главная угроза для индийского носорога — браконьерство, связанное с древним поверьем о чудодейственной силе носорожьего рога. Суеверия различных народов Азии совершенно безосновательно приписывали ему — и приписывают по сей день — свойства то необыкновенного афродизиака, то чудодейственного средства от всех возможных ядов. Соответственно, цена рога на чёрном рынке весьма велика, так что индийский или непальский бедняк, убивший носорога и сумевший скрыться от полиции, может неплохо разбогатеть. Поэтому борьба с браконьерством чрезвычайно трудна и незаконная охота каждый год уносит жизни не одного носорога даже в заповедниках. Ситуацию несколько исправили суровые законы, введённые в Индии в 70-80-е годы — так, егерям в Казиранге разрешено стрелять на поражение без предупреждения в любого неизвестного, кто будет замечен на территории парка с оружием.

Индийский носорог в культуре

Индийских носорогов хорошо знали жители городов и селений Индской цивилизации — Мохенджо-Даро, Хараппы и др. — изображая их на своих печатях. Древнейшее подобное изображение индийского носорога обнаружено в 1970-х годах при раскопках самой северной хараппской колонии — городища Шортугай, расположенного на севере Афганистана, у места слияния рек Кокча и Пяндж, и относится к 2000 году до н. э.

По мнению современных ученых, около 5000 лет тому назад, когда климат был более благоприятным, а растительность обильной, индийские носороги водились в долине Инда. Еще в 1398 году Тамерлан, совершивший поход в Индию, убил на охоте немало носорогов на границе Кашмира.

Индийский носорог — по-видимому, первый из носорогов, с которым непосредственно столкнулись европейцы. Одно из первых известных изображений носорога — знаменитая гравюра А. Дюрера «Носорог», которую великий художник создал, не имея перед глазами самого зверя. Поэтому носорог на гравюре и выглядит так странно, словно закованный в настоящую железную броню. Этот индийский носорог появился в Лиссабоне в мае 1515 года. Носорога привезли из Камбея (Западная Индия) в качестве подарка португальскому королю Мануэлю I от гуджаратского султана Музаффара II. Затем он был выставлен на всеобщее обозрение и через некоторое время отправлен в подарок римскому папе. Но папа так и не получил свой подарок. Во время перевозки носорог затонул вместе с кораблем во время шторма.

Охота на носорогов была одним из излюбленных развлечений многих индийских феодалов. Известны многочисленные миниатюры XVI—XVII веков, изображающие падишахов из династии Великих Моголов, верхом на слоне охотящихся на носорога. Для таких царских охот снаряжались пышные многолюдные процессии.

Примечания

Литература
Жизнь Животных. В 6 т.т. М., 1971. Т.6, с.с. 413—414.

Ссылки
 Сайт неправительственного Центра данных по носорогам
 Сайт неправительственного Фонда охраны носорогов
 Сайт национального парка Казиранга

Млекопитающие Азии
Носороговые
Фауна Южной Азии
Животные, описанные в 1758 году


text:
Violent Femmes –  amerykańska grupa postpunkowa,  z Milwaukee w stanie Wisconsin utworzona z inicjatywy Gordona Gano, Briana Ritchiego i Victora de Lorenzo. Korzeniami sięgająca również do twórczości garażowych grup z lat 60. oraz wykonawców z kręgu złotej ery rock n' rolla w jej nieugładzonej, dzikiej wersji. W jej twórczości można się także doszukać wpływów muzyki country, gospel oraz wiejskiego, zbastardyzowanego bluesa. Pod względem literackim, zwłaszcza na płycie pierwszej – Violent Femmes, przedstawiła (piórem Gordona Gano), zadziwiająco celną syntezę okresu dojrzewania, ze wszystkimi jego odcieniami – od rozpaczy, poprzez furię, zniechęcenie po tęsknotę. Z czasem w tekstach zaczęły pojawiać się również wątki na wskroś religijne. Oryginalny, jakby naznaczony bólem, głos Gano doskonale korespondował z minimalistyczną warstwą dźwiękową, surową, nieoszlifowaną, czasami pełną zgiełku i dysonansów. Twórczość Violent Femmes, na wskroś amerykańska, stała się źródłem inspiracji dla wszelakiej maści twórców piosenek. Mimo tego grupa nie jest zbyt popularna, więc zapewne rację miał Gordon Gano, mówiąc, iż są najbardziej znanym nieznanym zespołem na świecie.

