text:
Блек-Кантрі дербі () — назва футбольних матчів між англійськими клубами «Вест Бромвіч Альбіон» і «Вулвергемптон Вондерерз». Це спортивне дербі між командами, розташованими в регіоні Блек-Кантрі, графство Західний Мідленд.

Одне з найстаріших дербі у світовому футболі: перша офіційно визнана зустріч між командами відбулася 2 січня 1886 року в Кубку Англії, а 15 грудня 1888 року «Вулвергемтон» зіграв проти «Вест Бромвіча» в рамках першого сезону Футбольної ліги. Суперництво між двома клубами завжди було запеклим, але особливу принциповість воно набуло у 1950-ті роки, коли «Вулвергемптон» був одним з домінуючих клубів в Англії, але й у «Альбіон» була сильна команда з такими гравцями як Ронні Аллен і Дерек Ківан.

Також під «Блек-Кантрі дербі» розуміють матчі однієї з двох вищеназваних команд проти «Волсолла», розташованого у тому ж регіоні, втім ця команда здебільшого грає у більш низьких дивізіонах і рідко пенетинається з своїми головними суперниками: «Альбіон» і «Вондерерз» провели між собою 160 матчів, «Альбіон» і «Волсолл» — 14, а «Вондерерз» і «Волсолл» — 16.

За результатами опитування 2008 року, в якому взяло участь 6000 вболівальників, дербі між «Вест Бромвіч Альбіон» і «Вулвергемптон Вондерерз» було визнано найбільш принциповим дербі в англійському футболі.

Історія
Перші дербі Блек-Кантрі пройшли ще до утворення Футбольної ліги. 20 січня 1883 року «Вест Бромвіч Альбіон» зіграв проти «Вулвергемптон Вондерерз» в третьому раунді Великого кубка Бірмінгема (англ.  Birmingham Senior Cup), здобувши перемогу з рахунком 4:2. Перший офіційний матч між командами пройшов у 1886 році в рамках Кубка Англії, перемогу в ньому здобув «Альбіон». Рік потому в Кубку Англії «Альбіон» знову виграв дербі. В обох випадках «Вест Бромвіч» виходив у фінал Кубка Англії. Перші матчі між «Волсоллом» і «Вулвергемптоном» і «Вест Бромвічем» також пройшли в рамках Кубка Англії, в 1889 і 1900 роках відповідно.

У 1888 році «Вест Бромвіч Альбіон» і «Вулвергемптон Вондерерз» були серед клубів-засновників Футбольної ліги Англії. Дербі між ними регулярно проходили протягом перших 13 сезонів існування Футбольної ліги з 1888 по 1901 рік.

Піку протистояння дербі досягло в 1950-ті роки, коли і «Вест Бромвіч Альбіон», і «Вулверхемптон Вондерерс» боролися за трофеї. Обидва клуби грали в Першому дивізіоні з 1949 по 1965 рік. «Вовки» в 1950-ті роки фінішували в першій трійці чемпіонату дев'ять разів, тричі ставши чемпіонами і двічі вигравши Кубок Англії в той період. «Вест Бромвіч» також був сильною командою, відрізняючись яскравою грою в атаці; в 1954 році «дрозди» виграли Кубок Англії, а в чемпіонаті посіли друге місце (поступившись титул «Вулвергемптону»). Сезон 1953/54 є єдиним, в якому дві команди зайняли дві верхні рядки в чемпіонаті Англії за підсумками сезону. «Вовки» набрали 57 очок, випередивши «дроздів» на 4 очки. У тому ж році обидві команди зустрілися в рамках Суперкубка Англії, який завершився з рахунком 4:4.

Примітки

Футбольні дербі Англії

redpajama_set_name: RedPajamaWikipedia


text:
Le district de Fangshan (房山) est une subdivision administrative de la municipalité autonome de Pékin en Chine ;
 Le Xian de Fangshan (方山) est une subdivision administrative de la province du Shanxi en Chine ;
 La ville de Fangshan est une subdivision administrative de la province de Taïwan en République de Chine.


text:
Alain Bergeron peut désigner :
 Alain Bergeron, pilote de rallyes québécois ;
 Alain Bergeron (1950-), auteur québécois ;
 Alain M. Bergeron (1957-), écrivain et journaliste québécois.


text:
Schoenoplectus est un genre végétal de la famille des Cyperaceae. Les membres de ce genre sont généralement appelés « scirpes » ou « souchets ».

Liste d'espèces
Selon  :

Selon  :

Notes et références

Liens externes

Cyperaceae


text:
In Porsche con il morto (Dream Machine) è un film del 1991 diretto da Lyman Dayton.

Trama
La ricca signora Chamberlain, per vendicarsi del fatto che il marito l'abbia tradita, decide di regalare a Barry – un giovane ragazzo che le aveva accordato il pianoforte – la costosa Porsche comprata originariamente per l'uomo. Quello di cui né la donna né Lance sono a conoscenza è che nel frattempo il marito era stato ucciso, con il corpo occultato nel bagagliaio del veicolo; Lance Harper, l'assassino, cerca così di rientrare in possesso della macchina.

Collegamenti esterni


text:
Ro20-8065 (8-Chloronorflurazepam) is a benzodiazepine derivative with anticonvulsant and muscle relaxant effects, which has been sold as a designer drug.

See also
 Fludiazepam
 Norflurazepam
 Ro07-5220
 Ro20-8552

References

Designer drugs
GABAA receptor positive allosteric modulators
Fluoroarenes
Benzodiazepines
Chlorobenzenes


text:
El  fue un torpedero de la Armada Imperial Japonesa. Fue solicitado en 1885 a los astilleros Yarrow en Londres, Reino Unido, donde fue construido en partes a través de especificaciones japonesas, y después, ensamblado en el arsenal naval de Yokosuka, Japón.

Diseño y características

Cuando fue botado, en 1888, el Kotaka, con 203 toneladas, era el torpedero más grande del mundo, y "fue el precursor del buque contratorpedero que aparecería una década más tarde" (Kaigun, David C. Evans).

Estaba armado con 4 cañones de 37 mm de tiro rápido y 6 tubos lanzatorpedos.

Durante los años siguientes, la Armada Imperial Japonesa se equipó con torpederos más pequeños de diseño francés, pero en sus primeras pruebas en 1899, el Kotaka demostró que podía adoptar el papel de defensa costera y que era capaz de seguir a los grandes buques a alta mar. El constructor de buques británico Yarrow "consideró a Japón como el inventor efectivo del destructor" (Howe).

El siguiente diseño específico de un buque contratorpedero, con autonomía y velocidad suficientes para navegar junto a acorazados, fue el de los dos contratorpederos Clase Havock de la Royal Navy, desarrollados en 1892 bajo el mandato del entonces Tercer Lord del Almirantazgo contraalmirante John Fisher, y botados en 1893. El HMS Havock tenía 240 toneladas de desplazamiento, una velocidad de 27 nudos, y un armamento compuesto por un cañón de 12 libras, tres de 6 libras, y tres tubos lanzatorpedos.

En 1904, el Kotaka fue remodelado experimentalmente con un motor de mezcla de fueloil y carbón, en lugar del motor original que empleaba únicamente carbón.

Historial operativo

El Kotaka participó en la Primera Guerra Sino-Japonesa (1894-1895) y en la Guerra Ruso-Japonesa (1904-1905). Fue dado de baja del servicio activo el 1 de abril de 1908 para pasar a ser buque de entrenamiento. Fue retirado el 1 de marzo de 1916, pero reactivado en 1917, para terminar su carrera en enero de 1927.