Skład
 Gordon Gano – śpiew i gitara
 Brian Ritchie – gitara basowa i śpiew
 Victor de Lorenzo – perkusja
 Guy Hoffman – gitara

Dyskografia
 Violent Femmes (1983)
 Hallowed Ground (1985)
 Blind Leading the Naked (1986)
 3 (1989)
 Debacle: The First Decade (1990)
 Why Do Birds Sing? (1991)
 Add It Up (1981-1993) (1993)
 New Times (1994)
 Rock!!!!! (1995)
 Viva! Wisconsin (1999)
 Freak Magnet (2000)
 Something's Wrong (2001)

Linki zewnętrzne
 Oficjalna strona zespołu

Amerykańskie zespoły punkrockowe


text:
Amelia Peabody Emerson is the protagonist of the Amelia Peabody series, a series of historical mystery novels written by author Elizabeth Peters (a pseudonym of Egyptologist Barbara Mertz, 1927–2013). Peabody is married to Egyptologist Radcliffe Emerson and has one biological child, Walter "Ramses" Peabody Emerson.

Biographical sketch
Amelia Peabody is first introduced in the novel Crocodile on the Sandbank, set in 1884. She is the spinster daughter of a reclusive scholar who left her to deal with practical issues such as shopping and administering the household while he spent time in his office. He nurtured her scholarly interest, while the rest of her immediate family dismissed them both. Following his death, Peabody's devotion to her father was rewarded with her being named sole beneficiary of his substantial fortune of over £500,000 (over £30 million in 2006 values). Partly in order to escape the attention of numerous fortune-hunting suitors and relatives begging for money, she embarks on a tour of classical sites, beginning in Italy and moving on to Egypt with the eventual aim of visiting Palestine. While in Rome, she rescues a young woman in trouble, Evelyn Barton Forbes, whom she hires to be her companion.

In Egypt, the pair encounters the Emerson brothers, Radcliffe, an archaeologist, and Walter, a philologist. Over the course of the novel, Walter pursues Evelyn resulting in their engagement by the book's end—while less overt, the relationship between Amelia and Radcliffe develops toward their own marriage. In keeping with the egalitarian nature of their relationship, the two propose to each other, with Amelia teasing that she agreed because marriage to Emerson was the only way that she could engage in Egyptology without causing a scandal.

The pair refer to each other by their respective surnames: Emerson refers to Amelia as "Peabody," using her first name only when he is annoyed with her. In turn, Peabody refers to Radcliffe Emerson almost exclusively by his surname, "Emerson", although some other family members call him Radcliffe. It is eventually revealed that he dislikes his first name as it was his estranged mother's maiden name.

Peabody's first (and only) child, Walter, was born in 1887. Walter quickly became known as "Ramses", after Emerson remarked that he was "swarthy as an Egyptian and arrogant as a pharaoh."

The majority of the series is written in Amelia's voice, with Ramses providing a supplemental parallel narrative in many of the later books, identified as "Manuscript H."

Personality
Amelia Peabody is presented as a head-strong, confident woman who capably ran her father's household and bullied local merchants in the course of bargaining. It is quickly established that she has no patience with "helpless" women who play on their femininity to manipulate others into doing their will; i.e., "swooning, weak-minded females", according to Emerson. When home in England, she is a strong supporter of and is occasionally involved in the Suffragette Movement.  She is a proponent of rational dress, and often refuses to wear a corset. (See Deeds of the Disturber for a notable exception.)

With the introduction of the Manuscript H fragments in Seeing a Large Cat the reader is introduced to her family's loving perceptions of her, which includes recognition of her extraordinary stubbornness, and utter conviction that she is right, even when she contradicts herself in the assertion.  This is dealt with in good humor and affection by her family.  Amelia is also addicted to romance (although she denies it vehemently), much more sentimental than she admits to and, despite her disdain for weak-willed women who employ impractical fashion, vain enough to go to great lengths to color her graying hair and hide her efforts particularly from Emerson.