Véase también

 Contratorpedero español Destructor

Referencias

 Kaigun: Strategy, Tactics, and Technology in the Imperial Japanese Navy, 1887–1941, David C. Evans, Mark R. Peattie, Naval Institute Press, Annapolis, Maryland ISBN 0-87021-192-7
 The Origins of Japanese Trade Supremacy: Development and Technology in Asia from 1540 to the Pacific War, Christopher Howe, The University of Chicago Press, ISBN 0-226-35485-7

Enlaces externos

  (en inglés)

Kotaka


text:
Radulf (died 1220) was a 13th-century Scoto-Norman Cistercian monk and abbot. Most details about Radulf's career and all details about his early life are not known. His earliest certain occurrence in history is his appearance as Abbot of Kinloss in a Melrose charter datable to between 1202 and 1207. It is not known for certain when he became abbot of Kinloss Abbey, but the last known abbot of Kinloss, also called Radulf, left Kinloss in 1194 to become abbot of Melrose, putting Radulf II's succession somewhere between 1194 and 1207. Written in the margins next to Radulf's obituary is the assertion that he was the 4th Abbot of Kinloss, and if these are accurate, Radulf II would have succeeded not long after Radulf I's departure to Melrose Abbey in 1194.

Radulf is given centre role in a passage by the 15th-century historian Walter Bower, Abbot of Inchcolm. Bower related that in 1214 it was the turn of Radulf to go the meeting of the general chapter of the Cistercian Order. The Cistercian order in Scotland was obliged to attend the general Cistercian chapter at Cîteaux every four years. While on the journey in France, a lay brother who was serving as the cook of the various abbots had the tasking of purchasing and preparing a meal for the travel party. According to Bower, he served the abbots fish and the others meat, but used the fat from the meat on the fish, pretending it to be butter. All the abbots, forbidden to eat animal meat, believed that it was butter, and consumed the fat drenched fish. After the meal, all of the abbots save Radulf (who was meditating) fell asleep. In Bower's story, a spirit (sent by the Devil) in the form of a black man (Ethiops) came through a high window, and went around the sleeping abbots laughing at them; when the black man came to the lay brother, he embraced him, kissed him and applauded him. This prompted Abbot Radulf to interrogate the lay brother, who confessed his transgression and received penance. Bower's source for this story is not known.

Radulf's abbacy witnessed the foundation of Deer Abbey as a daughter house of Kinloss. According to the Chronicle of Melrose, Abbot Radulf died on 2 November 1220.<ref>Anderson et al (eds.), Chronicle of Melrose, p. 72.</ref> The Chronicle reported his death as follows:Dominus Radulphus, the abbot of Kinloss, full of good days, in holy old age migrated, as we believe, from earth to heaven. He was succeeded by the Abbot of Deer, Robert.

Notes

References
 Anderson, Alan Orr et al. (eds.), The Chronicle of Melrose, (London, 1936)
 Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History, 2 vols, (Edinburgh, 1922)
 Cowan, Ian B. & Easson, David E., Medieval Religious Houses: Scotland With an Appendix on the Houses in the Isle of Man, Second Edition, (London, 1976)
Innes, Cosmo, Liber Sancte Marie de Melros: Munimenta vetustiora monasterii Cisterciensis de Melros, 2 vols (Bannatyne Club, Edinburgh, 1837)
 Taylor, Simon, & Watt, D. E. R. (eds.), Scotichronicon by Walter Bower in Latin and English, vol. 5, (Aberdeen, 1990)
 Watt, D. E. R. & Shead, N. F., The Heads of Religious Houses in Scotland from the 12th to the 16th Centuries'', The Scottish Records Society, New Series, Volume 24, (Edinburgh, 2001)

12th-century births
1220 deaths
Scottish Cistercians
13th-century Scottish Roman Catholic priests
Scottish abbots
Scoto-Normans


text:
1131 (MCXXXI) var ett normalår som började en torsdag i den julianska kalendern.

Händelser

Okänt datum
 Den ziridiske härskaren Yahya ibn Tamims regeringstid tar slut.
 Bela II efterträder sin farbror Stefan II som kung av Ungern.

Födda
 14 januari – Valdemar Knutsson, kung av Danmark 1146–1182.

Avlidna
 7 januari – Knut Lavard, dansk prins och jarl över Slesvig .
 Stefan II, kung av Ungern.
 Omar Khayyam, persisk matematiker, astronom, poet och filosof.
 Maud av Huntingdon, drottning av Skottland sedan 1124 (gift med David I) (död detta eller föregående år)
 Meng (kejsarinna), Kinas kejsarinna 1092-1096 och regent 1127 och 1129.

Referenser

Fotnoter

Externa länkar


text:
Whenever You Need Somebody ist das Debütalbum des britischen Sängers Rick Astley. Es erschien am 16. November 1987 bei RCA Records.

Entstehung und Inhalt
Das Album wurde in den PWL Studios in London eingespielt. Hauptsächliche Produzenten wie Songwriter waren Stock Aitken Waterman, Astley selbst war an vier Songs beteiligt. Das Album besteht hauptsächlich aus Songs im Bereich Pop beziehungsweise Dance-Pop und Synthiepop.

Titelliste

Rezeption

Kritiken
AllMusic bewertete das Album mit vier von fünf Sternen.

Chartplatzierungen
Das Album ist Astleys erfolgreichstes und erreichte Platz eins in mehreren Ländern, darunter das Vereinigte Königreich und Deutschland. In der Schweiz erreichte es Platz zwei und in Österreich Platz drei.

Einzelnachweise

Album 1987
Album (Pop)
Album (Dance)
Nummer-eins-Album
Rick Astley


text:
Qiu Guohong (; born December 1957) is a Chinese diplomat who served as the Chinese Ambassador to South Korea from 2014 to 2020 and Chinese Ambassador to Nepal from 2008 to 2011.

Life and career
Qiu was born and raised in Shanghai. After graduating from Shanghai International Studies University he was assigned to the Ministry of Foreign Affairs of the People's Republic of China.

He spent 20 years working in the Chinese Embassy in Japan before serving as deputy director of the Asian Affairs of the Ministry of Foreign Affairs of the People's Republic of China.

In November 2008 he was promoted to become the Chinese Ambassador to Nepal, a position he held until April 2011.

He was director of Security Affairs of the Ministry of Foreign Affairs of the People's Republic of China in April 2011, and held that office until January 2014.

In January 2014, he was appointed the Chinese Ambassador to South Korea by 12th Standing Committee of the National People's Congress, succeeding Zhang Xinsen. His assignment in South Korea ended in 2020.

References

1957 births
Shanghai International Studies University alumni
Living people
Ambassadors of China to South Korea
Ambassadors of China to Nepal


text:
Hua Ro () is a subdistrict in the Mueang Phitsanulok District of Phitsanulok Province, Thailand. In 2019 it had a population of 24,902 and 12,690 households. This subdistrict contains a concentration of regional and provincial government institutions.

Geography
The topography of Hua Ro is fertile lowlands.  The subdistrict is bordered to the northwest by Pak Thok subdistrict, to the north by Makham Sung subdistrict and Ban Pa subdistrict, to the east by Don Thong subdistrict and Samo Khae subdistrict, to the south by Aranyik subdistrict and the City of Phitsanulok, and to the west by Phlai Chumphon subdistrict and Ban Khlong subdistrict. Hua Ro subdistrict lies in the Nan Basin, which is part of the Chao Phraya Watershed.  The Nan River flows west of the subdistrict. Northern part of Hua Ro subdistrict is the area of agriculture and housing, southern part of Hua Ro subdistrict is a residential area for people and a cluster of government institutions and schools.

History
Originally, the area was combined with Phlai Chumphon subdistrict, called Wat Tan subdistrict. It was separated into two subdistricts, with the Nan river as a dividing line. The area on the westside was called Phlai Chumphon subdistrict and the area on the eastside was called Hua Ro subdistrict.Hua Ro Subdistrict Administrative Organization - SAO (ongkan borihan suan tambon) was established. Subsequent upgrade to subdistrict-municipality (thesaban tambon), published 20 September 2011 in Royal Thai Government Gazette, but effective 30 September 2011.

Administration
The administration of Hua Ro municipality is responsible for an area that covers 88.8 km2 and consists of 12 administrative villages, as of 2019: 24,902 people and 12,690 households.