At the core of her personality is her deep love for her husband (and his for her), as well as the mutual respect they share for one another.. A favourite expression of hers is "Another shirt ruined..." because Emerson regularly bursts out of his shirt, either in the course of an adventure or in the throes of passion. The relationship between Amelia and Emerson may best be described as 'Brontean'; the story of the handsome but rough-mannered hero tamed by the right woman plays out according to classic Romantic formula. She extends this view to her family and acquaintances, often imagining relationships that are not there, while totally missing those that are, until she is shocked by the revelation of who has proposed to whom.

Amelia's dress and mannerisms are frequently the cause of comment and wonder from outsiders.  In earlier books in the series it is established that her favorite ruins to explore are pyramids.  She usually carries one of her collection of parasols, which she uses as discreet, or not so discreet, weapons (including a sword-parasol). Her other usual accessory is her belt, later partially replaced with a vest with many pockets. It contains: "Pistol and knife, canteen, bottle of brandy, candle and matches in a waterproof box, notebook and pencil, needle and thread, compass, scissors, first-aid kit and a coil of stout cord (useful for tying up captured enemies)." (He Shall Thunder in the Sky, Chapter 2)

Though she carries a small pistol, she is a terrible shot and rarely makes an effort to improve her skill, laughing off Emerson's suggestions that she could do more harm than good.  Unfortunately, on more than one occasion she has come close to harming a member of the family while wielding the pistol, rarely blaming herself for the near miss (e.g. her shooting at Ramses and an assailant in The Ape Who Guards the Balance).  Because her family is frequently involved in stopping criminal activity, and she has successfully deduced facts of numerous cases, she views herself as an expert in such matters, to the point of denigrating truly competent law enforcement officers.  And because some of the plots they have uncovered were in fact complex, she tends to make all solutions, even those not involving crime, complex and even outlandish while missing the obvious.  Joined with her stubbornness, this tendency to over-analyze a problem frequently leads to her holding an incorrect belief far longer than is safe for her or her family.

Another feature of the novels is the egalitarian theme, with Amelia and her family being very close to the family of their original Egyptian reis (foreman) Abdullah, to the extent that there is a marriage between Amelia's English niece and Abdullah's Coptic Christian grandson.  Following the covenant of the time, this pairing is initially met with resistance from all—including Amelia, much to her own surprise—because of David's origins and nationality.  It is when she has a change of heart and is able to convince others that the young couple's affection should take precedence over notions of race that the pairing is allowed to proceed. Following Abdullah's death, Amelia begins to see him in dreams, where he gives her warnings and advice, further illustrating how close they were.

Amelia is a proponent of equality between the sexes, and brings up her adopted daughter, Nefret Emerson, accordingly.  This does not prevent her from routinely criticizing Nefret or other young women for acting as rashly as she herself regularly does.  Her name among the Egyptians is "Sitt Hakim", or Lady Doctor.  This was given her when, soon after her initial arrival in Egypt, she showed such care for the Egyptians she encountered, particularly in treating a number of eye diseases—such as ophthalmia—that were common at the time.  Her love for Egypt and its people is as deep and often reveals itself in her distaste for Europeans that view Egyptians with either condescension or disgust.

Perhaps her greatest personal conflict is her long-term love-hate relationship with Sethos.  From the first encounter with him as the "Master Criminal", she has seen him behind many of the plots they encounter; even when it is clear to everyone else that he is not involved.  Yet she is strangely drawn to him and feels that there is something about him that fills her with emotions that are otherwise restricted to Emerson.  She becomes convinced that she alone has brought about his reformation, even though it is a number of years after that "reformation" that Sethos is actually rehabilitated.

While certainly being far more open minded than many Victorians, she is still a product of her age.  Her conviction of British superiority in most everything is third, only behind her own self-confidence and her belief that Emerson is the "greatest Egyptologist of this or any age."