Administrative villages contain many villages such as:
 Moo3 - Mae Thorani Thong, Athor and Lovely Home
 Moo5 - Thip Phiman
 Moo6 - Fa Sai, Sophon, Ratchathani Housing, Rom Chat 2 and Sawan Pin Kaew
 Moo7 - Sawan Fah Ing Dao and Parisorn
 Moo8 - Dwongchai and Nuchada Park
 Moo11- Choti Park

Temples
Hua Ro subdistrict is home to the following active temples, where Theravada Buddhism is practiced by local residents:

Economy
Employment is as follows: agriculture 50%, civil servant/state enterprise 25%, private agency 10%, personal business 10% and general contractor 5%. In addition to the many government organizations in Ban Ta Pa Khao Hai (Moo4) and Ban Khlong (Moo5), in Ban Sa Khlo (Moo7) there is Thai Arrow Company a medium sized enterprise (33,000 m2) with their own shuttle touring car busses to pick up the mostly female workers. There are three fresh markets: Hua Ro municipality fresh market, Wat Photiyan intersection fresh market and Thai Theng Nam village fresh market.

Government institutions
The following regional, provincial and local government institutions are mainly situated in Ban Ta Pa Khao Hai (Moo4) and Ban Khlong (Moo5):

 Land Development Office 8
 Regional Office of Agricultural Economics 2
 Regional Office of Attorney General
 Regional Medical Sciences Center 2 (Phitsanulok)
 National Broadcasting Services of Thailand (NBTTV) This TV station in Hua Ro has been broadcasting to seven provinces since 1971.
 Phitsanulok Area Revenue Office 7
 Police Forensic Center 6, responsibility area of 10 provinces
 Phitsanulok Immigration Office
 Provincial Waterworks Authority Regional Office 10, responsible for the service in 10 provinces
 Public Relations Office Region 4 Phitsanulok, Office of the Prime Minister
 Department of Juvenile Observation and Protection
 Provincial Juvenile and Family Court
 Center for Control of Contagious Disease (CDC)
 Phitsanulok Provincial Audit Office
 Phitsanulok Provincial Fisheries Office
 Phitsanulok Provincial Legal Execution Office
 Tourist Police Station

Waterworks
Provincial Waterworks Authority (PWA) supplied tap water to 9,727 households or 77%. The conclusion is: 23% of the households (2,963) did not use tap water.

Healthcare
There are Hua Ro health-promoting hospital in Ban Ta Pa Khao Hai (Moo4) andBan Sa Khlo health-promoting hospital in Ban Sa Khlo (Moo10).

Education

 Triam Udom Suksa school of the North, upper secondary school - mathayom 4-6
 Anuban primary school
 Wat Maha Wanaram primary school
 Wat Photiyan primary school
 Wat Sa Khlo primary school
 Wat Ta Pa Khao primary school

Sports
Phitsanulok PAO. Stadium in Ban Khlong (Moo5) with 3,000 seats is the home stadium for footballclub Phitsanulok United.

References

Tambon of Phitsanulok province
Populated places in Phitsanulok province


text:
Der Landschaftsschutzpark Łagów (Łagowski Park Krajobrazowy) liegt in der polnischen Wojewodschaft Lebus östlich von Świebodzin (Schwiebus).

Das Schutzgebiet wurde 1985 gegründet und umfasst eine Fläche von 4.929 Hektar. Kern des Parks sind die beiden Seen Łagowskie und Trześniowskie. Der Sitz der Verwaltung ist in Łagów (Lagow).

Weblinks
 Offizielle Internetseite der Landschaftsschutzparkverwaltung Łagowski Park Krajobrazowy

Lagow
Landschaftsschutzpark Lagow
Gegründet 1985


text:
Le District d'Adansi sud est le plus méridional des districts de la  Région d'Ashanti

Source

District au Ghana


text:
State Route 207 (SR 207) is a short state highway through the town of Scarborough, Maine. It connects Center Scarborough to the coastline at Prouts Neck. For its entire  length, it is called Black Point Road.

Major junctions

References

External links

Floodgap Roadgap's RoadsAroundME: Maine State Route 207

207
Transportation in Cumberland County, Maine


text:
Stranger Than Fiction är Bad Religions åttonde studioalbum, utgivet 30 augusti 1994. Det var deras första album på skivbolaget Atlantic Records. Gitarristen och låtskrivaren Brett Gurewitz lämnade bandet efter albumet, han återkom dock 2001.

Albumet gästas av Tim Armstrong (från Rancid) och Jim Lindberg (från Pennywise) som sjunger på låtarna "Television" respektive "Marked", samt av Wayne Kramer (från MC5) som spelar gitarr på "Incomplete".

Låtlista
 "Incomplete" (Brett Gurewitz) - 2:28
 "Leave Mine to Me" (Greg Graffin) - 2:07
 "Stranger Than Fiction" (Brett Gurewitz) - 2:20
 "Tiny Voices" (Greg Graffin) - 2:36
 "The Handshake" (Greg Graffin) - 2:50
 "Better Off Dead" (Brett Gurewitz) - 2:39
 "Infected" (Brett Gurewitz) - 4:08
 "Television" (Brett Gurewitz/Johnette Napolitano) - 2:03
 "Individual" (Greg Graffin) - 1:58
 "Hooray for Me..." (Brett Gurewitz) - 2:50
 "Slumber" (Greg Graffin) - 2:39
 "Marked" (Brett Gurewitz) - 1:48
 "Inner Logic" (Greg Graffin) - 2:58
 "What It Is" (Greg Graffin) - 2:08
 "21st Century (Digital Boy)" (Brett Gurewitz) - 2:47
 Bonuslåtar
 "News from the Front" (Brett Gurewitz/Jay Bentley/Bobby Schayer) - 2:22 (Europa och Japan)
 "Markovian Process" (Greg Graffin) - 1:29 (Europa och Japan)
 "Leaders and Followers" (Greg Graffin) - 2:39 (Japan)

Musikalbum 1994
Album av Bad Religion


text:
est un standard de jazz boogie-woogie du groupe de chanteuses américaines The Andrews Sisters, écrit par  et composé par Don Raye. Il est enregistré le 2 janvier 1941 au studio Decca Records d'Hollywood à Los Angeles en single pour la musique du film Deux Nigauds soldats d'Abbott et Costello (un des plus importants succès emblématiques international de leur répertoire, et des big band jazz de la Seconde Guerre mondiale ).

Histoire

Ce tube international est composé en même temps que Bounce Me Brother With a Solid Four de la Face B du single, sur le thème du jazz boogie-woogie, par  et Don Raye, très inspirés de leur précédent succès Beat Me Daddy, Eight to the Bar de 1940.

Les paroles parlent d'un trompettiste (Bugle Boy) à succès de Chicago, mobilisé par l'armée américaine de l'oncle Sam pendant la Seconde Guerre mondiale, qui devient clairon et chef d'orchestre de musique militaire de la compagnie B « C'était un trompettiste célèbre des rues de Chicago, il avait un style de boogie que personne d'autre ne pouvait jouer, c'était un homme au sommet de son art, mais son numéro a été tiré, et il est parti sans traîner. Il est dans l'armée maintenant, il sonne le réveil, il est le clairon boogie-woogie de la compagnie B, ils lui ont demandé de jouer du clairon pour l'oncle Sam, ça l'a vraiment troublé car il ne pouvait pas improviser, le capitaine a semblé comprendre, car le lendemain, le cap' est sorti et a formé un orchestre, et maintenant la compagnie bondit lorsqu'il sonne le réveil, a-toot, a-toot, a-toot-diddelyada-toot, il endort les boys avec le boogie chaque nuit, et les réveille de la même façon à la lumière du matin, ils frappent dans leurs mains et tapent des pieds, car ils savent comment il joue, lorsque quelqu'un donne le rythme, il est vraiment super, quand il sonne le réveil, c'est le clairon boogie woogie de la compagnie B... »

Le film sort le 31 janvier 1941, avant l'attaque japonaise sur Pearl Harbor du 7 décembre, et l'entrée en guerre des États-Unis du 8 décembre. Ce standard (édité en 1944 en V-Disc de l'armée américaine ) devient un succès mondial pendant la Seconde Guerre mondiale (n°6 du Billboard Hot 100 américain de 1941), contribue à l'importante carrière mondiale des sœurs Andrews, et contribue à inspirer la naissance et le succès de l'ère du rock 'n' roll des années 1940...

Reprises
Ce standard de jazz est réédité plusieurs fois par les sœurs Andrews (dont une version V-Disc pour le moral des troupes de l'armée américaine en 1944) et repris par de nombreux interprètes, dont Bette Midler (n°8 du Billboard Hot 100 1973), The Puppini Sisters (2006), ou Christina Aguilera (2007), Katy Perry, Jennifer Nettles et Keri Hilson (2010)...

Au cinéma
 1941 : Deux Nigauds soldats, d'Abbott et Costello. Musique du film nominée pour l'Oscar de la meilleure chanson originale de 1942. Les sœurs Andrews l'interprète lorsque le soldat Herbie (joué par Lou Costello) prend un moment pour se détendre avant son match de boxe.
 1962 : A Symposium on Popular Songs, de Jack Kinney (dessin animé de Walt Disney Pictures)

Quelques distinctions
 Songs of the Century
 Grammy Hall of Fame Award
 Nominée pour l'Oscar de la meilleure chanson originale de 1942

Notes et références

Voir aussi
 Histoire du jazz
 Standard de jazz
 Great American Songbook

Liens externes

Standard de jazz
Chanson de cinéma
Chant patriotique américain
Chanson interprétée par les Andrews Sisters
Chanson interprétée par Bette Midler
Single numéro un dans le Hot Adult Contemporary Tracks
Grammy Hall of Fame Award
Chanson de 1941
Forces armées des États-Unis dans la musique


text:
Léon Lortie,  (August 31, 1902 – December 31, 1985) was a Canadian chemist, academic, and writer.

In 1930, he defended his thesis on cerium under the direction of Nathalie Demassieux.

In 1970, he was made an Officer of the Order of Canada in recognition for having "distinguished himself in many government and professional organizations".

References

External links
 Fonds Léon Lortie

1902 births
1985 deaths
Canadian chemists
Fellows of the Royal Society of Canada
Officers of the Order of Canada


text:
Transient evidence is term used in criminal forensics to indicate elements of physical evidence that might be expected to degrade or disappear within a particular time frame. As such, it is one of the five primary categories of physical evidence codified in Legal Medicine by the American College of Legal Medicine, along with conditional evidence, pattern evidence, transfer evidence and associative evidence. While, in a sense, many types of evidence degrade with the passage of time (such as witness recollections, a victim's clothing, etc.), the term is specific to factors with an inherently limited period of existence. A bloodstain itself is not transient evidence, despite its mutable nature. The condition and appearance of that bloodstain at a given point of time would, however, be transient evidence.

Transient medical evidence

Transient evidence is frequently relied upon in the determination of time of death. The condition of rigor mortis begins to manifest after about 3 hours after death, and lasts about 72 hours. It then disappears as proteolytic enzymes from lysosomes break down the stiffness of the corpse. The reduction in internal temperature after death, a process known as algor mortis, can also be used to estimate demise.

Another noteworthy transient condition is livor mortis, the purplish pooling of blood within the body after the heart has stopped beating. Emergency responders are instructed to recognize it as a sign that CPR should not be attempted. Investigators may use it to determine if a body has been moved or repositioned after death. Livor mortis starts 20 minutes to 3 hours after death and is congealed in the capillaries in 4 to 5 hours. Maximum lividity occurs within 6–12 hours.

By far, the most commonly documented transient medical evidence is blood alcohol level. Since the development of accurate portable breathalyzer technology, the determination of illegal intoxication has become a matter of field forensics.

Transient environmental evidence

Certain aspects of a crime scene may manifest themselves only for brief periods. For instance, the distinctive smoke and odor an incendiary device emits may be evident only within the first few minutes. Those arriving on the scene later, when the blaze is fully fueled by the structure itself, might perceive no indicators of suspicious origin, and indeed might not search for such a device among the debris.

Other examples include: the heat of a gun barrel, indicating it had been recently fired. The color of a bloodstain, indicating its freshness. The absence of transient environmental evidence can also be evidentiary, as in the case of odors associated with decomposition. If a skeletal body is found within the confines of a frequented space (such as in a closet in a public bar), the fact that no one complained about the smell during putrefaction is a strong indicator that the body has been relocated.

Transient contextual evidence

Not all scenes can remain preserved during the course of an investigation. A vehicular incident, for example, must often be quickly cleared from the road.  An exterior scene can be promptly compromised by weather. Sometimes aspects of the scene are intentionally destroyed in the process of investigation: one might, for instance, break down a locked door to discover what is on the other side, destroying a pattern of blood spatters on the door in the process.

In all such instances, the advent of photography has become invaluable. Immediate and extensive photographing of a scene is often the only means of preserving transient contextual evidence, which is why photographic documentation, in standard protocol, takes precedence to all other steps of investigation (subsequent to securing the scene). Investigators are encouraged "to not hesitate to photograph something which has no apparent significance at that time - it may later prove to be a key element in the investigation." .

References

Forensic evidence


text:
El spotted dick es un pudin de sebo al vapor que contiene fruta seca (normalmente pasas de Corinto) y suele servirse con natillas. Spotted ('moteado') se refiere a la fruta seca, y dick puede ser una contracción o corrupción de la palabra pudding ('pudin'; de la última sílaba) o posiblemente de dough, 'masa', o dog, 'perro', ya que spotted dog ('perro moteado') es otro nombre para este plato cuando lleva ciruela en lugar de pasas. Otra explicación es que proceda de dicht o dick, 'espeso' en alemán.

Según el Oxford English Dictionary, la referencia más antigua documentada es una receta de Plum Bolster or Spotted Dick en el libro de Alexis Soyer The Modern Housewife, or, Ménagère (1850).

Notas

Postres y dulces del Reino Unido
Budines
Gastronomía de Inglaterra


text:
SCAD World School is a start-up K-12 residential school at Palladam, Coimbatore, Tamil Nadu, affiliated to CIE (Cambridge International Curriculum).

Facilities
 Library
 Laboratories
 Classrooms
 Internet access
 Hostels
 Cafeteria
 Medical Care
 Pastoral Care
 Computer Lab
 Activities
 Sports & Games

External links
 Official Website

Private schools in Tamil Nadu
International schools in India
Cambridge schools in India
Primary schools in Tamil Nadu
High schools and secondary schools in Tamil Nadu
Boarding schools in Tamil Nadu
Schools in Coimbatore
Educational institutions established in 2012
2012 establishments in Tamil Nadu


text:
Hollin Island ist eine rund 1,5 km lange Insel im Archipel der Windmill-Inseln vor der Budd-Küste des ostantarktischen Wilkeslands. Sie liegt nördlich von Midgley Island.

Die Insel wurde anhand von Luftaufnahmen der US-amerikanischen Operation Highjump (1946–1947) erstmals kartiert. Das Advisory Committee on Antarctic Names benannte sie 1963 nach dem US-amerikanischen Glaziologen John Trevor Hollin, der 1958 auf der Wilkes-Station tätig war.

Weblinks
  (englisch)
 Hollin Island auf geographic.org (englisch)

Insel (Antarktika)
Insel (Südlicher Ozean)
Windmill-Inseln


text:
NGC 162 – gwiazda znajdująca się w gwiazdozbiorze Andromedy, widoczna na niebie w pobliżu galaktyki NGC 160. Jej jasność to 14,8.

Zaobserwował ją Herman Schultz 5 września 1867 roku, lecz błędnie skatalogował ją jako obiekt typu mgławicowego. John Dreyer skatalogował obserwację Schultza jako NGC 162. Jednak, jak się później okazało, wcześniej obserwowali tę gwiazdę Heinrich Louis d'Arrest 22 sierpnia 1862 oraz Lawrence Parsons 16 października 1866 roku. Część źródeł (np. baza SIMBAD) błędnie identyfikuje obiekt NGC 162 jako galaktykę PGC 2148.