Amelia's age
Amelia's age is initially given as 32 in Crocodile on the Sandbank, set in 1884.  In a 1994 article, Elizabeth Peters discussed the obstacle this presented:

"If I had intended Crocodile to be the first in a series, I probably wouldn't have been as specific about dates. Not only did Amelia inform the reader of her age (curse her!), but historical events mentioned in the book tied it to a particular year. As the series continued, there was no way I could get around this, or fudge the date of Ramses' birth, or keep him and his parents from aging a year every twelve months."

According to this timeline, Amelia would be seventy years old in the eighteenth book, Tomb of the Golden Bird, set in 1922–23.  In The Hippopotamus Pool, however, the Introduction contains what is supposed to be an excerpt from "The National Autobiographical Dictionary (45th edition)", in which Amelia herself states that she was her late twenties at the time of her first visit to Egypt.  The statement is footnoted, and the footnote provides specific instructions not to question the discrepancy (pp. xii and xvi.).

In Seeing a Large Cat, Emerson's age at the time they married is given as 29, making him three years younger than his wife.

The latest chronological mention of Amelia is in the compendium Amelia Peabody's Egypt: A Compendium, which mentions her taking a souvenir from her visit to Egypt in 1939, as war is looming and she was uncertain that she would ever return.   Her age is given as 87, which would be correct according to the original timeline.

Pronunciation
In an interview with Diane Rehm, Peters discussed the correct pronunciation of "Peabody," which she had intended to be pronounced "PEA-buh-dee" (piːbʌdi) in the style of upper class English and New England society, not "pea-BOD-i" (piːbaːdiː). By contrast, in the audio versions of the books—including those recorded by voice actress Barbara Rosenblat, whom Peters has praised for her accurate pronunciation—Amelia's surname is pronounced "pea-BOD-i."

The difference in nationality between the Emersons and their creator is sometimes revealed through the use of American terms like "railroad", spelling differences, etc.

See also

Amelia Peabody series
List of characters in the Amelia Peabody series
 Elly Griffiths Ruth Galloway series

References

External links

Female characters in literature
Fictional archaeologists
Fictional amateur detectives
Fictional feminists and women's rights activists
Fictional female scientists
Fictional historical detectives
Fictional writers
Characters in the Amelia Peabody novel series
Literary characters introduced in 1975
Characters in American novels of the 20th century
Characters in American novels of the 21st century


text:
Amerikai Egyesült Államok
 Dickinson (Észak-Dakota)
 Dickinson (Minnesota)
 Dickinson (Broome megye, New York)
 Dickinson (Franklin megye, New York)
 Dickinson (Texas)
 Dickinson township (Cumberland megye, Pennsylvania)
 Dickinson megye (egyértelműsítő lap)
 Port Dickinson (New York)
egyéb
5272 Dickinson, aszteroida


text:
Karesuando (finska: Kaaresuvanto eller Karesuvanto, nordsamiska: Gárasavvon eller Gáresavvon) är en tätort i Kiruna kommun och kyrkby i Karesuando socken.

Karesuando ligger vid Muonioälven som sedan 1809 utgör gräns mellan Sverige och Finland. På den finländska sidan ligger systersamhället Karesuvanto. Bron över älven öppnades år 1980. Karesuando är Sveriges nordligaste tätort och ligger cirka 180 kilometers färdväg nordost om Kiruna. Väg E45 passerar Karesuando och Riksväg 99 slutar här. Sveriges nordligaste skola finns i Karesuando.

Historia
Byn fick sin första fasta bebyggelse 1670, då Måns Mårtensson Karesuando, i Keksis kväde kallad "Hyvä Maunu Martinpoika", köpte samen Henrik Nilsson Nikkas skatteland, fiskevatten, ängar och betesmarker. År 1816 byggdes den första kyrkan, detta efter att den nya riksgränsen gjorde att den gamla kyrkan i regionen, i Enontekis, kom att befinna sig utomlands.

Kyrkoherden, väckelsepredikanten och botanikern Lars Levi Læstadius verkade i Karesuando från 1826 till 1846 där han startade den väckelse som kallas læstadianismen efter honom. Från 1828 var hans bostad det så kallade Læstadiuspörtet i Karesuando.