Zobacz też
 Lista obiektów NGC

Przypisy

Linki zewnętrzne

0162
Gwiazdy pojedyncze
Gwiazdozbiór Andromedy


text:
Carriera

Club
Ha esordito nel  il 26 aprile 1975, contro il , vincendo 3-1.

Oltre che con i Reds, ha militato anche con il South Liverpool (squadra dilettante), , , , , , , , squadra di cui è divenuto manager.

Vinse coppa UEFA nel 1976 e, nel 1978, fu il primo calciatore a ottenere il premio "Bravo" proposto dal Guerin Sportivo e riservato ai calciatori europei minori di 23 anni.

Nel Liverpool giocò fino a giugno 1981.

A settembre passò al Brighton and Hove Albion, per la cifra di 350.000 sterline, e nel 1983 condusse il club, nonostante la retrocessione, a giocare la finale di F.A. Cup contro il , poi vincitore del trofeo.

Nella sua carriera disputò 626 gare segnando 46 gol. Non entrò mai nel giro della Nazionale inglese, disputando solo una gara con l'Under-21 nel 1974.

Ha chiuso la carriera nel 1996, a Brighton.

Palmarès

Giocatore

Club

Competizioni nazionali

Liverpool: 1973-1974

Liverpool: 1974, 1976, 1977, 1979, 1980

Liverpool: 1975-1976, 1976-1977, 1978-1979, 1979-1980

Liverpool: 1980-1981

Competizioni internazionali

Liverpool: 1975-1976

Liverpool: 1976-1977, 1977-1978, 1980-1981

Liverpool: 1977

Individuale
 Trofeo Bravo: 1978

Collegamenti esterni

Calciatori inglesi
Allenatori di calcio inglesi


text: Ha cominciato la carriera con nel 2002 e con la Cronoescalada Pas de la Casa nel 2005 ha cominciato la carriera da professionista. Nel 2009 ha vinto la medaglia di bronzo a squadre agli Europei di Alpago 2009 insieme ad Ariadna Tudel Cuberes.


text:
Ulica Wierzbowa – ulica położona we Wrocławiu na Starym Mieście. Łączy ulicę Teatralną z ulicą Kazimierza Wielkiego przy placu Świętego Krzysztofa. Ma 285 m długości.

Historia
Nazwa tej ulicy znana jest już od 1346 r. ale różne źródła podają dwie wersje:
 Weidenstrasse, czyli Wierzbowa, co miało wynikać z faktu, że w rejonie tej ulicy rosły wierzby, lub
 Wydingasse, od studni.

Ulica stanowiła ówcześnie peryferyjną drogę zewnętrznego pasa Starego Miasta. Ulica była gęsto zaludniona, z wyjątkiem ogrodów po stronie wschodniej wypominanych od 1348 r., a zajmujących teren do dzisiejszej ulicy Piotra Skargi. Już od 1346 r. wypominano także, że na tyłach tutejszych posesji znajdowały się słodownie. W roku 1564 wszystkie posesje przy ulicy należały do 7 posesjonatów, co stanowiło największa koncentrację własności w mieście, opartej na prywatnej parcelacji wielkich działek należących do patrycjatu. Fakt jej przeprowadzania potwierdzono od drugiej połowy XIV wieku. Uzyskane w ten sposób mniejsze działki przeznaczano pod drewnianą zabudowę należącą do uboższych dzierżawców.

Natomiast okolice przy ulicy Arrasowej zamieszkiwali od drugiej połowy XV wieku barchaniarze. Tu również zagospodarowanie działek obejmowało zabudowę drewnianą, zniszczoną w 1757 r., w wyniku wybuchu w Bastionie Sakwowym.

W okresie nowożytnym przy ulicy powstały obiekty bardziej reprezentacyjne. Był to między innymi ogród botaniczny założony przez Laurentiusa Scholtza z XVI wieku. Był to pierwszy ogród botaniczny we Wrocławiu. Przy ulicy wybudowano między innymi pałac Oppersdorfów/Lambergów położony pod numerem 30 z barokowym ogrodem z 1720 r.. Przez pewien czas po II wojnie światowej mieścił się tu klub poligrafów. W latach 1872-1874 wzniesiono na miejscu ujeżdżalni koni przy Promenadzie Staromiejskiej Pałac Leipzigerów pod numerem 15. W późniejszych czasach budynek ten stanowił siedzibę między innymi Urzędu Powiatowego (Kreis-Ausschuβ) od 1878 r., a po wojnie stanowił siedzibę Przedsiębiorstwa Geologicznego Proxima, później przeznaczony został na hotel.

Zabudowa przy południowym krańcu powstała w 1960 r. w miejscu zniszczonych podczas działań wojennych prowadzonych w czasie oblężenia Wrocławia z 1945 r. budynków. Po wojnie zachowana pozostała jeszcze XVIII-wieczna kamienica barokowa przy ulicy Wierzbowej 4 częściowo zniszczona podczas II wojny światowej. Obecnie budynek nie istnieje. Po stronie zachodniej południowego krańca ulicy w 1964 r. powstała strażnica straży pożarnej przy ulicy Teatralnej 14-20.

Nazwy
W swojej historii ulica nosiła następujące nazwy:
 Weidenstrasse, od 1346 do 1945 r. lub Wydingasse od 1346 r.
 Szeroka, około XVIII wieku
 Wierzbowa, od 1945 r..

Obie nazwy, wcześniejsza w języku niemieckim, i powojenna odnoszą się do faktu, że rosły tu niegdyś wierzby (weide w języku polskim znaczy wierzba, wiklina). Natomiast nazwa Wydingasse prawdopodobnie od studni nazywanej wydinburn, wydenburn. Współczesna nazwa ulicy została nadana przez Zarząd Miejski i ogłoszona w okólniku nr 76 z 19.10.1945 r..

Układ drogowy
Do ulicy przypisana jest droga gminna numer 105078D o długości 285 m klasy dojazdowej (o powierzchni 3903 m2) oraz sięgacz o długości 42 m przy posesji pod numerem 3 stanowiący drogę wewnętrzną (o powierzchni 500 m2). Mimo że wrocławski Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta podaje w swoim zestawieniu, iż ulica łączy ulicą Teatralną z ulicą Kaźmierza Wielkiego, to jednak obejmuje ona także krótki sięgacz na południe od ulicy Teatralnej, kończący się na Promenadzie Staromiejskiej, przy którym stoi budynek o adresie ulica Wierzbowa 15 (Pałac Leipzigerów). Stanowi on jednak drogę wewnętrzną w ramach wymienionej nieruchomości. W południowym odcinku ulicy wbudowane jest tramwajowe torowisko techniczne.

Ulice i place powiązane z ulicą Wierzbową:
 koniec ulicy, deptak, skwer. park: Promenada Staromiejska
 skrzyżowanie: ulica Teatralna
 włączenie do drogi publicznej: ulica Arrasowa, stanowiąca drogę wewnętrzną w ramach prywatnej nieruchomości
 skrzyżowanie: ulica Mennicza.
 włączenie do drogi publicznej: sięgacz ulicy Wierzbowej
 skrzyżowanie: plac św. Krzysztofa, jednak sama droga formalnie przypisana jest do ulicy Kazimierza Wielkiego
 skrzyżowanie: ulica Kazimierza Wielkiego, tzw. trasa WZ.

W przypadku przebudowy układu urbanistycznego po wschodniej stronie ulicy obowiązuje wykonanie ciągu pieszego od ulicy Wierzbowej do ulicy Piotra Skargi, o szerokości nie mniejszej niż 5 m, w przybliżeniu na przedłużeniu ulicy Menniczej.