Befolkningsutveckling

Vid folkräkningen år 1890 var 91 personer skrivna i Karesuando.

Samhället
Här finns F–9-grundskola, daghem, livsmedelsbutiker, kyrka, bensinstationer, diverse affärer, bibliotek, gym, badhus, hotell, vandrarhem, folktandvård, läkarmottagning, äldreboende, grill, kiosk och post.

Klimat

Kända personer från Karesuando
 Max Andersson
 Kenneth Cosimo Henriksson

Noter

Externa länkar

Karesuando.se

Orter i Kiruna kommun
Gränsorter i Europa
Tätorter i Sverige


text:
Der Angriff auf H-3 bezeichnet eine militärische Operation der iranischen Luftwaffe im Ersten Golfkrieg gegen den Flugplatz H-3 der irakischen Luftwaffe am 4. April 1981.

Um vor iranischen Luftangriffen nach Beginn des Ersten Golfkriegs geschützt zu sein, verlegte Saddam Hussein seine schweren Bomber vom Typ Tu-22, Tu-16 sowie Kampfflugzeuge vom Typ Su-20 und MiG-23 möglichst weit weg, an den Luftwaffenstützpunkt Al-Waleed nahe der jordanischen Grenze.

Die iranische Luftwaffe plante den Anflug nicht über den Irak, sondern zuerst an der türkischen, dann an der syrischen Grenze entlang. Acht Flugzeuge des Typs McDonnell F-4 sollten die Bombenlast befördern, vier Grumman F-14 Begleitschutz vor irakischen Abfangjägern geben und je zwei Tankflugzeuge des Typs Boeing KC-135 und Boeing KC-33A für die Luftbetankung sorgen, ohne die ein Hin- und Rückflug aufgrund der Entfernung nicht möglich gewesen wäre. Die irakische Luftverteidigung rechnete nicht mit einem iranischen Angriff, so dass die iranischen Flugzeuge mehrfach den Stützpunkt anfliegen konnten.

Die iranische Luftwaffe konnte bei dieser Operation 46 irakische Flugzeuge ohne eigene Verluste zerstören. Der Angriff auf H-3 war nach dem Sechstagekrieg (israelische Luftwaffe gegen ägyptische Luftwaffe) der Luftangriff, bei dem zahlenmäßig die meisten Flugzeuge zerstört wurden.

Weblinks
  (iranischer Spielfilm über den Angriff)

Einzelnachweise

Militärische Operation (20. Jahrhundert)
Schlacht des Ersten Golfkriegs
Konflikt 1981
Gouvernement al-Anbar


text:
Riverview é uma cidade  localizada no estado americano de Alabama, no Condado de Escambia.

Demografia
Segundo o censo americano de 2000, a sua população era de 99 habitantes.
Em 2006, foi estimada uma população de 98, um decréscimo de 1 (-1.0%).

Geografia
De acordo com o United States Census Bureau tem uma área de
1,1 km², dos quais 1,1 km² cobertos por terra e 0,0 km² cobertos por água.

Localidades na vizinhança
O diagrama seguinte representa as localidades num raio de 24 km ao redor de Riverview.

Ligações externas

Cidades do Alabama


text:
Lindemans Cuvée René is een Belgisch bier van spontane gisting.

Het bier wordt sinds 1995 gebrouwen in Brouwerij Lindemans te Vlezenbeek. Dit is een zogenaamde "fondgeuze", een niet aangezoete menging van oude en nieuwe lambiek.

Door zijn typische zuurtegraad kan het 6 jaar bewaard worden.

Varianten
Cuvée René, blond bier, type oude geuze met een alcoholpercentage van 5,5% (een mengsel van 3 jaar en jongere lambiek)
Kriek Cuvée René, rood fruitbier op basis van lambiek met een alcoholpercentage van 7%

Zie ook
 Belgische biercultuur
 Lijst van Belgische bieren
 Lijst van Belgische brouwerijen
 Lijst van Belgische bierfirma's

Externe link
Website brouwerij
Proefnotities Cuvée René Oude Geuze
Proefnotities Cuvée René Oude Kriek