Zabudowa i zagospodarowanie
Część ulicy na południe od ulicy Teatralnej zdominowana jest przez tereny zielone. Jedynym budynkiem położonym po tej stronie drogi, jest dawny Pałac Ignacego Leipzigera, połączony z kamienicą J. Schottländera, przez pewien czas budynek biurowy Przedsiębiorstwa Geologicznego "PROXIMA", a obecnie Hotel Altus Palace. Budynek ma do 21 m wysokości i jest wpisany do rejestru zabytków. Pozostały obszar to Promenada Staromiejska, w tym bezimienny plac, na którym znajduje się Pomnik Mikołaja Kopernika.

Na północ od ulicy Teatralnej po stronie wschodniej znajduje się powojenna zabudowa mieszkalna wielorodzinna, o wysokości zabudowy do 22 m, z 1960 r., przy czym budynki mieszkalne położone są przy ulicy Teatralnej i Piotra Skargi, a przy ulicy Wierzbowej znajdują się tereny zielone i garaże. Zabudowa ta sięga do biurowca Dominikański, wybudowanego w miejscu dawnych Prasowych Zakładów Graficznych. Biurowiec oferuje 41700 m2 powierzchni biur i lokali handlowo-usługowych położonych na 7 kondygnacjach nadziemnych oraz parking na 380 samochodów na dwóch kondygnacjach podziemnych. W ramach inwestycji dokonano rewitalizacji zabytkowego Pałacu Oppersdorfów.

Z kolei pierzeja zachodnia od ulicy Teatralnej do ulicy Menniczej obejmuje ogrodzony teren jednostki straży pożarnej przy ulicy Teatralnej 14-20, choć obszarowi temu nadaje się inne, nowe przeznaczenie m.in. pod handel, usługi i mieszkalnictwo. Obiekt zajmuje Jednostka Ratowniczo-Gaśnicza PSP nr 1 we Wrocławiu. Na północ od ulicy Menniczej znajdują się kolejno: dawna elektrownia, a obecnie budynek koncernu TAURON "Energia Pro S.A.", kamienica będąca niegdyś siedzibą wytwórni bilbordów A. Winke, natomiast współcześnie stanowiąca budynek mieszkalno-biurowy przy ulicy Wierzbowej 5, i dalej zabudowa współczesna do placu św. Krzysztofa. Na końcu tej pierzei, w ramach niewielkiego placu, posadowiony jest zabytkowy Kościół pw. św. Krzysztofa.

Północny kraniec ulicy to ulica Kazimierza Wielkiego, będąca częścią tzw. Trasy W-Z. Tu znajduje się początek południowego tunelu samochodowego przebiegającego pod skrzyżowaniem ulicy Oławskiej, Piotra Skargi i Błogosławionego Czesława.

Tereny położone po obu stronach ulicy na północ od ulicy Teatralnej przeznaczono pod ciągłą zabudowę pierzejową z przeznaczeniem pod mieszkalnictwo bądź usługi.

Ochrona i zabytki
Obszar, na którym położona jest ulica Wierzbowa podlega ochronie w ramach zespołu urbanistycznego Starego Miasta z XIII-XIX wieku, wpisanego do rejestru zabytków pod nr rej.: 196 z 15.02.1962 oraz A/1580/212 z 12.05.1967 r.. Inną formą ochrony tych obszarów jest ustanowienie historycznego centrum miasta, w nieco szerszym obszarowo zakresie niż wyżej wskazany zespół urbanistyczny, jako pomnik historii. Samo miasto włączyło ten obszar jako cenny i wymagający ochrony do Parku Kulturowego "Stare Miasto", który zakłada ochronę krajobrazu kulturowego oraz uporządkowanie, zachowanie i właściwe kształtowanie krajobrazu kulturowego i historycznego charakteru najstarszej części miasta.

Przy ulicy i w najbliższym sąsiedztwie znajdują się następujące zabytki:

Osie widokowe

Ulicę Wierzbową przecinają dwie osie widokowe podlegające ochronie:
 wzdłuż ulicy Menniczej w kierunku wschodnim
 wzdłuż ulicy Teatralnej, zarówno w kierunku wschodnim jak i zachodnim.

Zobacz też
 Historia Wrocławia
 Architektura Wrocławia

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

W


text:
Udo Dirkschneider est un chanteur de heavy metal allemand né le  à Wuppertal.

Il était le chanteur et membre fondateur du groupe Accept, et se voit actuellement remplacé à ce poste par Mark Tornillo (ex-TT Quick). Lors de la séparation avec Accept, il fonde le groupe U.D.O. en 1987 au sein duquel il officie toujours.

Caractéristique

Le chant de Dirkschneider est connu pour sa voix aiguë et éraillée, qui confère un caractère teigneux et incisif à la musique d'Accept et d'U.D.O. Beaucoup de gens méconnaissant le groupe ont souvent cru qu'Udo plagiait le style de Brian Johnson de AC/DC. Mais même si Accept a été clairement inspiré par ce groupe, il faut cependant préciser qu'Udo avait déjà recours depuis des années à ce style de chant avant même que Brian Johnson ne rejoigne AC/DC en 1980. Donc il n'y a pas de plagiat ni dans un sens, ni dans l'autre. Par ailleurs, le chant de Dirkschneider est beaucoup plus incisif et agressif que celui de Johnson.

Au début de sa carrière, la tessiture de sa voix couvrait des hauteurs très aiguës (les chansons d'Accept Starlight, Turn me on) mais sa voix était moins agressive et éraillée. Avec le temps le timbre tranchant et la texture granuleuse de sa voix se sont renforcées. Mais il semble avoir perdu de sa tessiture, certainement en raison de son tabagisme. Il chante désormais dans un registre plus médium. Starlight, par exemple, est désormais chantée une octave en dessous de l'interprétation originale.

Caractère

Il est connu pour son caractère opiniâtre, peu enclin aux compromis en musique. Il a une vision sans concession de l'esthétique de U.D.O. et d'Accept, ce qui a créé à plusieurs reprises des tensions au sein du groupe Accept, notamment avec le guitariste Wolf Hoffmann. Déjà à l'époque de Balls to the Wall (1984), mais c'est surtout à l'époque de Predator (1996) que les tensions furent les plus fortes, car aux yeux d'Udo, le groupe s'éloignait de son esprit originel.
Très conservateur en termes d'esthétique musicale, il refuse toute évolution ou introduction d'éléments nouveaux dans sa musique, elle se doit de respecter à la lettre les recettes qui ont fait le succès d'Accept dans les années 1980. D'où une série d'albums réalisés par sa formation U.D.O qui paraissent parfois répétitifs pour certains mais ravissent encore beaucoup de fans.

Autres projets

Outre ses performances dans U.D.O. et dans Accept, Dirkschneider a participé à différents enregistrements, notamment en 1984 avec Raven pour une reprise de Born to be Wild de Steppenwolf. Plus récemment, il a enregistré en compagnie de Doro Pesch, une reprise de Judas Priest, Breaking the Law en version power-ballad.
Il a aussi fait une apparition dans le clip vidéo de la chanson Shtil' (Штиль) du groupe de heavy metal russe Aria, groupe dont il est très proche.

Il a également collaboré avec le célèbre romancier allemand Wolfgang Hohlbein pour illustrer un de ses romans avec des chansons, notamment Azrael et the song of Necro.

Dirkschneider a fait une apparition sur l'album The Arockalypse (2006) de Lordi sur le titre They Only Come Out At Night. À ce propos, Lordi a affirmé dans le journal Kerrang que des titres du groupe U.D.O comme Don't look back ou Blitz of Lightening avaient changé sa vie.

Il s'est également impliqué dans la création du label Breaker Records, pour produire son groupe et quelques autres groupes proches tels que le groupe de son frère Peter Dirkschneider Vanize ou de la petite amie de son frère Cyberya.