Belgisch fruitbier
Geuze


text:
Der Durchlaufentgaser (DEG) ist ein mechanisch-elektrisches Bauteil aus der Verfahrenstechnik. Er arbeitet in einem kontinuierlichen Prozess und dient zum schnellen und vollständigen Entgasen und Fördern von mittel- bis hochviskosen Flüssigkeiten und Gemischen unter Vakuum. Der DEG wird zum Aufbereiten und Reinigen von Medien, wie zum Beispiel Epoxydharzen, Polyurethanharzen (PU), Silikon, Polyesterharzen und deren Härterkomponenten, in Vergussanlagen in der Elektroindustrie und anderen Produktionszweigen und in der chemischen Industrie verwendet.

Funktionsweise und Prinzip

Grundsätzlich lassen sich flüssige Materialien besonders effizient an deren Oberfläche mittels Vakuum (Druckminderung) entgasen. Dabei blähen sich vorhandene Gasblasen auf und steigen an die Oberfläche. Je dünner das zu entgasende Material verteilt ist, desto kürzer ist die Strecke, die das Gas bis zur Oberfläche zurücklegt, bevor es aus dem Material austritt, und entsprechend schnell ist der gewünschte Grad der Entgasung erreichbar.

Der Durchlaufentgaser nutzt dieses Prinzip und bewirkt mittels eines mechanischen Verfahrens die Oberflächenvergrößerung. Die Entgasungsvorrichtung besteht aus einem horizontal geneigten Zylinder, dessen Innenwand die Entgasungsoberfläche bildet. Das zu entgasende Material tritt am höherliegenden Ende in den Zylinder ein und fließt durch die Neigung zum tieferen Ende, wo es ihn zur weiteren Verarbeitung wieder verlässt. Über eine innen liegende angetriebene Welle mit Kämmen oder Spachteln wird das Material in gleichmäßig dünnen Schichten an die Innenwand des Zylinders gestrichen und durch das Vakuum stetig entgast. Die permanente Drehbewegung schafft ständig neue Oberflächen und stellt eine gleichmäßige, intensive und vor allem schnelle Entgasung sicher.

Die Welle kann mit unterschiedlichen Kämmen und Spachteln bestückt werden, um je nach Viskosität der Materialien optimale Ergebnisse zu erzielen. Die Neigung des Zylinders kann ebenfalls der Viskosität des zu entgasenden Mediums angepasst werden: Je zäher es ist, desto steiler ist die Neigung.

Die Leistung eines DEGs wird durch das zu verarbeitende Volumen pro Zeiteinheit (Stunde, Tag, Monat) bestimmt und ist durch die Baugröße des DEGs festgelegt. Die Fließgeschwindigkeit kann durch Absenkung der Viskosität mittels Temperaturerhöhung oder durch Änderung des Steigungswinkels des Durchlaufentgasers beeinflusst werden. Mehrstufige (hintereinander geschaltete) Durchlaufentgaser erhöhen die Aufbereitungsqualität und eignen sich für schnellen Durchsatz und große Mengen.

Durchlaufentgaser haben gegenüber z. B. Vakuummischern, die in Chargenprozessen arbeiten, den Vorzug, dass ein kontinuierlicher Materialdurchsatz möglich ist. Eine Rückmischung bereits entgaster Medien mit noch nicht aufbereitetem Material ist bauartbedingt ausgeschlossen.

Ein sinnvoller Einsatz von Durchlaufentgasern ist aber nur möglich, wenn die vor- und nachgelagerten Prozessschritte wie das Mischen der Komponenten und die eigentliche Verarbeitung des Materials ebenfalls kontinuierlich erfolgen. Nachteilig ist auch, dass die Verweildauer im Entgaser nicht unmittelbar definiert ist, sondern nur indirekt über die Neigung des Entgasers und damit die Fließgeschwindigkeit des Mediums eingestellt werden kann.

Geschichte

Der hier beschriebene Durchlaufentgaser ist eine verfahrenstechnische Erfindung, die auf der Weiterentwicklung verschiedener Mischer- und Entgasungssysteme beruht. 1992 wurde ein Patent von der Hedrich GmbH beim Deutschen Patentamt erfolgreich eingereicht und 2003 erteilt. Seit 1993 wird das Verfahren weltweit in verschiedenen Industrien modifiziert angewendet und verbreitet.