Dirkschneider (2016-2017)
En 2016, il effectue sous le nom de Dirkschneider une tournée intitulée Farewell to Accept consacrée exclusivement au répertoire de son ancien groupe. Udo Dirkschneider a pendant longtemps considéré l'approche de son groupe U.D.O dans la stricte continuité de la musique de son ancien groupe Accept des années 1980, voire comme une réincarnation de celui-ci quand ce dernier s'est retiré pendant près de seize ans. Le groupe U.D.O avait pour habitude, depuis ses débuts en 1987, d'inclure de nombreuses chansons issu du répertoire d'Accept au cours de ses prestations scéniques. Mais depuis la reformation de ce dernier, Udo Dirkschneider dit être fatigué des comparaisons continuelles faites entre les performances de son groupe et celle de ses ex-comparses. En conséquence, en 2015, il annonce vouloir renoncer à inclure  définitivement tous les titres d'Accept qui faisaient jusqu'alors partie de ses prestations scéniques régulières afin de se concentrer exclusivement sur le répertoire de son groupe riche de nombreux albums depuis les années 1980. Afin que cette transition ne soit pas trop brutale pour les fans, il entame une sorte de tournée d'adieu à la musique d'Accept en 2016, dont l'objet sera de jouer une toute dernière fois les grands classiques d'Accept en concert. Après quoi il entend refermer à jamais le chapitre Accept. Le groupe prend à l'occasion de cette tournée le nom de Dirschneider pour le différencier des activités du groupe U.D.O. Mais il s'agit bel et bien du même groupe comprenant tous les membres actuels du groupe d'U.D.O., y compris le fils du chanteur, Sven Dirkschneider. Le répertoire joué pour cette tournée est exclusivement centré sur la musique d'Accept des années 1980. Ainsi le groupe entame tout au long de l'année 2016 le tour de l'Europe, à l'exception de la France qui a été entièrement exclue de la tournée. Cette série de concerts s'est ensuite étendue outre-atlantique. mais la tournée connaissant un succès beaucoup plus grand que prévu se voit étendue sur l'année 2017 avec plusieurs dates supplémentaires. L'album Live - Back to the Roots est enregistré à cette occasion.

Anecdotes

Le personnage Dark Schneider dans le manga et la série animée japonaise Bastard!! est directement inspiré du nom du chanteur.

Discographie

Accept

 1979: Accept
 1980: I'm a Rebel
 1981: Breaker
 1982: Restless and Wild
 1984: Balls to the Wall
 1985: Kaizoku-Ban (EP)
 1985: Metal Heart
 1986: Russian Roulette
 1990: Staying a Life (Live)
 1993: Objection Overruled
 1994: Death Row
 1996: Predator
 1997:  (Live)
 1998: The Final Chapter (Live)
 2002: Rich & Famous (EP)

U.D.O.

 1987: Animal House
 1989: Mean Machine
 1990: Faceless World
 1991: Timebomb
 1997: Solid
 1998: No Limits
 1999: Holy
 2001: Live From Russia
 2002: Man And Machine
 2003: Nailed To Metal - The Missing Tracks
 2004: Thunderball
 2005: 24/7 EP
 2005: Mission No. X
 2007: Mastercutor
 2009: Dominator
 2011: Rev Raptor
 2013: Steelhammer
2018: Steelfactory

Dirkschneider
 2016: Live - Back to the Roots

Autres participations

Dirkschneider a également fait quelques apparitions aux côtés d'autres groupes :

 "Born to Be Wild" (reprise de Steppenwolf) avec Raven
 "Head Over Heels" (reprise d'Accept) avec Hammerfall
 "They Only Come Out At Night" avec Lordi
 "Shtil" avec Aria

Notes et références

Liens externes

 Site officiel

Membre d'Accept
Membre d'U.D.O.
Chanteur allemand du XXe siècle
Chanteur allemand de heavy metal
Chanteur allemand du XXIe siècle
Naissance en avril 1952
Naissance à Wuppertal


text:
Karen Harrison (n. 16 noiembrie 1960 - d. mai 2011) a fost prima femeie din Marea Britanie care a lucrat ca mecanic de tren,  timp în care a fost o sindicalistă și activistă politică activă.

Primii ani
Harrison, fiica unui ofițer vamal, s-a născut la Glasgow și a crescut la Londra, urmând cursurile liceului St. Michael's Convent Grammar School din Finchley. A abandonat școala la șaisprezece ani, lucrând la clubul Marquee din Londra în timpul perioadei de vârf pentru punk rock, înainte de a aplica pentru un post la la British Rail în 1977, cu scopul de a începe ucenicia ca mecanic ajutor, primul pas, la acea vreme, pentru a deveni mecanic titular.

Lupta lui Harrison pentru a deveni mecanic de tren a început imediat ce s-a prezentat pentru interviul său cu echipa de recrutare a căilor ferate, care presupuseseră că solicitantul va fi bărbat. După ce au întâlnit-o pe Harrison și au descoperit că era femeie, s-au străduit să o îndepărteze de o carieră la bordul locomotivei și s-o îndrepte spre sarcini de secretariat. Cu toate acestea, ea a refuzat să fie respinsă și a insistat că vrea să devină mecanic de tren.

Cariera feroviară și sindicală
A început la depoul Old Oak Common (acum deținut de Great Western Railway și ulterior mutat la stația London Paddington). După zece ani s-a transferat la depoul Marylebone (acum parte a căilor ferate Chiltern). A întâmpinat multă rezistență la prezența ei în cabină din partea managerilor și colegilor, care dezaprobau vehement prezența unei femei în lumea lor masculină. Zece ani de hărțuire susținută - atât verbală, cât și fizică - au încetat după transferul ei în depoul Marylebone.

Harrison a descris cariera sa feroviară drept "Zece ani de iad, zece ani de rai. Este un pic dificil când ești doar un adolescent și ești lovit de acest val uriaș de ură. Pentru mulți dintre bărbați, am fost proverbialul rahat din piscină. În fiecare zi, când intram în sala de mese făceam pe mine, dar mă prefăceam că nu e cazul. Nu puteam să-i las să creeze zone interzise pentru mine; asta ar fi stabilit un precedent și nu puteam permite așa ceva, nu-i așa? Ar fi fost începutul sfârșitului." În documentarul BBC, People Century,  a pus supraviețuirea în acel prim deceniu pe seama "genelor din Glasgow, bogate în încăpățânare" și pe sprijinul comuniștilor în stil vechi din depou: "A fost ca și cum aș fi fost crescută de lupi. Au făcut o treabă minunată, Dumnezeu să-i binecuvânteze."

După ce s-a mutat în depozitul Marylebone, a avansat rapid în rândurile sindicatului. Se alăturase sindicatului mecanicilor de tren, ASLEF, în prima ei zi la calea ferată. Karen Harrison a devenit prima femeie care a ocupat diverse funcții în ASLEF, totul culminând în 1995, când a fost aleasă pentru cea mai înaltă funcție pe care o poate deține un membru de rând: prezidarea conferinței anuale a ASLEF (Adunarea anuală a delegaților). A încercat să candideze și pentru comitetul de conducere al sindicatului, însă a strâns un număr insuficient de voturi.

Un atac de meningită a pus capăt carierei sale de mecanic, fiind declarată inaptă din punct de vedere medical pentru a conduce trenuri.

Educația universitară și moartea
Karen Harrison a devenit studentă la Universitatea din Oxford (Harris Manchester College), unde a studiat pentru o licență în drept.

După absolvire, Harrison avea de gând să lucreze ca avocat specializat în dreptul muncii și drepturile omului. A murit în mai 2011 înainte de a-și termina studiile  Înmormântarea ei a avut loc în capela colegiului pe 6 mai, cu un elogiu prezentat de profesoara ei Louise Gullifer.

Note

Legături externe

 Helena Wojtczak, femei de cale ferată   : exploatare, trădare și triumf la locul de muncă, 2005 (Hastings)
 Kinsman, Francis, Mileniul: către societatea de mâine, 1991 (WH Allen)
Decese în 2011
Nașteri în 1960
Sindicaliști


text:
Slavko Vučković (Serbian Cyrillic: Cлaвкo Bучкoвић, born 5 August 1982) is a Serbian footballer who plays for Ararat Yerevan.

External sources
 Profile at Armenian Federation site.
 Profile at FootballWorldsgame.

1982 births
Living people
Serbian footballers
Serbian expatriate footballers
FK Spartak Subotica players
FC Ararat Yerevan players
Armenian Premier League players
Expatriate footballers in Armenia
Association football forwards


text:
El roure americà (Quercus rubra) és un arbre del gènere Quercus original de l'Amèrica del nord ocupant una gran extensió, des del Quebec fins a Louisiana. El seu nom prové del llatí ruber-bra-brum, vermell, que fa referència a la coloració de les seves fulles a la tardor.

Descripció
Arbre caducifoli, de creixement ràpid, que pot arribar als 25 m d'alçada i els 12 m d'amplada de capçada. Necessita llum i humitat, i resisteix bé al fred i a la calor. Es tracta d'una espècie que vegeta bé en sòls silícics, argilosos i rics en substàncies nutritives, evitant els que són massa superficials i llocs on la capa freàtica sigui alta. No tolera la calç.

El tronc i branques presenten una escorça grisa que roman llisa durant molts anys, per després prendre tonalitats més fosques i amb petites fissures o escates. Les branquetes són, també, fosques.

Les fulles, membranoses, de 15 a 25 cm. de llarg i de 7 a 20 cm. d'ample, són lobulades (de set a onze parells de lòbuls triangulars).

Usos
S'utilitza a la construcció i la fabricació de mobles.

Sinonímia
 ambigua Michx.1812, not Bonpl. 1809
 borealis Michx.f.1817
 borealis var. maxima (Marsh.) Sarg. 1916
 coccinea var. ambigua (Michx.) A.Gray 1867
 maxima (Marshall) Ashe 1916
 rubra var. maxima Marshall 1785
 rubra var. ambigua (Michx.) Fernald in A.Gray 1909

Bibliografia

 A. López, Mª Mar Trigo, X. Argimon, JM. Sánchez Flora Ornamental Española Tomo I. Coedició Junta de Andalucia, Consejería de Agricultura y Pesca, Mundi-Prensa i Asociación Española de Parques y Jardines Públicos, Sevilla 2000.

Quercus


text:
Morris Asimow (November 27, 1906 – January 10, 1982) was an American educator.

Professor of Engineering Systems at the University of California in Los Angeles

Career and published work
He developed and taught the discipline of engineering design and published one of the early texts on the subject:

Introduction to Design (Prentice-Hall, 1962)

In this book, he was the initial author to discuss morphology in engineering design.
His methodology was connected directly to his creation of engineering philosophy.
His morphology then, was simple, he stated "design morphology proceeds from the abstract to the concrete". He then gave an early (1950s) rendition of complexity and socioeconomic systems which would make such a process very difficult, and defined the "operational discipline" of engineering as that of design.

Other books

 Torsional vibration in automobiles (1931)
 An investigation of the plastic flow processes involved in drawing (1934)
 Theory and principles of engineering design: Course 106B: (1961)
 Brazil Project: technical assistance for stimulating (1962)
 Brazil Project: technical assistance for stimulation  Volumen 2  (1962)
 Brazil project : feasibility studies & preliminary designs: a (1963)
 Modern systems and its application to large scale systems (1966)
 Tale of two planets  (1981)

See also
 Engineering design process

References

1906 births
1982 deaths
UCLA Henry Samueli School of Engineering and Applied Science faculty
American engineering writers


text:
Rape on the Installment Plan is the first album by The Heroine Sheiks. It was released on September 20, 2000, by Reptilian Records.

Critical reception
AllMusic wrote that "from this radioactive sea-foam of New York art-scum noise -- from guitarist Norman Westberg -- and left-field Midwestern acid-damaged punk rock -- from vocalist Shannon Selberg -- comes a wacko, purely crystallized noise rock revival album."

Track listing

Personnel
The Heroine Sheiks
John Fell – drums
Scott Hill – keyboards
George Porfiris – bass guitar
Shannon Selberg – vocals, keyboards, bugle
Norman Westberg – guitar
Production and additional personnel
Greg Gordon – production, engineering
The Heroine Sheiks – production
Joe Hogan – engineering
Doug Milton – mastering

References

External links

2000 albums
The Heroine Sheiks albums


text:
Епархия Лесви () — титулярная епархия Римско-Католической церкви.

История
Античный город Лесви, идентифицируемый сегодня с археологическими раскопками «Tala» или «Mellal» в современном Алжире, в первые века христианства был центром одноимённой епархии.

С 1908 года епархия Лесви является титулярной епархией Римско-Католической церкви.

Епископы
 епископ Роман (упоминается в 411 году), приверженец донатизма;
 епископ Вадий (упоминается в 484 году).

Титулярные епископы
 епископ Auguste-Jean-Gabriel Maurice O.F.M. (1.08.1908 — 27.07.1925);
 епископ Denis O'Donaghue (26.07.1924 — 7.11.1925);
 епископ Симон Чжу Кайминь S.J. (2.08.1926 — 11.04.1946), назначен епископом Хаймэня;
 епископ Тимоти Мэниннг (3.08.1946 — 16.10.1967), назначен епископом Фресно;
 епископ Хосе Томас Санчес (5.02.1968 — 13.12.1971);
 епископ Leopoldo Sumaylo Tumulak (12.01.1987 — 28.11.1992), назначен епископом Тагбиларана;
 епископ Juan María Leonardi Villasmil (27.01.1994 — 12.07.1997), назначен епископом Пунто-Фихо;
 епископ Антоний Демьянко (4.07.1998 — 3.05.2012), назначен епископом Пинска.

Примечания

Источник
 Annuario Pontificio, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano, 2003, ISBN 88-209-7422-3
 Pius Bonifacius Gams, Series episcoporum Ecclesiae Catholicae, Leipzig 1931, стр. 466
 Stefano Antonio Morcelli, Africa christiana, Volume I, Brescia 1816, p. 203

Ссылки
 Информация
 Информация

Л


text:
Cressa cretica är en vindeväxtart som beskrevs av Carl von Linné. Cressa cretica ingår i släktet Cressa, och familjen vindeväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

Bildgalleri

Källor

Externa länkar

Vindeväxter
cretica


text:
Rachel Lloyd, née le , est une coureuse cycliste américaine spécialiste de cyclo-cross.

Biographie

Palmarès en cyclo-cross
2000-2001
 US Open of CX
  du championnat des États-Unis de cyclo-cross
  du championnat du monde de cyclo-cross
2001-2002
  du championnat des États-Unis de cyclo-cross
2002-2003
 Olympia
  du championnat des États-Unis de cyclo-cross
2003-2004
 Reno
  du championnat des États-Unis de cyclo-cross
2007-2008
 Lakewood
 Lake View Terrace
  du championnat des États-Unis de cyclo-cross
  du championnat du monde de cyclo-cross
2008-2009
 CXLA Weekend
  du championnat des États-Unis de cyclo-cross
 2014-2015
 Tacoma
 2015-2016
  Médaillée de bronze au championnat panaméricain de cyclo-cross
  du championnat des États-Unis de cyclo-cross

Notes et références

Liens externes

Coureuse cycliste américaine
Coureuse de cyclo-cross
Naissance en mai 1975


text:
Мост Балуáрте () — вантовый мост через горное ущелье, по которому протекает река Балуарте, соединяет штаты Синалоа и Дуранго, Мексика. Является самым высоким вантовым мостом в мире, четвёртым по высоте мостом в мире в целом и самым высоким мостом в западном полушарии.

Торжественное открытие моста произошло 5 января 2012 года. Длина моста — 1124 м, высота составляет 403 м. Мост позволил сократить на шесть часов время в пути между городом Масатлан на тихоокеанском побережье и столицей штата Дуранго в центральной части страны.

Название

Мост назван по реке Балуарте, через которую перекинут мост. Название реки переводится как "бастион".

Примечания

Литература

Ссылки

Балуарте
Балуарте
Балуарте