Einzelnachweise

Literatur

 Raimund Stierli: Epoxyd-Gieß- und Imprägnierharze für die Elektroindustrie. In: Kunststoff-Handbuch. Band 10: Wilbrand Woebcken (Hrsg.): Duroplaste. 2., vollständig überarbeitete Auflage. Hanser, München u. a. 1988, ISBN 3-446-14418-8, S. 510–527.
 F. A. Streiff: Statisches Mischen. In: Matthias Kraume (Hrsg.): Mischen und Rühren. Grundlagen und Moderne Verfahren. Wiley-VCH, Weinheim 2003, ISBN 3-527-30709-5, S. 197–220.

Fördertechnik
Vakuumtechnik


text:
Erdővég (szerbül Ердевик / Erdevik) falu Szerbiában, a Vajdaságban, a Szerémségi körzetben, Sid községben.

Fekvése
A Szerémségben, a horvát határtól 6 km-re, Újlaktól délre, Liba és Bingula között fekvő település.

Története
1910-ben 5028 lakosából 722 magyar, 1476 német, 1045 szlovák és 1309 szerb volt. Ebből 2497 fő római katolikus, 1056 evangélikus, 1410 görögkeleti ortodox volt.

A trianoni békeszerződés előtt Szerém vármegye Újlaki járásához tartozott.

Népesség

Demográfiai változások

Etnikai összetétel

Jegyzetek

A Szerémségi körzet települései


text:
Les Polymorphida sont un ordre d'acanthocéphales. Les  acanthocéphales sont des vers à tête épineuse, c'est-à-dire de petits animaux vermiformesés. Ils sont parasites de vertébrés et sont caractérisés par un proboscis rétractable portant des épines courbées en arrière qui leur permet de s'accrocher à la paroi intestinale de leurs hôtes.

Liste des familles
 Centrorhynchidae Van Cleave, 1916
 Plagiorhynchidae Golvan, 1960
 Polymorphidae Meyer, 1931

Voir aussi

Liens externes

Acanthocephala


text:
Orancistrocerus moelleri är en stekelart som först beskrevs av Charles Thomas Bingham 1897.  Orancistrocerus moelleri ingår i släktet Orancistrocerus och familjen Eumenidae. Utöver nominatformen finns också underarten O. m. aulicus.

Källor

Steklar
moelleri


text:
"Le Plus doux chemin" ("The Sweetest Path"), Op. 87, No. 1, is a song by Gabriel Fauré, composed in 1904. It was originally for voice and piano accompaniment, and was later arranged by the composer for voice and full orchestra.

Composition
In this song Fauré set words by the poet Paul Armand Silvestre. It was composed in 1904 for the amateur singer Emilie Girette after her marriage to the pianist Édouard Risler. Originally for voice and piano, it was later orchestrated by Fauré as part of his incidental music for Masques et bergamasques (1919). Fauré composed the song in the key of F minor, but it was first published (Hamelle, Paris, 1907) in E minor.

When Fauré orchestrated the song for Masques et bergamasques he wrote to his wife that it was not at all well known: "for just as pianists play the same eight or ten of my pieces, so singers all sing the same songs". The pianist Graham Johnson calls it an "enchantingly mournful serenade of a persistent, if unsuccessful lover … Fauré distilled to the essentials". Both Johnson and Vladimir Jankélévitch find an autumnal quality in the song, despite the reference to "la saison nouvelle". The Fauré expert Jean-Michel Nectoux rates it among the composer's most inspired songs, and groups it with "Le Ramier", Op. 87, No. 2 and "Chanson", Op. 94 as "a kind of homogeneous triptych … a cheerful but nostalgic farewell, the last sparks of the galant madrigal which Fauré had practised for so long".

Analysing the song, Johnson describes it as a madrigal with an accompaniment evoking
"the gentle plucking of a lute, although the strength of the bass line, almost a counter-melody in itself, depends on the legato tone of a piano to make its effect."

Text

References

Sources

Compositions by Gabriel Fauré
1904 compositions